Week Spot: The Velvettes

Vandaag zal ik even flink actie moeten ondernemen want ik heb ambitieuze plannen voor zaterdag. Ik ga 's avonds naar een concert in Echten maar ben, naar verwachting, rond middernacht wel weer terug in Uffelte. Ik ben van plan om vanaf half één de live-stream te pakken voor deel 2 van 'Do The 45'. Ik zou het eerste deel zelf kunnen opnemen maar heb een erg leuk idee gekregen. Ik ben een beetje 'verliefd' geworden op de stem van Isla met haar zware Engelse accent. Ze klinkt ook heerlijk koel. Wat nu als Isla het eerste deel van de show gaat presenteren? Dus eerst de muziek opnemen en daarna haar de aan- en afkondigingen laten doen met een aantal kwinkslagen. De boel samenvoegen en dat zou dan het eerste anderhalf uur 'Do The 45' moeten opleveren. Ik kijk wel met een schuin oog naar mijn credits in het AI-programma. Vanwege een geschil met Paypal kan ik dat momenteel niet aanvullen. Dan moet ik nog een Week Spot uit kiezen. Dat is een lastige! Ik denk dat Isla de Week Spot mag doen want hij zit relatief 'vroeg' in de show. De keuze is gevallen op 'He's The One I Want' van The Velvettes uit 1964. 

Uiteraard niet te verwarren met The Velvelettes op Motown. The Velvettes is oorspronkelijk een kwartet dat afkomstig is uit Zuid Afrika. Peggy Phango, Hazel Futa, Patience Gowabe en Eunice Mamsie Mthombeni. Peggy Phango verlaat al aardig snel The Velvettes en zal in Engeland uitgroeien tot een actrice met een lange staat van dienst. Ze speelt in verschillende musicals maar is ook in de televisiesoap Eastenders te zien. Peggy trouwt in 1965 met de Engelse muzikant Johnny Parker en overlijdt op 7 augustus 1998 op 69-jarige leeftijd. Phango is de nicht van Miriam Makeba. Als de laatste toch niet een rol in de musical 'King Kong' kan accepteren, neemt Phango in 1959 de rol over. De overige dames maken ook deel uit van de cast van 'King Kong', het verhaal over een bokser, en dat brengt hen met de originele cast in Engeland. Futa is in 1955 uitgekozen als 'Miss South Africa' en zij ondervindt nogal problemen in haar thuisland vanwege de Apartheid. Ze besluit asiel aan te vragen tijdens de tour van 'King Kong'. Mamsie is de enige die zal terug keren naar Zuid Afrika. Ze is in 1963 getrouwd met een muzikant in Londen. 

Dan gaan we over naar de heren. Het is in oktober 1962 crisis bij The Savages. Cliff Bennett heeft twee leden ontslagen tijdens optredens in Duitsland: Nicky Hopkins en Bernie Watson. Carlo Little en Rick Brown kunnen het niet eens worden met Screaming Lord Sutch over de financiën en verlaten ook het schip. Nu de mannen vrij zijn verplichtingen worden deze meteen benaderd door de legendarische Cyril Davies. Davies wordt op 23 januari 1932 geboren in Engeland en staat te boek als de eerste Engelse bluesmondharmonica-speler. Cyril zal echter niet oud worden. Kort voor zijn 32e verjaardag kampt hij met hartproblemen en hij overlijdt op 7 januari 1964. Long John Baldry zal dan het stokje overnemen als bandleider. Baldry is dan al geruime tijd zanger van The All Stars hoewel hij niet altijd op de plaat is te horen. Dat zelfde geldt ook voor The Velvettes. Ze doen in 1964 wél mee op twee Engelse reggae-singles op het Black Swan-label. Wilfred 'Jackie' Edwards en Tony Washington zijn de leadzangers op deze platen. Mamsie vertrekt kort naar hun enige single op Mercury naar Zuid Afrika. Hazel zal in Engeland blijven en incidenteel acteren. Ze blijft vrijgezel en overlijdt in 1989 op 57-jarige leeftijd. Patience stapt in 1969 in het huwelijksbootje en zal in Londen blijven. Ze zingt door de jaren heen met verschillende jazzgezelschappen en overlijdt in 1991. 

Ik weet niet meer wat ik precies voor de single heb betaald, maar zo gek als op 45cat is het in geen geval. Dat baseert zich op een veiling van John Manship waarbij de single 125 euro zou hebben opgebracht. Muzikaal is het in de 'girl group'-hoek en neigt het naar The Ronettes en The Crystals. 

Beeld uit het verleden: Zaterdag 21 september 2024

Dit is het 21e bericht van de maand op Soul-xotica en ik ben wederom geruisloos voorbij gefietst aan '20092009'. Misschien is 2024 wel de grote finale geweest van '20092009'? Vandaag wil ik toch even stilstaan bij deze dag in 2024. Een legendarisch weekend waar ik nog altijd hele warme herinneringen aan heb. Iets dat wordt afgezegd en daarvoor in de plaats ga ik 'maar wat fietsen' en dat zal uitmonden in één van de fraaiste fietsdagen van 2024 en wijde omgeving. Hoewel ik de enige bestuurder van de fiets ben en er niemand naast me fietst, ben ik bijna voortdurend in goed gezelschap. Overal waar ik fiets zie ik broeder lopen en zo opeens zit ik van Hardenberg in de buurt van het Brandeveen, de omgeving die ik hem altijd nog eens wil laten zien. Voor de goede orde: Broeder is nog springlevend in dit weekend in september. We gaan elkaar over drie weken weer ontmoeten als hij een paar dagen in Nederland is. Brandeveen is al gepland als volgende 'uitstapje'. Ben ik voorbereid? Nee, want het is evengoed nog flink zoeken als ik in oktober naar het gebied wil. Natuurlijk speelt de muziek ook vrolijk op de koptelefoon en vaak moet ik hem iets vertellen over een album. Zo raken we dan in een denkbeeldige discussie. Op dit bankje voel ik enerzijds alsof hij naast me zit, maar aan de andere kant geniet ik vooral van het uitzicht en de absolute rust. Ik weet dat de foto en het verhaal vaker voorbij zijn gekomen, maar het is een soort van traditie...

Het verhaal begint met Gercoh. Ik heb hem maanden eerder op RTV Drenthe gehoord waarbij hij aankondigt die middag te zullen optreden met een Indiase tablas-speler. Daar kan ik niet bij zijn maar ben hem wel meteen gaan volgen op Facebook. Dan maakt hij bekend dat hij met een bevriende gitarist in september gaat optreden in de muziekwinkel van zijn ouders. Okay, een extra gitarist is geen tablas-speler, maar nog altijd heb ik wel interesse om Gercoh eens 'live' te zien. De datum is zaterdagmiddag 21 september. Het zal rond mijn vakantie zijn geweest, zo schat ik. Op de laatste zaterdag van de vakantie fiets ik naar Assen voor singles en ga terug over onder andere Grolloo. Ik kijk bij het Cuby-museum naar de openingstijden en heb dan opeens een plan. Over een paar weken is het vijftien jaar ná '20092009' en Grolloo is dan het keerpunt op de fietstocht. Ik ben donderdag 19 september vrij en zou dan '20092009' kunnen vieren met een bezoek aan het Cuby-museum? Dat klinkt als een plan! Gelukkig is het de 19e ook erg fraai weer. Ik ben wel in Grolloo geweest maar niet in het museum. In plaats daarvan vervolg ik de fietstocht en heb die avond mijn avondeten bij de chinees in Westerbork. Op 20 september moet ik gewoon aan het werk. Ik heb 21 vrij gekregen op de voorwaarde dat ik maandag de post zal weg brengen. Over post en maandag gesproken: Vanaf volgende week gaan we weer terug naar dinsdag tot en met zaterdag. Ik blijf echter 'The Vinyl Countdown' voorlopig om negen uur doen.

Ik zit me thuis helemaal voor te bereiden op de fietstocht naar Zuidwolde en het optreden van Gercoh als ik opeens lees dat het optreden is gecanceld. Ben ik er heel rouwig om? Nee, want het is eigenlijk té mooi om binnen te zijn. Ik wil fietsen maar niet noodzakelijk over Zuidwolde. Dan herinner ik me de kringloopwinkel in Hardenberg die me nieuwsgierig heeft gemaakt. Ik ga nu via Hoogeveen en Hollandscheveld en over Slagharen naar Hardenberg. De winkel is nét dicht als ik arriveer in Hardenberg maar heb onderweg al ontzettend genoten. In een buitenwijk van Hardenberg koop ik een pak karnemelk-met-een-smaakje en broodjes en vind even later langs het kanaal dit bankje. Ik zeil neer en geniet van drankje en rokerij en de omgeving. Ik zou me zomaar kunenn voorstellen dat ik hier uren zou kunnen zitten. Achteraf gezien had ik er wel jaren achtereen willen zitten als alles bij het oude was gebleven. Dat het nooit 22 september 2024 zou zijn geworden, zoiets. Die avond trakteer ik me op een maaltijd in Dalen en fiets in de nacht weer terug naar Uffelte waar 'Do The 45' op me wacht. Op zondag ga ik onder andere langs het Blauwe Meer van Hoogersmilde waar broeder met vrouw en kroost een paar jaar geleden heeft gefietst. Ze hebben dan fietsen gehuurd in Dwingeloo en hij is eveneens zwaar onder de indruk van het Blauwe Meer. 

Het zal gek klinken, maar zo heb ik het wel ervaren. Dit ogenschijnlijk weinig avontuurlijke weekend (buiten de fietskilometers om) hebben me er in de volgende weken in 2024 doorheen gesleept. Als ik echt een rustmomentje wil hebben, kan ik uren lang naar deze foto kijken. 'Toen was geluk heel gewoon', om Gerard Cox te citeren. Alles klopt aan de foto: Het aangename weer, de karnemelk met vruchtensmaak, de fiets en mijn 'mindset'. Ik ben sindsdien nog vaak langs het bankje gekomen maar ik kan niet dezelfde vrede vinden als op deze zaterdag van twee jaar geleden. 

Singles round-up: september 4

Allereerst moet ik benadrukken dat ik driekwart van Mamas Gun gisteravond heb geschreven. Omdat ik tóch wil weten wanneer ik naar Hardenberg ben gefietst, raak ik op een zeker moment verzeild in de archieven en lees ik een paar berichten opnieuw. Als ik daarmee klaar ben, is het inmiddels nóg later geworden en zo sluit ik de computer. De 'Singles round-up' is dus eergisteren en vanavond heeft het er wél alle schijn van dat ik ga publiceren op Soul-xotica. Vanmiddag heeft het even gedriegd dat deze 'Singles round-up' uitbreiding zou krijgen. Ik ben al heel vroeg klaar met het werk en aangezien het fraai fietsweer is, besluit ik even in Wolvega te kijken. Voor de kringloop waar ik al eens voor de dichte deur heb gestaan en waarvoor ik een paar weken geleden té laat ben op de zaterdagmiddag. Nu ben ik ruimschoots op tijd, maar... ik heb niks gekocht. Het heeft altijd 'duurdere' singles achter de balie maar momenteel niets. De singles voor 50 cent per stuk zijn té minimaal in mijn beleving. Dan maar niet! Even een voorraadje winterse sokken gehaald bij de Scapino en daarna toeristisch terug over Steggerda, De Eese en Eesveen naar Wapserveen en door de bossen naar huis. Omdat ik vorige week niet uit bed kon komen, moest ik donderdag aan het werk. Dan ben ik eveneens fraai op tijd klaar en besluit in Meppel en Ruinerwold langs te gaan voor de kringloopwinkels. Ik bezoek voor de variatie weer eens beide zaken in Meppel en tenslotte in Ruinerwold. Het levert dertien singles op waarvan ik eentje al blijk te hebben. (A) is De Kring, (B) is de 'oude' kringloopwinkel en (C) is Ruinerwold. 

* Culture Club- War Song (Duitsland, Virgin, 1984) (B)
* Diamond Brothers- Reggae Stop (België, ODB, 198?) (C)
* Dan Hill- Can't We Try (NL, CBS, 1987) (C)
Laat me eens beginnen bij de laatste. Dan Hill ligt al sinds november in Ruinerwold en staart me iedere keer vragend aan. Het is een duet met Vonda Shepard en mijn herinnering zegt me dat het nogal 'bout' is. In de maanden dat er genoeg interessant werk ligt, blijft de single achter in Ruinerwold. Nu mag hij dan toch eens mee. Ja, nu weet ik het weer. Nee, hier hoef je heel lang niet mee aan te kloppen bij mij, maar nu? Ik ben de vijftig gepasseerd en opeens vind ik het een erg lekkere plaat. Jaren tachtig-glad maar ik ben er voor te porren. Zolang er naties zijn die elkaar bestoken met bommen, granaten en drones zal Culture Club een tijdloos nummer blijven met een universele boodschap. De singles in Ruinerwold hebben de maand op de prijssticker staan en zo weet ik dat Diamond Brothers ook een half jaar heeft moeten wachten. In eerste instantie blader ik achteloos voorbij aan de plaat. Het is pas in juni dat 'Reggae Stop' me opvalt. Als die een euro was geweest? Hij moet echter drie euro kosten. Dat is de Discogs-prijs zoals het lijkt en daar wordt de plaat omschreven als 'Italo Disco'. Ik ben benieuwd! Er is niets 'reggae' aan 'Reggae Stop' en Italo-disco is ook 'tongue-in-cheek'. Het is een man op een elektronisch orgel met Moog-effectjes. Het maakt een fraaie herkenningsmelodie voor een radiopiraat. Het is wel vrolijk. Het zou me niks verbazeen dat het ook de piraten zijn die de prijs hebben opgedreven. Ik schat de single op ongeveer 1983. 

* Miso Kovac- Proplakat Ce Zora (Joegoslavië, Jugoton, 1971) (C)
* Linda Lewis- 109 Jamaica Highway (Duitsland, Ariola, 1979) (C)
* Norma Lewis- Maybe This Time (NL, ERC, 1983) (B)
Twee kanten waarmee Miso heeft opgetreden op het songfestival van Split. 'Proplakat' is zijn inzending voor 1971 en op de keerzijde staat zijn bijdrage voor 1969. Een lang gezongen intro en daarna valt de muziek in. Dan is het plots de Balkan-gezelligheid van 1971. Een beetje een crooner, onze Miso. 'Jedan Brod' klinkt avontuurlijker. Het schijnt een Frans nummer te zijn van de hand van ene Laurent. Ik probeer te ontdekken of dat Michel Laurent is, maar ik kan maar geen resultaat vinden. Het is zonder meer de betere kant van de twee. Linda Lewis begint heel erg mellow en als de muziek invalt, is het ook niet meteen een 'full-on' stamper. Dat had ik wel enigszins verwacht. Het is een typische Duitse disco-productie uit die tijd met een aardig patroontje dat we later veel vaker tegen komen in Amerikaanse disco-platen met een Jamaicaanse inslag. Bij Norma Lewis ben ik vooral heel erg nieuwsgierig. Ik heb nog nooit van het Nederlandse ERC gehoord. Dat kan kloppen want het is een platenlabel uit Los Angeles. Phonogram heeft dit dingetje uitgebracht, zo staat het klein op het label en herken ik eveneens aan het label. Het is de Hi-NRG-disco dat vooral wordt genoten vanaf de 12"-single. Het zit in de hoek van Miquel Brown en dergelijke. 

* Paul McCartney & Michael Jackson- Say Say Say (Duitsland, Odeon, 1982) (C)
* Steve Miller Band- Going To The Country (NL, Capitol, 1970) (A)
* The Photos- We'll Win (UK, Epic, 1981) (B)
Paul en Michael zijn vorige maand aan mijn aandacht ontsnapt. Steve Miller is echter de grote verrassing van de middag. Steve moet zelf in 1975 niks meer hebben van zijn eerdere platen, maar ik heb met name de eerste twee elpees altijd erg leuk gevonden. Je hoort goed dat de band de roots heeft in de blues en ze proberen nog steeds een eigen weg te zoeken. 'Going To The Country' heeft naast mondharmonica ook violen want ja... het is 'country' in de titel. Het levert hele aardige muziek op. 'De Kring' vraagt standaard 2,50 voor een single en dat is vaak te duur. In geval van Steve Miller heb ik een leuk koopje gedaan want met fotohoes zit de single al snel boven een tientje. The Photos heeft nooit een hitsingle gehad in Engeland, maar het debuutalbum stipt toch nummer 4 aan in de albumlijsten. Aanvankelijk de punkband Satan's Rats. Als in 1979 zangeres Wendy Wu toetreedt, wordt het The Photos en verandert de stijl naar New Wave. 'We'll Win' is de laatste op het Epic-label. Het is niet onaardig. 

* The Shuffles- Bitter Tears (NL, CBS, 1970) (B)
* Strawberry Vocal Choir- Summer Is A Coming (NL, Philips, 1982) B)
* Donna Summer & Barbra Streisand- No More Tears (NL, Philips, 1979) (A)
* Teach-In- The Robot (NL, CNR, 1979) (C)
Bij het nemen van de foto heb ik in de jaren zeventig-bak gekeken en, jawel, The Shuffles heb ik dus toch al. Ik zit al te twijfelen. Bij een zomer hoort minstens één vette knipoog naar The Beach Boys en daar tekent Strawberry Vocal Choir in 1982 voor. De single heeft een flinke poetsbeurt nodig maar het hoesje is in nieuwstaat. Dat maakt dat ik wel even ietsje meer wil betalen voor de plaat van Donna & Barbra. Teach-In zit in een 'gas'-hoesje en deze heb ik in Ruinerwold laten liggen. Ik moet even kijken maar heb wel ergens een oud neutraal hoesje liggen. Lekkere jeugdherinneringen aan dit plaatje!

Lang zullen ze spelen: Mamas Gun

De achterstand is alleen maar groter aan het worden en dus is het zaak dat ik toch nog geregeld blijf publiceren. Vanavond lijkt het even niets te worden maar dan gaat het toch opeens knagen bij mij. Ik heb geen tijd en zin om een foto te maken voor een 'Singles round-up' en dus heb ik een rubriekje nodig waarvoor ik niet teveel moeite hoef te doen. 'Lang zullen ze spelen' is inmiddels een vast onderdeel geworden en ik wil vooral terug kijken op de nieuwe albums die me deze zomer hebben vermaakt. De 'Singles round-up' van gisteren herinnert me zo aan het album van Mamas Gun. Lang zullen ze spelen? Ik moet bekennen dat ik het album al een maand niet meer heb gedraaid, maar het is al wel goed voor een paar prachtige herinneringen. Ik heb er serieus over nagedacht om het album op vinyl aan te schaffen, maar dat is er tot op heden niet van gekomen. Ach, ik ben ook best content met het album in digitale vorm. Vandaag wil ik jullie graag voorstellen aan het album 'Dig!' van Mamas Gun. 

Het verhaal begint voor mij in oktober 2022. Dan tref ik bij Juno een single van Shawn Lee. Het is opgenomen met een Duitse band en de beschrijving van Shawn Lee maakt me best nieuwsgierig. Een maand later zoek ik op Youtube en vind een aardige serie. Muzikanten en producenten worden uitgedaagd om binnen een uur een nummer te schrijven, op te nemen en te mixen en produceren totdat het klaar is voor menselijke consumptie. Shawn aanvaardt deze 'challenge' en gaat voor de camera aan de slag in zijn studio. Hij toont ons de 'galmkast'. Het is een oude kast vol met allerhande rotzooi. Wat het nu precies veroorzaakt, dat weet Shawn zelf ook niet te verklaren. Feit is als hij een klap geeft op de kast dat het een merkwaardige galm weergeeft. Dat gebruikt hij steevast in zijn platen. Het is een paar jaar geleden dat ik kennis maak met Young Gun Silver Fox. Eerst vooral de naam en zijdelings hoor ik wel eens wat muziek van het duo. Dan ontdek ik op een zeker moment dat de Young Gun eigenlijk Andy Platts heet en de Silver Fox Shawn Lee. Het is inderdaad 'onze' Shawn Lee. Andy Platts speelt met een band genaamd Mamas Gun waar ik nog nooit van heb gehoord. Een Steenwijker radio- en muziekvriend vertelt me echter dat hij zowel Mamas Gun als Young Gun Silver Fox meerdere malen heeft gezien. Lee en Platts koesteren beide een liefde voor de 'Yacht Rock', het soort softrock dat vooral in de tweede helft van de jaren zeventig erg populair is. De naam wordt ontleend aan de gedachte dat het een soundtrack kan zijn wanneer je met je luxe jacht op de oceaan dobbert. 'Too slow for disco', wordt ook vaak gezegd over 'Yacht Rock'. Het is een iets meer groovy variant op Steely Dan, om een simpele uitleg te geven. Het kan ook vergeleken worden met softrock-songwriters die krampachtig proberen iets in de disco-trant te doen maar slechts half slagen in hun poging. 

Ik ben nog altijd niet helemaal gedoken in Young Gun Silver Fox maar zie intussen wel dat Mamas Gun een nieuwe plaat uit heeft. Die moet ik gaan proeven! De eerste draaibeurt is op de speakers. Ik heb laatst de computer ondersteboven gehouden, maar nee... ik heb geen lijst gemaakt met fiets- en wandeltochten in 2026. Ik meen dat ik in april of mei een document heb aangemaakt, maar blijkbaar niet goed bewaard. Ik heb zelfs nog gezocht op Soul-xotica want ook de foto geeft geen uitsluitsel. Ik ben op een zondag (19 juli?) naar Hardenberg gefietst voor een boodschapje. De vrijdag ervoor heb ik het album voor het eerst beluisterd tijdens een fietstocht in het Drents-Friese Wold. Gewoon op de speaker maar dan al vallen me een paar nummers op. De bewuste zondagmiddag van Hardenberg draai ik het album opnieuw en dan valt definitief het kwartje. 'Dig!' is namelijk een erg fijne fietsplaat. Mijn radio-collega Lee is dan weer niet zo van het fietsen maar hij vertelt dat hij het album geregeld laat draaien als hij allerhande klusjes in huis moet doen. 'First Time (In A Long Time)' is voor mij één van de uitschieters op het album. Goudeerlijke neo-soul maar ook 'Rooftops' heeft een heerlijke 'hook'. Soms dwaalt het ietsje af van de soul en wordt het meer soulpop maar je zal mij niet horen klagen. Ik moet hem morgen maar weer eens een draaibeurtje geven want ik verwacht morgen nog wel iets met de fiets te doen. 

Singles round-up: september 3

Deze aflevering van de 'Singles round-up' wordt mede mogelijk gemaakt door... Paypal. Zij hebben momenteel nog even betaald voor deze platen maar denk dat ik morgen de schuld ga inlossen. Wat wel een beetje onhandig uit komt want vrijdag gaan de laatste drie Riker-singles in de verkoop. Paypal doet nog minstens een week 'raar' en ik ga er vanuit dat ik deze ga missen. Er zit een eenzijdig bespeelbaar plaatje bij dat in een oplage gaat van honderd en dat is het meest interessante. Die is na het weekend wel uitverkocht! Enfin, het werd ook wel weer eens tijd om bij Juno af te rekenen en je kan niet alles hebben. Wat zeg ik? Nee Gerrit, je kan niet alles hebben. Ik heb twee afleveringen van de 'Singles round-up' voor jullie in petto. Deze eerste moet wel gaan passen vóór de Northern Soul-show van mijn Wolfman-collega. Na de show heb ik vaak niet meer veel inspiratie maar we zullen zien! Eerst maar de aflevering met de 'nieuwe' singles. Zes hagelnieuwe singles en drie heruitgaven. Vier van de negen hebben afgelopen zaterdag de opwachting gemaakt in 'Do The 45'. 

* Diplomats Of Soul ft. Incognito & Natalie Duncan- I Love You (UK, Diplomats Of Soul, 2024)
Ik heb de telling al drie keer overnieuw gedaan. Diplomats Of Soul heb ik zaterdag gedraaid. Het is een plaatje waar ik in 2024 schijnbaar al interesse voor heb gehad. Ik klik op een gegeven moment op 'wishlist' op de site van Juno en zie dan een hoop singles staan die ik ooit in mijn boodschappenmandje had, maar die uitverkocht waren. Als de singles opnieuw beschikbaar zijn, komen die blijkbaar in de 'wishlist'. Diplomats Of Soul is een duo van dj's en producenten met een fijne neus voor jazzy en soulvolle dance. Het werkt nauw samen met Incognito. Ik heb al 'Brighter Tomorrow' op 10" en 'Sweet Power Your Embrace' op single. Dat zijn beide opnames uit 2015 die recent opnieuw zijn geperst. 'I Love You' heeft die liefde nog niet gevonden maar het smeekt er wel om. Een fijn plaatje!

* Mike James Kirkland- What Have We Done (UK, Dynamite Cuts, 1972, re: 2026)
Mijn collectie 'nieuwe' singles begint feitelijk bij het Italiaanse Cannonball-label waarvan ik geregeld de nieuwste releases koop. Ik ben Alberto helemaal kwijt geraakt. Hij is tegenwoordig opeens schrijver, autobiograaf, geworden en heeft geen oog meer voor nieuw werk op Cannonball. Jammer maar helaas. Hij bezorgt ons in 2020 en 2021 twee singles van Mike James Kirkland, beide onafgemaakte demo's uit 1989-90. Hij zal het meest bekend worden als Bo Kirkland en heeft in Engeland een hit in 1977 met Ruth Davis: 'You're Gonna Get Next To Me'. In 1972 maakt hij een elpee als Mike James Kirkland en dat plak vinyl is al jaren favoriet bij dj's . Het maatschappijkritische 'What Have We Done' is één van de prijsnummers van de elpee en dat heeft Dynamite Cuts nu uitgebracht als single. Het hangt heel erg in de hoek van Marvin Gaye's 'What's Going On' maar dan met een ingebouwde klasse die zijn weerga niet kent. Ook deze heb ik zaterdag gedraaid in de show. 

* Mamas Gun- This Is The Day (US, Ubiquity, 2026)
Binnenkort komt Mamas Gun nog voorbij in 'Lang zullen ze draaien' want het album 'Dig!' heeft zeker bijgedragen aan mijn zomer van 2026. Ik kijk rond of er singles zijn getrokken van het album. Nee, tot op heden niets. Dan zie ik 'This Is The Day' staan. Het is oorspronkelijk de laatste track op één van de vorige albums van de band, maar daar is het alleen maar akoestisch. Het schijnt dat de band toch nog een bandversie heeft opgenomen, maar die is nooit uitgebracht. Tot Record Store Day van dit jaar. 'This Is The Day' kabbelt als een vredig beekje, een groove waar ik niet genoeg van kan krijgen. De frontman van Mamas Gun is weer de helft van Young Gun Silver Fox maar daar ga ik het later nog eens over hebben!

* Jalen Ngonda- All About Me (US, Daptone, 2026)
Jalen wordt een paar jaar geleden ontzettend 'gehyped' vanwege een promo-single op Daptone. Dat is zwaar gelimiteerd en binnen een paar uren is er geen exemplaar meer te vinden. Behalve op Discogs waar het de meest idiote prijzen doet. De single verschijnt overigens een half jaar later 'gewoon', maar ik 'mis' het enthousiasme van mijn vakbroeders. Gewoon een mannelijke neo-soul-zanger die uit hetzelfde kopje als Marvin Gaye heeft gedronken. Ik verlies al snel mijn interesse en zie dan 'All About Me' staan met een dub-versie op de b-kant. Wat blijkt? Jalen heeft een andere afslag genomen en presenteert ons een heerlijk soulvol reggae-deuntje. Het kan erg goed in zowel reggae als soul. 

* Jeb Loy Nichols- Step In (Finland, Timmion, 2026)
Naar aanleiding van 'Lang zullen ze spelen' kijk ik bij Juno of ik iets heb gemist. Welnu, ik had bijna 'Step In' gemist. Ze hebben nog één exemplaar liggen. Ik heb beide nummers vanmiddag nog gehoord en dus hoef ik de plaat niet op te zetten. Jeb Loy Nichols is nu al het geluid van de herfst voor mij en mag daarmee de plek in nemen van Loaded Honey van vorig jaar. Ook dit kabbelt heerlijk door met Jeb Loy's eigenaardige stem en Emilia Sisco op achtergrondzang plus de onmiskenbare instrumentatie van Cold Diamond & Mink. Dit is momenteel smullen voor mij!

* Sofia Rubina- Soul Morning (UK, LRK, 2026)
Komende zaterdag is ze de tweede in de show. Sofia heeft al een aantal digitale nummers uitgebracht op LRK en dit is dan haar debuut op het vinyl. Als LRK-supporter koop ik sowieso alles op het label, maar mijn eerste kennismaking met Sofia is niet erg overtuigend. Nu ik 'Soul Morning' voor het eerst draai, ben ik blij dat ik hem heb besteld. Het is namelijk errug goed! Sofia is niet humeurig in de ochtend maar gaat ook niet in polonaise rond de ontbijttafel. Het is lekker laidback en lief. 'Truth About Love' op de b-kant klinkt bij het intro al erg fijn. We gaan dezelfde kant op als 'Soul Morning'. Een prachtige soulvolle stem met een ontspannen bandje op de achtergrond. Ik neig bij LRK vaak naar de b-kanten en dit lijkt geen uitzondering te worden. Misschien wel ietsje beter dan 'Soul Morning' in mijn oren. 

* Spice- The Last Time (Japan, TSG/P-Vine, 1976, re: 2023)
Ik denk dat deze in de opruiming is? Er staan heel wat bandjes genaamd Spice in het kruidenrekje. Eentje daarvan is zelfs een voorloper van Uriah Heep, maar nee... dit is andere spijs. Dit is de Spice die in 1976 een elpee en een single hebben gemaakt voor het kleine TSG-label en dat P-Vine beide in 2023 opnieuw heeft uitgebracht. 'The Last Time' is onweerstaanbare disco-soul met een fraai arrangement. De mannen van Spice laten niets aan het toeval over en dat maakt dat het album inmiddels ruim over de duizend euro zit. Dan hebben we het over het origineel en niet de P-Vine-heruitgave. 'I'm So Glad To Say' op de b-kant is zelfs ietsje commerciëler maar ik mag beide kanten ontzettend graag. 

* Peter Thomas Sound Orchester- Black Power (Duitsland, Mocambo, 1969, re: 2026)
Een paar maanden geleden heb ik toch eindelijk een account aangemaakt op Bandcamp. Ik kocht altijd de dingen rechtstreeks via Paypal en dan heb je geen account nodig. Sindsdien bestookt het me met aanbiedingen van artiesten en platenlabels waar ik eerder iets van heb gekocht. Zo ook Mocambo. Van dat label heb ik twee jaar geleden een single gekocht van The Sound Stylistics. De nieuwste in de catalogus heeft meteen mijn interesse maar... het is een novelty! Ik heb in het begin van Soul-xotica al eens geschreven over de 'Popshopping'-elpees. Een dubbelaar met reclameplaatjes uit Duitsland van de jaren zestig en zeventig. Dat is de kennismaking met Peter Thomas, later voortgezet door 'St. Pauli Affairs'. Thomas schrijft veel reclames maar ook muziek voor tv en film. In 1969 krijgt hij de opdracht om de muziek te schrijven voor de serie 'Nur 20' en daarvoor huurt hij een Amerikaanse zangeres in die pas in Duitsland is komen wonen. Donna Gaines speelt een rol in 'Hair' en zal jaren later beroemd worden als... Donna Summer. De Engelstalige 'Black Power' wordt wel op plaat uitgebracht maar recent is de Duitse opname ontdekt in de archieven van Thomas. Dat heeft nu een release. Het klinkt een beetje statig als Shirley Bassey in een James Bond-thema. Het is het belang van een novelty dat heeft gewonnen. 

* Yahya a.k.a. Constantine Weir- Rising Sun (UK, Itez, 2026)
Het is precies een jaar geleden als Echo Chamber een single uitbrengt van Yahya. Ofwel: Hij doet de distributie van de plaat. Hij zorgt eveneens voor de verspreiding van de elpee en nu is er een tweede single. Yahya is woonachtig in Scandinavië en zit in de maatschappijkritische hoek anno 2026. Ik heb niet veel met teveel politiek gepreek in platen, maar Yahya weet het binnen de perken te houden. Een aantal jaren geleden bezoekt hij Paul Weller, zelf al jaren fan van Yahya, en maken ze samen muziek. Daar zijn de twee nummers op deze single een restant van. De eerste oplage van de gelimiteerde single is in een uur uitverkocht. Het is pure 'blue-eyed soulpop' met de duidelijke artistieke aanwezigheid van Paul Weller, maar hier kan ik niet lang over nadenken. Dan te bedenken dat het géén digitale release heeft en ik overtuigd moest worden met dertig seconden van een soundclip. Ik heb hem zaterdag helemaal gedraaid. Niet de meest ultieme soulplaat van het jaar maar wel een bijzonder document!

Het zilveren goud: 2001 deel VIII

De opname van 'Do The 45' moet ik nog even bewerken en daar ga ik morgen mee aan de slag. De microfoon weigert weer even dienst. Verder ben ik op zichzelf wel tevreden met het aantal singles dat ik heb weten te draaien. 'Het zilveren goud' heeft de afgelopen dagen geregeld in mijn hoofd gespeeld. Heb ik er veel zin in? Ja en nee. Het is niet bepaald een hele fijne herinnering maar wel een avontuur op zichzelf. Hoe gek het ook klinkt maar ik weer nog heel veel details te herinneren. Het is nu de vroege ochtend van 12 september 2001. 'The day after'. Ik stap voor de tweede maal in 2001 midden in de nacht op de fiets en toch voelt deze rit meteen anders aan dan 'De monstertocht' in februari. Het is goed dat ik even niet mijn hoofd laat zien in Tuk na het zuipavontuur van de vrijdag en bovendien begint het idealisme weer te knagen. De eindbestemming is het Limburgse Itteren. Ik weet niet of ik dat vanavond ga halen. 

Wegens enorm succes van februari fiets ik wederom zonder kaartjes. Het plan is om eerst in Ulvenhout te gaan kijken en vanuit daar naar het diepe zuiden van Limburg te fietsen. De tocht begint op de twaalfde als het nog donker is. Het begint pas na Zwolle licht te worden. Ik wil alleen maar het zuiden in en fiets niet met een route in het hoofd. Mijn herinnering aan de aardrijkskundelessen moeten me gaan redden op deze fietstocht. Schiet het heel erg op? Nee, om eerlijk te zijn zou het wel sneller kunnen. Nogmaals, het voelt heel anders aan dan 'De monstertocht'. Ik denk dat mijn minidisc-speler dan al is gesneuveld. Ik heb een cassettewalkman met radio die me vergezeld op deze tocht. Overdag luister ik veel naar Arrow Classic Rock maar op een bepaald moment wil ik ontsnappen uit de wereld van '9/11' en maak tijdens deze tocht onder andere kennis met de eerste twee albums van Lynyrd Skynyrd. Verder ook veel Led Zeppelin en dergelijke. Die avond koop ik bij een tankstation nog de 'Greatest Hits' van Bob Dylan op cassette. Hoe ben ik gefietst? Welnu, via Zwolle naar Heerde. Ik kan me iets van Apeldoorn herinneren en kom ook vlak langs een militaire kazerne. Ik zit op de kaart te kijken maar weet bij God niet hoe ik precies ben gefietst. Het lijkt niet eens verkeerd. Ik ben in Tiel als de avond in valt. Ik zit dan al meer dan een halve dag op de fiets. Ik kan me niets herinneren van eten. Misschien zijn het alleen wel krentenbollen geweest? Bij een tankstation doe ik twee aankopen: De cassette van Bob Dylan en een handig boekje met de kaarten van Nederland. De fietspaden staan er niet op maar op zijn minst helpt het voor de oriëntatie. Ik fiets verder de nacht in. 

Ik kan niet meer nagaan in welke plaats het moet zijn geweest. Tot overmaat van ramp houdt mijn achterlicht ermee op en het gaat serieus regenen. Ik kom een stad binnen fietsen en zie in linkerooghoek een politieauto. Ik spoed me naar een bankje en zeil neer. Het bankje is nat en het is een plek waar je niet wil zijn. De agenten stoppen en vragen of het goed met me gaat. Gezien de omstandigheden een zeer redelijke vraag. Ik zeg dat ik even pauzeer en dan verder fiets. Tien minuten later zijn ze terug. Ik vraag ze of er ergens horeca open is waar ik een kop koffie kan nuttigen. De shoarma! Tweede straat links. Ik kijk hen na en zie dat ze de tweede straat links gaan. Ik spring op mijn fiets en spurt de straat uit, uiteraard niet de tweede straat links maar alsmaar rechtdoor. Ik heb ze wel in de gaten, die gaan me belonen met een prent voor het achterlicht. Ik fiets als een bezetene en zit opeens buiten de stad op een donker en verlaten landweggetje. Zou het Waalwijk zijn geweest? Enfin, ik zit op een bepaald moment parallel aan de snelweg. Het is nog altijd midden in de nacht en en zie in de verte de lichten van een tankstation. Koffie! Ik ben echter vijf minuten vóór het tankstation en opeens gaan boven de sluisdeuren open. Als ik bij het tankstation kom, zijn zelfs de sokken en onderbroek doorweekt. Ik verheug me erop om droge onderkleding aan te trekken uit de fietstas maar dat blijkt nóg natter te zijn dan datgene dat ik aan heb. Het begint al iets licht te worden als ik weer verder fiets. In doorweekte spijkerbroek, natte onderbroek en vochtige sokken. In de buurt van Oosterhout gaat de zon schijnen en hier droog ik een beetje op. De onderbroek en sokken gaan al wennen. Daarna vervang ik meteen mijn achterlicht. Ik arriveer op de middag in Ulvenhout. In 'T Bikkelementje biedt de dochter van de uitbater aan om mijn kleren in de droger te stoppen. Ik heb een uitnodiging om bij Jantje te slapen. Die middag doe ik een hazenslaapje in het bosje waar ik maanden heb vertoefd, maar nee... het is té nat en koud om de nacht door te brengen. Zo slaap ik bij Jantje, een bekendheid in Ulvenhout. Ik geloof dat ik de tweede nacht wel buiten slaap want inmiddels is de boel opgedroogd. Die avond krijg ik woorden met de kroegbaas over de openstaande rekening, deze zal ik in december vereffenen. 

Op zaterdag vertrek ik rond de middag. Ik fiets via Goirle onder Tilburg langs en zak dan af naar Bergeijk. Het is jaren voordat ik een 'fan' zal worden van 'Radio Bergeijk'. Bij de grens ontdek ik iets leuks. Iets met fietsroutes en knooppunten. Ofwel: Het knooppuntensysteem dat inmiddels in heel Nederland een feit is. Ik duik zo nu en dan België in maar probeer wel mijn focus te houden op Limburg. Daar moet ik per slot van rekening naartoe. Ik passeer Budel en ga weer een stukje door België. Bij het witte stadje Thorn kom ik weer in Nederland. Ik ben onderweg naar Wessem als vanuit het niets een paar meter voor mijn voorwiel de bliksem inslaat. Het gaat hozen en een zeer zwaar onweer. Ik fiets als een malle Wessem binnen en duik bij de eerste kroeg naar binnen. 'Ge hebt de dood in de ogen gezien', zegt iemand aan de bar en, ja, dat is goed ingeschat. Na ettelijke biertjes gaat de kroeg dicht en fiets ik verder naar Maasbracht. Ik rol mijn slaapzak uit een fruitgaard. Ook dat had heel anders kunnen aflopen maar ik kan hier even mijn roes uitslapen. Dan verder op de fiets naar Echt. Ik blijf als het ware de Maasweg volgen en kom zo uit in Bunde. Ik ben 's avonds in het café van Itteren waar ik me lekker vol laat lopen. Op aanraden van een Emmaus-ganger krijg ik het adres van het Leger Des Heils in Maastricht. Daar verblijf ik twee nachten en mag op een middag een kopje thee komen drinken in de Emmaus. Woensdagmorgen is de leidinggevende terug en die ziet mijn aanwezigheid niet zitten. Zo stap ik een beetje woest op de fiets en daar hou ik het vanavond bij. Volgende week de terugweg naar huis met een tussenstop waar ik de singles aan te danken heb. 

3344 What Is Life - George Harrison (NL, Apple, 1971)
3345 I Can't Let Maggie Go - The Honeybus (UK, Decca, 1968, re: 1976)
3346 Gotta Get Back To You - Tommy James & The Shondells (Frankrijk, Roulette, 1969)
3347 Lucky Number - Lene Lovich (NL, Stiff, 1979)
3348 Pleasant Valley Sunday - The Monkees (US, Colgems, 1967)
3349 EP Some Like It Hot - Marilyn Monroe (UK, London, 1958)

De Engelse Honeybus kan ik niet zo snel vinden en om toch een foto te hebben, pak ik maar de Nederlandse fotohoes. 

*Radiolinks week 38

Hetzelfde verhaal als vorige week. Ik wil mijn bakje weer even leeg hebben en ook deze tweede jaren zeventig-bak weer terug op zolder hebben voor vanavond. Omdat ik de speellijst wil delen, is het zaak om nu alvast de link te publiceren. Vanmiddag heb ik afgesproken met W. op de Woldberg. Ik kwam haar gistermiddag tegen tijdens het bezorgen en de afspraak was snel gemaakt. Vrijdagavond heb ik, zo gezegd, de tweede jaren zeventig-bak te gast gehad in de 'Spirit Of The Seventies', deze loopt van Baccara tot en met Biddu Orchestra. Tussen Lydia Beck (de 69e single in de bak) en George Baker is het 'Colour by numbers' plus Bad Company en The Beatles in het tweede uur. Helaas begint mijn microfoon kuren te krijgen, ik heb iets erin gelaten om duidelijk te maken waarover ik me zo druk maak. Een paar minuten lang is het alleen maar brommen en zoemen. Spirit Of The Seventies is via deze link te beluisteren. Hieronder de speellijst. 

Uur 1
1. Grüezi Wohl Frau Stirnimaa - Lydia Beck (NL, Telstar, 1973)
2. Tragedy - Bee Gees (NL, RSO, 1979)
3. No Matter What - Badfinger (UK, Apple, 1970)
4. Candy Baby - Beano (US, London, 1974)
5. To Love Somebody 'live' - Bee Gees (US, RSO, 1977)
6. You Ain't Seen Nothing Yet - Backhman-Turner Overdrive (NL, Mercury, 1974)
7. I (Who Have Nothing) - Shirley Bassey (NL, Columbia, 1970)
8. If I Said You Had A Beautiful Body Would You Block Me On Facebook And Call The Police - Bellamy Brothers (NL, Warner Bros., 1979)
9. Lookin' Out For #1 - Bachman-Turner Overdrive (NL, Mercury, 1976)
10. Go North - Richard Barnes (Frankrijk, Philips, 1970)
11. Edge Of The Universe 'live' - Bee Gees (NL, RSO, 1977)
12. Rain Forest - Biddu Orchestra (NL, Epic, 1976)
13. Life Is A Carnival - The Band (Denemarken, Capitol, 1971)
14. How Can You Mend A Broken Heart - The Bee Gees (NL, Polydor, 1971)
15. Paloma Blanca - George Baker Selection (Italië, Warner Bros., 1975)

Uur 2
1. Can't Get Enough - Bad Company (NL, Island, 1974)
2. All Together Now - The Beatles (NL, Apple, 1972)
3. Sorry I'm A Lady - Baccara (NL, CNR, 1977)
4. Muddy Water - Balloon Corps (NL, Probe, 1971)
5. Loop Di Love - J. Bastos (NL, Pink Elephant, 1971)
6. Scotch On The Rocks - The Band Of The Black Watch (UK, Spark, 1975)
7. Summit Ridge Drive - Barefoot Jerry (NL, Monument, 1976)
8. Theme From The Persuaders - John Barry (NL, CBS, 1971)
9. Titles - Barclay James Harvest (NL, Polydor, 1975)
10. Tribute To Buddy Holly - Mike Berry (NL, Pink Elephant, 1975)
11. You're The One That I Want - Hylda Baker & Arthur Mullard (UK, Pye, 1978)
12. No Charge - J.J. Barrie (Duitsland, Power Exchange, 1976)
13. Saturday Night - Bay City Rollers (NL, Bell, 1975)
14. Let's Groove - Archie Bell & The Drells (US, TSOP, 1975)
15. Student Demonstration Time - The Beach Boys (NL, Stateside, 1971)
16. Lady Of The Ball - The Ball (NL, Polydor, 1976)
17. Day After Day - Badfinger (NL, Apple, 1972)

In beide volgende shows heb ik last met de microfoon en bij het terugluisteren van 'The Vinyl Countdown' blijkt er al langer een ruis te zitten op het apparaat. Ik vermoed dat de batterijen na drie jaar 'op' zijn. Batterijen? Ja, ik weet ook niet wat ze moeten aansturen, maar er zitten twee batterijen in. Alleen is het een crime om deze eruit te krijgen. Daar ben ik in 2023 een anderhalf uur zoet mee geweest. Van 'Do The 45' publiceer ik de speellijsten op Facebook, op verzoek kan ik altijd een speellijst toesturen. Deel vijf van The 2026 Collection is hier te horen. In het tweede uur zitten er een paar platen achter elkaar omdat daar tussenin de microfoon weer eens lollig doet. 

Dan 'The Vinyl Countdown'. Ook hier gaat het even mis. 'Doet-ie het nu? Neeeee', hoor je me zeggen als ik blijkbaar het apparaat net weer aan de praat heb gekregen. Ik ben dan overigens in de veronderstelling dat hij het nog niet doet want daarna hoor je wild uit- en inpluggen van de microfoon en een kleine soundcheck over de plaat van Wet Wet Wet. Enfin, het moet maar zo. The Vinyl Countdown is hier te luisteren. De uitsmijter is andermaal het fotomodel en nu doe ik wel weer een speellijst. 

'Colour by numbers'
1. Locomotive Breath - Jethro Tull (NL, Island, 1972)
2. Little Red Rooster - The Rolling Stones (NL, Decca, 1964)
3. Je Suis Un Rock Star - Bill Wyman (NL, A&M, 1981)
4. Hush... Not A Word To Mary - John Rowles (België, Stateside, 1968)
5. Autumn Leaves - Jon-Wite Group (US, Cenpro, 1975)
6. Angel Eyes - Wet Wet Wet (NL, Mercury, 1987)
7. The White Cliffs Of Dover - The Righteous Brothers (US, Philles, 1965)
8. Summer Breeze - The Isley Brothers (NL, Epic, 1974)
9. Release Me - Wilson Phillips (Duitsland, SBK, 1990)
10. Get Yourself A Ticket - Roek's Family (NL, Park, 1969)
11. Enjoy Yourself - The Jacksons (NL, Epic, 1976)
12. Don't Stop The Music - Yarbrough & Peoples (NL, Mercury, 1981)
13. Il Silenzio - Nino Rosso (Italië, Sprint, 1965)
14. Daniel - Elton John (UK, DJM, 1972)
15. And The Beat Goes On - The Whispers (NL, RCA Victor, 1980)
16. The Folk Singer - Tommy Roe (UK, His Master's Voice, 1963)
17. In-A-Gadda-Da-Vida - Iron Butterfly (Duitsland, Atlantic, 1970)
18. Treat Me Good - Yazz (UK, Big Life, 1990)
19. 19th Nervous Breakdown - The Rolling Stones (NL, Decca, 1966)
20. ABC - The Jackson 5 (UK, Tamla Motown, 1970)
21. Treat Me Gently In The Morning - Albert West (NL, Ariola, 1983)
22. Beestjes - Ronnie & The Ronnies (NL, Delta, 1967)
23. Get Up And Boogie - Freddie James (UK, Warner Bros., 1979)
24. Bird Of Paradise - Snowy White (Frankrijk, Towerbell, 1983)
25. It's All In The Game - Cliff Richard (NL, Columbia, 1963)
26, Candle In The Wind - Elton John (UK, DJM, 1973)
27. Wonderful - Mari Wilson & The Wilsations (NL, London, 1983)
28. Who's Gonna Take The Blame - Smokey Robinson & The Miracles (NL, Tamla Motown, 1969)
29. Shoot Shoot - Justice (NL, MCA, 1971)
30. The Race - Yello (Duitsland, Fontana, 1988)

'New additions'
1. In A Broken Dream - Python Lee Jackson (NL, GIP, 1972/1979)
2. Baby Don't Do It - Jigsaw (België, Basf, 1975)
3. Earthquake! - Zenda Jacks (UK, Magnet, 1975)
4. I'll Be Your Friend - The Intruders (NL, Phonogram Special Products, 1977)
5. She Has Funny Cars - Jefferson Airplane (Duitsland, RCA Victor, 1970)
6. You're Not The Only Girl - Jigsaw (NL, Basf, 1974)
7. Show Down - Jupiter (NL, Philips, 1971)
8. Impulsive - Wilson Phillips (Duitsland, SBK, 1990)
9. Fine Time - Yazz (België, Big Life, 1989)
10. If You Think That Funk Is Junk You're Drunk - Jimmy James (UK, Pye, 1979)
11. On My Word - Cliff Richard (NL, Columbia, 1965)
12. Rodrigo Bay - Working Week (Duitsland, Virgin, 1986)
13. Soulmate - Wee Papa Girl Rappers (NL, Jive, 1988)
14. Come Let's Go - Jerry Rix (NL, Philips, 1966)

'Allsods'
1. Big Six - Judge Dread (NL, Trojan, 1973)
2. Who Do You Love - Juicy Lucy (NL, Vertigo, 1970)
3. Music Machine - Inner Circle (Duitsland, Island, 1979)