Het zilveren goud: 2001 deel IV

Als ik even terug blader, zie ik dat ik vorige maand in 'Het zilveren goud' per abuis 2000 in de titel heb staan. Nee, dat jaar is inmiddels 'done and dusted' zoals de Engelsen dat zeggen. Nog meer Engels? 'Who knows where the time goes'. Een prachtig lied van Fairport Convention en ondanks dat ik een jaar geleden de plek heb ontdekt waar Abraham de mosterd vandaan haalt (gewoon de SRV-wagen in de straat), weet ik nog geen zinnig antwoord te geven op de vraag van Sandy Denny. Wél weet ik dat ik persoonlijk na 24 jaar aan iets van geheugenverlies ga lijden. Ik heb 'De volharding' in mijn hoofd geprobeerd te reconstrueren maar weet opeens niet meer hoe het zit met de dinsdag en de woensdag. Als ik twee nachten in Langeweg ben geweest... wat heb ik dan op de dinsdag gedaan? Ik kan me niet voorstellen dat ze me een dag hebben laten luieren. In dit bericht ga ik terug naar 'De volharding'. Het is in mei 2001 opeens helemaal mis in mijn hoofd en moet even 'vluchten' uit de situatie in Tuk. Het begint als een soort van vakantie en wordt gaandeweg een overlevingsstrijd met een boodschap. Ik heb 'De volharding' in de dagen vooraf gedroomd maar weet op het moment van de start van de tocht nog niet waarin ik nu juist moet volharden. Het is omdat ik 'De volharding' later in die week zal tegenkomen dat ik besluit dat de taak erop zit en dat ik nu over mijn leven mag nadenken. 

Was het dan toch iets van liefdesverdriet? Nee, het gaat een stuk dieper dan dat maar wat er precies aan scheelt daar heb ik zelf ook geen verklaring voor. Ik heb een hele donderdag in het café gezeten bij de goede vriendin en zonder een wanklank. Ik bedoel: Ik heb in de voorgaande weken de vriendschap op het spel gezet door haar uit te nodigen voor de verjaardag, maar ik verlaat erg emotioneel het café zonder dat ik weet waar die emotie opeens vandaan komt. Er moet heel veel uit alsof ik al jaren iets loop op te kroppen. Op zaterdag hak ik de knoop door. Ik pak een rugzakje met een paar sokken en onderbroeken en vooral heel veel cassettebandjes. De eerste lift heb ik vanuit het café. De tweede is een vrijwillig molenaar uit Amersfoort. Dan de derde... Ik ben er nog altijd van overtuigd dat het werkelijk Pierre Kartner is geweest. Helaas heeft hij het autoraampje op een kier waardoor er heel veel rijgeluid is in de cockpit en we geen praatje kunnen hebben. Zo eindig ik eerst in De Bilt. Het is bijna een jaar na vertrek uit De Bilt en ik ben nog 'on speaking terms' met de Emmaus aldaar. Ik heb van de 'baas' een paar elpees geleend en die kom ik terugbrengen. Hij biedt me meteen slaapplek aan voor die avond. Ik ga 's avonds naar het ACU naar een avond met soundscapes en verblijf de nacht in De Bilt. De volgende dag loop ik Utrecht in. Nog altijd is het vakantie maar dan is het opeens voorbij? Ik blijf lopen en ga via Nieuwegein naar Vianen. Onderweg heb ik bij een tankstation iets waarover ik heb gedroomd, even verderop vind ik een hagelnieuw pakje sigaretten en ook 's avonds bij de snackbar in Vianen heb ik een flashback. Ik zit op de juiste weg. Ik slaap even buiten Vianen. De volgende dag loop ik naar Meerkerk. Daar pak ik de bus naar Gorinchem en lift 's avonds naar Breda. Ben ik meteen door gegaan naar Langeweg of heb ik toch ergens in de buurt van Breda geslapen? Daar laat mijn geheugen me in de steek. 

Volgens mij kan ik maar één nacht per keer terecht in Langeweg. Ik zal in de daaropvolgende maanden enkele malen terug komen in de Emmaus aldaar voor een douche en een zacht bed. Ik denk dat ik de woensdag ben doorgezakt in Zevenbergen en de volgende dag, Hemelvaartsdag, ga ik met de trein naar Breda. Daar is traditioneel het jazzfestival aan de gang maar ik heb hiervoor geen aandacht. Ik ben onderweg naar de paters in Dreef. Dat is een flink eind wandelen langs het idyllische riviertje De Mark. Zo passeer ik de eerste keer Ulvenhout. Na uren kom ik n Dreef maar de 'paterkes' kunnen me niet helpen. Ik krijg een flesje energiedrank en iets te eten maar moet meteen weer vertrekken. In de buurt van Galder doe ik een kroeg aan en drink iets té haastig een paar biertjes. Als het duister invalt, ben ik in de buurt van Ulvenhout. Ik zoek een plekje en dat blijkt een parkeerterrein te zijn. Ik word bijkans overreden door een nachtvisser die met gedoofde lampen rijdt. De vrijdag en zaterdag blijf ik hangen op het paradijselijke plekje aan De Mark bij Ulvenhout. Op zaterdag kom ik in beweging. Ik loop heel Breda door naar Prinsenbeek en vervolgens via Moerdijk en de rook van Dordrecht naar Alblasserdam. Ik weet het... Dat is een héél eind en ik doe er dan ook twaalf uren over. Op enkellaarsjes die na deze tocht clownsschoenen zijn geworden nu de hakken compleet zijn weggesleten. 

Ik breng een bezoekje aan een hervormde kerk en wordt spontaan uitgenodigd om koffie te drinken bij een gezin. Dat levert een douche op, koffie en broodjes voor onderweg. Zo ga ik verder naar Heinenoord. Daar slaap ik in de bosjes en dat is wellicht de smerigste plek waar ik ooit heb geslapen. Er zit niks anders op dan een bus te pakken om door de tunnel te komen. Vanaf Oud-Beijerland loop ik naar Spijkenisse en kom ik langs een gemaaltje met de naam 'De Volharding'. Mijn kameraad zit momenteel niet bepaald op me te wachten. Ik kan een nacht bij hem blijven maar de volgende dag zet hij me af bij een liftersplek aan de rand van Spijkenisse. Toch zal ik geen lift krijgen en loop maar de parken en bossen door. Op woensdag trek ik de wandelschoenen nog eenmaal aan en loop naar Dordrecht. Ik slaap op een bankje en de volgende ochtend hoor ik op de radio 'Solsbury Hill'. 'I'm going to take you home', is voor mij het moment om naar het station te lopen en aan boord te gaan van een trein richting huis. 

Wat heb ik geleerd van de reis? Helemaal niets als je het me nu vraagt. In 2001 'zie' ik wel aanknopingspunten maar daar kan ik me nu niks meer bij voorstellen. Het is een 'distant memory'. Ik kan er enerzijds met genegenheid naar kijken. Er zijn immers genoeg 'legendarische' momenten tijdens de tocht, net zoals 'De monstertocht' van een paar maanden geleden. Ik zal over een paar weken opnieuw terug gaan en dan vooral opereren vanuit Ulvenhout. Daar ga ik het volgende maand (opnieuw) over hebben want ik heb in 2021 ook al eens een berichtje gepubliceerd over deze tijd. 

3327 Take Me To The Mardi Gras - Paul Simon (UK, CBS, 1973)
3328 Where Are You Now My Love - Jackie Trent (UK, Piccadilly, 1965)
3329 Remember You're A Womble - The Wombles (UK, CBS, 1974)
Volgende maand trap ik af met twee van Stevie Wonder. Het zijn nog altijd singles die ik tijdens 'De monstertocht' heb meegenomen uit Mossley. Paul Simon heeft nog wel een verhaaltje. Hij kan in 1973 niets verkeerd doen en iedere plaat is een bestseller, eveneens in Engeland. Dan maakt hij een plaatje over zijn favoriete fotocamera en is er wél paniek in de tent. De BBC beschouwt 'Kodachrome' als een reclameboodschap en weigert de plaat te draaien. In Engeland wordt dan snel een wisselactie georganiseerd waarbij 'Take Me To The Mardi Gras' tot a-kant wordt gemaakt. Het is even goed een hit in Engeland maar ook alleen in Engeland omdat de overige radiostations niet zoveel kwaad zien in 'Kodachrome'. Deze hebben immers 'Mercedes Benz' van Janis Joplin ook toegelaten tot de markt. The Wombles is een poppenserie voor de jeugd in Engeland. Mike Batt is de componist van de, zonder meer, briljante popsongs van The Wombles. 'Remember You're A Womble' is de opvolger van 'The Wombling Song' dat in Engeland op 1 in de hitparade heeft gestaan. 

Kwartetje gebak 60s: Deel IV

Met een aflevering van 'Rccenzeuren' of 'Recent gezeurd' zou ik snel klaar zijn. Wellicht een 'Diagonaal zeven letters'? Het is allemaal van toepassing op de avond van gisteren. Omdat ik tijdens uitgaan de voorkeur geef aan contante betalingen moet ik dus vooral niet vergeten om geld te pinnen in Havelte. Ik denk er zelfs nog aan als ik in de winkel ben. Het volgende moment is het na acht uur en nog steeds heb ik geen cash. Ruinen blijkt de dichtstbijzijnde pinautomaat te zijn en dat is niet helemaal in de richting van Dieversluis. Als ik natuurlijk terug uit Ruinen over Ansen en Wittelte fiets, scheelt het ook niet alles? Helaas! Het moet toch weer even door het bos terwijl de duister al iets invalt. Ik neem een verkeerde afslag en moet zelfs een stukje langs rustende hooglanders. Nee, we hebben wel eens betere plannen gehad. Als ik arriveer in Dieversluis heeft Gercoh er net één set op zitten, maar hij doet nog een tweede. Zijn repertoire is luistermuziek en de klanten willen duidelijk feesten. Er wordt volop gepraat en geschreeuwd door zijn liedjes heen. Het gaat echter de boeken in als de avond dat ik een hernieuwde kennismaking heb met Guinness, de 0.0-variant om precies te zijn. Zelfs 'de droge bek' van de volgende ochtend is present. Ik had vorige week een Kwartetje beloofd en dat herinner ik me vannacht. Vandaar dat ik deze eerst ga doen. Mijn creativiteit met AI is momenteel op een laag pitje, dus de 'Radiolinks' gaan nog volgen. 

In deze aflevering maar liefst twee bakken met uitzonderingen. Eentje met 136 singles en een ander met 133. Is dat laatste een foutje? Niet helemaal maar dat leg ik straks wel even uit. Ik trap af met de 22e bak uit de verzameling. Robbie Van Leeuwen noemt Dr. Martin Luther King reeds in 1965 in 'Wasted Words', Peter Tetteroo komt met een eerbetoon als de beste man van het leven is beroofd: 'The Memory Of Martin Luther King' van Peter Tetteroo is de eerste in de bak. 'Sail Along Silv'ry Moon' van Billy Vaughn heb ik zowel in de Nederlandse als in de Deense persing en dus staan die gezamenlijk aan het eind. Dat maakt wel dat er 136 singles in deze bak staan. Het lijstje van 3-of-meer laat zien waarom het altijd een feestje is om met deze bak te draaien. 

Peter Tetteroo (3), Them (4), Gert Timmerman (3), Tornados (3), Toys (3), Traffic (7), Tremeloes (9), Jackie Trent (3, waarvan 2 met Tony Hatch), Troggs (11), Ike & Tina Turner (4), Turtles (8), Ria Valk (6), Vanilla Fudge (5) en Sarah Vaughan (4). 

Vanilla Fudge valt op het laatste moment af en dan ziet de top tien er als volgt uit. 

1. Medicated Goo - Traffic (1968)

2. She's My Girl - The Turtles (1967)

3. Telstar - The Tornados (1962)

4. Anyway That You Want Me - The Troggs (1966)

5. Return Of Django - The Upsetters (1969)

6. A Lover's Concerto - The Toys (1965)

7. Something In The Air - Thunderclap Newman (1969)

8. In Your Life - Tower (1968)

9. True Story - Twice As Much (1966)

10. Broken Hearted Man - Ulysses (1969)

De volgende in de lijst is nummer 7 en deze bevat gewoon weer 135 singles. Het trapt af met 'Hey-Da-Da-Dow' van The Dolphins waarna Fats Domino en Donovan meteen een goed deel van de bak voor hun rekening nemen. 'A Message To Mary' van The Everly Brothers uit 1958 is de hekkensluiter in deze bak. Er staan nog vijf meer van de gebroeders in de volgende bak. Nu het overzicht van de bands en artiesten met drie of meer singles in de bak. 

