Het zilveren goud: 2001 deel VI

De afgelopen dagen heb ik zitten broeden. In 'Het zilveren goud' wil ik, in principe, over juli 2001 vertellen, alleen... is er niet zoveel te vertellen. In de aflevering van mei ben ik 'De volharding' aangegaan en vorige maand heb ik geschreven over het vervolg. Dat gaat zo door tot ergens eind juli. Dan is er nog één dingetje dat heel specifiek uit juli 2001 is. Alleen heb ik daar nog nooit over geschreven of het ooit aan iemand verteld? Niet helemaal waar want in 2011 heb ik het ingezonden voor een radioprogramma en is het voorgelezen door een hevig geëmotioneerde presentator. Hoewel? Niet onder mijn eigen naam. Het is verzonden vanaf een Hotmail-account omdat ze wellicht het Gmail-adres herkennen en het pakketje met prijzen (onder andere een klokje) gaat naar die naam in De Buze. Binnenkort kunnen we ons opmaken voor '25 jaar na 9/11'. Ik luister buiten RTV Drenthe vrijwel geen Nederlandse radiozenders maar ook bij de NOS heb ik de 'flashbacks' gemist. Er is in juli nationaal nieuws dat 25 jaar is geleden. En dát nieuws uit 2001 speelt een belangrijke rol in dit verhaal. Wordt het een gezellig verhaal? Tja, ik voel zo'n enorme afstand met die tijd dat ik het wel aandurf om erover te schrijven. Er is niks aan dit verhaal gesleuteld of geromantiseerd. Dit is het verhaal.

Het gevoel dat je niet thuis hoort op deze planeet. Het gaat voor mij terug tot 1989 en 1990. Ik kan me fietstochten herinneren uit die tijd dat ik druk aan het filosoferen ben. Nog niet meteen met de wil om uit de achtbaan te stappen, maar de aanleg is er wel. Het zal nog enkele jaren duren eer de depressieve periodes de kop op steken, hoewel de 'vlucht' naar Amsterdam in 1993 hier ook een wezenlijk onderdeel van is geweest. Met name in 1995 heb ik wel een ziekelijke obsessie met de dood en zelfmoord, maar het zal nooit tot uitvoer komen. Het is vanaf 2009 dat ik heb geaccepteerd dat ik 'rustig moet afwachten' en dat het niet aan mij is om een hoofdstuk af te sluiten. Ofwel... die eerdere gevoelens zijn in hun geheel verdwenen en ik kijk met een iets andere blik naar de wereld en het leven. 

In 2001 zit ik op een doodlopende weg. 'Pun not intended'. Na de legendarische 'Monstertocht' en de liefde die ontstaat, is de terugkomst in Tuk als een koude douche. 'Same shit, different day', dat werk. Ik wil 'iets' doen met mijn idealisme maar weet het geen handen en voeten te geven. Intussen zit ik thuis met de huurbaas en een totaal geschifte klaploper op zolder. Ik zet een vriendschap op het spel dat eerst nog wel goed lijkt uit te pakken. Ze begrijpt wel dat ik haar niet wilde voorstellen aan de familie, maar echt gemakkelijk is de situatie niet geweest en dat heeft de vriendschap wel een knauw gegeven. Na heel veel drank barst de bom en ben ik opeens druk bezig met afscheid nemen van iedereen. Er zit niks anders op om de knapzak te pakken en er even op uit te trekken. Dat is 'De volharding' waarover ik heb geschreven. 

Toch kan ik 'on the road' mijn ei ook niet kwijt. In de winter zal ik, hoe dan ook, terug moeten naar Steenwijk. Er is geen Emmaus in Nederland die me lijkt te willen hebben en de Poolse plannen zijn al lang de prullenmand in gegaan. Ik kom gevangen te zitten in mijn eigen gevangenis gevoed met niet bepaald de meest opbeurende muziek op de koptelefoon. In het café in Ulvenhout, waar ik dan dagelijks ben te vinden als ik niet naar Zevenbergen of iets dergelijks ben gelopen, komt de spoorlijn ter sprake. Er is een spoor vlakbij het huis van de eigenaar waar bijna dagelijks iemand de rails oploopt waardoor het treinverkeer weer stil ligt. Het is met name een goederenspoor waar het 's nachts een drukte van belang is met treinen met zware containers. Volgens de eigenaar komt het alleen in de krant als er een nacht niet iemand voor de trein is gaan staan. Ik kén het station. Het is een druk knooppunt van treinen met inderdaad ook een goederenspoor. Ik heb er 's nachts wel eens gelopen in de buurt dat ik bijna voortdurend treingeluiden hoor. Deze treinen zijn vrijwel onbemand en denderen gestaag door. 

Ik heb niet zo'n hoge nood dat ik het meteen overweeg. Ik laat het rustig op me inwerken. De datum is echter al wel geprikt. 12 juli 2001 zal het gebeuren als het gebeurt. Hoe dichterbij de datum, hoe comfortabeler het gaat voelen. 'Straks hoeft het niet meer'. Ik heb de dag en nacht al een beetje voorbereid. Ik weet hoe lang de wandeling er naartoe duurt en ik weet welke muziek ik als laatste wil horen. Ook de kleren die ik wil aanhebben. Uiteraard deel ik helemaal niets met familie of omgeving, want ja...dan lig ik vanavond nog ergens platgespoten in een gesticht. En dus ga ik deze middag net als de andere middagen gewoon naar het café in Ulvenhout voor een paar koffie en wellicht een paar biertjes. Daar is het opeens het gesprek van de dag. Herman Brood is van het Amsterdam Hilton gesprongen. Opeens voel ik me erg oncomfortabel. Ik ben niet bepaald een Herman Brood-'fan' maar zou me kunnen voorstellen dat mensen mijn abrupte afscheid gaan koppelen aan het nieuws. Dat wil ik niet! En dus.... worden mijn bezopen plannen afgeblazen en ben ik voorlopig een tijdje genezen van de wil om uit het leven te stappen. 'Last night a Herman saved my life'  zou eerst de kop zijn geworden. Nog meer luchtigheid? In Brabant gaat al snel het Belgische mopje rond. 'Het was allicht geen oorlog in Holland en toch viel er brood uit de hemel'. 

Het kan hem aan mij liggen, maar ik had wel iets in het nieuws verwacht als '25 jaar na Herman Brood'. Ik moest nu zelfs heel hard nadenken om deze herinnering naar boven te krijgen. Zoals gezegd is er veel veranderd sinds ik eerst maar eens ben gestopt met zuipen, want hierdoor zijn de waanideeën ook op hun retour gegaan. Bovendien heb ik in de jaren erop geleerd om anders naar de dingen te kijken. Dan de singles. Dat zijn de laatste vier van maart 2001. 'Och, wat schattig', zegt de oudere dame in de 'charity shop' in York als ik Pinky & Perky en 'Nellie The Elephant' kom afrekenen. Pinky & Perky heeft eigenlijk 'Those Magnificent Men In Their Flying Machines' als a-kant maar hij gaat uiteraard mee voor de Beatles-cover. In de tijd van mijn dj-residentie in begin 2001 raak ik een aantal platen kwijt. Daarnaast vind ik een paar extra singles in mijn bakken. Deze zijn Henk, de dj waarmee ik in oktober 2024 de decks deel bij het optreden in De Buze. Ik heb dan besloten Quixotic aan hem terug te geven maar hij blijkt thuis nog een doos vol te hebben. Helemaal niet erg want het is best een leuke single! Henk heeft de b-kant geschreven en is de toetsenist op de plaat. Men Without Hats heb ik gemakshalve verzwegen... 

