Eindstreep: september 2026

Het is aanpoten geweest maar we hebben het gehaald. Ik besluit ook de maand september met dertig berichten. In tegenstelling tot augustus loont het nu wel de moeite om een 'Eindstreep' te doen, ook al is de opbrengst van de Blauwe Bak zo minimaal dat ik me beperk tot een top tien van de Gele Bak. 'Shape of things to come'? Ja, ik zal het niet dramatischer maken dan het is, maar de jaren van lekker onbezonnen plaatjes kopen is momenteel even voorbij. Ik heb vanavond zelfs even in de verleiding gestaan om de twee Riker-singles te bestellen, maar nee... ik doe het niet. De derde, de gelimiteerde single, is blijkbaar in een paar uur uitverkocht. Ik had ook niet anders verwacht. Ik zal ietsje selectiever moeten zijn en eerlijk gezegd beleef ik dan meer plezier in een kringloopwinkel met onverwachte vondsten. Moet ik medelijden hebben? Nee hoor, qua Gele Bak zit ik op 440 singles sinds december 2025 en het wordt een hele kluif om daaruit een top honderd samen te stellen. Over de nummer 1 van deze maand hoef ik niet lang na te denken. Misschien niet de allersterkste single maar in ieder geval wel een zeer aangename verrassing. 

Ik tel 49 singles in totaal voor deze maand. Daar zit één 'pre-order' bij die pas in november zal worden uitgebracht. Van de overige 48 singles zijn er 33 voor de Gele Bak. De Blauwe Bak krijgt 7 'nieuwe' singles en dan zijn er 9 dubbele. Voor de goede orde: Ik heb Sheryl Lee Ralph steeds als dubbele single gerekend want dat is het feitelijk ook. Voor de top tien hoef ik dan alleen te kijken naar de Gele Bak. 

1. Going To The Country - The Steve Miller Band (1970)

2. Anne - Kayak (1980)

3. Train - Leo Sayer (1974)

4. Sister Paradise - Time Bandits (1981)

5. Celebration Of The Year - The Fortunes (1969)

6. Fattie-Bum Bum - Diversions (1975)

7. War Song - Culture Club (1984)

8. Old Time Friends - The Rasses (1979)

9. Say Say Say - Paul McCartney & Michael Jackson (1982)

10. Doin' The Do - Betty Boo (1990)

Week Spot: Madeline Bell

Het besluit van gisteravond om Sheryl Lee Ralph te verwelkomen in de Blauwe Bak maakt dat het bijna de Week Spot zou zijn geworden. Het valt me pas op als ik de plaat wil invullen op de lijst van de Week Spots. Een jaar geleden heb ik 'Sexual Healing' van Marvin Gaye als Week Spot gedaan in 'de week', onder andere omdat het de enige soul-single is die broeder me heeft nagelaten. Op ene of andere manier zit ik met het genoemde Buze-optreden in mijn hoofd en meen ik me te herinneren dat ik tijdens de dagen in Hardenberg en omgeving heb geluisterd naar 'Do The 45' en daar Marvin Gaye als Week Spot heb gehad. Nee. Dat bestaat niet. Marvin Gaye is volgende week een jaar geleden. Sheryl Lee Ralph verhuist naar volgende week. Ik weet niet of broeder de single destijds heeft aangeschaft, maar denk wel dat het zijn goedkeuring zou kunnen weg dragen. Qua bericht ben ik snel klaar want ik heb Sheryl Lee in de 'Honderd achteruit' gehad. Dan ga ik weer tellen in de lijst en kom uit bij Madeline Bell. Ook deze heeft al eens de Week Spot gehad met 'Picture Me Gone' en daar ben ik in gegaan op haar levenswandel. Hier kunnen jullie dat bericht uit 2022 opnieuw lezen. Toch heeft het liedje zélf ook best een leuke geschiedenis en daar ga ik het vanavond over hebben. De Week Spot is 'I'm Gonna Make You Love Me' van Madeline Bell uit 1968. 

Doorgaans worden de heren Kenny Gamble en Jerry Ross aangeduid als de songschrijvers. Er zijn bronnen die beweren dat ene Jerry Williams heeft mee geschreven. Wikipedia koppelt dat meteen aan Swamp Dogg, maar er zijn meerdere honden die Fikkie heten. Auteursrechtenfirma BMI beweert dat Leon Huff de derde schrijver is, maar het is waarschijnlijker dat alleen Gamble en Ross het nummer hebben geschreven. In 1966 is er nog geen sprake van een artistiek huwelijk tussen Gamble en Huff. Het nummer wordt geschreven voor Dee Dee Warwick, de zus van Dionne. Geproduceerd door Jerry Ross bereikt de single de Amerikaanse top twintig en dat is de tweede op rij voor Warwick. Het geeft haar de mogelijkheid om een langspeler op te nemen. Hoewel Warwick andere grotere hits heeft gehad, zal 'I'm Gonna Make You Love Me' altijd een bijzondere rol blijven spelen in haar loopbaan. Jerry Ross houdt eveneens zielsveel van het nummer en neemt het op met onder andere Jay & The Techniques. Een jonge en onbekende Melba Moore zingt dan in het achtergrondkoor. 

Dee Dee Warwick zit op het Blue Rock-label dat gelieerd is aan Mercury Records. De Amerikaanse Mercury stuurt de opname naar haar Engelse evenknie in de vorm van Philips. Mercury zou graag willen zien dat Dusty Springfield het opneemt. Dusty ketst het af maa maar stelt dan voor om het aan een prettige collega uit het vak te geven en eveneens onder contract bij Philips: Madeline Bell. Dusty zingt overigens wel in het achtergrondkoor daar waar Ashford & Simplson in die rol bij Warwick zijn te horen. De opmame maakt diepe indruk bij de Amerikanen en enkele radiostations gaan actief de single promoten. Het bereikt op de Billboard plek 26 en 32 op de R&B. De b-kant in Amerika is overigens 'Picture Me Gone' dat in november 2022 de Week Spot is geweest. Na het Amerikaanse succes van de single verschijnt de plaat ook in Engeland en Europa waar het wonderwel helemaal niets doet. Madeline's album uit 1968 is de enige die in Amerika aanslaat. Ze heeft prettige herinneringen aan de single want het betekent dat ze Amerika mag bezoeken voor een tournee. Ze doet daarbij ook haar geboortegrond in Newark in New Jesey aan. Toch zal Bell geen vervolg kunnen geven aan het succes en eind 1969 voegt ze zich bij de band Blue Mink. 

Diana Ross, The Supremes en The Temptations gaan in 1968 aan de slag. In december 1968, een maand na de release van de elpee 'Diana Ross & The Supremes Join The Temptations', treden de beide groepen samen op in een special voor het televisiestation TCB. Het is de bedoeling van Motown om 'The Impossible Dream' als eerste single uit te brengen en dit zit ook in de TCB-uitzending. De dj's kiezen echter massaal voor 'I'm Gonna Make You Love Me', hoewel dat nu juist niet in de special is te zien of te horen. De combinatie van Diana Ross, de oorspronkelijke Supremes en The Temptations met Eddie Kendricks hebben het nummer nooit gezamenlijk voor de camera opgenomen. The Temptations treedt 'solistisch' aan in de Ed Sullivan Show. Op Youtube schijnt wel een opname uit 1972 te staan. Diana Ross en Eddie Kendricks maken dan uiteraard niet meer deel uit van de groepen. Otis Williams is de mannelijke stem in het intro. Ashford en Simpson zitten opnieuw in het achtergrondkoor en worden bijgestaan door onder andere The Andantes. Die laatste groep zal in 1969 voor een goed deel de rol van The Supremes op zich nemen als het komt tot opnames met Diana Ross. 

Zo'n lang verhaal als dat ik vanavond heb geschreven, zal het volgende week niet worden. Toch voelt het goed om in 'de week' op zijn minst even stil te staan met een Week Spot uit de jaren tachtig. 

Singles round-up: september 5

Gercoh heeft een liedje. 'When Summer Falls In Autumn'. Dat heeft me de halve dag in het hoofd gespeeld. Het is niet geheel uniek, maar het is altijd weer een belevenis om eind september of zelfs in oktober nog hele warme dagen te hebben. Ik ben keurig op tijd op het werk. Gekleed in jasje, t-shirt en korte broek. Jasje? Ja, de Buienradar geeft aan dat het tussen half tien en half elf lichtjes zal regenen in Steenwijk en ik heb een hekel aan natte t-shirts. Als ik voorbij Havelterberg kom, merk ik al snel dat het jasje thuis had kunnen blijven. Maar aan de andere kant... Ik kom scholieren tegen in winterjassen. Dat laatste lijkt een trend te zijn, vooral in combinatie met een fatbike, Het zal me benieuwen hoeveel lagen ze zullen aantrekken als het écht koud is. 'Red je het wel?'. Ik ben gezegend met erg fijne collega's. 'Ik kan je straks wel komen helpen', biedt hij me aan. Ach welnee, zoveel is het niet. Het lijkt veel door dikkere enveloppen en tijdschriften van de Royal Mail. Ik ben om één uur terug op de zaak. De zon is pas doorgebroken in Steenwijk en ik heb het plan al klaar. Ik wil in ieder geval bij de kringloop in Tuk kijken voor een paar singles. Vervolgens kan ik de tocht wel iets uitbouwen. Ik krijg onderweg last van ambities maar fluit mezelf dan terug. Dát gaan we niet doen! Noordwolde wordt het keerpunt en ook daar kijk ik nog even bij de kringloop. Met twee singles van zaterdag kom ik op dertien singles. Er zijn vijf 'dubbel' hoewel er nog eentje bijzit die ik ooit wel heb gehad, maar nu niet meer in de betreffende bak staat. 

Het plan is om vanaf de zaak naar de Jumbo te fietsen voor ijskoude zuivel en een paar broodjes en daarna naar de kringloop van Tuk te gaan. Ik ben bijna bij de laatste als ik me bedenk dat ik de Jumbo heb overgeslagen. Ach, dat kan straks ook wel. Er staan warempel een 'nieuwe' single in Tuk maar de jaren zeventig-partij van de afgelopen jaren lijkt zijn einde te hebben bereikt. Eentje heeft geen prijssticker maar die mag ik voor een euro hebben. Wat zou die gekost hebben? Ik zie later dat de single voor 18 euro op Discogs gaat. In Tuk kijken ze wel naar Discogs want blijkbaar vertelt dit dat de Franstalige single van Kylie Minogue pardoes 5,50 euro mag kosten. Niet in mijn boek! Ik reken de schade af en fiets naar de Jumbo voor karnemelk-met-smaakje en twee appelflappen. Ik ga de Woldberg op en denk even aan Fredeshiem maar ga dan toch rechtdoor naar de voormalige camping 'T Kappie (tegenwoordig tinyhouses) en via de Brauweringen naar Baars. Daar weet ik een bankje en dat heb ik uitgezocht voor de lunch. De zuivel laat zich smaken en ook de appelflappen zijn niet te versmaden. Dan fiets ik naar Steggerda. Het ambitieuze plan dat ik heb ik Oosterwolde. Het zal toch gewoon bij Noordwolde blijven en dat is eigenlijk ver genoeg. Ook hier ben ik in juli nog bij de kringloop geweest, maar we kunnen altijd even kijken. Dan zie ik vlakbij de kassa een bak met platen staan. Deze zijn afzonderlijk geprijsd en bij eentje moet ik heel lang dubben. Dan ook nog even achterin kijken en daar wordt het niveau van deze maand weer flink naar beneden bijgesteld. Ik wil nog even verder het oosten in maar ik krijg opeens last van verstandig zijn. Via Wilhelminaoord naar Frederiksoord. Nog even over Vledder en dan binnendoor? Zo ontdek ik een weggetje vanaf Frederiksoord dat voor herhaling vatbaar is. Daarna het fietspaadje door het weiland en via de Wapserouwen naar Wapserveen. Weg oversteken en via de Studentenkampweg fiets ik rechtstreeks naar huis. Daar ben ik om vijf uur. Ik moet nog wel boodschappen halen en op de terugweg kan ik niet stoppen met geeuwen. Even een hazenslaapje van een anderhalf uur? Nou, dat zijn er drie geworden!

Maandag overdag heb ik niet meer gefietst maar 's avonds moeten er nog wel boodschappen komen. Ik besluit even naar Steenwijk te fietsen. Bij Havelte is een ongeval gebeurd waardoor ik een klein stukje om moet. Ik ben net de spoorwegovergang van de Meppelerweg voorbij als ik de bellen hoor rinkelen. Ik fiets daar zó vaak dat je gewend bent aan het geluid. Het gerinkel van de bellen en vervolgens de trein die voorbij rijdt. Dat laatste lijkt maar niet te willen gebeuren. Als ik bij de ingang van het Kornputkwartier ben, kijk ik achterom. De lichten staan nog altijd op rood. Daarna hoor ik de trein heel langzaam en luid toeterend passeren. Ik fiets door en wil bij de Gagelsweg de overgang over naar de Albert Heijn. Daar zijn de bomen ook gesloten en de lichten op rood. Het schijnt dat het daar al een uur zo is. Zo nu en dan passeert de trein stapvoets en met luid getoeter. De overgang van de Stationsstraat is nog wel open. Als ik bij de winkel vandaan kom, is de Gagelsweg nog altijd dicht en dat geldt ook voor de Kallenkoterallee. Ik besluit dan maar over Kallenkote te gaan, hoewel ik in het donker liever niet in het bos ben. Ik ga tot de kazerne en zoek dan weer de doorgaande weg op. Bij Havelte zitten ze nog altijd in de nasleep van het ongeval en dus fiets ik maar weer even anders. 'Even snel op en neer naar Steenwijk' wordt een avontuur van twee uren.

En dan is er zaterdag nog. 's Ochtends moet ik werken waardoor ik gisteren vrij ben geweest. Over het concert van Mountaineer heb ik het verder nog niet gehad en, nee, ik voel niet echt tot een recensie over de avond. Ik heb wederom genoten maar dat heeft ook te maken met de locatie. Hij heeft tal van keren gespeeld op deze plek en weet precies wat hij kan uithalen om een mooie akoestiek te behouden. Ik heb zaterdag ook een boodschapje bij de Wibra en dan ben je recht tegenover Groenendijk. Ik wip binnen en vraag of hij nog wat singles heeft liggen. Ja! Hij heeft net een paar gekocht. Ze mogen voor een euro per stuk. Dat levert twee singles op. Ik ga beginnen met de dubbele. (S) is zaterdag bij Groenendijk, (T) staat voor Tuk en (N) voor Noordwolde. 

* Neil Diamond- Do It (NL, Pink Elephant, 1971) (S)
* Imagination- In The Heat Of The Night (NL, Red Bus, 1982) (N)
* Sheryl Lee Ralph- In The Evening (Duitsland, Ariola, 1984) (N)
* Sparks- Beat The Clock (NL, Ariola, 1979) (N)
* Roger Whittaker- New World In The Morning (NL, Philips, 1970) (T)
Kayak heb ik zeer zeker in de zomer van 2000 in Tuk gekocht maar die staat niet meer op zijn plek en reken ik dus tot een nieuwe aanschaf. Neil Diamond heb ik nog niet met fotohoes. Van Imagination is mijn oude hoesje half vergaan. Sparks heb ik ook nog niet met fotohoes. Roger en Sheryl Lee kan ik gewoon niet laten liggen. Misschien dat ik de extra Sheryl Lee wel in de Blauwe Bak ga stoppen want ik vind het een erg fijn nummer.

* Aparecida- 17 Anos (NL, Fleet, 1978) (T)
Voor het geval nu iemand helemaal wild wordt... er ligt een tweede exemplaar van de single in Tuk voor een euro. Echt? Ik associeer Fleet vooral met disco maar het doet ook distributie van meer exotische dingen. Ergens kan ik me dit plaatje nog wel herinneren. Dit is een Braziliaanse single dat door Fleet een Nederlandse uitgave heeft gekregen. Zou het hebben misstaan op 'Brazil45'? Volmondig ja, want dit is gewoon hele exotische pop en niet meer dan dat. 'Treasures are always on the flipside'. Nee, dat geldt niet voor deze single. Gewoon in de Gele Bak dus!

* Betty Boo- Doin' The Do (België, Indisc, 1990) (N)
Vorige week heb ik 'Got To Get' van Rob 'N' Raz met Leila K gedraaid in 'The Vinyl Countdown' en dan ontwikkelt zich een conversatie met Baz. Hij vertelt dat zijn baas deze plaat haatte en de radio uit deed. Ook ik moet bekennen dat ik in 1989 een stronthekel heb aan de plaat. Nu sta ik in Noordwolde en hou 'Doin' The Do' van Betty Boo in mijn handen. Ook al zo'n plaat. Ga ik hem nu misschien wél leuk vinden? Laten we het proberen, ook al is de vraagprijs iets aan de hoge kant. Ik was vergeten dat het 'Captain Of Your Ship' van Reparata & The Delrons had gesampled. Tijd heelt wonden en, ja, hij smaakt me 36 jaar later opeens wel. 

* Patty Brard- Hold On To Love (NL, Philips, 1981) (N)
Even later sta ik nog altijd in Noordwolde en blader door dezelfde singles die ik in juli in mijn handen heb gehouden. 'Och lieve help', denk ik als ik Patty Brard zie. Het 'Patty Patty Patty' uit Roddelpraat schiet me pas te binnen als ik buiten de zaak sta. Ik hou de single in mijn hand en opeens een stem achter mij. 'Kom op broer, die moet je hebben'. Je hebt gelijk, broeder, even over de associatie heen stappen en het gewoon een kans geven. Ik moet bekennen dat het nummer niet is blijven 'hangen' bij mij, maar het klinkt erg Amerikaans in mijn oren. Broeder had gelijk. Dit moet in mijn verzameling.

* Frank Evans- Lonely Town (NL, Mamicha, 1981) (N)
Van hetzelfde stapeltje als Patty Brard. De single van Frank Ashton met Mariska Van Kolck ligt er ook maar die heb ik al. Frank heeft jaren eerder deze single gemaakt als Frank Evans. Het is eigenlijk 'In A Lonely Town' van de heren Pomus en Shuman en Gene McDaniels zet het in 1963 voor het eerst op de plaat. Producent van de Frank Evans-single is Cees Vermeulen en deze gebruikt het deuntje in 1996 opnieuw voor zijn lied 'Stil In De Straten'. Frank's versie voegt niets toe aan het origineel maar dat had ik ook niet verwacht. Niet helemaal mijn kop thee, maar ach... geld moet rollen. 

* Kayak- Anne (NL, Vertigo, 1980) (N)
Ik ben net een paar weken eerder bij Harrie in Tuk ingetrokken als ik deze met een stel anderen vind in een winkeltje op het Steenwijkerdiep. Hetzelfde Steenwijkerdiep dat momenteel één grote bouwput is geworden. Toch lijkt het erop dat ik de single ben kwijtgeraakt. Is dat erg? Nee hoor, de oude zal wel niet in een heel goede conditie zijn geweest. Nu heb ik een hele fraaie te pakken met het fotohoesje. Mooie aanwinst!

* Ian Lloyd & Stories- If It Feels Good, Do It (NL, Kama Sutra, 1974) (N)
Het kwartje wil eerst maar niet vallen. Het is pas bij thuiskomst. Stories is de band van 'Brother Louie' uit 1973. Geen idee of Ian Lloyd dan al lid is van de band of dat hij een aanvulling is. Het is niet het Della Reese-nummer maar dat had ik ook niet verwacht. Het is een beetje ouderwets aandoende rock'n'roll maar best wel lekker. 

* Nina & Frederik- The Magic Book (Duitsland, Metronome, 1967) (S)
Het hoesje zit zaterdag nog op één punt vast en nu zijn het twee losse delen. Ook Nina & Frederik moeten met hun tijd mee en zullen moeten toegeven aan een elektrisch versterkte band. Het levert een erg fraaie single op met coverversies van 'The Magic Book' van The Gibsons en 'Lovers Of The World Unite' van David & Jonathan. 

* The Rasses- Old Time Friends (UK, United Artists, 1979) (T)
Het is gewoon de Engelse persing. Dat is de reden tot aanschaf. Dit is de single waar het prijsschild vanaf is gevallen en die ik voor een euro mag mee hebben. Eenmaal thuis ontdek ik het ene en het andere. The Rasses is beter bekend als The Royal Rasses, een roots-reggae duo van Jamaica. 'Old Time Friends' verschijnt als demo op United Artists maar zal even later op Ballistic Records worden uitgebracht. Later krijgt het ook nog een release als The Royal Rasses. Het is de 'disco-style' uitvoering die in de disco onder de 'rare groove' valt. Op Discogs gaan de singles niet voor minder dan een tientje. Hij gaat bij mij gewoon in de Gele Bak, maar het is een erg fijne single!

Morgen krijgen jullie de Week Spot van mij en de 'Eindstreep'.

Beeld uit het verleden: Zaterdag 28 september 2024

Jullie krijgen straks nog een 'Singles round-up' met daarbij inbegrepen een verhaaltje over een fietstochtje. Toch wil ik het vanavond niet te laat maken want eerder vanavond heb ik gemerkt dat ik moe ben. Ik wil wel even grasduinen in mijn foto-archief. Ik denk als eerste aan 2016. Dan is het opeens ook nog erg warm in september. Dat blijkt echter al 16 september te zijn geweest. Ik heb de moed bijna opgegeven als ik kijk bij de foto's van 2024. Natuurlijk heb ik daar een week geleden al bij stil gestaan maar dan zie ik deze foto. Een foto met een gevoel en waarbij een aantal elementen samen komen die het helemaal 2024 maken. Het is een week na de fietstocht die ik vorige week heb aangestipt. Ik ga nu niet terug bladeren maar ik ben nog altijd erg blij dat ik na afloop van het optreden in Steenwijk meteen een verhaaltje heb geschreven. De Buze bestaat in 1974 vijftig jaar. Eigenlijk al ietsje langer, maar ik ga niet lastig doen. Het is in juli al gevierd met een festival waarbij Living Colour de uitsmijter is. Dan is er ook al sprake van een reünie in oktober. Het is in de volgende weken dat ze me vragen of ik plaatjes wil draaien 'tussen de bandjes door'. Ik zeg eerst 'nee' en dan dat ik erover na wil denken. De ergernis bij het jubileum van De Buze is dat er naar mijn mening teveel wordt gefocust op de bandjescultuur en ik beschouw een reünie niet als een ordinaire bandjesavond. Dan wordt me verteld dat het meer om een 'showcase' gaat. Korte optredens met mijn dj-klanken tussendoor. Tijdens mijn vakantie hak ik de knoop door. Ik meld me aan. 

Het idee is dat ik overdag samen met nog een paar tussendoor ga draaien. Later op de avond hebben ze dan een echte dj. Daar kan ik wel mee leven. Ik word vrij gehouden voor wat betreft de muziekkeuze. Dit zal vooral 'soul' zijn hoewel ik al stiekem wat plannen heb voor een alternatief 80s-blokje, om maar wat te noemen. Gaandeweg ontstaat het idee om dat laatste te vervangen door een blokje stokoude reggae en ska. Dat is een publieksfavoriet gebleken. Punt is dat ze een foto van me willen hebben om te plaatsen op de website en dat is waar ik me op 28 september 2024 mee bezig hou. Wat zijn dan de elementen? Ik ben al een paar jaar lid van een Facebook-groep van Havelte en omstreken en daar plaatst iemand op een maandagmiddag dat voor een paar euro een poef in de aanbieding heeft. De koop is meteen gesloten. De poef verhuist meteen naar boven waar ik een foto maak van mezelf op de poef en de single van Pisa in mijn hand ('Als Ik Maar Niet Meer Op Mijn Poef Hoef'). Eerste duimpje omhoog bij de foto is van broeder. De poef is daar gebleven en is een fijn rustpuntje als ik boven door de bakken singles moet voor een show. Het bruine jasje heb ik eveneens gekocht in de weken daarvoor. Omdat ik niet heel erg 'casual' op de foto wil, trek ik deze aan over het t-shirt of wat ik dan ook maar aan heb. Ik pak een willekeurige jaren tachtig-bak. Ik heb een andere foto waarbij ik 'You And Me' van Spargo in de handen hou. Op bovenstaande foto is het 'All Around The World' van Lisa Stansfield. Uit dezelfde bak. Vrienden bij de radio vinden dat ik gelijkenissen vertoon met Kenny Rogers en dat is goed voor een flink aantal photoshops. 

Het optreden zélf is niet heel goed bevallen. Ik mag in een langere pauze draaien en heb op zichzelf best een aardige set. Dan begint een bandje op het podium al heel vroeg heel uitgebreid te soundchecken en sta ik voor mezelf te draaien. Daar heb ik geen plezier in en dus draai ik de muziek uit en ga shoarma eten. Ik ontdek deze dag ook dat het onderweg zijn met platenkoffer en andere dj-dingen de helft van het plezier is. Toch heb ik sindsdien niet meer opnieuw hoeven reizen met platen. Ik durf te betwijfelen of dat ooit nog iets gaat worden. Ik heb de afgelopen zomer even een ambitie gehad, maar dat zal er nu ook wel niet meer van komen. De maandag na de foto, 30 september, is het zeikweer en moet ik op en neer naar Steenwijk voor dampbenodigdheden. Ook de dinsdag en woensdag is het huilen met de pet op en ik denk aan de afspraak met broeder om volgende week in de omgeving van het Brandeveen te lopen. Dat gaat zo helemaal niks worden en dus bel ik hem die woensdagavond. Hij is onderweg naar, achteraf gezien, zijn laatste concert. Er wordt volop gelachen tijdens het gesprek. 

Lang zullen ze spelen: Jungle

De 'r' is in de maand en de herfst is begonnen. Als de Buienradar gelijk krijgt, hoef ik daar niet veel last van te krijgen. Integendeel zelfs! Volgende week ben ik vrij en dan ziet het er erg fraai uit voor de tijd van het jaar. De dagen gaan gevuld worden met fietstochten. Nachten weg kan ik me op dit moment domweg niet permitteren en bovendien is het meest 'sentimentele' er ook wel vanaf. We zullen broeder nooit vergeten maar ik ben een jaar geleden ook niet echt overmand door emoties tijdens deze dagen. Ik wil proberen om volgende week dinsdag rond het middaguur op een fraaie plek te zijn. Even stil zijn en dan weer verder. 'Lang zullen ze spelen' kan wat mij betreft nog wel even doorgaan maar ik zal eerst de meest ultieme zomerplaat van dit jaar aan jullie voorstellen. Ik heb al plannen gehad om de elpee te kopen, maar dat komt er de komende tijd zeker niet van. Helaas zijn er geen vinylsingles getrokken van het album. De nieuwste van het Engelse Jungle heet 'Sunshine' en is op 14 augustus uitgebracht op het Caiola-label. 

Het is ook gedurende de dagen in Hardenberg dat ik echt kennis maak met het album van Loaded Honey. Ik heb het dan net toegevoegd aan de mp3-speler. Ik ben in Georgsdorf geweest en hoor opeens muziek op mijn koptelefoon die ik niet meteen herken. Ik denk eerst aan een soundtrack van een film noir. Zelfs Loaded Honey zegt me op dat moment even niets. Het is pas later in het album dat ik het weer weet: Het is die interessante elpee die ik in juli ben tegengekomen bij Juno. Een nieuw Engels bandje dat doet alsof het nooit 1980 is geworden en met name een tussenstop doet in de 'lowrider soul'. De rest is geschiedenis? Dat album heb ik in maart alsnog aangeschaft op vinyl. Loaded Honey is een 'spin-off' van Jungle. Josh Lloyd en Lydia Kitto. De laatste zit nog niet zo heel erg lang bij Jungle en brengt desondanks een heel eigen stemgeluid mee. Dat zal het duo eerst botvieren op de plaat van Loaded Honey. Begin dit jaar verschijnen de eerste digitale singles van het nieuwe Jungle-album. De fans zijn niet bepaald unaniem. 'Teveel Loaded Honey' is vaak het oordeel. Dat laatste hoeft voor mij geen bezwaar te zijn en dus geef ik de nieuwe singles stuk voor stuk een luisterbeurt. 

Ik heb het album nu ruim een maand op mijn speler staan en het expres bewaard tot de vakantie. Het is de fietstocht op woensdag naar Almelo en dergelijke. Op de terugweg wil ik het album wel eens proeven. Dat bevalt zó goed dat ik later die dag het album nog een keer op zet. Is 'Sunshine' een 'Loaded Honey 2'? Als je het mij vraagt niet. Lydia heeft een opvallende stem die de associatie met Loaded Honey oproept, maar bijna geen 'lowrider soul' op het album van Jungle. Sterker nog: Jungle is veel meer poppy en mainstream dan het album van Loaded Honey. Het feest gaat meteen los met 'Come Back To Me' gevolgd door het erg catchy titelnummer van de plaat. Op 'Romeo II' hebben we zelfs een gast-rapper. 'Carry On', 'Someday Somewhere' en finale 'Heavy On My Soul' zijn uitschieters voor mij, maar het complete album is erg zonnig. Er staan voor mij wel een paar redenen op om het album op vinyl aan te schaffen. Een elpee per jaar? Dat klinkt als een deal, dan wacht ik tot volgend jaar met de bestelling. 

Het zilveren goud: 2001 deel IX

We zijn al twee afleveringen onderweg met 'Het zilveren goud' in september 2001 maar nog nergens is een single ter sprake gekomen? Dat klopt. De finale van de rit heeft de singles als 'bonus' die deze maand voorbij zijn gekomen in 'Het zilveren goud'. Komende woensdag krijgen jullie als vanzelfsprekend de 'Eindstreep'. De vier woensdagen erna ga ik een meer definitieve top tachtig van de jaren tachtig doen. Ik moet hem nog altijd samenstellen. Het idee is ontstaan tijdens de 'Vinyl Summer Spirit' van afgelopen zomer. Bij de jaren zestig en tachtig ga ik dan uit van de lijsten die ik heb gemaakt voor de triootjes en kwartetjes. Van de jaren zestig ga ik later ook nog opnieuw een top honderd samenstellen. Deze twee lijsten kunnen dan op de zondagen in december in 'The Vinyl Countdown'. Ik ben dus helemaal op de fiets naar Limburg gegaan om mijn toekomst te plannen. Ik wil weer terug het idealisme in. Een dagtaak zonder dat ik voor mezelf hoef te zorgen, daar komt het, geloof ik, in 2001 wel op neer. De ene 'companion' heeft goed voor me 'gezorgd' in de afgelopen dagen en dat maakt me hoopvol. Hij verwijst me zondag door naar de slaapplek van het Leger Des Heils in Maastricht en geeft me geld voor een buskaartje. Dinsdag mag ik zelfs langs komen voor een kopje thee. De leider van het geheel is er pas woensdag weer. En deze beledigt me tot op het bot. Met een waas voor de ogen fiets ik weg en ga door België. Ik weet een goed deel van de tocht de volgende dag niet eens meer te herinneren. Het wordt pas 'helder' als het donker is geworden en ik bij Budel de grens oversteek. 

De cassettes heb ik wel een beetje gehoord na een week 'on the road' en Arrow Classic Rock gaat ook teveel herhalen. Ik zoek op de zenderschaal van de radio en kom dan uit bij... 'Theater Van Het Sentiment'. Het gaat over 1976 en de invoering van de autogordels. Vanaf dat moment zal ik een vast luisteraar worden van het programma. Het is inmiddels wel donker geworden en ik heb geen idee waar ik nu naartoe wil. 'Take a brisk walk', adviseerde Jacqui in Mossley altijd. Zij helpt me daar bij mijn depressie en een wandeling 'alsof je nog even snel voor sluitingstijd naar de winkel moet' is volgens haar een prima manier om stoom af te blazen. De fietstocht door België is 'brisk' geweest. Ik ben eigenlijk doodop en moet straks mijn mooie hoofd ergens laten rusten. Ik vind een bossage nabij Leenderstrijp. Het is nat en het regent ook nog altijd. Ik pak me in in slaapzak en deken en trek de lekke plastic biertank over me heen als tent. Dat levert de volgende ochtend een wekdienst op. 

Een witte auto met rode strepen en blauwe lampjes op het dak. De mannen zijn ook gekleed in stemmig blauw. Ze zijn alleen maar blij dat het goed met me gaat want ze waren best een beetje geschrokken. Ik beloof dat ik de boel zal inpakken en verder ga fietsen. Ze zijn erg relaxt en dat heb ik wel anders meegemaakt. Waar fiets ik naartoe? Opeens weet ik het. Ik ga naar De Bilt! Niet om langdurig te verblijven maar wellicht kan ik me daar wel even douchen en een warme nacht slapen. In Den Bosch heb ik het eigenlijk wel gehad met het fietsen door de miezerige regen. Als ik nu gewoon met de fiets aan boord van de trein ga? Paspoort klaar houden? Dat doe ik. Van Den Bosch naar Utrecht. Vraag me niet hoe je dan moet reizen. De conducteur heeft een vrije dag genomen en dus hebben fiets en ik een gratis ritje. Op Utrecht Centraal dreigt nog wel even een papiertje. Ik ben namelijk met de fiets in de stationshal en wil naar de bussen maar daar mag je helemaal niet komen met de fiets. Gelukkig kan ik de handhavers overtuigen en eentje loopt met me mee naar de uitgang van het station. Het is rond etenstijd als ik in De Bilt arriveer. Voor de laatste keer word ik hier met open armen ontvangen. 

Dan blijkt er opeens een hele aardige verrassing te zijn voor mij. Stephen, ook bekend als 'The Doc', is 'companion' geworden samen met een andere Engelsman, Yorkie. 'The Doc', vanwege zijn uiterlijke gelijkenis met 'The Doc' uit 'Back To The Future', is ooit een paar dagen in Mossley geweest. Het is gek maar ik heb dan meteen een 'band' met hem. Het is alsof ik hem al eeuwen ken. Yorkie ken ik minder goed en daar ben ik nooit helemaal zeker over geworden, maar Stephen is een zeer aangename verrassing. Ik zal tot zondagmiddag in De Bilt blijven. Intussen bied ik mezelf aan om nog wat 'dure' platen van prijsstickers te voorzien. Dit zorgt ervoor dat ik nog een aantal achterover kan drukken en dat zijn de singles in de afleveringen van 'Het zilveren goud' van deze maand. Het afscheid van Stephen valt zwaar, niet wetende dat hij later in dit jaar nog aan bod gaat komen. Ik fiets uit De Bilt vandaan en door het Gooi naar de polders. Halverwege de polders is het al donker, maar hee... ik ben onderweg naar thuis in Tuk. Nee, de pont van Genemuiden vaart niet meer op dit tijdstip en dus moet ik over Cellemuiden naar Hasselt om aan de overkant van het water te komen. Het is midden in de nacht als ik terug ben in Tuk. Mijn idealisme heeft een flinke knauw opgelopen en intussen is de lucht in Tuk weer iets geklaard sinds mijn uitbarsting in het café van een paar weken eerder. 

3350 Free Four - Pink Floyd (NL, Harvest, 1972)
3351 Beaucoups Of Blues - Ringo Starr (NL, Apple, 1970)
3352 It Don't Come Easy - Ringo Starr (NL, Apple, 1971)
3353 Peace Train - Cat Stevens (NL, Ilsnad, 1972)
3354 Join Together - The Who (UK, Track, 1971)
3355 Let's See Action _ The Who (NL, Polydor, 1972)

De singles van The Who verdienen nieuwe blanco hoesjes zoals Pink Floyd die al jaren geleden heeft gekregen. 

Honderd achteruit 2024: The Troggs

Niks mis met mijn planning. In dit bericht heb ik 'Hi Hi Hazel' van The Troggs te gast. Het is dan 24 februari 2024 en ik weet zeker dat de laatste aanwinst van de band dit jaar in de Top 100 gaat komen. Ik schat in de inleiding van genoemd bericht dat dit twee of drie jaar kan duren voordat ik het ga schrijven. Welnu... het is twee jaar en zeven maanden geworden. 'Hi Hi Hazel' staat per ongeluk tweemaal in de Gele Bak Top 100. Omdat ik weet dat 'Good Vibrations' in de Top 100 zal komen te staan, beperk ik me in het bericht van 2024 uitsluitend tot de begintijd: De jaren zestig. De rest van de geschiedenis kan in twee of drie jaar of... in twee en een half zoals nu blijkt. Deze single is overigens een fraaie 'bonus' want het zit stiekem verpakt in het verkeerde hoesje en is het te danken aan mijn nieuwsgierigheid dat ik erachter kom. Deze aflevering van de 'Honderd achteruit' gaat over de merkwaardige cover van 'Good Vibrations' door The Troggs en uitgebracht in februari 1975. Het is de nummer 14 in de Gele Bak Top 100 van 2026. 

Het is vrijdag 25 augustus 2023. Ik moet nog een week voordat de vakantie begint. Het is tevens één van de laatste keren dat ik in Meppel werk op vrijdag. Het is op zichzelf best fraai weer en ik ben op tijd klaar. Ik besluit de kringloopwinkels langs te gaan evenals het platenwinkeltje aan het Prinsenplein. Het zal voor het laatst zijn dat ik in de laatstgenoemde winkel ben geweest. Hij maakt gebruik van een pand dat opeens wordt opgeëist door de eigenaar omdat deze het geheel kan verhuren. Hij heeft er op het laatst ook allerhande kunstobjecten aan toegevoegd om nog enige omzet te draaien want qua platen is het een beetje sappelen. Toch komt The Troggs niet van het Prinsenplein. Ik tref deze single in de kringloopwinkel aan de Hugo De Grootstraat. In het hoesje van 'Gut Das Es Freunde Gibt' van Cliff Richard... ofwel... de Duitstalige 'Power To All Our Friends'. Ik weet dan nog niet of ik blij moet zijn of niet want die Duitse Cliff lijkt me ook wel geinig. Tja, The Troggs. Ik ken qua later materiaal wel de afschuwelijke opname van 'With A Girl Like You' welke in de jaren tachtig op iedere verzamelplaat komt te staan. Ik heb me dan nog nooit gewaagd aan 'Good Vibrations'.

Dat ga ik evenwel doen in 2023. Het materiaal van The Beach Boys is als crêpe. Je moet het uiterst voorzichtig behandelen om een scheur te voorkomen. Crêpe omzetten naar gewapend bordkarton is iets waar je niet aan moet denken, maar bij The Troggs lukt het wél! Even terug naar het verhaal van 2024. Na 1968 zijn de kansen verkeken voor The Troggs. De groep maakt al lang niet meer de drammende nummers als 'Wild Thing' en 'With A Girl Like You' en flirt met psychedelica en barokke pop. Toch zit het publiek daar duidelijk niet op te wachten want de platen verkopen slechts mondjesmaat. In 1970 scheiden de wegen van manager Larry Page en The Troggs. Pete Staples houdt het al in 1969 voor gezien en wordt vervangen door Tony Murray, bassist in een andere Page-One-band: Plastic Penny. Chris Britton ontbreekt geregeld op het appel. Zo ook in 1975 als 'Good Vibrations' wordt uitgebracht. Even daarvoor is The Troggs teruggekeerd bij Larry Page. Deze is het Penny Farthing-label begonnen en er wordt meteen flink teruggegrepen. Onder andere een reggae-versie van 'Wild Thing' moet geld in het laatje brengen, maar helaas. Tegelijk mag de band zich erin verheugen dat het geluid van 'Wild Thing' en 'With A Girl Like You' dankzij de glamrock weer helemaal terug is. Zo neemt het trio (Reg Presley, Ronnie Bond en Tony Murray) de oude Beach Boys-hit onder handen. De eerste keer luister ik met dichtgeknepen bilspieren want ik verwacht iets dat hemeltergend slecht moet zijn. Dat blijkt anders uit te vallen...

Je kan een 'carbon copy' cover doen van een liedje. Dan speel je het origineel noot voor noot na en probeer je precies zó te klinken als de oorspronkelijke uitvoering. Ik hoor liever iemand die een eigen interpretatie doet van een nummer. 'Good Vibrations' valt in de laatste categorie. Het zijn de staccato drums uit de tijd van 'Wild Thing' maar nu weer helemaal hip dankzij de glamrock. Er is een kleine onderbreking door de brug waarin Reg weer sensueel mag doen zoals we van hem gewend zijn. Tegen het einde van het nummer heb ik al een hartje gemaakt met mijn handen. Deze single mag blijven! 'Beter dan het origineel' en dergelijke is niet aan de orde. Het is gewoon een interessante cover. 

Ondanks verwoede pogingen om weer populair te worden, blijft The Troggs voor het publiek een schreeuw uit het verleden. In de jaren tachtig wordt de band in de armen gesloten door het nieuwe platenlabel New Rose. Als de leden van R.E.M. in een interview hebben verteld over hun liefde voor het werk voor The Troggs, ontstaat er een samenwerking tussen beide. 'Andover Athens' is in 1992 het resultaat. Het album is opgenomen met hulp van drie R.E.M.-leden en verschijnt als The Troggs. De meningen in de media zijn verdeeld en de plaat is geen succes. The Troggs glijdt weer af richting de revival-feesten. 'Wild Thing' wordt nog een paar maal opnieuw uitgebracht in Engeland maar het zal geen hits opleveren. Wel heeft het Schotse Wet Wet Wet een knaller van een hit met 'Love Is All Around' in 1994 en dat zorgt ervoor dat Reg Presley weer kan ademhalen. 

Ronnie Bond is op 13 november 1992 overleden. Hij is ziek maar er is nooit bekend gemaakt aan welke ziekte hij zou lijden. Begin 2012 krijgt Reg Presley de diagnose van longkanker en gaat met pensioen. Een jaar later, 4 februari 2013, overlijdt hij aan de gevolgen. Pete Lucas is pas in 1984 toegetreden tot de band en hij overlijdt in 2023 op zijn 73e verjaardag. In 2026 is Chris Britton de enige in de bezetting van The Troggs die nog in leven is, ook al speelt hij nog maar sporadisch mee. The Troggs is als het mannenkoor geworden waarbij ook niemand klaagt bij het honderdjarig jubileum dat er geen oorspronkelijke leden bij zitten. The Troggs is al onderweg naar het eeuwfeest want de band bestaat 62 jaar. 

*Radiolinks week 39

Het is alsof ik de hele avond aan het bier ben geweest. Ik herinner me zoiets nog van heel lang geleden. Ik ben brak. Hoe komt dat zo? Welnu, van vrijdag op zaterdag niet heel spectaculair geslapen met dank aan een zoemende steekvlieg. Zaterdagochtend de post weg gebracht, pas rond een uurtje of vier kan ik wat rust pakken om daarna op de fiets naar Echten te gaan. Het concert is boven verwachting zeer vroeg afgelopen waardoor ik 'Do The 45' achteraf gezien wel 'live' had kunnen doen. Of dat verstandig zou zijn geweest? Ik neem om twintig minuten over twaalf het stokje over van kunstmatige Isla en merk meteen hoe moe ik werkelijk ben. Er zit dus nogal een contrast in de presentatie: Van de keurige uitspraak van Isla naar een vermoeide Gerrit die op het laatst amper uit zijn woorden kan komen. Ik moet beide shows nog editen maar ga alvast de speellijst van 'Spirit Of The Seventies' doen zodat ik deze singles terug kan zetten. 

Uur 1 (nummer 69 + 'Colour by numbers' + cheese)
1. Ma Baker - Boney M (NL, Hansa, 1977)
2, The One For Me - Joe Bourne (US, Sophisticated Soul, 1971)
3. Paranoid - Black Sabbath (NL, Vertigo, 1970)
4. Gotta Go Home - Boney M (Duitsland, Hansa, 1979)
5. El Bimbo - Bimbó Jet (Spanje, EMI, 1974)
6. Andorra - Colin Blunstone (NL, Epic, 1973)
7. Wait - Bintangs (NL, Negram, 1974)
8. Hearts Of Stone - Blue Ridge Rangers (NL, Fantasy, 1973)
9. Bea - Bontjie Stars (NL, Lark, 1979)
10. Melting Pot - Blue Mink (NL, Philips, 1970)
11. Disco Stomp - Bohannon (NL, Brunswick, 1975)
12. De Pieteröliekar - Het Börker Trio (NL, Ivory Tower, 1979)
13. Virgin - Brainbox (NL, Imperial, 1971)
14. I'm Gonna Love You Too - Blondie (NL, Chrysalis, 1978)
15. Can't You See - Black Lake (NL, Negram, 1977)

Uur 2
1. Let's Spend The Night Together - David Bowie (NL, RCA Victor, 1973)
2. Good Morning Freedom - Blue Mink (NL, Philips, 1970)
3. Belfast - Boney M (UK, Atlantic, 1977)
4. Side Show - Barry Biggs (UK, Dynamic, 1976)
5. Montego Bay - Bobby Bloom (Duitsland, Polydor, 1970)
6. Sweetest Thing - The Blues Busters (UK, Dynamic, 1976)
7. Pied Piper - Bob & Marcia (NL, Trojan, 1971)
8. Rivers Of Babylon - Boney M (NL, Hansa, 1978)
9. Chop Chop - Tony Blackburn (NL, RCA Victor, 1971)
10. Thought I Had Me A Good Thing Going - Black Velvet (NL, Beacon, 1971)
11. Hi-De-Ho - Blood Sweat & Tears (NL, CBS, 1970)
12. Beautiful Sunday - Daniel Boone (NL, Penny Farthing, 1972)
13. Weak For You - Colin Blunstone (NL, Epic, 1974)
14. Bobby The Flobby - Bourbon Family (NL, Pink Elephant, 1972)
15. Come To The Sabbat - Black Widow (UK, Earmark, 1970, re: 2008)

Spirit Of The Seventies is hier te beluisteren. Do The 45 gaat via deze link. Met name na het concert van Gercoh in juni heb ik al het plan om voortaan de helft van een show op te nemen en de rest 'live' te doen als ik thuis ben. Zo ontstaat ook het plan voor 'Do The 45' van gisteren. De vergunning in Echten loopt tot elf uur. Als ik om kwart voor elf op de fiets stap, ben ik altijd voor middernacht thuis. Ik zou dan om half een de stream kunnen pakken. Daarnaast heb ik de afgelopen weken heel wat promo's gemaakt met de stem van Isla, een bestaande 'voice artist' die haar 'stems' heeft opgenomen zodat ze alles kan zeggen wat je van haar verlangt. Ze heeft een deftig Engels accent maar reageert ook erg mooi op de emoties die je toevoegt. Zo kan ze van deftig opeens heel erg stout klinken, maar kan ze ook heerlijk uit de hoogte doen. Dat heb ik in de eerste helft van de show mogen botvieren. Het probleem is echter dat ik niet goed een overzicht van tijd heb bij de opname. Ik wil haar in ieder geval de Week Spot laten doen en de plaat erna denk ik dat ik genoeg heb voor een anderhalf uur. Achteraf blijkt het een uur en vijftien minuten te zijn. Zoals gezegd is mijn presentatie nogal flut want ik ben bekaf en heb een lijst met Spaanse titels voor mijn neus. Vanavond de link naar 'The Vinyl Countdown'. En zo is het inmiddels maandagochtend en heb ik heel veel werk aan de winkel want ik lig een heel eind achterop. Ik heb plannen om vanmiddag te fietsen en hopelijk levert dat een paar singles op. Die kunnen dan nog in een 'Singles round-up' met twee die ik zaterdag heb meegenomen in Steenwijk. Nu eerst maar de speellijst van 'The Vinyl Countdown' zodat ik de singles terug kan zetten. De show duurt drie uur en achttien minuten. 

'Colour by numbers'
1. Hör Mein Lied, Violetta - The 3 Jacksons (NL, Philips, 1961)
2. I Love To Love - Tina Charles (NL, CBS, 1976)
3. Election Day - Arcadia (Duitsland, Parlophone, 1985)
4. A Lover's Concerto - The Toys (UK, Stateside, 1965)
5. Make Me Smile - Chicago (NL, CBS, 1970)
6. Redlight Street - Backdoor Lovers (NL, Face, 1988)
7. Hippy Hippy Shake - The Swinging Blue Jeans (NL, His Master's Voice, 1964)
8. Tchip Tchip - Cash & Carry (NL, CNR, 1974)
9. Goody Two Shoes - Adam Ant (NL, CBS, 1982)
10. Little Bird - Tielman Brothers (NL, Delta, 1967)
11. Ain't That A Shame - Cheap Trick (NL, Epic, 1979)
12. I'm Lucky - Joan Armatrading (NL, A&M, 1981)
13. Scandale Dans La Famille - Les Surfs (NL, Festival, 1965)
14. The Heart Of A Woman - Casey & The Pressure Group (NL, Philips, 1970)
15. For Those About To Rock - AC/DC (NL, Atlantic, 1981)
16. (titel vergeten) - Taroub (Libanon, onleesbaar label, ca. 1969)
17. Let's Go Together - The Cats (NL, Imperial, 1973)
18. Show You My Love - Goldie Alexander (NL, Break, 1982)
19. I Can't Get Next To You - The Temptations (NL, Tamla Motown, 1969)
20. Simply Call It Love - Gene Chandler (US, Mercury, 1970)
21. I'm A Lover - Andrea (NL, Polydor, 1985)
22. Telstar - The Tornados (UK, Decca, 1962)
23. If You Leave Me Now - Chicago (NL, CBS, 1976)
24. Paid In Full - Eric B. & Rakim (Duitsland, Island, 1987)
25. Adieu Chagrin - Les Surfs (Frankrijk, Festival, 1964)
26. I Am A Clown - David Cassidy (NL, Bell, 1973)
27. Rush Rush - Paula Abdul (UK, Virgin, 1991)
28. Mr. Music Man - Tee Set (NL, Tee Set, 1969)
29. Get Down - Gene Chandler (NL, 20th Century, 1979)
30. Kingsor Girls - The Amp (NL, Friesland Pop, 1990)

'New additions'
1. Give A Little Love - Aswad (Duitsland, Island, 1988)
2. Lazy Bones - Casey & The Pressure Group (NL, Philips, 1970)
3. King Of The Road - Casey & The Pressure Group (NL, Polydor, 1972)
4. Na Na Hey Hey Kiss Him Goodbye - Bananarama (NL, London, 1983)
5. Valentino - Champagne (NL, Ariola, 1977)
6. Nights Of Magic - Dave Cartwright (NL, Transatlantic, 1978)
7. Ten To Eight - David Castle (Frankrijk, Parachute, 1977)
8. Helule Helule - The Tremeloes (NL, CBS, 1968)
9. I Want You To Want Me - Cheap Trick (NL, Epic, 1979)
10. Sinfonia Uit Partita No. 2 - Les Swingle Singers (NL, Philips, 1964)
11. King Without A Crown - ABC (NL, Mercury, 1987)
12. Susanna - The Art Company (NL, CBS, 1983)

'Allsods'
1. I'm Going Home - Ten Years After (Duitsland, Deram, 1969)
2. The Banging In Your Head - Chas & Dave (NL, EMI, 1979)
3. Here We Go Round The Mulberry Bush - Traffic (UK, Island, 1968)
4. What's Your Name - Chicory Tip (NL, CBS, 1972)
5. Ich Will Immer Nur Dich - Suzie (Duitsland, Vogue, 1965)
6. Breakfast - The Associates (Duitsland, WEA, 1984)

The Vinyl Countdown 

Week Spot: The Velvettes

Vandaag zal ik even flink actie moeten ondernemen want ik heb ambitieuze plannen voor zaterdag. Ik ga 's avonds naar een concert in Echten maar ben, naar verwachting, rond middernacht wel weer terug in Uffelte. Ik ben van plan om vanaf half één de live-stream te pakken voor deel 2 van 'Do The 45'. Ik zou het eerste deel zelf kunnen opnemen maar heb een erg leuk idee gekregen. Ik ben een beetje 'verliefd' geworden op de stem van Isla met haar zware Engelse accent. Ze klinkt ook heerlijk koel. Wat nu als Isla het eerste deel van de show gaat presenteren? Dus eerst de muziek opnemen en daarna haar de aan- en afkondigingen laten doen met een aantal kwinkslagen. De boel samenvoegen en dat zou dan het eerste anderhalf uur 'Do The 45' moeten opleveren. Ik kijk wel met een schuin oog naar mijn credits in het AI-programma. Vanwege een geschil met Paypal kan ik dat momenteel niet aanvullen. Dan moet ik nog een Week Spot uit kiezen. Dat is een lastige! Ik denk dat Isla de Week Spot mag doen want hij zit relatief 'vroeg' in de show. De keuze is gevallen op 'He's The One I Want' van The Velvettes uit 1964. 

Uiteraard niet te verwarren met The Velvelettes op Motown. The Velvettes is oorspronkelijk een kwartet dat afkomstig is uit Zuid Afrika. Peggy Phango, Hazel Futa, Patience Gowabe en Eunice Mamsie Mthombeni. Peggy Phango verlaat al aardig snel The Velvettes en zal in Engeland uitgroeien tot een actrice met een lange staat van dienst. Ze speelt in verschillende musicals maar is ook in de televisiesoap Eastenders te zien. Peggy trouwt in 1965 met de Engelse muzikant Johnny Parker en overlijdt op 7 augustus 1998 op 69-jarige leeftijd. Phango is de nicht van Miriam Makeba. Als de laatste toch niet een rol in de musical 'King Kong' kan accepteren, neemt Phango in 1959 de rol over. De overige dames maken ook deel uit van de cast van 'King Kong', het verhaal over een bokser, en dat brengt hen met de originele cast in Engeland. Futa is in 1955 uitgekozen als 'Miss South Africa' en zij ondervindt nogal problemen in haar thuisland vanwege de Apartheid. Ze besluit asiel aan te vragen tijdens de tour van 'King Kong'. Mamsie is de enige die zal terug keren naar Zuid Afrika. Ze is in 1963 getrouwd met een muzikant in Londen. 

Dan gaan we over naar de heren. Het is in oktober 1962 crisis bij The Savages. Cliff Bennett heeft twee leden ontslagen tijdens optredens in Duitsland: Nicky Hopkins en Bernie Watson. Carlo Little en Rick Brown kunnen het niet eens worden met Screaming Lord Sutch over de financiën en verlaten ook het schip. Nu de mannen vrij zijn verplichtingen worden deze meteen benaderd door de legendarische Cyril Davies. Davies wordt op 23 januari 1932 geboren in Engeland en staat te boek als de eerste Engelse bluesmondharmonica-speler. Cyril zal echter niet oud worden. Kort voor zijn 32e verjaardag kampt hij met hartproblemen en hij overlijdt op 7 januari 1964. Long John Baldry zal dan het stokje overnemen als bandleider. Baldry is dan al geruime tijd zanger van The All Stars hoewel hij niet altijd op de plaat is te horen. Dat zelfde geldt ook voor The Velvettes. Ze doen in 1964 wél mee op twee Engelse reggae-singles op het Black Swan-label. Wilfred 'Jackie' Edwards en Tony Washington zijn de leadzangers op deze platen. Mamsie vertrekt kort naar hun enige single op Mercury naar Zuid Afrika. Hazel zal in Engeland blijven en incidenteel acteren. Ze blijft vrijgezel en overlijdt in 1989 op 57-jarige leeftijd. Patience stapt in 1969 in het huwelijksbootje en zal in Londen blijven. Ze zingt door de jaren heen met verschillende jazzgezelschappen en overlijdt in 1991. 

Ik weet niet meer wat ik precies voor de single heb betaald, maar zo gek als op 45cat is het in geen geval. Dat baseert zich op een veiling van John Manship waarbij de single 125 euro zou hebben opgebracht. Muzikaal is het in de 'girl group'-hoek en neigt het naar The Ronettes en The Crystals. 

Beeld uit het verleden: Zaterdag 21 september 2024

Dit is het 21e bericht van de maand op Soul-xotica en ik ben wederom geruisloos voorbij gefietst aan '20092009'. Misschien is 2024 wel de grote finale geweest van '20092009'? Vandaag wil ik toch even stilstaan bij deze dag in 2024. Een legendarisch weekend waar ik nog altijd hele warme herinneringen aan heb. Iets dat wordt afgezegd en daarvoor in de plaats ga ik 'maar wat fietsen' en dat zal uitmonden in één van de fraaiste fietsdagen van 2024 en wijde omgeving. Hoewel ik de enige bestuurder van de fiets ben en er niemand naast me fietst, ben ik bijna voortdurend in goed gezelschap. Overal waar ik fiets zie ik broeder lopen en zo opeens zit ik van Hardenberg in de buurt van het Brandeveen, de omgeving die ik hem altijd nog eens wil laten zien. Voor de goede orde: Broeder is nog springlevend in dit weekend in september. We gaan elkaar over drie weken weer ontmoeten als hij een paar dagen in Nederland is. Brandeveen is al gepland als volgende 'uitstapje'. Ben ik voorbereid? Nee, want het is evengoed nog flink zoeken als ik in oktober naar het gebied wil. Natuurlijk speelt de muziek ook vrolijk op de koptelefoon en vaak moet ik hem iets vertellen over een album. Zo raken we dan in een denkbeeldige discussie. Op dit bankje voel ik enerzijds alsof hij naast me zit, maar aan de andere kant geniet ik vooral van het uitzicht en de absolute rust. Ik weet dat de foto en het verhaal vaker voorbij zijn gekomen, maar het is een soort van traditie...

Het verhaal begint met Gercoh. Ik heb hem maanden eerder op RTV Drenthe gehoord waarbij hij aankondigt die middag te zullen optreden met een Indiase tablas-speler. Daar kan ik niet bij zijn maar ben hem wel meteen gaan volgen op Facebook. Dan maakt hij bekend dat hij met een bevriende gitarist in september gaat optreden in de muziekwinkel van zijn ouders. Okay, een extra gitarist is geen tablas-speler, maar nog altijd heb ik wel interesse om Gercoh eens 'live' te zien. De datum is zaterdagmiddag 21 september. Het zal rond mijn vakantie zijn geweest, zo schat ik. Op de laatste zaterdag van de vakantie fiets ik naar Assen voor singles en ga terug over onder andere Grolloo. Ik kijk bij het Cuby-museum naar de openingstijden en heb dan opeens een plan. Over een paar weken is het vijftien jaar ná '20092009' en Grolloo is dan het keerpunt op de fietstocht. Ik ben donderdag 19 september vrij en zou dan '20092009' kunnen vieren met een bezoek aan het Cuby-museum? Dat klinkt als een plan! Gelukkig is het de 19e ook erg fraai weer. Ik ben wel in Grolloo geweest maar niet in het museum. In plaats daarvan vervolg ik de fietstocht en heb die avond mijn avondeten bij de chinees in Westerbork. Op 20 september moet ik gewoon aan het werk. Ik heb 21 vrij gekregen op de voorwaarde dat ik maandag de post zal weg brengen. Over post en maandag gesproken: Vanaf volgende week gaan we weer terug naar dinsdag tot en met zaterdag. Ik blijf echter 'The Vinyl Countdown' voorlopig om negen uur doen.

Ik zit me thuis helemaal voor te bereiden op de fietstocht naar Zuidwolde en het optreden van Gercoh als ik opeens lees dat het optreden is gecanceld. Ben ik er heel rouwig om? Nee, want het is eigenlijk té mooi om binnen te zijn. Ik wil fietsen maar niet noodzakelijk over Zuidwolde. Dan herinner ik me de kringloopwinkel in Hardenberg die me nieuwsgierig heeft gemaakt. Ik ga nu via Hoogeveen en Hollandscheveld en over Slagharen naar Hardenberg. De winkel is nét dicht als ik arriveer in Hardenberg maar heb onderweg al ontzettend genoten. In een buitenwijk van Hardenberg koop ik een pak karnemelk-met-een-smaakje en broodjes en vind even later langs het kanaal dit bankje. Ik zeil neer en geniet van drankje en rokerij en de omgeving. Ik zou me zomaar kunenn voorstellen dat ik hier uren zou kunnen zitten. Achteraf gezien had ik er wel jaren achtereen willen zitten als alles bij het oude was gebleven. Dat het nooit 22 september 2024 zou zijn geworden, zoiets. Die avond trakteer ik me op een maaltijd in Dalen en fiets in de nacht weer terug naar Uffelte waar 'Do The 45' op me wacht. Op zondag ga ik onder andere langs het Blauwe Meer van Hoogersmilde waar broeder met vrouw en kroost een paar jaar geleden heeft gefietst. Ze hebben dan fietsen gehuurd in Dwingeloo en hij is eveneens zwaar onder de indruk van het Blauwe Meer. 

Het zal gek klinken, maar zo heb ik het wel ervaren. Dit ogenschijnlijk weinig avontuurlijke weekend (buiten de fietskilometers om) hebben me er in de volgende weken in 2024 doorheen gesleept. Als ik echt een rustmomentje wil hebben, kan ik uren lang naar deze foto kijken. 'Toen was geluk heel gewoon', om Gerard Cox te citeren. Alles klopt aan de foto: Het aangename weer, de karnemelk met vruchtensmaak, de fiets en mijn 'mindset'. Ik ben sindsdien nog vaak langs het bankje gekomen maar ik kan niet dezelfde vrede vinden als op deze zaterdag van twee jaar geleden. 

Singles round-up: september 4

Allereerst moet ik benadrukken dat ik driekwart van Mamas Gun gisteravond heb geschreven. Omdat ik tóch wil weten wanneer ik naar Hardenberg ben gefietst, raak ik op een zeker moment verzeild in de archieven en lees ik een paar berichten opnieuw. Als ik daarmee klaar ben, is het inmiddels nóg later geworden en zo sluit ik de computer. De 'Singles round-up' is dus eergisteren en vanavond heeft het er wél alle schijn van dat ik ga publiceren op Soul-xotica. Vanmiddag heeft het even gedriegd dat deze 'Singles round-up' uitbreiding zou krijgen. Ik ben al heel vroeg klaar met het werk en aangezien het fraai fietsweer is, besluit ik even in Wolvega te kijken. Voor de kringloop waar ik al eens voor de dichte deur heb gestaan en waarvoor ik een paar weken geleden té laat ben op de zaterdagmiddag. Nu ben ik ruimschoots op tijd, maar... ik heb niks gekocht. Het heeft altijd 'duurdere' singles achter de balie maar momenteel niets. De singles voor 50 cent per stuk zijn té minimaal in mijn beleving. Dan maar niet! Even een voorraadje winterse sokken gehaald bij de Scapino en daarna toeristisch terug over Steggerda, De Eese en Eesveen naar Wapserveen en door de bossen naar huis. Omdat ik vorige week niet uit bed kon komen, moest ik donderdag aan het werk. Dan ben ik eveneens fraai op tijd klaar en besluit in Meppel en Ruinerwold langs te gaan voor de kringloopwinkels. Ik bezoek voor de variatie weer eens beide zaken in Meppel en tenslotte in Ruinerwold. Het levert dertien singles op waarvan ik eentje al blijk te hebben. (A) is De Kring, (B) is de 'oude' kringloopwinkel en (C) is Ruinerwold. 

* Culture Club- War Song (Duitsland, Virgin, 1984) (B)
* Diamond Brothers- Reggae Stop (België, ODB, 198?) (C)
* Dan Hill- Can't We Try (NL, CBS, 1987) (C)
Laat me eens beginnen bij de laatste. Dan Hill ligt al sinds november in Ruinerwold en staart me iedere keer vragend aan. Het is een duet met Vonda Shepard en mijn herinnering zegt me dat het nogal 'bout' is. In de maanden dat er genoeg interessant werk ligt, blijft de single achter in Ruinerwold. Nu mag hij dan toch eens mee. Ja, nu weet ik het weer. Nee, hier hoef je heel lang niet mee aan te kloppen bij mij, maar nu? Ik ben de vijftig gepasseerd en opeens vind ik het een erg lekkere plaat. Jaren tachtig-glad maar ik ben er voor te porren. Zolang er naties zijn die elkaar bestoken met bommen, granaten en drones zal Culture Club een tijdloos nummer blijven met een universele boodschap. De singles in Ruinerwold hebben de maand op de prijssticker staan en zo weet ik dat Diamond Brothers ook een half jaar heeft moeten wachten. In eerste instantie blader ik achteloos voorbij aan de plaat. Het is pas in juni dat 'Reggae Stop' me opvalt. Als die een euro was geweest? Hij moet echter drie euro kosten. Dat is de Discogs-prijs zoals het lijkt en daar wordt de plaat omschreven als 'Italo Disco'. Ik ben benieuwd! Er is niets 'reggae' aan 'Reggae Stop' en Italo-disco is ook 'tongue-in-cheek'. Het is een man op een elektronisch orgel met Moog-effectjes. Het maakt een fraaie herkenningsmelodie voor een radiopiraat. Het is wel vrolijk. Het zou me niks verbazeen dat het ook de piraten zijn die de prijs hebben opgedreven. Ik schat de single op ongeveer 1983. 

* Miso Kovac- Proplakat Ce Zora (Joegoslavië, Jugoton, 1971) (C)
* Linda Lewis- 109 Jamaica Highway (Duitsland, Ariola, 1979) (C)
* Norma Lewis- Maybe This Time (NL, ERC, 1983) (B)
Twee kanten waarmee Miso heeft opgetreden op het songfestival van Split. 'Proplakat' is zijn inzending voor 1971 en op de keerzijde staat zijn bijdrage voor 1969. Een lang gezongen intro en daarna valt de muziek in. Dan is het plots de Balkan-gezelligheid van 1971. Een beetje een crooner, onze Miso. 'Jedan Brod' klinkt avontuurlijker. Het schijnt een Frans nummer te zijn van de hand van ene Laurent. Ik probeer te ontdekken of dat Michel Laurent is, maar ik kan maar geen resultaat vinden. Het is zonder meer de betere kant van de twee. Linda Lewis begint heel erg mellow en als de muziek invalt, is het ook niet meteen een 'full-on' stamper. Dat had ik wel enigszins verwacht. Het is een typische Duitse disco-productie uit die tijd met een aardig patroontje dat we later veel vaker tegen komen in Amerikaanse disco-platen met een Jamaicaanse inslag. Bij Norma Lewis ben ik vooral heel erg nieuwsgierig. Ik heb nog nooit van het Nederlandse ERC gehoord. Dat kan kloppen want het is een platenlabel uit Los Angeles. Phonogram heeft dit dingetje uitgebracht, zo staat het klein op het label en herken ik eveneens aan het label. Het is de Hi-NRG-disco dat vooral wordt genoten vanaf de 12"-single. Het zit in de hoek van Miquel Brown en dergelijke. 

* Paul McCartney & Michael Jackson- Say Say Say (Duitsland, Odeon, 1982) (C)
* Steve Miller Band- Going To The Country (NL, Capitol, 1970) (A)
* The Photos- We'll Win (UK, Epic, 1981) (B)
Paul en Michael zijn vorige maand aan mijn aandacht ontsnapt. Steve Miller is echter de grote verrassing van de middag. Steve moet zelf in 1975 niks meer hebben van zijn eerdere platen, maar ik heb met name de eerste twee elpees altijd erg leuk gevonden. Je hoort goed dat de band de roots heeft in de blues en ze proberen nog steeds een eigen weg te zoeken. 'Going To The Country' heeft naast mondharmonica ook violen want ja... het is 'country' in de titel. Het levert hele aardige muziek op. 'De Kring' vraagt standaard 2,50 voor een single en dat is vaak te duur. In geval van Steve Miller heb ik een leuk koopje gedaan want met fotohoes zit de single al snel boven een tientje. The Photos heeft nooit een hitsingle gehad in Engeland, maar het debuutalbum stipt toch nummer 4 aan in de albumlijsten. Aanvankelijk de punkband Satan's Rats. Als in 1979 zangeres Wendy Wu toetreedt, wordt het The Photos en verandert de stijl naar New Wave. 'We'll Win' is de laatste op het Epic-label. Het is niet onaardig. 

* The Shuffles- Bitter Tears (NL, CBS, 1970) (B)
* Strawberry Vocal Choir- Summer Is A Coming (NL, Philips, 1982) B)
* Donna Summer & Barbra Streisand- No More Tears (NL, Philips, 1979) (A)
* Teach-In- The Robot (NL, CNR, 1979) (C)
Bij het nemen van de foto heb ik in de jaren zeventig-bak gekeken en, jawel, The Shuffles heb ik dus toch al. Ik zit al te twijfelen. Bij een zomer hoort minstens één vette knipoog naar The Beach Boys en daar tekent Strawberry Vocal Choir in 1982 voor. De single heeft een flinke poetsbeurt nodig maar het hoesje is in nieuwstaat. Dat maakt dat ik wel even ietsje meer wil betalen voor de plaat van Donna & Barbra. Teach-In zit in een 'gas'-hoesje en deze heb ik in Ruinerwold laten liggen. Ik moet even kijken maar heb wel ergens een oud neutraal hoesje liggen. Lekkere jeugdherinneringen aan dit plaatje!

Lang zullen ze spelen: Mamas Gun

De achterstand is alleen maar groter aan het worden en dus is het zaak dat ik toch nog geregeld blijf publiceren. Vanavond lijkt het even niets te worden maar dan gaat het toch opeens knagen bij mij. Ik heb geen tijd en zin om een foto te maken voor een 'Singles round-up' en dus heb ik een rubriekje nodig waarvoor ik niet teveel moeite hoef te doen. 'Lang zullen ze spelen' is inmiddels een vast onderdeel geworden en ik wil vooral terug kijken op de nieuwe albums die me deze zomer hebben vermaakt. De 'Singles round-up' van gisteren herinnert me zo aan het album van Mamas Gun. Lang zullen ze spelen? Ik moet bekennen dat ik het album al een maand niet meer heb gedraaid, maar het is al wel goed voor een paar prachtige herinneringen. Ik heb er serieus over nagedacht om het album op vinyl aan te schaffen, maar dat is er tot op heden niet van gekomen. Ach, ik ben ook best content met het album in digitale vorm. Vandaag wil ik jullie graag voorstellen aan het album 'Dig!' van Mamas Gun. 

Het verhaal begint voor mij in oktober 2022. Dan tref ik bij Juno een single van Shawn Lee. Het is opgenomen met een Duitse band en de beschrijving van Shawn Lee maakt me best nieuwsgierig. Een maand later zoek ik op Youtube en vind een aardige serie. Muzikanten en producenten worden uitgedaagd om binnen een uur een nummer te schrijven, op te nemen en te mixen en produceren totdat het klaar is voor menselijke consumptie. Shawn aanvaardt deze 'challenge' en gaat voor de camera aan de slag in zijn studio. Hij toont ons de 'galmkast'. Het is een oude kast vol met allerhande rotzooi. Wat het nu precies veroorzaakt, dat weet Shawn zelf ook niet te verklaren. Feit is als hij een klap geeft op de kast dat het een merkwaardige galm weergeeft. Dat gebruikt hij steevast in zijn platen. Het is een paar jaar geleden dat ik kennis maak met Young Gun Silver Fox. Eerst vooral de naam en zijdelings hoor ik wel eens wat muziek van het duo. Dan ontdek ik op een zeker moment dat de Young Gun eigenlijk Andy Platts heet en de Silver Fox Shawn Lee. Het is inderdaad 'onze' Shawn Lee. Andy Platts speelt met een band genaamd Mamas Gun waar ik nog nooit van heb gehoord. Een Steenwijker radio- en muziekvriend vertelt me echter dat hij zowel Mamas Gun als Young Gun Silver Fox meerdere malen heeft gezien. Lee en Platts koesteren beide een liefde voor de 'Yacht Rock', het soort softrock dat vooral in de tweede helft van de jaren zeventig erg populair is. De naam wordt ontleend aan de gedachte dat het een soundtrack kan zijn wanneer je met je luxe jacht op de oceaan dobbert. 'Too slow for disco', wordt ook vaak gezegd over 'Yacht Rock'. Het is een iets meer groovy variant op Steely Dan, om een simpele uitleg te geven. Het kan ook vergeleken worden met softrock-songwriters die krampachtig proberen iets in de disco-trant te doen maar slechts half slagen in hun poging. 

Ik ben nog altijd niet helemaal gedoken in Young Gun Silver Fox maar zie intussen wel dat Mamas Gun een nieuwe plaat uit heeft. Die moet ik gaan proeven! De eerste draaibeurt is op de speakers. Ik heb laatst de computer ondersteboven gehouden, maar nee... ik heb geen lijst gemaakt met fiets- en wandeltochten in 2026. Ik meen dat ik in april of mei een document heb aangemaakt, maar blijkbaar niet goed bewaard. Ik heb zelfs nog gezocht op Soul-xotica want ook de foto geeft geen uitsluitsel. Ik ben op een zondag (19 juli?) naar Hardenberg gefietst voor een boodschapje. De vrijdag ervoor heb ik het album voor het eerst beluisterd tijdens een fietstocht in het Drents-Friese Wold. Gewoon op de speaker maar dan al vallen me een paar nummers op. De bewuste zondagmiddag van Hardenberg draai ik het album opnieuw en dan valt definitief het kwartje. 'Dig!' is namelijk een erg fijne fietsplaat. Mijn radio-collega Lee is dan weer niet zo van het fietsen maar hij vertelt dat hij het album geregeld laat draaien als hij allerhande klusjes in huis moet doen. 'First Time (In A Long Time)' is voor mij één van de uitschieters op het album. Goudeerlijke neo-soul maar ook 'Rooftops' heeft een heerlijke 'hook'. Soms dwaalt het ietsje af van de soul en wordt het meer soulpop maar je zal mij niet horen klagen. Ik moet hem morgen maar weer eens een draaibeurtje geven want ik verwacht morgen nog wel iets met de fiets te doen. 

Singles round-up: september 3

Deze aflevering van de 'Singles round-up' wordt mede mogelijk gemaakt door... Paypal. Zij hebben momenteel nog even betaald voor deze platen maar denk dat ik morgen de schuld ga inlossen. Wat wel een beetje onhandig uit komt want vrijdag gaan de laatste drie Riker-singles in de verkoop. Paypal doet nog minstens een week 'raar' en ik ga er vanuit dat ik deze ga missen. Er zit een eenzijdig bespeelbaar plaatje bij dat in een oplage gaat van honderd en dat is het meest interessante. Die is na het weekend wel uitverkocht! Enfin, het werd ook wel weer eens tijd om bij Juno af te rekenen en je kan niet alles hebben. Wat zeg ik? Nee Gerrit, je kan niet alles hebben. Ik heb twee afleveringen van de 'Singles round-up' voor jullie in petto. Deze eerste moet wel gaan passen vóór de Northern Soul-show van mijn Wolfman-collega. Na de show heb ik vaak niet meer veel inspiratie maar we zullen zien! Eerst maar de aflevering met de 'nieuwe' singles. Zes hagelnieuwe singles en drie heruitgaven. Vier van de negen hebben afgelopen zaterdag de opwachting gemaakt in 'Do The 45'. 

* Diplomats Of Soul ft. Incognito & Natalie Duncan- I Love You (UK, Diplomats Of Soul, 2024)
Ik heb de telling al drie keer overnieuw gedaan. Diplomats Of Soul heb ik zaterdag gedraaid. Het is een plaatje waar ik in 2024 schijnbaar al interesse voor heb gehad. Ik klik op een gegeven moment op 'wishlist' op de site van Juno en zie dan een hoop singles staan die ik ooit in mijn boodschappenmandje had, maar die uitverkocht waren. Als de singles opnieuw beschikbaar zijn, komen die blijkbaar in de 'wishlist'. Diplomats Of Soul is een duo van dj's en producenten met een fijne neus voor jazzy en soulvolle dance. Het werkt nauw samen met Incognito. Ik heb al 'Brighter Tomorrow' op 10" en 'Sweet Power Your Embrace' op single. Dat zijn beide opnames uit 2015 die recent opnieuw zijn geperst. 'I Love You' heeft die liefde nog niet gevonden maar het smeekt er wel om. Een fijn plaatje!

* Mike James Kirkland- What Have We Done (UK, Dynamite Cuts, 1972, re: 2026)
Mijn collectie 'nieuwe' singles begint feitelijk bij het Italiaanse Cannonball-label waarvan ik geregeld de nieuwste releases koop. Ik ben Alberto helemaal kwijt geraakt. Hij is tegenwoordig opeens schrijver, autobiograaf, geworden en heeft geen oog meer voor nieuw werk op Cannonball. Jammer maar helaas. Hij bezorgt ons in 2020 en 2021 twee singles van Mike James Kirkland, beide onafgemaakte demo's uit 1989-90. Hij zal het meest bekend worden als Bo Kirkland en heeft in Engeland een hit in 1977 met Ruth Davis: 'You're Gonna Get Next To Me'. In 1972 maakt hij een elpee als Mike James Kirkland en dat plak vinyl is al jaren favoriet bij dj's . Het maatschappijkritische 'What Have We Done' is één van de prijsnummers van de elpee en dat heeft Dynamite Cuts nu uitgebracht als single. Het hangt heel erg in de hoek van Marvin Gaye's 'What's Going On' maar dan met een ingebouwde klasse die zijn weerga niet kent. Ook deze heb ik zaterdag gedraaid in de show. 

* Mamas Gun- This Is The Day (US, Ubiquity, 2026)
Binnenkort komt Mamas Gun nog voorbij in 'Lang zullen ze draaien' want het album 'Dig!' heeft zeker bijgedragen aan mijn zomer van 2026. Ik kijk rond of er singles zijn getrokken van het album. Nee, tot op heden niets. Dan zie ik 'This Is The Day' staan. Het is oorspronkelijk de laatste track op één van de vorige albums van de band, maar daar is het alleen maar akoestisch. Het schijnt dat de band toch nog een bandversie heeft opgenomen, maar die is nooit uitgebracht. Tot Record Store Day van dit jaar. 'This Is The Day' kabbelt als een vredig beekje, een groove waar ik niet genoeg van kan krijgen. De frontman van Mamas Gun is weer de helft van Young Gun Silver Fox maar daar ga ik het later nog eens over hebben!

* Jalen Ngonda- All About Me (US, Daptone, 2026)
Jalen wordt een paar jaar geleden ontzettend 'gehyped' vanwege een promo-single op Daptone. Dat is zwaar gelimiteerd en binnen een paar uren is er geen exemplaar meer te vinden. Behalve op Discogs waar het de meest idiote prijzen doet. De single verschijnt overigens een half jaar later 'gewoon', maar ik 'mis' het enthousiasme van mijn vakbroeders. Gewoon een mannelijke neo-soul-zanger die uit hetzelfde kopje als Marvin Gaye heeft gedronken. Ik verlies al snel mijn interesse en zie dan 'All About Me' staan met een dub-versie op de b-kant. Wat blijkt? Jalen heeft een andere afslag genomen en presenteert ons een heerlijk soulvol reggae-deuntje. Het kan erg goed in zowel reggae als soul. 

* Jeb Loy Nichols- Step In (Finland, Timmion, 2026)
Naar aanleiding van 'Lang zullen ze spelen' kijk ik bij Juno of ik iets heb gemist. Welnu, ik had bijna 'Step In' gemist. Ze hebben nog één exemplaar liggen. Ik heb beide nummers vanmiddag nog gehoord en dus hoef ik de plaat niet op te zetten. Jeb Loy Nichols is nu al het geluid van de herfst voor mij en mag daarmee de plek in nemen van Loaded Honey van vorig jaar. Ook dit kabbelt heerlijk door met Jeb Loy's eigenaardige stem en Emilia Sisco op achtergrondzang plus de onmiskenbare instrumentatie van Cold Diamond & Mink. Dit is momenteel smullen voor mij!

* Sofia Rubina- Soul Morning (UK, LRK, 2026)
Komende zaterdag is ze de tweede in de show. Sofia heeft al een aantal digitale nummers uitgebracht op LRK en dit is dan haar debuut op het vinyl. Als LRK-supporter koop ik sowieso alles op het label, maar mijn eerste kennismaking met Sofia is niet erg overtuigend. Nu ik 'Soul Morning' voor het eerst draai, ben ik blij dat ik hem heb besteld. Het is namelijk errug goed! Sofia is niet humeurig in de ochtend maar gaat ook niet in polonaise rond de ontbijttafel. Het is lekker laidback en lief. 'Truth About Love' op de b-kant klinkt bij het intro al erg fijn. We gaan dezelfde kant op als 'Soul Morning'. Een prachtige soulvolle stem met een ontspannen bandje op de achtergrond. Ik neig bij LRK vaak naar de b-kanten en dit lijkt geen uitzondering te worden. Misschien wel ietsje beter dan 'Soul Morning' in mijn oren. 

* Spice- The Last Time (Japan, TSG/P-Vine, 1976, re: 2023)
Ik denk dat deze in de opruiming is? Er staan heel wat bandjes genaamd Spice in het kruidenrekje. Eentje daarvan is zelfs een voorloper van Uriah Heep, maar nee... dit is andere spijs. Dit is de Spice die in 1976 een elpee en een single hebben gemaakt voor het kleine TSG-label en dat P-Vine beide in 2023 opnieuw heeft uitgebracht. 'The Last Time' is onweerstaanbare disco-soul met een fraai arrangement. De mannen van Spice laten niets aan het toeval over en dat maakt dat het album inmiddels ruim over de duizend euro zit. Dan hebben we het over het origineel en niet de P-Vine-heruitgave. 'I'm So Glad To Say' op de b-kant is zelfs ietsje commerciëler maar ik mag beide kanten ontzettend graag. 

* Peter Thomas Sound Orchester- Black Power (Duitsland, Mocambo, 1969, re: 2026)
Een paar maanden geleden heb ik toch eindelijk een account aangemaakt op Bandcamp. Ik kocht altijd de dingen rechtstreeks via Paypal en dan heb je geen account nodig. Sindsdien bestookt het me met aanbiedingen van artiesten en platenlabels waar ik eerder iets van heb gekocht. Zo ook Mocambo. Van dat label heb ik twee jaar geleden een single gekocht van The Sound Stylistics. De nieuwste in de catalogus heeft meteen mijn interesse maar... het is een novelty! Ik heb in het begin van Soul-xotica al eens geschreven over de 'Popshopping'-elpees. Een dubbelaar met reclameplaatjes uit Duitsland van de jaren zestig en zeventig. Dat is de kennismaking met Peter Thomas, later voortgezet door 'St. Pauli Affairs'. Thomas schrijft veel reclames maar ook muziek voor tv en film. In 1969 krijgt hij de opdracht om de muziek te schrijven voor de serie 'Nur 20' en daarvoor huurt hij een Amerikaanse zangeres in die pas in Duitsland is komen wonen. Donna Gaines speelt een rol in 'Hair' en zal jaren later beroemd worden als... Donna Summer. De Engelstalige 'Black Power' wordt wel op plaat uitgebracht maar recent is de Duitse opname ontdekt in de archieven van Thomas. Dat heeft nu een release. Het klinkt een beetje statig als Shirley Bassey in een James Bond-thema. Het is het belang van een novelty dat heeft gewonnen. 

* Yahya a.k.a. Constantine Weir- Rising Sun (UK, Itez, 2026)
Het is precies een jaar geleden als Echo Chamber een single uitbrengt van Yahya. Ofwel: Hij doet de distributie van de plaat. Hij zorgt eveneens voor de verspreiding van de elpee en nu is er een tweede single. Yahya is woonachtig in Scandinavië en zit in de maatschappijkritische hoek anno 2026. Ik heb niet veel met teveel politiek gepreek in platen, maar Yahya weet het binnen de perken te houden. Een aantal jaren geleden bezoekt hij Paul Weller, zelf al jaren fan van Yahya, en maken ze samen muziek. Daar zijn de twee nummers op deze single een restant van. De eerste oplage van de gelimiteerde single is in een uur uitverkocht. Het is pure 'blue-eyed soulpop' met de duidelijke artistieke aanwezigheid van Paul Weller, maar hier kan ik niet lang over nadenken. Dan te bedenken dat het géén digitale release heeft en ik overtuigd moest worden met dertig seconden van een soundclip. Ik heb hem zaterdag helemaal gedraaid. Niet de meest ultieme soulplaat van het jaar maar wel een bijzonder document!

Het zilveren goud: 2001 deel VIII

De opname van 'Do The 45' moet ik nog even bewerken en daar ga ik morgen mee aan de slag. De microfoon weigert weer even dienst. Verder ben ik op zichzelf wel tevreden met het aantal singles dat ik heb weten te draaien. 'Het zilveren goud' heeft de afgelopen dagen geregeld in mijn hoofd gespeeld. Heb ik er veel zin in? Ja en nee. Het is niet bepaald een hele fijne herinnering maar wel een avontuur op zichzelf. Hoe gek het ook klinkt maar ik weer nog heel veel details te herinneren. Het is nu de vroege ochtend van 12 september 2001. 'The day after'. Ik stap voor de tweede maal in 2001 midden in de nacht op de fiets en toch voelt deze rit meteen anders aan dan 'De monstertocht' in februari. Het is goed dat ik even niet mijn hoofd laat zien in Tuk na het zuipavontuur van de vrijdag en bovendien begint het idealisme weer te knagen. De eindbestemming is het Limburgse Itteren. Ik weet niet of ik dat vanavond ga halen. 

Wegens enorm succes van februari fiets ik wederom zonder kaartjes. Het plan is om eerst in Ulvenhout te gaan kijken en vanuit daar naar het diepe zuiden van Limburg te fietsen. De tocht begint op de twaalfde als het nog donker is. Het begint pas na Zwolle licht te worden. Ik wil alleen maar het zuiden in en fiets niet met een route in het hoofd. Mijn herinnering aan de aardrijkskundelessen moeten me gaan redden op deze fietstocht. Schiet het heel erg op? Nee, om eerlijk te zijn zou het wel sneller kunnen. Nogmaals, het voelt heel anders aan dan 'De monstertocht'. Ik denk dat mijn minidisc-speler dan al is gesneuveld. Ik heb een cassettewalkman met radio die me vergezeld op deze tocht. Overdag luister ik veel naar Arrow Classic Rock maar op een bepaald moment wil ik ontsnappen uit de wereld van '9/11' en maak tijdens deze tocht onder andere kennis met de eerste twee albums van Lynyrd Skynyrd. Verder ook veel Led Zeppelin en dergelijke. Die avond koop ik bij een tankstation nog de 'Greatest Hits' van Bob Dylan op cassette. Hoe ben ik gefietst? Welnu, via Zwolle naar Heerde. Ik kan me iets van Apeldoorn herinneren en kom ook vlak langs een militaire kazerne. Ik zit op de kaart te kijken maar weet bij God niet hoe ik precies ben gefietst. Het lijkt niet eens verkeerd. Ik ben in Tiel als de avond in valt. Ik zit dan al meer dan een halve dag op de fiets. Ik kan me niets herinneren van eten. Misschien zijn het alleen wel krentenbollen geweest? Bij een tankstation doe ik twee aankopen: De cassette van Bob Dylan en een handig boekje met de kaarten van Nederland. De fietspaden staan er niet op maar op zijn minst helpt het voor de oriëntatie. Ik fiets verder de nacht in. 

Ik kan niet meer nagaan in welke plaats het moet zijn geweest. Tot overmaat van ramp houdt mijn achterlicht ermee op en het gaat serieus regenen. Ik kom een stad binnen fietsen en zie in linkerooghoek een politieauto. Ik spoed me naar een bankje en zeil neer. Het bankje is nat en het is een plek waar je niet wil zijn. De agenten stoppen en vragen of het goed met me gaat. Gezien de omstandigheden een zeer redelijke vraag. Ik zeg dat ik even pauzeer en dan verder fiets. Tien minuten later zijn ze terug. Ik vraag ze of er ergens horeca open is waar ik een kop koffie kan nuttigen. De shoarma! Tweede straat links. Ik kijk hen na en zie dat ze de tweede straat links gaan. Ik spring op mijn fiets en spurt de straat uit, uiteraard niet de tweede straat links maar alsmaar rechtdoor. Ik heb ze wel in de gaten, die gaan me belonen met een prent voor het achterlicht. Ik fiets als een bezetene en zit opeens buiten de stad op een donker en verlaten landweggetje. Zou het Waalwijk zijn geweest? Enfin, ik zit op een bepaald moment parallel aan de snelweg. Het is nog altijd midden in de nacht en en zie in de verte de lichten van een tankstation. Koffie! Ik ben echter vijf minuten vóór het tankstation en opeens gaan boven de sluisdeuren open. Als ik bij het tankstation kom, zijn zelfs de sokken en onderbroek doorweekt. Ik verheug me erop om droge onderkleding aan te trekken uit de fietstas maar dat blijkt nóg natter te zijn dan datgene dat ik aan heb. Het begint al iets licht te worden als ik weer verder fiets. In doorweekte spijkerbroek, natte onderbroek en vochtige sokken. In de buurt van Oosterhout gaat de zon schijnen en hier droog ik een beetje op. De onderbroek en sokken gaan al wennen. Daarna vervang ik meteen mijn achterlicht. Ik arriveer op de middag in Ulvenhout. In 'T Bikkelementje biedt de dochter van de uitbater aan om mijn kleren in de droger te stoppen. Ik heb een uitnodiging om bij Jantje te slapen. Die middag doe ik een hazenslaapje in het bosje waar ik maanden heb vertoefd, maar nee... het is té nat en koud om de nacht door te brengen. Zo slaap ik bij Jantje, een bekendheid in Ulvenhout. Ik geloof dat ik de tweede nacht wel buiten slaap want inmiddels is de boel opgedroogd. Die avond krijg ik woorden met de kroegbaas over de openstaande rekening, deze zal ik in december vereffenen. 

Op zaterdag vertrek ik rond de middag. Ik fiets via Goirle onder Tilburg langs en zak dan af naar Bergeijk. Het is jaren voordat ik een 'fan' zal worden van 'Radio Bergeijk'. Bij de grens ontdek ik iets leuks. Iets met fietsroutes en knooppunten. Ofwel: Het knooppuntensysteem dat inmiddels in heel Nederland een feit is. Ik duik zo nu en dan België in maar probeer wel mijn focus te houden op Limburg. Daar moet ik per slot van rekening naartoe. Ik passeer Budel en ga weer een stukje door België. Bij het witte stadje Thorn kom ik weer in Nederland. Ik ben onderweg naar Wessem als vanuit het niets een paar meter voor mijn voorwiel de bliksem inslaat. Het gaat hozen en een zeer zwaar onweer. Ik fiets als een malle Wessem binnen en duik bij de eerste kroeg naar binnen. 'Ge hebt de dood in de ogen gezien', zegt iemand aan de bar en, ja, dat is goed ingeschat. Na ettelijke biertjes gaat de kroeg dicht en fiets ik verder naar Maasbracht. Ik rol mijn slaapzak uit een fruitgaard. Ook dat had heel anders kunnen aflopen maar ik kan hier even mijn roes uitslapen. Dan verder op de fiets naar Echt. Ik blijf als het ware de Maasweg volgen en kom zo uit in Bunde. Ik ben 's avonds in het café van Itteren waar ik me lekker vol laat lopen. Op aanraden van een Emmaus-ganger krijg ik het adres van het Leger Des Heils in Maastricht. Daar verblijf ik twee nachten en mag op een middag een kopje thee komen drinken in de Emmaus. Woensdagmorgen is de leidinggevende terug en die ziet mijn aanwezigheid niet zitten. Zo stap ik een beetje woest op de fiets en daar hou ik het vanavond bij. Volgende week de terugweg naar huis met een tussenstop waar ik de singles aan te danken heb. 

3344 What Is Life - George Harrison (NL, Apple, 1971)
3345 I Can't Let Maggie Go - The Honeybus (UK, Decca, 1968, re: 1976)
3346 Gotta Get Back To You - Tommy James & The Shondells (Frankrijk, Roulette, 1969)
3347 Lucky Number - Lene Lovich (NL, Stiff, 1979)
3348 Pleasant Valley Sunday - The Monkees (US, Colgems, 1967)
3349 EP Some Like It Hot - Marilyn Monroe (UK, London, 1958)

De Engelse Honeybus kan ik niet zo snel vinden en om toch een foto te hebben, pak ik maar de Nederlandse fotohoes. 

*Radiolinks week 38

Hetzelfde verhaal als vorige week. Ik wil mijn bakje weer even leeg hebben en ook deze tweede jaren zeventig-bak weer terug op zolder hebben voor vanavond. Omdat ik de speellijst wil delen, is het zaak om nu alvast de link te publiceren. Vanmiddag heb ik afgesproken met W. op de Woldberg. Ik kwam haar gistermiddag tegen tijdens het bezorgen en de afspraak was snel gemaakt. Vrijdagavond heb ik, zo gezegd, de tweede jaren zeventig-bak te gast gehad in de 'Spirit Of The Seventies', deze loopt van Baccara tot en met Biddu Orchestra. Tussen Lydia Beck (de 69e single in de bak) en George Baker is het 'Colour by numbers' plus Bad Company en The Beatles in het tweede uur. Helaas begint mijn microfoon kuren te krijgen, ik heb iets erin gelaten om duidelijk te maken waarover ik me zo druk maak. Een paar minuten lang is het alleen maar brommen en zoemen. Spirit Of The Seventies is via deze link te beluisteren. Hieronder de speellijst. 

Uur 1
1. Grüezi Wohl Frau Stirnimaa - Lydia Beck (NL, Telstar, 1973)
2. Tragedy - Bee Gees (NL, RSO, 1979)
3. No Matter What - Badfinger (UK, Apple, 1970)
4. Candy Baby - Beano (US, London, 1974)
5. To Love Somebody 'live' - Bee Gees (US, RSO, 1977)
6. You Ain't Seen Nothing Yet - Backhman-Turner Overdrive (NL, Mercury, 1974)
7. I (Who Have Nothing) - Shirley Bassey (NL, Columbia, 1970)
8. If I Said You Had A Beautiful Body Would You Block Me On Facebook And Call The Police - Bellamy Brothers (NL, Warner Bros., 1979)
9. Lookin' Out For #1 - Bachman-Turner Overdrive (NL, Mercury, 1976)
10. Go North - Richard Barnes (Frankrijk, Philips, 1970)
11. Edge Of The Universe 'live' - Bee Gees (NL, RSO, 1977)
12. Rain Forest - Biddu Orchestra (NL, Epic, 1976)
13. Life Is A Carnival - The Band (Denemarken, Capitol, 1971)
14. How Can You Mend A Broken Heart - The Bee Gees (NL, Polydor, 1971)
15. Paloma Blanca - George Baker Selection (Italië, Warner Bros., 1975)

Uur 2
1. Can't Get Enough - Bad Company (NL, Island, 1974)
2. All Together Now - The Beatles (NL, Apple, 1972)
3. Sorry I'm A Lady - Baccara (NL, CNR, 1977)
4. Muddy Water - Balloon Corps (NL, Probe, 1971)
5. Loop Di Love - J. Bastos (NL, Pink Elephant, 1971)
6. Scotch On The Rocks - The Band Of The Black Watch (UK, Spark, 1975)
7. Summit Ridge Drive - Barefoot Jerry (NL, Monument, 1976)
8. Theme From The Persuaders - John Barry (NL, CBS, 1971)
9. Titles - Barclay James Harvest (NL, Polydor, 1975)
10. Tribute To Buddy Holly - Mike Berry (NL, Pink Elephant, 1975)
11. You're The One That I Want - Hylda Baker & Arthur Mullard (UK, Pye, 1978)
12. No Charge - J.J. Barrie (Duitsland, Power Exchange, 1976)
13. Saturday Night - Bay City Rollers (NL, Bell, 1975)
14. Let's Groove - Archie Bell & The Drells (US, TSOP, 1975)
15. Student Demonstration Time - The Beach Boys (NL, Stateside, 1971)
16. Lady Of The Ball - The Ball (NL, Polydor, 1976)
17. Day After Day - Badfinger (NL, Apple, 1972)

In beide volgende shows heb ik last met de microfoon en bij het terugluisteren van 'The Vinyl Countdown' blijkt er al langer een ruis te zitten op het apparaat. Ik vermoed dat de batterijen na drie jaar 'op' zijn. Batterijen? Ja, ik weet ook niet wat ze moeten aansturen, maar er zitten twee batterijen in. Alleen is het een crime om deze eruit te krijgen. Daar ben ik in 2023 een anderhalf uur zoet mee geweest. Van 'Do The 45' publiceer ik de speellijsten op Facebook, op verzoek kan ik altijd een speellijst toesturen. Deel vijf van The 2026 Collection is hier te horen. In het tweede uur zitten er een paar platen achter elkaar omdat daar tussenin de microfoon weer eens lollig doet. 

Dan 'The Vinyl Countdown'. Ook hier gaat het even mis. 'Doet-ie het nu? Neeeee', hoor je me zeggen als ik blijkbaar het apparaat net weer aan de praat heb gekregen. Ik ben dan overigens in de veronderstelling dat hij het nog niet doet want daarna hoor je wild uit- en inpluggen van de microfoon en een kleine soundcheck over de plaat van Wet Wet Wet. Enfin, het moet maar zo. The Vinyl Countdown is hier te luisteren. De uitsmijter is andermaal het fotomodel en nu doe ik wel weer een speellijst. 

'Colour by numbers'
1. Locomotive Breath - Jethro Tull (NL, Island, 1972)
2. Little Red Rooster - The Rolling Stones (NL, Decca, 1964)
3. Je Suis Un Rock Star - Bill Wyman (NL, A&M, 1981)
4. Hush... Not A Word To Mary - John Rowles (België, Stateside, 1968)
5. Autumn Leaves - Jon-Wite Group (US, Cenpro, 1975)
6. Angel Eyes - Wet Wet Wet (NL, Mercury, 1987)
7. The White Cliffs Of Dover - The Righteous Brothers (US, Philles, 1965)
8. Summer Breeze - The Isley Brothers (NL, Epic, 1974)
9. Release Me - Wilson Phillips (Duitsland, SBK, 1990)
10. Get Yourself A Ticket - Roek's Family (NL, Park, 1969)
11. Enjoy Yourself - The Jacksons (NL, Epic, 1976)
12. Don't Stop The Music - Yarbrough & Peoples (NL, Mercury, 1981)
13. Il Silenzio - Nino Rosso (Italië, Sprint, 1965)
14. Daniel - Elton John (UK, DJM, 1972)
15. And The Beat Goes On - The Whispers (NL, RCA Victor, 1980)
16. The Folk Singer - Tommy Roe (UK, His Master's Voice, 1963)
17. In-A-Gadda-Da-Vida - Iron Butterfly (Duitsland, Atlantic, 1970)
18. Treat Me Good - Yazz (UK, Big Life, 1990)
19. 19th Nervous Breakdown - The Rolling Stones (NL, Decca, 1966)
20. ABC - The Jackson 5 (UK, Tamla Motown, 1970)
21. Treat Me Gently In The Morning - Albert West (NL, Ariola, 1983)
22. Beestjes - Ronnie & The Ronnies (NL, Delta, 1967)
23. Get Up And Boogie - Freddie James (UK, Warner Bros., 1979)
24. Bird Of Paradise - Snowy White (Frankrijk, Towerbell, 1983)
25. It's All In The Game - Cliff Richard (NL, Columbia, 1963)
26, Candle In The Wind - Elton John (UK, DJM, 1973)
27. Wonderful - Mari Wilson & The Wilsations (NL, London, 1983)
28. Who's Gonna Take The Blame - Smokey Robinson & The Miracles (NL, Tamla Motown, 1969)
29. Shoot Shoot - Justice (NL, MCA, 1971)
30. The Race - Yello (Duitsland, Fontana, 1988)

'New additions'
1. In A Broken Dream - Python Lee Jackson (NL, GIP, 1972/1979)
2. Baby Don't Do It - Jigsaw (België, Basf, 1975)
3. Earthquake! - Zenda Jacks (UK, Magnet, 1975)
4. I'll Be Your Friend - The Intruders (NL, Phonogram Special Products, 1977)
5. She Has Funny Cars - Jefferson Airplane (Duitsland, RCA Victor, 1970)
6. You're Not The Only Girl - Jigsaw (NL, Basf, 1974)
7. Show Down - Jupiter (NL, Philips, 1971)
8. Impulsive - Wilson Phillips (Duitsland, SBK, 1990)
9. Fine Time - Yazz (België, Big Life, 1989)
10. If You Think That Funk Is Junk You're Drunk - Jimmy James (UK, Pye, 1979)
11. On My Word - Cliff Richard (NL, Columbia, 1965)
12. Rodrigo Bay - Working Week (Duitsland, Virgin, 1986)
13. Soulmate - Wee Papa Girl Rappers (NL, Jive, 1988)
14. Come Let's Go - Jerry Rix (NL, Philips, 1966)

'Allsods'
1. Big Six - Judge Dread (NL, Trojan, 1973)
2. Who Do You Love - Juicy Lucy (NL, Vertigo, 1970)
3. Music Machine - Inner Circle (Duitsland, Island, 1979)