Eindstreep: april 2026

Het zou oorspronkelijk het plan zijn geweest om vandaag een heel eind te fietsen, maar het is de wind die me thuis houdt. Word ik ouder? Een windkracht drie met vier als uitschieter uit het oosten en ik zie het opeens niet zitten. Ik ben vanavond nog wel naar de winkel gefietst in Dwingeloo en daarna met een royale bocht terug maar het komt niet in de buurt van de kilometers die ik aanvankelijk in gedachten heb. De verjaardag is voor mij slechts een kleine mutatie op de kalender en er komen ongetwijfeld nog dagen dit jaar dat ik meer inspiratie en motivatie heb om op de pedalen te stappen. De Discogs-singles zijn op de bus gegaan en ook verwacht ik een Juno-pakket en nog wat nieuwe releases. Op deze dag blijft mijn groene brievenbus leeg en jullie zullen begrijpen dat ik vandaag ook geen singles heb gekocht. Alle tijd om de 'Eindstreep' samen te stellen. Ik doe vanmiddag al een poging maar maak dan een vergissing. Dan nu maar van voren af aan beginnen en daarmee de aprilmaand van 2026 definitief besluiten. 

Vanmiddag begin ik abusievelijk bij de platen die nog onderweg zijn en tel daarbij niet de platen in de Blauwe en Gele Bak. Uiteraard wil ik die getallen wel weten en dus begin ik vanavond opnieuw. De Blauwe Bak is deze maand de grote winnaar. Ik trek deze maand 59 maal de portemonnee voor de Blauwe Bak hoewel er nog twaalf onderweg zijn. De bestelling van Annie & The Caldwells via Bandcamp is nog niet eens in behandeling genomen en het vermoeden is, volgens Bandcamp, dat de single pas op 22 juni wordt verzonden en uiterlijk 5 augustus zal arriveren. Ach ja, we zullen het zien. Gele bak singles koop ik doorgaans 'live' maar ook nu zijn er nog 2 voor de Gele Bak onderweg waaronder een 'big want'. Totaal zijn het dan 25 singles. Er zijn acht singles dubbel of 'upgrades'. Totaal kom ik dan op 92 eenheden want er zitten ook twee 12"-singles bij. De dubbel-single op Act Of Sedition is tweemaal gerekend. Een even maand betekent dat de Blauwe Bak het fotomodel mag aanleveren maar ik begin eerst met de Gele Bak. 

1. Rikki Don't Lose That Number - Steely Dan 

2. Lay Lady Lay - Bob Dylan 

3. Thin Line Between Love And Hate - The Pretenders 

4. Baby I Love You - Dave Edmunds 

5. Just What I Always Wanted - Mari Wilson 

6. Give A Little Love - Aswad 

7. Moonlight And Muzak - M

8. Clean And Neat - Cathy Davey 

9. Desire - Yello 

10. Have You Heard The Word - The Fut 

Tot slot de top tien van de Blauwe Bak

1. What Makes Me Love You - The Sequins 

2. Together Forever - Taff Bryan & The 66

3. Will You Promise - Ebo Taylor 

4. Hard Hard Promises - Alice Clark

5. My Precious Love - Gloria Walker 

6. Come What May - Major Lance 

7. You're Gone - The Delfonics 

8. Especially For You - Manchild 

9. Cookies - Brother Soul 

10. Voice Of The Voodoo - Cheeba's Reggae Sound Boys 

Singles round-up: april 8

Het valt me niks tegen. Aan de hoeveelheid singles van april zou ik een hoger aantal 'Singles round-ups' hebben verwacht. Acht is keurig voor mijn doen! Er is nog geen spoor van de Discogs-order en deze gaat mee voor de maand mei. De platen waarvoor ik vrijdag invoerkosten heb betaald, blijken inderdaad de Rikers te zijn en die zijn vanmiddag gearriveerd. Deze 'Singles round-up' bestaat dus uit een 12", een dubbel-single en drie enkele singles van Jnuo, waarvan ik eentje zelfs via Discogs heb laten gaan. Verder een proefpersing van een toekomstige Echo Chamber-release en de twee laatste aanwinsten op het Riker-label. De apparatuur staat aan en ik zou bijna mijn zondagse kloffie aantrekken voor de eerste plaat. Totaal onnodig want dat had ik vanmiddag evenmin aan toen ik naar de originelen heb geluisterd. 

* Annie & The Caldwells- Wrong/I Made It Remixes (US, Luaka Bop, 2026)
Het is in november dat voormalige Facebook-vriend (nog altijd vergeten toe te voegen, hoewel ik zijn laatste berichten minder interessant vond worden) Greg schrijft dat hij een dj-optreden zal doen bij de albumpresentatie van Annie & The Caldwells. Uit nieuwsgierigheid ga ik even luisteren naar Annie en ben blij verrast. Toch vergeet ik lange tijd het album toe te voegen aan mijn mp3-speler en dat is sinds twee weken een feit. Ik heb het album al heel vaak gedraaid. Het is weliswaar verkrijgbaar op elpee, maar ik zou het graag op single willen hebben. Dan dient Luaka Bop zich aan met deze 12" met remixen. Het zou vorige week bijna de Week Spot zijn geworden als ik ontdek dat Annie op Bandcamp nog 7"-singles in de aanbieding heeft. Hier drie remixen van openingstrack 'Wrong' en twee van 'I Made It'. Zeer diverse en uitlopende stijlen. Van 'Wrong' vind ik de 'Extended Wooden Dance Floor Mix' van Nicky Siano het meest interessant, het blijft lekker in de buurt van de rauwheid van het origineel. Overigens is dat niet 'Wrong' maar 'I Made It' maar heeft desondanks de titel 'Wrong' mee gekregen. Nicky heeft extra orgel en piano toegevoegd waardoor het geheel nóg funkier wordt. Van de werkelijke 'Wrong'-remixen is de tweede matig interessant. Ik ben nooit een groot fan geweest van Kornel Kovacs en dus valt de eerste bij voorbaat af. Iets té simplistisch een harde beat onder een bestaand nummer. Op de flip twee meer van 'I Made It'. De eerste geeft het een 1987-vibe en ook de Justin Strauss-mix kan me maar matig bekoren. Ik wacht voor de Week Spot op de Bandcamp-single. 

* Babe Ruth- The Mexican (UK, Odeon, 1973, re: 2020)
Ik geloof dat mijn andere 'The Mexican' ook op 33 toeren moet en dus hoop ik maar dat deze op 45 toeren is. Mister Mushi heeft een paar jaar geleden een smaakvolle remix gedaan van 'The Mexican', een nummer dat me dan nog niet echt bekend is. Dan zie ik deze bij Juno staan, eigenlijk dus al een paar jaar oud en niet honderd procent legaal. Qua label is het een replica van de Braziliaanse single uit 1973 welke zijn gewicht in goud waard is. Mister Mushi heeft de pitch ook iets hoger gezet en deze draait dus op het juiste toerental. De Engelse progband, vergelijkbaar met onze Earth & Fire, heeft zich voor dit nummer laten inspireren door 'For A Few Dollars More'. Op de b-kant staat een onuitgebrachte demo waar Babe Ruth dat nummer nog eens doet. Het is aantrekkelijke latin rock met een ingenieus gitaarriffje en een breakbeat waar de dames en heren MC's later jaren mee uit de voeten kunnen. 

* Cheeba's Reggae Sound Boys- Voice Of The Voodoo (UK, Echo Chamber, 2026)
Si Cheeba is niet een 'one trick pony'. Als voormalige Mod-dj heeft hij een brede muzieksmaak en door de Mod-bewegeng gestoeld in de latin, reggae en psychedelica. Eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik niet kapot ben van de eerste van de Reggae Sound Boys, maar dit is aan beide kanten een knaller! Natuurlijk is het B-Boy-elektronica als basis met daarover heen samples van een obscuur reggae-plaatje en ditmaal ook echt te identificeren als reggae. Ik heb bij de 'pre-order' al meteen de mp3's in mijn zak en deze heb ik erg veel gedraaid. Blij dat het nu vanaf vinyl kan en wederom een proefpersing uit een oplage van drie. Ik denk dat ik nu al meer proefpersingen heb van het label dan reguliere uitgaven. Voor wie het nu meteen op vinyl wil hebben, nog even geduld... De officiële release is pas eind mei of daaromtrent. 

* Act Of Sedition- Femmes Fatales (dubbelsingle, Frankrijk, Act Of Sedition, 2025)
Ik moet zelfs begrijpen dat het een tweede run heeft gekregen. Het is de voorloper van de Femmes Fatales-set die ik hier in januari heb gepresenteerd. Ditmaal krijgt het collectief toestemming om vier nummers van het Stax-label onder handen te nemen. 'Sleepy People' van Bettye Crutcher is daarbij de 'lead track'. Een verfijnd baswerk is het eerste dat opvalt. De nieuwe groove past prachtig bij de 'strings' van het origineel en de wonderschone melodie. Plus een tekst die decennia later nog altijd actueel is. Tijd om te ontwaken! Op de keerzijde mag San FranDisko zijn plasje doen over 'Move Me' van Gwen McCrae. Daar ben ik minder van onder de indruk. De tweede single noteert 'The Sisters' maar eigenlijk is dat Sisters Love. 'Gimme Your Love' wordt flink opgeschud en het resultaat is een sonische ervaring. De leider van het stel, Bully Boy, sluit keurig aan in de rij en mag op de laatste kant 'Punish Me' van Clydie King van een nieuwe jas voorzien. Dat is uiteindelijk het meest 'mainstream' hoewel er geen onrecht wordt gedaan aan het origineel. De beide a-kanten zijn voor mij de beste pogingen. Volgens mij was dat ook zo bij de laatste uit de 'Femmes Fatales'-serie. 

* Roy Porter Sound Machine- Jessica (Japan, P-Vine, 1971, re: 2026)
Buiten dat de Braziliaanse muziek een invloed krijgt in de Blauwe Bak, gaat er nóg een naam geregeld vallen: Kenny Dope. Ik moet bekennen dat ik de man lange tijd associeer met 'Da Bomb' van The Bucketheads en pas sinds een jaar leer van zijn fijne neus voor Braziliaanse funk en dergelijke. Er is méér Kenny Dope onderweg. Nu dan deze single van Roy Porter Sound Machine. Porter is een vooraanstaand jazzdrummer en speelt jaren met Charlie Parker. In 1971 maakt hij het album 'Jessica' voor het kleine Chelan-label. Mark Gardner van het Engelse Jazz & Blues-magazine hoopt dan op een single van 'Jessica' zodat hij kan doorstoten naar de top van de populaire muziek. De single verschijnt in 2014 via het Duitse Tramp-label en nu dan via P-Vine uit Japan. Toch heeft de Duitse de instrumentale versie als flip waar Kenny Dope op de P-Vine-uitgave zijn visie deelt. Een bijzonder plaatje. Jazzy in de vocalen maar met de drums op de voorgrond wel erg funky en het past zeker in de hoek van Terry Callier en dergelijke. Zo gezegd voorziet Kenny Dope het van een remix op de b-kant en hoewel hij ongetwijfeld zal hebben gesampled uit het rijke verleden van Porter mis ik toch wel de drums van de a-kant. Maar... zoals gezegd: Volgende maand méér Kenny Dope op Soul-xotica. 

* Ebo Taylor- Will You Promise (US, Remined, 1976, re: 2026)
Op 7 februari is Deroy Ebow Taylor van ons heen gegaan en hij is nog maar pas negentig geworden. Een week later komt Colemine met deze single als 'pre-order'. Omdat dit gekleurd vinyl is, wacht ik even op zwart vinyl. Dat schijnt er wel te zijn maar vooralsnog zie ik alleen gekleurd vinyl. Ik ben op een zeker moment de plaat ook vergeten en dan kom ik de mp3 tegen in mijn archief. Ebo is een Ghanese gitarist en bandleider uit de Afrobeat en Highlife, hoewel deze single onversneden reggae is. Maar wel met soulvolle zang en dus helemaal goed gekeurd voor de Blauwe Bak. 

* Patti Andrews- Need My Lovin' Supply (UK, Riker, 2026)
* The Incantations- Love Came Runnin' (UK, Riker, 2026)
Swingende gospel, latinrock, reggae, jazz and re-edits... Is er dan helemaal geen soul meer op Soul-xotica? Jawel hoor, alleen dan van een stel niet-bestaande artiesten en groepen. Ik ben sinds mijn rentree op Facebook de pagina gaan volgen van Riker en dus ben ik ditmaal op tijd om de beide nieuwe releases aan te schaffen voor de oorspronkelijke prijs. En... het zijn knallers ditmaal! Colin Day geeft ook een kijkje in de keuken. Patti Andrews is een dame die drie jaar geleden nog drie armen had en zeven vingers aan iedere hand. Waarbij je toen bijvoorbeeld 'chubby' moest toevoegen aan het script om een vrouw nog enige borsten te geven. Ofwel: Patti bestaat niet echt en heeft nooit bestaan. Het klinkt evenwel als een productie uit de late jaren zestig. Best wel 'sophisticated' als je het mij vraagt. Geen malle teksten, daar zorgt Colin Day wel voor. Zelfs het 'Yes I am' tussendoor klinkt erg authentiek en volgens mij iets waaraan hij uren heeft moeten werken. Op de b-kant de altijd goedlachse Bobby Reverie. Tenminste... het zwarte mannelijke standaard-model heeft een ontwapenende glimlach. Bobby is iets minder mijn kop thee dan Patti. Bij Bobby kunnen we wel horen dat hij aanvullende instrumenten heeft gebruikt. 'RIK-508' is een 'double-sider' in mijn boek. The Incantations zou zomaar The Monophonics kunnen zijn maar dan met een authentiek orkest en opgenomen in de jaren zestig. 'Together Forever' van Taff Bryan & The 66 heeft me in maart al helemaal betoverd. Een dreigende productie en een niet heel erg typische soul-stem. Is Colin geïnspireerd door Teri Bryant bij het maken van 'Together Forever'? Dat kan ik hem nog wel eens vragen! Vanaf nu ga ik de Rikers op de voet volgen. Beide zijn inmiddels uitverkocht. Beide staan inmiddels op Discogs voor honderd pond per stuk. 

Week Spot: Dalila

Officieel vijftigplusser. Mag ik nu ook al bijna met een roze strippenkaart in het openbaar vervoer? Of krijg ik vrije reisdagen op mijn ov-chip? Een jaar geleden verblijf ik een paar dagen in Hardenberg om vooral kilometers te maken in Duitsland. Het is op deze dag dat ik heel snel ga wennen aan een album dat ik niet lang daarvoor heb gedownload: Een compilatie van het klassieke werk van Ray Barretto. Dit veroorzaakt een hernieuwde interesse voor 'The Soul Drummers' dat ik meteen tot Week Spot bombardeer. Jullie zullen het al iets in de gaten hebben, ik heb de laatste tijd iets met Braziliaanse funk. Als het nog niet duidelijk is dan komt dat later deze week wel uit want er is een singles-box onderweg van Discogs. Nee, nog niet onderweg. Als de verkoper hem morgen op de post doet, kan hij er evenwel nog voor het weekend zijn. In navolging van Ray Barretto wil ik ook dit jaar wel een tropische verrassing hebben als Week Spot in de week van mijn verjaardag. Ik zou kunnen wachten op de genoemde singles-box maar feitelijk is eerder dit jaar het vuurtje aangestoken door Dalila. Een plaat dat iedere keer weer een feestje is om te draaien in 'Do The 45' en deze week mag deze dan in het kader van de Week Spot. Dat wordt dan 'Canto Chorando' van Dalila uit 1968. 

Het is omstreeks 2015 als ik net ben begonnen met 'Tuesday Night Music Club'. Ik heb een rubriek genaamd 'Sample versus original' waarbij ik in sommige gevallen een complete plaat ontleedt en dan weer eens ga zoeken naar markante samples. 'Ain't No Other Man' van Christina Aguilera is dan al jaren een grote favoriet van mij. Ook een link met 28 april 2025. De eerste plaat die ik hoor als vijftigjarige is bij de buurtsuper in Hardenberg en is 'Beautiful'. Soms ligt de humor op straat en in andere gevallen komt het uit de luidsprekers van de buurtsuper. Ik ben benieuwd naar de 'hook' uit 'Ain't No Other Man' en kom zo op 'Hippy Skippy Moon Strut' van The Moon People. Ontzettend duur! Dan zie ik dat er een alternatieve versie is met organist Dave 'Baby' Cortez: 'Happy Soul With A Hook'. Ik koop mijn exemplaar rechtstreeks van Mr. Bongo 'himself' en het is één van de laatste nieuwe exemplaren. Sinds 2018 zit het in de promo van 'Do The 45'. 

Mr. Bongo is eigenlijk een dj met een eclectische muzieksmaak. In eeerste instantie blijft het bij deze ene release op het Mr. Bongo-label. In 2023 koop ik bijvoorbeeld Kit Sebastian dat Turkse psychedelische soulpop maakt. Sindsdien heb ik wel echt een zwak gekregen voor Mr. Bongo-releases. De singles krijgen steevast een sticker met een eigen recensie van Mr. Bongo en de passie die daaruit spreekt werkt aanstekelijk. In navolging van onder andere Dave Cortez & The Moon People zit hij in 2018 nog altijd in de latin en presenteert een single van Neyde Alexandre. Het is echter de b-kant die een paar maanden geleden doet swingen in mijn stoel. Ik trek de stoute schoenen aan en schaf één van de laatste nieuwe exemplaren aan bij Juno in de uitverkoop. De single is namelijk al in 2018 uitgegeven. Sindsdien is 'Canto Chorando' bijna een wekelijks terugkerend muzikaal feestje geworden. 

De enige Engelse informatie over Dalila komt van Discogs. Dalila De Silva Costa heet ze voluit en ze wordt in 1945 geboren in São Gabriel in Rio Grande De Sul. Ze start haar loopbaan in Porto Alegre waar ze in één van de meest populaire nachtclubs Elis Regina mag vervangen. In 1965 trekt ze naar Rio De Janeiro en maakt haar eerste twee elpees voor het Polydor-label. 'Canto Chorando' is in 1968 haar eerste single op het Copacabana-label. Zoals we onlangs nog hebben gezien in de 'Singles round-up' met de single van Spiral Starecase is het dan de gewoonte om in Brazilië singles te persen op 33 toeren en dat is eveneens het geval bij de twee singles uit 1968 en 1969. Haar eerste Europese optreden is met Alcione in Italië en in de jaren tachtig zal ze naar Zweden verhuizen. Ze maakt in 2000 een cd en zal in 2004 het leven laten. Ze ligt begraven in Stockholm. 

Ik moet bekennen dat ik een boerenlul ben als het aankomt op Braziliaanse muziek. Wellicht dat er een bepaalde aanduding is voor de muziekstijl, maar ik kan alleen maar beschrijven wat ik hoor. En dat begint vrij klein en traag waarna het grote feest losbarst. Dan is het opeens erg lastig om stil te blijven zitten. Mijn verjaardag mag dan (nog niet) een groot feest zijn geweest in 2026, desnoods wacht ik met het grote feest totdat ik zaterdagavond Dalila weer mag draaien. 

De Mr. Bongo-uitgave komt in een neutraal hoesje. Toch kan ik het hoesje van de Copacabana-single uit 1968 niet weerstaan en kies voor deze illustratie boven dit bericht. Morgen de laatste 'Singles round-up' met vooral nieuwe releases en heruitgaven. 

Honderd achteruit 2023-25: Lene Lovich

Mijn voornemen om de 'Honderd achteruit' deze maand te voltooien is niet helemaal gelukt, maar... ik hoef eigenlijk nog maar vier berichten hierna te doen. Vier dubbelafleveringen wel te verstaan. Er zijn wel een paar artiesten bij die een volledig bericht zouden verdienen, maar de aangrenzende titels zijn weer matig gedocumenteerd. Het levert in veel gevallen slechts een alinea op. Lene Lovich krijgt ook een dubbelaflevering maar dan met twee singles. Het is maar goed dat ik de lijsten nog even bekijk want deze had ik bijna over het hoofd gezien. In 2023 staat 'Bird Song' op nummer 90 in de Gele Bak Top 100. Twee jaar later staat 'Say When' op plek 92. Omdat ik de hits nu wel een beetje heb vermoed ik dat ze dit jaar niet in de Top 100 zal staan en dus ben ik met deze dubbelaflevering ineens helemaal uit-to-date. 

Vanaf 2018 doe ik in de zomermaanden 'The Summer Spirit Of' met iedere weekend een jaar uit het verleden in de schijnwerpers. Ik heb zomerse Top 100'-lijsten samengesteld uit de Britse hitlijsten. Een heidens karwei maar ik heb er een paar jaar veel plezier van. Nummer dertien is uiteraard het geluksgetal en in veel lijsten is dat een vrij markante single. Ik besluit een spelletje op te zetten waarbij de luisteraar drie cryptische aanwijzingen krijgt. Hoe gaan we dat noemen? Nou, wat denken we van 'Lucky Number'. Natuurlijk met een verknipte versie van Lene Lovich als jingle. Het brengt menigeen nog altijd hoofdpijn want ja... voor de gemakkelijke spelletjes hoef je niet bij Gerrit aan te kloppen. Ik heb 'Bird Song' op 25 september 2022 gekocht bij het platenwinkeltje aan het Prinsenplein in Meppel. 'Say When' heb ik bijna een jaar geleden in Hoogeveen gekocht. Het is dan donderdag 1 mei en ik heb net mijn uitstapje naar Hardenberg achter de rug. 

Als in 1979 de elpee 'Stateless' verschijnt, gaat ook een geweldig verhaal de ronde. Lene zou staatloos zijn en vandaar de titel van het album. Het is waar dat ze meerdere nationaliteiten in haar bloed heeft zitten, maar ze heeft wel een vaste woon- en verblijfplaats. Ze komt ter wereld op 30 maart 1949 in het Amerikaanse Detroit. Ze heet eigenlijk Lili-Marlene Premilovich. Haar moeder is Engels, haar vader bezit de Amerikaanse nationaliteit hoewel die van Servische afkomst is. Als ze dertien is verhuist ze met haar moeder naar Hull in Engeland. Ze ontmoet daar Les Chappell, een gitarist en liedjesschrijver waarmee ze al sinds haar tienerjaren is bevriend. Chappell zal voor de rest van de eeuw met haar blijven werken. In 1968 maakt ze haar debuut aan de kunstacademie en hier begint ze haar haar te vlechten in de stijl waarmee ze later beroemd zal worden. De jaren erna is ze een beetje overal en nergens en heeft van alles bij het eind. Ze danst voor de Radio 1 Roadshow, maar ook in een erotische club. Ze is één van de vele zangers en zangeressen die te horen zijn op Chuck Berry's live-uitvoering van 'My Ding-A-Ling'. Ze leent haar stem voor gillen in horrorfilms en schrijft liedjes voor Cerrone waaronder de hit 'Supernature'. In 1975 maakt ze een elpee en drie singles met de funkband The Diversions maar dat zal haar geen vette bankrekening opleveren. 

In 1976 neemt ze onder haar eigen naam een single op met drie kerstliedjes. 'I Saw Mommy Kissing Santa Claus' is de lead track op de maxi-single. In 1978 neemt ze een cover op van 'I Think We're Alone Now' van Tommy James & The Shondells en dat brengt Lovich in contact met Dave Robinson, de eigenaar van het Stiff-label. Deze biedt haar meteen een contract aan en 'Lucky Number' is meteen een schot in de roos. In Nederland is de doorbraak een feit als ze naast Herman Brood en Nina Hagen verschijnt in de film 'Cha Cha'. 'Lucky Number' is overal goed voor de top tien. 'Say When' piekt in Nederland op plaats nummer 19, 'Bird Song' moet tevreden zijn met 30. In Engeland is dit bijna hetzelfde hoewel de laatste daar piekt op 39. Amerika is duidelijk niet klaar voor Lene's eigenzinnige muziek. 

Lene zal zich tijdens haar loopbaan vooral inzetten voor de betere behandeling van dieren en doet vele shows voor de organisatie PETA. 'Supernature' van Cerrone heeft dit idealisme ook als onderdeel van de tekst van de hand van Lovich. Het laatste dat we van haar vernemen is in 2025 als ze op tournee gaat met The B-53's en Devo. Haar meest recente studio-album heet 'Shadows And Dust' en dateert alweer van 2005. 

Het zilveren goud: 2000 deel III

Zo wordt het lange weekend me weer door de neus geboord. Ik zou aanvankelijk tot en met donderdag vrij zijn geweest maar de post van zaterdag ligt er nog en nu kan opeens niemand meer herinneren dat ik woensdag ook vrij ben. Het is maar goed dat ik niets heb geboekt voor deze week. Ik begin vandaag met 'Het zilveren goud' en aanvankelijk zonder een foto. Ik 'mis' twee fotomodellen en weet dat ik ze recent nog in de handen heb gehad. Ik moet dus nog eens rondkijken om te zien of ik ze kan vinden. Zo ja, dan komt er vanavond een foto van het kwartetje singles. Zo nee, dan maak ik wel een foto van de overgebleven twee. Ik hik al een week op tegen 'Het zilveren goud'. Zoals jullie ongetwijfeld hebben vernomen in 'Van het concert des levens' heb ik gemengde gevoelens bij het jaar 2001. Omdat ik de naam van de serie moest zoeken heb ik hier meteen het betreffende verhaal. Ik heb het nu even niet gelezen maar ken wel de teneur van het bericht. Dan schiet er opeens een herinnering te binnen welke té leuk is om niet te delen waardoor er een balans komt in deze aflevering van 'Het zilveren goud'. (EDIT: 3 van de 4 maar de tweede Pussycat heeft hetzelfde label en een neutraal hoesje) 

Ik ben ooit wel heel druk geweest met cijfers. Wat dat betreft wacht ik nu ook op iets 'groots'. De eerste zeventien jaar van mijn leven zijn grotendeels alcoholvrij geweest. De shandy en advocaatjes niet meegerekend. Dan volgt een periode van zeventien jaar mét alcohol en bij vlagen zeer overdadig en overweldigend. Nu ben ik inmiddels zeventien jaar zonder en ben ik in blijde verwachting wat er de komende zeventien jaar gaat gebeuren. Zo zie ik ook iets terug van een interval van acht jaar, ook al klopt het niet helemaal. 1993, 2001, 2009, 2017 en 2025 hebben iets gemeen, maar dan opnieuw... omringende jaren zijn ook niet altijd even vrolijk. In vergelijking met 2002 is 2001 nog de 'light'-versie. Depressies maken dermate deel uit van mijn leven dat ik ze zou gaan missen als ze niet zouden komen. In 2001 los ik het nog op met een flinke sloot bier of wijn. 

Bij april 2001 moet ik meteen aan 'haar' denken. Bliksem, het was een mooie meid. Was? Tja, de laatste keren dat ik haar heb gezien was ze veel van haar onschuld verloren en ook qua karakter was ze niet meer dezelfde. Een lief meisje dat op een vaste dag in de week werkte in het plaatselijke café. De donderdag werd een vast uitstapje. Koffie drinken en broodje eten bij haar en daarna aan het bier. Haar dienst duurde tot zes uur en dan kon je mij meestal ook wel opvegen. Sociaal, lief en ondeugend. Zo zou ik haar het liefste willen typeren. Iemand die heel goed kan luisteren en juist dit luisterend oor heb ik zo nodig op dit moment in 2001. Ik bouw een band met haar op en dan komt mijn verjaardag in zicht. Het is een zondag en mijn huisbaas is op de hoogte dat mijn voltallige familie langskomt. Dan nodig ik haar ook uit, vooral om te laten zien aan de familie dat ik erg leuke vrienden heb. Toch zal het erop neer komen dat het lijkt alsof ik haar aan de famile voorstel en dat is nimmer de bedoeling geweest! Ze heeft immers al jaren vaste verkering en er is geen haar op mijn hoofd die daaraan zou willen tornen. De vriendschap is even later helemaal afgelopen. Zonde!

Nog niet meteen na de verjaardag want de eerste weken van mei zit ik nog bij haar aan de bar. Kort daarna loop ik wel tegen een fikse depressie aan en dat zal resulteren in 'De volharding', twee weken op doelloze zwerftocht door Nederland. Om later terug te gaan en 'Swiebertje van Ulvenhout' te worden. In de komende maanden meer daarover. Hoe komt zoiets? Het heeft te maken met de thuissituatie. In het begin ben ik alleen in de kost bij Harrie. Dat gaat allemaal prima. Dingen hoeven niet op de weegschaal en zo rooien we het aardig goed zonder dat er iemand bij inschiet. Dan komt hij op het idee om de zolder te verhuren. Ik denk aan een student(e) maar dan komt hij op de proppen met iemand die ik dan niet kan luchten of zien. Later zal de vriendschap wel worden hersteld. Die weet ook nog iemand die woonruimte zoekt en samen kunnen ze de zolder huren. De nieuwste aanwinst is jarig en heeft afgesproken met Harrie om zijn verjaardag te vieren in de huiskamer. Ik heb weinig belang bij 'hun' feest en ga dus naar het café voor mijn eigen feestje. Na afloop kom ik thuis en trek de schoenen uit om mijn pantoffels aan te trekken. Het feest is nog in volle gang en ik word in de kamer geroepen. 'We gaan straks nog even de stad in. Ga je ook mee?'. Ach, waarom niet? We zitten nog even en dan roept iemand dat de taxi er is. Snel het jasje aan en naar de taxi. De bestemming is de Locomotion. Ik heb in de jaren negentig leren dansen en ga meteen de dansvloer op om te 'trancen'. Toch moet ik bekennen dat het onwennig aanvoelt. Het is alsof mijn voet steeds uit de schoen schiet. Ik kijk naar beneden en zie dat ik de huispantoffels nog aan heb. 

Qua singles zit ik ook in de volgende twee maanden nog in de platen die ik in maart 2001 heb meegenomen vanuit Mossley. Hopelijk kan ik het duo van Pussycat vinden zodat ik een foto kan plaatsen. 

3323 Would I Lie To You - Eurythmics (UK, RCA, 1985)
3324 Urban Guerilla - Hawkwind (UK, United Artists, 1973)
3325 Mississippi - Pussycat (UK, Sonet, 1975)
3326 Smile - Pussycat (UK, Sonet, 1976)

Rondje gebak 70s: Bak 19

Op zichzelf is dit een bak waarvan ik graag had willen draaien in de 'Spirit Of The Seventies' maar ik vind het dit jaar wel weer eens lollig om iets te doen met Bananaramaweek. Dan ben ik nu ook weer genezen voor drie jaar. De negentiende jaren zeventig-bak heeft afgelopen week geen reprise gehad op de radio maar het maakt vandaag wel deel uit van het 'Rondje gebak'. Tegelijk kijk ik met een schuin oog naar de klok. Het blijft bij ambities hoewel ik denk dat ik straks nog wel even een blokje om ga, maar ik zal geen kilometers vreten. Die ga ik de komende week in ieder geval maken?

Deze bak begint met de laatste in de collectie van New Riders Of The Purple Sage, 'Panama Red', De andere, 'I Don't Need No Doctor' is de laatste in de achttiende bak. Deze bak loopt tot en met de beide exemplaren van 'I Think I Love You' van The Partridge Family. Dat zijn zowel de originele Nederlandse Stateside uit 1970 als de Bell-maxi-single uit 1972. Ik zet me schrap voor de lijst van drie of meer. 

The New Seekers (3), Olivia Newton-John (6), Paul Nicholas (4), Normaal (3), Billy Ocean (4), The O'Jays (5), Osibisa (6), Donny Osmond (solo 4, 2 extra met Marie), Little Jimmy Osmond (4), The Osmonds (9), Gilbert O'Sullivan (16), Pacific Gas & Electric (4), Robett Palmer (3) en Paper Lace (3). 

De top tien ziet er dan als volgt uit:

10. Jolene - Dolly Parton (1974)

9. Portsmouth - Mike Oldfield (1976)

8. A Little More Love - Olivia Newton-John (1978)

7. Best Of Both Worlds - Robert Palmer (1978)

6. Kayuta Hill - Partner (1978)

5. Music For Gong Gong - Osibisa (1972)

4. Jackie Blue - Ozark Mountain Daredevils (1975)

3. Lovin' You Ain't Easy - Pagliaro (1972)

2. Crazy Horses - The Osmonds (1972)

1. Nothing Rhymed - Gilbert O'Sullivan (1971)

*Radiolinks 25 en 26 april

Voordat ik verder kan gaan met 'Rondje gebak 70s' moet ik eigenlijk eerst een aflevering doen met de radiolinks. De uitgezochte bakken voor de show van gisteravond staan namelijk op de betreffende jaren zeventig-bak en omdat ik vrijdag geen 'Spirit Of The Seventies' heb gedaan, moet ik de top tien straks ter plekke samenstellen. Verser dan dat gaat het niet snel worden met de betreffende rubriek. Nu eerst de link en de speellijst van 'Do The 45', enkel en alleen Nederlandse persingen uit de jaren zestig tot en met tachtig. De Nederlandse Intruders is een 'novelty' en Sister Janet Mead is goed genoeg voor deze week als de 'Praise Of The Week' maar zal dus niet opnieuw zijn te horen in deze show. De show is overigens hier te beluisteren. 

1. The Horse - Cliff Nobles & Co. (CBS, 1968)
2. Love Is Under Control - Liberation Of Man (CNR, 1976)
3. California Soul - The 5th Dimension (Liberty, 1968)
4. You Got Me Hummin' - The Hassles (United Artists, 1967)
5. Big Boss Man - Shirley (Relax, 1967)
6. Piece Of My Heart - Erma Franklin (Stateside, 1969)
7. Let's Do It Again - Staple Singers (Warner Bros., 1975)
8. Strung Out - Chi-Lites Featuring Gene Record (20th Century Fox, 1981)
9. Fly - Scherrie Payne (Motown, 1977)
10. Love Hangover - Diana Ross (Tamla Motown, 1976)
11. You And I - American Gypsy (CBS, 1982)
12. Let's Go Round Again - Average White Band (RCA Victor, 1980)
13. Soul Entertainer - Respect (Pink Elephant, 1969)
14. Gotta Learn How To Dance - The Fatback Band (Polydor, 1974)
15. If It Don't Fit Don't Force It - Kellee Patterson (Fleet, 1977)
16. The Lord's Prayer - Sister Janet Mead (A&M, 1974)

17. Rain - Dorothy Morrison (Elektra, 1970)
18. Crying In The Rain - Major Lance (Epic, 1963/1976)
19. We Can't Believe You're Gone - Bobby Harris (Atlaantic, 1965/1976)
20. You Put Something On Me - Don Covay & The Goodtimers (Atlantic, 1966/1976)
21. Believe In Me - The Jennings Brothers (Atlantic, 1965/1976)
22. Try Me Again - Ted Taylor (Atlantic, 1965/1976)
23. Raining In My Heart - Clyde McPhatter (Mercury, 196?/1976)
24. Need To Be Loved - Erwin Bouterse & Roetoe (Unice, 1978)
25. Nathan Jones - The Supremes (Tamla Motown, 1970)
26. Venus - Casey & The Pressure Group (Philips, 1970)
27. It's The Magic In You Girl - Steam (Fontana, 1969, b-kant)
28. Na Na Hey Hey Kiss Him Goodbye - Steam (Fontana, 1969, a-kant)
29. Use Ta Be My Girl - The O'Jays (Philadelphia International, 1978)
30. Who's Gonna Love Me - The Imperials (Philips, 1978)
31. Dream World - Don Downing (Scepter, 1975)
32. Make The Sun Shine - Salt And Pepper (CBS, 1972)

33. One Man Band - Ronnie Dyson (CBS, 1973)
34. I'll Be Your Friend - The Intruders (Phonogram Special Products, 1974)
35. I'll Always Love My Mama - The Intruders (Epic, 1973)
36. She's A Winner - The Intruders (Philadelphia International, 1974)
37. Get Closer - James & Bobby Purify (Mercury, 1977)
38. Every Day Will Be Like A Holiday - Byron Lee & The Dragonaires (Jad, 1969)
39. Give Love A Try - The Equals (President, 1967)
40. Stand - Sly & The Family Stone (Epic, 1969)
41. Can't Get You Off Of My Mind - Larry Santos (Casablanca, 1975)
42. A Little Bit Of Soap - The Exciters (Stateside, 1966)
43. Me Myself & I - Cheryl Pepsii Riley (CBS, 1988)
44. Unknown Destination - Massada (Kendari, 1979)
45. You'll Never Know - Hi-Gloss (Rams Horn, 1981)
46. Lovin' Woman - Eloise Whitaker (Rams Horn, 1981)
47. Someone Out There - The Flirtations (Deram, 1968)
48. Viva Tirado - El Chicano (MCA, 1970)
49. A Night To Remember - Shalamar (Solar, 1982)

Vanavond vul ik dit bericht aan met de link naar 'The Vinyl Countdown'. Vanavond maar liefst 47 singles in drie uur en een kwartier. Het is ook nog vrij toevallig dat ik Shocking Blue in de jaren zestig, Mariska Veres in de jaren zeventig en Fun Boy Three in de jaren tachtig heb, dus een fraaie afsluiter van de Bananarama-week. De volgende bands en artiesten zitten in deze show.
Jaren zestig: Samantha Sang, Lon Satton, Savage Rose (2), Armando Savini, Willy Schobben, The Searchers (2), Second City Sound, The Shadows (2), Sandie Shaw (3), The Shirelles, Shocking Blue en The Shioes 
Jaren zeventig: Toots & The Maytals, Topaz, Trammps, John Travolta & Olivia Newton-John, T.Rex (3), Tumbleweeds, Ike & Tina Turner (2), UFO, Uriah Heep, The Valentino's, Mariska Veres, Verka Spinarova, Veronica Unlimited, Paul Da Vinci, Walker Brothers (2) en The Walkers. Verka Spinarova is eigenlijk Vera Spinarova en moet ik ter zijner tijd onder de S van Spinarova plaatsen. 
Jaren tachtig (alleen in 'Colour by numbers' en de laatste n de show, de 'New additions' uit deze bak doe ik later nog eens): Eurythmics (2), Extreme, Falco, John Farnham, Fast Eddie, Scott Fitzgerald, Four Seasons, Freiheit en Fun Boy Three & Bananarama.

De jaren zeventig-bak gaat op herhaling voor 'Spirit Of The Seventies' en zal dan ook centraal komen te staan in 'Rondje gebak'. 

Singles round-up: april 7

'Heb jij de sleutel?'. Mijn collega Ali staat buiten het pand te wachten. De sleutel hangt toch in het kastje? Nee, daar hangt hij niet. Hij heeft meerdere malen een collega geprobeerd te bellen en krijgt steeds de voicemail. De voorvrouw viert weekend en heeft haar telefoon ook uit staan. Jammer maar helaas, maar ik kan niet bezorgen. Onderweg naar de stad kom ik een andere collega tegen en dan is de reconstructie vrij eenvoudig gemaakt. We hebben een sleutel met een code in het kastje maar één collega is chauffeur en heeft het eveneens aan zijn sleutelbos. Collega heeft de zaak geopend met de sleutel uit het kastje en is gaan koffie drinken. Later heeft de chauffeur afgesloten met zijn eigen sleutel en ligt de sleutel uit het kastje op de koffietafel. Enfin, wat gaan we doen? Nou, het is erg mooi op tijd en dus kan ik wellicht vandaag eens flink door de singles bij Groenendijk? Ook dat loopt iets anders dan gepland. 

'Ik heb ze allemaal weg gehaald. Ik had er schoon genoeg van'. Ik ben twee weken geleden bij Groenendijk geweest en ontdek dan ter plekke dat er een single van Heintje in het fotohoesje zit van The Motions. Hij vloekt hartgrondig. Het schijnt dat hij een jukebox-eigenaar in de zaak heeft gehad die uren heeft doorgebracht. Tot zijn verbazing verlaat de man de zaak met een paar singles van Heintje. Wat blijkt? De man is niet geïnteresseerd in de fraaie fotohoesjes en wil de singles zo goedkoop mogelijk hebben. Hij verwisselt ze dus met singles van Heintje uit de eurobak. Wat is er met alle singles gebeurd? 'Die staan weer bij me thuis. Je mag wel eens langskomen'. Dat gaan we zeker nog eens doen! Hij heeft helaas ook de singles van een euro mee naar huis genomen, maar heeft het afgelopen week niet kunnen laten. 'Ik heb een paar singles ingekocht maar vooral geestelijk repertoire'. Laat toch maar even kijken nu we er zijn? Dat blijkt opeens best interessant geestelijk repertoire te zijn en een welkome aanwinst in de verzameling. De meeste singles heb ik dubbel en dus ga ik het hier niet heel uitgebreid doen. 

* The Commodores- Three Times A Lady (UK, Motown, 1978)
* Neil Diamond- I Am... I Said (NL, Uni, 1971)
* The Intruders- I'll Be Your Friend (NL, Phonogram Special Products, 1974)
* Sister Janet Mead- The Lord's Prayer (NL, A&M, 1974)
* The Platters- Smoke Gets In Your Eyes (NL, Mercury, 1959)
* James & Bobby Purify- I'm Your Puppet (NL, Mercury, 1976)
* Frank Sinatra- Lady Day (NL, Reprise, 1971)

The Commodores mag mee vanwege de Engelse persing. Neil Diamond is in een uitdossing zoals ik hem niet eerder heb gezien. Het is een 'gewoon' blauw label met Uni gespeld in zilveren letters, terwijl Phonogram echt wel de 'templates' had voor Uni-labels. The Platters zal ik ongetwijfeld ook hebben maar niet met de aantrekkelijke fotohoes. James & Bobby heb ik in 1990 'per ongeluk' gekocht als gesigneerde single en is de vroegste aanwinst in de Blauwe Bak. Ik wil hem eigenlijk ook best in de jaren zeventig-bak hebben. Ik dacht dat ik ook Frank Sinatra had in een Amerikaanse persing, maar nee... deze is nieuw in de collectie. Omdat die er zo onberispelijk uit ziet in het Nederlandse fotohoesje. Sister Janet Mead doet het Onze Vader op een leuk folkpop-deuntje. Ik heb het gisteren als de 'Praise Of The Week' gedaan maar deze single gaat gewoon in de Gele Bak. Dat geldt ook voor The Intruders. Natúúrlijk is dit niet de soulgroep, het is een bandje uit Amersfoort met twee setjes van twee broers en een vijfde. Het maakt niet bijster originele countrypop maar té nieuwsgierig om het te laten liggen. 

Kwartetje gebak 60s: Deel III

Is alles onder controle? Jazeker! De berichten zijn bekend en zelfs de volgorde waarin ik deze ga publiceren. Dat laatste om het vooral zo gemakkelijk mogelijk te houden voor mezelf. Het Kwartet heb ik ergens vorige week al samengesteld maar het fotomoment wordt aldoor uitgesteld. Verder kan ik direct melden dat ik 'The Spirit Of Bananarama' van vrijdag heel bewust niet heb opgenomen. Wat de Bananaramaweek betreft: Dat is gewoon jolijt binnen het station en een dergelijke show is alleen om de directe fans en luistereaars te amuseren of, liever nog, op te winden. 'Do The 45' moet ik nog knippen en uploaden, dat gaat straks gebeuren. Ook iets met een volgorde. Nu eerst een kwartetje bij de koffie want ik heb ergens nog ambitieuze fietsplannen voor vanmiddag. Het is immers ook een heel klein beetje 'Memory Lane' voor me in dit weekend. Wellicht later meer daarover maar nu eerst het derde deel van de jaren zestig. 

Het begint vrij vooraan in de collectie bakken. We hoeven slechts te bladeren naar de vierde jaren zestig-bak. Deze loopt van 'Choo Choo Train' van The Box Tops, ooit overgenomen van mijn eerste volger en voormalig leverancier van fotohoesjes, en loopt tot 'Birdland' van Chubby Checker. Van zowel The Box Tops als Chubby Checker staan er twee méér in de belendende bakken. The Cats is uiteraard de grote winnaar in deze bak, voor de rest is dit het lijstje van de artiesten en bands met drie of meer singles in de betreffende bak. 

The Box Tops (4), Brainbox (3), André Brasseur (4), Corry Brokken (3), Dave Brubeck (3), The Buffoons (5), Eric Burdon & The Animals (5), The Byrds (7), BZN (3), Canned Heat (4), Johnny Cash (3), The Casuals (3), The Cats (11), Les Chakachas (4), The Champs (3), Ray Charles (8) en Chubby Checker (5). 

De top tien is in een knipoog een feit. 

1. When I Was Young - Eric Burdon & The Animals (1967)

2. Jesamine - The Casuals (1968)

3. Sea Of Delight - Brainbox (1969)

4. Lea - The Cats (1968)

5. Lady Friend - The Byrds (1967)

6. Distant Shores - Chad & Jeremy (1966)

7. Maybe Someday - BZN (1968)

8. Going Up The Country - Canned Heat (1968)

9. Sweet Cream Ladies Forward March - The Box Tops (1968)

10. Pipeline - The Chantays (1963)

Vervolgens maken we een flinke sprong naar de eenentwintigste bak van de jaren zestig. Dan zitten we dus bijna tegen het einde van het alfabet. Ik heb héél veel (van) bands en artiesten met een S als eerste letter en nummer 21 is de laatste van dit decennium van de S. Het begint met 'Drina' van The Spotnicks en stopt bij 'Hear Me Calling' van Ten Years After. 'Amapola' van The Spotnicks is de laatste in de twintigste bak. Desondanks komen we The Spotnicks nog altijd tegen in het lijstje van drie of meer. 

The Spotnicks (5), Dusty Springfield (9), The Springfields (3), Status Quo (5), Henry Stephen (3), Steppenwolf (7), Cat Stevens (3), Billy Stewart (3), Crispian St. Peters (4), Barbra Streisand (3), The Supremes (11), Suzie (4), Swinging Blue Jeans (3), Swinging Soul Machine (3), The Symbols (3), Phil Tate (3) en Tee Set (9). 

Bij het bovenstaande lijstje moet ik opmerken dat ik nog eens door de geschiedenis moet gaan van Steppenwolf. Hier staan namelijk alle singles van de groep waaronder ook zeker eentje uit 1970. Verder zou ik 'Born To Be Wild' wel mogen verdelen. De 1973-Probe in de jaren zeventig en de 'Tour Of Duty'-hoes in de jaren tachtig. De Amerikaanse Roulette is ook niet origineel maar komt dan nog het meest in aanmerking voor de jaren zestig. In geval van The Supremes is dat iedere plaat waaraan The Supremes mee doet, dus ook als Diana Ross & The Supremes en de samenwerking met The Temptations. 

1. Goin' Back - Dusty Springfield (1966)

2. Changes - Crispian St.Peters (1966)

3. Little Girl - Syndicate Of Sound (1966)

4. Matthew And Son - Cat Stevens (1967)

5. Summertime - Billy Stewart (1966)

6. Ich Will Immer Nur Dich - Suzie (1965)

7. Hippy Hippy Shake - Swinging Blue Jeans (1964)

8. Born To Be Wild - Steppenwolf (1968)

9. Na Na Hey Hey Kiss Him Goodbye - Steam (1969)

10. Black Veils Of Melancholy - Status Quo (1968)

De derde in de lijst voor vanavond is de buurman van de eerste uit dit kwartet. Deze loopt van 'I Started A Joke' van The Bee Gees tot en met 'Neon Rainbow' van The Box Tops. Van de gebroeders Gibb staan maar liefst dertien singles in de vorige bak maar deze bak is inmiddels een gepasseerd station. 

The Bee Gees (7), Harry Belafonte (5), Brook Benton (4), Dave Berry (13), Jane Birkin & Serge Gainsbourg (4), Bill Black's Combo (3), Cilla Black (8), Blood Sweat & Tears (3), The Blue Diamonds (9), Bojoura (3), Booker T. & The MG's (8), Pat Boone (14), Boots (3) en David Bowie (3). 

Opvallend is dat Jane Birkin & Serge Gainsbourg steeds dezelfde plaat is, maar in verschillende uitgaven. Broeder heeft nog een duit in het zakje gedaan met de Noorse persing. Zoveel platen van Pat Boone? Ja, ook dat heeft direct met Denemarken te maken. In dat land liggen deze singles in de begin jaren engentig voor het oprapen en sommige zelfs met fotohoesjes. Soms is het alleen maar Deense schlager en kommer en kwel in een bakje en opeens weer een single van Pat Boone. Zo krijg je vanzelf een collectie compleet. 

1. If I Stay Too Long - Big Wheen (1969)

2. Step Inside Love - Cilla Black (1968)

3. And When I Die - Blood Sweat & Tears (1969)

4. The Letter - The Box Tops (1967)

5. I Started A Joke - The Bee Gees (1969)

6. Baby I Need Your Lovin' - Blues Dimension (1968)

7. Summertime Blues - Blue Cheer (1968)

8. I'm The Urban Spaceman - Bonzo Dog Band (1968)

9. Can I Get It From You - Dave Berry (1965)

10. Dream Man - Bojoura (1967)

Dan tot slot de veertiende uit de collectie. Deze trapt af met 'Mighty Quinn' van Manfred Mann en eindigt met 'Why Not Tonight' van The Mojos. Van Manfred Mann staan uiteraard méér singles in de vorige bak alleen heb ik de aantallen niet genoteerd en heb ik niet zoveel zin om het document opnieuw te openen. Volgens mij is bak 13 ook al aan bod geweest. Volgens mij staat 'Come Tomorrow' dan in de top tien. 

Manfred Mann (6), The Marbles (3), Imca Marina (4), The Marmalade (3), Dean Martin (5), De Maskers (3), John Mayall (3), The McCoys (3), Kenneth McKellar (4), Scott McKenzie (4), David McWilliams (6), Sergio Mendes & Brasil '66 (5), The Merrymen (5), Glen Miller (3), Mitch Miller (3) en Millie (3)

De singles van ZZ & De Maskers staan onder de Z en zijn dus niet inbegrepen in dit lijstje. Van Kenneth McKellar heb ik zowaar een gesigneerde plaat en zelfs gepersonaliseerd. Een oud mopje van mijn kameraad Baz die uit de McKellar-clan afkomstig is. Menig dj heeft 'per ongeluk' een persoonlijke gesigneerde EP in de verzameling gekregen en hij stuurt hem mee in een pakketje voor mij. 

1. Days Of Pearly Spencer - David McWilliams (1967)

2. Ragamuffin Man - Manfred Mann (1969)

3. Hang On Sloopy - The McCoys (1965)

4. Sorrow - The Merseys (1966)

5. Sitting By The Window (live in Amsterdam) - Moby Grape (1969)

6. My Boy Lollipop - Millie (1964)

7. Pretty World - Sergio Mendes & Brasil '66 (1969)

8. A Groovy Kind Of Love - The Mindbenders (1966)

9. Only A Fool - Mighty Sparrow & Byron Lee & The Dragonaires (1969)

10. Don't Waste My Time - John Mayall (1969)

Week Spot: Casey & The Pressure Group

De Week Spot is deze week een zware bevalling. Feitelijk heb ik al een hele inleiding geschreven voor een Week Spot als ik naar Discogs ga om de discografie te bekijken. Dan zie ik een recent commentaar bij de zeer gelimiteerde 7"-single. Iemand schrijft dat de single 'gewoon' te koop is op de Bandcamp-pagina. Even kijken en, ja, er zijn nog zeven exemplaren voor de gangbare verkoopprijs (en dus tientjes onder de maximumprijs op Discogs). . Nu ik deze single heb besteld, heb ik opeens geen behoefte meer om de 12" tot Week Spot te maken en bewaar dit liever voor de 7". Ik verwijder het bericht en zit dan opnieuw met de handen in het haar. Ach, weet je wat? Het is BananaramaWeek en het is eens in de zoveel tijd dat ik hier ook aandacht voor heb in 'Do The 45' en met de Week Spot. Ook omdat ik maandag nog een paar singles heb gekocht van Casey & The Pressure Group en omdat 'Venus' nog geen Week Spot is geweest... Het is echter geen recente aanwinst want de single is al sinds eind augustus 1993 bij me in de koffers. 'Venus' van Casey & The Pressure Group (1970) is deze week de Week Spot. 

Cornelius Martin Schrama is de naam. Hij wordt geboren op 18 december 1936 in Den Haag in een muzikale familie. Vader speelt saxofoon en moeder piano en het duurt niet lang voordat Cees de controle heeft over enkele muziekinstrumenten. Zijn eerste instrument is de accordeon, maar stapt daarna over naar gitaar. Later in zijn loopbaan zullen orgel en piano de overhand krijgen. Na het voltooien van de HBS gaat Schrama op tour met Theo Van Est. Als de Ted Easton Showband treden ze op voor in Europa gestationeerde Amerikaanse militairen. In de eind jaren zestig raakt hij betrokken bij The Golden Earrings en speelt hij, als George Martin bij The Beatles, mee op enkele platen. In ruil daarvoor spelen de Earrings weer belangeloos mee op Schrama's platen. Onder zijn eigen naam brengt hij in 1968 'Soul Tango' uit met op de flip 'Snaggle Puss'. De laatste titel bevat de heren van The Golden Earrings. Als Shocking Blue in 1970 bovenaan de Billboard heeft gestaan, besluit Cees tot een coverversie. Op de b-kant komt het twee jaar oude 'Soul Tango' en de laatste wordt opeens een grote hit. 'The Heart Of A Woman' is een nóg grotere hit. Op Wikipedia wordt 'Comin' Home Baby' ook toegeschreven aan The Earrings en dat zou me niks verbazen. De drummer is namelijk allesbehalve jazzy of soulvol, het klinkt net iets teveel 'rock' voor mij. Desondanks staat het plaatje wel in de Blauwe Bak. 

In 1970 maakt Schrama met de hulp van vrienden de elpee 'Powerhouse'. In 1973 kiest hij voor een nieuwe 'move'. De TROS start met het jazzprogramma 'Sesjun' en Schrama is lange tijd hét stemgeluid van de vaderlandse jazz. In de jaren negentig gaat hij het rustiger aan doen. Hij produceert nog wel drie albums voor het Rosenberg Trio. In 2009 krijgt hij de Paul Acket-award uitgereikt voor zijn bewezen diensten. In zijn latere jaren presenteert hij een jazzprogramma voor Baarn FM, de regionale radiozender. Op 22 mei 2019 verlaat hij dit leven in zijn woonplaats Baarn. Hij is dan 82 jaar geworden. 

Singles round-up: april 6

Mijn geweten. Als ik het de gang laat gaan, word ik stapelidioot en dus heb ik geleerd om bepaalde dingen uit het verleden voorgoed achter me te laten. Ik zou onmogelijk een geslaagde crimineel kunnen worden want dat geweten vermoordt me. Vanmiddag heb ik ook even een aanvaring met het geweten. Eerlijkheid duurt het langst maar mag je niet eens in de zoveel tijd even meeliften op de vergissing of het goede vertrouwen van de ander? Het antwoord luidt deze middag bevestigend. Ik meen dat ik de singles van een euro als één stapel bovenop de 'duurdere' singles heb gelegd. Omdat de dame bij de kringloop niet de meest snuggere is, zeg ik dus dat de bovenste elf allemaal een euro zijn. Ze begint dus van onderaf aan en houdt dan één exmplaar van Aswad in haar handen. 'Dus dit zijn er elf voor een euro?'. Ik roep volmondig 'ja' maar weet dat er iets mis is gegaan. Ze heeft eigenlijk dertien singles vast inclusief twee of drie met hogere prijzen. Enfin, ik heb nu zeventien singles voor zeventien euro en dat vind ik dik betaald. Eigenlijk zou het rond de vijfentwintig zijn geëindigd. Van genoemde Aswad liggen er twee identieke singles en beide voor een euro. Ik neem ze dus beide mee. Vandaar dat op de foto zestien singles staan afgebeeld. 

* Chris Andrews- To Whom It Concerns (NL, Vogue, 1965)
Je bent verzamelaar of je bent het niet. Ik koop deze in 1989 met de 'foldaround' hoes en tik jaren later ook de vrij zeldzame Havoc-persing op de kop. Nu sta ik met de envelop-hoes in de handen en deze kost echt niet meer dan een euro. De single lijkt brandhout maar dat geeft niet. Het gaat om het hoesje. 

* Aswad- Give A Little Love (Duitsland, Island, 1988)
Hoe zit het nou? Originals.be heeft de plaat niet in het overzicht staan. Whosampled eens proberen? Deze zegt dat Hammond & West echt de originele uitvoerenden zijn van dit mopje. Hammond heeft het samen met Diane Warren geschreven en ik weet niet af van een eerdere versie. Uiteraard reikt het succes van de beide Appies niet verder dan de landsgrenzen en dus waagt Aswad in 1988 een gokje. Het wordt alsnog een grote Engelse hit. De singles lijken 'new old stock'. Hij is overigens niets minder irritant dan Hammond & West. Een echte oorwurm, maar ik vind het fijn!

* Casey & The Pressure Group- Lazy Bones (NL, Philips, 1970)
* Casey & The Pressure Group- King Of The Road (NL, Polydor, 1972)
Cees Schrama is een veelzijdig toetsenist en werkzaam voor Polydor. Zijn 'Soul Tango' wordt al in 1968 uitgebracht met 'Snaggle Puss' op de b-kant. De begeleiding op de b-kant is van The Golden Earrings. Ook in daaropvolgende jaren maakt Cees geregeld een deal met een pop- of rockband op Polydor: Ik speel belangeloos mee als jullie belangeloos mee spelen op een Casey & The Pressure Group-plaat. Van 'Lazy Bones' kan ik niet helder krijgen wie de muzikanten zijn. Het rockt duidelijk meer dan dat ik gewend ben van Casey. In 1972 heeft hij al wel zelf een band samengesteld met onder andere de legendarische drummer Louis Debij. Qua deuntjes zit hij flink in de oudheid. Eerst Roger Miller met orgel in de zanglijn. Op de flip hetzelfde procedé maar nu met 'Let The Four Windw Blow' van Fats Domino. Niet bijster essentieel maar té leuk om te laten liggen. 

* Cathy Davey- Clean And Neat (UK, Regal, 2004)
Wie? Een alternatieve rockzangeres uit Ierland naar het schijnt. Ik moet bekennen dat ik 'Clean And Neat' meteen ontzettend leuk vind. Er zit een soort tempowisseling in dat erg gek klinkt. Dit had ik in 2004 helemaal té gek gevonden, maar ik moet het nu in 2026 opeens ontdekken. Het klinkt erg White Stripes-achtig uitgekleed en dat vind ik een fijne rocksound. 

* Lonnie Donegan- Have A Drink On Me (NL, Chrysalis, 1978)
Tijdgenoot Adam Faith is een gerespecteerd producent in de jaren zeventig en dat is het moment waarop Lonnie Donegan het nog eens probeert met zijn oudjes. 'Have A Drink On Me' is al een grote Engelse hit geweest in de vroege jaren zestig. Het krijgt in 1978 een aangename countryrock-benadering. Albert Lee is de geweldenaar op de gitaar. Een eigenzinnig plaatje dat een fraaie brug slaat tussen The Dubliners, Chas & Dave en The Wurzels. 

* Dave Edmunds- Baby I Love You (NL, RCA Victor, 1972)
Het laatste dat ik heb gehoord van Dave Edmunds is dat de man ernstig ziek is en elk moment zijn laatste adem kan uitblazen. Een radiocollega vertert me eens dat hij is overleden, maar dat blijkt de aankondiging te zijn dat hij terminaal is. Als het zover is, krijgt de man zeker een bericht! Edmunds is een vurig bewonderaar van Phil Spector en dan met name zijn muzikale producties. 'Baby I Love You' is de eerste uit deze rij en zal later worden gevolgd door 'Born To Be With You'. 

* The Lotus Eaters- It Hurts (Italië, Arista, 1985)
Niet toevallig een Italiaanse persing. Dit plaatje is in 1985 een grote hit in dat land en zal tien jaar later opnieuw in de hitparade verschijnen dankzij een cover door T.Y.P.I.C.A.L. Toch is The Lotus Eaters gewoon een duo uit het Engelse Liverpool. Het is melodieuze new wave in de stijl van A Flock Of Seagulls en ik mag het nummer meteen hoewel ik het nog nooit eerder heb gehoord. Ook niet zo gek want in Engeland bereikt het niet eens de top 75. 

* M- Moonlight And Muzak (NL, MCA, 1979)
Ik moet zeggen dat ze het wel veel gekker hebben gedaan in Tuk. Het merendeel van de singles is gewoon echt een euro. 'Fade To Grey' van Visage kostte me een paar weken geleden wel een paar euro's. De opvolger van 'Pop Muzik' maar ik moet bekennen dat 'Moonlight And Muzak' niet goed is blijven hangen in mijn geheugen, hoewel ik het wél herken. Het is weer eens wat anders. 

* The Pretenders- Thin Line Between Love And Hate (Duitsland, Real, 1983)
Mijn kennismaking met het nummer, ook al zal het nog ruim vijfendertig jaar duren voordat ik verliefd raak op het origineel van The Persuaders. Deze mag er echter ook helemaal zijn!

* Secret Sounds- Heartbeat (NL, Guilty, 1983)
De debuutsingle van de band uit Utrecht met onder andere Tony Claessens. De laatste zal later een carnavalshit scoren met 'KNMI' op de melodie van 'YMCA' van Village People en dan onder de naam Tony Peroni. 'Heartbeat' is best een fijn nummer. Mijn oogjes voelen wel een beetje zwaarder aan en dus ga ik niet meer een telefoonboek schrijven over iedere plaat. 

* Barbra Streisand- Stoney End (NL, CBS, 1970)
Over het talent van Laura Nyro raak ik persoonlijk niet snel uitgepraat en toch zal de wereldwijde erkenning nooit komen. Dan hebben we gelukkig nog sterren als Three Dog Night en Barbra Streisand die haar muziek onder de aandacht brengen. Laatstgenoemde bijvoorbeeld met dat overheerlijke 'Stoney End' dat gewoon even goed is als het origineel. Op de flip staat een nummer van Randy Newman, een man die dan ook nog wel wat reclame kan gebruiken. 

* Teach In- So Easy To Sing (NL, CBS, 1972)
Ik heb meteen de telefoon gepakt en Gerard Scholten gebeld om de band te boeken. 'Maar u belt te vroeg', hoor ik zijn vrouw zeggen. 'Staat het niet op het hoesje'? O ja, ik kan pas na 19.00 uur bellen. Stom van mij. Ofwel... een tijd dat Teach In nog geen zangeres heeft en de manager zichzelf moet bedruipen met een fabrieksbaantje. Na de aardappelen, vlees en groente doet hij zijn glitterpak aan en is hij opeens de manager van de popgroep. Giuseppe Verdi moet er ditmaal aan geloven en krijgt een Engelse tekst toebedeeld. Het is echter twee jaar voordat Eddy Ouwens zich gaat bemoeien met de band en het succes een vlucht neemt. 

* Mari Wilson- Just What I Always Wanted (NL, London, 1982)
De eerste gedachte als ik deze single in mijn handen hou? 'Just what I always wanted'. Ik heb Mari pas echt leren kennen en waarderen dankzij mijn Engelse radio-collega's maar 'Just What I Always Wanted' klinkt alsof het weken in de top tien had moeten verblijven. Dat is het geval in Engeland maar in Nederland zal de Tipparade het hoogst haalbare zijn. 

* Steve Winwood- There's A River (NL, Island, 1981)
Als Steve Winwood zou voorlezen uit de IKEA-brochure zou ik het zelfs nog kunnen beluisteren. 'There's A River' is niet direct het meest interessante dat hij aan het vinyl heeft toevertrouwd maar het blijft de aardappel in de keel. Ik heb dit altijd een beetje een overdreven nummer gevonden. 

* Yello- Desire (NL, Vertigo, 1985)
Tot slot de mannen van Yello met een kantje dat ik niet ken. Ik kan wel bij een beetje in het hoofd kijken van de eigenaar (m/v) van de new wave-singles want 'Desire' past wel in dat rijtje. Een serieus nummer ben ik niet echt gewend van Yello, maar dit wel smullen. Het vinyl nog eens flink oppoetsen. 
 

Triootje gebak 80s: Deel 2

Na een weekend van radiolinks is er opeens radiostilte? Gisteren heb ik niet meer de moed om te publiceren en dus wordt het doorgeschoven naar vanavond. Ik heb op zichzelf genoeg om over te schrijven, daar zal het niet aan liggen. Ik heb vanmiddag zeventien singles gekocht bij de kringloopwinkel in Tuk, om maar iets te noemen. Verder worstel ik nog met het bericht omtrent 'Het zilveren goud'. Maar allereerst moest ik me gaan bezighouden met het 'Triootje gebak'. Later deze week heb ik alweer een 'Kwartetje gebak' van de jaren zestig in de planning. Ik heb een deel van het huiswerk al af, ik moet alleen van de derde bak nog een top tien maken. Dat heb ik afgelopen nacht gedaan en nu hoeft alleen de foto te worden gemaakt. Voor wie het heeft gemist, nogmaals in het kort. Naast 'Rondje gebak 70s' wil ik vóór de zomer ook de bakken van de jaren zestig én de jaren tachtig op eenzelfde manier hebben behandeld. Ik ga dus iedere woensdag proberen een 'Kwartetje' of 'Triootje' te publiceren en op die manier heb ik half juli alle bakken behandeld. Vandaag neem ik jullie op trektocht langs Bak 13, 17 en 9 van de jaren tachtig. Uiteraard is dat alles van na 1979 en dus ook jaren negentig en nieuwe eeuw. 

Broeder is nooit ver weg en zeker niet wanneer het over de jaren tachtig gaat. Nummer 13 is zijn lievelingsgetal. Op vrijdag de dertiende viert hij altijd zijn persoonlijke feestje. De dertiende bak is vanavond de eerste die de revue passeert. Deze start met 'I'm So Excited' van Pointer Sisters en eindigt met 'Wasn't That A Party' van The Rovers. Deze titels vertellen een eigen verhaal. Het is een zeer fraaie en afwisselende bak en een top tien samenstellen gaat niet eenvoudig. Ik ga eerst beginnen met de artiesten en bands met drie of meer singles in de bak. Daarbij moet ik opmerken dat 'Slowhand' van Pointer Sisters de laatste in de twaalfde jaren tachtig-bak is. 

The Police (3), The Pretenders (6), Prince (6), Queen (7), Gerry Rafferty (3), Reboelje (3), R.E.M. (3), Cliff Richard (6), Tom Robinson (3) en Diana Ross (9).

Van The Pretenders heb ik vanmiddag net nog een single gekocht, maar goed... Diana Ross iv voorlopig nog niet in te halen. De jaren negentig voeren evenwel de top tien aan die ik heb samengesteld. 

1. Man On The Moon - R.E.M. (1992)

2. Karma Police - Radiohead (1997)

3. Shipyard Town - Gerry Rafferty (1988)

4. Loaded - Primal Scream (1990)

5. In The Evening - Sheryl Lee Ralph (1984)

6. Duel - Propaganda (1985)

7. Fallen Angel - Robbie Robertson (1987)

8. Clouds Across The Moon - The Rah Band (1985)

9. I Go To Sleep - The Pretenders (1981)

10. Dirty Work - The Poison Girls (1980)

Ik neem een aanloop en spring over maar liefst drie bakken heen. De volgendein het trio is de zeventiende bak. Deze loopt van 'My Guy' van Tracey Ullman naar 'Tossing And Turning' van Windjammer. Er staan totaal drie singles van Tracey Ullman in de vorige bak. In het overzicht van drie of meer komen we haar niet tegen. Wél de volgende bands en artiesten. 

Urban Heroes (4), Suzanne Vega (3), VOF De Kunst (3), Dionne Warwick (3), Albert West (4), Whispers (3), en Kim Wilde (11). 

Hier ben ik broeder wel dank verschuldigd want zonder zijn hulp zouden VOF De Kunst en Dionne Warwick niet in dit overzicht hebben gestaan. De nummer 1 in de top 10 refereert weer aan onze oudste broer, die is in 1981 helemaal wild van dit nummer en dat hebben we als gezin geweten!

1. You Better You Bet - The Who (1981)

2. Never Trust A Stranger - Kim Wilde (1987)

3. Lady - Wayne Wade (1982)

4. The Drugs Don't Work - The Verve (1997)

5. Burning Heart - Vandenberg (1982)

6. 5.01 AM - Roger Waters (1984)

7. Hot Havanna Nights - Albert West (1984)

8. If You Could Read My Mind - Viola Wills (1981)

9. Release Me - Wilson Phillips (1990)

10. Mind Of A Toy - Visage (1980)

De nummer 6 behoeft een extra motivatie. Broeder is net een jaar ervoor naar Denemarken verhuisd. We sturen elkaar geregeld cassettebandjes toe en het schijnt dat mijn neefjes omstreeks 2008 de grootste lol hebben met mijn tapes. Zelfs 'Busje Komt Zo' van Höllenboer heeft even gedreigd een Deense hit te worden dankzij de dj-kunsten van de oudste. Ik denk dat hij me in de zomer van 1996 het eerste bandje stuurt en dat is een lekkere bak jaren tachtig-nostalgie. Het is een 'ear-opener' voor platen die ik in 1996 glad ben vergeten en het is dankzij dit bandje dat ik erg ben gaan houden van het plaatje van Roger Waters. 

Dan besluit ik nu het triootje met de negende van de jaren tachtig. Deze trapt af me 'Just Got Lucky' van JoBoxers, de opvolger van 'Boxer Beat'. 'Boxer Beat' is de laatste in bak nummer acht. 'Through Before We Started' van Leyers, Michiels & Soulsister heb ik dus blijkbaar niet onder Soulsister staan, want dit is de laatste in de negende. Het wordt al traditie om door te gaan met het lijstje van drie of meer?

Johnny Hates Jazz (3), Jon & Vangelis (3), Grace Jones (3), Nik Kershaw (3), Kid Creole & The Coconuts (4), The Kinks (3), Gladys Knight (3), The Korgis (4), Lenny Kravitz (6), Laid Back (3), John Lennon (4) en Level 42 (12). 

Helaas heb ik 'It's Over' van Level 42 nog niet op single en dus ontbreekt deze band in de top tien. Bij Lenny Kravitz is het een momentopname en een beetje rebellie aan de andere kant. Deze top tien-lijstjes komen immers toch niet op de radio? 

1. Turn Back The Clock - Johnny Hates Jazz (1987)

2. Govinda - Kula Shaker (1997)

3. Love Like Blood - Killing Joke (1985)

4. Walking Away - Johan (2006)

5. How Are You - The Kinks (1986)

6. Saltwater - Julian Lennon (1991)

7. Intimiteit - Kadanz (1983)

8. If It's Alright With You Baby - The Korgis (1980)

9. There She Goes - The La's (1988)

10. What The Fuck Are We Saying - Lenny Kravitz (1992)

The La's is oorspronkelijk uit 1988 maar het kost een paar releases voordat de plaat in 1990-91 een hele grote hit wordt in Engeland. 

*Radiolinks: 18 en 19 april

Het is in de afgelopen jaren iets verwaterd, hoewel ik dit jaar voor het eerst sinds tijden weer wat enthousiasme heb. Jaren geleden ben ik voor de gein samen met mijn radio-collega het concept begonnen van een Bananaramaweek. Eigenlijk als een lange neus naar een andere collega, maar dan opnieuw... We hebben het immers wel over de meest succesvolle damesgroep uit Engeland, ook al zal het tegenwoordig wedijveren met Spice Girls. De band heeft op zijn zazhtst gezegd een opmerkelijke geschiedenis waarmee je radioshows kan vullen en zeker in het begin van de Bananaramaweek hebben wij het er druk mee. Dit jaar heb ik aangekondigd voor het eerst in jaren weer eens een show te doen, waarschijnlijk in plaats van de seventies op vrijdag. Twee uren muziek van Bananarama en bands en artiesten die op ene of andere manier zijn gelinkt met het trio. Als Bananarama dan in het plaatje moet, dan kunnen we ook net zo goed de radio-collega doen. AI kent hem al een beetje want iedere maandagavond probeer ik een parodie te hebben op het thema van bril en platte pet. Lee is niet bepaald een vinylman maar getuige het geklooi in de studio ik evenmin. Moet de muziek via de toonarm door ons lijf resoneren? Enfin, het had het al druk met het goed weergeven van Bananarama en de collega en dus hou ik het zo. 

In Do The 45 heb ik geprobeerd alle platen uit de afgelopen weken te draaien. Alleen The Merced Blue Notes, Phil Hurtt, Ingram Family, Billy Keene en The Stylistics zijn buiten de boot gevallen. Bij de Week Spot ga ik de mist in door de verkeerde kant op te zetten en ook introduceer ik 'Play that full album white boy' met de eerste vier tracks van 'Love Made Trees' van Loaded Honey. Kort gezegd zitten er 45 nummers in de show die grotendeels afgelopen week aan bod zijn gekomen in de 'Singles round-up'. Op alfabethische volgorde zijn dat: 

Sam Baker, Brook Benton, Black Nativity, Blademasters, Brother Soul, Candido, Chairmen Of The Board, Alice Clarke, The Classic Sullivans, The Delfonics, The East Coast Connection, Elado, The Facts Of Life, Eddie 'Buster' Forehand, The Gaslight, Marvin Gaye, Al Green, Wilbert Harrison, Karl Hector & The Malcouns, Wornell Jones, Major Lance, Loaded Honey (4x), Cheryl Lynn, Manchild, Vivienne McKone, Jeb Loy Nichols, The O'Jays, The Olympics, Peaches & Herb, Scruscru & Los Protos & Tony Lavrutz (2x), The Sequins, Bunny Sigler, Joe Simon, Timmy Smith, The Soul Fox Strings, Spiral Starecase, Gloria Ann Taylor, Billy Vera & Judy Clay, Gloria Walker, Al Wilson en The Yancy Family. 

Vanavond komt hier de link te staan naar 'The Vinyl Countdown'. In de show zitten totaal 46 singles van de volgende bands en artiesten. 
Jaren zestig: Abdullah, Aimable, Peter Alexander (2), Herb Alpert, Herb Alpert & TIjuana Brass, Christian Anders, Chris Andrews (2), Anisette & Dandy Swingers, Paul Anka (3), Aphrodite's Child, P.P. Arnold en Sven Arvidsen. 
Jaren zeventig: New Seekers, Olivia Newton-John, Nirvana, Ted Nugent & The Amboy Dukes, Gary Numan, Octopus, Mike Oldfield, Peter Orloff, Osibisa, Little Jimmy Osmond, Osmonds (2), Buck Owens, Patricia Paay en Paper Lace.
Jaren tachtig: Snap!, Belouis Some, Soulsister, Space Monkey, Spizzles, Split Enz, Rick Springfield, Alvin Stardust, Stars On 45, Status Quo, Shakin' Stevens, Dave Stewart & Barbara Gaskin, Richard Strange, Stranglers en Stray Cats. 

Normaal gesproken doe ik 'Spirit Of The Seventies' op de vrijdagavond, maar vanwege BananaramaWeek heb ik in eerste instantie een 'Spirit Of Bananarama' gepland. Het 'Rondje gebak' gaat als vanouds komende vrijdag wel verder, alleen zal er dan geen show zijn van de betreffende bak. Of ik moet nog tijd vrij zien te maken en inspiratie hebben om de Bananarama-show op te nemen zodat deze op een ander moment afgespeeld kan worden. Het hangt er ook nog van af of ik vrijdagavond wel of niet naar een concert ga. 

Singles round-up: april 5

De traditie is in stand gebleven. Ik koop bijna alle dagen van het jaar platen behalve op Record Store Day. Ik had laten doorschemeren dat ik ambitieuze plannen had. Eerst de post rond en daarna de singlesbakken in. Welnu, het werk is uitgesteld tot maandag en ik heb geen singles gekocht. Gisteren is het eerste Juno-pakketje binnengekomen, ik verwacht nog de tweede die ik via Discogs heb gekocht. In eerste instantie zal ik de single alvast presenteren in deze aflevering van de 'Singles round-up' maar ik verwacht dat ik morgen nog een bestelling ga plaatsen bij Juno en dan kan deze ook wel later deze week. Ik hou het nu dus bij de zes singles die gisteren zijn gearriveerd. Ik denk dat ik bijna een volledige 'Do The 45' aan nieuw materiaal heb en dus kunnen jullie vanaf morgen zelf mee luisteren. Of vanavond 'live' natuurlijk... Nu dan de zes meest recente aanwinsten van Juno. 

* Brother Soul- Cookies (UK, Breaks & Beats, 1974, re: 2020)
Het Breaks & Beats-label doet in principe aan gelimiteerde oplages maar maakt er geen punt van om een plaat opnieuw te persen. Dat is eveneens het geval met deze single. De 'breaks' zijn ietsje uitgebreider dan bij het origineel en ook met iets meer 'body'. Ze zijn allemaal voor 'professional use only' waardoor de eigenaars van de rechten niets terug zien van de verkoop van deze platen, maar voor de dj's is het een voordelige manier om aan nummers te komen die veel en vaak zijn gesampled. Ook zijn de nummers in sommige gevallen albumtracks en dan is 7" ook weer erg welkom. 'Cookies' is een feestje dankzij de geluidseffecten in het intro en vervolgens de moddervette groove met blazers. Vijf jaar eerder heeft Ramsey Lewis een album gemaakt genaamd 'Mother Nature's Son' en dat bevat zijn uitvoeringen van nummers van The Beatles van het witte album. Op de b-kant staat Ramsey's versie van 'Back In The USSR'. Het is een aardige novelty maar ik heb de bestelling geplaatst vanwege Brother Soul. 

* Elado- Edits Do Brasil (UK, Scruniversal, 2026)
'Edits Do Brasil' is de titel van de single en het bevat twee nummers: 'Sabor' op de a-kant en 'Debbie' op de b-kant. 'Sabor' is overduidelijk uit de jaren tachtig. Het is een erg catchy nummer dat ik helaas niet naar een origineel kan herleiden. 'Debbie' heet uiteraard 'Debora' want dat is de naam die wordt gezongen door de oorspronkelijke uitvoerenden. Het is dus Braziliaanse disco aan beide kanten en alleen 'Debbie' heeft wat percussie in het intro. 'Sabor' klinkt gewoon als een grote hit welke toevallig in het Spaans wordt gezongen. 

* The Gaslight- Hard Times Are Coming, Hard Times Are Here (UK, Soul Junction, unreleased 70s, re: 2026)
Oliver Cheatham en George McGregor zijn de twee belangrijkste namen van The Gaslight, een bandje uit Detroit dat het probeert in de vroege jaren zeventig. Het lsaagt door middel van een paar singles voor een lokaal platenlabel maar ook niet meer dan dat. In 2010 ontdekken de mensen van Soul Junction een paar onuitgebrachte opnames van The Gaslight en besluiten dit uit te brengen als single. Het is een doorslaand succes. Er zijn nóg twee andere nummers die erom smeken om te worden uitgebracht. McGregor is dan het voornaamste aanspreekpunt en zijn gezondheid laat te wensen over waardoor Soul Junction hem niet lastig wil vallen. McGregor overlijdt in 2015 en Soul Junction lijkt de opnames te vergeten. Dan stuurt iemand een opgepoetste versie op van 'Hard Times' en zie daar: Een tweede single van Gaslight op het Soul Junction-label. De opnames zijn van rond 1973-74 en rieken iets naar Phillysoul. In 1973 groeien de bomen ook niet tot in de hemel en is er sprake van werkloosheid en moet je de theremostaat flink naar beneden draaien om te kunnen overleven. Tja, dat is waar de 'Hard Times' over gaan. De b-kant bevat twee nummers en is op 33 toeren. Zelfs Juno is dat vergeten en bij hen klinkt het als The Chipmunks. 'Just Because Of You' is eveneens onuitgebracht. Als bonus is 'It's Just Like Magic' dat ooit wel op single is uitgebracht. Het is allemaal mierzoete 'sweet soul' hoewel de onuitgebrachte kanten vrij upbeat zijn. Ik moet nog even wennen aan de verschillende nummers. 

* Karl Hector & The Malcouns- Kingdom Of D'mt (US, Funk Night Field, 2026)
Berg het paspoort maar weer op. We hoeven voor de volgende plaat slechts naar Duitsland. Ofwel: Het wereldje van multi-instrumentalist J.J. Whitefield. Zijn 'Sitar Slam' als Itamar is vorig jaar een grote hit geworden in mijn verzameling en nu smeekt 'Kingdom Of D'mt' om hetzelfde lot. Méér grooviness met fluit en synthesizer ditmaal. Op de andere kant staat 'Safari Strut' door Whitefield Brothers. en deze is mogelijk nóg meer funky. Ik moet een keuze zien te maken tussen de twee. 

* Wornell Jones- Must Have Been Love (UK, Dynamite Cuts, 1979, re: 2026)
Twee tracks van de elpee van Jones uit 1979 waarop hij wordt bijgestaan door Maxayn Lewis. Blijkbaar is er een grote vraag naar het werk van Jones in Japan want Dynamite Cuts heeft speciaal een obi-strip laten drukken voor de Japanse markt en ook de titels zijn in het Japans geschreven. Er is daarnaast ook een reguliere Engelse maar het scheelt helemaal niets in prijs. Wornell is in de eerste plaats een bassist maar hij kan ook zingen. Beide kanten zijn duetten met Lewis. 'Must Have Been Love' is de meest interessante kant. 'Only Love Can Make It Better' riekt teveel naar Stevie Wonder als je het mij vraagt. 

* The Merced Blue Notes- Sundown (UK, Kent, 1963, re: 2018)
Omdat ik recent een paar Kent-singles heb gekocht, kijk ik een paar weken geleden in de koopjeshoek om oudere Kent-releases te vinden. Dan zie ik deze van The Merced Blue Notes liggen voor een dievenprijsje. Het is lekkere rauwe rhythm & blues. 'Sundown' is vóór 1984 niet uitgebracht en staat dan op een album met opnames van de groep uit de jaren 1960 tot en met 1963. De groep maakt in 1963 een single voor het Tri-Phi-label met de titel 'Whole Lotta Nothing'. Niet te verwarren met 'Whole Lotta Something'  dat onuitgebracht blijft totdat het in 2004 op een cd staat. Dat is een genadeloze rocker, grotendeels instrumentaal. 'Sundown' is dan de meest interessante kant voor de Blauwe Bak maar het is, eerlijk gezegd, de nieuwsgierigheid en de lage prijs die eht aantrekkelijk maken. 

Morgenmiddag krijgen jullie de link naar de show van vanavond. 

*Rondje gebak 70s: Bak 5

Vanmiddag is een pakketje van Juno binnengekomen met zes singles. Ik verwacht nog eentje van Juno maar die heb ik via Discogs besteld. Ik wacht nog even en anders ga ik deze alsnog aan jullie voorstellen. Dat de plaat dan niet op de foto staat, is iets waar ik wel mee kan leven. Vanavond hou ik het echter alleen bij het 'Rondje gebak'. Ik heb vandaag ook weer buiten mogen ravotten met post en merk dat ik niet meer zo goed tegen warmte kan als jaren geleden. Ik ben nu eigenlijk best moe. Morgen wil ik in principe de post combineren met een paar uurtjes Groenendijk maar daarvoor zal ik vroeg aan de slag moeten. Ik ga vanavond dus alleen de vijfde jaren zeventig-bak met jullie doornemen. De show is hier dan weer te beluisteren. 

Officieel gezien hoort deze vijfde jaren zeventig-bak te lopen van 'Double Life' van The Cars tot en met 'Draggin' The Line' van Dave Clark & Friends. Toch staat deze laatste niet op de positie. Als ik het papier aan hou zitten er 135 singles in deze bak. Ik ga nu de artiesten en groepen noemen met drie of meer singles in de betreffende bak. 

David Cassidy (4), Jimmy Castor Bunch (4), Catapult (4), The Cats (16), CCS (4), Adriano Celentano (3), Tina Charles (6), Cheap Trick (3), Cher (3), Chic (8), Chicago (17), Chicory Tip (6), Chi-Lites (3), Tony Christie (4), City Boy (3) en Eric Clapton (4). 

De top tien is redelijk snel samemgesteld en ziet er dan als volgt uit. 

10. No Second Chance - Charlie (1977)

9. Surrender - Cheap Trick (1979)

8. A Thing Called Love - Johnny Cash (1972)

7. I Want Your Love - Chic (1979)

6. Feelin' Stronger Everyday - Chicago (1973)

5. Rock And Roll Star - Champagne (1976)

4. King Kong - The Jimmy Castor Bunch (1976)

3. Don't Waste Your Time - The Cats (1971)

2. Send Me No More Letters - Linda Christine (1970)

1. Get It On - Chase (1971)

Van zowel The Cats als Chicago zitten er nog twee meer in de show en van Chic eentje extra. Voor de rest kun je singles verwachten van de volgende artiesten en groepen: Cash & Carry, David Cassidy, Catapult, CCS, Adriano Celentano, Chakachas, Tina Charles, Chas & Dave, Cheech & Chong, Cher, Chester, Chicory Tip, Ivy Christie, Tony Christie en Eric Clapton. 

Week Spot: Scruscru & Los Protos & Tony Lavrutz

In de 'Singles round-up' heb ik de plaat weggeschreven als Armenië. Discogs heeft het zelfs over Rusland. Als ik de plaat opzoek op 45cat en ik zelf ook nog eens op het label kijk, kan ik zien dat de plaat in Engeland is geperst. Enfin, dat laat ik nu zo. Op zichzelf voelt het wel fijn aan om eens een Braziliaans aandoende Week Spot te hebben en ik heb vanmiddag al gepoogd om achter iets meer informatie te komen. Dat valt niet mee waardoor dit bericht vrij beknopt is. Scruscru is het pseudoniem van Anton Bogomolov, een dj en producent afkomstig uit Armenië. Hij runt sinds jaar en dag zijn eigen Scruniversal-label en in 2024 maak ik kennis met zijn werk dankzij 'Marengo In Love', een mash-up 're-edit' van een Braziliaans nummer (naar het schijnt van de groep Marengo) en 'Moments In Love' van Art Of Noise. Op Facebook heeft hij het over zijn eerste elpee sinds 2016 en dat klinkt als ondergetekende. Toch gaat zijn discografie dan 2018. Scruniversal bestaat nog maar sinds 2022. Zijn edits zijn gemaakt vanuit de hiphop-benadering voor samples in de jaren tachtig, hetgeen een lekkere retro-sound geeft aan zijn edits. Dat is dus eveneens het geval bij 'Acido Brasil'. Hoewel de a-kant van de single inmiddels is geïdentificeerd, weten we op dit moment niet wie er op de achtergrond funkt. Het is zomers genoeg om deze week mijn Week Spot te zijn!

Singles round-up: april 4

De keuze voor een Week Spot is deze week een zware bevalling. Het is gewoon dat ik geen keuze kan maken. Zoals het nu lijkt krijgen jullie morgen in ieder geval het 'Rondje gebak' van de seventies met de bijbehorende link. Het triootje van de jaren tachtig komt in het weekend en ook een aflevering van 'Het zilveren goud'. Morgen verwacht ik de volgende vracht van Juno en die kunnen dan weer na het weekend. Nu eerst de 'oude' vracht van Juno. Deze is een week geleden gearriveerd en bevat een 12" die ik meteen afgelopen zaterdag heb kunnen draaien. Ik zit heel erg te dubben bij één van de singles uit dit pakket maar heb de knoop nog niet doorgehakt. De apparatuur mag vandaag nog eenmaal aan voor de volgende zes schijven. 

* Sadar Bahar & Marc Davis- Disco Gospel Vol. 2 (UK, Mr. Bongo 12", 2026)
Mr. Bongo laat er in de promo geen gras over groeien. De heren Badar en Davis zijn direct geïnspireerd door de mannen van Divine Disco en doen het op hun eigen manier. Ook zij zijn voortdurend op zoek naar de meest swingende nummers die zijn gemaakt ter ere van een hogere macht en voorzien deze van een eigentijdse 'rework'. Toch moet ik zaterdag meteen al een duidelijk verschil opmerken ten opzichte van Divine Disco, het ontbreekt ietwat aan bas bij de heren Badar en Davis. De Divine Disco-producties doen de glazen in de kast rammelen. Op deze tweede schijf in de 'Disco Gospel'-serie neemt het een nummer van Myrna Summers en The Yancy Family onder handen. Ik heb zaterdag de show besloten met Myrna Summers. Mijn allereerste gospelsingle is 'God Gave Me A Song' van Interdenominational Youth Choir Of Washingtong D.C. And Maryland en daarop is Myrna de leadzangeres. In 1981 geeft ze ons 'So Much To Live For'. 'Lifted Me Higher' van The Yancy Family is oorspronkelijk uit 1989. Dat klinkt qua sound meteen een stuk moderner met, dan, eigentijdse elektronica. Zelfs met de bas op tien wil het niet echt dreunen in mijn koptelefoon en dat is een beetje jammer. Aan de 'cuts' ligt het hem niet. Yancy Family heeft een erg royaal intro. Later een aantrekkelijke zangeres. Misschien is deze kant zelfs wel beter dan Myrna Summers, maar het blijft jammer dat het niet wil beuken. 

* Blademasters- King's Knight (Australië, Dune Castle, 2026)
'Instrumental cinematic funk'. Zo omschrijft het Australische duo Blademasters zelf haar stijl. Het bestaat uit de heren Lachlan Stuckey en Patrick Ryan. 'King's Knight' is het debuut van het duo. Het begint met een akoestische gitaar dat zo uit een film zou kunnen komen. Sterker nog: Het lijkt ergens op. Dan vallen de drums in en neemt de piano de 'lead' over. Het blijft cinematisch en het is bovenal een 'hook' die ik vaker hoor in nummers en waarvan ik niet genoeg kan krijgen. Zo sluit het bijvoorbeeld naadloos aan op het tweede deel van 'Questions' van Pat Stallworth maar ook 'Fulton County Line' van Tommy Stewart. 'Live By The Blade' op de keerzijde biedt evenveel 'suspense' als de a-kant. Heerlijke groovy muziek waar ik niet genoeg van ga krijgen!

* Candido- Candido's Funk (UK, Dynamite Cuts, 1973, re: 2025)
Is het al opgevallen? Er is momenteel iets Braziliaans aan de gang in de Blauwe Bak. Iets dat op het punt van uitbreiding staat. Nu heeft in dit geval het Dynamite Cuts altijd al mijn speciale interesse. Hier twee klassieke Braziliaanse funktracks van Candido uit 1973 die voor de eerste maal zijn samengebracht op een single. Het is vooral 'Soulwanco' op de keerzijde dat meteen mijn interesse heeft. De bongo's in het intro en de aantrekkelijke blazers maken dat deze kant méér Braziliaans is dan Amerikaans, waar de beide opnames overigens wel plaats hebben gehad. 

* Bobby Hebb & Alice Clarke- Hard Hard Promises (UK, Soul Direction, unreleased 60s/70s, re: 2026)
Alice Clarke trekt meteen de aandacht. Een duet? Nee, het zit anders. Bobby Hebb is naast een populaire zanger ook een songschrijver en hij zet 'Hard Heart Promises' op papier. Hij neemt zelf ook een demo op. Het is niet duidelijk of hij het plan heeft om het zelf uit te brengen of dat het puur als demo is bedoeld. Feit is dat Soul Direction de beschikking heeft gekregen over de tape en dat dit heeft geresulteerd in deze single. Alice Clarke krijgt in 1972 haar eerste en enige kans om een elpee op te nemen en deze bevat maar liefst drie liedjes uit de pen van Bobby Hebb waaronder ook 'Hard Hard Promises'. Ja, 'Heart' is een tweede 'Hard' geworden. De uitvoering van Alice ligt een stuk hoger qua tempo en bevat verder de heerlijke zang van Alice. Op de achterkant van het hoesje ook het gerucht dat Alice lid zou zijn geweest van een geloofsgemeenschap dat haar leden niet toestaat een bad te nemen of haar te wassen. Vandaar dat Alice haar korte kapsel heeft? Het mag duidelijk zijn dat ik deze schijf heb gekocht voor Alice Clark? 

* Jeb Loy Nichols- Do The Get Together (Finland, Timmion, 2026)
Komende zaterdag is het Record Store Day. Ik heb wel plannen voor een bezoek aan een platenzaak maak niet in het kader van Record Store Day. De tijd van het gekleurde vinyl kan weer aanbreken als zijnde 'indie exclusives'. Van deze single van Jeb Loy Nichols zijn alleen maar flessengroene exemplaren en dat is altijd jammer. Ik kijk bij mensen niet naar kleurtjes maar vinyl moet gewoon zwart zijn. Cold Diamond & Mink doet de begeleiding en dat zit dus wel goed. Oei, ik ben kleurenblind. Het is 'transparent turquoise' en er blijkt wél zwart vinyl te zijn. Enfin. Jeb Loy is een blanke meneer uit het Amerikaanse Wyoming die tegenwoordig woonachtig is in Wales. Hij heeft vorig jaar een album gemaakt voor Timmion waar de b-kant, 'First Night Away From Home', de openingstrack is. Jeb Loy heeft niet echt een soulstem. Ik zou het eerder richting country of blues denken maar het is Cold Diamond & Mink en Emilia Sisco die de soul geven. Ik vind de b-kant sowieso de meer interessante kant. 

* Scruscru, Los Protos & Tony Lavrute- Inspetores De Umidade (Armenië, Scruniversal, 2026)
Welnu, bij deze single heb ik zitten twijfelen en dan vooral bij de b-kant. 'Acido Brasil' is nog niet geïdentificeerde Braziliaanse funk uit de jaren zeventig met een hiphop-beat uit de late jaren tachtig en een bijzonder smakelijk origineel. Ja vooruit, dit wordt de Week Spot. Straks dus nog een bonus-berichtje. 

Singles round-up: april 3

Zestien Blauwe Bak-singles in één bericht is een beetje veel van het goede en ik heb het wel gehad als ik klaar ben. Ik verwacht dat ik alweer vroeg wakker ben vanwege de schilders maar ook dat valt reuze mee. Ik heb niet de indruk dat ze momenteel aan het werk zijn bij mijn huis. Wellicht eerst de garages? Ik ben binnen de 'Singles round-up' nog altijd op zoek naar een geschikte Week Spot voor deze week en dus trap ik vandaag af met de 'mystery box'. Ik heb zojuist een paar platen nagekeken. Er is eentje waarvan ik doorgaans de b-kant draai en dit blijkt de demo te zijn van de a-kant. Er is eentje die ik écht dubbel heb plus eentje die ik al wel heb maar niet in deze persing met b-kant. Ik ga deze dus gewoon in alfabetische volgorde aanbieden. Omdat Mark deze singles niet verder heeft gespecificeerd, ga ik deze bij de a-kanten noemen en moet de beluistering ervan beslissen wat de favoriete kant gaat worden. 

* Sam Baker- Just A Glance Away (US, Seventy-Seven, 1967, re: 1976)
Oorspronkelijk dus een single uit 1967 op het Sound Stage 7-label. Deze komt eventueel gewoon in de koffers te staan want ik heb eveneens een Sound Plus van deze Sam Baker. Het is Deep Soul dat ook weer genoeg gitaar bevat voor een plekje in de Carib Soul. 'Safe In The Arms Of Love' is nóg meer drama dan de a-kant en beide kanten zijn heerlijk, hoewel ik nieg naar 'Safe' vanwege het arrangement. 

* Brook Benton- Makin' Love Is Good For You (US, Olde World, 1978)
Misschien heb ik het plaatje destijds geen eerlijke kans gegeven omdat ik de b-kant kan gebruiken voor een 'Listen Very Carefully' . 'Better Times' is oorspronkelijk de b-kant van deze single en mijn favoriet gebleken. Nu heb ik hier de a-kant van deze single tweemaal: Stereo aan een kant en mono op de andere. Tony Joe White heeft het geschreven en dat moet wel de moeite waard zijn. Het is meer funky dan 'Better Times' en hoewel Brook een schreeuw uit het verleden is, past zo'n nummer hem best. Hij is best wel aardig maar niet heel erg essentieel. 

* Chairmen Of The Board- Finder's Keepers (US, Invictus, 1973)
Het nummer heb ik volgens mij wel maar niet in de uitvoering van Chairmen zoals nu blijkt. Het is Motown op zijn meest funky zonder dat dit overigens op Motown is. Integendeel, Invictus is het label dat is begonnen door Holland-Dozier-Holland nadat dit trio ontslag heeft genomen bij Motown. Het is echter het geluid van de funky Motown-nummers van omstreeks 1973. De b-kant biedt de instrumentale versie en dus zijn we ook hier snel klaar. 

* The Facts Of Life- Looks Like We Made It (US, Kayvette, 1977)
Ik heb 'Sometimes' van deze band en die heb ik niet eens via Mark gekocht. 'Looks' is heerlijke 'sweet soul' met aantrekkelijke samenzang van man en vrouw en een smaakvol arrangement. 'Lost Inside Of You' is van de hand van Barbra Streisand en Leon Russell, hoewel die eerste het pas in 1981 voor het eerst gebruikt als b-kant. Het is méér van de 'sweet soul' maar nu met een extra poppy lading. Ik vind beide kanten erg goed. 

* Al Green- I Can't Get Next To You (US, Hi, 1970)
Het jaar 2026 is nu al een beetje het jaar van Al Green. Dit is inmiddels de derde single van de zanger. Klassieker dan dit wordt het natuurlijk niet. Green doet zijn kijk op het nummer van The Temptations. Ik geef licht de voorkeur aan de laatste, maar ach...'Ride Sally Ride' op de keerzijde is door Green zelf op papier gezet. De Mustang heeft technische problemen waardoor het een stuk minder jaagt dan Wilson Pickett. Opvallend is ook dat Don Bryant een paar jaar eerder 'Doin' The Mustang' heeft gedaan voor Hi. Geen idee waarom het label van Willie Mitchell zo blijft door hameren op de Wilson Pickett-klassieker. 

* Wilbert Harrison- My Heart Is Yours (US, Fury, 1962, re: 1972)
Deze kan ik meteen wel bij de b-kant noemen. Geen idee wie 'Soul King E. Soeagnie' is geweest, maar deze heeft het label versierd met de zwarte viltstift. Ik heb al wel een uitvoering van 'Let's Stick Together' van Wilbert Harrison maar is dat niet 'Let's Work Together' als de 'one man-band'? 'My Heart Is Yours' riekt naar Fats Domino en Clarence Henry.. Hee wacht eens... Ik heb nóg een versie van 'Let's Stick Together' en dat is volgens mij deze uitvoering. Ik heb hem niet in mijn chronologische volgorde staan maar ik heb eens een heruitgave gekregen van kameraad Albert. Deze is in 2024 nog Week Spot geweest. Dit is een rechtstreekse reproductie van de originele 1962-single en mag derhalve in de koffers. 

* Ingram Family- The Funk Lies In Our Music (US, Excello, 1976)
De a-kant is funky zoals de titel doet vermoeden. De b-kant heeft in 'She's All Alone' een oorverdovend fraaie ballade. Definitief dé kant voor mij. 

* Denise Lasalle- My Toot Toot (NL, Break, 1985)
Die heb ik uiteraard al met fotohoes en gewoon in de jaren tachtig-bak. Dit vinyl ziet er wel smetteloos uit dus wellicht een upgrade voor mijn oude. 

* Cheryl Lynn- Shake It Up Tonight (US, Columbia, 1981)
De a-kant is 'in your face'-disco en wellicht is de a-kant iets interessanter? 'Baby' neigt meer naar Chaka Khan waardoor ik opeens toch weer meer team 'Shake' ben. Het wiel wordt echter niet opnieuw uitgevonden. 

* Manchild- Especially For You (US, Chi-Sound, 1978)
De eerste groep van de latere producer Babyface. Ik heb al 'These Are The Things That Are Special To Me' van deze band en dat is in 2022 een grote favoriet. 'Especially For You' is meteen de magische 'sweet soul' op de a-kant. Ik ben ook wel nieuwsgierig naar de b-kant want dat is een cover van The Doobie Brothers. 'Takin' It To The Streets' is best een eigenwijze coverversie. Een 'double-sider' als je het mij vraagt. 

* Vivienne McKone- Sing (UK, FFRR, 1992)
Een goede kennis van mij heeft jaren lang voor het Engelse London-label gewerkt en vertelt graag over zijn ervaring met artiesten en bands op het label. Daarbijk komt ook FFRR geregeld ter sprake. Het zal me beniuewen of hij Vivienne McKone weet te herinneren. Oh, is het minder obscuur dan ik dacht? 'Sing' heeft het tot 47 geschopt in de Engelse hitpuree en de opvolger is na een weekje op 69 alweer verdwenen. 'Sing' is best aardig. Een beetje poppy maar wel smakelijk. Ik denk dat ik hier nog wel plek voor heb in de koffer. 

* Peaches & Herb- The Ten Commandments Of Love (NL, CBS, 1968)
Ik geloof dat ik deze single eerder bij Mark heb gezien. Dan denk ik van 'Ach... wie weet vind ik hem nog eens met fotohoes'. Het is een klassieke uitvoering van een klassiek nummer. 'What A Lovely Way' is ietsje aantrekkelijker in mijn boek. 

* The Stylistics- First Impressions (US, Mercury, 1978)
Nee, niet hetzelfde nummer als The Impressions. Beide kanten zijn geschreven, gearrangeerd en geproduceerd door Teddy Randazzo dus dat kan geen teleurstelling opleveren. Juist, beide kanten is The Stylistics op hun allerbest. Ik mag zaterdag een keuze maken tussen de twee kanten.