3334 Yellow Submarine - Pinky & Perky (UK, Music For Pleasure, 1968)
3335 Nellie The Elephant - Toy Dolls (UK, Volume, 1984)
3336 The Safety Dance - Men Without Hats (NL, Statik, 1982)
3337 No More - Quixotic (NL, Red Line, 1987)

Volgende amand ga ik iets in de hens zetten en begin ik wellicht al met de eerste singles van september. De laatste maanden zijn immers goedgevuld qua singles uit 2001. 

*Radiolinks: 18 en 19 juli

Soms zou ik willen dat ik nog een aantal oude pogingen had bewaard. Jammer, maar helaas. De bezem is verschillende keren door het archief gegaan en er is niets meer dat rest uit die tijd. Het is bijna drie jaar geleden dat AI mijn interesse wekt. Ik zie bij een vriend de meest waanzinnige 'photoshops' die met AI zijn gemaakt. In september 2023 begin ik bij één provider. Dat vraagt al snel om een betaald lidmaatschap. De gratis opties zijn binnen een dag op. Ik begin eventueel eind 2023 met een betaalde account maar dat loopt verschillende keren vast en wil niet alles visualiseren dat in mijn hoofd zit. Zo kom ik uit bij Freepik dat inmiddels is omgedopt tot Magnific. Een alles-in-een generator met gratis gebruik van 'stockphotos'. Ik gebruik het uitsluitend voor foto en video en soms een stem. Muziek en dergelijke is niet aan mij besteed. Waarom zou ik wensen dat ik wat oude dingen had bewaard? Welnu, om te laten zien hoe AI als creatieve tool zoveel is veranderd in drie jaar. Vandaag heeft mijn blonde assistente een boodschap op Facebook. Met een realistische stem en je kan, op een nette manier, liplezen. Hoeveel gekker en realistischer gaat het nog worden met AI? Ik wacht rustig af. De belangrijke mededeling is overigens dat The Vinyl Countdown voortaan om negen uur begint op Wolfman Radio maar dat wisten jullie al. Vandaar dat ik geen moeite doe om de video te uploaden. 

Doen we wel een show of...? Het zijn de gewijzigde werktijden. Hoe later op de avond, hoe meer moe ik me ga voelen. Eerder ben ik zaterdagmiddag al veel actiever en kan ik na een rem-slaapje fluitend de show aan van drie uren. Gisteravond valt het opnieuw tegen. Het plan om voor de helft reggae te doen is er niet van gekomen en Marcia Hines (de Week Spot) doet verstoppertje. Als ik ga zoeken naar de bewuste single kom ik stapels Amerikaanse 'originals' tegen en daarmee doe ik dan de show. Do The 45 is hier te beluisteren plus de volledige speellijst. De singles zijn originele Amerikaanse persingen tenzij anders aangegeven. 

1e uur
1. Does Anybody Love Me - Joyce Kennedy (Blue Rock, 1966)
2. You've Been Hunchin All Night - Catherine Miller (Tyson, 1977)
3. Any Day Now - Chuck Jackson (Wand, 1962)
4. More Than Just Friends - The Jackson Sisters (Prophesy, 1973)
5. Didn't We - Fletcher Walker III (Paramount, 1971)
6. What You Need Baby - The Caprells (Ariola America, 1976)
7. All Cried Out - Lamont Dozier (ABC, 1974)
8. Nothing But Reasons - The Rayvelles (Funk Night, 2024)
9. I've Got That Feelin' - Darrell Banks (Atco, 1967)
10. Hey Boy - Brenda & The Tabulations (Dionn, 1967)
11. Just Try Me - The Liberty Belles (Shout, 1968)
12. I Won't Be Such A Fool Anymore - The Modettes (Kent Deep Soul, UK, 1969/2026)
13. A Man Without A Woman - Bruce Channel (Le Cam, 1979)
14. Girls Are Getting Prettier - Edwin Starr (Ric-Tic, 1966)
15. Lovin' Man - The Nirvana Banana (Atlantic, 1967)
16. Let Me Try Again - J.J. Jackson (MagnaGlide, 1975)
17. Power Lord - Victory Travelers (Celestial Echo, UK, 1975/2025)

2e uur
1. Never Love A Robin - Barbara & Brenda (Dynamo, UK, 1967/2025)
2. Thankful For What I Got - Barbara Lewis (Atlantic, 1967)
3. Don't Cry At The Party - The Mad Lads (Capitol, 1964)
4. Losers Weepers - Etta James (Cadet, 1970)
5. She Blew A Good Thing - The Poets (Symbol, 1966)
6. Why Don't You Call On Me - Jackie Moore (Shout, 1968)
7. Just Like Him - P.J. Proby (Liberty, 1965)
8. If We Should Ever Meet - Stranger Cole (Unity, UK, 1968)
9. The First Time Ever I Saw Your Face - Roberta Flack (Atlantic, NL, 1972)
10. Crying Won't Help You Now - Clyde McPhatter (Mercury, 1965/1977)
11. I'll Belong To You - Jean Shy (Dakar, 1972)
12. Nobody Needs Your Love - Jerry Butler (Vee-Jay, 1965)
13. I'm Just A Prisoner - Candi Staton (Fame a-kant, 1969)
14. Heart On A String - Candi Staton (Fame b-kant, 1969)
15. Carpenter Of Love - The Sha La La's (Detour, UK, 2021)
16. I'm In Love With You - DeBarge (Motown, Frankrijk, 1982)

3e uur
1. I Got What You Need - Kim Weston (MGM, 1967)
2. Reach For My Love - The Sunburst Band feat. Tiffany T'zelle (Z Records, UK, 2026)
3. After The Storm - Sunsay & The Soul Surfers (Rocafort, Spanje, 2026)
4. Need My Lovin' Supply - Patti Andrews (Riker, UK, 2026)
5. I Just Can't Stop Loving You - Cornelius Brothers & Sister Rose (United Artists, 1973)
6. You're Doing It With Her - Rhetta Hughes (South Street Soul, UK, 1968/2026)
7. The Seed 3.0 - DJ Bacon (white label, 2026)
8. Come To Me Softly - Jimmy James & The Vagabonds (Atco, 1966)
9. Good Time Tonight - The Soul Sisters (Soul Sounds, UK, 1964/1970)
10. Night Train - James Brown & The Famous Flames (Sue, UK, 1964)
11. After All The Rain Has Gone - Dove (Deena, 2026)
12. Stop The Bus - Tommy Hunt (RK, UK, 1978)
13. Bang On A Drum - Rick Jones (BBC LP, UK, 1973)
14. I Went To The Levee - Sabine McCalla (Ear Hole 12", 2018/2026)
15. Don't Speak - Loaded Honey (Vetra LP, Duitsland, 2025)
16. Heaven In The Afternoon - Lew Kirton (Soul Spectrum, UK, 1978/2018)

Het is inmiddels maandagmiddag want ik moest nog even knippen in de show. Bij de tweede plaat in The Vinyl Countdown kom ik er na 45 seconden achter dat de schuif van de mixer nog op nul staat. Dit heb ik eruit geknipt. De upload is nog maar net begonnen en dus vertel ik eerst wat jullie kunnen verwachten.

Jaren 50-60: The Pretty Things, Alan Price Set, Prince Buster, P.J. Proby, ? & The Mysterians, Otis Redding, Jim Reeves (3), Rejoice!, Paul Revere & The Raiders en Cliff Richard (2).
Jaren 70: Status Quo, Steeleye Span, Steely Dan, Stefania, Henry Stephen, Cat Stevens, Rod Stewart, Stephen Stills (3), Stranglers, Barbra Streisand (2), Styx, Donna Summer (3), Sunny en Billy Swan (2).

Jaren 80-90: Art Garfunkel, Debbie Gibson, Gidea Park, Godley & Creme, G'race (2), Jaki Graham, Clive Griffin, Roni Griffith, Ruud Gullit, Guns N' Roses en Dan Hartman. 

The Vinyl Countdown staat hier ter beluistering.

*Rondje 70s gebak: Bak 9

De vrije zaterdag. Ik moet er nog altijd een beetje aan wennen. De laatste keer dat ik zaterdag helemaal vrij ben, doe ik nog 'Do The 45' op de zaterdagmiddag. Dat zou ik nu niet meer willen. Het komt er in deze jaren vaak op neer dat ik met hemels mooi weer binnen zit om een radioshow te doen en dat het zondagmiddag huilen met de pet op is. Ik heb voor straks een uitstapje naar Diever in petto want ik moet dampvloeistofjes hebben. Op de terugweg vast over Dwingeloo voor boodschapjes bij de Albert Heijn. Ik ben ergens wel gelukkig dat het meest warme eraf is en dat ik weer gewoon kan fietsen zonder dat het zweet me langs het lichaam glijdt. Ik ga nu eerst de negende jaren zeventig-bak onder het vergrootglas leggen. Morgen de laatste van de jaren zeventig-bakken in 'The Vinyl Countdown'. Over twee weken heb ik een show gepland met 'New additions' uit de jaren zeventig en ook met een top tien-lijstje. Daarna kan ik aan de slag met een top honderd uit de jaren zeventig-singles. De jaren zestig, tachtig en negentig zijn inmiddels klaar. 

Op papier begint de bak met 'Italian Concerto' van Ekseption, maar in werkelijkheid staat 'You've Got To Crawl' van The 8th Day als eerste in de bak. Dat kan een foutje zijn van mijn kant. 'Hey St. Peter' van Flash & The Pan is de 135e en laatste in de bak en dat is ook het geval. Ik moet The 8th Day gewoon terug zetten in de vorige bak. Een overzicht van de groepen en artiesten met drie of meer singles in deze bak.

Ekseption (6), Electric Light Orchestra (15), Yvonne Elliman (3), Emerson Lake & Palmer (4), Eruption (3), Theo Van Es (3), David Essex (4), Euson (5), Georgie Fame (3, waarvan 2 met Alan Price), José Feliciano (7), Luisa Fernandez (4), Ferrari (5), Bryan Ferry (7), Fickle Pickle (4), The 5th Dimension (3), First Class (3) en Roberta Flack (6). 

De top tien ziet er als volgt uit:

10. Feel Like Makin' Love - Roberta Flack (1974)

9. I'd Really Love To See You Tonight - England Dan & John Ford Coley (1976)

8. Maybe I'm Amazed - Fickle Pickle (1971)

7. Ella Fue - Fania All Stars (1978)

6. The Weavers Answer - Family (1970)

5. Hey St. Peter - Flash & The Pan (1977)

4. Now Be Thankful - Fairport Convention (1970)

3. Mr. Blue Sky - Electric Light Orchestra (1977)

2. El Doomo - Ellis (1974)

1. A Friend Of Mine - Fields (1972)

Family heeft een extra plaatje in de show en van Electric Light Orchestra draai ik maar liefst vier singles. Het maximum dat toelaatbaar is met onze vergunning. Voor de rest bevat de twee uren muziek van de volgende acts: Ekseption, Elki & Owen & Rim Ram Band, Tony Ellis, England World Cup Squad, Eruption, Exuma, Percy Faith, José Feliciano, Jay Ferguson, Ferrari, Bryan Ferry, Fiddler's Dram, First Class en Fischer-Z. 

Spirit Of The Seventies is hier te beluisteren.

Singles round-up: juli 3

Jullie zullen het verschil al hebben opgemerkt? Het feest is voorbij. Ofwel, ik heb een paar jaar zeer ongedwongen kunnen leven en me geen zorgen hoeven te maken over geld. Is dat nu abrupt voorbij? Welnu, ik heb een gigantische afrekening gekregen van het stroom waar ik normaal gesproken geld voor terug kreeg. Mijn leverancier weet het niet goed uit te leggen maar het staat als een paal boven water dat er gedokt zal moeten worden. Gelukkig wel in maandelijkse termijnen, maar het betekent wel dat ik de financiën weer in de gaten moet houden. Tot overmaat van ramp komt daar ook nog de 'nieuwe' fiets bij en dan kan ik mijn lol wel op in juli. Toch vind ik zo nu en dan een gaatje om me tóch over te geven aan de vinylhobby. Zo ook een week geleden. Eigenlijk moet ik deze vrijdag aan het werk maar ik heb me ziek gemeld met niet een erg plausibele reden. Er spelen verschillende factoren, zowel geestelijk als lichamelijk en ik wil erger voorkomen. Het is de vrijdag van de 'Songwriters Round' in Echten en ik heb nog veel werk te verzetten voordat ik daar aan toe ben. Er hoort een winkelbezoek bij en ik besluit dat op die middag in Beilen te doen. Uiteraard kan ik het niet laten om toch even te kijken bij de inbrengwinkel. Ditmaal op budget want ik wil eigenlijk niet meer dan tien kopen. Het worden er twintig maar dat is niks vergeleken bij de gebruikelijke zestig van dat adres. Het is niet allemaal even veel soeps en dus kan ik ze samenvatten in één bericht. Gisteren heb ik overigens nog achttien broertjes en zusjes van deze twintig gekocht en die kunnen binnenkort ook in een enkel bericht. 

De schade is beperkt gebleven. Ik heb alleen de jaren zeventig nagekeken en er zijn twee singles 'dubbel' die ik bewust heb gekocht vanwege de fotohoesjes. Er zitten twijfelgevallen bij maar die blijk ik niet (meer) te hebben. Omdat het allemaal niet heel erg verheffend is, ga ik de singles per vier behandelen. 

* Louis Armstrong- Someday (Duitsland, Kapp, 1964)
* Barefoot Jerry- Summit Ridge Drive (NL, Monument, 1976)
* Judy Collins- Amazing Grace (NL, Elektra, 1971)
* Debarge- All This Love (Frankrijk, Motown, 1982)
Niet meer? Ja, ik meen dat ik Judy Collins ergens moet hebben, maar het blijkt dat ik er altijd omheen ben gefietst. Ik heb de single wel enige tijd gehad in Mossley in Engeland maar die is uiteraard achtergebleven bij mijn verhuizing naar De Bilt. Mijn zus is goed bevriend met de dochter van kennissen van mijn ouders. Het meisje lijdt aan een ernstige ziekte en overlijdt als ze dertien of veertien is. Het 'goede nieuws' is dat tegenwoordig lotgenoten véél ouder worden dankzij onderzoek en medicijnen. Op de uitvaart wordt 'Waarheen Waarvoor' van Mieke Telkamp gedraaid. Mijn vader mag graag op zondag naar een geheime zender luisteren met alleen stichtelijke muziek. Iedere keer als 'Waarheen Waarvoor' voorbij komt, begint mijn zus heel hard te huilen en is de gezellige huiselijke sfeer opeens ver te zoeken. Dit verklaart waarom ik een gruwelijke hekel heb aan 'Waarheen Waarvoor' en dus ook 'Amazing Grace'. In Beilen ligt het kleinood echter met het Nederlandse fotohoesje en dat staat mooi bij de overige singles van Judy Collins in de collectie. Louis Armstrong is verwarrend. 'I Still Get Jealous' is volgens het label de a-kant maar 'Someday' staat het grootst op de hoes en blijkt ook de hit te zijn geweest. Het ding is charmant met het fotohoesje en de enige reden dat het mee mag. Barefoot Jerry oogt interessant. Ik ken de band van naam maar verder ook niet. Ik associeer de groep met countryrock en bluegrass maar het klinkt op deze single meer als een instrumentale boogie-band met hoofdrol voor de mondharmonica. Judy sla ik uiteraard over en ben meer benieuwd naar Debarge. Oef, dat is een lekker nummer dat niet heel erg in mijn geheugen staat gegrift. Ik vind het 'classy' genoeg voor de Blauwe Bak. Zelfs de b-kant is niks mis mee! Tot vanavond in 'Do The 45'!

* Kayak- Want You To Be Mine (NL, Vertigo, 1978)
* Kon Kan- I Beg Your Pardon (Duitsland, Atlantic, 1988)
* Linda & The Funky Boys- We Got Love (Duitsland, RCA Victor, 1976)
* Liquid Gold- Substitute (NL, CNR, 1979)
Ik ben in november voor het laatst bij deze winkel in Beilen geweest. Er is veel veranderd sindsdien. De winkel is kleiner geworden omdat de eettent ernaast is uitgebreid. De ingang is nu ook aan de zijkant van het pand waar ik normaal gesproken de fiets heb geparkeerd. Er is nog maar één kraam met singles over. De verkoper met de naslag emaille borden heeft tot een paar jaar geleden singles staan, maar dat zijn nu alleen nog elpees. De piraat van vorig jaar is verdwenen en dus rest alleen de bananendozen. Linda & The Funky Boys en Liquid Gold komen duidelijk weer uit de collectie met de 'L' waarvan ik in november bijvoorbeeld drie singles van Linx heb gekocht. Bij Kayak twijfel ik nog steeds, maar nee.. ik lijk hem nog niet te hebben. Een paar weken te laat voor de Top 100. Kon Kan brengt fijne herinneringen uit 1989 naar boven en mag dus mee voor een zuinige euro. Dat geldt ook voor Linda & The Funky Boys. Deze singles zijn nooit interessant voor de Blauwe Bak. Die Adrian Baker tóch. Die naam duikt opeens overal op. Samen met Eddie Seago is hij de schrijver van 'Substitute' en hij verricht eveneens alle handelingen in de studio. Het is knap in elkaar gezette confectie-disco, maar ik kan hier wel tegen. 

* Keith Marshall- Only Crying (Frankrijk, Arrival, 1981)
* Donny & Marie Osmond- Deep Purple (NL, MGM, 1974)
* Suzi Quatro- Devil Gate Drive (Duitsland, Rak, 1974)
* Cliff Richard- I Can't Ask For Anymore Than You (NL, EMI, 1976)
Ik weet niet eens eerlijk of Keith Marshall de Top 100 heeft gehaald. Als het niet het geval is, dan ligt dat aan het feit dat mijn oude compleet krom is. Het kan nog altijd wél zo zijn want mijn zus heeft haar exemplaar aan mij beloofd. Toch verandert ze geregeld van gedachten en nu heb ik de single voor een euro in een puike staat. Nou ja, na een grondige schoonmaak waarschijnlijk wel. Donny & Marie mogen uiteraard mee vanwege het fotohoesje. 'Devil Gate Drive' is een fijn knalnummer van Suzi dat ik nog altijd niet heb als single. Bij Cliff heb ik ook altijd een zwak. Ik moet bekennen dat ik het één van de leukere singles van Cliff uit deze periode vind. 

* Jim Reeves- The Blizzard (Duitsland, RCA Victor, 1961)
* Jim Reeves- Could I Be Falling In Love (Duitsland, RCA Victor, 1966)
* Mike Rondell & The High Five- To Be Or Not To Be (NL, Poker, 1976)
* Ruddy Thomas & Barry Biggs- Reflections Of My Life (NL, Friends, 1983)
Singles van Jim Reeves met fotohoes zijn geen rariteit. Ik heb al een flinke collectie en zeg ook heel vaak 'nee'. Soms haal ik de hand over het hart en dat is hier andermaal het geval. Overigens krijgt 'Could I Be Falling In Love' pas in 1969 een wereldwijde release, maar Duitsland is er in 1966 vroeg bij. Mike Rondell mag mee omdat ik me jolig voel. Muzikaal is het een soort van 'Save Your Kisses For Me'. Rondell zal later onder zijn eigen naam tv-presentator worden bij de NCRV: Jaap De Groot. Sommige liedjes moet je van afblijven en dat geldt voor mij voor 'Reflections Of My Life'. Ik meen me te herinneren dat broeder deze single heeft gehad en hem soms draait om mij te plagen. Nu nog onder de T van Thomas maar meer waarschijnlijk naast de jaren tachtig-singles van Barry Biggs. 

* Three Dog Night- Black And White (Duitsland, Probe, 1972)
* War- Why Can't We Be Friends (NL, United Artists, 1975)
* Danny Williams: Dancin' Easy (NL, Mercury, 1977)
* Wilson Phillips- Impulsive (Duitsland, SBK, 1990)
Three Dog Night heb ik al in de Nederlandse uitdossing, maar de Duitse heeft een fotohoesje waarbij zorg is besteed aan de lay-out. War heb ik in de neutrale hoes. Danny Williams is gemaakt in de Phillysoul-trend maar het boeit me niet genoeg voor een plek in de Blauwe Bak. Wilson Phillips vind ik altijd fijn maar moet bekennen dat deze niet is blijven hangen na 36 jaar. 

Singles round-up: juli 2

Wellicht heb ik vanavond dan wel zin om mezelf door ruim vijftig singles te worstelen? Ik ben ambitieus en heb van beide partijen een foto genomen. Een geluk bij een ongeluk. Op de vloer van de zolder ligt mijn usb-kabel voor de mp3-speler. Wat doet deze hier? Welnu, ik heb sinds een paar weken de eigenaardigheid dat ik de usb-kabel in de camera laat zitten. Ik leg deze dan op de poef als ik de foto neem. Gisteren ben ik bijvoorbeeld weer naar boven gelopen omdat de usb-kabel nog op de poef ligt. Gisteren heb ik daarbij per ongeluk ook het kabeltje voor de mp3-speler mee genomen. Dat had nog een drama kunnen opleveren als ik het apparaat had willen laden. Waarmee ik mezelf ook meteen herinner dat de telefoon aan de lader moet. Dat is nu dan ook weer opgelost. Ik trap af met de resterende zestien van Chris. De eerste van Cissy Houston had in de vorige aflevering moeten zitten, maar deze ligt dan op een ander stapeltje vanwege de Week Spot. De a-kanten van de singles zitten in de eerste twee uren van deze Do The 45. Ik moet de apparatuur even aanzetten om mijn eigen geheugen her en der op te frissen en een paar b-kanten te proeven. 

* Cissy Houston- I Just Don't Know What To Do With Myself (UK, Pye International, 1970)
Hiervan moet ik de keerzijde nog proeven. Dat is 'This Quiet Place', een andere Bacharach/David-compositie welke van een vers arrangement wordt voorzien. Het klapt muzikaal alle kanten op en hoewel Cissy een fantastische gospelsoul-strot heeft, zie ik dit nummer niet op de speellijst van 'Do The 45' staan. 

* B.B. King- Don't Answer The Door (UK, HMV, 1966)
Een groen label met een witte A en dus een Engelse demo. Daar gaat mijn hart altijd sneller van kloppen en dan maakt het eigenlijk niet uit van welke artiest het is. Hoewel de man natuurlijk wordt geassocieerd met de blues kan B.B. King beslist een potje breken bij mij. Want hoe je het ook wendt of keert, 'Don't Answer The Door' is blues en niets anders dan de blues. Toch mag het bij mij vrolijk in de Engelse soul-koffers. Eigenlijk moest ik 'The Thrill Is Gone' ook weer eens terug in de Blauwe Bak moeten plaatsen. Het verhaal gaat in een 'Part 2' verder op de keerzijde. 

* Major Lance- Dark And Lonely (UK, Contempo, 1973)
De a-kant is een live-uitvoering van het Motown-nummer 'My Girl'. Hij voert het nummer uit in de legendarische Northern Soul-club The Golden Torch (of kortweg The Torch) in Tunstall, Stoke-on-Trent. Het is rond dezelfde tijd dat Lance besluit zijn bedje op te maken in Engeland omdat hij hier beter aan de bak komt met zijn muziek dan in zijn thuisland Amerika. 'My Girl' is erg sfeervol maar niet de kant waarvoor ik het heb gekocht. 'Dark And Lonely' komt uit de pen van zijn vriend Jerry Butler Dat heeft ingebouwde klasse en in goede handen bij Major. 

* Kevin 'King' Lear- The Power Of Love (UK, Page One, 1968)
Volgens Discogs een zanger uit Gravesend in Kent. Handig om te weten omdat Page One ook wel eens Amerikaanse dingen heeft uitgebracht. Kevin Lear maakt een handjevol singles voor het label waaronder een versie van 'The Snake'. Kevin heeft weliswaar een krachtige stem maar hij wil teveel als een soulvolle Tom Jones klinken en dat is hij niet. Wel een fraai item met de originele Page One-hoes!

* Phillip Mitchell- Ain't No Love In My Life (UK, London, 1973)
Ik ken Mitchell vooral als liedjesschrijver. Joe Simon weet bijvoorbeeld altijd raad met zijn nummers. Toch kan hij er zelf ook wat van in 'Ain't No Love In My Life'. Pure klasse. Er zit iets van een hele oude ritmebox in de begeleiding. 'Turning Over The Ground' is meer het geijkte Hi-werk want daar is dit plaatje oorspronkelijk verschenen. 'Ain't No Love' blijft mijn favoriete kant. 

* Cliff Nobles & Co.- Switch It On (UK, Columbia, 1969)
Cliff Nobles zal het beste worden herinnerd voor een plaatje waaraan zijn naam is verbonden, maar hijzelf niet hoorbaar is. Ik heb het dan over 'The Horse', de instrumentale versie van 'Love Is All Right'. Zo komen we bij deze single uit 1969. Een ontzettend leuk instrumentaal nummer dat ik beslist nog eens wil gaan gebruiken in de toekomst voor een show. of een jingle. Mike Terry doet het arrangement en ik vermoed dat het Dennis Coffey op de elektrische gitaar is in de coupletten. De b-kant is een heel ander nummer en ditmaal wel met Cliff aan de microfoon. 'Burning Desire' is ook zeer de moeite waard. Een fraaie 'double-sider'. 

* The Parliaments- Testify (UK, Track, 1967, re: 1969)
Ja, eerlijk is eerlijk. De 1969-uitgave heeft een ander catalogusnummer. De jongens achter The Who staan in goed contact met Groovesville in Detroit en zo maakt Engeland kennis met The Parliaments. De groep zal een paar jaar later uitgroeien tot Parliament en Funkadelic. De b-kant blijkt ook zeer de moeite waard: 'I Can Feel The Ice Melting'. Het heeft een echte Groovesville-sound, vriendelijker dan Motown maar wel met een vette knipoog. 'Testify' is meer de 'hit' voor de dansvloer. 

* Lloyd Price- Mr. & Mrs. Untrue (UK, Wand, 1971)
Mighty Sam. Die naam zoek ik in de radioshow. De versie van Mighty Sam is jaren later opnieuw uitgegeven met een andere naam om de dj's en verzamelaars verder in verwarring te brengen. Dat is dan van toepassing op de b-kant zoals het schijnt. De a-kant is een cover van Fair Weather's 'Natural Sinner' en als ik af ga op de recensie in 'Blues & Soul' dan mag ik deze overslaan. In geval van 'Mr. & Mrs. Untrue' ben ik ook weinig enthousiast want Price weet het nummer niet de juiste lading te geven. Mooi als een Engelse Wand-exportsingle voor de Scandinavische markt. 

* Roy Redmond- That Old Time Feeling (UK, Warner Bros., 1967)
Mark heeft me afgelopen week laten weten dat hij eind september en begin oktober opnieuw gaat verhuizen. Hij is al begonnen met de opruimwerkzaamheden en biedt een aantal muziekboeken aan. Het boek over de muziek van de stad Chicago van Robert Pruter heb ik links laten liggen. Wel heeft hij een 'Manship Guide' van Engelse soul-singles. Deze ga ik binnenkort bij hem afrekenen. Natuurlijk is alle info online te vinden, maar het is best fraai om alle soulvolle Engelse persingen samen te hebben in een overzicht. Staat Roy Redmond daar ook tussen? Geen idee! Ik heb nog nooit van de man gehoord. De a-kant is een versie van het Beatles-nummer 'Good Day Sunshine' en dat is in alle hoeken van de wereld uitgebracht. 'That Old Time Feeling' is een lekkere soul-stamper. 'Good Day Sunshine' is op zichzelf best curieus. Het nummer is vertraagd en heeft een gospelachtig koortje in het refrein. Meer dan curieus wordt het echter ook niet. 

* The Shirelles- Last Minute Miracle (UK, Pye Disco Demand, 1967, re: 1975)
Jaren geleden stel ik nog wel eens een top tien-lijstje samen voor de Northern Soul-show van mijn Wolfman-collega. The Shirelles maakt daar altijd onderdeel van uit. Het is een 'pop stomper' zoals de snobs het noemen, maar wel van het meest aantrekkelijke soort in mijn beleving. 'Last Minute Miracle' moet verschrikkelijk gedateerd hebben geklonken in 1967. Op de b-kant staat 'March' dat ik sinds jaren als bootleg heb op O.O.T.P. (Out Of The Past). Een wens die in vervulling is gegaan. 

* Cissy Stone- Gone But Not Forgotten (UK, Decca, 1976)
Op het moment dat Chris deze op de pagina plaatst, heeft het nog geen geluidsclip. Even gokken dan? Het is vlotte disco uit Engeland. Op de b-kant staat 'Part Of The Band' dat ze zelf heeft geschreven. Nee, dat klinkt meer glamrock in mijn oren. 'Gone But Not Forgotten' is een onweerstaanbaar poepje disco. 

* Felice Taylor- I'm Under The Influence Of Love (UK, President, 1967)
Barry White is een geduldig man. Hij broedt tien jaar op het concept van een meidengroep en een groots orkest, die zowel samen als apart opereren onder dezelfde paraplu. In 1967 maakt hij de eerste schetsen Felice Taylor en The Bob Keene Orchestra. Een van de dames Love Unlimited is weer de zus van Felice en 'I'm Under The Influence Of Love' zal in de jaren zeventig één van de prijsnummers worden van Barry White's project. Hier dus de altijd fijne Felice Taylor met een oerversie van 'Influence'. 

* Phil Upchurch Combo- You Can't Sit Down (UK, Sue, 1964)
Phil is ons een paar maanden geleden ontvallen. Ik wil aandacht besteden aan de man in 'Do The 45' en zoek 'The Devil Made Me Do It' uit 1973 klaar. Het is pas bij het publiceren van de speellijst op Facebook dat ik de fout ontdek: Deze single is van Robert Upchurch. Ik heb hem zelfs her en der gedocumenteerd als Phil Upchurch. Oeps... Hier hebben we dan Phil's grootste hit, een lekkere instrumentale Mod-stamper van de hoogste orde. 

* The Velvettes- He's The One I Want (UK, Mercury, 1964)
Nee, het is geen tikfout. Het is niet The Velvelettes en ook niet The Velvets. The Velvettes is een zwart Zuid Afrikaans damestrio dat geregeld in Engeland is te vinden. Daar worden ook de platen gemaakt en onder andere met Cyril Davies R&B All Stars. 'He's The One I Want' klinkt in alle opzichten als een verloren Phil Spector-productie. De b-kant heet 'That Little Boy Of Mine' maar daar is geen klap aan!

* Mary Wells- Set My Soul On Fire (UK, Atlantic, 1967)
Mary Wells heeft in 1965 de deur hard dicht gegooid bij Motown. Haar eerste project is het vertolken van Beatles-nummers met een bigband. In 1967 komt ze in contact met Cecil Womack en die is verantwoordelijk voor dit plaatje dat op meerdere fronten Motown ademt. Beide kanten zijn geschreven door Wells en Womack en dat smaakt naar meer. Overigens is Cecil's naam verkeerd gespeld als Wommack. 

* Brenton Wood- Baby You Got It (UK, Liberty, 1968)
Tot slot dit kleinood van Brenton. Een paar singles na 'Gimme Little Sign' besluit hij de rollen om te draaien. 'Baby You Got It' klinkt als een tweede 'I Think You've Got Your Fools Mixed Up' en dat is de kant die ik het liefste hoor van deze zanger. 

Gele Bak Top 100 van 2026: 76-65

Het volgende deel van de Top 100 is een makkie voor mij. Op twee na heb ik alle platen dit jaar gekocht waardoor ze beneden in een aparte bak staan. Eentje uit 2025 ligt beneden op een stapeltje en dus hoef ik boven maar eentje uit te zoeken. Het maakt ook dat de fietstocht compacter is dan de vorige twee afleveringen. Over lijstjes gesproken: Ik heb vanmorgen gekeken naar de Top 80 van de jaren tachtig. Ik filter de singles uit de jaren negentig en later eruit en kom dan op een Top 40 van de jaren negentig enzovoorts. Ik heb dus voer voor drie zondagavonden. De jaren zestig ga ik binnenkort omsmeden tot een Top 100 en kan deze ook in twee afleveringen doen. De jaren zeventig wordt ook een Top 100 en ga ik in drie vrijdagen doen, maar daarmee begin ik niet eerder dan over drie weken. De jaren zestig heeft voorrang, daarmee zou ik over drie weken kunnen beginnen. In de Gele Bak Top 100 klimmen we deze week van nummer 76 naar 65. Ik ga eerst het overzicht doen en daarna het verhaaltje. 

76. Bend It - Dave Dee, Dozy, Beaky, Mick & Tich (NL, Fontana 267 625 TF, 1967)

75. We Are Not Amused - Kayak (NL, EMI 5C 006-25097, 1975)

74. Last Tango - Esperanto (NL, A&M 13957 AT, 1975)

73. I Want To Be With You - The Bonzo Dog Band (NL, Liberty 5C 006-90897 M, 1969)

72. She's No Lady - Lyle Lovett (Duitsland, Curb ZB42123, 1987)

71. It's Going To Happen - The Undertones (NL, EMI 1A 006-74381, 1981)

70. Mona Lisa - Kraayeveld (NL, Decca 6100 034, 1971)

69. Give A Little Love - Aswad (Duitsland, Island 109 999, 1988)

68. Can't Let Go - Earth, Wind & Fire (UK, CBS S CBS 8077, 1979)

67. Pride - U2 (UK, Island IS 202, 1984)

66. Ten To Eight - David Castle (Frankrijk, Parachute 45.PA.140.311, 1977)

65. California Blue - Roy Orbison (Duitsland, Virgin 112 389, 1989)

De vakantie ss alweer afgesloten als ik de fietstocht begin vanavond. Hoewel? Ik heb natuurlijk wel een vooruitzicht in oktober maar het is nog maar afwachten of dat een fijne vakantie gaat worden. Ik leer Pete kennen bij mijn eerste kennismaking met Wolfman Radio in 2012. Het is maanden voordat ik zelf zal gaan uitzenden voor het station. Pete is een radio-collega van twee medewerkers en is de enige sponsor die is toegelaten. Pete steunt hen met gratis cd's. Hij handelt dan alleen in cd's en relatiegeschenken. Een paar jaar later vertelt hij me dat hij vinyl gaat verkopen. Lange tijd zijn dat alleen hagelnieuwe elpees en hij biedt zo nu en dan wat demo's aan uit de jaren zeventig, maar niets interessant genoeg om een bestelling te plaatsen. Dan koopt hij een jaar geleden een partij rocksingles en dat heeft mijn interesse. Singles van Nazareth, de Engelse 'Radar Love' van Golden Earring en nog een paar. In september plaats ik drie bestellingen bij hem. Daarna is het er niet meer van gekomen, hoewel ik een paar weken geleden heb getwijfeld. Hij biedt de Engelse 'Lady Eleanor' van Lindisfarne aan met het originele Engelse fotohoesje. Zeldzaam zou ik het niet willen noemen, maar een Engelse single op een groot label van voor 1980 met een fotohoes is niet de standaard. Ik plaats de tweede bestelling op 14 september en dat bevat onder andere de nummer 67. Op 2 november plaats ik een bestelling op Discogs met als hoofdmoot 'I'm Gonna Change' van The Velours. Uiteraard vul ik het pakketje aan met wat kassakoopjes en zo komt de nummer 68 bij me wonen. Ik vind het niet geschikt voor de Blauwe Bak en zo staat het nu in de Top 100. 

Op 3 januari denk ik nog altijd dat ik mijn staartbeen heb gekneusd. Ik heb enkele boodschapjes nodig en ga met de bus naar Meppel. Er ligt sneeuw. Ik stap uit bij de bushalte aan de Hugo De Grootstraat en kan dan net zo goed de weg oversteken en bij de kringloop kijken. De nummer 74 is het gevolg hiervan. Donderdag 26 februari ben ik alweer weken verlost van de pijntjes en kan weer fietsen. Het wordt een bezoekje aan de kringloop in Ruinerwold. Daar tref ik onder andere de nummer 76. Bij thuiskomst nog eens kijken: Nee, deze heb ik nog niet! Op maandag 9 maart fiets ik naar Duitsland voor een voorraad vapes en steek aan bij de kringloop in Dedemsvaart. De nummer 73 is daar een volkomen verrassing. Het is één van de weinige Bonzo-nummers die ik niet ken. Hij valt een beetje tegen en dat is de reden dat die niet in de top twintig staat. Op 11 april fiets ik 's middags naar Steenwijk voor een paar boodschapjes. Ik zie dat Groenendijk nog open is en wip binnen voor een paar singles. Nummer 75 is daar een voorbeeld van. Op 21 april kijk ik 's middags even in de voorraad bij de kringloopwinkel in Tuk en tref maar liefst twee exemplaren van de nummer 69. Het is een cover van het duet van de heren Hammond en West en is in 1988 een grote hit voor Aswad in Engeland. 

Op 24 mei is het Pinksterzondag en is traditiegetrouw een braderie en vlooienmarkt in Ruinen. Twee jaar geleden heb ik een berg singles gekocht en hoop dit jaar op hetzelfde. Het valt ietsje tegen, maar de kwaliteit is vele malen beter. De nummers 65, 70 en 71 zijn afkomstig van deze dag. Op 13 juni ben ik pas begonnen met mijn nieuwe werktijden en ik ben rond de middag klaar in Steenwijk. Ik heb genoeg energie om even naar Meppel en Ruinerwold te fietsen voor singles. De nummer 66 gaat mee vanuit Meppel en in Ruinerwold is 72 één van de meer interessante singles. 

Week Spot: Marcia Griffiths

De 'Singles round-up' wordt andermaal uitgesteld. Ik heb gewoon niet zoveel zin om de apparatuur aan te zetten en dus ga ik eerst verder met de Week Spot en morgen de volgende aflevering van de Gele Bak Top 100. Daarna kan ik altijd nog kijken om een 'Singles round-up' of twee te doen. Ik moet het idee nog verder uitwerken als ik er iets mee ga doen, maar ik heb vanmiddag iets bedacht voor komende zaterdag. Ik heb in de afgelopen maanden meerdere malen de deur open gezet voor reggae- en ska-singles en enkele daarvan zijn in de Blauwe Bak terecht gekomen. Daarnaast heb ik ook de nodige soulplaten van artiesten die ook met reggae worden geassocieerd. En ik kan een deel van de Carib kwijt in zo'n show. Ik weet niet of het een volledige show wordt of een uurtje, maar de Week Spot is in ieder geval onvervalste lover's rock. Een plaatje met een bijzondere herinnering. Voorheen is het té pijnlijk om erover te schrijven, maar nu zie ik het ineens wel zitten. Het is per slot van rekening zeventien jaar geleden. Ik leer 'The First Time Ever I Saw Your Face' van Marcia Griffiths kennen middels de psychiatrische afdeling waar ik in 2009 een paar weken verblijf. Het valt samen met het stoppen van mijn alcoholgebruik. Vanuit hier wordt bepaald welke extra hulp goed voor mij zou zijn, maar ik heb de regie zélf in handen genomen en gehouden. Het nummer verschijnt in de midden jaren zeventig niet als single maar is wel het prijsnummer van de nieuwe elpee van Griffiths en een 'grote hit'  in de lover's rock, de zoetsappige reggae speciaal voor verliefde stellen. Het is deze week de Week Spot. 

'U hoeft geen geld meer af te dragen voor het pensioen. Met uw gedrag haalt u dat toch niet', aldus de woorden van de psychiater die heeft besloten me een tijdje in te sluiten. Het is fraai zomers weer en de beste man heeft té lang in de zon gezeten. Hij is volledig verbrand in zijn gezicht en het jaagt me de stuipen op het lijf. Maar goed... ik neem het aanbod graag aan. Ik heb dan zelf al besloten dat ik nooit meer ga drinken en vind het wel fijn om even uit Steenwijk te zijn en niet in de buurt van de horeca. De eerste dagen mag ik alleen onder begeleiding van het erf af. Ik weet zondagmiddag te 'ontsnappen' voor een 'brisk walk'. Ik ren en huil mijn voorraad tranen eruit. Dan kom ik tot een inzicht en zo kom ik met een behandelplan terug op de afdeling. Ik heb een Steenwijk een vrouw leren kennen die aan voetreflexologie dot. Ik ken haar als een gezellige vriendin waarmee ik een paar keer ben wezen dansen na afloop van een kroegavontuur. Ik denk dat zij me wel kan helpen? Ik start een week later met de voetreflexen en merk dat ik me steeds 'sterker' voel. 'Feelin' Stronger Everyday' van Chicago is dan een telefoontoppertje voor mij, maar ook 'Rehab' van Amy Winehouse. Dat laatste blijkt heel toepasselijk want de psychiaters van het ziekenhuis willen me naar een kliniek door verwijzen. Dat lijkt me geen goed plan. Ik ben ervan overtuigd dat ik nooit meer ga drinken en kan zelfs wennen aan dat idee. Het helpt me niet om opgesloten te zitten met mensen waarbij dat méér moeite kost. 

De woensdag na mijn opname mag ik voor het eerst alleen naar buiten. Ik ga meteen de stad in om platen te kopen. Na afloop moet ik blazen en, nee, ik heb geen alcohol aangeraakt. De zaterdag erna komt W. naar Meppel om me te treffen. We spreken af in de horeca. Ik kan gewoon een biertje voor haar bestellen aan de bar en ermee naar het tafeltje lopen. Geen haar op mijn hoofd. Zelf zit ik dan aan de Rivella totdat ik daar het zuur van krijg. Idemdito met bitter lemon en tonic. IJsthee met prik zal mijn nieuwe 'bier' worden. Alcoholvrije pils heeft me nooit aangesproken totdat ik een paar weken geleden 0.0 Guinness heb gehad. Sindsdien is de 0.0 mijn favoriete frisdrank geworden. Vaak Hertog Jan of witbier. Ook dan moet ik na afloop blazen. Helaas, zoete lieve Gerritje blijft voorlopig nog wel even in Meppel en blijft met zijn tengels van de drank af. 

In de eerste dagen moet mijn maag worden geleegd. Ik weet dus mijn casco gewicht! In de eerste weken krijg ik ook prikjes om te ontwennen van de alcohol. Een drama! Ik ben niet goed met naalden behalve als ze op een platenspeler zitten. Voor het beste effect moet deze in de bil worden ingebracht. Het brengt herinneringen naar boven van het tandartsbezoek in Mossley in 1998 waarbij ik teveel verdovingen krijg toegediend. De bil voelt verdoofd aan na de prik. Pas op de laatste dag blijkt dat het net zo goed via de arm kan worden ingebracht. Ik maak er mijn eigen feestje van. De Numark PT01 met koptelefoon en bakjes met singles en ik dj erop los terwijl de rest televisie zit te kijken. De behandelende artsen willen me naar één specifieke kliniek hebben en deze zit dan in de polders van Staphorst. Een plek waar alcohol, drugs en tabak taboe is. Je krijgt één kop koffie met cafeïne per dag. Telefoon en boeken moet je inleveren want alles staat in het teken van dingen samen doen. Samen knutselen... Jippie! Samen uit wandelen... Ga zo maar door. Ik ga voor een intakegesprek en tijdens dat gesprek wordt duidelijk dat deze kliniek me niet gaat helpen. 'Jij redt het wel zonder ons', aldus de psychiater van de betreffende kliniek. Terug op de afdeling wordt dan volledig ingezet op terugkeer naar huis in Steenwijk, maar... ik vind het net zo gezellig worden. Met name de avond van het Songfestival. De Toppers vertegenwoordigen ons land met 'Shine'. Ik zou deze avond naar Steenwijk gaan om de volgende dag naar de voetreflexologe te gaan. De sfeer voor de tv is reuze en zo blijf ik nog een nacht. Tot grote ergernis van het personeel! 

Er zit ook handvaardigheid in het traject. Ik heb mezelf een doel gesteld: Ik wil leren breien. Het kost me eerst heel veel moeite om de begeleider te overtuigen en als ik er niets van bak, wil ze me opeens niet meer helpen. Ga maar knippen en plakken. Ik ben het lokaal uitgelopen en nooit meer terug geweest. Er is een cliënte die al maanden op de afdeling zit. Haar voet en arm in het gips. Het blijkt preventief te zijn. Ze is schizofreen en de stemmen in haar hoofd vertellen haar dat ze stenen moet gooien op haar voet. Ik probeer haar eens ervan te weerhouden en krijg dan de wind van voren van het personeel. Op een bepaald moment zijn alle stenen opgeruimd door het personeel. Dan fluistert ze me toe: 'Ik weet nog ergens een stapeltje te liggen'. Jawel, als ze niet in een 'bui' is, is het een erg lieve vrouw. Erg vrolijk totdat ze moeilijk gaat kijken en naar buiten loopt. Dan is het weer zover. Ze is gek op handenarbeid. 'Ik heb iets voor je gemaakt', zegt ze op een zeker moment. 'Je nieuwe elpee'. Ik denk even dat ik iemand wil aanvliegen. Ze toont me een fruitschaal gemaakt van een elpee. Nee, het is niet één van mijn elpees. Ze laat me een kastje zien in de woonkamer met een hele stapel elpees voor dergelijke doeleinden. Ik haal er een paar uit en vraag of ik ze mag hebben. Het antwoord luidt ontkennend. 'Ze zijn eigendom van het ziekenhuis'. Toch weet ik een moment te vinden om een twintigtal in een rugzak te krijgen en het pand uit te smokkelen. Ik zou wat 'afval' mee terug nemen, maar dat is er nooit van gekomen. Een van de platen is 'Sweet Bitter Love' van Marcia Griffiths op het Engelse Trojan-label. De platen zijn ex-bibliotheek en Marcia is flink mishandeld. De plaat blijft overtikken. Desondanks beschouw ik het als één van de betere platen samen met een Motown-album van Barbara McNair. 

Een paar jaar later zit ik net bij Wolfman Radio als mijn radiocollega EmZ op de donderdagavond geregeld 'First Time Ever' draait in haar show met 'love songs'. De elpee blijft echter onaangeroerd in de kast staan en ik doe niet mijn best op een beter exemplaar op te duiken. Dan zie ik dat het Engelse label Harlem Shuffle 'First Time' als single heeft uitgebracht en vanwege de herinneringen van april en mei 2009 mag deze mee. In juni 2009 is mijn traject aldaar afgelopen. Ik zal een aanvraag doen voor een speciale therapie maar kom niet door de intake heen. Dan krijg ik te maken met ambulante zorg op het gebied van alcoholverslaving en deze werk ik eind 2009 de deur uit. Intussen heeft '20092009' ook plaats gevonden en in het ziekenhuis zegt men dat ze alcohol in mijn bloed hebben gevonden, wat niet waar kan zijn. Conclusie is echter wel dat ik sinds 2 april 2009 geen druppel alcohol meer heb gedronken en daar mogen gerust nog zeventien jaren bij komen nu ik de alcoholvrije witbiertjes heb.