Eindstreep: september 2026

Het is aanpoten geweest maar we hebben het gehaald. Ik besluit ook de maand september met dertig berichten. In tegenstelling tot augustus loont het nu wel de moeite om een 'Eindstreep' te doen, ook al is de opbrengst van de Blauwe Bak zo minimaal dat ik me beperk tot een top tien van de Gele Bak. 'Shape of things to come'? Ja, ik zal het niet dramatischer maken dan het is, maar de jaren van lekker onbezonnen plaatjes kopen is momenteel even voorbij. Ik heb vanavond zelfs even in de verleiding gestaan om de twee Riker-singles te bestellen, maar nee... ik doe het niet. De derde, de gelimiteerde single, is blijkbaar in een paar uur uitverkocht. Ik had ook niet anders verwacht. Ik zal ietsje selectiever moeten zijn en eerlijk gezegd beleef ik dan meer plezier in een kringloopwinkel met onverwachte vondsten. Moet ik medelijden hebben? Nee hoor, qua Gele Bak zit ik op 440 singles sinds december 2025 en het wordt een hele kluif om daaruit een top honderd samen te stellen. Over de nummer 1 van deze maand hoef ik niet lang na te denken. Misschien niet de allersterkste single maar in ieder geval wel een zeer aangename verrassing. 

Ik tel 49 singles in totaal voor deze maand. Daar zit één 'pre-order' bij die pas in november zal worden uitgebracht. Van de overige 48 singles zijn er 33 voor de Gele Bak. De Blauwe Bak krijgt 7 'nieuwe' singles en dan zijn er 9 dubbele. Voor de goede orde: Ik heb Sheryl Lee Ralph steeds als dubbele single gerekend want dat is het feitelijk ook. Voor de top tien hoef ik dan alleen te kijken naar de Gele Bak. 

1. Going To The Country - The Steve Miller Band (1970)

2. Anne - Kayak (1980)

3. Train - Leo Sayer (1974)

4. Sister Paradise - Time Bandits (1981)

5. Celebration Of The Year - The Fortunes (1969)

6. Fattie-Bum Bum - Diversions (1975)

7. War Song - Culture Club (1984)

8. Old Time Friends - The Rasses (1979)

9. Say Say Say - Paul McCartney & Michael Jackson (1982)

10. Doin' The Do - Betty Boo (1990)

Week Spot: Madeline Bell

Het besluit van gisteravond om Sheryl Lee Ralph te verwelkomen in de Blauwe Bak maakt dat het bijna de Week Spot zou zijn geworden. Het valt me pas op als ik de plaat wil invullen op de lijst van de Week Spots. Een jaar geleden heb ik 'Sexual Healing' van Marvin Gaye als Week Spot gedaan in 'de week', onder andere omdat het de enige soul-single is die broeder me heeft nagelaten. Op ene of andere manier zit ik met het genoemde Buze-optreden in mijn hoofd en meen ik me te herinneren dat ik tijdens de dagen in Hardenberg en omgeving heb geluisterd naar 'Do The 45' en daar Marvin Gaye als Week Spot heb gehad. Nee. Dat bestaat niet. Marvin Gaye is volgende week een jaar geleden. Sheryl Lee Ralph verhuist naar volgende week. Ik weet niet of broeder de single destijds heeft aangeschaft, maar denk wel dat het zijn goedkeuring zou kunnen weg dragen. Qua bericht ben ik snel klaar want ik heb Sheryl Lee in de 'Honderd achteruit' gehad. Dan ga ik weer tellen in de lijst en kom uit bij Madeline Bell. Ook deze heeft al eens de Week Spot gehad met 'Picture Me Gone' en daar ben ik in gegaan op haar levenswandel. Hier kunnen jullie dat bericht uit 2022 opnieuw lezen. Toch heeft het liedje zélf ook best een leuke geschiedenis en daar ga ik het vanavond over hebben. De Week Spot is 'I'm Gonna Make You Love Me' van Madeline Bell uit 1968. 

Doorgaans worden de heren Kenny Gamble en Jerry Ross aangeduid als de songschrijvers. Er zijn bronnen die beweren dat ene Jerry Williams heeft mee geschreven. Wikipedia koppelt dat meteen aan Swamp Dogg, maar er zijn meerdere honden die Fikkie heten. Auteursrechtenfirma BMI beweert dat Leon Huff de derde schrijver is, maar het is waarschijnlijker dat alleen Gamble en Ross het nummer hebben geschreven. In 1966 is er nog geen sprake van een artistiek huwelijk tussen Gamble en Huff. Het nummer wordt geschreven voor Dee Dee Warwick, de zus van Dionne. Geproduceerd door Jerry Ross bereikt de single de Amerikaanse top twintig en dat is de tweede op rij voor Warwick. Het geeft haar de mogelijkheid om een langspeler op te nemen. Hoewel Warwick andere grotere hits heeft gehad, zal 'I'm Gonna Make You Love Me' altijd een bijzondere rol blijven spelen in haar loopbaan. Jerry Ross houdt eveneens zielsveel van het nummer en neemt het op met onder andere Jay & The Techniques. Een jonge en onbekende Melba Moore zingt dan in het achtergrondkoor. 

Dee Dee Warwick zit op het Blue Rock-label dat gelieerd is aan Mercury Records. De Amerikaanse Mercury stuurt de opname naar haar Engelse evenknie in de vorm van Philips. Mercury zou graag willen zien dat Dusty Springfield het opneemt. Dusty ketst het af maa maar stelt dan voor om het aan een prettige collega uit het vak te geven en eveneens onder contract bij Philips: Madeline Bell. Dusty zingt overigens wel in het achtergrondkoor daar waar Ashford & Simplson in die rol bij Warwick zijn te horen. De opmame maakt diepe indruk bij de Amerikanen en enkele radiostations gaan actief de single promoten. Het bereikt op de Billboard plek 26 en 32 op de R&B. De b-kant in Amerika is overigens 'Picture Me Gone' dat in november 2022 de Week Spot is geweest. Na het Amerikaanse succes van de single verschijnt de plaat ook in Engeland en Europa waar het wonderwel helemaal niets doet. Madeline's album uit 1968 is de enige die in Amerika aanslaat. Ze heeft prettige herinneringen aan de single want het betekent dat ze Amerika mag bezoeken voor een tournee. Ze doet daarbij ook haar geboortegrond in Newark in New Jesey aan. Toch zal Bell geen vervolg kunnen geven aan het succes en eind 1969 voegt ze zich bij de band Blue Mink. 

Diana Ross, The Supremes en The Temptations gaan in 1968 aan de slag. In december 1968, een maand na de release van de elpee 'Diana Ross & The Supremes Join The Temptations', treden de beide groepen samen op in een special voor het televisiestation TCB. Het is de bedoeling van Motown om 'The Impossible Dream' als eerste single uit te brengen en dit zit ook in de TCB-uitzending. De dj's kiezen echter massaal voor 'I'm Gonna Make You Love Me', hoewel dat nu juist niet in de special is te zien of te horen. De combinatie van Diana Ross, de oorspronkelijke Supremes en The Temptations met Eddie Kendricks hebben het nummer nooit gezamenlijk voor de camera opgenomen. The Temptations treedt 'solistisch' aan in de Ed Sullivan Show. Op Youtube schijnt wel een opname uit 1972 te staan. Diana Ross en Eddie Kendricks maken dan uiteraard niet meer deel uit van de groepen. Otis Williams is de mannelijke stem in het intro. Ashford en Simpson zitten opnieuw in het achtergrondkoor en worden bijgestaan door onder andere The Andantes. Die laatste groep zal in 1969 voor een goed deel de rol van The Supremes op zich nemen als het komt tot opnames met Diana Ross. 

Zo'n lang verhaal als dat ik vanavond heb geschreven, zal het volgende week niet worden. Toch voelt het goed om in 'de week' op zijn minst even stil te staan met een Week Spot uit de jaren tachtig. 

Singles round-up: september 5

Gercoh heeft een liedje. 'When Summer Falls In Autumn'. Dat heeft me de halve dag in het hoofd gespeeld. Het is niet geheel uniek, maar het is altijd weer een belevenis om eind september of zelfs in oktober nog hele warme dagen te hebben. Ik ben keurig op tijd op het werk. Gekleed in jasje, t-shirt en korte broek. Jasje? Ja, de Buienradar geeft aan dat het tussen half tien en half elf lichtjes zal regenen in Steenwijk en ik heb een hekel aan natte t-shirts. Als ik voorbij Havelterberg kom, merk ik al snel dat het jasje thuis had kunnen blijven. Maar aan de andere kant... Ik kom scholieren tegen in winterjassen. Dat laatste lijkt een trend te zijn, vooral in combinatie met een fatbike, Het zal me benieuwen hoeveel lagen ze zullen aantrekken als het écht koud is. 'Red je het wel?'. Ik ben gezegend met erg fijne collega's. 'Ik kan je straks wel komen helpen', biedt hij me aan. Ach welnee, zoveel is het niet. Het lijkt veel door dikkere enveloppen en tijdschriften van de Royal Mail. Ik ben om één uur terug op de zaak. De zon is pas doorgebroken in Steenwijk en ik heb het plan al klaar. Ik wil in ieder geval bij de kringloop in Tuk kijken voor een paar singles. Vervolgens kan ik de tocht wel iets uitbouwen. Ik krijg onderweg last van ambities maar fluit mezelf dan terug. Dát gaan we niet doen! Noordwolde wordt het keerpunt en ook daar kijk ik nog even bij de kringloop. Met twee singles van zaterdag kom ik op dertien singles. Er zijn vijf 'dubbel' hoewel er nog eentje bijzit die ik ooit wel heb gehad, maar nu niet meer in de betreffende bak staat. 

Het plan is om vanaf de zaak naar de Jumbo te fietsen voor ijskoude zuivel en een paar broodjes en daarna naar de kringloop van Tuk te gaan. Ik ben bijna bij de laatste als ik me bedenk dat ik de Jumbo heb overgeslagen. Ach, dat kan straks ook wel. Er staan warempel een 'nieuwe' single in Tuk maar de jaren zeventig-partij van de afgelopen jaren lijkt zijn einde te hebben bereikt. Eentje heeft geen prijssticker maar die mag ik voor een euro hebben. Wat zou die gekost hebben? Ik zie later dat de single voor 18 euro op Discogs gaat. In Tuk kijken ze wel naar Discogs want blijkbaar vertelt dit dat de Franstalige single van Kylie Minogue pardoes 5,50 euro mag kosten. Niet in mijn boek! Ik reken de schade af en fiets naar de Jumbo voor karnemelk-met-smaakje en twee appelflappen. Ik ga de Woldberg op en denk even aan Fredeshiem maar ga dan toch rechtdoor naar de voormalige camping 'T Kappie (tegenwoordig tinyhouses) en via de Brauweringen naar Baars. Daar weet ik een bankje en dat heb ik uitgezocht voor de lunch. De zuivel laat zich smaken en ook de appelflappen zijn niet te versmaden. Dan fiets ik naar Steggerda. Het ambitieuze plan dat ik heb ik Oosterwolde. Het zal toch gewoon bij Noordwolde blijven en dat is eigenlijk ver genoeg. Ook hier ben ik in juli nog bij de kringloop geweest, maar we kunnen altijd even kijken. Dan zie ik vlakbij de kassa een bak met platen staan. Deze zijn afzonderlijk geprijsd en bij eentje moet ik heel lang dubben. Dan ook nog even achterin kijken en daar wordt het niveau van deze maand weer flink naar beneden bijgesteld. Ik wil nog even verder het oosten in maar ik krijg opeens last van verstandig zijn. Via Wilhelminaoord naar Frederiksoord. Nog even over Vledder en dan binnendoor? Zo ontdek ik een weggetje vanaf Frederiksoord dat voor herhaling vatbaar is. Daarna het fietspaadje door het weiland en via de Wapserouwen naar Wapserveen. Weg oversteken en via de Studentenkampweg fiets ik rechtstreeks naar huis. Daar ben ik om vijf uur. Ik moet nog wel boodschappen halen en op de terugweg kan ik niet stoppen met geeuwen. Even een hazenslaapje van een anderhalf uur? Nou, dat zijn er drie geworden!

Maandag overdag heb ik niet meer gefietst maar 's avonds moeten er nog wel boodschappen komen. Ik besluit even naar Steenwijk te fietsen. Bij Havelte is een ongeval gebeurd waardoor ik een klein stukje om moet. Ik ben net de spoorwegovergang van de Meppelerweg voorbij als ik de bellen hoor rinkelen. Ik fiets daar zó vaak dat je gewend bent aan het geluid. Het gerinkel van de bellen en vervolgens de trein die voorbij rijdt. Dat laatste lijkt maar niet te willen gebeuren. Als ik bij de ingang van het Kornputkwartier ben, kijk ik achterom. De lichten staan nog altijd op rood. Daarna hoor ik de trein heel langzaam en luid toeterend passeren. Ik fiets door en wil bij de Gagelsweg de overgang over naar de Albert Heijn. Daar zijn de bomen ook gesloten en de lichten op rood. Het schijnt dat het daar al een uur zo is. Zo nu en dan passeert de trein stapvoets en met luid getoeter. De overgang van de Stationsstraat is nog wel open. Als ik bij de winkel vandaan kom, is de Gagelsweg nog altijd dicht en dat geldt ook voor de Kallenkoterallee. Ik besluit dan maar over Kallenkote te gaan, hoewel ik in het donker liever niet in het bos ben. Ik ga tot de kazerne en zoek dan weer de doorgaande weg op. Bij Havelte zitten ze nog altijd in de nasleep van het ongeval en dus fiets ik maar weer even anders. 'Even snel op en neer naar Steenwijk' wordt een avontuur van twee uren.

En dan is er zaterdag nog. 's Ochtends moet ik werken waardoor ik gisteren vrij ben geweest. Over het concert van Mountaineer heb ik het verder nog niet gehad en, nee, ik voel niet echt tot een recensie over de avond. Ik heb wederom genoten maar dat heeft ook te maken met de locatie. Hij heeft tal van keren gespeeld op deze plek en weet precies wat hij kan uithalen om een mooie akoestiek te behouden. Ik heb zaterdag ook een boodschapje bij de Wibra en dan ben je recht tegenover Groenendijk. Ik wip binnen en vraag of hij nog wat singles heeft liggen. Ja! Hij heeft net een paar gekocht. Ze mogen voor een euro per stuk. Dat levert twee singles op. Ik ga beginnen met de dubbele. (S) is zaterdag bij Groenendijk, (T) staat voor Tuk en (N) voor Noordwolde. 

* Neil Diamond- Do It (NL, Pink Elephant, 1971) (S)
* Imagination- In The Heat Of The Night (NL, Red Bus, 1982) (N)
* Sheryl Lee Ralph- In The Evening (Duitsland, Ariola, 1984) (N)
* Sparks- Beat The Clock (NL, Ariola, 1979) (N)
* Roger Whittaker- New World In The Morning (NL, Philips, 1970) (T)
Kayak heb ik zeer zeker in de zomer van 2000 in Tuk gekocht maar die staat niet meer op zijn plek en reken ik dus tot een nieuwe aanschaf. Neil Diamond heb ik nog niet met fotohoes. Van Imagination is mijn oude hoesje half vergaan. Sparks heb ik ook nog niet met fotohoes. Roger en Sheryl Lee kan ik gewoon niet laten liggen. Misschien dat ik de extra Sheryl Lee wel in de Blauwe Bak ga stoppen want ik vind het een erg fijn nummer.

* Aparecida- 17 Anos (NL, Fleet, 1978) (T)
Voor het geval nu iemand helemaal wild wordt... er ligt een tweede exemplaar van de single in Tuk voor een euro. Echt? Ik associeer Fleet vooral met disco maar het doet ook distributie van meer exotische dingen. Ergens kan ik me dit plaatje nog wel herinneren. Dit is een Braziliaanse single dat door Fleet een Nederlandse uitgave heeft gekregen. Zou het hebben misstaan op 'Brazil45'? Volmondig ja, want dit is gewoon hele exotische pop en niet meer dan dat. 'Treasures are always on the flipside'. Nee, dat geldt niet voor deze single. Gewoon in de Gele Bak dus!

* Betty Boo- Doin' The Do (België, Indisc, 1990) (N)
Vorige week heb ik 'Got To Get' van Rob 'N' Raz met Leila K gedraaid in 'The Vinyl Countdown' en dan ontwikkelt zich een conversatie met Baz. Hij vertelt dat zijn baas deze plaat haatte en de radio uit deed. Ook ik moet bekennen dat ik in 1989 een stronthekel heb aan de plaat. Nu sta ik in Noordwolde en hou 'Doin' The Do' van Betty Boo in mijn handen. Ook al zo'n plaat. Ga ik hem nu misschien wél leuk vinden? Laten we het proberen, ook al is de vraagprijs iets aan de hoge kant. Ik was vergeten dat het 'Captain Of Your Ship' van Reparata & The Delrons had gesampled. Tijd heelt wonden en, ja, hij smaakt me 36 jaar later opeens wel. 

* Patty Brard- Hold On To Love (NL, Philips, 1981) (N)
Even later sta ik nog altijd in Noordwolde en blader door dezelfde singles die ik in juli in mijn handen heb gehouden. 'Och lieve help', denk ik als ik Patty Brard zie. Het 'Patty Patty Patty' uit Roddelpraat schiet me pas te binnen als ik buiten de zaak sta. Ik hou de single in mijn hand en opeens een stem achter mij. 'Kom op broer, die moet je hebben'. Je hebt gelijk, broeder, even over de associatie heen stappen en het gewoon een kans geven. Ik moet bekennen dat het nummer niet is blijven 'hangen' bij mij, maar het klinkt erg Amerikaans in mijn oren. Broeder had gelijk. Dit moet in mijn verzameling.

* Frank Evans- Lonely Town (NL, Mamicha, 1981) (N)
Van hetzelfde stapeltje als Patty Brard. De single van Frank Ashton met Mariska Van Kolck ligt er ook maar die heb ik al. Frank heeft jaren eerder deze single gemaakt als Frank Evans. Het is eigenlijk 'In A Lonely Town' van de heren Pomus en Shuman en Gene McDaniels zet het in 1963 voor het eerst op de plaat. Producent van de Frank Evans-single is Cees Vermeulen en deze gebruikt het deuntje in 1996 opnieuw voor zijn lied 'Stil In De Straten'. Frank's versie voegt niets toe aan het origineel maar dat had ik ook niet verwacht. Niet helemaal mijn kop thee, maar ach... geld moet rollen. 

* Kayak- Anne (NL, Vertigo, 1980) (N)
Ik ben net een paar weken eerder bij Harrie in Tuk ingetrokken als ik deze met een stel anderen vind in een winkeltje op het Steenwijkerdiep. Hetzelfde Steenwijkerdiep dat momenteel één grote bouwput is geworden. Toch lijkt het erop dat ik de single ben kwijtgeraakt. Is dat erg? Nee hoor, de oude zal wel niet in een heel goede conditie zijn geweest. Nu heb ik een hele fraaie te pakken met het fotohoesje. Mooie aanwinst!

* Ian Lloyd & Stories- If It Feels Good, Do It (NL, Kama Sutra, 1974) (N)
Het kwartje wil eerst maar niet vallen. Het is pas bij thuiskomst. Stories is de band van 'Brother Louie' uit 1973. Geen idee of Ian Lloyd dan al lid is van de band of dat hij een aanvulling is. Het is niet het Della Reese-nummer maar dat had ik ook niet verwacht. Het is een beetje ouderwets aandoende rock'n'roll maar best wel lekker. 

* Nina & Frederik- The Magic Book (Duitsland, Metronome, 1967) (S)
Het hoesje zit zaterdag nog op één punt vast en nu zijn het twee losse delen. Ook Nina & Frederik moeten met hun tijd mee en zullen moeten toegeven aan een elektrisch versterkte band. Het levert een erg fraaie single op met coverversies van 'The Magic Book' van The Gibsons en 'Lovers Of The World Unite' van David & Jonathan. 

* The Rasses- Old Time Friends (UK, United Artists, 1979) (T)
Het is gewoon de Engelse persing. Dat is de reden tot aanschaf. Dit is de single waar het prijsschild vanaf is gevallen en die ik voor een euro mag mee hebben. Eenmaal thuis ontdek ik het ene en het andere. The Rasses is beter bekend als The Royal Rasses, een roots-reggae duo van Jamaica. 'Old Time Friends' verschijnt als demo op United Artists maar zal even later op Ballistic Records worden uitgebracht. Later krijgt het ook nog een release als The Royal Rasses. Het is de 'disco-style' uitvoering die in de disco onder de 'rare groove' valt. Op Discogs gaan de singles niet voor minder dan een tientje. Hij gaat bij mij gewoon in de Gele Bak, maar het is een erg fijne single!

Morgen krijgen jullie de Week Spot van mij en de 'Eindstreep'.

Beeld uit het verleden: Zaterdag 28 september 2024

Jullie krijgen straks nog een 'Singles round-up' met daarbij inbegrepen een verhaaltje over een fietstochtje. Toch wil ik het vanavond niet te laat maken want eerder vanavond heb ik gemerkt dat ik moe ben. Ik wil wel even grasduinen in mijn foto-archief. Ik denk als eerste aan 2016. Dan is het opeens ook nog erg warm in september. Dat blijkt echter al 16 september te zijn geweest. Ik heb de moed bijna opgegeven als ik kijk bij de foto's van 2024. Natuurlijk heb ik daar een week geleden al bij stil gestaan maar dan zie ik deze foto. Een foto met een gevoel en waarbij een aantal elementen samen komen die het helemaal 2024 maken. Het is een week na de fietstocht die ik vorige week heb aangestipt. Ik ga nu niet terug bladeren maar ik ben nog altijd erg blij dat ik na afloop van het optreden in Steenwijk meteen een verhaaltje heb geschreven. De Buze bestaat in 1974 vijftig jaar. Eigenlijk al ietsje langer, maar ik ga niet lastig doen. Het is in juli al gevierd met een festival waarbij Living Colour de uitsmijter is. Dan is er ook al sprake van een reünie in oktober. Het is in de volgende weken dat ze me vragen of ik plaatjes wil draaien 'tussen de bandjes door'. Ik zeg eerst 'nee' en dan dat ik erover na wil denken. De ergernis bij het jubileum van De Buze is dat er naar mijn mening teveel wordt gefocust op de bandjescultuur en ik beschouw een reünie niet als een ordinaire bandjesavond. Dan wordt me verteld dat het meer om een 'showcase' gaat. Korte optredens met mijn dj-klanken tussendoor. Tijdens mijn vakantie hak ik de knoop door. Ik meld me aan. 

Het idee is dat ik overdag samen met nog een paar tussendoor ga draaien. Later op de avond hebben ze dan een echte dj. Daar kan ik wel mee leven. Ik word vrij gehouden voor wat betreft de muziekkeuze. Dit zal vooral 'soul' zijn hoewel ik al stiekem wat plannen heb voor een alternatief 80s-blokje, om maar wat te noemen. Gaandeweg ontstaat het idee om dat laatste te vervangen door een blokje stokoude reggae en ska. Dat is een publieksfavoriet gebleken. Punt is dat ze een foto van me willen hebben om te plaatsen op de website en dat is waar ik me op 28 september 2024 mee bezig hou. Wat zijn dan de elementen? Ik ben al een paar jaar lid van een Facebook-groep van Havelte en omstreken en daar plaatst iemand op een maandagmiddag dat voor een paar euro een poef in de aanbieding heeft. De koop is meteen gesloten. De poef verhuist meteen naar boven waar ik een foto maak van mezelf op de poef en de single van Pisa in mijn hand ('Als Ik Maar Niet Meer Op Mijn Poef Hoef'). Eerste duimpje omhoog bij de foto is van broeder. De poef is daar gebleven en is een fijn rustpuntje als ik boven door de bakken singles moet voor een show. Het bruine jasje heb ik eveneens gekocht in de weken daarvoor. Omdat ik niet heel erg 'casual' op de foto wil, trek ik deze aan over het t-shirt of wat ik dan ook maar aan heb. Ik pak een willekeurige jaren tachtig-bak. Ik heb een andere foto waarbij ik 'You And Me' van Spargo in de handen hou. Op bovenstaande foto is het 'All Around The World' van Lisa Stansfield. Uit dezelfde bak. Vrienden bij de radio vinden dat ik gelijkenissen vertoon met Kenny Rogers en dat is goed voor een flink aantal photoshops. 

Het optreden zélf is niet heel goed bevallen. Ik mag in een langere pauze draaien en heb op zichzelf best een aardige set. Dan begint een bandje op het podium al heel vroeg heel uitgebreid te soundchecken en sta ik voor mezelf te draaien. Daar heb ik geen plezier in en dus draai ik de muziek uit en ga shoarma eten. Ik ontdek deze dag ook dat het onderweg zijn met platenkoffer en andere dj-dingen de helft van het plezier is. Toch heb ik sindsdien niet meer opnieuw hoeven reizen met platen. Ik durf te betwijfelen of dat ooit nog iets gaat worden. Ik heb de afgelopen zomer even een ambitie gehad, maar dat zal er nu ook wel niet meer van komen. De maandag na de foto, 30 september, is het zeikweer en moet ik op en neer naar Steenwijk voor dampbenodigdheden. Ook de dinsdag en woensdag is het huilen met de pet op en ik denk aan de afspraak met broeder om volgende week in de omgeving van het Brandeveen te lopen. Dat gaat zo helemaal niks worden en dus bel ik hem die woensdagavond. Hij is onderweg naar, achteraf gezien, zijn laatste concert. Er wordt volop gelachen tijdens het gesprek. 

Lang zullen ze spelen: Jungle

De 'r' is in de maand en de herfst is begonnen. Als de Buienradar gelijk krijgt, hoef ik daar niet veel last van te krijgen. Integendeel zelfs! Volgende week ben ik vrij en dan ziet het er erg fraai uit voor de tijd van het jaar. De dagen gaan gevuld worden met fietstochten. Nachten weg kan ik me op dit moment domweg niet permitteren en bovendien is het meest 'sentimentele' er ook wel vanaf. We zullen broeder nooit vergeten maar ik ben een jaar geleden ook niet echt overmand door emoties tijdens deze dagen. Ik wil proberen om volgende week dinsdag rond het middaguur op een fraaie plek te zijn. Even stil zijn en dan weer verder. 'Lang zullen ze spelen' kan wat mij betreft nog wel even doorgaan maar ik zal eerst de meest ultieme zomerplaat van dit jaar aan jullie voorstellen. Ik heb al plannen gehad om de elpee te kopen, maar dat komt er de komende tijd zeker niet van. Helaas zijn er geen vinylsingles getrokken van het album. De nieuwste van het Engelse Jungle heet 'Sunshine' en is op 14 augustus uitgebracht op het Caiola-label. 

Het is ook gedurende de dagen in Hardenberg dat ik echt kennis maak met het album van Loaded Honey. Ik heb het dan net toegevoegd aan de mp3-speler. Ik ben in Georgsdorf geweest en hoor opeens muziek op mijn koptelefoon die ik niet meteen herken. Ik denk eerst aan een soundtrack van een film noir. Zelfs Loaded Honey zegt me op dat moment even niets. Het is pas later in het album dat ik het weer weet: Het is die interessante elpee die ik in juli ben tegengekomen bij Juno. Een nieuw Engels bandje dat doet alsof het nooit 1980 is geworden en met name een tussenstop doet in de 'lowrider soul'. De rest is geschiedenis? Dat album heb ik in maart alsnog aangeschaft op vinyl. Loaded Honey is een 'spin-off' van Jungle. Josh Lloyd en Lydia Kitto. De laatste zit nog niet zo heel erg lang bij Jungle en brengt desondanks een heel eigen stemgeluid mee. Dat zal het duo eerst botvieren op de plaat van Loaded Honey. Begin dit jaar verschijnen de eerste digitale singles van het nieuwe Jungle-album. De fans zijn niet bepaald unaniem. 'Teveel Loaded Honey' is vaak het oordeel. Dat laatste hoeft voor mij geen bezwaar te zijn en dus geef ik de nieuwe singles stuk voor stuk een luisterbeurt. 

Ik heb het album nu ruim een maand op mijn speler staan en het expres bewaard tot de vakantie. Het is de fietstocht op woensdag naar Almelo en dergelijke. Op de terugweg wil ik het album wel eens proeven. Dat bevalt zó goed dat ik later die dag het album nog een keer op zet. Is 'Sunshine' een 'Loaded Honey 2'? Als je het mij vraagt niet. Lydia heeft een opvallende stem die de associatie met Loaded Honey oproept, maar bijna geen 'lowrider soul' op het album van Jungle. Sterker nog: Jungle is veel meer poppy en mainstream dan het album van Loaded Honey. Het feest gaat meteen los met 'Come Back To Me' gevolgd door het erg catchy titelnummer van de plaat. Op 'Romeo II' hebben we zelfs een gast-rapper. 'Carry On', 'Someday Somewhere' en finale 'Heavy On My Soul' zijn uitschieters voor mij, maar het complete album is erg zonnig. Er staan voor mij wel een paar redenen op om het album op vinyl aan te schaffen. Een elpee per jaar? Dat klinkt als een deal, dan wacht ik tot volgend jaar met de bestelling. 

Het zilveren goud: 2001 deel IX

We zijn al twee afleveringen onderweg met 'Het zilveren goud' in september 2001 maar nog nergens is een single ter sprake gekomen? Dat klopt. De finale van de rit heeft de singles als 'bonus' die deze maand voorbij zijn gekomen in 'Het zilveren goud'. Komende woensdag krijgen jullie als vanzelfsprekend de 'Eindstreep'. De vier woensdagen erna ga ik een meer definitieve top tachtig van de jaren tachtig doen. Ik moet hem nog altijd samenstellen. Het idee is ontstaan tijdens de 'Vinyl Summer Spirit' van afgelopen zomer. Bij de jaren zestig en tachtig ga ik dan uit van de lijsten die ik heb gemaakt voor de triootjes en kwartetjes. Van de jaren zestig ga ik later ook nog opnieuw een top honderd samenstellen. Deze twee lijsten kunnen dan op de zondagen in december in 'The Vinyl Countdown'. Ik ben dus helemaal op de fiets naar Limburg gegaan om mijn toekomst te plannen. Ik wil weer terug het idealisme in. Een dagtaak zonder dat ik voor mezelf hoef te zorgen, daar komt het, geloof ik, in 2001 wel op neer. De ene 'companion' heeft goed voor me 'gezorgd' in de afgelopen dagen en dat maakt me hoopvol. Hij verwijst me zondag door naar de slaapplek van het Leger Des Heils in Maastricht en geeft me geld voor een buskaartje. Dinsdag mag ik zelfs langs komen voor een kopje thee. De leider van het geheel is er pas woensdag weer. En deze beledigt me tot op het bot. Met een waas voor de ogen fiets ik weg en ga door België. Ik weet een goed deel van de tocht de volgende dag niet eens meer te herinneren. Het wordt pas 'helder' als het donker is geworden en ik bij Budel de grens oversteek. 

De cassettes heb ik wel een beetje gehoord na een week 'on the road' en Arrow Classic Rock gaat ook teveel herhalen. Ik zoek op de zenderschaal van de radio en kom dan uit bij... 'Theater Van Het Sentiment'. Het gaat over 1976 en de invoering van de autogordels. Vanaf dat moment zal ik een vast luisteraar worden van het programma. Het is inmiddels wel donker geworden en ik heb geen idee waar ik nu naartoe wil. 'Take a brisk walk', adviseerde Jacqui in Mossley altijd. Zij helpt me daar bij mijn depressie en een wandeling 'alsof je nog even snel voor sluitingstijd naar de winkel moet' is volgens haar een prima manier om stoom af te blazen. De fietstocht door België is 'brisk' geweest. Ik ben eigenlijk doodop en moet straks mijn mooie hoofd ergens laten rusten. Ik vind een bossage nabij Leenderstrijp. Het is nat en het regent ook nog altijd. Ik pak me in in slaapzak en deken en trek de lekke plastic biertank over me heen als tent. Dat levert de volgende ochtend een wekdienst op. 

Een witte auto met rode strepen en blauwe lampjes op het dak. De mannen zijn ook gekleed in stemmig blauw. Ze zijn alleen maar blij dat het goed met me gaat want ze waren best een beetje geschrokken. Ik beloof dat ik de boel zal inpakken en verder ga fietsen. Ze zijn erg relaxt en dat heb ik wel anders meegemaakt. Waar fiets ik naartoe? Opeens weet ik het. Ik ga naar De Bilt! Niet om langdurig te verblijven maar wellicht kan ik me daar wel even douchen en een warme nacht slapen. In Den Bosch heb ik het eigenlijk wel gehad met het fietsen door de miezerige regen. Als ik nu gewoon met de fiets aan boord van de trein ga? Paspoort klaar houden? Dat doe ik. Van Den Bosch naar Utrecht. Vraag me niet hoe je dan moet reizen. De conducteur heeft een vrije dag genomen en dus hebben fiets en ik een gratis ritje. Op Utrecht Centraal dreigt nog wel even een papiertje. Ik ben namelijk met de fiets in de stationshal en wil naar de bussen maar daar mag je helemaal niet komen met de fiets. Gelukkig kan ik de handhavers overtuigen en eentje loopt met me mee naar de uitgang van het station. Het is rond etenstijd als ik in De Bilt arriveer. Voor de laatste keer word ik hier met open armen ontvangen. 

Dan blijkt er opeens een hele aardige verrassing te zijn voor mij. Stephen, ook bekend als 'The Doc', is 'companion' geworden samen met een andere Engelsman, Yorkie. 'The Doc', vanwege zijn uiterlijke gelijkenis met 'The Doc' uit 'Back To The Future', is ooit een paar dagen in Mossley geweest. Het is gek maar ik heb dan meteen een 'band' met hem. Het is alsof ik hem al eeuwen ken. Yorkie ken ik minder goed en daar ben ik nooit helemaal zeker over geworden, maar Stephen is een zeer aangename verrassing. Ik zal tot zondagmiddag in De Bilt blijven. Intussen bied ik mezelf aan om nog wat 'dure' platen van prijsstickers te voorzien. Dit zorgt ervoor dat ik nog een aantal achterover kan drukken en dat zijn de singles in de afleveringen van 'Het zilveren goud' van deze maand. Het afscheid van Stephen valt zwaar, niet wetende dat hij later in dit jaar nog aan bod gaat komen. Ik fiets uit De Bilt vandaan en door het Gooi naar de polders. Halverwege de polders is het al donker, maar hee... ik ben onderweg naar thuis in Tuk. Nee, de pont van Genemuiden vaart niet meer op dit tijdstip en dus moet ik over Cellemuiden naar Hasselt om aan de overkant van het water te komen. Het is midden in de nacht als ik terug ben in Tuk. Mijn idealisme heeft een flinke knauw opgelopen en intussen is de lucht in Tuk weer iets geklaard sinds mijn uitbarsting in het café van een paar weken eerder. 

3350 Free Four - Pink Floyd (NL, Harvest, 1972)
3351 Beaucoups Of Blues - Ringo Starr (NL, Apple, 1970)
3352 It Don't Come Easy - Ringo Starr (NL, Apple, 1971)
3353 Peace Train - Cat Stevens (NL, Ilsnad, 1972)
3354 Join Together - The Who (UK, Track, 1971)
3355 Let's See Action _ The Who (NL, Polydor, 1972)

De singles van The Who verdienen nieuwe blanco hoesjes zoals Pink Floyd die al jaren geleden heeft gekregen. 

Honderd achteruit 2024: The Troggs

Niks mis met mijn planning. In dit bericht heb ik 'Hi Hi Hazel' van The Troggs te gast. Het is dan 24 februari 2024 en ik weet zeker dat de laatste aanwinst van de band dit jaar in de Top 100 gaat komen. Ik schat in de inleiding van genoemd bericht dat dit twee of drie jaar kan duren voordat ik het ga schrijven. Welnu... het is twee jaar en zeven maanden geworden. 'Hi Hi Hazel' staat per ongeluk tweemaal in de Gele Bak Top 100. Omdat ik weet dat 'Good Vibrations' in de Top 100 zal komen te staan, beperk ik me in het bericht van 2024 uitsluitend tot de begintijd: De jaren zestig. De rest van de geschiedenis kan in twee of drie jaar of... in twee en een half zoals nu blijkt. Deze single is overigens een fraaie 'bonus' want het zit stiekem verpakt in het verkeerde hoesje en is het te danken aan mijn nieuwsgierigheid dat ik erachter kom. Deze aflevering van de 'Honderd achteruit' gaat over de merkwaardige cover van 'Good Vibrations' door The Troggs en uitgebracht in februari 1975. Het is de nummer 14 in de Gele Bak Top 100 van 2026. 

Het is vrijdag 25 augustus 2023. Ik moet nog een week voordat de vakantie begint. Het is tevens één van de laatste keren dat ik in Meppel werk op vrijdag. Het is op zichzelf best fraai weer en ik ben op tijd klaar. Ik besluit de kringloopwinkels langs te gaan evenals het platenwinkeltje aan het Prinsenplein. Het zal voor het laatst zijn dat ik in de laatstgenoemde winkel ben geweest. Hij maakt gebruik van een pand dat opeens wordt opgeëist door de eigenaar omdat deze het geheel kan verhuren. Hij heeft er op het laatst ook allerhande kunstobjecten aan toegevoegd om nog enige omzet te draaien want qua platen is het een beetje sappelen. Toch komt The Troggs niet van het Prinsenplein. Ik tref deze single in de kringloopwinkel aan de Hugo De Grootstraat. In het hoesje van 'Gut Das Es Freunde Gibt' van Cliff Richard... ofwel... de Duitstalige 'Power To All Our Friends'. Ik weet dan nog niet of ik blij moet zijn of niet want die Duitse Cliff lijkt me ook wel geinig. Tja, The Troggs. Ik ken qua later materiaal wel de afschuwelijke opname van 'With A Girl Like You' welke in de jaren tachtig op iedere verzamelplaat komt te staan. Ik heb me dan nog nooit gewaagd aan 'Good Vibrations'.

Dat ga ik evenwel doen in 2023. Het materiaal van The Beach Boys is als crêpe. Je moet het uiterst voorzichtig behandelen om een scheur te voorkomen. Crêpe omzetten naar gewapend bordkarton is iets waar je niet aan moet denken, maar bij The Troggs lukt het wél! Even terug naar het verhaal van 2024. Na 1968 zijn de kansen verkeken voor The Troggs. De groep maakt al lang niet meer de drammende nummers als 'Wild Thing' en 'With A Girl Like You' en flirt met psychedelica en barokke pop. Toch zit het publiek daar duidelijk niet op te wachten want de platen verkopen slechts mondjesmaat. In 1970 scheiden de wegen van manager Larry Page en The Troggs. Pete Staples houdt het al in 1969 voor gezien en wordt vervangen door Tony Murray, bassist in een andere Page-One-band: Plastic Penny. Chris Britton ontbreekt geregeld op het appel. Zo ook in 1975 als 'Good Vibrations' wordt uitgebracht. Even daarvoor is The Troggs teruggekeerd bij Larry Page. Deze is het Penny Farthing-label begonnen en er wordt meteen flink teruggegrepen. Onder andere een reggae-versie van 'Wild Thing' moet geld in het laatje brengen, maar helaas. Tegelijk mag de band zich erin verheugen dat het geluid van 'Wild Thing' en 'With A Girl Like You' dankzij de glamrock weer helemaal terug is. Zo neemt het trio (Reg Presley, Ronnie Bond en Tony Murray) de oude Beach Boys-hit onder handen. De eerste keer luister ik met dichtgeknepen bilspieren want ik verwacht iets dat hemeltergend slecht moet zijn. Dat blijkt anders uit te vallen...

Je kan een 'carbon copy' cover doen van een liedje. Dan speel je het origineel noot voor noot na en probeer je precies zó te klinken als de oorspronkelijke uitvoering. Ik hoor liever iemand die een eigen interpretatie doet van een nummer. 'Good Vibrations' valt in de laatste categorie. Het zijn de staccato drums uit de tijd van 'Wild Thing' maar nu weer helemaal hip dankzij de glamrock. Er is een kleine onderbreking door de brug waarin Reg weer sensueel mag doen zoals we van hem gewend zijn. Tegen het einde van het nummer heb ik al een hartje gemaakt met mijn handen. Deze single mag blijven! 'Beter dan het origineel' en dergelijke is niet aan de orde. Het is gewoon een interessante cover. 

Ondanks verwoede pogingen om weer populair te worden, blijft The Troggs voor het publiek een schreeuw uit het verleden. In de jaren tachtig wordt de band in de armen gesloten door het nieuwe platenlabel New Rose. Als de leden van R.E.M. in een interview hebben verteld over hun liefde voor het werk voor The Troggs, ontstaat er een samenwerking tussen beide. 'Andover Athens' is in 1992 het resultaat. Het album is opgenomen met hulp van drie R.E.M.-leden en verschijnt als The Troggs. De meningen in de media zijn verdeeld en de plaat is geen succes. The Troggs glijdt weer af richting de revival-feesten. 'Wild Thing' wordt nog een paar maal opnieuw uitgebracht in Engeland maar het zal geen hits opleveren. Wel heeft het Schotse Wet Wet Wet een knaller van een hit met 'Love Is All Around' in 1994 en dat zorgt ervoor dat Reg Presley weer kan ademhalen. 

Ronnie Bond is op 13 november 1992 overleden. Hij is ziek maar er is nooit bekend gemaakt aan welke ziekte hij zou lijden. Begin 2012 krijgt Reg Presley de diagnose van longkanker en gaat met pensioen. Een jaar later, 4 februari 2013, overlijdt hij aan de gevolgen. Pete Lucas is pas in 1984 toegetreden tot de band en hij overlijdt in 2023 op zijn 73e verjaardag. In 2026 is Chris Britton de enige in de bezetting van The Troggs die nog in leven is, ook al speelt hij nog maar sporadisch mee. The Troggs is als het mannenkoor geworden waarbij ook niemand klaagt bij het honderdjarig jubileum dat er geen oorspronkelijke leden bij zitten. The Troggs is al onderweg naar het eeuwfeest want de band bestaat 62 jaar.