Op zichzelf heb ik de singles van Mark nog liggen. Daar hebben jullie zelf wellicht al een oordeel over hebben kunnen vellen want het bestrijkt het eerste anderhalf uur van 'Do The 45' van afgelopen zaterdag. Vanmiddag is een pakket binnengekomen van Chris met méér Engelse persingen maar daarvoor wacht ik even het volgende pakket af en maak er dan één bericht van (met zestien Engelse persingen). Ik heb een week geleden de 'Honderd achteruit' over 2023 besloten en over een maand hebben we ook alweer de Gele Bak Top 100 van 2026. Ik wil dus alvast een beginnetje maken met 2024. De nummer 1 in de Gele Bak Top 100 van twee jaar geleden is 'Don't Wanna Say Goodbye' van The Raspberries en deze heb ik op 19 augustus 2024 voorzien van een bericht. Op nummer twee staat een andere 'big want'. Mijn eerste single is een thuisbrenger, afgelopen jaar heb ik een fraaie upgrade gevonden met fotohoes. De nummer twee in de lijst is 'Ragamuffin Man' van Manfred Mann uit 1969.
Iets meer dan een half jaar geleden heb ik hier Manfred Mann's Earth Band te gast gehad met 'California' uit 1978. Daar fiets ik gelukkig voorbij aan de jaren zestig en dus mag het verhaal vanavond gaan over dat betreffende decennium. Op 19 juli 2023 hang ik rond op Discogs en tref de handel van een grootgrutter het zuidwesten des lands. Ik geloof dat 'Indian Summer' van Audience één van de voornaamste redenen is geweest maar de man heeft meerdere mooie titels op voorraad. Waaronder dus ook 'Ragamuffin Man' waarmee een wens in vervulling gaat. Op 22 juni 2024 laat ik mij verleiden tot 'Burning Of The Midnight Lamp' van Jimi Hendrix en deze dealer heeft ook 'Ragamuffin Man' met fotohoesje en voor een zeer fraaie prijs. Helemaal dik in orde!
Manfred Sepse Lubowitz is de naam in zijn paspoort en hij ziet op 21 oktober 1940 het levenslicht in Johannesburg. Hij groeit op in de Litouws-Joodse gemeenschap in Johannesburg en leert piano spelen op jonge leeftijd. In de vroege jaren zestig is hij als jazzpianist te bewonderen in menig club, maar Manfred moet niets hebben van het apartheidsregime in Zuid Afrika en besluit in 1961 de oversteek te maken naar Engeland. Hij gaat eerst aan de slag als recensent voor een jazz-magazine en neemt daarvoor het pseudoniem Manfred Manne aan. De achternaam is geïnspireerd door de jazzmuzikant Shelley Manne. Al snel wordt de laatste 'e' weggelaten en zal de wereld hem leren kennen als Manfred Mann. Hij vormt een groot jazzgezelschap met Mike Hugg dat de Mann-Hugg Blues Brothers gaat heten. Toch gaat brood met suiker al snel vervelen en moeten ze commerciëler worden om wat centen te verdienen. De Mann-Hugg-band krimpt tot een gezelschap van vijf mannen met Paul Jones op de leadzang en de band wordt onderdeel van de British Invasion. 'Do Wah Diddy Diddy', 'Pretty Flamingo' en 'Mighty Quinn' zijn alledrie goed voor een nummer 1 in Engeland. De eerste piekt eveneens op 1 in Amerika.
'Do Wah Diddy Diddy' heeft helemaal niets te maken met de jazzy en bluesy roots van de mannen en dit veroorzaakt een tweestrijd die ook gaande is bij The Yardbirds. De elpees lenen zich uitstekend voor het meer rootsy werk, maar op de single moet het commercieel aanvaardbaar zijn. Intussen is Manfred Mann wel één van de favorieten van Bob Dylan en het schijnt dat hij 'Mighty Quinn' heeft geschreven met Manfred Mann in gedachten. Ook biedt Manfred Mann een podium aan Randy Newman. In 1966 komt de band dan toch in de moeilijkheden. Mike Vickers is druk met het arrangeren en orkestreren voor anderen en Paul Jones ambieert een parallelle solo-carrière plus een loopbaan als acteur. Jones blijft zolang er nog geen vervanger is gevonden, maar Vickers vertrekt nog voor die tijd. Er wordt wat geschoven qua instrumenten en dan meldt Mike D'Abo zich als de nieuwe zanger. Het valt samen met het einde van het contract met His Master's Voice en de overstap naar Fontana. Nog altijd zijn de elpees vaak erg jazzy maar lijkt het soms alsof de singles steeds minder nietszeggend worden. In 1968 verzorgt de groep de soundtrack voor 'Up The Junction' en dat levert een hitsingle op. 'Mighty Quinn' is de laatste opleving voor de oorspronkelijke Manfred Mann. Bob Dylan speelt de demo op cassette voor Manfred Mann en deze roept uit: 'Wat een ontzettend goed nummer, maar wie is die zanger? Wat zingt die vent vals!'. De Bob Dylan-demo zal later op zijn 'Self Portrait'-album komen en, ja, dat is niet een beetje vals!
'Ragamuffin Man' is de laatste voetnoot van Manfred Mann als popgroep onder deze naam. De single bereikt een achtste plek in Engeland, in Nederland komt het niet verder dan de Tipparade. Kort daarop valt de band uiteen en gaan Mann en Hugg verder met Chapter Three dat uiteindelijk zal uitmonden in Manfred Mann's Earth Band. Alhoewel? Er zullen in die eerste jaren een paar singles verschijnen in Europa die nog gewoon als Manfred Mann zijn, maar het heeft niets met de jaren zestig-band van doen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten