Het kan nog wel eens? Het is natuurlijk niet lang geleden dat ik voor het laatst iets uit Amerika heb besteld. De vorige keer is in maart met 'Jolene' van Gloria Ann Taylor. Bij Discogs betaal je de invoerkosten meteen en ook het percentage dat Trump rekent voor exportproducten. Ik zou verwachten dat ik nog een extra heffing zou krijgen bovenop het bedrag dat ik voor Silk Sonic heb betaald, maar nee... Dit is de totaalprijs. Dat valt me reuze mee! Overigens zou ik alle 'charges' zonder verder gemopper hebben betaald want daarvoor wil ik de plaat té graag hebben. Silk Sonic is vanmiddag gearriveerd in het gezelschap van Natasha Watts. Het eerste Juno-pakket heb ik al een week, de tweede is dinsdag gearriveerd. Vijf 'oudere' titels die opnieuw zijn geperst en vier hagelnieuwe singles. Ik ga de apparatuur aanzwengelen.
* Marcia Griffiths- The First Time Ever I Saw Your Face (UK, Harlem Shuffle, 1974, re: 2026)
Het feest begint meteen met een 'oddball' maar wel met een aparte associatie. Als ik in 2009 op de Paaz verblijf jaagt een patiënte me de schrik op het hart als ze me een elpee laat zien die ze heeft gesmolten tot een fruitschaal. Ze wijst me een kast in de woonkamer vol oude elpees van de bibliotheek die voor deze doeleinden beschikbaar zijn gesteld. Ik kan mijn ogen niet geloven. Er zitten een paar tussen die ik wel móet redden. Het album van Marcia Griffiths is niet meer te draaien, maar gaat desondanks mee. Via collega-presentator EmZ leer ik 'First Time Ever' kennen omdat zij het zeer geregeld in haar show draait. Een onverwoestbaar mopje lover's rock. Ik heb al een paar singles uitgezocht als Juno deze aanprijst. Een forse prijs maar ik haal de hand over het hart. Er zit in ieder geval goed wat muziek in deze persing, de bas is bijna voelbaar op mijn normale stand. Soulvol genoeg voor de Blauwe Bak. Op de keerzijde doet ze 'Gypsy Man', dat is The Impressions' 'Gypsy Woman' na de operatie.
* Jo-Ann Hamilton & The Kevin Fingier Collective- Nothing Like The Present (UK, Fingier, 2026)
Van meneer Fingier hebben we al meerdere platen en met name zijn single met Diane Ward van een paar jaar geleden blijft een enorme favoriet. Het gerucht is nu sterk in ontwikkeling en je moet er snel bij zijn voordat ze zijn uitverkocht. 'Nothing Like The Present' is geknipt voor de Engelse Mod en Northern Soul. Hoewel ik mijn reserveringen heb bij het laatste genre klinkt dit oprecht goed en soulvol. Dat is wel iets anders dan de meeste huidige Northern Soul-platen waar het idee verzand in een snelle groove en niets meer. Voor dezelfde dansers staat de instrumentale versie op de b-kant.
* Rhetta Hughes- Light My Fire (UK, South Street Soul, 1968, re: 2026)
Ik noem het beestje bij de a-kant maar bij de aanschaf neig ik al meer naar de keerzijde. Rhetta maakt in 1968 een elpee met veelal covers. 'Light My Fire' is uiteraard het mopje van The Doors. Ik geef José Feliciano altijd de schuld, maar ik weet niet wie het nummer heeft vertraagd. Rhetta gebruikt eveneens dat arrangement. Buiten een eigenzinnige brug is dit het bekende recept van een 'Light My Fire'-cover. Op de keerzijde doet ze 'You're Doing It With Her' van de hand van Joshie 'Jo' Armstead. Hier klinkt Rhetta meer als de zangeres van 'Hip Old Lady On A Honda' en het is zonder meer de soulvolle kant van de twee. Ook nu vind ik hem direct aangenamer dan 'Light My Fire'.
* Delvon Lamarr Organ Trio- Chicken Leg (US, Colemine, 2026)
De comeback van Devon Lamarr naar het schijnt. Er is een tijd geweest dat ik iedere Colemine-release aanschaf maar dat is alweer een tijdje geleden. Ik ben kritischer geworden, ook al ben ik in geval van Delvon Larmarr misschien iets té goed geweest. Ik heb het eigenlijk niet zo op instrumentale nummers. 'Chicken Leg' is geheel in de stijl van bijvoorbeeld The Ramsey Lewis Trio. Lamarr zorgt voor de melodie met zijn Hammond B1 terwijl de gitarist en drummer het strikt noodzakelijke doen voor de groove. 'If I Could' gaat vervolgens richting de 'low rider' en ik denk dat dit voor mij de doorslaggevende rol heeft gespeeld. Toch mis ik meteen de zoete stemmen van een echte 'low rider'-klassieker.
