De tweede zondag in juni. Ik moet het dir keer echt niet vergeten en het maar vast in een agenda zetten voor 2027. Het is twee weken geleden dat ik 'toevallig' de aankondiging voorbij zie komen in een Facebook-groep. Een jaar geleden zal ik op zaterdagavond naar een concert van Gercoh in Zwolle, samen met onder andere een Indiase tablas-speler. Dan krijg ik te horen dat het concert niet doorgaat en biedt hij me aan om een kaartje te kopen voor Wapserveen. Wapserveen? Dat is in de achtertuin! Afgelopen weekend was de vijftiende editie van het 'Hanguut'-festival in Wapserveen. Een jaar geleden stap ik de wereld van de hang binnen als een groentje en speelt het instrument twee dagen in mijn hoofd. Op dinsdag ben ik het zat en ga Marktplaats op. Ik koop in een opwelling een hang, maar het bespelen ervan laat te wensen over. Ik heb hem een half uur geleden weer op schoot gehad en dat is voor het eerst sinds augustus! Hoewel het geen concert-materiaal is, ervaar ik wel iets als ik het instrument beroer met mijn vingertoppen. Ik heb gisteren opnieuw kunnen zien en horen hoe het écht moet.
De hang is een relatief nieuw instrument, vandaar dat we Rob als één van de pioniers mogen rekenen. Vijftien jaar geleden is hij begonnen met 'Hanguut', door de corona ontbreekt één jaargang waardoor het dit jaar voor de vijftiende keer plaats heeft. In vergelijking met vorig jaar is het een stuk drukker in de kerk van Wapserveen. Voor een toeschouwer is het niet echt een festival. Het is een kampeerweekend voor hang-spelers uit de hele wereld. Op zaterdag zijn er verschillende workshops, maar wordt er bovenal veel samen gespeeld. De zondagmiddag is het openbare gedeelte. Dan laten solisten zich van hun beste kant horen, maar zijn er ook uitvoeringen van spontaan georganiseerde ensembles. Hoewel de hang het hoofdinstrument is, is het meer een open podium voor deelnemers. Een liedje zingen met de gitaar is dus eveneens een optie. 'Wat hoop je vanmiddag te horen?', is een vraag die ik meteen van een andere bezoeker krijg. 'Heel veel afwisseling', is mijn antwoord want dat is eveneens mijn ervaring van vorig jaar.
Voor mij persoonlijk is het een feest van herkenning met veel dezelfde gezichten als vorig jaar. Met één bezoeker heb ik afgelopen winter nog eens gesproken buiten de Albert Heijn. Er worden telefoonnummers uitgewisseld maar meer is er nog niet van gekomen. Hij schijnt een huis vol muziekinstrumenten te hebben zonder dat hij eentje echt kan bespelen. Ook bij hem gaat het over het resoneren van de klanken in het lichaam. De middag begint heel erg magisch. Alle deelnemers dragen hun steentje bij en ik kan niet onder woorden brengen wat ik heb gezien en gehoord. Het is dezelfde magie die ik heb gevoeld bij het optreden van Snowblink in Zwolle in 2011. Mijn hoofd zit meteen in een andere dimensie en klaar om alle mooie muziek van de middag te absorberen. Het thema is 'afscheid van vrienden' en dat resulteert ook in een paar liedjes. Hoewel ik de uitvoerenden niet wil afvallen, kom ik niet voor de popmuziek naar Wapserveen. Ik wil hang horen en heel veel hang!
De magische momenten zijn uitgesmeerd over het hele programma. De uitsmijter van de middag is Simon Wood. Helemaal uit Newcastle begint hij klein en licht maar heeft ook een trommel aan zijn voeten waardoor het op een zeker moment omslaat in een technofeestje met de melodie van Robert Miles' 'Children' op de hang. Drie lagen kippenvel op de armen. Als het is afgelopen, werkt het door bij mij. Op de fiets terug naar Uffelte kan ik niet stoppen met tikken en takken met mijn mond en speel de meest exotische ritmes. Ook nu klinkt zo nu en dan een hoge toon van de hang in mijn oren en heb ik dus weer eens het instrument op schoot genomen. Dat moest ik vaker doen! En alvast de tweede zondag van juni reserveren voor volgend jaar.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten