Honderd achteruit 2023-25: Gary Numan

Even heb ik het plan om dubbele afleveringen te doen totdat we klaar zijn met 2023. Het is net op tijd dat ik me bedenk dat Gary Numan ook in de Top 100 van het afgelopen jaar heeft gestaan. Een dubbele aflevering dus! We hebben verderop in de lijst wel een paar zéér obscure artiesten waarbij ik wel ga combineren. Het is het streven dat we ergens volgende maand met 2024 kunnen beginnen. Vandaag zet ik de schijnwerpers op een baanbrekende artiest. Wellicht de eerste superster uit de hoek van de synthesizermuziek. Nee, hij is niet de eerste, maar wel één van de meer succesvolle kunstenaars die popmuziek weet te maken met synthesizers en daarmee grote hits scoort. Dat laatste overigens met name in Engeland. De volgspots staan vanavond op Gary Numan. Hij staat in 2023 op nummer 87 met 'We Are Glass' en in 2025 op nummer 45 met 'Cars'. 

'Are Friends Electric' van Tubeway Army is best een grote hit geweest in ons land en ik heb de single al sinds 1994. Toch moet ik bekennen dat ik het pas echt heb leren kennen en waarderen in England. Daar is Gary Numan een grootheid uit die periode, waar hij in Nederland niet meer is dan een naam. 'We Are Glass' heb ik op 23 januari 2023 gekocht in Assen. Voor 'Cars' moet ik terug naar Dedemsvaart. Dat is correct. Op 18 februari 2025 worstel ik me door de duizenden singles bij Robin Hoed en dit is één van de bijna honderd die ik daar vandaan haal. 

Als Gary niet een beetje had rondgesnuffeld in de opnamestudio, dan zou hij nu zijn herinnerd als een punkgitarist. Op 8 maart 1958 aanvaardt hij deze incarnatie als Gary Anthony James Webb. Zijn wieg staat in de wijk Hammersmith in West-Londen. Zijn vader is werkzaam als buschauffeur op vliegveld Heathrow en dat zal uitmonden in het eerste baantje voor de jonge Gary. Als Gary vijftien jaar oud is, koopt zijn vader een Gibson Les Paul voor hem. Gary is druk met het door spitten van de advertenties in de muziekbladen en cliamt dat hij auditie heeft gedaan voor The Jam, maar daarvoor is afgewezen. Dit feit is echter niet te verifiëren en dus moeten we hem op zijn mooie ogen geloven. Zijn eerste band is Mean Street & The Lasers en bestaat verder uit Paul Gardiner op bas en zijn oom Jess Lidyard als de drummer. Gary heeft dan al het pseudoniem Valerian gebruikt, maar ziet dan een advertentie van een loodgieter met de naam Neumann en dat inspireert hem tot de naam Gary Numan. Mean Street & The Lasers gaat op in Tubeway Army en het trio, nog zonder synthesizers, probeert aanvankelijk commerciële punkmuziek te maken. Dat wil niet echt lukken. Dan ziet hij in een hoek van de studio een Moog-synthesizer staan onder een dikke laag stof. Numan gaat hiermee prutsen  en het resultaat is een grote hit in Engeland: 'Are Friends Electric' van Tubeway Army. 

In de zomer van 1979 is Gary in de studio van John Peel en besluit een paar nummers te doen van een toekomstige Tubeway Army-plaat. Een van de nummers is 'Cars' en daar is meteen iedereen enthousiast over. Gary besluit Tubeway Army op te heffen en met dezelfde muzikanten onder de naam Gary Numan de muziek uit te brengen. 'Cars' is de tweede nummer 1-hit voor Numan na 'Are Friends Electric'. Waar de vorige single is blijven steken in de 'bubbling under' in Amerika, daar wordt 'Cars' eveneens een flinke hit. Het staat op nummer 9 in de Billboard. In Nederland blijven zowel 'Cars' als 'We Are Glass' steken in de Tipparade. 'We Are Glass' brengt het in Engeland tot een vijfde plek op de hitparade. Tot de vroege jaren negentig tracht Gary mee te doen in het spel van de popmuziek en met wisselende resultaten. Hij bereikt in Engeland geregeld de hitlijsten en ook zijn albums worden goed verkocht. Dan besluit hij het over een andere boeg te gooien. De muziek wordt 'donker', de teksten meer persoonlijk en opeens is een cultheld geboren. 

Hij is nog altijd actief en heeft vorig jaar zomer zijn debuut gemaakt op het Glastonbury-festival. Zijn meest recente album is echter van 2021. 

Het zilveren goud: 2001 deel II

De terugweg vanuit Mossley... Hoe lang gaan we daar over doen? Wellicht twee berichten want als ik het in eentje moet stoppen, wordt het wel heel erg een geprop. Vijfentwintig jaar geleden ben ik alweer thuis van het avontuur en ben ik inmiddels al op de fiets naar Friesland geweest voor de verjaardag van mijn zwager. Het is dan ook dat ik het 'Grote Nieuws' breek bij mijn ouders. Die blijken allerminst verrast te zijn. Enfin, ik heb de afgelopen dagen terug gebladerd naar de vorige aflevering van 'Het zilveren geheugen'. Na een zeer nodige slaap ontwaak ik in de 'games room' van de Tollemache, volgens mij omdat mensen een pijltje willen gooien. Ik kijk op de klok en opeens heb ik heel veel haast. Ik had nog graag even goed afscheid willen nemen van Frank en Jayne van de Tollemache Arms want het voelt wel alsof ik hier nooit meer ga komen. Dat lijkt ook waarheid te zijn geworden. Vanwaar de haast? Ik wil vóór acht of negen uur in Uppermill zijn zodat ik nog een paar boodschapjes kan halen voor onderweg. Het betekent dat ik me tot Uppermill al in het zweet mag werken en ik ben nét op tijd voor de buurtsuper. Ik koop een grote plastic fles met vruchtensap en stop dat bij de tas in. Nu ben ik klaar voor het grote avontuur!

Ik heb een mooi vooruitzicht. Ik hoef immers maar een paar kilometer steil omhoog te lopen met de fiets aan de hand. De afdaling gaat meer geleidelijk en over een afstand van tien of vijftien kilometer. Het is begin maart en hoe hoger als ik kom hoe meer ik merk dat het vriest. Op de top van Saddleworth kijk ik nog eens in het rond voordat ik naar beneden suis. Hoe hard is het gegaan? Ik meen in 2001 te hebben uitgerekend dat ik op een bepaald moment negentig heb gereden. Dat lijkt me iets overdreven. Met de ligfiets ben ik eens de 54 aangestipt en dat is al té snel voor een rijwiel. Ik denk dat ik in 2001 de 60 heb gehaald. Het vriest ligt en in een bocht voel ik mijn achterwiel iets weg schuiven. Daarmee word ik 25 jaar later nog steeds zwetend wakker. Als ik dáár onderuit was gegaan? Misschien hadden ze mijn lichaam dan drie maanden later gevonden. Er is ook even paniek als ik mijn been wil bewegen, er ligt dan al een laagje ijs op mijn spijkerbroek. In Huddersfield zie ik een tent welke de hele dag door thee schenkt. Toch is het al dicht als ik aanklop. Verder naar Leeds. Daar word ik steeds richting de rondweg gedirigeerd. Is dat de bedoeling? Ik passeer een politiebureau en ga informeren. Ja, dat klopt. De pubs lopen leeg en ik word een paar keer afgesneden door auto's. Even buiten Leeds kom ik langs een supermarkt die 24/7 open is en ik koop een pak koekjes. Bij Tadcaster is de weg nagenoeg uitgestorven. Ik ga bij de afrit op een steen zitten. P&O-dekentje om me heen wil ik van de vruchtensap drinken. Bevroren! Onder de jas houden en zo nu en dan een teugje, het heeft wel wat. Mijn ogen worden zwaar en ik besluit heel even te dommelen. Ik word wakker gemaakt door een veegauto van de gemeente. Op de fiets en weer verder door de nacht. 

Na een paar kilometer zie ik de York Minster al aan de horizon. Dáár moeten we heen! Als ik York kom binnen fietsen is de dag net begonnen. Ik kom binnen aan de kant van Clifton en probeer het eerst daar bij de herberg waar ik een paar weken geleden ook tevergeefs aan de deur ben geweest. Die zit vol. Tja, er zit niks anders op? Ik fiets door naar Bishophill Senior, het 'jongerenhotel' waar ik begin 1998 een paar weken heb gewoond. Geen paspoortcontrole en ik geef de naam op van een huisgenoot in Tuk. Overdag slaap ik iets en later op de middag ga ik York in. Ik vind een paar singles bij een 'charity shop' maar die komen niet eerder aan bod dan in juli. 's Avonds trek ik mijn 'speciale pak' aan en ga nu het nachtleven in van York. Het 'speciale pak' houdt verband met een verhaal dat ik in die tijd schrijf. De hoofdpersoon draagt een zwart overhemd en een groene legerbroek en het verhaal speelt zich eveneens af in Yorkshire. Ik ga deze avond naar de Snickleway Inn aan Goodramgate maar kan de 'magie' van 1998 daar niet vinden. De volgende ochtend check ik uit en moet me haasten om op tijd te zijn voor de kerkdienst in Clifton. Ik luister wel even naar 'Itchycoo Park' van M People tijdens een sigaretje op het bankje waar ik in 1998 geniet van de versie van Small Faces. Ik tref Jim in de kerk en traditiegetrouw kan ik bij hem lunchen. 's Middags geniet ik vooral van het zonnetje en ga dan naar Brownlow Street. De vriend heeft vrienden op bezoek maar hoe meer zielen, hoe meer vreugd? Grote gemene deler is dat ze allen van de herenliefde zijn en ik voel me daar bijzonder thuis. De volgende dag blijkt dat de vriend al jaren heimelijk verliefd is op me en opeens is het wederzijds. De dagen in York zijn legendarisch!

De woensdag wil ik weer terug naar de boot in Hull. Ik vertrek mooi op tijd en heb wind in de rug. Ik heb net even gestaan voor een boterhammetje als ik weer wil fietsen. O nee toch...? Lekke band! Wat nu? Wel, ik ben net voorbij Shiptonthorpe (halverwege York en Hull en waar York Road overgaat in Hull Road) en daar zit een garage. Misschien kunnen zij me helpen? Jawel hoor... Ik heb niet veel geld over maar iemand wil wel even de band plakken, geen probleem. De tijd begint inmiddels wel te dringen als de fiets klaar is. Dan krijg ik een aanbod. Er moet met de bergingsauto een schadevoertuig worden opgehaald in Hull. Als ik wil? De fiets wordt achterop gebonden en zo ben ik een uur eerder in Hull. Weet je wat? Ik maak het af! 

In Nederland is de mond- en klauwzeer uitgebroken. Je mag geen etenswaren meenemen uit Engeland, maar je moet het vrijwillig afstaan. Ik verzwijg de potten Branston's pickle in mijn fietstas. De autobanden worden schoon gespoten, maar dat hoeft niet bij de fiets. Terwijl ik waarschijnlijk dichter in de buurt van agrarische bedrijven ben geweest dan menig auto. Ach, het zal wel! Ik ben rond het middaguur in Spijkenisse. Ik ben mijn pincode kwijt en moet dus even geld lenen van mijn vriend. Die middag slaap ik heerlijk en 's nachts vertrek ik weer naar Steenwijk. Nu wel met méér beleid dan de heenweg. Bij Lopik wordt het licht en ditmaal fiets ik om Utrecht en Amersfoort heen door het Gooi. Het is een barre en koude dag en later op de dag wordt natte sneeuw verwacht. Wederom door de polder. Tussen Kampen en Ens staat een zwaan op het fietspad en dus fiets ik kilometers rond om niet langs dat beest te hoeven. Bij Vollenhove wordt het donker en tank ik nog wat koffie. Via Blauwe Hand en Giethoorn koers ik aan op Tuk en ben een uur of zeven thuis. Ik denk dat ik zeventien uur heb gedaan over de terugweg. 

De eerste vracht singles van maart 2001 zijn platen die ik heb meegenomen uit Mossley.

3319 Step Inside Love - Cilla Black (UK, Parlophone, 1968)
3320 The Tide Is High - Blondie (UK, Chrysalis, 1980)
3321 Rock 'N' Roll Suicide - David Bowie (US, RCA Victor, 1974)
3322 Plays Good Old Rock'N'Roll - The Dave Clark Five (UK, Columbia, 1969)

Als ik me niet vergis heb ik David Bowie in de zomer van 1999 nog van mijn eigen geld gekocht op een 'carbootsale'. Cilla Black is iets krom getrokken en deze heb ik in 2021 vervangen door de Nederlandse met de fotohoes. Blondie ligt in april 1998 al op me te wachten als ik de eerste keer de Emmaus binnenstap. Ook de volgende maanden zullen het steeds 3, 4 of 5 singles zijn uit Mossley. 

*Rakelinks

Een gewaarschuwd mens? Ach, wat zal er mij gebeuren? Ik krijg vandaag een sms-bericht dat Ziggo en Vodafone onderhoud gaan plegen aan het netwerk en dat op maandagmorgen om 01.00 uur. Ik lees er een beetje overheen. Niet wakker genoeg om te weten dat ik dan doorgaans nog in de uitzending zit. Op een gegeven moment lees ik in de chatroom dat ik word gemist op de stream. De opname is dan ook al stil gevallen. Ik pak de stream opnieuw maar... wat heb ik voor het laatst gedraaid? Ik ga ervan uit dat het de plaat van Phil Tate moet zijn en deze draai ik later nog als 'bonus'. Nu ik de twee stukken aan elkaar heb vastgeplakt, blijkt dat er ruim acht minuten mist en dus drie platen. Connie Stevens en Jaki Graham gaan door voor een volgende ronde, Phil Tate heb ik alsnog gedraaid. In dit bericht de beide links van de shows van gisteravond en vanavond. 

In 'Do The 45' heb ik alle nieuwe Blauwe Bak-aanwinsten van deze week gedraaid. Dat is inclusief drie die nog geen bericht hebben gehad en eentje die ik al sinds januari heb, maar die ik nu pas voor het eerst 'mag' draaien. De releasedatum is namelijk komende vrijdag. Daarmee zijn alle vier LRK-singles een feit waarvan ik de proefpersingen heb. Voor de rest een aantal recente aanwinsten. De show is hier te beluisteren. Do The 45 ,

Van 'The Vinyl Countdown' heb ik tot slot nog de bands en artiesten in alfabetische volgorde per decennium gecategoriseerd. 
Jaren 50 en 60: The Spotnicks, Dusty Springfield, Lucille Starr, Status Quo, Steppenwolf, April Stevens, The Mony Sunshine Quartet, Tages, Phil Tate en Wally Tax. 
Jaren 70: The Hollies (3), Honest Men, Hookfoot, Mary Hopkin, Barry Hopkins, Eddie Howell, Hues Corporation, Humbug, Engelbert Humperdinck (2), Ides Of March, Ironhorse, Mick Jackson, Jackson 5, Peter Jacques Band, The Jaggerz, J.A.L.N. Band en Jacky James. 
Jaren 80 en 90: Geier Sturzflug, Bob Geldof, Robin Gibb, Debbie Gibson, Godley & Creme (2), Golden Earring, Eddy Grant, Marcia Griffiths, Haircut 100, Albert Hammond, Haysi Fantayzee, André Hazes en Heaven 17. 
Hier is de link naar de show. The Vinyl Countdown 15 03 26 

*Rondje gebak 70s: Bak 21

Het originele idee is om hetzelfde te doen bij de jaren zestig en tachtig maar dan ook vóór eind augustus. Ik vermoed namelijk dat ik tegen die tijd de bakken weer opnieuw ga inrichten zoals vorig jaar. Toch is het nog niet gekomen van de overige decennia. Enfin, afgelopen zondag heb ik de 21e bak te gast en dat is meteen wel een speciale. Zowel de nummer 1 uit de Gele Bak Top 100 van 2023 als van 2024 staat in deze betreffende bak en dat levert een gevecht op om plek 1 en 2. Zoals ik in de show heb uitgelegd zijn de nummers 5 tot en met 10 inwisselbaar en kunnen elk moment een plaats zakken of stijgen. Ik laat het echter zo zoals ik het heb gedaan in de show. In deze bak Volgens de wet zitten er 135 singles in deze bak, ook al weet ik dat een paar 'dubbele' ook een plekje hebben gekregen. 

De bak trapt af met 'The Race Is On' van Suzi Quatro uit 1978 en eindigt ook in dat jaar met 'Miss You' van Rolling Stones. Ik noem weer de artiesten en bands met drie of meer singles. 

Queen (9), Gerry Rafferty (5), Raiders (3), Rare Earth (9), Redbone (10), Helen Reddy (4), Les Reed Orchestra (3), Charlie Rich (3), Cliff Richard (10), Clodagh Rodgers (3) en Rolling Stones (8).

De top 10 ziet er als volgt uit. 

10. Black Betty - Ram Jam (1977)

9. Killer Queen - Queen (1974)

8. Lovin' You - Minnie Riperton (1975)

7. They Shoot Horses Don't They - Racing Cars (1977)

6. The Witch - Rattles (1970)

5. Right Down The Line - Gerry Rafferty (1978)

4. Just Seventeen - Raiders (1970)

3. Come And Get Your Love - Redbone (1973)

2. Don't Wanna Say Goodbye - The Raspberries (1972)

1. Fresh Air - Quicksilver Messenger Service (1970)

In de bijgaande show kunnen jullie genieten van 31 hoogtepunten uit de bak waaronder 2 van Redbone. Het gaat om de volgende bands en artiesten:

Suzi Quatro, Queen, Quicksilver Messenger Service, Racing Horses, Gerry Rafferty, Raiders, Rainbow, Ram Jam, The Ramones, Kenny Rankin, The Rare Earth, The Raspberries, The Rattles, Raydio, Redbone, Redwing, Les Reed, Reggaelia, Reparata & The Delrons, Revolution System, Charlie Rich, Cliff Richard, Rich Kids, Rikki & The Last Days Of Earth, Minnie Riperton, Road (Leeuwarden), B.A. Robertson, Vicki Sue Robinson, Clodagh Rodgers, Rolling Stones. 

Hier is de link om de show te beluisteren. https://pixeldrain.com/u/uy7ZQYF7 

Singles round-up: maart 5

Als het goed is, liggen er nu twee singles uit Spanje in de brievenbus op me te wachten. Dat zijn nieuwe releases en kunnen wel in een later bericht. Ik ga in deze aflevering twee Discogs-bestellingen samenvoegen. Om te beginnen is het de dag dat ik naar de kringloop in Ruinerwold ben geweest. Ik heb die middag even rondgehangen op Discogs en heb zin in een bepaalde Pretty Things-single. Dan zie ik een erg aantrekkelijk aanbod bij een Deense handelaar. De volgende dag hak ik de knoop door. Het is veruit de goedkoopste oplossing, ook al zou er weinig over zijn van het fotohoesje. Bijna een maand geleden heb ik 'She Was A Gipsy' van Christie Lane gekocht en dat maakt dat ik opeens ook 'Johnny Remember Me' wil hebben. Dat plaatje doet maffe prijzen als het met fotohoes is. Ik tref bij Luckywolf een exemplaar in bijna nieuwstaat en met het labelhoesje. Toch blijft deze bestelling bijna een maand in het mandje liggen. Ruim een week geleden vul ik het mandje aan en ga over tot aanschaf. Het is een 'mixed bag' van potentiële Blauwe Bak-singles alsook voor de Gele Bak. Laat me maar snel beginnen. Platen met (LW) achter de titel zijn afkomstig van Lucky Wolf. (GS) staat voor GladSamler, de naam van de platenwinkel uit Deense Odense. 

* Christie Lane- Johnny Remember Me (NL, Polydor, 1970) (LW)
Ik heb nog geen noot gehoord van de plaat maar het oogt meteen interessant. Hans Vermeulen produceert het en de groep doet het oudje van John Leyton. Waar 'Gipsy' ietwat kneuterig klinkt, daar hebben ze flink bijgespijkerd want dit staat als een huis. Uiteraard ook dankzij de vaste hand van Vermeulen. Hij staat her en der als 'prog', maar dat valt wel mee. Het is een update van een nummer van negen jaar oud met de instrumentatie en productie van 1970. Een leuke novelty en zeker voor deze prijs. Ik zou er geen tientje voor hebben gegeven. 

* En Vogue- My Lovin' (Duitsland, East West, 1992) (GS)
Een kassakoopje. Uiteraard kijk ik ook even bij de 'soul' en zie dan deze voor een lief klein eurootje. Uiteraard gewoon voor de Gele Bak want daarvoor is het een té grote hit geweest. 

* Gladdy & Stranger with Shorty Perry- Dedicated To Illiteracy (UK, Down Town, 1973) (LW)
Bij Lucky Wolf kijk ik eveneens bij de reggae. Hij heeft zelfs nog een andere maar dan krijg ik het bericht van Discogs dat deze is verkocht. Jammer maar helaas. Deze single is goedkoop en dus interessant genoeg. Het is 'Dedicated To The One I Love' op een reggae-deuntje. Ik moet heel eerlijk bekennen dat ik niet goed weet wat ik ervan moet denken. Het is een curieus plaatje, laten we het daar op houden. In geval van Honeyboy vind ik de dub beter en dus gaan we ook '; Illiteracy Dub' van G.G. All Stars proeven. Het heeft het gezongen intro en intussen horen we de muzikanten in de studio van alles roepen. Een leuke stoplap is het zeker. Ik denk dat het Gele Bak wordt voor dit schijfje. 

* The Jackson 5- Maybe Tomorrow (NL, Tamla Motown, 1971) (LW)
Persoonlijk ken ik het nummer het beste in de uitvoering van UB40 maar dit origineeltje mag er zeker ook zijn. Deze mag wel met stip in de Blauwe Bak. 

* The Jaggerz- The Rapper (Denemarken, Kama Sutra, 1970) (GS)
Ik heb vorig jaar eens een single van The Jaggerz gekocht van Mark. Ik ben daar niet heel erg zeker over maar wil nu ook wel eens 'The Rapper' proberen. Het is een kruising tussen Sly & The Family Stone en Redbone als je het mij vraagt en, nee, de Blauwe Bak is te hoog gegrepen voor dit schijfje. 

* The Pretty Things- Defecting Grey (Zweden, Columbia, 1968) (GS)
Van 2007 tot en met 2009 heeft de KRO op de zaterdagavond een erg leuke show met albumtracks. 'Deja Vu' heet het en wordt aanvankelijk gepresenteerd door Jeanne Kooymans. Luisteraars kunnen hun favoriete album aandragen voor de 'Eregalerij' en mijn keuze verbreekt records binnen het programma. Ik stel 'North Star Grassman And The Ravens' van Sandy Denny voor. Als dank mag ik een cd uitzoeken uit de Eregalerij. Ik kies voor 'S.F. Sorrow' van The Pretty Things. Het is de complete 'rockopera' met enkele bonustracks en een uitvoering van het stuk uit 1997. Zo maak ik kennis met 'Defecting Grey', een single die verschijnt rondom 'S.F. Sorrow' maar niet op het album staat. Een uiterst maf en zwaar psychedelisch ding. Het is sinds het afgelopen jaar dat ik geïnteresseerd raak in de single. Op veel adressen is hij onbetaalbaar en dan tref ik Glad Samler Records in het Deense Odense. Qua beschrijving is er niks over van het hoesje. En...? Het hoesje heeft oorspronkelijk een maagdelijk witte lijst en deze is bruin geworden door de jaren heen. De plaat draait er niets minder om! Een hele serieuze 'big want' voor een zeer schappelijke prijs als je geen 'condition-freak' bent. Hij knalt letterlijk uit de speakers!

* The Righteous Brothers- Soul And Inspiration (Duitsland, Verve, 1966) (GS)
Een keurig exemplaar van deze Righteous Brother-single voor een dievenprijsje. De b-kant heet 'B Side Blues' en is blijkbaar geschreven door Medley en Hatfield. Het is ook echt een blues en dus geen verrassing. Deze is overigens ook gewoon voor de Gele Bak. 

* The Silhouettes- Tell Daddy (Barbados, Trex, 1972) (LW)
Op dit label wordt vermeld dat Richard Stoute de zanger is. Leuk omdat ik ook een andere single heb van deze Stoute. Hij is ietwat uit het lood. Aan beide kanten zijn het grootse ballades, een heel contrast met de andere Silhouettes-single en Richard Stoute's uitvoering van 'Vehicle'. Uiteraard voor de Caribische afdeling van de Blauwe Bak. 

* Percy Sledge- When A Man Loves A Woman (Zweden, Atlantic, 1966) (GS)
Deze heb ik al in de Nederlandse uitdossing in de Blauwe Bak, maar deze komt daar ook te staan. Vermoedelijk gaat de Nederlandse terug de Gele Bak in. 

* Sly & The Family Stone- If You Want Me To Stay (NL, Epic, 1973) (LW)
Een hele echte Sly Stone-klassieker en uiteraard voor de Blauwe Bak. 

* Springer & The Barons- Spouge Rythm (Barbados, Wirl, 1974) (LW)
Dit plaatje heb ik blind gekocht. 'Spouge Rythm' is de Barbadiaanse variatie op de reggae. Victor Gittens is de zanger op beide kanten en hij staat te boek als een reggaezanger van Barbados en een promotor. 'Oh Babe' is door Gittens zelf geschreven en is verre van reggae. Het is lekkere zwijmelsoul om heerlijk met je lieftallige op het strand te dansen bij de ondergaande zon. Uiteraard ook voor de Barbados-collectie in de Blauwe Bak. 

* Tages- There's A Blind Man Playin' Fiddle In The Street (Denemarken, Parlophone, 1968) (GS)
Tijdens de vakantie in Denemarken in 1991 koop ik 'I'm Going Out' van Tages. Op de keerzijde van de fotohoesjes zie ik geregeld titels staan van overige Tages-singles. In 2011 heb ik nog eens de elpee van Blond gekocht, feitelijk de opvolger van Tages. Tages is een Zweedse band. Ik zoek op Tages in de winkel van Glad Samler en zie dan deze met 'beschadigd' hoesje en deze is meteen vijftien euro goedkoper. Er is een beetje op de achterkant gekrabbeld. 'Blind Man' is een eigen nummer van Tages en is een beetje als The Move met diverse psychedelische geluidjes tussendoor. 

* The Undisputed Truth- Smiling Faces Sometimes (NL, Tamla Motown, 1971) (GS)
Jawel... deze single heeft eens de reis gemaakt van Heemstede naar Denemarken. Verpakt in een Tamla Motown-hoesje dat aanvankelijk Engels lijkt totdat ik de Duitse tekst lees. Het is een formdabel nummer dat ik in iedere uitvoering lust, maar deze van The Undisputed Truth is zoals ik het vooral ken. Voor de Blauwe Bak. 

* Dionne Warwick- The Windows Of The World (NL, Scepter, 1967) (LW)
Iets met Dionne en fotohoesjes voor een schappelijke prijs. Eerlijk is eerlijk: Het is te poppy voor de Blauwe Bak maar het is wel een onweerstaanbaar nummer dat ik nog niet ken. 

Singles round-up: maart 4

Afgelopen maandag heb ik de camera van nieuwe batterijen voorzien. En ja hoor... meteen is de eerste foto weer DSCN001. Ofwel: Het apparaat telt niet meer door en begint iedere keer opnieuw. Voor Soul-xotica betekent dit dat ik de bestandjes uit de vorige weken moet verwijderen om niet steeds de melding 'DSCN001 bestaat al. Wilt u het vervangen?' te krijgen. Het hoort niet zo te zijn, maar dan opnieuw: Het apparaat heeft ongeveer achttien jaar geleden de fabriek verlaten. Even wachten totdat de hype voorbij is en dan weer eens kijken naar een ander exemplaar van mijn vorige Coolpix. De kringloopwinkel in Dedemsvaart vermeldt het weeknummer op de prijsstickers. Daar kan ik aan aflezen dat de 'interessante' singles in week 30 aan de winkel zijn toegevoegd. Ik ben intussen nog wel eens in de buurt geweest tijdens openingstijden maar nooit de neiging gehad om weer binnen te kijken. Ik ben uiterst gelukkig dat ik maandag ben afgestapt. Wat zou er nog méér hebben gelegen in week 30? De singles getuigen van een fijne muzieksmaak van iemand die deze schijfjes tussen 1967 en 1973 heeft gekocht. Cuby, psychedelica, progressieve rock... het ligt er allemaal. Ik kan me van vorig jaar februari herinneren dat er al een paar 'zonnesteek'-platen bij zitten. In week 30 moet de persoon die de singles van stickers heeft voorzien ook in de brandende zon hebben gezeten. Daar doe ik dan mijn voordeel mee, hoewel er uiterst bizarre dingen tussen zitten. Een single zonder hoes met een diepe kras voor 30 euro? Enfin, ik tref er maandag twaalf waarvan er vijf dubbel zijn. 

De singles hebben allemaal stickers van rondom week 30. De singles in de 'goedkope' bak zijn al interessant, maar als ik ben vol verbazing als ik de bak uit het kastje mag bekijken. Er zijn vijf singles zó leuk dat ik ze niet kan laten liggen hoewel ik ze al eens heb, 

* Django- Timothy (NL, Polydor, 1971)
* Dusk- Angel Baby (NL, Stateside, 1971)
* George Howe- Maxwell's Silver Hammer (Duitsland, MCA, 1969)
* John Kongos- Tokoloshe Man (NL, Ariola, 1971)
* Ruby Nash- Blame It On The Summer Sun (NL, Polydor, 1971)
Django heeft een hele aardige geschiedenis. In de vroege jaren zeventig wordt het Friese dorpje Bantega opgeschrikt door een stel Amerikanen. Ze hebben een bandje en weten zichzelf in de kijker te spelen bij Polydor. Peter Koelewijn heeft de eer om de plaat te mogen produceren, maar hij is niet bepaald onder de indruk van de Amerikanen. De plaat flopt en Polydor ziet een opvolger niet zitten. Een paar weken later staat een sjieke Amerikaanse zakenman voor de deur van Koelewijn. Hij smeekt Koelewijn met een goedgevulde envelop om nóg een plaat op te nemen met Django. Wat blijkt? De zakenman is de vader van de zanger. De vader heeft een véél jongere vriendin waar zijn zoon ook een oogje op heeft. Het idee is dat Django een hit kan scoren zodat zoonlief zo ver mogelijk bij de vrouw van de zakenman weg blijft. Ondanks de envelop is de tweede opname er nooit gekomen en een paar jaar later zijn de Amerikanen weer gevlogen. Ik kan deze niet laten liggen voor een euro. Dusk, John Kongos en Ruby Nash zijn welkome upgrades. George Howe heb ik al in een Scandinavische uitdossing. 

* Audience- Bella Donna Moonshine (NL, Philips, 1970)
Nee maar... Deze single ligt dus al vanaf week 30 voor 3 euro te wachten op mij. Ik heb hem dinsdag al even gedraaid en het eerste dat opvalt... Hij is heel erg mono. De banjo in de brug van het nummer komt er dan ook niet echt lekker uit. Beetje jammer maar wel met een smetteloos hoesje. Het gaat nog moeilijk worden met de 'Eindstreep' van deze maand. 

* The Bonzo Dog Band- I Want To Be With You (NL, Liberty, 1969)
Dan The Bonzos. Zowaar twee nummers die ik helemaal niet ken. Het hoesje ligt in tweeën en de voorkant mist een hoek maar dat mag de pret niet drukken. Het zijn nummers die niet de verzamel-cd hebben gehaald die ik ooit heb gekocht. 'I Want To Be With You' komt uit de pen van Neil Innes en hier is hij alvast aan het oefenen voor The World. De grappen en grollen blijven op de achtergrond en het is gewoon een erg fijne popsong zoals alleen Neil Innes deze weet te schrijven. 'We Were Wrong' op de flip is van Vivian Stanshall en deze meen ik wel eens eerder te hebben gehoord. Het is een pastiche op de popmuziek van jaren ervoor uiteraard met een kwinkslag. Het is geen tweede 'I'm The Urban Spaceman' maar erg leuk om deze in de collectie te hebben. 

* Louis Van Dyke- A Whiter Shade Of Pale (NL, Artone, 1969)
Louis Van Dijk brengt op een zeker moment 'When A Man Loves A Woman' uit, een album waarop hij de grote pophits onder handen neemt. 'A Whiter Shade Of Pale' is verhoudingsgewijs aardig te pruimen. Uiteraard houdt hij zich aanvankelijk vooral aan de orgel-melodie maar gaat verderop improviseren. Ik moet bekennen dat ik ademloos zit te luisteren. Op de flip doet hij 'With A Little Help From My Friends' en neemt daarbij The Beatles als uitgangspunt. Jazzy uitvoeringen van The Beatles kennen we alleen wel. 

* Albert Hammond- When I'm Gone (NL, CBS, 1981)
'The odd one out'. Het is, volgens mij, de eerste single die ik uit de bak haal voordat ik Audience en andere pareltjes vind. Voor een euro mag die wel mee! Het is bovendien een uitstekende plaat maar ik wil nu weer terug naar de jaren zestig en zeventig. 

* Laurent & The Mardi Gras- Sing Sing Barbara (NL, Disc AZ, 1971)
Deze single heeft zowaar een naam op het hoesje. Is de persoon met de uitmuntende muziekkeuze dan een dame? Goede smaak, Janny! Michel Taieb is zijn echte naam maar gebruikt Michel Laurent of gewoon Laurent voor zijn muzikale carrière. The Mardi Gras is het groepje Amerikanen dat in Parijs is neergestreken en onder andere 'Too Busy Thinking 'Bout My Baby' heeft gemaakt. 'Sing Sing Barbara' is een gewoon popliedje met het dominante Farfisa-orgeltje van The Mardi Gras. 

* Van Morrison- Like A Cannonball (NL, Warner Bros., 1972)
'Like A Cannonball' heeft qua zang in de coupletten veel weg van 'It's All Over Now Baby Blue' van Them en dat is een prettige associatie voor mij. Van The Man is altijd goed en deze single is geen uitzondering. De laatste jaren zijn ze de Blauwe Bak in gegaan maar deze is uitsluitend voor de Gele Bak. Het wordt weer gezellig op de zondagavond!

* Pretty Things- October 26 (NL, Harvest, 1971)
Het is momenteel een Pretty Things-feestje maar deze had ik zeker niet zien aankomen. De ruige rhythm & blues behoort al lang tot het verleden en Pretty Things maakt perfecte progressieve rockmuziek in 1971. We gaan het straks opnieuw hebben over dit orkest. 

Week Spot + Singles round-up: maart 3

'De eerste uit de volgende aflevering is de Week Spot'. Dat heb ik vanmiddag geschreven. Juist, de Week Spot is gisteravond al unaniem gekozen, ook omdat ik wel verwacht dat er vast wel iets is te vinden over de betreffende zangeres. Ai! Dat valt tegen. Als Roddie Joy morgen langs zou komen in Uffelte, dan wordt ze nog dezelfde dag het land uitgezet. Ze is een ongedocumenteerde. Haar echte naam is Rita Coleman en ze heeft na een aantal singles als Roddie Joy in de jaren zestig één disco-single gemaakt als Rita Fortune. Ik ken haar 'If There's Anything Else You Want, Let Me Know' van de 'Northern Soul Jukebox' en zie vanmiddag dat de demo in niet al te goede staat best te behappen is. Sterker nog: Ik heb eentje in mijn boodschappenmandje neer gelegd. Verder kan ik zo snel niet meer informatie vinden over Roddie Joy en... dat is me eigenlijk ook wel prima! Op die manier kan ik nog een extra 'Singles round-up' doen want er komt genoeg binnen! Aan deze aflevering heb ik nog een extra single toegevoegd en dat zal ik straks uitleggen. Bij deze is de Week Spot van deze week 'Come Back Baby' van Roddie Joy uit 1965 en daarmee vervolg ik ook de 'Singles round-up' over de singles van Mark en eentje uit Zweden. 

* Roddie Joy- Come Back Baby (US, Red Bird, 1965)
Het Red Bird-label is vooral bekend vanwege de meidengroepen. Het is de thuishaven van The Shangri-La's en The Dixie Cups. Als ik me niet vergis is Red Bird het project van George 'Shadow' Morton en krijgt hij zeggenschap van Mercury over de catalogus van Red Bird. Het genoemde 'If There's Anything Else You Want' zit dan ook op het randje van de girlgroup-pop, maar daar heeft de Northern Soul-danser geen bezwaar tegen. Het 'past' in de structuren van de Northern Soul-beweging en dus wordt het alom geaccepteerd en gerespecteerd. 'Come Back Baby' is ietwat 'moody' maar nog altijd wel in het idioom van de meidengroepen. Qua groove meer soulvol dan haar andere single, maar hee... ik heb sinds vanmiddag opeens wel veel zin in deze 'big want'. 'Love Hit Me With A Wallop' is iets meer upbeat maar toch leunt dit teveel tegen The Shirelles aan. Wel prettige muziek maar iets minder geschikt voor 'Do The 45'. 'Come Back Baby' is deze week dus de Week Spot. 

* Garnet Mimms- I'll Keep Loving On (US, GSF, 1972)
Een andere legende met toch wel een schaarse single. 'I'll Keep Loving On' heeft een lekkere voortstuwende groove met een diep respect voor de bespeler van de tamboerijn. Die heeft wel een Chocomel verdiend! Het refrein heeft een lekkere hook en dat maakt dat dit alles in zich heeft om een grote hit te worden. Toch is dat in 1972 niets geworden en dus ga ik het 54 jaar later alsnog proberen. Op een kwaliteits-bootleg staat het symbool van een varken. Bij soulplaten ontbreekt een symbool maar saat Philip Mitchell genoemd als songschrijver. Mitchell is verantwoordelijk voor 'Somebody Someplace'. Dit is een echte 'double-sider' want deze kant is ook niet versmaden. Fraaie blazers en mooi gearrangeerd terwijl Mimms ook even flink zijn ziel mag opentrekken voor een krijsje. Dit is voorlopig mijn favoriete kant. 

* Radiants- Heartbreak Society (US, Chess, 1963)
Een peperduur plaatje. Toch is het ieder dubbeltje ruimschoots waard want het is Radiants op haar best. Dit is de reden waarom ik doorgaans de voorkeur geef aan de soul uit Chicago. Het is net ietsje rauwer dan Philadelphia of Detroit waardoor het gaat leven. Tegelijk wel een stevige productie want het zijn vakmensen bij Chess. 'Please Don't Leave Me' begint als een gospel maar verandert dan in rauwe harmony-soul. Twee uitstekende kanten! Dat maakt de plaat opeens een stuk goedkoper. 

* Sound-Of-Experience- Welcome Home (US, Community, 1973)
De vorige release op Community qua catalogusnummer is gedateerd als 1972 en dus is 1973 een gokje. De oorlog is voorbij en dus komt het schatje terug naar zijn liefje. Toch klinkt het liefje alsof ze inmiddels een andere bedgenoot heeft gevonden. Toch kraait de dame erop los alsof ze meteen zijn uniform aan flarden wil scheuren. Twee minuten en drieënveertig seconden later liggen ze vast de liefde te bedrijven alsof het nooit 1967 is geworden. Op de flip de instrumentale versie. Een echte onversneden 'oddball' met een knipoog naar de 'Vietnam-discs'. 

* Ediwin Starr- Harlem (US, Ric-Tic, 1966)
De a-kant is 'Headline News' en die heb ik op de Engelse Polydor met 'S.O.S. (Stop Her On Sight)' op de keerzijde. De reden van aanschaf is 'Harlem'. Zeg je 'Harlem' dan denk je aan Ben E. King en The Drifters. Hoewel deze productie uit Detroit komt heeft iedereen goed geluisterd naar de 'big city'-producties van The Drifters want deze sluit naadloos aan op de platen van de groep uit deze periode. Een minder gehoorde kant van Edwin Starr. 

* Marsha Tinsley- Now That You're Gone (US, RCA Victor, 1975)
Doorgaans ben ik niet echt de man van de ballades. Deze 'issue' is schaars en daar is de vraagprijs ook naar. Ik word meteen gegrepen door de ballad op de b-kant. Dan krijg ik afgelopen weekend een berichtje van Mark. Hij geeft me tien pond korting op de volgende bestelling want de b-kant heeft een defect. Wat is er gebeurd? Zou iemand een 'drill hole' door het vinyl slaan? Feit is dat er halverwege de b-kant een diepe kuil in het styreen zit en dat de groef van de andere kant zichtbaar is. Niet te draaien dus en moet ik maar wennen aan de a-kant. Niks mis mee. Een gezellig heupwiegende groove met een gesproken intro en een prettige hook in het gezongen gedeelte. Ik kan er helemaal mee leven!

* Woman- I Want To Get You Back (US, Shock, 1971)
Mark adverteert deze plaat een week geleden maar ik ben nét te laat met reserveren. Omdat het nummer nog speelt op de achtergrond (vanaf Youtube) raak ik opeens erg gehecht aan het liedje. Ik zoek op Discogs en vind dit exemplaar bij een Zweedse dealer. Die is vanmiddag binnen gekomen. 'I Want To Get Back' riekt naar 'lowrider soul' en past dus helemaal in mijn straatje. De andere kant moet ook een 'killer' zijn maar die heb ik nog niet geproefd. 'That's How It Is' heeft een méér gearrangeerd stereo-geluid en opnieuw die unieke stemmen van de gezusters vrouw. Dit is iets meer in het crossover-idioom maar ik begrijp nu wel waarom dj's krom liggen voor een origineel in een topstaat. 

De laatste vijf zijn weer uit het 'goedkope' pakket van Mark. 

* Melba Moore- The Greatest Feeling (US, Buddah, 1977)
Of heb ik deze al? Ik moet het even checken. Ja okay, die heb ik dus al en had eigenlijk bij de dubbele singles moeten staan. 

* Wilson Pickett- Sugar Sugar (US, Atlantic Gold, 1970, re: 1973)
Ik neem aan dat Mark hem in het pakket heeft gestopt voor 'Fire And Water'  maar dat nummer heb ik in ieder geval op single. 'Fire And Water' is trouwens een cover van de Engelse hardrockers van Free. Wilson is op een bepaald moment een marionet en moet ook 'Sugar Sugar' in het vinyl persen. Het is een aardige novelty maar ook niet meer dan dat. 

* Prophecy- Betcha Can't Guess My Sign (US, Mainstream, 1975)
Dezelfde groep als van de All Platinum-singles. 'Betcha' is opgenomen met de Smurfen en dat zou Prophecy niet nodig zijn geweest, maar ja... het zal vast lachen, gieren en brullen zijn geweest in de studio. Het is een jaar voor 'Disco Duck' van Rick Dees met hetzelfde effect. 

* Rufus Thomas- Do The Push And Pull (US, Stax, 1970)
Dit nummer staat bij ons in de Tipparade maar hier vanaf de originele Stax-single. Ik heb niet een hele grote fan van het Stax-werk maar deze kan ermee door. 

* Freddie Waters- You Can Make It If You Try (US, Kari, 1980)
We besluiten deze 'Singles round-up' met fluweel per strekkende meter. Een prachtige ballade van meneer Waters. 'It Has To Be Love' op de keerzijde is meer upbeat en gaat meer richting de bluesy post-disco als er zoiets bestaat. Omdat ik niet zo van de ballades ben, denk ik dat dit wel eens de favoriete kant kan worden, maar het is wel een beetje 'oddball'. 

Het volgende bericht gaat over de twaalf singles uit Dedemsvaart. Daarna moet ik even bekijken hoe ik de overige Discogs-orders ga combineren voor berichten.