* The Rayvelles & Star Anice- One Black Candle (US, Funk Night, 2026)
Vorig jaar april heb ik geschreven over hoeveel details ik nog weet te herinneren van het jaar ervoor. Eigenlijk is dat twee jaar na dato nog steeds het geval. Zonder dat ik besef wat er aan de hand is of wat er gaat gebeuren, lijkt het alsof ik het laatste half jaar in het leven van mijn broer heel bewust heb beleefd. Zo bewust dat het twee jaar later nog altijd als de dag van gisteren is. Ik wrijf mezelf door de ogen als ik de Week Spot van deze week toevoeg aan de lijst. Dan zie ik dat 'Nothing But Reasons' van The Rayvelles de Week Spot is geweest in deze week in 2024. Ik kan het niet geloven! Het feit dat The Rayvelles afgelopen zomer een album heeft uitgebracht, is aan me voorbij gegleden. Nu is daar deze single van datzelfde album waarbij de zangeres haar lange moeilijke naam heeft ingekort tot Star Anice. Het is beduidend uptempo voor The Rayvelles. Star Anice is niet een Marietta Smith en heeft een iets meer algemeen geaccepteerd pop-geluid in haar stem. Evenals 'Nothing But Reasons' is het dermate onweerstaanbaar dat ik de neiging heb om de plaat driemaal achtereen te draaien. Op de b-kant staat 'Your Eyes' en daar gaat het tempo weer naar beneden. Toch moet ik bekennen dat ik niet heel erg kapot ben van de stem van Star Anice en op de a-kant is deze nog het beste uit te houden.
* Silk Sonic- Leave The Door Open (US, Atlantic, 2021, re: 2026)
Het is een zaterdagmiddag in 2021 als ik samen met mijn collega post ga rondbrengen in Meppel. We gaan met de auto en daar staat de radio standaard op QMusic. We zijn onderweg als ik opeens de oren spits. Ik hoor iets dat ik identificeer als obscure 'sweet soul' uit de vroege jaren zeventig. Deze dj wil wel eens een origineel draaien van een sample. Zo heb ik eens 'Woman Of The Ghetto' van Marlena Shaw gehoord op QMusic. Ik vermoed dat een 50Cent of iemand anders deze vergeten 'oldie' heeft gesampled en dat hij straks de nieuwe versie gaat draaien. Dan hoor ik de naam vallen van Silk Sonic. Eenmaal thuis zie ik dat het een samenwerking is tussen Brono Mars en Anderson Paak. Helaas, alleen op cd-single en digitaal. Het album verschijnt korte tijd later wel op elpee maar nog steeds geen single. Zo kijk ik van tijd tot tijd totdat ik twee weken geleden zie dat de tijd eindelijk is aangebroken. In een gelimiteerde oplage van vijfhonderd is deze inmiddels uitverkocht en gaat voor flinke prijzen over de toonbank. Met de billen bloot? De mijne is met verzendkosten en gunstige dollar ongeveer tachtig euro. Hij is me ieder dubbeltje meer dan waard. Met de aanhoudende populariteit van Bruno Mars gaat deze plaat ook niet heel hard zakken. De b-kant is een live-versie en die laat ik voor wat het is. Gebeden worden verhoord!
* The Sunburst Band feat. Tiffany T'zelle- Reach For My Love (UK, Z Records, 2026)
Ik dacht dat dit een heruitgave was, maar dat blijkt niet zo te zijn. Het is gewoon een speciale single-versie. Dave Lee formeert de band in 1998 als hij nog werkt onder de naam Joey Negro. Hoewel het nieuw is klinkt het als een moddervette jaren tachtig-productie met opnieuw het talent van Dave Lee in de arrangementen. Het klinkt als klassieke soulvolle disco uit lang vervlogen tijden met alleen een aangedikte bas. Queen B Unlimited is eenzelfde laken een pak zonder dat ik negatief wil overkomen. Het zijn beide aantrekkelijke staaltjes jaren tachtig maar dan uit een moderne studio met meer analoog dan digitaal.
* The Valdons- All Day Long (US, Secret Stash, 1971, re: 2026)
Dus...? Hebben ze toch iets uitgebracht in de jaren zeventig? In 2013 maak ik kennis met The Valdons. Secret Stash is dan bezig aan een compilatie over soul en funk uit Minneapolis en komt de naam tegen van The Valdons. De mastertapes liggen op zolder bij één van de leden en deze zijn bijna vergaan. De huisband van Secret Stash neemt vervolgens drie nummers opnieuw op met de originele leden van de groep. De b-kant van de tweede single is van de oorspronkelijke tape met heel veel ruis. Nu schijnt het dat de groep toch een single heeft gemaakt maar die is reuze zeldzaam. Secret Stash heeft 500 geperst voor Record Store Day en ik heb nummer 401 op de draaitafel liggen. Het is qua zang een beetje als The Esquires maar dan met een prettige funky soul als begeleiding. Het zou zomaar een hele grote hit kunnen worden. 'Love Me, Leave Me' is een ballade en ook op dat vlak overtuigt The Valdons.
* Natasha Watts- Good Love (UK, LRK, 2026)
Ik heb maanden geleden al besloten dat Ana Frango Eletrico dit jaar de zomerhit mag hebben. Deze krijgt nu geduchte concurrentie van Natasha Watts. 'Good Love' begint met een staccato beat. De toetsen laten weten wat er gaat gebeuren en dan is opeens ook Natasha van de partij. Dit is materiaal voor een zwoele zomeravond met een feestje op het strand. 'Feels Like Sunshine' heeft jazzy percussie en is eveneens een overtuigende kant met een prettige 'hook'. Misschien zelfs wel mijn favoriet hoewel het een 'double-sider' is.
Komende zaterdag zijn een goed deel van bovenstaande singles te horen in 'Do The 45' plus de Engelse persingen van maandag en de 26 van Mark die jullie nog te goed hebben. 'Fingers crossed' en het nieuwste pakket van Chris is dan ook binnen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten