Week Spot: The Platters

Even denk ik dat de Week Spot zichzelf heeft aangemeld. Het is dinsdagmiddag dat ik lees van het overlijden van Dexter Wansel. 'The Sweetest Pain', zeg ik meteen. Dat klopt! Die heb ik recent gekocht en dus kan ik zaterdag twee vliegen in een klap slaan met een eerbetoon en de Week Spot. Ik heb hem zelfs in de lijst staan en wil het bericht gaan voorbereiden als ik zie dat deze niet in de lijst van recente aanwinsten staat. Ik heb de lijst op alle manieren bekeken, zelfs ondersteboven, maar géén Dexter Wansel. Hoe zit het dan? Expansion heeft recent 'The Sweetest Pain' opnieuw geperst en daar heb ik updates over gekregen van Juno. Ik denk dat de plaat zelfs in mijn boodschappenmandje heeft gezeten en dat ik deze eens in een vlaag heb geleegd. Helaas, geen Dexter Wansel in mijn show en de beste man is zondag ook nog eens van ons heen gegaan. Dan moet de Week Spot opeens uit de greep van gisteren komen en dan is The Platters ongeveer de enige kandidaat die nog niet eerder een Week Spot heeft gehad. Deze week dus de klassieke Northern Soul-hit van The Platters: 'Washed Ashore' uit 1967. 

De Britse folkrockband Fairport Convention wisselt vaker van leden dan van sokken en er is een 'grijze' periode rond 1973 dat niemand meer precies weet wie allemaal lid zijn geweest gedurende het jaar. 'Fairport Confusion', spotten de leden zélf. Als de laatste uit de originele bezetting wordt geconfronteerd met de opmerking dat er geen enkel oud lid bij zit die nooit het schip heeft verlaten, antwoordt deze met: 'Lekker boeiend. Als een kerkkoor 150 jaar bestaat hoor je ook niemand klagen dat er geen origineel lid meer bij zit'. Dat is ook het verhaal van The Platters, ook al is de stamboom hiervan wel helemaal bekend. Volgend jaar viert de groep haar 75-jarig bestaan. De eerste Platters bestaan uit de broers Alex en Gaynel Hodge samen met Curtis Williams, Joe Jefferson en Cornell Gunter. De groep tieners wordt geleid door A&R-manager Ralph Bass en deze vervangt al in 1953 Gunter door Tony Williams. Als Herb Reed in 1953 afzwaait uit het Amerikaanse leger vervangt deze Jefferson. Met nog wat bijschaven komt Zola Taylor als zangeres bij de groep en moeten ook de broers Hodge het veld ruimen. De groep komt in contact met Buck Ram en in 1953 wordt de eerste plaat gemaakt voor het Federal-label. In deze jaren neemt The Platters een vroege versie op van 'Only You', maar Federal ziet er geen brood in. Met dank aan The Penguins ('Earth Angel') krijgt de onsuccesvolle groep met Buck Ram aan een contract bij Mercury. 

The Platters zal tot en met 1965 blijven verbonden aan Mercury. 'Only You' is het eerste product op Mercury en meteen goud aan alle kanten. Hetzelfde zal het geval zijn met opvolgers als 'The Great Pretender', 'Smoke Gets In Your Eyes' en... ach... je zingt ze allemaal mee als ze voorbij komen op de radio. De groep zal een enorme inspiratie zijn voor zanggroepen in de daaropvolgende decennia, zélf ondervindt de groep dat het al snel gedateerd klinkt. Zeker als de rhythm & blues ruiger en volwassener wordt en een groep als The Beatles opeens algemeen wordt geaccepteerd. Tussen 1959 en 1965 heeft de groep zelfs twee zangeressen. Naast Zola Taylor maakt Barbara Randolph deel uit van The Platters. Zij zal in de late jaren zestig enkele uitstekende singles maken voor Motown. In de late jaren zestig is Sonny Turner de leadzanger van de groep. Zola Taylor is vervangen door Sandra Dawn. Verder geen beroemde leden behalve dan dat David Lynch uiteraard niet de gelijknamige filmregisseur is. Vanaf 1970 zijn er verschillende Platters actief. Ik heb nog ergens een single van Buck Ram Platters uit de midden jaren zeventig, maar ook Herb Reed heeft zijn Platters vanaf de late jaren zeventig. De naam 'Platters' is geregistreerd en zelfs oud-leden die de groepsnaam in een andere vorm gebruiken, zitten dikwijls fout. Er volgen vele rechtszaken. Ik probeer een logisch verband te vinden om het kort en krachtig samen te vatten, maar helaas... Ik kan er geen touw aan vastbinden. 

In februari 1967 kent The Platters een korte opleving als 'With This Ring' doordringt in de Amerikaanse top 20. 'Washed Ashore', de opvolger, brengt het tot 56 op de Billboard. Zoals ik gisteren heb geschreven in de 'Singles round-up' is 'Washed Ashore' een samenwerking met de 'hippe' songschrijvers Tony Hestor en Richard 'Popcorn' Wylie uit Detroit. Terwijl Motown in deze stad regeert met een ijzeren hand weten Hestor en Wylie zich staande te houden met eigen platenlabels. De 'Detroit Sound' is niet een geregistreerd handelsmerk en dus kunnen de heren een variatie maken op het thema. 'Washed Ashore' mag snel zijn vergeten door de Amerikaanse consument en niet-verkochte exemplaren gaan richting Engeland waar het een grote 'hit' zal worden in de Northern Soul. De b-kant van de single is echter onversneden 'granny pop' zoals iemand op 45cat het noemt. 

Wat ik nog wijs kan maken uit de rechtsgang van The Platters is dat de genoemde Buck Ram Platters eigenlijk zo illegaal zijn als het maar kan. Ook het gebruik door Herb Reed wordt betwist. Maar, nogmaals, het is niet heel erg interessant of relevant voor de Week Spot over wie nu gelijk heeft. Feit is dat 'Washed Ashore' van de laatste bezetting is uit een tijd dat er nog weinig onduidelijkheid is. Wikipedia noemt een laatste bezetting in 2024 welke, ongetwijfeld, nog altijd actief is. 

Singles round-up: juni 1

Alsof er niets is gebeurd trap ik deze maand af met een verse reeks afleveringen van de 'Singles round-up'. Omdat de maand juni door toedoen van mijn kameraad Chris in het teken komt te staan van de Engelse persingen, begin ik meteen met een aflevering met alleen maar Engelse persingen. Met het oog op de volgende updates wil Chris een week geleden even schoon schip maken bij de 'oude' singles die hij nog heeft liggen en biedt ons 20 procent korting aan. Dat levert voor mij een greep van twaalf singles op. Gisteren heeft hij de eerste update geplaatst en de volgende tien zijn onderweg. In het eerste pakket van Chris en het pakket van Mark zijn vier 'dubbele' singles en alle keren zijn het Engelse persingen. Ik heb dus meteen het idee om het in drie delen van elk dertien te doen met de beide partijen samengevoegd. Echter, als ik nog eens tel, zie ik dat ik totaal dertien 'unieke' singles en zesentwintig Amerikaanse persingen. Dan besluit ik tot deze aflevering met Engelse persingen. En vooruit... dan kan ik de 'dubbele' vier ook net zo goed toevoegen. Veiligheidsriemen vast en we kunnen gaan! De singles met een M tussen haakjes zijn van Mark, die met een C (het merendeel) zijn van Chris. 

* Tyrone Ashley- Nothing Short Of A Miracle (UK, Pye, 1976) (M)
Northern Soul is in 1976 booming business en Ian Levine is één van de eerste mensen die zich daarvan bewust is. Hij gaat met verschillende artiesten de studio in om 'nieuwe' Northern Soul-platen te maken. Het zal leiden tot zijn ontslag in Wigan als dj, maar als producent zal hij genoeg geld verdienen. Hij stoft in 1975 The Exciters af dat in Engeland een hit heeft met 'Reaching For The Best'. Samen met Herb Rooney van The Exciters begeleidt hij ook Tyrone Ashley in de studio in New Jersey, hoewel het uitdrukkelijk voor de Engelse markt wordt gemaakt. Tyrone Ashley sluit naadloos aan op de genoemde hit van The Exciters met een hi-hat dat nog een extra disco-gevoel geeft aan de plaat. Het wiel wordt niet opnieuw uitgevonden maar het past wel in het canon van de Northern Soul. 

* The Carrolls- We're In This Thing Together (UK, CBS, 1969) (C)
Een Engelse familiegroep met in de front Irene. Zij zal later furore maken als Faith Brown. De a-kant is 'Van McCoy-magic' en oorspronkelijk opgenomen door Peaches & Herb. Chris adverteert de single echter met de b-kant, 'We Know Better', en van de hand van Chip Taylor en Al Gorgoni. Dat is me echter veel té poppy maar de a-kant mag er zijn. Niet de meest overtuigende soulplaat maar wel erg gezellig voor tussendoor. 

* Sugar Pie De Santo- Soulful Dress (UK, Chess, 1964) (C)
Mijn liefde voor Sugar Pie gaat terug naar de jaren negentig als ik voor een bodemprijs een cd tegenkom bij Free Record Shop met daarop het verzamelde werk van de zangeres. 'Soulful Dress' is een lekkere Chicago-stamper met Sugar Pie's aparte stemgeluid. Ik verwijt het deze plaat dat ik 6,66 euro moet afrekenen bij de douane want dit is duvelse muziek anno 1964. 'There's Gonna Be Trouble' is iets meer 'laidback' maar nog altijd met een fijne groove. Toch geef ik de voorkeur aan 'Soulful Dress' vanwege het bitchy karakter maar nog altijd een 'double sider' in mijn boek. 

* Betty Everett- God Only Knows (UK, Fantasy, 1975) (C)
Chris heeft de geluidsclip van de b-kant bijgevoegd maar ik ben erg nieuwsgierig naar de a-kant. Zowaar hoef je The Beach Boys niet letterlijk na te doen om het nog altijd tot een memorabele song te maken. Het nieuwe arrangement past de popklassieker als een maatpak. Dat had slechter kunnen aflopen? 

* The Flirtations- What's Good About Goodbye My Love (UK, Deram, 1969) (C)
Zo ongeveer de start van mijn Northern Soul-enthousiasme in 2004. De Nederlandse is al een beetje dol gedraaid en dus gun ik mezelf, met korting, de Engelse demo van deze single. Het blijft een grote favoriet van mij. 

* Eddie Holman- My Mind Keeps Telling Me (UK, GSF, 1972) (M)
Mark vervangt de meeste hoezen door nieuwe blanco exemplaren. De oude gebruikt hij als verpakkingsmateriaal. Zo zie ik het verfomfaaide GSF-hoesje. Ik heb het plat gestreken en snel weer rond deze van Eddie Holman gestoken. Ik heb in 2020 al de Amerikaanse persing gekocht van Mark en het brengt me meteen terug naar de bizarre vakantie in Warnsveld van dat jaar. 

* Millie Jackson- This Is It (UK, Spring, 1980) (M)
Ik heb in 2024 net geleerd van de 'Yacht Rock' als ik in Beilen 'This Is It' van Kenny Loggins op single tegenkom. Nee, het gaat rechtstreeks in de Gele Bak, maar ik geeft het de definitie van 'Yacht Rock'. en 'too slow to disco'. Gelukkig hoort Millie Jackson hetzelfde en neemt dit op, na 'Kiss You All Over' van Exile, en brengt het zo binnen het bereik van de Blauwe Bak. Het is een natuurgetrouwe cover maar nu met een meer soulvolle zang van Jackson. 

* Ben E. King- River Of Tears (UK, Atlantic, 1965) (C)
De kant waarmee Chris de plaat aanprijst. 'River Of Tears' is het klassieke Ben E.-werk waar ik wel soep van lust. 'Seven Letters' klinkt zelfs in 1965 alsof het tien jaar oud is en, nee, dit doet het hem niet voor mij. Goede keuze van Chris!

* The Marvels 5- Bye Bye Baby Bunting (UK, HMV, 1965) (C)
'Slight edge warp' voor deze single maar na een paar omwentelingen is dat verdwenen. The Marvels 5 is eigenlijk The Marvels, een groep Jamaicanen die tussen 1962 en 1982 veelal reggae-singles maken vanuit Engeland. Beide kanten zijn in de typische 'Island soul'-stijl maar ook weer grenzend aan de pure pop. Met de korting kan ik hem niet laten liggen. 

* Bobby Patterson & The Mustangs- I Met My Match (UK, Pama, 1968) (C)
Opnieuw een b-kant omdat de a-kant een antwoord is op 'Funky Broadway'. Bobby brengt ons een heerlijke ballade met indrukwekkende Mustangs op de achtergrond. 'Broadway Ain't Funky No More' is nog steeds een stamper ondanks de titel, maar voor de soul moet je bij de b-kant zijn. 

* The Platters- Washed Ashore (UK, Stateside, 1967) (C)
Hoewel de groep vooral wordt geassocieerd met 'Only You', 'The Great Pretender', 'Smoke Gets In Your Eyes' en andere klassieke ballades, lopen de Northern Soulies in Engeland weg met het werk dat de groep in de tweede helft van de jaren zestig heeft gemaakt. 'Washed Ashore' is daarbij de uitschieter. Niet zo gek als je bedenkt dat The Platters dit opnemen in Detroit met de heren Richard 'Popcorn' Wylie en Tony Hestor. 

* The Reflections- Like Adam And Eve (UK, ABC, 1966, re: 1977) (M)
'Als je voorzichtig bent, zou hij gewoon goed moeten afspelen', zo laat Mark weten. Hij is echter van mening dat hij geen geld meer kan vragen voor deze plaat en dus krijg ik hem gratis. Het draait probleemloos. Er mist echter een heel klein hoekje uit waarmee de inloopgroef een omwenteling minder is. 'Like Adam And Eve' is een gezellige stamper maar meer ook niet. 

* Silent Majority- Frightened Girl (UK, Hot Wax, 1969) (C)
Als ik deze zie staan bij Chris moet ik even vloeken. Het is Nieuwjaarsdag 2024 als ik de Japanse heruitgave zie bij Juno en daaruit verneem ik dat de plaat 'duur' moet zijn. Nou, dat valt reuze mee. De Engelse persing zit zelfs beneden het tientje. Vorig jaar heb ik hem overgeslagen vanwege deze frustratie, met korting kan ik me niet langer beheersen. Goed beschouwd een 'opvolger' want de plaat verschijnt in Engeland in 1971 nadat 'At The Top Of The Stairs' van The Formations op de hitparade heeft gestaan. Silent Majority is een latere incarnatie van The Formations. Op de Japanse heb ik dan niet 'Colour Of My Love' en dat is iets meer upbeat. Een heuse 'double-sider' in mijn beleving en blij dat ik hem uiteindelijk toch nog heb gekocht. 

* Mel Torme- Comin' Home Baby (UK, London Atlantic, 1962) (C)
Klassieker dan dit gaat het niet worden. Het zijn vooral de Engelse Mods die niet genoeg kunnen krijgen van dit deuntje. Het enthousiasme is bij mij groeiende sinds de coverversie van vorig jaar. 

* Jeanette Williams- I Can Feel A Heartbreak (UK, Action, 1970) (C)
De dame van 'All Of A Sudden'. Dit is de b-kant van 'Hound Dog' en de kant waarmee Chris de plaat aanbiedt. Dat is een ballade in de Aretha Franklin-stijl. 'Hound Dog' is een gezellige novelty. Niet de meest soulvolle kant maar een beetje humor kan geen kwaad.

* Willie & Anthony- Sugar Sugar Sugar (UK, Jay Boy, 1975) (M)
Een gezellig poepje Miami Soul voor de variatie. Dit keer een soort van Sam & Dave maar dan met het TK-ritme uit Florida. Niet bijster origineel maar wel gezellig voor erbij. 'It's Never Too Late' is een pure ballade en door toedoen van de synthesizer neigt het naar Barbados, maar dan opnieuw... er zijn betere zangers op de planeet dan Willie en Anthony. 

* Al Wilson- Show And Tell (UK, Bell, 1973) (C)
We eindigen echter met een hele échte klassieker. Een van de allermooiste soulplaten die ooit is gemaakt in mijn beleving. Nu eens op de Engelse persing met het superieure geluid.