Singles round-up: september 2

Ik ga ook meteen maar door met het volgende deel. De komende dagen ook nog even flink aan de bak en dan zitten we weer op schema. Morgen ontvang ik ook een andere 'nieuwe' single en deze komt binnenkort in een 'Singles round-up' met een paar andere hagelnieuwe aanwinsten. Nu even snel de laatste acht singles uit Assen en daarna zoek ik mijn nachtverblijf op. 

* Ola & The Janglers- La La La (Duitsland, Ariola, 1969)
Een snerpende fuzzgitaar en wat gaat er daarna gebeuren? Een Duitse release van een Zweedse band met 'La La La' als titel belooft weinig goeds. In de coupletten klinkt het als een vuige Amerikaanse garagerock-band. Helaas zakt het in als een pudding als Ola en zijn kornuiten los gaan in een erg poppy 'La La La'. Muzikaal is het desondanks erg fijn als je van garagerock houdt. 

* Rare Earth- Warm Ride (Duitsland, Prodigal, 1978)
'Top Hit In USA' staat op het hoesje. We kennen Rare Earth vooral van de lang uitgesponnen covers van Motown-klassiekers als 'Get Ready' en 'I Know I'm Losing You'. Sterker nog: De band staat onder contract bij Motown in die tijd en dat zoekt de naam voor een nieuw progressief rock-label. Dan grapt één van de mannen 'Rare Earth' en tot hun eigen verbazing heeft Motown opeens een label naar hen vernoemd. In 1978 neemt de band 'Warm Ride' van de gebroeders Gibb onder handen. Alhoewel? De tijd van de lange 'work-outs' is al lang voorbij en Rare Earth doet een versie die iets meer 'rock' is dan die van de Bee Gees, maar verder blijven alle elementen intact. Het is niet heel bijzonder maar voor een euro hoor je mij niet klagen. 

* Jerry Rix- Come, Let's Go (NL, Philips, 1965)
Is deze niet veel meer waard? Een vlugge blik op Discogs leert me dat de schijf alleen niet veel hoeft op te brengen. Met fotohoes praten we toch over minimaal vijftien euro. Het is de tweede single van Jerry Rix, de zoon van Toby van de toeteriks. Dit plaatje wordt geschreven en geproduceerd door Peter Koelewijn. Voor een achttienjarige heeft Jerry al een diepe en krahtige stem. Hij zingt een beetje statig terwijl Koelewijn het voorziet van een 'beat ballad'-begeleiding. Zeker niet slecht! 

* Roxy Music- Trash (NL, Polydor, 1979)
Deze heb ik al maar niet met fotohoes. En daar gaat het me een week geleden om. 

* Leo Sayer- Train (Duitsland, Chrysalis, 1974)
De Molukse treinkaping van 1975 zet Wijster internationaal op de kaart. Een aantal jaren geleden is er een dorpsfilm verschenen over deze barre dagen in december 1975 waarbij foto's en filmbeelden achtereen zijn gemonteerd met enkele van de grote hits uit die tijd als soundtrack. Dat bevat ook 'Train' van Leo Sayer. Hoe toepasselijk. Altijd een leuk plaatje gevonden!

* The Shadows- Let Me Be The One (NL, EMI, 1975)
Over leuke platen gesproken. Het Songfestival-liedje van The Shadows is een gedoodverfde winnaar totdat Nederland komt met haar diepe levensfilosofie van 'Ding-A-Dong'. Daar is ook The Shadows niet tegen bestand. 

* Sha Na Na- Yakety Yak (NL, Kama Sutra, 1969, re: 1973)
Max Yasgur is een enorme fan van Sha Na Na en om hem tegemoet te komen, wordt de band toegevoegd aan de line-up van Woodstock. Een groot contrast want het merendeel van de aanwezige hippies moet niks hebben van een deze rock'n'roll-revivalisten. Ik heb de elpee van Sha Na Na ook ergens liggen en dat is een dampende en stampende show. In 1973 woont de b-kant in onze Tipparade. We hebben het dan over het mierzoete 'A Teenager In Love'. Deze kant van de single is studio waar 'Yakety Yak' 'live' is, maar dat is ook het geval met de elpee. 

* Time Bandits- Sister Paradise (NL, CBS, 1982)
Ook nog even lokaal winkelen? Waarom niet! De oorsprong van Time Bandits zit op het randje van Groningen en Drenthe. Alides is onverminderd actief en ik zou hem best nog wel eens 'live' willen zien en horen. Mijn oudste broer is in 1982 een grote fan en heeft ze zeker wel 'live' gezien. 'Sister Paradise' is een beetje vergeten maar opnieuw een winnaar van de band. Ik mag binnenkort meer over hen schrijven in de 'Honderd achteruit'. 

Nu eerst maar eens de ruststand aanvaarden. 

Singles round-up: september 1

Mijn gedachten zijn wel een paar maal afgedwaald vandaag. Een groot contrast? Ach, ik moet bekennen dat ik me vandaag niet heb gestoord aan de regen. Het voelt juist wel lekker, net zoals het buitje dat ik de zaterdag van Emmen heb gehad. Als de Buienradar gelijk heeft, zal het morgen flink regenen als ik naar het werk toe ga. De rest van de dag lijkt nagenoeg droog. Pas om vijf uur weer een stevige bui. Laten we hopen dat het om tien uur valt in plaats van negen uur. Als ik eerst maar op de zaak ben. Ik ben ook zomaar een half uur zoet met het sorteren van de post. Vandaag heb ik een hele lange dag gemaakt, ik ga zelfs in de overuren. Ik ben in eerste instantie om drie uur klaar maar wil nóg wat weg brengen. Eigenlijk had ik het centrum moeten laten liggen, maar vooruit.. ik heb het toch in de tas zitten. En zo wordt het zomaar vijf uur terwijl ik bezig ben. Ik heb zojuist de twee foto's gemaakt van de singles uit Assen en de alfabetische volgorde bepaalt dat ik vanavond begin met zeven singles. Er valt een gat tussen Hot Tuna en Ola & The Janglers. In Emmen kan ik maar niet een bevestigend gevoel krijgen, over de singles uit Assen ben ik wel erg te spreken. En bijna allemaal gewoon een euro met vier van 1,50. Daar heb je in Emmen bijna niks voor!

* Addrissi Brothers- Slow Dancin' Don't Turn Me On (NL, Buddah, 1977)
Op de foto is dit de enige zonder een plastic hoesje? Er is afgelopen weekend een 'nieuwe' single binnen gekomen en de platen van dit label zitten standaard in een plastic hoes. Dat is bij de nieuwste release niet het geval. Ze komen echter altijd met stickers en een persoonlijk bedankje en dus heb ik een plastic hoesje nodig. Jullie raden het al? De Addrissi Brothers. In de tijd van 'Floorfillers' draai ik geregeld een discoplaatje van de gebroeders. Gewoon platte disco, niets voor de Blauwe Bak, maar aangenaam genoeg om het een paar keer te draaien. Het zal me benieuwen of 'Slow Dancin' in dezelfde categorie valt. Het past in de 'yacht rock' als je het mij vraagt hoewel ik daar weer geen ruimte voor reserveer in de Blauwe Bak. Maar het is wel een erg fijne plaat!

* The Art Company- Susanna (NL, CBS, 1983)
Als ik in Mossley woon, koop ik eens een oudere editie van The Guinness Book Of Hit Singles, het Engelse 'Hitdossier'. Deze is uit begin 1988. Het is meteen op één van de eerste bladzijden dat ik op een mysterie stuit. The Art Company een band uit Nederland? Het duurt wel een paar uur voordat het kwartje valt. VOF De Kunst! Ik heb ooit begrepen dat de Nederlandse 'Suzanne' een hit was geweest in Frankrijk. Mark Foggo helpt de mannen met een Engelse tekst en The Art Company is tamelijk succesvol in Engeland. Hij is echt voor de heb want ik heb nooit zoveel gevoeld voor 'Suzanne' maar voor 1,50 in de Nederlandse uitdossing haal ik de hand over het hart. 

* The Chi-Lites- I Found Sunshine (Duitsland, EMI, 1973)
Deze heb ik al maar... voor een euro met de Duitse fotohoes? Bovendien valt me meteen iets op. The Chi-Lites op EMI? De plaat is oorspronkelijk uitgebracht op Brunswick en dat wordt door verschillende bedrijven gedistribueerd in Europa. Vaak Buddah of Phonogram of MCA, maar EMI? Ik heb hem afgelopen zaterdag in 'The 2026 Collection' gedraaid, maar weet niet helemaal zeker of deze het gaat schoppen tot de Blauwe Bak. Daar beslis ik in december over. 

* The Diversions- Fattie Bum-Bum (Duitsland, Gull, 1975)
Ik word opeens erg blij als ik deze in de handen hou. 'Disco-reggae' noemen ze het maar het is bovenal reggae. Wel enorm kneuterig gespeeld maar het is en blijft een leuke novelty. Het is een enorme hit geweest in Engeland. 

* Percy Faith- Summer Place '76 (NL, CBS, 1976)
In 1976 is het de gewoonte door oudgedienden om hun oude hits opnieuw op te nemen. Percy Faith sluit die rij met een update van één van de allermooiste instrumentale nummers ooit dat beslist geen upgrade nodig heeft. Maar aan de andere kant, als Barry White ermee weg komt om 'Rhapsody In Blue' om te zetten in disco dan mag Percy het ook proberen. Ik ontdek nu dat er een scheurtje zit in het vinyl waardoor hij niet lekker door draait, maar dan opnieuw: Ik was ook niet van plan om hem heel vaak te draaien. Doe mij maar het origineel!

* The Fortunes- Celebration Of The Year (NL, United Artists, 1969)
Ik sta even te dralen met deze single in mijn handen. Heb ik deze al? Voor een euro met fotohoes hoef ik niet lang na te denken. Bij thuiskomst blijkt dat het één van de weinige Fortunes-singles is die ik nog niet heb. Ik had hem niet beter kunnen wensen dan in deze uitdossing. Het is niet zo sterk als de Decca-singles van een paar jaar eerder, maar nog altijd kwaliteit in vetgedrukte hoofdletters. 

* Hot Tuna- Keep On Truckin' (Duitsland, Grunt, 1972)
In 1972 is het vliegtuig van Jefferson al neergestort en wordt door een deel van de groep gewerkt aan een ruimteschip. Jorma Kaukonen richt vervolgens Hot Tuna op. Het moet een 'afschuwwekkende naam' hebben en ik geloof dat ik het met hem eens ben. Gloeiend hete tonijn moet inderdaad niet erg smakelijk zijn. 'Keep On Truckin' wordt weggeschreven als een 'traditional'. Ik heb even flink moeten zoeken en kom dan uit bij Blind Boy Fuller, de blueszanger, die dit in 1928 heeft opgenomen. Kaukonen tekent voor het nieuwe arrangement en dat is erg prettig!

*Radiolinks: 5 en 6 september

De vakantie is weer voorbij. Niet alleen de vakantie van het werk maar ook de dagen van rust op Soul-xotica. Ik heb gisteren meteen een avontuur beleefd dat me ervan heeft weerhouden om te publiceren. Ik fiets vanuit het werk over Kallenkote en langs de kazerne van Havelterberg. Ik heb in Steenwijk een kleine lekkernij gekocht die nog altijd in de fietstas zit. Snel opeten voordat het overstuur gaat. Ik heb moeite met de verpakking en gebruik daarvoor een oud fietssleuteltje aan mijn sleutelbos. Vermoedelijk heb ik de sleutels niet diep genoeg terug in de broekzak gedaan. Het is een kwartier later als ik bemerk dat de sleutels niet meer in mijn broekzak zitten. Snel terug gefietst en tot twee keer toe fietspad en berm geïnspecteerd maar geen sleutels. Gelukkig heb ik een dakraam op een kiertje en met behulp van de ladder van een buurman moet ik inbreken in mijn eigen huis. Gelukkig heb ik nog voldoende reservesleutels liggen. Het maakt dat ik gisteravond echt helemaal 'op' ben. De hele dag lopen zweten in de brandende zon en dan vervolgens dit avontuur. Maar goed... laat me eerst de radiolinks eens met jullie delen. Als fotomodel kies ik 'een' brug van Bartlehiem, de laatste resterende foto van de vakantie. 

Bij zowel 'Do The 45' als 'The Vinyl Summer Spirit' volgt een compensatie. Beide shows zijn namelijk langer dan de officiële drie uren. De Gele Bak Top 49 heb ik onder mijn muisknop zitten want die heb ik net geüpload. Do The 45 gaat van het Community-label tot en met Epic. Niet de beloofde 50 platen maar ik ga akkoord met 47 en ook dan zit ik al over de drie uren. Wat gaat er verder gebeuren op Soul-xotica? Welnu, ik denk dat ik toch de singles uit Assen van vorige week in twee delen ga doen. Deze week zal het nog een beetje in de war zijn maar de volgende woensdagen krijgen jullie wekelijks een aflevering van 'Het zilveren goud'. In de laatste maanden van 2001 gaat het nog even gek met de singles. 

Uffelter terugblik

De ambities zijn groot voor de afgelopen drie dagen, maar toch is er niets van gekomen. Zoals gezegd ben ik woensdag nog best even kapot van de fietstocht van dinsdag en ook donderdag wil ik maar niet op gang komen. Vrijdag zal de minste dag van de week worden en zaterdag ziet er in eerste instantie niet onaardig uit. Het is echter de straffe westenwind die me afschrikt en verder dan Havelte ben ik vandaag niet gekomen. Morgen wellicht een kansje op een fietstocht ter afsluiting van de vakantie? Omdat ik toch al een paar berichten achterop schema lig, besluit ik een 'terugblik' te doen met een foto. Een snelle conclusie van deze zomervakantie? Hetzelfde gevoel als 2021. Het wil niet echt dit jaar. Ik heb op dit moment ook niet de financiële armslag om er nog iets van te maken. De enige foto's die ik heb gemaakt zijn op de maandag dat ik naar Dokkum ben geweest. Daar heb ik nog twee van die ik niet eerder heb gebruikt. Het brugje bij Bartlehiem is niet degene van de Elfstedentocht en dan rest alleen nog het zeilschip met de witte zeilen aan de horizon. Ik kies voor de laatste als fotomodel voor vanavond. Misschien morgen nog een laatste 'vergezicht' en in ieder geval morgen of maandag de radiolinks. Dat zijn alleen 'Do The 45' van afgelopen avond en het slot van 'The Vinyl Summer Spirit' van zondagavond. 

Week Spot: Arthur Alexander

'This Old Heart Of Mine' zou toepasselijker zijn geweest, maar nee... de Week Spot moet uit de derde aflevering van 'The 2026 Collection' komen. Overigens is er ook niets mis met mijn hart, maar vooral de combinatie hersenen en spieren. De eerste vertonen gevalletjes van zelfoverschatting terwijl de spieren weigeren mee te gaan in het narratief. Het mag niet zo lijken in het bericht van dinsdag, maar ik heb evengoed nog wel wat hooi op de vork genomen met de actie. De straffe westenwind is daar debet aan. Ik word woensdagmorgen niet fijn wakker en stel meteen de fietstocht uit naar vandaag. Ook dan komt er niets van. Morgen belooft een zeikdag te worden maar zaterdag lijkt niet onaardig. Zondag neem ik niet teveel hooi op de vork want ik moet maandagmorgen weer beginnen. Als de baas ermee akkoord gaat dan in eerste instantie voor vier weken. Het is niet uit sentimentele redenen dat ik begin oktober vrij wil hebben maar heb nog genoeg vrije uren voor nóg een week. Dus pakken we weer de week van broeder en een jaar nadat ik een paar dagen naar Hardenberg ben geweest. Ik hoop even een Echo Chamber-plaat als Week Spot te kunnen hebben, maar misschien valt het tegen deze zaterdag. Dan maar een plaatje op een label dat start met een D. Het wordt 'You Don't Care' van Arthur Alexander uit 1965. 

'Countrysoul'. Het is niet vanwege het woord country dat me de nekharen overeind gaan staan. Het is meer vanwege het feit dat in het diepe zuiden van Amerika niet bewust een soul-, rock- of countryplaat wordt opgenomen. Een zanger of zangeres gaat de studio in en dan is het maar net welke muzikanten beschikbaar zijn. In geval van Bettye Swann zijn dat vaak country-artiesten waardoor haar liedjes ook een beetje country mee krijgen. Aan de andere kant heb je ook bijvoorbeeld Lynyrd Skynyrd dat zomaar mag rekenen op de medewerking van een gospelkoortje op 'Sweet Home Alabama'. Wellicht is het grote verschil met de 'big city soul' dat de muziek in zijn algemeenheid puurder is vanuit het diepe zuiden en dat het dus al snel zowel soul als country kan zijn. 

Op 10 mei 1940 komt Arthur Alexander ter wereld in Sheffield in de Amerikaanse staat Alabama. In 1960 maakt hij zijn eerste plaatje maar dan onder de naam June Alexander. 'June' is daarbij een afkorting van 'Junior'. Een radio-collega verwart June Jackson met een vrouw, terwijl dit ook een 'Junior' is. 'Sally Sue Brown' verschijnt op het Judd-label van Judd Phillips, de broer van Sam Phillips van Sun. In 1961 is FAME nog maar net begonnen als Arthur onder eigen naam 'You Better Move On' op de plaat zet. Het is het succes van Alexander dat ervoor zorgt dat FAME van een bovenverdieping naar de moderne studio in Muscle Shoals kan verhuizen. Het is niet alleen een grote hit voor Alexander, ook andere artiesten scoren hoge ogen met het nummer. Opvallend is dat zowel The Beatles als The Rolling Stones het op de plaat zetten. Hij schrijft in die tijd ook 'Everyday I Have To Cry'. Dat wordt in 1962 voor het eerst op de plaat gezet door Steve Alaimo. Ook dat wordt door alles en iedereen gecoverd. Het nummer is in 1969 een top twintig-hit voor onze eigen Band Zonder Naam. 

In april 1965 maakt Alexander zijn laatste single voor het Dot-label en stapt over naar Sound Stage 7. Daar zal hij enigszins in de obscuriteit verdwijnen. De laatste Dot-single is echter op alle fronten een 'double-sider'. Op de a-kant de klassieke country-ballade waarmee Bobby Bare even eerder een Amerikaanse hit heeft gehad. In Europa zal het nummer het meest bekend worden dankzij Tom Jones in 1967. De b-kant verdient zelfs een eigen 'entry' op Wikipedia en dat is niet zo vreemd. Het wordt namelijk niet soulvoller met Arthur Alexander als in 'You Don't Care'. Overigens wordt Arthur op deze single muzikaal bijgestaan door The Fireballs. 

In 1972 tekent hij bij Warner Bros. en hoewel zijn eerste album veelbelovend is, blijft het bij een droom van de platenmaatschappij. Alexander scoort in 1975 nog een hit met 'Everyday I Have To Cry Some' op het Buddah-label maar kan geen succesvolle opvolgers vinden. 'Sharing The Night Together' komt in 1978 het meest in de buurt. Een jaar later zal het een grote hit worden voor Dr. Hook. Alexander is in 1972 ook de eerste die 'Burning Love' zal opnemen, een paar maanden voordat Elvis het tot een grote hit zal maken. 

In de jaren tachtig zal Alexander voornamelijk werkzaam zijn als buschauffeur. In 1990 wordt hij bijgezet in de Memphis 'Hall Of Fame' en dan ontstaat er plots interesse in zijn oudere werk. In 1993 gaat Alexander zijn grote comeback maken. Hij maakt een album, 'Lonely Just Like Me', en zal kort daarop in Nashville optreden. Drie dagen eerder is hij al in Nashville als op 9 juni 1993 een hartaanval een einde maakt aan het verhaal. Arthur is dan pas 53 jaar jong. 

Uffelter vergezichten: Dinsdag 1 september

Vandaag hoef ik geen foto te zoeken op Google want ik heb vanmiddag gepauzeerd op een plekje dat ik in 2016 of 2021 op de gevoelige plaat heb vastgelegd. Ik zal daar straks even naar kijken in mijn archief met foto's. Het is een beetje een 'laatbloeier' want aanvankelijk is het plan alleen maar om naar Assen te gaan. Dat doe ik gemakkelijk in een middag op en neer met een uurtje in de winkel. Toch hik ik er tegenop om de Drentse Hoofdvaart te volgen. Het eerste plan is om via Diever te gaan maar ik ben nog maar net op de Postweg of dat plan verandert. Maar wat doen we daarna? Het vakantiegevoel overvalt me. Ik heb geen haast en ook al zal ik de winkel nooit bereiken, het gaat erom dat ik een mooie fietstocht heb. Vergelijkbaar met afgelopen zaterdag. Ik heb opeens zin om via het Moerpad te gaan, maar... dan fiets ik naar Wapse. Ach, dan kan ik daar vanuit naar Diever fietsen. Of...? Ik laat me verleiden om via camping Midzomer te fietsen en het Doldersummerveld op. Ik laat de Drentse Hoofdvaart helemaal links liggen want ik laat me naar Appelscha voeren. Ik ben om half één van huis gegaan en het is half drie als ik in Appelscha ben. Waarom gaan we niet even via het Fochteloërveen? Daar zijn we ook al drie jaar niet meer geweest? En zo groeit de tocht terwijl ik bezig ben. (De foto is van 24 augustus 2021 en is aan het uiterste begin van de fietsroute naar het Fochteloërveen). 

Ik zit op de NAP-fietsroute en gewoonlijk ga ik vanaf Veenhuizen noordwaarts richting Norg. Ik wil vandaag iets anders proberen en sla rechtsaf in Veenhuizen. Daarbij passeer ik ook de échte gevangenis. Het lijkt een eindeloos saai stuk te worden parallel aan de autoweg. Het is dan nog altijd 12 kilometer naar Assen. Ik kijk nog eens op een bordje en zo fiets ik via een ander weggetje terug het Fochteloërveen in, Vervolgens via het Lancaster-fietspad naar de rand van Assen. Daar zijn ze druk bezig met de weg en ik mis een afslag. Ik kom uit bij de Drentse Hoofdvaart en opeens herken ik het. Ik zit op de route van Bovensmilde naar Assen. Gewoon de Drentse Hoofdvaart volgen en je fietst zo het centrum in van Assen. Dat blijkt te kloppen. Het is half vijf als buiten sta bij Jouw Kraam. Binnen is veel veranderd sinds oktober. Toch weet ik het standje te vinden waar ik in oktober ook nog erg leuke jaren zestig-dingen heb gevonden voor weinig. In twintig minuten ben ik door al zijn bakken gegaan en ik ben wel content met wat ik heb gevonden. Vijftien singles voor zeventien euro totaal. Ik reken af en stap meteen weer op de fiets. Ik ben sinds 2024 ook niet meer in Grolloo geweest en dit zou een mooie gelegenheid zijn. 

Opeens zie ik Grolloo en Ekehaar op een handwijzer staan. Ik kan me niet heugen dat ik dit pad eerder ben gefietst. Ik sla Rolde over en verlaat Assen aan de zuidoostzijde bij de gehuchten Schieven en Anreep. Het is het gebied aan de overkant van de snelweg langs het TT-circuit, zie ik nu. Via Ekehaar fiets ik naar Marwijksoord en zit dan aan de doorgaande weg vanaf Noordsleen en Schoonoord naar Assen. Ofwel: De route die ik dikwijls heb afgelegd met de bus als ik ging kamperen in Sleen. De camera is thuis gebleven en dus hoef ik niet veel tijd te verdoen in Grolloo. Even langs café Hofsteenge, het borstbeeld van Harry Muskee en vervolgens langs het museum in de oude boerderij waar de band residentie heeft in de late jaren zestig. Ik duik de bossen in en op weg naar het vlonderpad waar een paar maanden geleden een camper heeft gestaan. Iemand die de verkeerde afslag had genomen en deels door de vlonders was gezakt. Ik ga verder naar Elp en dan richting Westerbork. Bij de Jumbo haal ik een bak aardappelsalade en lepel deze leeg op een bankje. Dat reken ik vandaag tot mijn maaltijd want ik heb nu geen trek in iets anders. De klok slaat dan zeven uur. In Westerbork gaat de muziek ook voor het eerst aan. Te beginnen met Lucca Mae. Daar moet ik binnenkort eens over schrijven. De winkel in Dwingeloo is open tot negen uur in het hoogseizoen, maar weet niet of september nog tot het hoogseizoen wordt gerekend. Ik haal voor de zekerheid even broodjes voor morgen bij de Albert Heijn in Beilen en fiets vervolgens door het Terhorsterzand naar Smalbroek en door naar Lheebroek. Dan door het bos naar Lhee en zo onder Dwingeloo langs en het gebruikelijke pad terug naar huis. Ik ben om kwart over negen in Uffelte. De singles stop ik later deze week in een 'Singles round-up'. Misschien dat ik het morgen kan aanvullen met een paar extra?

Eindstreep: augustus 2026

Er valt deze maand niet zoveel te doen in de 'Eindstreep'. Ik hoef de lijst er niet eens bij te pakken om te weten dat tien singles heb gekocht. Negen in de kringloopwinkels van Meppel en Ruinerwold en vanmiddag eentje als 'pre-order'. Ook niet iedere van de tien singles is waardig om in een top tien te staan, in geval van Sharif Dean en Fun Boy Three dubbel zijn. Ik volsta mijn plicht vanavond dus alleen met een fotohoesje van de plaat die uiteindelijk de nummer 1 was geworden. Na morgen even kijken hoe de vlag erbij hangt qua financiën want ik hoop eigenlijk nog wel dat ik een paar singles kan kopen deze week. Voor nu dus alleen Patti Labelle met Michael McDonald en 'On My Own' als de ultieme plaat uit deze maand.