Fats Domino (18), Donovan (17), The Drifters (3), Julie Driscoll & Brian Auger (3), Jacques Dutronc (3), Bob Dylan (3), The Easybeats (4), Duane Eddy (4), Ekseption (3), The Equals (10), Betty Everett (4) en The Everly Brothers (4). 

De top tien stelt zichzelf samen. 

1. Morning Dew - The Episode Six (1967)

2. This Wheel's On Fire - Julie Driscoll & Brian Auger & The Trinity (1968)

3. Wishful Sinful - The Doors (1969)

4. Thinking About My Life - Simon Dupree & Big Sound (1968)

5. Hurdy Gurdy Man - Donovan (1968)

6. Friday On My Mind - The Easybeats (1966)

7. Because They're Young - Duane Eddy (1960)

8. I Get So Excited - The Equals (1968)

9. The Shoop Shoop Song - Betty Everett (1964)

10. Natural Born Lover - Fats Domino (1961)

Voor de derde ga ik terug naar de eerste uit de jaren zestig-collectie. Het trapt af met een Motown-rariteit die ik wel enige tijd in de Blauwe Bak heb gehad, maar ach... Het is een Zuidafrikaan die een 'publishing contract' krijgt bij Motown en voor de grap zelf een plaatje mag maken waarop hij zijn 'roots' combineert met de rauwe Motown-sound. 'I Comma Zimba Zio' van Abdullah is dus de eerste in de bak. De laatste is 'Hoppel-Poppel' van Sven Arvidsen. De 'Hoppel-Poppel' moet de opvolger worden van 'Letkis', maar het is nooit iets geworden met dit dansje in Nederland. Ook hier weer 135 singles als gebruikelijk. 

Adamo (14), After Tea (3), Willeke Alberti (7, plus 1 met Willy), Willy Alberti (3, plus 1 met Willeke), Peter Alexander (3), Herb Alpert (13), Amen Corner (7), The American Breed (3), Chris Andrews (8), The Animals (7), Paul Anka (18), Aphrodite's Child (5), Armand (3), Louis Armstrong (6, plus 1 als Armstrong's All Stars) en P.P. Arnold (7). 

De nummer 1 behoeft enige uitleg. 'What A Wonderful World' is voor mij de definitie van een nieuwe naald. Het is in de jaren tachtig een ritueel en in recente jaren doe ik het nog wel eens. Als ik een nieuwe naald heb 'ontmaagd' ik deze met Louis Armstrong. Als je zijn stem niet meer hoort 'kraken' tussen de woorden door dan is het tijd om een nieuwe naald aan te schaffen. Dat sentiment overheerst bij het samenstellen van de top tien. 

1. What A Wonderful World - Louis Armstrong (1968)

2. Blommenkinders - Armand (1967)

3. Iekk... I'm A Freak - Adjeef The Poet (1967)

4. Geh' Nicht Vorbei - Christian Anders (1969)

5. Groovy - P.P. Arnold (1968)

6. Green Light - The Amercan Breed (1968)

7. Sugar Sugar - The Archies (1969)

8. Gin House Blues - The Amen Corner (1967)

9. Tijuana Taxi - Herb Alpert & Tijuana Brass (1966)

10. Don't Bring Me Down - The Animals (1966)

Dan tot slot de 19e bak van de jaren zestig. Deze bevat slechts 133 singles. Hoe komt dat zo? Er staan in deze bak enkele oude demo's waar ik het bruine kartonnen hoesje bij wil houden en een EP met een kartonnen hoesje dat eerder hout lijkt. Hierdoor passen er geen 135 singles in de bak. Bij 133 staat het al propvol en moet ik een aantal eruit halen om te kunnen bladeren. 'Subject Of My Thoughts' van Sandy Coast is de eerte in de bak en 132 singles verderop treffen we 'No Money For Roses' van The Shoes. Van The Shoes staan er nog 7 in de 20e bak. Sandie Shaw is de grote winnaar en vooral dankzij de hoop persingen uit Zuid Afrika die ik in 2022 heb gekocht. 

Sandy Coast (6), Willy Schobben (5), Sjakie Schram (3), The Searchers (10), Second City Sound (3), Neil Sedaka (3), The Seekers (6), The Shadows (13), The Shangri-La's (3), Del Shannon (6), Sandie Shaw (17), Shocking Blue (5) en The Shoes (5). 

Is de nummer 1 de ultieme favouriet? Wel, het is een 'dream come true' in 2009, een dag voor '20092009' dus ik denk dat het sentiment daar wederom de overhand heeft. 

1. Love Is In The Air - The Shocking Blue (1968)

2. Girl Don't Come - Sandie Shaw (1964)

3. Na-Na-Na - The Shoes (1967)

4. Don't Go 'Way Little Girl - The Shame (1967)

5. Georgy Girl - The Seekers (1967)

6. Runaway - Del Shannon (1961)

7. I've Told Every Little Star - Linda Scott (1961)

8. He's Got No Love - The Searchers (1965)

9. Let Me In - The Sensations (1962)

10. Capital Punishment - Sandy Coast (1969)

*Spirit Of The Seventies

In principe zou ik ook de link kunnen bewaren voor het 'Radiolinks'-bericht, maar ach... Dan hoef ik nu nog niet bezig te gaan met een AI-plaatje. Een 'Rondje gebak 70s' is evenmin overbodig want deze heb ik een paar weken geleden al geschreven. Hier om precies te zijn. Dat geeft een overzicht van de bak, de top tien en de lijst van artiesten met 3-of-meer singles in de bak. Daar heb ik de nummer 1 in mijn top 10 gebruikt als fotomodel, vanavond ga ik voor de nummer 2 die ook eenvoudig de nummer 1 had kunnen zijn als 'Nothing Rhymed' van Gilbert O'Sullivan niet in dezelfde bak zou staan. In de show kun je platen verwatchten van de volgende bands en artiesten. 

The New Seekers, Olivia Newton-John (2), New World, The Nice, Paul Nicholas, Maxine Nightingale, Nitty Gritty Dirt Band, Normaal, Gary Numan, Billy Ocean, The O'Jays, Mike Oldfield, Old Shatterhand, Oliver Onions, Jenny One-Shot, Peter Orloff, Osibisa (2), Little Jimmy Osmond, The Osmonds, Gilbert O'Sullivan (2), Ozark Mountain Daredevils, Pacific Gas & Electric, Pagliaro, Paintbox, Robert Palmer, Partner, Dolly Parton en The Partridge Family. 

De show is hier te beluisteren. 

Beeld uit het verleden: Hemelvaartsdag 2022

Afgelopen woensdag ben ik verdronken op Youtube en gisteren heeft vooral in het teken gestaan van voorbereidingen en opname van 'Do The 45' van komende zaterdag. Ergens heb ik nog een idee om iets te gaan doen met Hemelvaartsdagen door de jaren heen, maar ik heb zoiets al gedaan in 2020. Het is uiteraard traditie voor mij om de dag voor Hemelvaartsdag naar moeder toe te gaan, mits ze in Nederland is. In 2016 valt Hemelvaart in de meivakantie (ook nog eens op 5 mei). Dan verblijft ze met de familie in Denemarken en ben ik druk met het ruimen van Nijeveen. Een jaar later is ze opnieuw in Denemarken en dat vier ik vooral met een mooie fietstocht. In 2020 is het uiteraard allemaal anders. In 2021 voel ik me niet 'sterk' genoeg voor een bezoekje. 2022 is dus de laatste echt gedenkwaardige Hemelvaartsdag geweest want voor de overige jaren zou ik de archieven in moeten. Om niet té ver achterop te lopen, publiceer ik nu even snel een fotootje uit het verleden. Nog twee koffie te gaan en dan kan ik gaan bezorgen in Steenwijk. In 2022 zijn we verlost van alle lockdowns en huur ik een elektrische fiets bij Vredenburg voor twee dagen. Op woensdag naar Jutrijp, donderdagmiddag terug en de fiets hoeft niet eerder dan vrijdag half zes terug te zijn, dus maak ik op vrijdag ook nog een fraai rondje (met singles). 

Het is een gedenkwaardige Hemelvaart. Het is mijn laatste nacht in Jutrijp met moeder in het huis. Als we in oktober, na haar overlijden, het huis leeg halen, zal ik nog twee nachten in haar bed slapen. Of, beter gezegd, een poging tot slapen want dat gaat me toch niet heel lekker af. Nieuwe omgevingsgeluiden enzovoorts. Het afscheid van Jutrijp valt me de volgende dag ook zwaarder dan het afscheid van moeder. Daar lijkt het op. Terug naar 2022 want dan is ze nog springlevend. Ik moet woensdagmiddag even streng zijn: Ze mag tot donderdagmiddag één uur niet vragen hoe laat ik weer naar huis ga. Doe ik dat niet dan vraagt ze dat om de tien minuten. Haar geheugen is gewoon 'op'. Daar heeft ze zich goed aan gehouden. Moeder en ik hebben altijd gespreksstof en dus wordt het woensdag al later dan dat we in de gaten hebben. Uiteraard moet ik het gesprek wel 'light' houden. Als het té ingewikkeld wordt, gaat ze haar eigen interpretatie geven aan het verhaal en ontvouwt het zich in een drama in drie bedrijven naar de overige familie toe. 

Donderdagmorgen heb ik een opdracht. 'Kijk even boven bij de spullen wat er van jou weg kan'. Daar hangt ook de wollen legermantel die ik in 1994 van de vuilstort heb gered en waar de familie sindsdien een hekel aan heeft. Ik heb hem nog steeds. Ik weet niet hoe de staat nu is, hij mag gratis naar een liefhebber. Ik maak foto's om het wellicht eens te proberen op Marktplaats maar dat zal er nooit van komen. Het is ook het afscheid van 'beer'. Die is blijkbaar altijd bewaard gebleven. Terwijl zus haar beer op een prominente plek in de woonkamer heeft staan, voel ik beduidend minder bij mijn voormalige knuffel. Deze gaat op Hemelvaartsdag naar de Berenhemel. Ik zal haar op maandag 1 augustus nog eenmaal bezoeken in Jutrijp, dan vanwege haar verjaardag in de voorgaande week. Ook dat is zonder meer een legendarische dag en daar sta ik nog geregeld bij stil in de 'Honderd achteruit' voor zolang het duurt. 

Vanavond krijgen jullie de link naar 'The Spirit Of The Seventies'. Ik hou de top tien die ik een paar weken geleden heb gepubliceerd intact. Morgenavond ga ik naar een concert van Gercoh in Dieversluis, dat is immers bijna een thuiswedstrijd. Op de radio kunnen jullie dan naar 'Do The 45' luisteren met drie uren lang alleen maar Engelse persingen uit de jaren zestig, zeventig en tachtig. Behalve een 'double-shot' van Michel Polnareff om nog iets van educatie in de show te stoppen, dat zijn Nederlandse persingen in beide gevallen. 

Week Spot: Peggy March

Het bericht over The Electric Prunes is overigens het 5900e bericht op Soul-xotica. Het betekent dat we in iets van drie maanden de slingers kunnen ophangen voor het 6000e bericht. Als ik zondag de singles van zaterdagavond terug in de bakken zet, zie ik opeens Peggy March in de Engelse koffers staan. Ik zou bijna zijn vergeten dat ik de plaat heb gekocht, maar ja... het is waar. Die heb ik vorig jaar eindelijk eens aangeschaft. Omdat ik het plan heb om zaterdagavond naar een concert te gaan, ga ik donderdag een show opnemen. Omdat ik er niet zeker van ben of de meest recente Juno-order morgen nog gaat arriveren, wil ik dan maar een show doen met Engelse persingen. Even in de lijst kijken of Peggy al Week Spot is geweest en, nee, dat is nooit gebeurd. Best jammer want er steekt best een interessant verhaal achter de plaat. Wat begint met een vergeten popliedje van een Franse zanger die enigszins op zijn retour is, zal uitmonden in een grote instrumentale hit die vervolgens weer van een tekst wordt voorzien. Vandaag het verhaal van 'If You Loved Me' van Peggy March uit 1968, de Week Spot van deze week. 

Ik ken het nummer sinds de zomer van 2012. Ik ben pas gaan luisteren naar de Northern Soul-show van mijn huidige collega Lee bij Wolfman Radio. We zijn elkaar tegengekomen in een Northern Soul-groep op Facebook en ik besluit op een maandagavond zijn show eens te checken. Ik heb sindsdien niet veel maandagen gemist. Lee is dan ook nog volop dingen aan het ontdekken en hij is pas tegen dit nummer van Peggy March aangelopen. Hij presenteert het met groot bombarie in zijn show en we weten allemaal niet we horen. Toch is het nummer al in de jaren zeventig ontdekt en krijgt het in 1979 een Engelse release om te voldoen aan de vraag vanuit The Casino in Wigan. Hierdoor zal de plaat voor altijd verbonden blijven met de eerste weken en maanden dat ik afstem op Wolfman Radio. In november 2012 zal ik mijn debuut maken en de rest is geschiedenis. 

Het verhaal begint met Michel Polnareff. Hij wordt op 3 juli 1944 geboren in het Franse Nérac. In 1966 krijgt hij een platencontract en, naar het schijnt, speelt Jimmy Page gitaar op zijn 'La Poupee Qui Fait Non'. In 1967 heeft hij nog een grote hit met 'Ta Ta Ta' en dan verdwijnt Polnareff langzamerhand van het toneel. 'Ame Caline' staat even in de vaderlandse Tipparade. Intussen hebben we daar Raymond Lefevre. Hij aanvaardt op 20 november 1929 deze incarnatie. Hij start als pianist in de jaren vijftig en debuteert met een album in 1956. In de jaren erna zal Lefevre een eigen orkest tot zijn beschikking krijgen waarmee hij filmthema's en bekende pophits zal omdopen tot easy listening. Als Paul Mauriat bovenaan de Amerikaanse hitparade staat met 'Love Is Blue' besluit de platenmaatschappij Lefevre's uitvoering van 'Ame Caline' uit te brengen met de nieuwe naam 'Soul Coaxing'. Daar heeft dan niemand van Polnareff of van de originele 'Ame Caline' gehoord en zo ontstaat het initiatief om 'Soul Coaxing' van een nieuwe Engelse tekst te voorzien. Dat wordt 'If You Love Me' en Peggy March mag het uitvoeren. Het wordt evenwel geen hit en 'Ame Caline' zal vooral onsterfelijk worden als instrumentaal nummer. 

Er zijn enkele andere orkesten die 'Soul Coaxing' ook uitvoeren maar Lefevre's versie is vooral te horen als herkenningsmelodie bij uiteenlopende radiostations. In Nederland fungeert 'Soul Coaxing' in een nieuw opgenomen versie als 'bed music' tijdens de Top 2000 van Radio 2. Margaret Annemarie Battavio is de volledige naam van March. Zou haar artiestennaam iets met haar geboortedatum hebben te maken? Zij is onder ons sinds 8 maart 1948. Ze groeit op in een Italiaans-Amerikaanse familie in Lansdale in Pennsylvania en wordt als dertienjarige ontdekt door Hugo & Luigi als ze zingt op een bruiloft. Vanwege haar geringe lengte wordt ze Little Peggy March gedoopt, later is ze niet meer zó 'little' en laat ze dat deel van de naam varen. Ze wordt in Amerika herinnerd als een 'eendagsvlieg'. Ze heeft een grote hit met 'I Will Follow Him' maar zal actief blijven tot in de jaren zeventig. Vooral in Duitsland kunnen zie niet genoeg krijgen van Peggy. Ze heeft in ons land een paar hits met Duitstalige nummers. 'If You Loved Me' moet in 1968 een comeback veroorzaken maar dat loopt anders. Van 1969 tot en met 1999 woont ze in Duitsland en vertrekt dan met haar echtgenoot naar Florida. Nadat ze vierenveertig jaar samen zijn geweest, overlijdt Arnie Harris. Een van haar laatste projecten is een duet met onze eigen José Hoebee in een nieuwe uitvoering van 'I Will Follow Him', waarmee José in 1982 een nummer 1-hit heeft gehad in ons land. 

Komende zaterdag dus uitsluitend jaren zestig, zeventig en tachtig in de show en alles afkomstig van Engelse persingen. 

Singles round-up: mei 3

Wanneer ik maandagavond naar de winkel fiets, kan ik het niet helpen. Ik moet even rillen maar weet te voorkomen dat ik ook nog ga klappertanden. Het contrast is weer groot. Nu hebben we dan écht met wind te maken hoewel ik het gevoel heb alsof we daar al weken in zitten. Afgelopen donderdag is op papier best een mooie fietsdag. De praktijk is echter dat er een frisse wind staat uit het oosten en mij zelfs iets té krachtig om voor mijn lol tegenin te fietsen. De fietsdag lijkt helemaal te verdwijnen in dagdromen, maar dan opeens... Ik spurt naar de schuur om mijn fiets te pakken. We kunnen nu wel even bij de kringloop in Ruinerwold kijken! Toch valt het fietsen me zwaar en ga ik vanuit Ruinerwold vrij rechtstreeks weer terug naar huis. Helaas niet de single waar ik stiekem op hoop dat die nog eens zal opduiken in Ruinerwold maar wel een hele mooie upgrade met fotohoes en een Jamaicaanse persing van een single die ik nog steeds niet heb. Dertien singles in totaal waaronder een aantal uit overzeese gebieden waarbij weer gegokt mag worden. Ik begin deze 'Singles round-up' met de Week Spot van vorige week, die is zaterdagmiddag gearriveerd. 

* Daryl Hall & John Oates- Sara Smile (US, RCA Victor, 1975)
Goed gegokt? Ja! Het 'zeer goed' van de Marktplaats-verkoper komt overeen met de single. 'Geen origineel hoesje', heeft hij in de advertentie staan. Ik denk dat hij uitgaat van Nederlandse persingen die meestal een fotohoes hebben. Deze komt echter met de RCA 'birth sleeve'. Er zit een 'not for sale'-sticker op de b-kant en de vorige eigenaar heeft de a-kant gemarkeerd. Hij is in een prachtige staat en kan voorlopig wel weer even vooruit. Ik heb inmiddels gezien dat 'Sara Smile' in de jaren tachtig als b-kant is gebruikt in Engeland dus dat kan altijd nog. Op de b-kant staat een cover van een reggae-klassieker, 'Soldering', maar dat hadden de heren niet hoeven doen. 

De overige singles ga ik per drie doen omdat ze niet allemaal even interessant lijken. 

* Raffaella Carra- Fiesta (NL, CBS, 1977)
* Gail Ann Dorsey- Where Is Your Love (Duitsland, WEA, 1988)
* Romeo Dunk & The Indian Funmakers- Bholie Nanie (NL, MEO, 1977)
Veel Caribisch spul ditmaal en dat vind ik helemaal niet erg. De vraag is alleen of het iets is voor de Blauwe Bak of anderszins interessant genoeg is om te draaien. We beginnen meteen met een feestje en een Spaanstalig feestje om precies te zijn. Ik check ook even de b-kant want dat heeft een Engelse subtitel. Dat klinkt bij het intro veelbelovend. Ja, Raffaella kan ook in het Engels zingen. 'Dreaming Of You' is eigenlijk best stijlvol in vergelijking met haar andere hits. Ik gun dit eerst een poetsbeurt en daarna mag die in de Blauwe Bak. Die had ik niet zien aankomen! Dan Gail Ann Dorsey. Uit 1988 en dus moest ik het kunnen kennen. Bij het refreintje gaat er een lichtje branden. Heb ik deze niet ooit op cd gehad? Nee, maar ik ken het wel. Ik lees nu dat Gail Ann in de eerste plaats een bassiste is die veel heeft gewerkt met David Bowie. 'The Indian calypso and kasòko king', staat er op het hoesje. Op de plaat wordt alleen The Indian Funmakers genoemd. Het is een plaatje op de CBS Special Products want het is eigenlijk het oude Artone-label. Het is feestelijke kasèko met een lichte calypso-ondergrond, maar niet voor de Blauwe Bak. 'Gerem Masala' eens proberen? Nee, ook dat gaat hem niet worden. Leuk voor op een zondagavond. 

* Hot Chocolate- Cheri Babe (NL, Rak, 1974)
* Jansen, Duyff & Piscaer- Today I Lost A Friend (NL, Miragram, 1981)
* The Mighty Sparrow- Maradjhin (US, Charlies, 1981)
Hot Chocolate is een thuisbrenger. Uiteraard wil ik Hot Chocolate-singles alleen met fotohoes hebben maar voor een euro wil ik wel kennis maken met deze ontbrekende single. Het vinyl klinkt wonderwel nog erg stevig. Een fijne aanvulling in de collectie! Op het label staat Mirasound maar dat is de studio waar het is opgenomen. De single van Ruud Jansen, Charles Duyff en Hein Piscaer is echter op het Miragram-label. De vriend is John Lennon. Op de keerzijde staat 'Melafunk' en dat klinkt als Mezzoforte met een Hammond-orgel in de garagebox. De a-kant is drama, de b-kant is behang. Tja, je kan niet altijd geluk hebben? Het is waar dat Charlies Records een Amerikaans platenlabel is dat ook werk van Mighty Sparrow aldaar heeft uitgebracht, maar er is geen info te vinden over dit 'Maradjhin' en het label doet me iets Caribisch aan. Het is een soort van calypso-reggae maar gewoon voor de zondagavond. 

* Steve Miller Band- Serenade (Jamaica, Mercury, 1976)
* Max Nijman & The New Faces- Ine Miene Mutte (NL, Max, 1974)
* Graham Parker- Stupefaction (NL, Stiff, 1980)
Steve Miller heb ik vrijdag meteen in de top tien gestopt van 'Rondje gebak 70s'. Het is altijd al een favoriet geweest van mij maar tot nu toe alleen op elpee. Max Nijman & The New Faces is een pure gok. Het ding heeft geen hoesje. Het is een zeer gezellige bewerking van het kinderliedje. Op de flip vinden we 'Monie Nanga Lobie'. Dat is een ballade in de Southern Soul-stijl dat erg populair is bij de Surinaamse dansers. Het is heel erg 'lo-fi' maar dat vind ik wel iets hebben. Blauwe Bak dan maar? Graham Parker zie ik bijna over het hoofd. Ik zit tot mijn oren in de Surinaamse muziek. Zoals we gewend zijn van Graham Parker is ook dit weer een sterk staaltje van de man. 

* Smokey Robinson- Being With You (Frankrijk, Motown, 1981)
* Leo Sayer- One Man Band (Duitsland, Chrysalis, 1974)
* Small Faces- Tin Soldier (NL, Immediate, 1967)
* Rod Stewart- Ain't Love A Bitch (UK, Riva, 1979)
Smokey mag rechtstreeks de Blauwe Bak in. Ik had hem zaterdag zelfs in het bakje zitten voor de show maar ben er niet aan toe gekomen. Het blijft een fantastische plaat. Ik ken 'One Man Band' vooral in de uitvoering van Ronnie Dyson en dat zal Leo niet ontstijgen. De vorige eigenaar is zo verliefd op de single van Small Faces dat hij een hart met zijn eigen naam tekent op beide kanten van de hoes. Dat is erg jammer. De single is een vooruitgang ten opzichte van mijn oude exemplaar dat al sinds 1992 cirkeltjes draait op mijn platenspelers. Van Small Faces is het maar een kleine stap naar Rod The Mod. Hier in een fijne Engelse persing. Altijd fijn!

Tot mijn grote verrassing toch nog een paar singles voor de Blauwe Bak. Ruinerwold moet een geregeld uitstapje worden voor mij op de donderdag. 

Psychedelica om te pruimen

Meteen de daad bij het woord voegen? Het is gisteren niet meer toegekomen aan fietsen. En vandaag? Het waait me té hard en bovendien wordt de volgende bui om vier uur verwacht. Ik zal nog wel even naar Havelte moeten maar verder zal ik niet komen op deze maandag. Geen 'Diagonaal zeven letters' of een variant daarop. 'Het zilveren goud' en de herinneringen aan 2001 mogen nog een week wachten. Ik beschouw de single als mijn persoonlijk verjaardagscadeautje voor mijn 51e. Ik heb in de 'Singles round-up' reeds geschreven dat de plaat voor een zekere omwenteling heeft gezorgd in mijn leven. Het is een plaatje dat me inmiddels ruim 34 jaar in de ban houdt. Echter, ik heb het nog altijd niet als single en daar is sinds een week verandering in gekomen. En niet zomaar een single, maar de originele Japanse promo met fotohoes. De overige persingen zijn niets goedkoper (Amerikaans styreen daar gelaten) en als je dan toch bezig bent? Wat kost dat nou? De dealer heeft een paar opmerkingen bij de single waardoor het geen 'Mint' meer is en de plaat ietsje in waarde zakt. Toch kan ik me geen beter exemplaar voorstellen en doe ik er mijn voordeel mee. Het kost me wel vijfendertig euro, maar ach... dat betaal ik ook geregeld voor soulplaten. Het wordt geen verhaal OVER The Electric Prunes, dat bewaar ik voor de toekomstige 'Honderd achteruit'. 

Als ik in de jaren negentig verklaar dat ik dol op psychedelica ben, word ik vaak glazig aan gekeken. Tien jaar later zal ik een nóg grotere liefhebber worden van psychedelica, maar dan heb ik het over chemische substanties. Ik reken het als een gemiste kans dat ik in die tijd nooit eens naar The Electric Prunes of een andere 'zweefplaat' heb geluisterd. Met name het eenmalige crack-avontuur zou goed hebben gepast bij de muziek van The Prunes, schat ik zo in. Ik rook nog nog niet eens als ik word gegrepen door de psychedelische rock. Eer wie eer toekomt want dat begint voor mij met The Moody Blues. Het is 1990 als ik de elpee 'In Search Of The Lost Chord' krijg voor Sinterklaas en het is met name de Mike Pinder-compositie 'Best Way To Travel' dat me eindeloos boeit. In de brug zit een stukje waarbij een toon glijdt van rechts naar links. Dan verschijnt er een mug en je kan het mechanisme van de vleugels horen. Hoe vaak ik voor het slapen gaan alle licht in de slaapkamer heb gedoofd en naar 'Best Way To Travel' heb geluisterd over de koptelefoon? Dan is het opeens een anderhalf jaar later. Dezelfde slaapkamer. Ditmaal speelt de radio en ik heb een cassettebandje op REC en Pause staan zodat ik alles kan opnemen wat mij bevalt. 

Ik heb geprobeerd de naam te herinneren van de beste man, maar helaas... Er is een Veronica-medewerker 'op de achtergrond' die eens per jaar de drie uren van 'Goud Van Oud' op de vrijdagmorgen mag vullen. Deze ochtend in 1992 is het opnieuw zijn beurt. Dan hoor ik het intro van The Electric Prunes en ben daarvoor net te laat om het op cassette te krijgen. Het malle stukje voordat de drums los barsten heb ik wel op tape. Ik ben in alle staten. Ik weet niet eens meer wat ik voor de rest heb opgenomen maar The Electric Prunes is voor mij dé ontdekking. Voor jongeren is het niet voor te stellen en zelfs ik heb moeite met mijn 51 jaren om het me nog voor te stellen. In 1992 hebben we geen internet, geen Youtube, geen Spotify en dus ook geen Marktplaats, Discogs of Ebay. Je moet platen 'in het wild' tegenkomen op rommelmarkten, kringloopwinkels en platenbeurzen. Ik heb in de zomer van 1994 een single van The Electric Prunes in mijn handen gehad. Het is echter niet 'I Had Too Much To Dream Last Night' en volgens mij vraagt de verkoper hier vijfendertig gulden voor. Dat heb ik gereserveerd voor de drankavonturen en bovendien volgt 'Het midweek op eigen benen' op deze zondag. 

Dan is het 1997. Ik ben aan het werk in de muziekoefenruimte waar 'collega Jan' me muzikaal heropvoed met Captain Beefheart, Tom Waits en Mr. Bungle om een paar te noemen. Op een gegeven moment komt The Electric Prunes ter sprake. 'Ik denk dat mijn broer de elpee heeft', zegt hij dan. Zijn broer oefent met zijn band op de maandagavond en dat is mijn vaste baravond in de Popkelder. Ik spreek hem eens aan over deze plaat. 'Wat zou je ervoor willen geven?'. Ik geloof dat hij geen stuiver verliest want we komen de prijs overeen van vijfentwintig gulden. Het is de jaren zeventig-heruitgave die vermoedelijk voor 24,95 gulden is verkocht. Enfin, de broer van Jan is zuinig geweest op zijn platen en zo heb ik 'I Had Too Much To Dream Last Night' opeens op hagelnieuw vinyl. Ik heb de plaat nog altijd maar het is inmiddels een racebaan. 

In de midden jaren negentig ben ik eens met iemand uit een kroeg komen rollen en deze heeft een grote verzameling psychedelische rock. Helaas ben ik hem nooit weer tegengekomen. In 1997 leer ik ook 'vriend Jan' kennen. 1997 is sowieso het jaar van de Jannen en dus moet ik ze specificeren. 'Vriend Jan' en ik zijn enige tijd van plan om samen een geheime zender te beginnen. Jan heeft een collectie van duizenden elpees en heel veel psychelica van onder andere Pink Floyd ('Zabriskie Point' kan ik me nog herinneren) en Frank Zappa (Ik heb zijn 'Absolutely Free' in april 2001 op cassette gezet). Houdt de liefde voor de psychedelica op in Engeland? Allesbehalve! Ik koop een hele interessante cassette als ik pas in York woon. In Mossley leen ik een cd-box van de bibliotheek welke Bob, onze 'baas', voor mij overzet op cassette. De cassette gaat mee met de Paasvakantie in 1999 naar Nederland en zal daar zoek raken. 

Als verzamelaar ben ik voortdurend op zoek naar rare bandnamen en titels in de hoop dat het iets psychedelisch is. Het levert een flinke collectie bubblegum op. Het is pas 'psychedelisch' voor mij als er van alles en nog wat gebeurt binnen een liedje. In 2007 trek ik bijvoorbeeld nog stevig de portemonnee voor de elpee van Daughters Of Albion terwijl 'Well-Wired' het enige interessante op de schijf blijkt te zijn. 'Ta Det Lugnt' van Dungen kan ook in deze context worden bekeken. Terug naar The Prunes. De single wil maar niet 'in het wild' opduiken en met name in het laatste jaar probeer ik een aantal psychedelische dingen alsnog te vinden. Zie daar de aanschaf van 'Defecting Grey' van The Pretty Things en nu dus ook 'I Had Too Much To Dream' van The Electric Prunes. 

De chemische psychedelica is met de alcohol blijven steken in 2008 en 2009 maar de liefde voor muzikale psychedelica blijft tot aan mijn dood toe. Dus op zijn minst nog veertig jaar? 

Triootje gebak 80s: deel III

'Note to self'. Eerst beginnen met kwartetje, triootje of rondje gebak, dan het decennium en het nummer in Romeinse cijfers. Het eerste triootje is een 'Triootje 80s gebak' en ook gebruik ik daar opeens '2' in plaats van 'II'. Rare jongens, die Romeinen! Ik lig een paar berichten achter maar op zichzelf is alles onder controle. Jullie hebben nog een aantal 'Singles round-up'-afleveringen tegoed en verder kan ik wel even lol hebben met triootjes en kwartetjes. De volgende in het gebak moet de jaren tachtig zijn en ik wil vanmiddag alvast de voorbereidingen treffen voor een aflevering van vanavond. Dan zie ik dat ik op 2 mei het nu volgende triootje heb voltooid. Het enige dat nog moet gebeuren is het nemen van de foto's en dat klopt... de batterijen van mijn camera zijn op dat moment leeg. Ik kan dus zo aanschuiven met dit triootje. De top tien-lijstjes zijn momentopnames maar ik ben eigenlijk best tevreden nu ik negen dagen later naar de lijstjes kijk. Vandaag de eerste, zestiende en twaalfde bak uit de jaren tachtig en negentig in dit trio. 

Ik meen dat ik in de jaren negentig 'Un Barg Die He Un Krul In De Steert' van De Aal op single heb gehad. Verleden tijd, want deze is al jaren zoek. Is dat erg? Nee, ik had de single eigenlijk alleen maar om dat hij eerder in het alfabet staat dan Abba. 'Van Abba tot Zappa' herinner ik me van een muziekboek. In mijn geval is het van Abba tot Da Zombi Squad. Ik moet altijd nog eens een single van ZZ Top in de jaren tachtig hebben om er van Abba tot ZZ Top van te maken. De eersteling in de eerste jaren tachtig-bak is dus van de Zweedse supergroep. 'Head Over Heels' om precies te zijn. De laatste is 'Movin' On' van Bananarama. Een single uit 1992 als het is gereduceerd tot duo. Het overzicht van de bands en artiesten met drie of meer singles in deze bak:

ABC (5), Paula Abdul (3), Adam & The Adam Ants (incl. Adam Ant, 5), A-Ha (6), Amazulu (4), Aneka (4), Joan Armatrading (3), The Associates (3), Aswad (3), Bad Manners (3) en Bananarama (8).

Zoals ik zeg kan ik heel goed leven met deze top tien. 

1. Hunting High And Low - A-Ha (1986)

2. All Of My Heart - ABC (1982)

3. Broken Land - The Adventures (1988)

4. Anak - Freddie Aguilar (1980)

5. Never Never - The Assembly (1983)

6. Tears Run Rings - Marc Almond (1987)

7. Breakfast - The Associates (1984)

8. Rosie - Joan Armatrading (1980)

9. Young Souls - Angela & The Rude (1990)

10. Robert De Niro's Waiting - Bananarama (1984)

We slaan de kindertijd voorlopig even over want van nummer 1 gaan we naar nummer 16. Alhoewel? De nummer 1 in de top tien is doorspekt van jeugdherinneringen en dan met name de allerlaatste vakantie in Nunspeet. De vakantieliefde van mijn zus besluit op dag 2 het, na ruim twee jaar, uit te maken waardoor zus opeens naar huis wil. Gelukkig kunnen zus en ex overeen komen dat ze het gezellig zullen houden waardoor de vakantie gewoon de doorgang kan vinden. Aswad is één van de plaatjes die veel op de radio is te horen in die tijd en met twee oudere broers en een zus staat dat apparaat bijna onafgebroken aan. De zestiende begint met 'Cannonball' van Supertramp en loopt door tot 'Move Over Darling' van Tracey Ullman. Als ik het niet apart vermeld, bevat iedere bak 135 singles. Ik begin met het lijstje van drie-of-meer. 

Swing Out Sister (6), Sybil (3), Tears For Fears (6), 10cc (3), Tenpole Tudor (3), Tanita Tikaram (3), Time Bandits (4), Toto (3), Trio (7), Tina Turner (4), UB40 (9) en Tracey Ullman (3). 

Waarom Third World op 1? Dat kan er ook mee te maken hebben dat This Mortal Coil een paar weken geleden een apart bericht heeft gehad. Net zoals Electric Prunes wellicht binnenkort ook een eigen ruimte krijgt. Dat is op zichzelf wel een 'gezellig' verhaal. 

1. Try Jah Love - Third World (1982)

2. You And Your Sister - This Mortal Coil (1991)

3. Living In Another World - Talk Talk (1986)

4. Endless Road - Time Bandits (1985)

5. Food For Thought - UB40 (1980)

6. You On My Mind - Swing Out Sister (1989)

7. Da Da Da - Trio (1982)

8. Heart And Soul - T'Pau (1987)

9. I'll Be Over You - Toto (1986)

10. 72 - Turin Brakes (2001)

Tot slot dan de twaalfde. Het einde van de kindertijd? Je voelt je wel helemaal de bink als je naar het voortgezet onderwijs gaat maar dat is snel bekoeld als blijkt dat je op school een brugpieper bent en het mikpunt van oudere scholieren. Ik heb helemaal niet gekeken wat de nummer 1 is en toch herbergt dat nummer veel van de 'eenzaamheid' die ik in deze educatieve jaren heb ervaren. Gelukkig hebben we altijd nog de muziek om ons aan te warmen en duurt het pas tot 1994 of 1995 eer ik de single in mijn bakken heb staan. De bak begint met 'Again' van Night People en stopt bij 'Slow Hand' van Pointer Sisters. Het lijstje van drie-of-meer: 

The Nits (3), The No-Goods (3), The Nolans (3), Normaal (3), Billy Ocean (3), Sinéad O'Connor (4), Odyssey (4), Orchestral Manoeuvres In The Dark (8), Robert Palmer (5), Vanessa Paradis (3), The Pasadenas (3), Pet Shop Boys (9), Tom Petty (3) en Pisa (5). 

De laatste komt vooral op het conto van broeder hoewel ik zelf 'Als Ik Maar Niet Meer Op Mijn Poef Hoef' in de bak heb staan. Ik poseer met deze single op de poef die ik gratis heb gekregen van iemand uit Havelte en broeder reageert nog onder het Facebook-bericht. Het is dan twee of drie weken voordat hij naar Nederland zal komen. Enzovoorts. Toch is er geen ruimte voor Pisa in de top tien. 

1. The Train - The Nits (1988)

2. Enola Gay - Orchestral Manoeuvres In The Dark (1980)

3. Be My Baby - Vanessa Paradis (1992)

4. Downtown - One 2 Many (1988)

5. Troy - Sinéad O'Connor (1987)

6. A Face In The Crowd - Tom Petty (1989)

7. Johnny And Mary - Robert Palmer (1980)

8. Attention To Me - The Nolans (1980)

9. City Lights - William Pitt (1987)

10. Suburbia - Pet Shop Boys (1986)

*Radiolink: 9 mei

Natuurlijk heb ik een aantal nieuwe aanwinsten die ik wil draaien, maar bij een telling is dan slechts de helft van de show gevuld. Omdat er één specifieke plaat uit de laatste zes jaar is die ik weer eens wil draaien, ga ik naar de bak met de 'Roaring twenties'. Ik start de show ook als een soort van 'Roaring twenties', maar dan... Vlak voordat ik de stream start, draait onze jukebox 'After The Love Has Gone' van Earth, Wind & Fire. Ik zou de show drie minuten later kunnen beginnen om weer eens van dit nummer te genieten, maar... ik heb hem immers ook in de Engelse bak staan. Omdat deze nu dan toch open is, kan ik ook net zo goed een hoekje sixties doen in het tweede uur. Het is wederom een bonte slamix geworden. Hier is de show in zijn totaliteit. Uiteraard deel ik weer de speellijst. 

1. Windy City Theme - AC Soul Symphony (Z, UK, 2024)
2. Prototype - Valentino Maltos ft. Kiikii Star (Izipho Soul, UK, 2023)
3. Rather Be - LCGC ft. Annette Bowen (Papa, UK, 2024)
4. After The Love Has Gone - Earth Wind & Fire (CBS, UK, 1979)
5. White Gloves - Khruangbin (Night Time Stories, 2015/2022)
6. Mellan Slagen - Dina Ögon (Skyline Recordings, UK, 2026)
7. Sweet Dreams - Betty Black & The Family Fortune (Skyline Recordings, UK, 2024)
8. Cuban Shuffle - Cheeba's Latin Bros (Echo Chamber, UK, 2024)
9. Stop The Rain - Average White Band (Dynamite Cuts, UK, 1979/2024)
10. I'm Crying - Mike Harper (RCA Victor, UK, 1976)
11. All I Do - MT Jones (MT Jones Music, UK, 2024)
12. Fatal Attraction - The Charities (Colemine, US, 2025)
13. Wrong (Alexis Taylor Production) - Annie & The Caldwells (Luaka Bop, US, 2026)
14. Everything's Wrong - Chubby Checker (Cameo Parlway, UK, 1965)
15. Little Ole Man - Bill Cosby (Warner Bros., UK, 1967)
16. The Duck - Jackie Lee (Contempo, UK, 1967/1976)
17. I'll Pick A Rose For My Rose - Marv Johnson (Tamla Motown, UK, 1968)
18. Put Yourself In My Place - The Elgins (Tamla Motown, UK, 1966/1971)
19. That New Girl - The Manhattans (Carnival, UK, 1966)
20. My Sweet Sweet Baby - The Glories (Date, US, 1968)
21. Gotta Find Me Somebody To Love - The Jades (Imperial, US, 1969)
22. Testify - Rena Scott (Epic, US, 1972)
23. Sara Smile - Daryl Hall & John Oates (RCA Victor, US, 1975)
24. Freed From Desire - Gala (Kiss Klassics, UK, 1996/2026)
25. It Goes Na Na Na - Peggy Gou (Kiss Klassics, UK, 2023/2026)
26. Ikareta Baby - Yobai Suspects (Brass Rockers, Japan, 2026)
27. Tell Me - Julian Jonah ft. Sugar Rainbow (Izipho Soul, UK, 2026)
28. Rinky Dink - Dave Baby Cortez (Pye International, UK, 1962)
29. Mi Mambo - Orchestra Mambo International (Echo Labs, UK, 2025)
30-34 Brazil45 Box Set (Mr. Bongo, UK, 2022)
30. Berimabao - Jayme Marques (1975)
31. Pernalonga (Kenny Dope Remix) - Di Melo (1975)
32. Cidade Vazia - Milton Banana Trio (1966)
33. Doningo No Parque - Papete (1980)
34. Black Soul Brothers (Kenny Dope Edit) - Miguel De Deus (1977)
35. Mucho Macho (Kenny Dope Edit) - Macho (Acid Jazz, UK, 2025)
36-40 Cuba 45 Bos Set (Mr. Bongo, UK, 2026)
36. La 132 - Ricardo Eddy Martinez Y Expreso Ritmico (1976)
37. Amame Y No Pienses Mas - Farah Maria (1974)
38. Muevete Con Las Fuerzas Del Corazon (DJ Koco aka Shimokita Edit) - FA-5 (1976)
39. Y Viva La Felicidad - Juan Pablo Torres Y Algo Nuevo (1977)
40. Ya Tengo Un Amor Verdadore - Grupo FA-5 (1977)
41-43 LP Love Made Trees (Vetra, Duitsland, 2025)
41. Really Love - Loaded Honey
42. Only Gonna Let You Down - Loaded Honey
43. Hello Stranger - Loaded Honey

Vanavond komt hier de link te staan naar The Vinyl Countdown. Het plaatje hierboven is weer een raadplaatje. Het is moederdag en ik draai een plaatje uit de jaren zeventig. Welke? Het is nog niet geraden op Facebook... 

Vroeg op de avond voel ik enige slaapbehoefte. Ik reken een anderhalf uur en dat maakt het tot half tien. Meteen eruit en bakken klaar zoeken, de show promoten en drie happen eten. Het kan nét. Omdat mijn wekkerradio op het hele uur staat en het knopje lam is waardoor ik een kwartier bezig ben om de wekker een half uur vooruit te zetten, ga ik het proberen met het alarm op de telefoon. Jullie raden het al. Ik word middernacht wakker. Er is vandaag geen show geweest en er komt ook niet meer een link. Komende vrijdag zou ik bijvoorbeeld de jaren zeventig-bak uit de Bananarama-week kunnen gebruiken voor de show, op Soul-xotica heeft het 'Rondje gebak 70s' een week vrij. Wellicht kan ik het inhalen met de triootjes en kwartetjes? 

Er is nog niemand die het plaatje heeft geraden. Het heeft met moeder te maken en aan de kroon te zien is ze een Queen. Ik heb touw aan in mijn handen en dus zou ik gehoor kunnen geven aan de oproep van Queen? 'Tie Your Mother Down'. 

*Rondje 70s gebak: Bak 17

Nog zonder een asterisk omdat er iets mis lijkt te zijn met de Pixeldrain-pagina. Ik ben opeens uitgelogd en als ik opnieuw wil inloggen, zegt het dat er iets mis is met hun server en dat ik het later maar weer eens moet proberen. Dat gooit echter mijn plan voor Soul-xotica niet in de war want ik ga evenwel het 'Rondje 70s gebak' presenteren met de top tien en ook alvast een verwijzing naar de show die hopelijk snel kan worden gedeeld. Als ik hiermee klaar ben, ga ik het niet al te laat maken want ik heb wederom in de zon mogen ravotten en daar kan ik steeds minder goed tegen. Vanavond is de zeventiende jaren zeventig-bak te gast en dat is op zichzelf een hele fraaie bak. Veel calypso maar ook een aantal hele grote favorieten. Het samenstellen van de top tien is dan ook nog best een klus hoewel de nummer 1 een 'no-brainer' is. 

De bak trapt af met beide exemplaren van 'Room To Move' van John Mayall. Ik wil eigenlijk de Nederlandse draaien in de show omdat daar het stukje improvisatie in de brug intact wordt gehouden. Dat exemplaar is echter brandhout waardoor ik moet uitwijken naar de Duitse persing. Deze schakelt meteen na de mondharmonica weer over naar de oude melodie. De laatste in de bak is één van de vele uitvoeringen van 'Popcorn' die ik rijk ben. Ditmaal van ene Mister K die het ook maar 'Pop Corn' noemt. Nu het overzicht van de artiesten en groepen met drie of meer singles in de bak. 

John Mayall (5), Mayfly (4), Paul McCartney (met Linda en Wings, 15), Van McCoy (5), George McCrae (8), Don McLean (3), Penny McLean (3), Melanie (6), Harold Melvin & The Blue Notes (6), MFSB (3), Middle Of The Road (11), John Miles (3), Frankie Miller (3) en Steve Miller Band (6). 

Van de laatste heb ik momenteel zelfs zeven singles dankzij een vondst in Ruinerwold van gisteren. Bij hoge uitzondering heb ik deze nieuwe in de top tien geplaatst. 

10. Thinking Of My Woman - John Mayall (1970)

9. You Took The Words Right Out Of My Mouth - Meat Loaf (1978)

8. Just Your Friends - Mink De Ville (1978)

7. Stop I Don't Wanna Hear It Anymore - Melanie (1970)

6. Complainte Pour Ste. Catherine - Kate & Anna McGarrigle (1975)

5. Mrs. Vandebilt - Paul McCartney & Wings (1974)

4. The Morning After - Maureen McGovern (1972)

3. Don't You Write Her Off - McGuinn, Clark & Hillman (1979)

2. Serenade - Steve Miller Band (1977)

1. From Now On - Mayfly (1973)

John Mayall, Paul McCartney & Wings, Melanie, Steve Miller Band en Mink De Ville hebben allen een tweede single in de show. Voor de rest heb ik muziek gedraaid van de volgende bands en artiesten: 

Curtis Mayfield, Mayflower, George McCrae, Mike McGear, Roger McGuinn, McGuinness Flint, Medicine Head, Melodians, Harold Melvin & The Blue Notes, Merrymen, Middle Of The Road, Mighty Sparrow, Mighty Wave en Lloyd Miller. 

Hopelijk verschijnt hier morgen de link naar de show. Pixeldrain heeft het gefixt en hier is de show. 

Singles round-up: mei 2

Afgelopen zaterdag heb ik in 'Do The 45' vijf kanten gedraaid uit een Mr. Bongo-box. Voor Record Store Day in 2022 stelt de befaamde dj Kenny Dope een box samen van zijn meest favoriete Braziliaanse muziek waaronder een paar exclusieve eigen mixen. Mr. Bongo lijkt dit concept te herhalen voor Record Store Day want voor 2026 heeft het een identieke box maar dan met Cubaanse muziek als uitgangspunt. Deze heb ik afgelopen week 'blind' gekocht bij Juno. Tien Cubaanse kantjes, daar moeten vast wel zeven of acht leuke dingen bij zitten? Deze box is nog onderweg en ga ik samen in een bericht stoppen met de 'Brasil 45'-box set van Kenny Dope. Komende zaterdag ga ik alvast de andere kanten draaien van deze box en wellicht ook de a-kanten van de Cubaanse box. Het is een 'Singles round-up'-week deze week. Buiten de 'Brasil 45'-box om wil ik eerst even schoon schip maken voor wat betreft de Blauwe Bak. O ja, er zit ook een Gele Bak-single bij. Drie singles die ik vorige week heb afgerekend bij Chris, dan de drie die ik heb besteld met de 'Brasil 45'-box via Discogs, de op-een-na-laatste release op Izipho Soul en tenslotte drie Juno-bestellingen van vorige week die dinsdag pas zijn gearriveerd. De apparatuur kan aan. 

* The Glories- My Sweet Sweet Baby (US, Date, 1968)
Volgende maand gaan we weer geregeld horen van Chris. Dan heeft hij zijn update met de Engelse persingen in de planning. Deze maand is de update een 'mixed bag'. Ik vind één direct interessant en zie dan dat er nog twee uit april in mijn winkelmandje liggen. Ook deze van The Glories. Ik zie nu dat de single ook een Engelse release heeft gehad op Direction, maar ach... 'My Sweet Sweet Baby' klokt in onder de twee minuten en heeft ietwat een Flirtations-geluid. Een 'big city'-productie 'Stand By!' klinkt iets meer funky maar ik vind de ietwat dromerige atmosfeer van 'Baby' wel uitnodigend. 'Stand By!' is iets meer standaard. 

* The Jades- Gotta Find Somebody To Love (US, Imperial, 1969)
Er zijn verschillende groepen die de naam The Jades dragen. Ik heb zelf 'I'm Where It's At', maar dat is een mannelijke groep. Zowel de heren als deze dames komen echter wel uit Los Angeles. 'Gotta Find Somebody' is een b-kant van een demo op het Imperial-label. Een lekker crossover-geluid van de dames. Het effectje van de dames zou een morse kunnen zijn als het liedje een maritiem thema zou hebben. Qua 'heaviness' van de drums zou het uit Detroit kunenn zijn. Een nieuwsgierig ding! 'Wheel Of Fortune' is de eigenlijke a-kant. Een beetje hetzelfde verhaal als bij The Glories. De a-kant is duidelijk gemaakt voor radio airplay en hoewel het zeker niet slecht is, zou ik hier de portemonneee niet voor hebben getrokken. Iets té gewoontjes. 

* Rena Scott- I Finally Found The Love (US, Epic, 1972)
Het is bijna vijf jaar geleden als Izipho Soul 'You're So Far Away' uitbrengt van Rena Scott. Ik heb dan nog nooit van de dame gehoord. Sinds een paar jaar heb ik een single als Little Rena Scott en nu dan deze onder haar eigen naam. De 'cue burn' is nét voordat het nummer begint. Het is lekkere upbeat 70s crossover soul. De andere kant heet 'Testify' en begint heel spannend. Het is eigenlijk de betere kant in de zin van het avontuur. Een overtuigende ballade met een zeer fraai arrangement. Het komt Scott lekker uit de tenen zonder dat het tegen de pijngrens zit. 

* Charly Boy- Zombie (NL, Fontana, 1968)
De volgende drie singles zijn van Discogs-verkoper Vinyleers uit Leiden. Van hem koop ik ook de 'Brasil 45'-box. Deze van Charly Boy is normaal gesproken ietsje duurder, maar de mijne mist een hoekje uit de fotohoes. Niets ernstigs aan de hand. Ik vermoed dat Charly Boy uit België komt, gezien het een Belgische release heeft gehad en 'S. Vanoppens' wel Belgisch overkomt. 'Zombie' doet in het refrien het eerste denken aan een stukje uit 'Mony Mony' van Tommy James & The Shondells. Het is drukke soul met een zéér jonge zanger die alle Sam & Dave-gimmicks onder de knie heeft. Het is meer voor de aardigheid als dat het toe te passen is in de Northern Soul. 'On Your Line' is eenzelfde laken een pak maar dan zonder de novelty van het woord 'zombie'. 

* The Electric Prunes- I Had Too Much To Dream (Japan, Reprise, 1967)
Afgelopen zaterdag de laatste in 'Do The 45' hoewel de single niet voor de Blauwe Bak is. Ik heb pas de betreffende jaren zestig-bak gehad in 'The Vinyl Countdown' en kan niet zo lang wachten. Het begint in maart als ik weer eens nadenk over singles 'die ik altijd nog eens moet hebben'. Ik heb Electric Prunes wel op elpee, maar dat formaat doet niet mee in de verzameling. Ik raak verkikkerd op het Nederlandse fotohoesje en dan zie ik deze exclusieve Japanse promo staan. Hij is flink aan de prijs maar vooruit... het ziet er 'stevig' uit. Dat valt ietsje tegen want de 'gain' moet flink open om er nog iets van te maken, maar het is wel een plaatje om te zien. Als we het nu hebben over een plaatje dat mijn leven heeft veranderd? Wellicht nog eens goed voor een apart bericht en als voorschot op de 'Honderd achteruit 2026' over een paar jaar. 

* Joe South & The Believers- Walk A Mile In My Shoes (Duitsland, Capitol, 1970)
Tja... wat doen we met Joe South? Het is een fraai kassakoopje bij Vinyleers en hoewel ik ook deze in 'Do The 45' heb gedraaid, denk ik dat deze toch het beste terecht komt in de Gele Bak. Ik had stiekem iets meer  op een gospel-benadering gehoopt zoals de Nederlandse vertaling van De Dijk dat bijvoorbeeld wel heeft. Nee, deze komt echt in de Gele Bak terecht en wellicht binnenkort in de Gele Bak Top 100. 

* Julian Jonah ft. Robbie Love- Take My Love (UK, Izipho Soul, 2026)
Ik lig achter op schema bij Izipho Soul. Intussen heeft Patrick een onuitgebrachte 'stepper' uit de vroege jaren tachtig op vinyl doen verschijnen. Ik ben er niet heel happig op en weet nog niet of ik die ga aanschaffen. Met Julian Jonah ben ik ook altijd niet zeker, maar dan zie ik de naam van Robbie Love. Robbie is de dochter van soul-veteraan Mary Love en de vorige samenwerking met Jonah was voro mij eveneens een 'hit'. 'Take My Love' heeft een zeer prettig geluid uit de late jaren tachtig. Het optimisme van Jonah gaat nooit vervelen en Robbie voegt alleen maar meer toe aan dit fijne nummer. Op de keerzijde doet Jonah het met Sugar Rainbow in 'Tell Me'. Ik zie nu dat het is gepresenteerd als dubbele a-kant en ook deze kant mag er zijn. Ik denk dat ik deze komende zaterdag eens ga draaien in de show!

* Dina Ögon- Mellan Slagen (UK, Skyline, 2026)
Tot slot drie van Juno. Dina Ögon heeft 'Mellan Slagan' vorig jaar al in eigen beheer uitgebracht, nu voorziet het Engelse Skyline Recordings de plaat van een globale distributie. Het is een Zweedse band welke, naar eigen zeggen, een huwelijk is tussen Fleetwood Mac, Khruangbin en obscure b-kanten op het Motown-label. 'Mellan Slagen' heeft een bijzondere atmosfeer welke me, inderdaad, meteen aan Khruangbin doet denken. Dus is het automatisch 'groovy' genoeg voor de Blauwe Bak als je het mij vraagt. Op de flip staat 'Pumpan' en dat klinkt meer als psychedelische funk en mist de atmosfeer van de a-kant. 

* Peggy Gou- Na Na Na (UK, Kiss Klassics, 2023, re: 2026)
Ik heb in 2023 een single gekocht op het R&B Classics-label en dat komt uit dezelfde stal als Kiss Klassics. O ja, ook de voormalige Week Spot van Cee Lo Green. Kiss Klassics is zo illegaal als het maar kan, zelfs met 'Promo only, not for resale' op het label. Feitelijk is Peggy Gou de b-kant van Gala's monsterhit 'Freed From Desire' uit 1996, een nummer dat ik heel stiekem al dertig jaar een fantastische plaat vind. In de jaren negentig kan ik daar uiteraard niet voor uit komen. Toch beschouw ik dat teveel als 'pop' om in de Blauwe Bak te kunnen. Dan Peggy Gou... Nota bene het 'fotomodel' van 2023 in 'Van het concert des levens'. Ik heb Peggy veel gedraaid in 'Afterglow' en, ja, ook dit is gewoon een knaller van een pophit, maar tegelijk wel één van de leukste 'nu-disco'-platen van de laatste jaren. 

* Macho- Mucho Macho (UK, Acid Jazz, 2025)
Nog meer Kenny Dope? Ja, ik had jullie gewaarschuwd! In opdracht van Acid Jazz heeft Kenny zich vorig jaar bezig gehouden met plaatjes op het Spring-label. In het kader van 'Spring Revisited' heeft hij een paar nummers onder handen genomen en hier is het resultaat op een single. 'Mucho Macho' verschijnt oorspronkelijk in 1977 op het Event-label, maar dat mag de pret niet drukken. Het is een funk-klassieker met een klassieke groove en Dope laat de moderne technieken afwezig om de tijdloze groove te benadrukken. Millie Jackson neemt in 1973 een versie op van 'Don't Send Nobody Else' dat een jaar later onsterfelijk zal worden gemaakt door Ace Spectrum. De nieuw ontwikkelde groove past het nummer als een comfortabele jas. Ik moet bekennen dat dit de reden van aanschaf is geweest en ik plaats hem daarom op naam van Millie Jackson. 

Week Spot: Daryl Hall & John Oates

Een Week Spot kiezen die er nog niet is. Terwijl het nog niet eens duidelijk wat de 'erg goed' betekent volgens de verkoper? Het lijkt alsof ik deze week een risico neem met het kiezen van de Week Spot maar dat valt reuze mee. De single hoeft slechts uit Emmer-Compascuum te komen en is zaterdagavond ruim op tijd in de singlesbak. Ik heb ook al alternatieven gezien als deze niet in de verwachte conditie is. Het is echter een 'gewone' dinsdagavond voor mij zoals de laatste twee jaar het geval is. Een muziekvriend doet op dinsdag en woensdagavond tussen negen en elf zijn show op een 'concurrerend' radiostation. Hij luistert ook altijd naar mijn shows en dus is het niet meer dan billijk dat ik ook naar zijn shows luister. Bovendien heeft dat station nog een 'oldschool' chatroom, vergelijkbaar met die van Wolfman Radio van vóór 2016. Steevast vijf tot zeven mensen in de chatroom met soms uitschieters naar vijftien. Een gezellige boel van muziekliefhebbers die elkaar beschouwen als 'familie' en de show steunen. In deze show hoor ik dinsdagavond het nummer 'Sara Smile' van Daryl Hall & John Oates en ik ben in alle staten. Ik heb al wel eens over Hall & Oates geschreven, mogelijk als 'Christine' van Executive Suite de Week Spot is. Het verhaal ligt me nog aardig fris in het geheugen. Ja, 16 januari 2019 lijkt binnen Soul-xotica een kattenstapje te zijn. Deze week mag ook John Oates in de schijnwerpers dankzij de Week Spot: 'Sara Smile' van Daryl Hall & John Oates uit 1975. 

Daryl Franklin Hohl komt op 11 oktober 1946 ter wereld in Pottstown, een stadje op zestig kilometer afstand van Philadelphia. Zijn ouders zijn beide actief in de muziek en Daryl begint met het opnemen van muziek als hij op de highschool zit. In 1965 werkt hij reeds als sessiemuzikant voor de heren Gamble en Huff. Hij vormt daarop een eigen zanggroep genaamd The Temptones en probeert in het kielzog te varen van The Delfonics. The Temptones maakt een aantal singles voor het Arctic-label maar zal nooit doorstoten naar de hitparade. In 1967 ontmoet Hall voor de eerste maal Oates. Beide zijn student aan de Temple Univerrsity waar Hall een 'senior' is en Oates een 'freshman'. Er vindt een gevecht plaatst tijdens een dansavond, schijabaar door Griekse letters op de jas van iemand, en zo komen de heren tegenover elkaar te staan. In plaats van doffe dreunen uit te delen, gaan de twee muziek maken. Als de 19-jarige Oates wordt overgeplaatst naar een andere school raken de mannen elkaar uit het oog. Hall werkt intussen met het studioproject Gulliver en speelt mee op 'Keem-O-Sabe' van Electric Indian. Tot slot zit hij in 1970 in de band Executive Suite en neemt de groep zijn 'Christine' op. Deze single is in 2019 dus de Week Spot geweest. 

John William Oates wordt geboren op 7 april 1948 in New York. Oates is overigens een worstelaar die een carrière in de sport aan zich voobij laat gaan om intussen muziek te gaan studeren aan Temple University. Dankzij deze stap kent de wereld nu Hall & Oates. In 1966 maakt Oates de single 'I Need Your Love' als lid van The Masters en deze verschijnt op het Crimson-label uit Philadelphia. Na de kennismaking wonen Daryl en John enige tijd samen en op de brievenbus staat Hall & Oates. Dat zullen ze als artiestennaam gaan gebruiken. Na een jaar gaat Oates een tijdje naar Europa en het is pas eind 1970 als het duo weer bijeen komt. Dan wordt besloten mekaar niet in de steek te laten en is een contract met Atlantic een feit. Op de eerste albums zoekt het duo nog naar een eigen stijl en zit tussen de soul, folk en pop in. Arif Mardin en Todd Rundgren mogen de platen produceren, maar het levert geen succes op. 'She's Gone' wordt gecoverd door Lou Rawls en zo ontstaat de interesse voor het origineel. 'Las Vegas Turnaround', eveneens van het album 'Abandoned Luncheonette', noemt voor het eerst Hall's vriendin Sara terwijl het lied ook over haar gaat. Sara Allen wordt op 23 maart 1954 geboren en is in 1972 nog een stewardess. Ze zal bij Hall blijven tot 2001 en later ook gaan mee schrijven aan grote hits als 'Private Eyes' en 'Maneater'. Het is dezelfde dame als van 'Sara Smile'. Tegen die tijd staat Hall & Oates onder contract bij RCA en weet het wél welke kant het op wil. 

Twee jaar geleden heb ik in deze week 'If I Have To Go Away' van Jigsaw als de Week Spot en Hall & Oates sluit daarbij naadloos aan. Het staat te boek als een onbetwiste klassieker in het blue-eyed soul-genre en neigt voor mij zelfs naar de 'Yacht Rock'. Het zal niet snel opnieuw weer duidelijk worden dat Hall een achtergrond heeft in de Phillysoul, in dit nummer is het hoorbaar. Ik geloof dat de single vandaag op de post is gegaan en dus is deze er morgen of zaterdag. Ruim op tijd voor de show! Het oogt op de foto als de Canadese release en deze heb ik dus uitgekozen als fotomodel. 

Singles round-up: mei 1

Is het in de war met de triootjes en de kwartetjes? Ach, gebak verzuurt niet mits je het in de koelkast bewaart. Volgens de planning gaat 'The Vinyl Countdown' door tot half juli met de huidige lijst en dus kan ik gerust eens een week overslaan. Ik wijzig de bakken toch niet eerder dan eind augustus. Het is afgelopen zaterdag een 'spannende' dag in de post. Vorige week woensdag ben ik met mijn chef overeen gekomen dat ik die vrijdag de ene wijk zal doen en zaterdag de andere. Dan wordt ze opeens ziek en kom ik vrijdag op de zaak met de post van de wijk die ik zaterdag zou doen. Het schema is ook opeens zoek. Ik zet de muziek hard en knal de post weg. Halverwege krijg ik telefoon van de collega die de planning 'opnieuw' heeft gemaakt en ik scheld hem de huid vol. Zaterdagmiddag is het dus maar weer afwachten en warempel... de boodschap is overgekomen. Opnieuw Tuk en opnieuw erg weinig post. Dan stapt de genoemde collega binnen en deze weet niets van het schema van de chef en zegt dat het onvindbaar is. Ook weer uitgepraat. Ik heb het zaterdag erg relaxt en fiets praktisch dóór de kringloopwinkel in Tuk. Nog even kijken? In de stad kom ik langs de oude paardenstallen en ook daar parkeer ik de fiets. Ik grap op Facebook dat ik bijna evenveel poststukken heb. Dat is overdreven, maar met veertig brieven is het wel afgelopen. En dat over zes wijken. Er zijn 23 singles waarvan ik van eentje meteen twee koop. Ik heb ze al even in de 'New additions'-bak gezet en moet ze vanavond klaar zoeken. Dat kan ik doen zonder lijst? Zo staat Secret Sounds abusievelijk op de foto. Wie had er wél moeten staan? Nota bene Bananarama!

Ik heb de singles samengevoegd en in alfabetische volgorde gezet. Op de foto staan de platen nog per decennium onderverdeeld. (A) betekent dat de single van de kringloopwinkel in Tuk komt, in geval van (B) heb ik ze in het centrum van Steenwijk gekocht. De single die ik tweemaal heb gekocht, noem ik straks in het overzicht. Eerst de dubbele singles. 

* Bucks Fizz- My Camera Never Lies (UK, RCA, 1982) (B)
* Electronic System- Coconut (NL, Omega, 1973) (A)
* Harpo- Horoscope (Duitsland, EMI, 1976) (A)
* Murray Head- Superstar (NL, MCA, 1970) (A)
* Lace- I'm A Gambler (NL, Page One, 1969) (A)
* The Rolling Stones- Let's Spend The Night Together (NL, Decca, 1967) (B)
* De Heer Valk- De Oude KNIL-er (NL, Durlaphone, 1965) (A)
Bucks Fizz is de Engelse persing in het poster-hoesje dat helaas helemaal is verstierd door plakband. The Stones zit in het Nederlandse hoesje van 'Melancholy Man' van The Moody Blues en deze wil ik wel op reserve hebben. Ik heb 'Let's Spend The Night Together' ook nog niet in de Nederlandse uitdossing. De Heer Valk heb ik een paar maanden geleden in Ruinerwold gekocht maar die ligt nu in de Kliko. Hij is niet te draaien. Vooruit... dan maar mét fotohoesje in de collectie. Het maakt de plaat niets leuker. 

Ik doe de overige vijftien per drietal.

* Bananarama- Na Na Hey Hey Kiss Him Goodbye (NL, London, 1983) (B)
* Champagne- Valentino (NL, Ariola, 1977) (B)
* Chorale- Riu Riu (NL, Arista, 1978) (B)
Ik heb de versie van Steam vorige week vrijdag gedraaid in de Bananarama-show die ik niet heb opgenomen en gedeeld. De a- en b-kant van de single zitten echter in 'Do The 45' van vorige week. Het gegeven dat Bananarama veel covers heeft opgenomen, maakt het interessant om een show te doen rondom de drie meiden. Het is een natuurgetrouwe cover alleen met een jaren tachtig-productie en de dames in plaats van de mannen van Steam. Altijd gezellig voor een zondagavond. Na 'Rock And Roll Star' wil ik meteen doorpakken met Champagne. Ook hier wordt getracht het Abba-geluid te kopiëren en dat gaat ze goed af. Is Valentino stiekem een variatie op Fernando? Behalve Martin Duiser en Wally Tax hebben ook Janschen & Janschen mee geschreven aan 'Valentino'. Zij zullen een jaar later lauweren oogsten met Luv'. Chorale is zo'n plaatje dat ik alleen van titel ken uit het 'Hitdossier'. Het blijkt een Engels gezelschap te zijn dat progrock met folk doet versmelten. Ik ben er niet heel erg kapot van. 

* Perry Como- It's Impossible (Duitsland, RCA Victor, 1971) (A)
* The Concretes- Chico (Avalanches' Wernham Hogg Remix) (UK, Licking Fingers, 2004) (A)
* David Crosby- Orleans (NL, Atlantic, 1971) (B)
Hoewel het voor een euro zonnig is geprijsd, heb ik Perry Como de vorige keer laten liggen. Wellicht ook de keer daarvoor. Ach, zo vaak kom je hem niet tegen met fotohoes voor een euro en dus strijk ik zaterdag mijn hand over het hard. Van The Concretes liggen er twee exemplaren voor een euro per stuk. De naam zegt me niets maar The Avalanches geeft een fijne associatie. Dan blijkt The Concretes een indie-band te zijn uit Zweden met Victoria Bergsman op zang. Zij zingt en fluit mee op 'Young Folks' van Peter, Björn & John. Hoewel de plaat onder de indiepop valt, heeft het door de Avalanches-remix een bijzondere atmosfeer en draai ik de plaat ook in 'Do The 45'. Ik heb besloten eentje in de Gele en eentje in de Blauwe Bak te zetten. Ik heb bij de paardenstallen van Spijkervet (nee, ik verzin het niet!) voor precies een tientje aan singles als ik naar de kassa wil lopen. Dan valt mijn oog op deze single van David Crosby met daarachter The Moody Blues. 'Orleans' is een Frans volksliedje en ik meen dat ik Graham Nash in het koortje kan horen. 'Blink and you'll miss it' want het is slechts 1 minuut en 56 seconden lang. 

* Husky- Song Of Praise (NL, Ariola, 1975) (A)
* Imagination- In The Heat Of The Night (NL, Red Bus, 1982) (B)
* Kiss AMC- A Bit Of... (Duitsland, Syncopate, 1989) (A)
Dus... wel? Ik zie meteen op het label dat 'Song Of Praise' is geschreven door ene R. Wood. Dat zal vast niet? Het blijkt toch Roy Wood te zijn. Het heet 'Songs Of Praise' in zijn geval en is het openingsnummer van de elpee 'Boulders' uit 1973. Het heeft heel in de verte ook een Wizzard-geluid maar het neigt evenveel naar zult. Eigenlijk is het best een aardig plaatje. Jolley & Swain zijn in 1982 de Stock, Aitken & Waterman van hun generatie want eigenlijk klinkt iedere Imagination-plaat hetzelfde. Andere woorden en een zangmelodie, maar muzikaal is het inwisselbaar. Toch kan ik het ergens wel waarderen. Ook iets met opvoeding want mijn oudste broer is een groot Imagination-fan in die tijd. Dan mag ik terug naar de eerste vrijdag van de herfstvakantie in 1989. Uiteraard luisteren we radio op die dag want Veronica zendt uit op Radio 3. Kiss AMC heeft dan de Alarmschijf. Op de hoes wordt U2 vriendelijk bedankt maar volgens mij heeft er zich dan al een controverse afgespeeld. Het nummer heet oorspronkelijk 'A Bit Of U2' maar deze titel mag niet worden gebruikt. De sample van 'New Year's Day' zou ook niet eerlijk zijn verkregen, hoewel het nummer wordt toegekend aan U2. Ik heb de 12" maar deze bevat niet de single-versie. Engelse rapmeisjes met een sample van U2 en uit de studio van 10cc maar dan met andere technici. Voor de jeugdsentiment. 

* Living In A Box- Room In Your Heart (Duitsland, Chrysalis, 1989) (B)
* Sergio Mendes- Never Gonna Let You Go (NL, A&M, 1983) (A)
* The Montellas- Protection (Duitsland, Arista, 1988) (A)
Ik heb nooit iets gelezen op het Nederlandse nieuws maar Richard Darbyshire van Living In A Box is ons onlangs ontvallen na een lang ziekbed. Op 10 november van het vorige jaar en hij is pas 65 jaar geworden. Hoewel ik nooit een grote Living In A Box-fan ben geweest, heeft 'Room In Your Heart' een fijne associatie. Juist, het is het nummer dat ik in gedachten heb. Een prachtige blue-eyed soul ballade als je het mij vraagt. Misschien toch eens verder duiken in de Living In A Box-discografie? Zus heeft me onlangs voor de vijftiende keer een deel van haar singles beloofd. Ze komt steeds weer terug op haar besluit. Ik neem alvast een voorzetje met Sergio Mendes want ik weet dat zij die ook heeft. Geen idee of ze hem kwijt wil maar Sergio amg voor een euro mee vanuit Tuk. The Montellas is een wilde gok. Geen flauw idee wat ik kan verwachten. De zanger heeft bluesy trekjes maar verder is het eigentijdse pop. Best leuk!

* One/Two- One Step (NL, Polydor, 1988) (A)
* Spargo- Head Up To The Sky (NL, I-Scream, 1980) (A)
* Barry White- I'm Gonna Love You Just A Little More Baby (NL, Philips, 1973) (B)
One/Two is eerst ook een gok maar dan zie ik op de hoes dat het Tineke Schoemaker is van Barrelhouse en Rob Van Donselaar. Het sluit mij aan op de plaat van The Montellas hoewel dit toch wel meer blues is dan pop. Mijn Engelse kameraad Pete heeft de Engelse persing van 'You And Me' van Spargo in zijn handel, maar ik hik op tegen de verzend- en invoerkosten. Intussen deze 'Head Up To The Sky' dan maar? Kan me niet schelen of mijn reputatie eronder gaat lijden of niet, maar ik mag het Spargo-geluid wel. Barry White heb ik zaterdag voor de gein gedraaid in 'Do The 45' en ik ben onder de indruk. Het mag in de Blauwe Bak. 

Diagonaal zeven letters: 3 en 4 mei

De camera is beide dagen thuis gebleven. Zondag bewust vanwege de voorspelde regen. Vanmiddag omdat het min of meer uit de hand is gelopen. Beide keren hangt er voortdurend een 'H' in de linkerbovenhoek want op zichzelf is het niet heel bijzonder wat ik heb gefietst. Of toch stiekem ook wel weer? Ik heb dit jaar nog maar één keer een 'Diagonaal zeven letters' gedaan over mijn ritje naar Duitsland. Ik had aanvankelijk grootse plannen voor afgelopen donderdag maar ja... de wind. Ik sprak gisteren met mijn zus die me de wind hoorde noemen en zei dat ik inmiddels de derde was die het over de wind had. Windkracht 3 hoeft niet een belemmering te zijn, maar voor mijn gevoel is het eerder windkracht 5 of 6 en bovendien vrij koud. Ik heb donderdagavond nog wel mooi even gefietst naar Dwingeloo en royaal terug, maar het is niet de fietstocht die ik in gedachten heb. Zaterdagavond broedt het al een beetje bij mij en tot mijn grote vreugde ben ik zondag vroeg wakker voor mijn doen. Ik ben klaar voor een fietsavontuurtje. In de verkleiningsvorm uiteraard want we gaan weer eens 'de buien halen'. 

