Week Spot: Farah Maria

Is er iets te vinden over Farah Maria? Zeer weinig maar genoeg om het tot Week Spot te maken. Bovendien is de 'Singles round-up' ook een lang verhaal geworden (ik heb er twee uren aan geschreven!). Van een aantal singles van Farah is niet bekend wanneer ze exact zijn verschenen. In de jaren zeventig of toch nog in het voorgaande decennium? Net zoals bijvoorbeeld in de gospel hecht men er dan geen waarde aan om een jaartal te drukken op de labels waardoor ze in 2026 lastig zijn te identificeren. Het lijkt erop alsof ze muzikaal vooral actief is geweest in de jaren zeventig en ze pas op latere leeftijd is gaan acteren. Op de zoekmachines wordt ze vooral vanwege dat laatste herinnerd. Ook kan ik geen verdere info vinden over het nummer behalve dat het in 2019 op een compilatie staat van Cubaanse muziek uit de jaren zeventig. Het is op voorhand het voornaamste excuus om de 'Cuban Box Set' in de verzameling te hebben, mits het zaterdag méér verrassingen op de draaitafels brengt. 'Amama Y No Pienses Mas' van Farah Maria uit 1974 is deze week de Week Spot. 

Van Farah weten we dat ze is geboren op 7 december 1944 als Fara Garcia Gallava. Op 30 december 2020 blaast ze haar laatste adem uit op dezelfde plaats waar ze deze incarnatie heeft aanvaard: Havana in Cuba. Is dit misschien ook het juiste moment om met jullie te delen dat ik ben gestopt met de sigaren? Het is al bijna drie weken sinds mijn laatste sigaar. Ik heb sindsdien één sigaretje gehad en verder hang ik aan de vape. Het ontwennen van de nicotine zal niet eenvoudig zijn, maar het roken gaat me tegen staan en bovendien heb ik een nieuwe 'challenge' nodig voor de komende zeventien jaar. Cuba en sigaren...  maar nu weer terug naar Farah Maria. Haar eerste elpee stamt uit 1970. Haar meest recente album is van 1994. Pas in de nieuwe eeuw verschijnt ze in een drietal Cubaanse films en als ze overlijdt, zal ze vooral worden herinnerd als een actrice. 

Het is niet de eerste samenwerking tussen Mr. Bongo en DJ Koco. In 2024 heeft hij de selecties mogen maken voor een 'Brazil45'-box set voor Record Store Day. Zijn echte naam luidt Kosuke Suzuki en hij is actief in de muziek sinds de eeuwwisseling. Zijn stijl moet ik nog even verder zien te ontdekken buiten dat het een begenadigd 'turntablist' is. 'Is dat niet zonde van de platen?', hoor ik eens een journalist vragen aan een Nederlandse 'turntablist'. Zijn antwoord is ontwapenend. 'Je hoort Max Verstappen ook niet klagen dat zijn banden slijten'. 

Wat blijft is de muziek. 'Amame Y No Pienses Mas' heeft dezelfde klasse als bijvoorbeeld Bettye Swann ten tijde van 'Kiss My Love Goodbye', maar het is dan gezongen in een andere taal door niet een erg typische soulzangeres. Het is opnieuw de 'atmosfeer' die maakt dat ik niet genoeg kan krijgen van dit ene schijfje uit de box set. 

Singles round-up: mei 4

De foto heb ik gisteravond al genomen, alleen heb ik dan geen inspiratie meer voor een bericht. Sinds vanmiddag heb ik een klein mysterie. Ik heb vandaag invoerkosten betaald voor een Engels pakket met één single, maar de factuur van PostNL vermeldt een Engelse firma die me niet bekend voor komt. De enige 'pre-order' die nog niet is gearriveerd is eentje op het LRK-label en daarvan zie ik dat ze vandaag bij de eigenaar van het label zijn gearriveerd. Dat kan het dus niet zijn. Ik heb een maand geleden wel eentje via Bandcamp besteld van een Amerikaanse groep. Als ik google loslaat op de naam van het bedrijf, kom ik op een Engels-Nederlands bedrijf (Night Dreamer) dat platen perst met de fameuze CBS/Artone-persen in Haarlem. Dat vermeldt weer geen samenwerking met de Amerikaanse groep of hun officiële platenlabel. Dat wordt een kleine verrassing in de komende dagen. Ik wil aanvankelijk de twee Mr. Bongo-boxen in een apart bericht hebben, maar bij nader inzien kan ik ze ook net zo goed als een reguliere single met elk tien tracks behandelen. Niet alles is immers evenzeer de moeite waard. Dat is dus wat ik ga doen: Een 12"-single, twee boxen, vier hagelnieuwe releases en twee verse heruitgaven. 

* Patti Jo- Make Me Believe In You (UK, Celestial Echo 12", 1973, re: 2026)
Eerst even een snelle geschiedschrijving. 'Make Me Believe In You' verschijnt in 1973 eerst als single voor Patti Jo op het Amerikaanse Wand-label. Het krijgt zelfs een Nederlandse release op Scepter welke ook al erg in trek is bij verzamelaars. Het nummer krijgt een cultstatus binnen de Philadelphia disco en in 2016 verschijnt voor het eerst de Tom Moulton-mix van 'Make Me Believe In You' en 'Ain't No Love Lost' op een 12". Dat gebeurt bij het Engelse BGP in 2016 en vervolgens via Soul Brother in 2019. Celestial Echo doet een duit in het zakje in 2026 voor Record Store Day want het bezwaar van de Soul Brother is dat het op 33 toeren speelt. Celestial Echo maakt het weer tot 45 toeren en, net als BGP, is het label weer geïnspireerd op het Scepter-label. Ik heb de afgelopen week een Cool Notes-12" van Celestial Echo in mijn winkelmandje gehad, maar nee... ik wil ergens me wel weer gaan richten op 7". Ik ver wacht Patti Jo ook als 7"-single totdat de postbode met een pizzadoos aan mijn deur staat. De bijzonderheid van Patti Jo is dat het een compositie en productie is van niemand minder dan Curtis Mayfield. Tom Moulton is een meester van het ombuigen van een eenvoudig intro naar een kleine symfonie als lang instrumentaal intro voor de uiteindelijke plaat en vervolgens een instrumentale finale van dezelfde proporties als het intro. Het hangt qua ritme en opbouw tegen 'Papa Was A Rollin' Stone' aan, maar tegelijk ook erg Philly plus het kenmerkende orkest van Curtis Mayfield. Tom Moulton weet het uit te rekken tot zes en een halve minuut. 'Ain't No Love Lost' komt uit dezelfde sessie en is meer de 'chunky' Curtis Mayfield-sound. Minstens zó interessant in mijn beleving. Patti Jo heeft een ietwat eigenaardig geluid, het is niet te verwarren met een andere zangeres. Tenminste, ik kan zo snel niet een vergelijking trekken. Twee 'classy' disco-kanten met de gouden vingers van Tom Moulton. 

* Freedom- Can't You See (UK, Miles Away, 1977, re: 2026)
Ik vervolg met de heruitgaven. 'Can't You See' is in 1977 het debuut van Freedom, een band uit Jackson in de staat Mississippi. Er staat momenteel een origienel 1977-single op Discogs en die mag vijfhonderd dollar kosten. Intussen heeft Miles Away deze interessante heruitgave op voorraad  met een fraai fotohoesje van de band in actie tijdens een optreden. Aan de spandex leggings te zien heeft de aanhang van de leden een goede nachtrust genoten. Dat móet knellen! Freedom gaat niet over één nacht ijs, het klinkt alsof het direct had kunnen worden uitgegeven door een grote platenmaatschappij (Malaco beschikt tegenwoordig over de rechten van de single). Het is lekkere soulvolle Southern disco. 'Sunshine' op de keerzijde klinkt meer ingetogen maar hier ga ik toch voor het feestje van de a-kant. 

* Harlem Underground Band- Smokin' Cheeba-Cheeba (UK, Paul Winley, 1976, re: 2026)
'A Rare Groove Classic' staat op de sticker van het hoesje van dit oranje schijfje vinyl. Het Paul Winley-label is overigens een Amerikaans label en het brengt oorspronkelijk de platen uit van Harlem Underground Band. Het nieuwe label bevat de vermelding van Prime Direct en dat wijst op een Engelse persing. De plaat is geperst in een oplage van duizend voor Record Store Day en komt niet voor in het overzicht van de Amerikaanse releases. Het is eigenaardige jazzy funk met mondharmonica en een man die allemaal hippe termen uitkraamt als 'cheeba-cheeba' en 'hoochie-coochie' en 'mojo thing' en meer van dat gewauwel. Hij krijgt ondersteuning van een 'zuster' die 'Cheeba Cheeba' blijft zingen en door een dubsausje gaat. De band heet vóór 1975 The Mighty Tom Cats en 'Dance Girl' is een single uit 1974. Dat is een variatie op 'Wicki-Wacky' van The Fatback Band. Nee, 'Cheeba-Cheeba' is de winnaar van het stel. 

* Brazil45: Mr. Bongo x Kenny Dope (UK, Mr. Bongo box set, 2022)
Naar het schijnt viert Mr. Bongo ieder jaar Record Store Day met een box set. Ik heb alle kanten van deze Braziliaanse box gedraaid in de 'Do The 45'-shows van twee en drie weken geleden. Kenny Dope krijgt alle ruimte om zijn tien favoriete Braziliaanse platen voor het voetlicht te brengen en voorziet enkele titels van een eigen remix. Hoewel ik vast de kwaliteiten van Kenny Dope tekort doe met mijn oordeel, vind ik het altijd nog teveel van een 'beatje plakken' onder een origineel. Ik kan niet echt horen dat hij hoogstpersoonlijk een nummer onder handen neemt, het is meer dat hij zijn handtekening zet onder de bestaande plaat. Bij dergelijke box sets is het onmogelijk om een 100 procent score te hebben. Omdat de dj's de vrije keuze krijgen, zijn het flink afwisselende boxen ook qua stijlen en genres. De Braziliaanse box bevat zo een dubbelaar van Milton Banana Trio dat matig interessante latinjazz uit de jaren zestig oplevert. Papete is uit de vroege jaren tachtig en kan me ook niet echt bekoren. 'Bermimbao' van Jayme Marques en 'Sou Negro' van Toni Tornado maken echter veel goed bij mij en van de remixen vind ik persoonlijk 'Quem Vem Lá' van Antonio Carlos & Jocafi de absolute uitschieter. Ik zou eerst alle singles afzonderlijk hebben behandeld, maar ik vind dat er zo ook wel weer genoeg is gezegd over de box. 

* Cuban Boxset: Mr. Bongo x DJ Koco (UK, Mr. Bongo box set, 2026)
Van deze box heb ik vorige week de eerste kanten gedraaid. De overige vijf hou ik onder zeil tot komende zaterdag. DJ Koco, ook bekend als Shimokita, is een Japanse dj en 'turntablist maestro' en hij volgt hetzelfde principe als Kenny Dope in 2022. Een overzicht van zijn favoriete Cubaanse muziek, hoewel hier de funk wel de overhand heeft. De selecties die ik vorige week heb gedraaid levert alvast één hele grote favoriet op: 'Amama Y No Pienses Mas' van Farah Maria uit 1974 is een plaatje dat zomaar aan het einde van het jaar in de Blauwe Bak Top 100 kan staan. Het is 'classy soul' uit 1974 dat zomaar van de hand had kunnen komen van bijvoorbeeld Bettye Swann. Bij de eerste algemene indruk ben ik iets minder enthousiast dan bij de Braziliaanse box, maar dan opnieuw: Ik heb deze Cubaanse 'blind' gekocht. Juno heeft een aantal boxen liggen en ze gaan nu eens voor de originele verkoopprijs (hoewel ik Kenny Dope ook nog voor een redelijke prijs heb weten te bemachtigen). Komende zaterdag ga ik de overige vijf kanten draaien en wellicht heeft DJ Koco nog een verrassing voor me in petto. Farah Maria maakt het me de aanschaf van de box al waard. 

* DeRobert & The Half-Truths- I'm Still Here (US, G.E.D. Soul, 2026)
Tot slot een kwartet hagelnieuwe releases. DeRobert & The Half-Truths grossiert in snelle retro-soul uit de jaren zestig, maar... 'I'm Still Here' heeft een bonuspunt. In de 'live'-drums is heel bewust een bekend patroontje verwerkt waardoor dit wordt voorgesteld als de eerste directe 'crossover' tussen soul en drum & bass. Helaas is het alleen aan deze kant, de keerzijde is méér snelle soul. Het is het soort 'high octane soul' waar ik doorgaans niet veel van moet hebben, maar de drum & bass-link maakt het tot een fijne novelty!

* Tony Lavrutz & Los Protos- Samba Du Adidas (UK, Scruniversal, 2026)
Meer exotische geluiden uit de stal van DJ ScruScru. 'Samba Du Adidas' is B-Boy uit de late jaren tachtig, niet echt samba maar wellicht geïnspireerd door de Adidas Samba-schoenen. De mannen van RunDMC waren immers ook grote fans van Adidas. Op de andere kant staat 'Chumba Lala' van Martem & Ferdi Ferreira en dat zit in dezelfde hoek. Klassieke samples, hoewel 'Chumba Lala' minder 'cut-and-paste' klinkt dan de a-kant. Het blijft een interessant label om in de gaten te houden. 

* Thee Marloes- Under The Silver Moon (US, Big Crown, 2026)
Bij Thee Marloes hoef ik bijkans niet eens meer te luisteren naar de clips. Alles is mooi en lief in de wereld van Thee Marloes uit Indonesië. Ook dit heeft weer een lieflijke 'hook' en ik hou ontzettend van het lichte accent van de zangeres. Lekker om de hele dag rond te hangen op een badlaken op een goudgeel strand. 'Through The Changes' op de b-kant heeft zo mogelijk een nóg meer 'vintage' geluid en smaakt me ook zeer goed. Nu de temperaturen voorbij de 25 graden gaan, komt deze muziek goed van pas!

* Yobai Suspects- Ikareta Baby (Japan, Brass Rockers, 2026)
De a-kant van de single heet 'Makkuroi Yoru' maar die kan ik meteen overslaan. De reden van aanschaf is 'Ikareta Baby'. Oorspronkelijk een nummer van het eclectische Japanse trio Fishmans brengt Akyk zijn eerbetoon aan de band. Het hangt tegen soundtrack-jazz aan met zelfs nog een reggae-deuntje. Ik ben overigens wel vergeten dat de single op 33 toeren draait, op 45 toeren vind ik het los van The Chipmunks ook niet onaardig klinken. Het is misschien meer indie-pop dan dat het soul is of iets dergelijks, maar het is weer zo'n plaatje met een 'atmosfeer' waar ik wel in wil wonen. 

Ik denk dat ik eerder in dit bericht een Week Spot heb uitgezocht. Eens kijken of ik iets kan vinden over de zangeres. 

*Radiolinks: 16 en 17 mei

Alle goede dingen komen voor hen die wachten. Ja, zo kan het wel weer met de spreuken op Soul-xotica. Ik moest gisteren gebruik maken van de inspiratie die ik had voor 'Het zilveren goud' want jullie zullen begrijpen dat het niet de vrolijkste periode uit mijn leven is. Ach, wat dat betreft kan ik de borst nat maken voor de komende jaren. Dit weekend heeft in het teken gestaan van Gerrit's eerste uitstapje in een jaar? Ik denk het wel. Het is bijna een jaar geleden dat ik Gercoh heb gezien in Ruinerwold en het handpan-festival reken ik dan even niet mee. De foto moet eentje zijn aan de bar in een gezellige kroeg. Ofwel: Iets waar ik zaterdag niet in ben geslaagd. De zitplekken zijn al voorzien en ik sta op een lastige plek bij de deur. Daar kan het etablissement niets aan doen, maar zo ruim bemeten als op de foto is het niet. Als we dan meteen de fantasie de loop mogen laten gaan, teken ik ook de vijf blonde zusjes in die zaterdag helaas andere verplichtingen hadden. Ik haal ze qua namen altijd door elkaar, ze lijken immers ook sprekend op elkaar. De show van zaterdag heb ik donderdagavond al opgenomen en natuurlijk kan ik niet lang zoiets geheim houden en maak volop grapjes over het feit dat ik doe alsof het zaterdag is. Op het menu staan Engelse persingen en dat is iets dat ik over twee weken wellicht ga herhalen. Wat me opvalt tijdens de uitzending zélf (ik pak het laatste anderhalf uur mee): Er mogen her en der krasjes hoorbaar zijn maar verder is de audio kraakhelder en dat is precies waarom ik zo hou van Engelse persingen. Do The 45 is hier te beluisteren en ik doe uiteraard de volledige speellijst. 

1. Move On Up - Curtis Mayfield (PRT, 1971/1980)
2. Could It Be I'm Falling In Love - Detroit Spinners (Atlantic, 1972)
3. Casanova - Levert (Atlantic, 1987)
4. Here's Tomorrow - Limmie & Family Cookin' (Avco, 1974)
5. I'd Like To See More Of You - The Mob (Polydor, 1971)
6. Up The Ladder To The Roof - The Supremes (Tamla Motown, 1970)
7. Let You Come Into My Life - Carol Douglas (Gull, 1978)
8. Ooh Baby, You Been So Good To Me - Johnny Nash (Epic, 1972/1976)
9. Far Far Away - Max Romeo (Unity, 1969)
10. Nobody In This World - Johnny Dumar (Polydor, 1967)
11. What Am I To You - Kenny Lynch (HMV, 1964)
12. Mystery Girl - The Dukes (WEA, 1981)
13. And I Love Him - Esther Phillips (Atlantic, 1965/1967)
14. Kiss You All Over - Millie Jackson (Important, 1979/1985)
15. It's Gotta Be This Way - Creation (Atlantic, 1974)
16. Never You Hurt - Laurel Aitken & The Soul Men (Fab, 1966)
17. Interplay - Derek & Ray (RCA Victor, 1967/1976)
18. Here I Go Again - Archie Bell & The Drells (Atlantic, 1968/1972)
19. Getting Mighty Crowded - Betty Everett (Fontana, 1964)
20. Candy - The Astors (Atlantic, 1965/1969)
21. Apples Peaches Pumpkin Pie - Jay & The Techniques (Mercury, 1967/1975)
22. Something Here In My Heart - The Paper Dolls (Old Gold, 1968/1985)
23. Give Me My Freedom - The Glories (Direction, 1967)
24. La Poupee Qui Fait Non - Michel Polnareff (Palette, Holland, 1966)
25. Ame Caline - Michel Polnareff (Palette, Holland, 1967)
26. Soul Coaxing - Raymond Lefevre (Major Minor, 1968)
27. If You Loved Me - Peggy March (RCA Victor, 1968/1979)
28. Leave It All Behind Me - The Fuzz (Mojo, 1971)
29. I Just Gotta Find Someone To Love Me - The Ghetto Children (CBS, 1973)
30. I'm Never Gonna Be Alone Anymore - Cornelius Brothers & Sister Rose (United Artists, 1972)
31. I Dig Your Act - The O'Jays (Mojo, 1968/1972)
32. Friends And Lovers Forever - Nancy Ames (Columbia, 1965)
33. I Never Knew - Mrs. Miller (Pama, 1968)
34. Soul Improvisations - Van McCoy (Buddah, 1974)
35. Better Late Than Never - Diane Ducane (Contact, 1979)
36. Never Let You Go - Bloodstone (Decca, 1972)
37. Freedom Train - James Carr (B&C, 1969)
38. Come With Me - Jesse Green (EMI, 1977)
39. Maybe I'm A Fool - Eddie Money (CBS, 1978)
40. Warning - Clarence Carter (ABC, 1974)
41. Does She Have A Friend - Gene Chandler (Chi-Sound, 1980)
42. Sweet Talk - Robin Beck (Mercury, 1979)
43. What My Baby Needs Now Is Little More Lovin' - James Brown & Lyn Collins (Polydor, 1972)
44. What The World Needs Now - Tom Clay (Mowest, 1971/1973)
45. When You Get Right Down To It - Ronnie Dyson (CBS, 1971)
46. I'll Never Be The Same - Chapter Three (Pye, 1975)
47. If You Want To Know - The Band A.K.A. (Epic, 1983)
48. No One's Gonna Be A Fool Forever - Thelma Houston (Mowest, 1972)
49. I'm Gonna Tear Your Playhouse Down - Ann Peebles (London, 1972)
50. I'll Be Holding On - Al Downing (Chess, 1974)

Vervolgens de link naar The Vinyl Countdown. Vanaf volgende week gaan de bakken uit de jaren tachtig op herhaling maar dan zonder de platen die ik reeds in de eerste ronde heb gedraaid. De jaren zeventig gaat vrijdag op reprise en de jaren zestig mag ook gerust een tweede keer langskomen. Hiervan ga ik de artiesten en bands weer noemen per decennium. 

Jaren 60: John De Mol, Thijs Van Der Molen, The Monkees (3), Chris Montez, The Moody Blues, The Motions (2), The Nice, Nilsson, Nina & Frederik, Rob De Nijs (2) en O'Hara's Playboys. 
Jaren 70: Mike Curb Congregation, Current, Cymarron, Roger Daltrey, Danny & Donna, Troy Dante, Darts, T.L. Davis, Dawn, Cory Daye, Dee Dee, Karl Denver, Neil Diamond (4), Dillinger, Discotheque, Dizzy Man's Band (3) en Django. 
Jaren 80: Steve Winwood (3), Robert Wyatt, XTC (2), Yello (2) en Dennis De Young.

Het zilveren goud: 2001 deel IV

Als ik even terug blader, zie ik dat ik vorige maand in 'Het zilveren goud' per abuis 2000 in de titel heb staan. Nee, dat jaar is inmiddels 'done and dusted' zoals de Engelsen dat zeggen. Nog meer Engels? 'Who knows where the time goes'. Een prachtig lied van Fairport Convention en ondanks dat ik een jaar geleden de plek heb ontdekt waar Abraham de mosterd vandaan haalt (gewoon de SRV-wagen in de straat), weet ik nog geen zinnig antwoord te geven op de vraag van Sandy Denny. Wél weet ik dat ik persoonlijk na 24 jaar aan iets van geheugenverlies ga lijden. Ik heb 'De volharding' in mijn hoofd geprobeerd te reconstrueren maar weet opeens niet meer hoe het zit met de dinsdag en de woensdag. Als ik twee nachten in Langeweg ben geweest... wat heb ik dan op de dinsdag gedaan? Ik kan me niet voorstellen dat ze me een dag hebben laten luieren. In dit bericht ga ik terug naar 'De volharding'. Het is in mei 2001 opeens helemaal mis in mijn hoofd en moet even 'vluchten' uit de situatie in Tuk. Het begint als een soort van vakantie en wordt gaandeweg een overlevingsstrijd met een boodschap. Ik heb 'De volharding' in de dagen vooraf gedroomd maar weet op het moment van de start van de tocht nog niet waarin ik nu juist moet volharden. Het is omdat ik 'De volharding' later in die week zal tegenkomen dat ik besluit dat de taak erop zit en dat ik nu over mijn leven mag nadenken. 

Was het dan toch iets van liefdesverdriet? Nee, het gaat een stuk dieper dan dat maar wat er precies aan scheelt daar heb ik zelf ook geen verklaring voor. Ik heb een hele donderdag in het café gezeten bij de goede vriendin en zonder een wanklank. Ik bedoel: Ik heb in de voorgaande weken de vriendschap op het spel gezet door haar uit te nodigen voor de verjaardag, maar ik verlaat erg emotioneel het café zonder dat ik weet waar die emotie opeens vandaan komt. Er moet heel veel uit alsof ik al jaren iets loop op te kroppen. Op zaterdag hak ik de knoop door. Ik pak een rugzakje met een paar sokken en onderbroeken en vooral heel veel cassettebandjes. De eerste lift heb ik vanuit het café. De tweede is een vrijwillig molenaar uit Amersfoort. Dan de derde... Ik ben er nog altijd van overtuigd dat het werkelijk Pierre Kartner is geweest. Helaas heeft hij het autoraampje op een kier waardoor er heel veel rijgeluid is in de cockpit en we geen praatje kunnen hebben. Zo eindig ik eerst in De Bilt. Het is bijna een jaar na vertrek uit De Bilt en ik ben nog 'on speaking terms' met de Emmaus aldaar. Ik heb van de 'baas' een paar elpees geleend en die kom ik terugbrengen. Hij biedt me meteen slaapplek aan voor die avond. Ik ga 's avonds naar het ACU naar een avond met soundscapes en verblijf de nacht in De Bilt. De volgende dag loop ik Utrecht in. Nog altijd is het vakantie maar dan is het opeens voorbij? Ik blijf lopen en ga via Nieuwegein naar Vianen. Onderweg heb ik bij een tankstation iets waarover ik heb gedroomd, even verderop vind ik een hagelnieuw pakje sigaretten en ook 's avonds bij de snackbar in Vianen heb ik een flashback. Ik zit op de juiste weg. Ik slaap even buiten Vianen. De volgende dag loop ik naar Meerkerk. Daar pak ik de bus naar Gorinchem en lift 's avonds naar Breda. Ben ik meteen door gegaan naar Langeweg of heb ik toch ergens in de buurt van Breda geslapen? Daar laat mijn geheugen me in de steek. 

Volgens mij kan ik maar één nacht per keer terecht in Langeweg. Ik zal in de daaropvolgende maanden enkele malen terug komen in de Emmaus aldaar voor een douche en een zacht bed. Ik denk dat ik de woensdag ben doorgezakt in Zevenbergen en de volgende dag, Hemelvaartsdag, ga ik met de trein naar Breda. Daar is traditioneel het jazzfestival aan de gang maar ik heb hiervoor geen aandacht. Ik ben onderweg naar de paters in Dreef. Dat is een flink eind wandelen langs het idyllische riviertje De Mark. Zo passeer ik de eerste keer Ulvenhout. Na uren kom ik n Dreef maar de 'paterkes' kunnen me niet helpen. Ik krijg een flesje energiedrank en iets te eten maar moet meteen weer vertrekken. In de buurt van Galder doe ik een kroeg aan en drink iets té haastig een paar biertjes. Als het duister invalt, ben ik in de buurt van Ulvenhout. Ik zoek een plekje en dat blijkt een parkeerterrein te zijn. Ik word bijkans overreden door een nachtvisser die met gedoofde lampen rijdt. De vrijdag en zaterdag blijf ik hangen op het paradijselijke plekje aan De Mark bij Ulvenhout. Op zaterdag kom ik in beweging. Ik loop heel Breda door naar Prinsenbeek en vervolgens via Moerdijk en de rook van Dordrecht naar Alblasserdam. Ik weet het... Dat is een héél eind en ik doe er dan ook twaalf uren over. Op enkellaarsjes die na deze tocht clownsschoenen zijn geworden nu de hakken compleet zijn weggesleten. 

Ik breng een bezoekje aan een hervormde kerk en wordt spontaan uitgenodigd om koffie te drinken bij een gezin. Dat levert een douche op, koffie en broodjes voor onderweg. Zo ga ik verder naar Heinenoord. Daar slaap ik in de bosjes en dat is wellicht de smerigste plek waar ik ooit heb geslapen. Er zit niks anders op dan een bus te pakken om door de tunnel te komen. Vanaf Oud-Beijerland loop ik naar Spijkenisse en kom ik langs een gemaaltje met de naam 'De Volharding'. Mijn kameraad zit momenteel niet bepaald op me te wachten. Ik kan een nacht bij hem blijven maar de volgende dag zet hij me af bij een liftersplek aan de rand van Spijkenisse. Toch zal ik geen lift krijgen en loop maar de parken en bossen door. Op woensdag trek ik de wandelschoenen nog eenmaal aan en loop naar Dordrecht. Ik slaap op een bankje en de volgende ochtend hoor ik op de radio 'Solsbury Hill'. 'I'm going to take you home', is voor mij het moment om naar het station te lopen en aan boord te gaan van een trein richting huis. 

Wat heb ik geleerd van de reis? Helemaal niets als je het me nu vraagt. In 2001 'zie' ik wel aanknopingspunten maar daar kan ik me nu niks meer bij voorstellen. Het is een 'distant memory'. Ik kan er enerzijds met genegenheid naar kijken. Er zijn immers genoeg 'legendarische' momenten tijdens de tocht, net zoals 'De monstertocht' van een paar maanden geleden. Ik zal over een paar weken opnieuw terug gaan en dan vooral opereren vanuit Ulvenhout. Daar ga ik het volgende maand (opnieuw) over hebben want ik heb in 2021 ook al eens een berichtje gepubliceerd over deze tijd. 

3327 Take Me To The Mardi Gras - Paul Simon (UK, CBS, 1973)
3328 Where Are You Now My Love - Jackie Trent (UK, Piccadilly, 1965)
3329 Remember You're A Womble - The Wombles (UK, CBS, 1974)
Volgende maand trap ik af met twee van Stevie Wonder. Het zijn nog altijd singles die ik tijdens 'De monstertocht' heb meegenomen uit Mossley. Paul Simon heeft nog wel een verhaaltje. Hij kan in 1973 niets verkeerd doen en iedere plaat is een bestseller, eveneens in Engeland. Dan maakt hij een plaatje over zijn favoriete fotocamera en is er wél paniek in de tent. De BBC beschouwt 'Kodachrome' als een reclameboodschap en weigert de plaat te draaien. In Engeland wordt dan snel een wisselactie georganiseerd waarbij 'Take Me To The Mardi Gras' tot a-kant wordt gemaakt. Het is even goed een hit in Engeland maar ook alleen in Engeland omdat de overige radiostations niet zoveel kwaad zien in 'Kodachrome'. Deze hebben immers 'Mercedes Benz' van Janis Joplin ook toegelaten tot de markt. The Wombles is een poppenserie voor de jeugd in Engeland. Mike Batt is de componist van de, zonder meer, briljante popsongs van The Wombles. 'Remember You're A Womble' is de opvolger van 'The Wombling Song' dat in Engeland op 1 in de hitparade heeft gestaan. 

Kwartetje gebak 60s: Deel IV

Met een aflevering van 'Rccenzeuren' of 'Recent gezeurd' zou ik snel klaar zijn. Wellicht een 'Diagonaal zeven letters'? Het is allemaal van toepassing op de avond van gisteren. Omdat ik tijdens uitgaan de voorkeur geef aan contante betalingen moet ik dus vooral niet vergeten om geld te pinnen in Havelte. Ik denk er zelfs nog aan als ik in de winkel ben. Het volgende moment is het na acht uur en nog steeds heb ik geen cash. Ruinen blijkt de dichtstbijzijnde pinautomaat te zijn en dat is niet helemaal in de richting van Dieversluis. Als ik natuurlijk terug uit Ruinen over Ansen en Wittelte fiets, scheelt het ook niet alles? Helaas! Het moet toch weer even door het bos terwijl de duister al iets invalt. Ik neem een verkeerde afslag en moet zelfs een stukje langs rustende hooglanders. Nee, we hebben wel eens betere plannen gehad. Als ik arriveer in Dieversluis heeft Gercoh er net één set op zitten, maar hij doet nog een tweede. Zijn repertoire is luistermuziek en de klanten willen duidelijk feesten. Er wordt volop gepraat en geschreeuwd door zijn liedjes heen. Het gaat echter de boeken in als de avond dat ik een hernieuwde kennismaking heb met Guinness, de 0.0-variant om precies te zijn. Zelfs 'de droge bek' van de volgende ochtend is present. Ik had vorige week een Kwartetje beloofd en dat herinner ik me vannacht. Vandaar dat ik deze eerst ga doen. Mijn creativiteit met AI is momenteel op een laag pitje, dus de 'Radiolinks' gaan nog volgen. 

In deze aflevering maar liefst twee bakken met uitzonderingen. Eentje met 136 singles en een ander met 133. Is dat laatste een foutje? Niet helemaal maar dat leg ik straks wel even uit. Ik trap af met de 22e bak uit de verzameling. Robbie Van Leeuwen noemt Dr. Martin Luther King reeds in 1965 in 'Wasted Words', Peter Tetteroo komt met een eerbetoon als de beste man van het leven is beroofd: 'The Memory Of Martin Luther King' van Peter Tetteroo is de eerste in de bak. 'Sail Along Silv'ry Moon' van Billy Vaughn heb ik zowel in de Nederlandse als in de Deense persing en dus staan die gezamenlijk aan het eind. Dat maakt wel dat er 136 singles in deze bak staan. Het lijstje van 3-of-meer laat zien waarom het altijd een feestje is om met deze bak te draaien. 

Peter Tetteroo (3), Them (4), Gert Timmerman (3), Tornados (3), Toys (3), Traffic (7), Tremeloes (9), Jackie Trent (3, waarvan 2 met Tony Hatch), Troggs (11), Ike & Tina Turner (4), Turtles (8), Ria Valk (6), Vanilla Fudge (5) en Sarah Vaughan (4). 

Vanilla Fudge valt op het laatste moment af en dan ziet de top tien er als volgt uit. 

1. Medicated Goo - Traffic (1968)

2. She's My Girl - The Turtles (1967)

3. Telstar - The Tornados (1962)

4. Anyway That You Want Me - The Troggs (1966)

5. Return Of Django - The Upsetters (1969)

6. A Lover's Concerto - The Toys (1965)

7. Something In The Air - Thunderclap Newman (1969)

8. In Your Life - Tower (1968)

9. True Story - Twice As Much (1966)

10. Broken Hearted Man - Ulysses (1969)

De volgende in de lijst is nummer 7 en deze bevat gewoon weer 135 singles. Het trapt af met 'Hey-Da-Da-Dow' van The Dolphins waarna Fats Domino en Donovan meteen een goed deel van de bak voor hun rekening nemen. 'A Message To Mary' van The Everly Brothers uit 1958 is de hekkensluiter in deze bak. Er staan nog vijf meer van de gebroeders in de volgende bak. Nu het overzicht van de bands en artiesten met drie of meer singles in de bak. 

Fats Domino (18), Donovan (17), The Drifters (3), Julie Driscoll & Brian Auger (3), Jacques Dutronc (3), Bob Dylan (3), The Easybeats (4), Duane Eddy (4), Ekseption (3), The Equals (10), Betty Everett (4) en The Everly Brothers (4). 

De top tien stelt zichzelf samen. 

1. Morning Dew - The Episode Six (1967)

2. This Wheel's On Fire - Julie Driscoll & Brian Auger & The Trinity (1968)

3. Wishful Sinful - The Doors (1969)

4. Thinking About My Life - Simon Dupree & Big Sound (1968)

5. Hurdy Gurdy Man - Donovan (1968)

6. Friday On My Mind - The Easybeats (1966)

7. Because They're Young - Duane Eddy (1960)

8. I Get So Excited - The Equals (1968)

9. The Shoop Shoop Song - Betty Everett (1964)

10. Natural Born Lover - Fats Domino (1961)

Voor de derde ga ik terug naar de eerste uit de jaren zestig-collectie. Het trapt af met een Motown-rariteit die ik wel enige tijd in de Blauwe Bak heb gehad, maar ach... Het is een Zuidafrikaan die een 'publishing contract' krijgt bij Motown en voor de grap zelf een plaatje mag maken waarop hij zijn 'roots' combineert met de rauwe Motown-sound. 'I Comma Zimba Zio' van Abdullah is dus de eerste in de bak. De laatste is 'Hoppel-Poppel' van Sven Arvidsen. De 'Hoppel-Poppel' moet de opvolger worden van 'Letkis', maar het is nooit iets geworden met dit dansje in Nederland. Ook hier weer 135 singles als gebruikelijk. 

Adamo (14), After Tea (3), Willeke Alberti (7, plus 1 met Willy), Willy Alberti (3, plus 1 met Willeke), Peter Alexander (3), Herb Alpert (13), Amen Corner (7), The American Breed (3), Chris Andrews (8), The Animals (7), Paul Anka (18), Aphrodite's Child (5), Armand (3), Louis Armstrong (6, plus 1 als Armstrong's All Stars) en P.P. Arnold (7). 

De nummer 1 behoeft enige uitleg. 'What A Wonderful World' is voor mij de definitie van een nieuwe naald. Het is in de jaren tachtig een ritueel en in recente jaren doe ik het nog wel eens. Als ik een nieuwe naald heb 'ontmaagd' ik deze met Louis Armstrong. Als je zijn stem niet meer hoort 'kraken' tussen de woorden door dan is het tijd om een nieuwe naald aan te schaffen. Dat sentiment overheerst bij het samenstellen van de top tien. 

1. What A Wonderful World - Louis Armstrong (1968)

2. Blommenkinders - Armand (1967)

3. Iekk... I'm A Freak - Adjeef The Poet (1967)

4. Geh' Nicht Vorbei - Christian Anders (1969)

5. Groovy - P.P. Arnold (1968)

6. Green Light - The Amercan Breed (1968)

7. Sugar Sugar - The Archies (1969)

8. Gin House Blues - The Amen Corner (1967)

9. Tijuana Taxi - Herb Alpert & Tijuana Brass (1966)

10. Don't Bring Me Down - The Animals (1966)

Dan tot slot de 19e bak van de jaren zestig. Deze bevat slechts 133 singles. Hoe komt dat zo? Er staan in deze bak enkele oude demo's waar ik het bruine kartonnen hoesje bij wil houden en een EP met een kartonnen hoesje dat eerder hout lijkt. Hierdoor passen er geen 135 singles in de bak. Bij 133 staat het al propvol en moet ik een aantal eruit halen om te kunnen bladeren. 'Subject Of My Thoughts' van Sandy Coast is de eerte in de bak en 132 singles verderop treffen we 'No Money For Roses' van The Shoes. Van The Shoes staan er nog 7 in de 20e bak. Sandie Shaw is de grote winnaar en vooral dankzij de hoop persingen uit Zuid Afrika die ik in 2022 heb gekocht. 

Sandy Coast (6), Willy Schobben (5), Sjakie Schram (3), The Searchers (10), Second City Sound (3), Neil Sedaka (3), The Seekers (6), The Shadows (13), The Shangri-La's (3), Del Shannon (6), Sandie Shaw (17), Shocking Blue (5) en The Shoes (5). 

Is de nummer 1 de ultieme favouriet? Wel, het is een 'dream come true' in 2009, een dag voor '20092009' dus ik denk dat het sentiment daar wederom de overhand heeft. 

1. Love Is In The Air - The Shocking Blue (1968)

2. Girl Don't Come - Sandie Shaw (1964)

3. Na-Na-Na - The Shoes (1967)

4. Don't Go 'Way Little Girl - The Shame (1967)

5. Georgy Girl - The Seekers (1967)

6. Runaway - Del Shannon (1961)

7. I've Told Every Little Star - Linda Scott (1961)

8. He's Got No Love - The Searchers (1965)

9. Let Me In - The Sensations (1962)

10. Capital Punishment - Sandy Coast (1969)

*Spirit Of The Seventies

In principe zou ik ook de link kunnen bewaren voor het 'Radiolinks'-bericht, maar ach... Dan hoef ik nu nog niet bezig te gaan met een AI-plaatje. Een 'Rondje gebak 70s' is evenmin overbodig want deze heb ik een paar weken geleden al geschreven. Hier om precies te zijn. Dat geeft een overzicht van de bak, de top tien en de lijst van artiesten met 3-of-meer singles in de bak. Daar heb ik de nummer 1 in mijn top 10 gebruikt als fotomodel, vanavond ga ik voor de nummer 2 die ook eenvoudig de nummer 1 had kunnen zijn als 'Nothing Rhymed' van Gilbert O'Sullivan niet in dezelfde bak zou staan. In de show kun je platen verwatchten van de volgende bands en artiesten. 

The New Seekers, Olivia Newton-John (2), New World, The Nice, Paul Nicholas, Maxine Nightingale, Nitty Gritty Dirt Band, Normaal, Gary Numan, Billy Ocean, The O'Jays, Mike Oldfield, Old Shatterhand, Oliver Onions, Jenny One-Shot, Peter Orloff, Osibisa (2), Little Jimmy Osmond, The Osmonds, Gilbert O'Sullivan (2), Ozark Mountain Daredevils, Pacific Gas & Electric, Pagliaro, Paintbox, Robert Palmer, Partner, Dolly Parton en The Partridge Family. 

De show is hier te beluisteren. 

Beeld uit het verleden: Hemelvaartsdag 2022

Afgelopen woensdag ben ik verdronken op Youtube en gisteren heeft vooral in het teken gestaan van voorbereidingen en opname van 'Do The 45' van komende zaterdag. Ergens heb ik nog een idee om iets te gaan doen met Hemelvaartsdagen door de jaren heen, maar ik heb zoiets al gedaan in 2020. Het is uiteraard traditie voor mij om de dag voor Hemelvaartsdag naar moeder toe te gaan, mits ze in Nederland is. In 2016 valt Hemelvaart in de meivakantie (ook nog eens op 5 mei). Dan verblijft ze met de familie in Denemarken en ben ik druk met het ruimen van Nijeveen. Een jaar later is ze opnieuw in Denemarken en dat vier ik vooral met een mooie fietstocht. In 2020 is het uiteraard allemaal anders. In 2021 voel ik me niet 'sterk' genoeg voor een bezoekje. 2022 is dus de laatste echt gedenkwaardige Hemelvaartsdag geweest want voor de overige jaren zou ik de archieven in moeten. Om niet té ver achterop te lopen, publiceer ik nu even snel een fotootje uit het verleden. Nog twee koffie te gaan en dan kan ik gaan bezorgen in Steenwijk. In 2022 zijn we verlost van alle lockdowns en huur ik een elektrische fiets bij Vredenburg voor twee dagen. Op woensdag naar Jutrijp, donderdagmiddag terug en de fiets hoeft niet eerder dan vrijdag half zes terug te zijn, dus maak ik op vrijdag ook nog een fraai rondje (met singles). 

Het is een gedenkwaardige Hemelvaart. Het is mijn laatste nacht in Jutrijp met moeder in het huis. Als we in oktober, na haar overlijden, het huis leeg halen, zal ik nog twee nachten in haar bed slapen. Of, beter gezegd, een poging tot slapen want dat gaat me toch niet heel lekker af. Nieuwe omgevingsgeluiden enzovoorts. Het afscheid van Jutrijp valt me de volgende dag ook zwaarder dan het afscheid van moeder. Daar lijkt het op. Terug naar 2022 want dan is ze nog springlevend. Ik moet woensdagmiddag even streng zijn: Ze mag tot donderdagmiddag één uur niet vragen hoe laat ik weer naar huis ga. Doe ik dat niet dan vraagt ze dat om de tien minuten. Haar geheugen is gewoon 'op'. Daar heeft ze zich goed aan gehouden. Moeder en ik hebben altijd gespreksstof en dus wordt het woensdag al later dan dat we in de gaten hebben. Uiteraard moet ik het gesprek wel 'light' houden. Als het té ingewikkeld wordt, gaat ze haar eigen interpretatie geven aan het verhaal en ontvouwt het zich in een drama in drie bedrijven naar de overige familie toe. 

Donderdagmorgen heb ik een opdracht. 'Kijk even boven bij de spullen wat er van jou weg kan'. Daar hangt ook de wollen legermantel die ik in 1994 van de vuilstort heb gered en waar de familie sindsdien een hekel aan heeft. Ik heb hem nog steeds. Ik weet niet hoe de staat nu is, hij mag gratis naar een liefhebber. Ik maak foto's om het wellicht eens te proberen op Marktplaats maar dat zal er nooit van komen. Het is ook het afscheid van 'beer'. Die is blijkbaar altijd bewaard gebleven. Terwijl zus haar beer op een prominente plek in de woonkamer heeft staan, voel ik beduidend minder bij mijn voormalige knuffel. Deze gaat op Hemelvaartsdag naar de Berenhemel. Ik zal haar op maandag 1 augustus nog eenmaal bezoeken in Jutrijp, dan vanwege haar verjaardag in de voorgaande week. Ook dat is zonder meer een legendarische dag en daar sta ik nog geregeld bij stil in de 'Honderd achteruit' voor zolang het duurt. 

Vanavond krijgen jullie de link naar 'The Spirit Of The Seventies'. Ik hou de top tien die ik een paar weken geleden heb gepubliceerd intact. Morgenavond ga ik naar een concert van Gercoh in Dieversluis, dat is immers bijna een thuiswedstrijd. Op de radio kunnen jullie dan naar 'Do The 45' luisteren met drie uren lang alleen maar Engelse persingen uit de jaren zestig, zeventig en tachtig. Behalve een 'double-shot' van Michel Polnareff om nog iets van educatie in de show te stoppen, dat zijn Nederlandse persingen in beide gevallen.