Er is een fietstocht van 2025 waar ik in december niet achter de datum kan komen. Ik weet nu opeens te herinneren dat het juli of augustus moet zijn geweest. Dan is het een zondag en wordt zwaar weer voorspeld. Het is erg welkom want het is drukkend warm geweest in de dagen ervoor. Ik fiets deze middag over Ruinen en Echten naar Hoogeveen waar de lucht grijs wordt. In eerste instantie lijk ik de bui te ontwijken totdat ik weer in de buurt kom van Ansen. Tussen Ansen en Rheebruggen hangt een bui die ervoor zorgt dat alle kledingstukken in de centrifuge kunnen. Het gebeurt vaker dat ik de buien ga halen. Zondag heb ik andermaal dat gevoel. De Buienradar vertelt dat Uffelte om vier uur de eerste bui gaat krijgen. Ik zie de buien vanuit het westen komen en halverwege de polder zetten ze opeens koers naar onze regio. Het is een uurtje of half één als ik op de fiets stap. De zon is al verdwenen maar het is nog altijd erg warm. Ik ben gewoon in t-shirt en lange broek, het 'regenjasje' kan ik zo snel niet vinden. Ik ga eerst via Ansen naar Ruinen. Daar bedenk ik me dat ik vergeten ben om te eten en haal een paar broodjes bij de supermarkt. Als ik buiten kom, vallen inmiddels de eerste druppen. Ik schuil even bij de Marskramer onder de luifel en kijk zo de Anserdennen over richting Dwingeloo. Daar is de lucht helder. Misschien kan ik de bui vooruit fietsen? Dat ga ik proberen, maar nee... de bui heeft de turbo erin. Bij Witteveen ga ik de bossen in en het onweer komt steeds dichterbij. Dan passeer ik het theehuis en voordat ik het weet zit ik binnen aan een kop koffie. Gelukkig maar? Ja, want even later gaat het hagelen en ook het onweer neemt toe. Ik heb net een tweede kopje besteld als ik zie dat het iets opklaart. Het is echter al ingeschonken en dus drink ik ook deze nog en ga dan weg. Het drupt nog wat na maar verder begint de lucht op te klaren.

Ik weet niet waarom maar ik heb even idee om naar Dwingeloo te fietsen. Halverwege het bos besluit ik toch maar richting Uffelte te gaan. De eerste keer langs Nyengaerde van de foto en dan richting Dieversluis. De Rijksweg oversteken en dan het fietspaadje dat ik donderdagavond ook heb gedaan. Ik wil eerst het pad van donderdag vervolgen maar ga toch maar over Oldendiever en Wittelte. Op het laatst toch nog even door het bos en bij Booyveen mijn laatste koek gegeten. Op Holtinghe ga ik ook nog toeristisch te werk want ik wil toch nog even over Havelte. Zo ben ik al met al om half vijf weer thuis. Buiten de bui in Ruinen en Witteveen heb ik goeddeels droog gehouden. Mijn broek is zelfs weer opgedroogd tijdens het fietsen. 

We hebben op dit moment schilders. Dat werd wel weer eens tijd. De laatste keer is in 2018 geweest. Ze zijn al sinds de week voor Pasen bezig op het terrein want ze doen de gehele boerderij, de bergingen en garages en ook de andere boerderij. Ze zijn nu toe aan de kozijnen aan de tuinzijde. Natuurlijk moet dat eerst worden geschuurd en daar begint vanmiddag eentje mee. Onder het genot van piratenhits natuurlijk. Ik besluit te gaan fietsen om gewoon weg te zijn. Morgen en woensdag ben ik aan het werk en dan deert het me niet. Ik heb een klein boodschapje in Diever en de heenweg is al toeristisch. In Diever heb ik wel zin in uitbreiding. Ik ga door de bossen naar Hoogersmilde. Daarbij kom ik ook voor het eerst over het nieuwe fietspad. Ik heb in maart 2024 geschreven over 'het verdronken pad'. Een bosven kan de vele regen niet aan en loopt zo nu en dan onder. Ik kom er in 2021 al eens langs en dan is het te doen. Na de regen van december 2023 is het uit de klauwen gelopen. Het pad wordt afgesloten en er zijn plannen voor een nieuw traject. Ik geloof dat ik in september 2024 nog eenmaal langs de ven ben gefietst. Nu ligt er een nieuw betonpad en het is meteen een stuk avontuurlijker geworden met heuvels en bochten. In Hoogersmilde zet ik koers naar het Blauwe Meer. Ook dat heb ik met meerdere foto's geëerd in het verleden. Daarna via Eemster naar Dwingeloo om boodschapjes voor het avondeten te doen. Dan wil ik eerst door het bos naar Ansen maar neem een eerdere afslag. Ik kom half over een camping heen en ga dan naar links. Tot mijn grote verrassing kom ik langs Nyengaerde. Om half acht ben ik thuis. 

Beide fietstochten vallen in de categorie 'door de achtertuin' en het is een combinatie van functioneel fietsen, therapeutisch fietsen (vooral zondag) en muzikaal fietsen (zoals vandaag), maar ik denk dat ik onderhand wel weer klaar ben om eens verder te fietsen. Een bezoekje aan Duitsland ligt weer in de planning. 

*Radiolinks 2 en 3 mei

Na de show van gisteravond heb ik de speellijst gedeeld op Facebook en, jawel, de eerste reactie van een 'nieuwe' luisteraar met de vraag om de link te mogen ontvangen. Toch ben ik wel toe aan een klein beetje ontspanning na de drie uren en ga in plaats daarvan een film kijken. En niet te laat naar bed want ik heb nog plannen om de buien 'op te halen', hoewel het erop lijkt dat we er lokaal bekaaid vanaf komen. De eerder geplande tien millimeter gaan we hier niet beleven? Nu ik met koffie en ontbijtje zit, verdwijnt de zon al zo nu en dan, maar volgens de planning zou het om twee uur los gaan. Dan moet het fietsavontuur grotendeels zijn beëindigd. Ik kan eerst wel de speellijst doen van 'Do The 45'. Het is een zéér diverse show geworden, genre-overschrijdend en zeker met de allerlaatste plaat in de show. De show is hier te beluisteren, nu volgt de volledige speellijst. De foto met Napoleon is een spelletje op Facebook: Raad welke plaat wordt gedraaid. 

1. Everybody Loves The Sunshine - Roy Ayers & The Soulsociety (Sedsoulciety, Duitsland, 1997/2025)
2. I'm Gonna Love You Just A Little More Baby - Barry White (Philips, NL, 1973)
3. Jolene - Gloria Ann Taylor (Selector Sound, US, 1973)
4. Cookies - Brother Soul (Breaks & Beats, UK, 1974/2020)
5. Gimme What You Got - Le Pamplemousse (Breaks & Beats, UK, 1977/2025)
6. King's Knight - Blademasters (Dune Castle, Australië, 2026)
7. Bullets - Loaded Honey (LP Love Made Trees, Vetra, Duitsland, 2025)
8. Over - Loaded Honey (LP Love Made Trees, Vetra, Duitsland, 2025)
9. Chico (Avalanches'Wernham Hogg Remix) - The Concretes (Licking Fingers, UK, 2004)
10. Paint Yourself In The Corner - The Classic Sullivans (Kwanza, UK, 1974)
11. Take My Love - Julian Jonah ft. Robbie Love (Izipho Soul, UK, 2026)
12. The Mexican - Babe Ruth (Odeon, UK, 1972/2020)
13. I Made It (Extended Wooden Floor Remix) - Annie & The Caldwells (Luaka Bop, US, 2026)
14. When A Man Loves A Woman - Percy Sledge (Atlantic, Zweden, 1966)
15. 'Coz I'm Ready - Lenny & The Illustrators (Riker, UK, 2025)
16. Need My Lovin' Supply - Patti Andrews (Riker, UK, 2026)
17. Love Came Runnin' - The Incantations (Riker, UK, 2026)
18. Together Forever - Taff Bryan & The 66 (Riker, UK, 2026)
19. Sha-La-La - Mixed Feelings (Sonic Wax, UK, 1975/2020)
20. Acido Brasil - Scruscru & Los Protos & Tony Lavrtutz (Scruniversal, UK, 2026)
21. Canto Chorando - Dalila (Mr. Bongo, UK, 1968/2018)
22. Flor Lilás (Kenny Dope Remix) - Luli Lucinha E O Bando (Mr. Bongo, UK, 1972/2022)
23. Dedicated To Illiteracy - Gladdy & Sranger with Shorty Perry (Down Town, UK, 1973)
24. Will You Promise - Ebo Taylor (Remined, US, 1976/2026)
25. Voice Of The Voodoo - Cheeba's Reggae Sound Boys (Echo Chamber, UK, 2026)
26. Sleepy People (Oldchap Alteration) - Bettye Crutcher (Act Of Sedition, Frankrijk, 1974/2025)
27. Sou Negro - Toni Tornado (Mr. Bongo, UK, 1970/2022)
28. Primitivo - Milton Banana Trio (Mr. Bongo, UK, 1970/2022)
29. Procissão Dos Mortos - Papete (Mr. Bongo, UK, 1980/2022)
30. Quem Vem Lá (Kenny Dope Remix) - Antonio Carlos & Jocafi (Mr. Bongo, UK, 1971/2022)
31. Jessica - Roy Porter Sound Machine (P-Vine, Japan, 1971/2026)
32. Walk A Mile In My Shoes - Joe South & The Believers (Capitol, Duitsland, 1970)
33. Zombie - Charly Boy (Fontana, NL, 1968)
34. Loaded Honey - Loaded Honey (LP Love Made Trees, Vetra, Duitsland, 2025)
35. Tokyo Rain - Loaded Honey (LP Love Made Trees, Vetra, Duitsland, 2025)
36. Sugar Sugar - Wilson Pickett (Atlantic Gold, US, 1971/1973)
37. Along The Beach - The Village Choir (N.Y.C Street Sound, US, 1976/2024)
38. Especially For You - Manchild (Chi-Sound, US, 1978)
39. Summer In The Parks - The East Coast Connection (New Directions, US, 1974)
40. A Sua Diversão - Ana Frango Elétrico (Psychic Hotline, US, 2025)
41. If There's A Will There's A Way - Don Covay (Rocafort, Spanje, 1972/2025)
42. I Had Too Much To Dream - The Electric Pruens (Reprise, Japan, 1967)

Vanavond komt hier de link van The Vinyl Countdown . Een kleine nachtmerrie. Bij de tweede plaat in de show van Paul McCartney & Wings kom ik na twee minuten erachter dat de schuif van de mixer niet open staat. Tegen het eind van de 'Colour by numbers' doe ik een lange link en wil de microfoon uit doen. Dan zie ik dat deze al minuten lang op 0 staat. Enfin, ik heb een beetje geknipt en zo moest het maar. De muziek die jullie kunnen verwachten? 
Jaren 50-60: Lou Christie, Christie Lane, Petula Clark (2), Dave Clark Five (3), Jimmy Cliff, The Coasters, Colonel Bagshot's Incredible Bucket Band, Perry Como, Corrado El 93, Orville Couch, Count Five en Crazy World Of Arthur Brown. 
Jaren 70: Mayfly, Paul McCartney & Wings (2), Van McCoy (2), George McCrae, Ralph McTell, David McWillians, Sister Janet Mead, Medicine Head, Middle Of The Road, Mighty Wave, Frankie Miller, Jimmy Miller, Steve Miller Band en Mink Deville. Deze bak gaat vrijdag op herhaling en is de volgende gast in 'Rondje gebak 70s'. 
Jaren 80-90: Brimstone, Gary Brooker & Lori Spee, O'chi Brown, Bucks Fizz (2), Cameo, Tevin Campbell, Captain Gumbo, Captain Sensible, Belinda Carlisle, Kim Carnes, The Cars, The Cats, Charlene & Stevie Wonder, Chas & Dave, Chicago en The Chimes.