Singles round-up: februari 3

Dit wordt een 'Singles round-up'-week. Na dit bericht heb ik in ieder geval drie berichten met de singles van Mark. Daarbij heb ik ook een update te vermelden, iets waar ik in ieder geval erg blij mee ben. Het toont immers ook aan dat mijn afwezigheid op Facebook wordt opgemerkt. Maar nu eerst terug naar zaterdag. Ik zit in een luxepositie met het werk. Doorgaans bezorgen wij op zaterdag en zijn we maandag vrij. Ik heb echter al jaren geleden voor elkaar gekregen dat ik ook op maandag mag bezorgen als me zaterdag niet uit komt. Vaak kijk ik ook even naar de weersberichten van de beide dagen. Het is niet vaak (meer) dat ik op zaterdag werk maar afgelopen zaterdag lijkt me de juiste keuze. Dat is gebleken want gisteren zou het geen pretje zijn geweest. Er is niet veel post maar wel uiteen liggende wijken. Ik schat in dat als ik eerst Steenwijkerdiep en Tuk doe en ik dan terug fiets naar de zaak dat ik dan de overige post ook in mijn eigen fietstas kan houden. Ik ben in maanden niet meer in Tuk geweest en nadat ik klaar ben met bezorgen, herinner ik mezelf aan Valentijnsdag. Een presentje voor mezelf? Bij de kringloopwinkel hou ik een single in mijn handen en kan een kreetje niet onderdrukken. Eentje waar ik onbewust al heel lang naar op zoek ben maar die maar niet op mijn pad wil komen. Ik kijk alleen bij de 'collector's items' en heb dan al voor 33 euro aan platen. Dat is mooi genoeg! Bij nader inzien blijk ik vijf al te hebben waardoor deze twaalf wel in één bericht passen. 

'Ik vind ze wel duur', zegt de buurman die door de elpees gaat. Ach, ik ben het niet met hem eens. Het is waar dat een kringloopwinkel als deze de goederen krijgt gedoneerd. Zelfs vijftig cent is dan schone winst. Alleen zijn grammofoonplaten geen eerste levensbehoefte. Wat als je een bak leeg rooft voor vijftig cent per stuk en ze vervolgens voor een tientje per stuk op Discogs zet? Mijn ervaring is dat de meubelen wel voor een kleine beurs zijn. Qua kleding zijn ze duur geworden, maar dat geldt voor de meeste kringloopzaken. Je moet wel heel erg hechten aan een merklabel om het tweedehands te kopen want voor dezelfde prijs heb je iets nieuw bij de Zeeman. De 'duurste' singles van vijf euro per stuk en dat is redelijk conform de Discogs-prijzen. Zoals gezegd zijn er dus vijf dubbele singles. 

* Haircut One Hundred- Nobody's Fool (Duitsland, Arista, 1982)
* Osibisa- Wango Wango (Duitsland, MCA, 1972)
* Reunion- Life Is A Rock (Duitsland, RCA Victor, 1974)
* Tanita Tikaram- Twist In My Sobriety (Duitsland, WEA, 1988)
* Barrie Webb & OPMC- Live For Tomorrow Harry Jones (NL, Pink Elephant, 1970)
Haircut One Hundred heb ik eens in een neutrale hoes in Hoogeveen gekocht. Nu dus mét de fotohoes. Osibisa heb ik in een afwijkende persing zonder fotohoes. Het lijkt erop dat ik Reunion ook al eens met fotohoes heb gekocht. Bij Tanita denk ik meteen aan de recente 'Honderd achteruit' en vergeet gemakshalve dat ik al 'Twist' en 'Good Tradtion'. Enfin, deze is maar een euro. Barrie Webb gaat me vooral om de fotohoes. Deze single mist het 'hartje' en dus denk ik dat de schijfjes ga omwisselen. Of misschien hou ik ze beide ook wel omdat de 'oude' in een hoesje met herinneringen zit. Ik heb de plaat ooit in de laatste weken in De Bilt gekocht bij een platenzaak in Utrecht. Ik heb het neutrale hoesje van de nodige info voorzien. Voor iemand anders 'waardeloos' maar voor mij gewoon een leuk aandenken dat niet veel plek in beslag neemt. Dan nu de overige zeven singles waaronder tweemaal een 'big want'. 

* Blue Mink- Stay With Me (NL, Regal Zonophone, 1972)
Maar liefst twee exemplaren en beide voor vijf euro geprijsd. Als hij een euro of twee was geweest, had ik beide meegenomen. Voor vijf euro vind ik dat iets te gortig. Beide singles ogen 'Mint' en ik probeer te checken of ze recht zijn. We zullen nu zien of ik goed heb gegokt. Qua titel is dit nog één van de weinige ontbrekende titels in mijn persoonlijke Blue Mink-catalogus. Niks mis met het vinyl. Ik ben blij verrast met 'Stay With Me'. Ik associeer Blue Mink toch vooral met brallerige bubblegum en 'Stay With Me' is erg lieflijk. Een mooi samenspel tussen de heren en Madeline Bell. Dit maakt het de vijf euro ineens dubbel en dwars waard, ook al is het een hoop geld voor een Blue Mink-single. 

* Colin Blunstone- I Don't Believe In Miracles (NL, Epic, 1972)
Ik ben intussen nog wel eens in Tuk geweest maar kan dan weinig interessants vinden qua platen. In juli heb ik hier 'It's Magical' van Colin Blunstone gekocht en denk dan stiekem 'Wanneer nu eens Miracles?'. Welnu, in het volgende jaar op Valentijnsdag. Misschien zou ik hem heel gemakkelijk kunnen vinden op Discogs maar dat vergeet ik steeds. Het is voor mij zo'n plaatje dat ik liever 'in het wild' tegenkom. En de plaat? Tja, wat kan ik zeggen? Het is, in mijn beleving, één van de allermooiste platen ooit gemaakt. Van de mannen zijn er een handjevol die zelfs uit een telefoonboek kunnen zingen en me nog kunnen boeien. Colin Blunstone is daar eentje van. Deze gaat hoog eindigen in de Gele Bak Top 100 dit jaar!

* Christie Lane- She Was A Gipsy (NL, Relax, 1969)
De titel komt van het label want het hoesje heeft het over 'She Was Gipsy'. Ik heb lange tijd het vermoeden gehad dat het een zangeres moet zijn, maar nee... het zijn vier heren. Of loop ik dan toch nog iemand te 'misgenderen'? Nee, het zijn vier Rotterdamse heren volgens Discogs. Met fotohoes gaat die toch al vanaf een tientje  en dus is de vijf euro in Tuk helemaal niet zo gek. 'She Was A Gipsy' is pure zult. Ik zie dat de b-kant is geëerd met een Youtube-video en dus check ik die ook even. 'I Won't Hear Your Footsteps Anymore' zit iets beter in elkaar dan 'Gipsy' met een ietwat dreigend orgel in de coupletten en een acceleratie in het refrein. Zonder het te beluisteren, heb ik de opvolger ('Johnny Remember Me') alvast in mijn Discogs-mandje gedaan. Bart heeft er eentje liggen en bij hem ga ik binnenkort vast wel weer eens bestellen!

* Robert Palmer & UB40- I'll Be Your Baby Tonight (Duitsland, EMI, 1990)
Een plaatje dat ik niet beslist hoef op te zetten. Deze herinner ik me nog goed. Een euro is een prijs waarvoor ik me niet hoef te schamen? 

* Rick Springfield- Speak To The Sky (NL, Capitol, 1972)
Ik heb jaren geleden eens de cover gekocht van Lonnie Donegan. Dat is vooral in de laatste jaren erg in de smaak gevallen maar heb Rick's origineel nog altijd niet gehoord. Ook deze begint met een mandoline en is vervolgens ook hoempapa. Conclusie is dat het minstens net zo gezellig is als Donegan's uitvoering. 

* Time Bandits- Wildfire (NL, CBS, 1987)
Time Bandits lijkt weer even helemaal 'hot' te zijn en dat zal de kringloop hebben geïnspireerd tot de vraagprijs van twee euro. Ik schenk niet veel aandacht aan de plaat, maar nu? De vorige eigenaar (m/v) heeft plezier gehad met de plaat. Een paar flinke 'hairlines' en er is een gaatje in het label geboord. Nee, het is geen Amerikaanse import. Vooralsnog draait de plaat er goed om en heeft het alleen wat achtergrondgeluid. Het is uit de periode dat Dan Hartman de productionele leiding heeft en dus krijgt de luisteraard een gelikt Amerikaans geluid van de 'buren'. Omdat de leden oorspronkelijk dicht bij de Drentse grens wonen, hoor ik de muziek erg regelmatig op de Drentse radio. 'Wildfire' is een welkome aanwinst en de staat valt me niet eens tegen. 

* Visage- Fade To Grey (NL, Polydor, 1980)
In 2005 maak ik kennis met Nouvelle Vague. De legende gaat dat een paar producenten op zoek zijn gegaan naar jonge zangeressen om punk- en new wave-klassiekers uit te voeren zonder dat ze het origineel kennen of hebben gehoord. De versie van 'Too Drunk To Fuck' van Dead Kennedys is legendarisch doordat het meisje iedere keer in de lach schiet als ze het f-woord op de autocue ziet. Dan is er nog de versie van 'Fade To Grey' van Visage. Zwaar vertraagd tegen de achtergrond van de ondergrondse metro. Ik vind hem persoonlijk beter dan het origineel maar dat is niet iedereen met mij eens. Visage is natuurlijk ook niet te versmaden met de dominante synthesizers. Deze oogt spotgoedkoop voor mij met slechts twee euro. Nee, al met al heb ik mijn 33 euro wel eens minder besteed. 

Het zilveren geheugen: februari 2001 deel II

In 'Het zilveren goud' ga ik doorgaans een kwart eeuw terug in de tijd aan de hand van de singles die ik in de desbetreffende periode heb gekocht. 'Het zilveren geheugen' gebruik ik voor de maanden waarin ik geen singles heb gekocht of als ik behoefte heb een extra verhaaltje te schrijven over de tijd van toen. Ik ben aanvankelijk van plan om 'Het zilveren goud' te doen. Ik heb uitgerekend dat ik iedere maand zes singles kan behandelen om het hele jaar uit te zingen. Alleen...? Er zijn een aantal maanden bij in 2001 dat ik geen enkele plaat koop. Het zou het idee zijn geweest om met de singles van maart te beginnen, maar dat heb ik bij gesteld. Ik ga volgende maand beginnen met de singles van maart en met vier of vijf singles per bericht kan ik het dan volhouden tot en met juni. In augustus 2001 heb ik twee singles gekocht en vervolgens haal ik in september, november en december de schade dubbel en dwars in. Ik ga dus in juli of augustus beginnen met de platen van september. In de huidige opzet zou ik daar al in juni mee beginnen. Ik zie net dat ik al eerder deze maand een aflevering heb gedaan van 'Het zilveren geheugen'. Dat gaat over de voorbereiding op wat gaat komen. In 2011 spendeer ik nog meerdere dagen aan de heenweg, nu ga ik binnen een bericht van Tuk naar Mossley. 

Heb ik het onderschat? Dat weet ik niet. Ik weet wel dat ik iets groots ga ondernemen en weet dat er heel veel kilometers liggen tussen Tuk en Mossley. Het is meer een soort van droom welke moet uitkomen. Heb ik mezelf overschat? Nee. Allerminst. We hebben de tocht volbracht, ook al zal het ongetwijfeld mijn sterfdatum enkele jaren hebben vervroegd. Zou ik het weer kunnen doen? Ja, daar ben ik zeker van. Alleen is het niet bevorderlijk voor mijn gezondheid. Ik ga op reis en neem mee... Verhoudingsgewijs niet veel. Ik heb nieuwe dubbele fietstassen gekocht welke helemaal niet zo praktisch blijken te zijn. Het is nog de tijd dat ik spijkerbroeken draag en zelfs in opgerolde toestand neemt zo'n broek een halve tas in beslag. Nee, ik zal meer plezier hebben van de legerbroek. Mijn 'baas' in de kunstmest doneert zijn plunjezak en ik weet wel raad met de broeken, sokken en de t-shirts. Muziek? Ja, de minidisc-speler en de radio-cassette-walkman met een flinke vracht bandjes. Heb ik verder nog iets mee genomen? Niet dat ik weet. Ja, wellicht een voorraadje shag en vloeitjes. Ik geloof dat ik in 2011 nog weet te herinneren hoe laat ik ben vertrokken. Drie of vier uur in de vroege ochtend van 13 februari 2001. Bij een tankstation, later op de rit, word ik eraan herinnerd dat het morgen Valentijnsdag is. 

Ik ga op reis en ik neem niet mee... Hebben jullie even? Iets dat ik tijdens de 'Monstertocht' ontbeer en ik pas in het najaar zal aanschaffen: Een wegenkaart. Hoewel ik altijd ruime voldoendes heb gehad op aardrijkskunde moet ik bekennen dat ik wel heel veel extra kilometers heb gemaakt. Als ik nu op de fiets zou stappen om naar Spijkenisse te gaan, zou ik al anders zijn gefietst. Ik ga hem in vogelvlucht doen: Tuk (Steenwijk), Blokzijl, Vollenhove, Ens, Kampen, Dronten, Biddinghuizen, Laren, Hilversum, Utrecht (tot aan de Oudegracht aan toe!), Nieuwegein, Vianen, Meerkerk, Gorinchem (waar ik bijna ben onthoofd door een dalende slagboom van een bewaakt industrieterrein, wat doe ik hier?), Hardinxveld-Giessendam en zo de 'rook' binnen fietsen van Rotterdam. In Rotjeknor ben ik zelfs tweemaal de Erasmusbrug over geweest, een slaapplek afgewimpeld en via polders naar Poortugaal. Nog even stuk gaan omdat ik niet weet welke kant Spijkenisse op is en dan pardoes in Spijkenisse uit komen. Ik bel aan bij mijn kameraad en ben dan precies vierentwintig uur en een kwartier op de pedalen geweest. 

Kun je in 2001 nog telefonisch de boot boeken? Ik geloof van wel. De volgende twee dagen mag ik rust houden. Iedere dag verplicht even een stukje fietsen om te zorgen dat de boel niet op slot komt. Ik boek de overtocht naar Engeland voor vrijdag. Mijn vriend brengt me een heel eind op weg. De heenweg met de boot van Rotterdam naar Hull wil wel eens een drama zijn en dat is vanavond het geval. Het schip gaat op en neer als een gek en ik ben binnen de kortste keren zeeziek. Ik heb een slaapstoel en dan krijg je van P&O een blauw dekentje en een slap kussentje te leen. Ik ben zaterdagochtend helemaal alleen in het vertrek als ik kijk naar het dekentje. Ik kan het erg compact opvouwen en dan, hup, en het zit in mijn rugtas. Gelukkig wordt je in 2001 nog niet vanuit iedere kant bespied. Daar ga ik plezier van hebben! In het centrum van Hull fiets ik even tegen het verkeer in maar weet daarna mijn plek op de weg. Aan de verkeerde kant uiteraard! In Hull steek ik aan voor een 'greasy breakfast' en daarna heb ik het gemakkelijk. Ik hoef immers alleen maar naar York te fietsen want daar ga ik het eerste weekend doorbrengen. Tot mijn grote schrik is in York een vikingfestival aan de gang en zijn alle herbergen volgeboekt. Er zit niks anders op... Via Knavesmire naar Selby waar ik 'fish and chips' eet uit een krant. Man, er is zoveel veranderd in vijfentwintig jaar. Dan verder richting Leeds. Als ik arriveer in het centrum lopen de pubs net leeg. Ik word aangeschoten door een paar jongedames die ontzettend dronken zijn. Zij willen me wel helpen! De bed & breakfast-eigenaar heeft wel oog voor de dames, maar voor mij blijft de deur dicht. Even later krijg ik een portie 'chips' omdat ze, naar verluid, hun borsten hebben laten zien aan de uitbater van de vreettent. Ze sturen me naar Headingley maar inmiddels is het middernacht geweest en hoef ik niet te rekenen op een slaapplek. In Headingley probeer ik iets te slapen onder het P&O-dekentje, maar dat sta ik mezelf niet toe. Ik fiets richting Bradford en passeer een heuvel waar ik tegenop moet lopen. Op de top staat een bankje. Ik rook een Superking en dan vallen mijn ogen dicht. Als ik ze open wil ik ze meteen weer sluiten, maar sta ineens in de benen. Het vriest en als ik nu in slaap val, wordt dit mijn Waterloo. 

Ik cross de heuvel naar beneden en even voor Bradford voel ik mijn zweet. Gelukkig! Ik ben weer op temperatuur. Ik fiets door Bradford en ga op weg naar Wakefield. Wat doe ik hier? Tja, het is de route van de National Express-busdienst maar dat is meer een onderdeel van de service dan dat het efficiënt is. In Wakefield is een 'carboot sale'. Ik heb geen plek voor de elpee van The Rutles maar wel ruimte in mijn buik voor thee en ontbijtjes. We gaan weer verder op weg naar Huddersfield. Daar geniet ik een lunch in de pub en hoor ik voor het eerst het nummer van Nelly Furtado. Ja, ook ik ben een vogel. Een hele rare! (Ik had eigenlijk het hoesje van 'Greatest Hits' van Lenny Kravitz gereserveerd voor dit verhaal, maar ach...). Nu zijn we er bijna. Oeps! Nu onderschat ik het wel. Ik geloof dat ik het eerder de Yorkshire Moors heb genoemd, maar ben onlangs door Engelsen gecorrigeerd. Het zijn The Saddleworth Moors. Een gigantische heuvelrug (een Nederlander noemt het een berg) waar je overheen moet als je geen trein bent. Het stijgingspercentage is dodelijk. Het is de aanloop naar een spoorwegovergang maar dan continu. Je komt niet vooruit. Nog één versnapering voor de moed en dan beuken! Bovenop de Moors heb ik een mooi uitzicht. Het gaat immers steil naar beneden met Uppermill aan de voet. Welke plaat gebruik ik ook alweer voor de afdaling? Dan moet ik terug bladeren naar 2011. 'Smells Like Teen Spirit' van Nirvana. Dat schrijf ik op 21 februari 2011 en ook dan heb ik Nelly bovenaan het bericht. Nu ben ik er bijna. Niet overmoedig worden... Het blijkt verder te zijn van Uppermill naar Mossley dan dat ik in mijn geheugen heb. Het is zondagavond als ik de Tollemache Arms binnen stap en mijn eerste biertje van 2001 drink. Later terug naar de Emmaus waar ik word begroet door Sadie en vervolgens de 'nieuwe' coördinator met wie ik dan al niet goed kan opschieten. In een volgende aflevering van 'Het zilveren geheugen' méér over mijn allerlaatste bezoek aan Mossley. 

The Vinyl Countdown: 15 februari 2026

Dat ik nog nooit eerder op dit idee ben gekomen? Per slot van rekening is 'The Vinyl Countdown' een soort van Soul-xotica in het kwadraat, maar dan op de radio. 'Expect the unexpected' zoals ik dan altijd zeg. Er zijn weer alom lofprijzingen aan het einde van de show, ook al vind ik zelf de presentatie niet zo lekker. Ik heb er het beste van gemaakt maar je hebt soms van die avonden dat de woorden niet fijn uit je mond komen rollen. Desondanks een feestje van ruim drie uren met totaal 48 singles. De link plaats ik onderaan het bericht. Op Facebook zou ik de volledige speellijst hebben gedaan, maar aan de andere kant... 'Expect the unexpected' is natuurlijk wel zo fijn als je niet vooraf weet welke titel en op welk moment een plaat voorbij komt. Vandaar dat ik de artiesten en groepen ga noemen per decennium. 

Jaren 60 bak 17: Pretty Things, P.J. Proby (3), Procol Harum, Q'65 (2), Radha Krishna Temple, Ramrods, Lon Ramsey, Kenny Rankin, Marco Remez Y Sus Tipicos, Reparata & The Delrons, Paul Revere & The Raiders, Paul Rich, Cliff Richard (3), Righteous Brothers Band.

Jaren 70 bak 6: Petula Clark, Jimmy Cliff, Clout, Joe Cocker (2), Dave & Ansell Collins, Ray Conniff, Alice Cooper, The Corries, Corry & De Rekels, Gene Cotton (2), Julie Covington, Creedence Clearwater Revival, Jim Croce (2).

Jaren 80 bak 9: Johnny Hates Jazz, Grace Jones, José, Nik Kershaw (2), Kid Creole & The Coconuts, Kingsize Dick, Lenny Kravitz, Krush, Patti Labelle, Denise Lasalle, Level 42 (2).

De jaren zeventig-bak gaat komende vrijdag op herhaling in de 'Spirit Of The Seventies' maar dan alleen met platen die ik zelf heb uitgezocht. Een kans op een tweede maal Corry & De Rekels kan ik daarmee meteen uitsluiten! 

https://pixeldrain.com/u/wZ4yeFeL

Do The 45 Valentijnsdag-editie

Het is nog altijd iets van een ritueel: Na het afsluiten meteen de show kortwieken, uploaden naar Pixeldrain en dan het bericht schrijven op Facebook. Ofwel: De volledige speellijst weergeven. Op Soul-xotica heb ik vorige week geen drukte gemaakt (hoewel er dan geen 'Do The 45' is), maar vanavond wil ik wel even extra uitpakken. De speellijst is namelijk niet ter plekke gemaakt, maar heeft een grondige voorbereiding gehad. Alhoewel? Het eerste plan is om een show te maken met alleen maar vreemdgangers maar daarvoor moet ik alle bakken door spitten. Als ik dit bij de Amerikaanse originelen heb gedaan, heb ik inmiddels een lijst van een aantal pagina's en met méér dan alleen mensen die in het verkeerde bed slapen met de verkeerde partner. In de soul-dj-wereld draait alles om 'origineel' en daar staan Amerikaanse persingen hoog aangeschreven. Omdat ik een show heb gedaan met US-originals ga ik een uitgebreide speellijst maken. Inclusief platenlabel, catalogusnummer, A- of B-kant en het oorspronkelijke verschijningsjaar. In het eerste uur doe ik een 'algemeen eerbetoon' aan de denkbeeldige dame in mijn leven. 

1. Two Occasions - The Deele (Solar B-70015, A, 1988)

2. Everybody Is Weak For Somebody - Cliff Nobles (Atlantic 45-2380, A, 1967)

3. Sexy Girl - The 9th Creation (Pye 71069, A, 1975)

4. What More Can I Ask For - Star-Tels (Larmarr 1000, B, 1970)

5. I Thank You Kindly - Diane Lewis (Wand WND 1183, A, 1968)

6. Today I Started Loving You Again - Bettye Swann (Atlantic 45-2921, A, 1972)

7. Give Me Some Of Your Sweet Love - Barbara Acklin (Capitol 4061, A, 1975)

8. Love You More - Donna Mitchell (Gamma GR-531, A, 1984)

9. The Best Thing A Man Can Ever Do For His Woman - Lou Courtney (Epic 8-500046, A, 1974)

10. Sugar Daddy - Levert Allison (Elbejay 103, A, 1970)

11. Sugar Mama - Benny Gordon (Estill A-1000, A, 1972)

12. Dedicated To You - Barbara Mason (Charger CRG-111, B, 1965)

13. Tribute To A Black Woman - Barnie Hayes (Double Soul D-S 1044, A, 1970)

14. The Girl Next Door - Jay Blackfoot (Sound Town ST-0017, A, 1985)

15. Make Love To Me - Maxine Brown (Avco AV-4585, A, 1971)

16. Let Love Fill Your Heart - Meditation Singers (Checker 5046, B, 1968)

Natuurlijk is 'Do The 45' niet zomaar een radioshow en gaan we geen drie uren vullen met zoete liefdesliedjes. In het tweede uur gaan we eens flink buiten de deur slapen en onze geliefde bedonderen. Op haar beurt maakt zij ook dankbaar gebruik van de situatie om haar leven te verrijken met vriendjes. 

1. If You Don't Cheat On Me, I Don't Cheat On You - R.B. Hudmon (Atlantic 45-3318, A, 1975)

2. Sharing You - Mitty Collier (Chess 1953, A, 1966)

3. Hey Mr. Paul - Realinda (Perception P-525, A, 1973)

4. Mrs. Woman - The Earls (Columbia 3-10225, A, 1975)

5. Stranger In My Bed - Vernon Garrett (Glow Hill GH 1001, B, 198?)

6. Did I Come Back Too Soon - Freddie North (Mankind M-12009, B, 1972)

7. I Ain't Going Where You're Going - Pat Cooley (Ichiban 87-118, A, 1987)

8. Meet Me Half Way - Reuben Bell (Alarm 2121, B, 1977)

9. If I Could See The Light - The 8th Day (Invictus IS-9107, A, 1972)

10. While You're Out Looking For Sugar - The Honey Cone (Hot Wax HS 6901, A, 1969)

11. You Must Be Making Love - Clay Hammond (Mercury 1-48994, B, 1973)

12. Are You Living With The One Your Loving With (tikfout op label) - Eddie Giles (Alarm ALM-106, A, 1973)

13. Who Are You Gonna Love - Rozetta Johnson (Clintone CT-003, A, 1971)

14. Married But Not To Each Other - Denise Lasalle (Westbound WT-5019, A, 1975)

15. I Am Your Woman, She Is Your Wife - Barbara Mason (Prelude PRL 71103, B, 1978)

16. She'll Never Be Your Wife - Irma Thomas (Fungus F 15119, A, 1973)

In het derde uur berijden we andermaal de scheve schaats, maar zullen worden betrapt. De denkbeeldige vrouw in mijn leven statpt de deur uit. Het 'Listen very carefully'-grapje is écht! Ik meen even driemaal 'You Don't Love Me No More' te hebben gevonden maar ontdek dan dat Jimmy Norman de rollen heeft omgedraaid. 

1. I Don't Want To Leave You - Little Hooks (United Artists 50932, A, 1972)

2. Who's Cheating On Who - Orange Sunshine (Prodigal P0621F, A, 1975)

3. See You Next Weekend - Jimmy Lewis & Peggy Scott-Adams (Miss Butch MB-210, A, 1997)

4. We're Getting Careless With Our Love - WIllie Clayton (Kirstee KR-1011-45, A, 1988)

5. The Joke's On Me - The Corvells (Cub K9122, A, 1963)

6. If I Hadn't Slipped Up And Got Caught - Bobby Patterson (Granite G 536, A, 1976)

7. Please Forgive Me - Du-Ettes (One-derful! 4827, A, 1964)

8. Operation Heartbreak - Aretha Franklin (Columbia 4-42157, A, 1961)

9. The Woman Don't Live Here No More - Otis Clay (Hi 45-2266, A, 1974)

10. These Are The Things That Make Me Know You're Gone - Howard Tate (Lloyd Price's Turn Table TT-505, A, 1969)

11. Your Baby Doesn't Love You Anymore - Ruby & The Romantics (Kapp K-665, A, 1965)

12. You Don't Love Me No More - Madeline Bell (Ascot AS-2156, A, 1964)

13. You Don't Love Me No More - Candi Staton (Fame 91005, A, 1972)

14. I Don't Love You No More - Jimmy Norman (Little Star 113, A, 1962)

15. Trying To Sleep Tonight - Clarence Carter (Ichiban 88-135, A, 1988)

16. Everybody Go Home - Eydie Gormé (Columbia 4-42854, A, 1963)

17. Don't Say Goodnight And Mean Goodbye - The Shirelles (Scepter 1255, A, 1963)

Hier is de link om de volledige drie uren te beluisteren: https://pixeldrain.com/u/N9TY7G2A

Rondje gebak 70s: Bak 23

Er heerst topoverleg op de redactie, tot zover er sprake is van een redactie. Ik loop nog altijd een bericht achter en heb eerst het plan om ook te beginnen met de jaren zestig. Dat gaat dit weekend niet gebeuren. Vandaag wil ik de seventies doen met de link, morgen de link van 'Do The 45' en zondag 'The Vinyl Countdown'. Bovendien wil ik dit weekend ook 'Het zilveren goud' doen. Dat bericht achterstand kan ik dus mooi voor deze projecten gebruiken? Er is maar één plaat in de bak van deze week die in aanmerking komt voor de nummer 1, alleen ontbreekt het nummer in de bakken. Ik moet heel hard nadenken. Het klopt dat ik ergens vorig jaar een upgrade heb gekocht. Waar moet die dan liggen? Op een stapeltje op zolder: Allemaal 'dubbele' singles die ik nog moet vervangen in de desbetreffende bakken. Vooral kijken en vergelijken en het beste exemplaar bewaren. Gelukkig vind ik de single van Skylark op tijd. Ik ga eerst met de cijfertjes beginnen. 

De 23e bak bestaat ook uit 135 singles zoals het hoort. Deze loopt van een 'new addition' tot en met een plaat die ik per ongeluk als 'new addition' heb genoteerd. De eerste single in de bak is 'Suzanne Suzanne' van The Secrets uit 1972 en de laatste is 'Skweeze Me Pleeze Me' van Slade uit 1973. Dan nu het lijstje van bands en artiesten met drie of meer singles in deze bak. 

Neil Sedaka (4), Sensational Alex Harvey Band (3), Sheila (&) B. Devotion (7), Shepstone & Dibbens (3), Tony Sherman (4), Shirts (3), Shocking Blue (13), Shoes (6), Showaddywaddy (4), Shuffles (3), Labi Siffre (4), Silver Convention (3), Carly Simon (3), Joe Simon (3), Paul Simon (4), Simon & Garfunkel (4), Sir Douglas Quintet (3), Sister Sledge (3), Peter Skellern (3) en Slade (7). Van de laatste band zijn dat de eerste zeven, in totaal heb ik er twintig. De top tien ziet er als volgt uit. 

10. Symfonietta - Serenade (1970)

9. A Little More Line - Labi Siffre (1970)

8. Howzat - Sherbet (1976)

7. Jesus Was A Cross Maker - Judee Sill (1971)

6.. Laugh And Walk Away - The Shirts (1979)

5. Kodachrome - Paul Simon (1973)

4. Only The Beginning - Seventh Wave (1976)

3. Worlds Apart - The Sinceros (1979)

2. Never Marry A Railroad Man - Shocking Blue (1970)

1. Wildflower - Skylark (1972)

Buiten de top tien en artiesten en bands in deze top tien kunnen jullie muziek verwachten van de volgende bands en artiesten: Sex Pistols, Shabby Tiger, Sheila B. Devotion, Peter Shelley, Tony Sherman, Showaddywaddy, Shuki & Aviva, Silvio, Simon & Garfunkel, Simplisties Verbond, Sister Sledge en Slade. De show is hier te beluisteren. https://pixeldrain.com/u/azAe1JYT Overigens ga ik binnenkort eens een verhaal spenderen aan Skylark want ook het eerste album van de band is een resident op mijn draagbare muziekspeler. 

Singles round-up: februari 2

Na een weekje 'Honderd achteruit' is dit wederom een weekje 'Singles round-up'. Hoewel ik geen haast heb met de singles van Mark ben ik al een weekje aan het sparen voor een eerste aflevering met 'nieuwe' platen. Vanmiddag is een pakketje van Juno binnen gekomen dat ik zondag heb besteld. Er zijn drie van Juno van vorige week en intussen is er een nieuwe LRK uit. Daarvan heb ik ook de 'issue' maar die zit nog altijd ingepakt. Het is een paar weken geleden dat de eigenaar van LRK vier proefpersingen toont. 'Hoeveel voor de vier?', is eerst bedoeld als een grapje maar gaandeweg begint hij steeds meer interesse te krijgen. Noem het een 'kickstart'. In principe zijn deze proefpersingen gratis bij een bestelling en ze zijn ook niet voor verkoop bestemd. Ik betaal bij Echo Chamber een flinke prijs voor de proefpersingen en stel LRK hetzelfde voor. Er kleeft voor hem wel een risico aan vast: Ik heb momenteel twee singles waarvan nog niemand, buiten het platenlabel en de muzikanten, hebben gehoord en ik mag ze beslist niet 'lekken'. Dat doe ik uiteraard ook niet. Er is echter eentje verschenen. Van een tweede start eind februari de 'pre-order' voor vinyl hoewel het nummer al wel digitaal beschikbaar is. Ik wacht er mee tot eind februari. De releasedata van de overige twee zijn nog niet bepaald. Vandaag presenteer ik jullie dus zeven singles. 

* James Alexander Bright & Faye Meana- Baby (UK, Athens Of The North, 2026)
Het is komende zaterdag Valentijnsdag. Ik heb een gevoel dat de nieuwste single James Alexander Bright daar een connectie mee heeft. Knalroze hoes, gekleurd vinyl, de romantische titels 'Baby' en 'Take It Slow' en de slogan 'Make love, build bridges, French kisses' als bonus. Gekleurd vinyl? Ja, daar ben ik doorgaans geen fan van maar het lijkt alsof er geen zwarte versie uitkomt. Deze single is overigens in een gelimiteerde oplage van 300. Niet genummerd, dat is dan weer jammer. Waar overige platen van Bright soms tegen de psychedelische pop aan zitten, daar heeft 'Baby' zowaar een groove. Maar met eigenwijze elektronica om het psychedelisch te houden. Faye heeft een stem en zangstijl waar ik meteen meer van wil weten! Hij denkt uiteraard elk moment van de dag aan zijn 'baby' en dat wil je schatje zaterdag vooral horen? Misschien als de wijn burgemeester is gemaakt, gaat ook 'Take it Slow' naar méér klinken. Op donderdagavond met koffie gaat dat niet werken, maar 'Baby' is een blijvertje!

* James Brown- Funky Presidnnt (UK, Breaks & Beats, 2018, re: 2026)
Inmiddels de derde release voor een cult-plaat die nog altijd net zo illegaal is als acht jaar geleden. Ik noem het beestje bij de a-kant maar het is vooral de b-kant dat mijn interesse heeft. Voor de goede orde: Beide kanten hebben 'extended breaks' dat maakt dat het méér is dan een heruitgave van een oude single. De Breaks & Beats-platen zijn vooral museumstukjes van legendarische beats en breaks die in een latere 'edit' nóg vetter zijn gemaakt. De b-kant heeft echter 'Humpty Dump Pt. 1' van The Vibrettes en dat is voor mij de reden van aanschaf. De groove is bruut op zijn zachtst gezegd. Zoals het funk betaamt heeft het tekstueel niet veel om het lijf en dat maakt het nóg meer sexy. Bij James Brown ben ik niet echt zeker van de latere aanpassingen maar bij The Vibrettes complimenteert het het origineel. 

* James Holvay- This Girl (UK, LRK, 2026)
De derde James op rij. Als alle hondjes James zouden heten in plaats van Fikkie zou je echt koekjes tekort komen. De 'issue' zit nog ingepakt, de proefpersing ligt naast mij. En toch... ga ik hem niet draaien! Omdat ik de 'issue' via Bandcamp heb gekocht, heb ik de mp3's in een mapje zitten. Ik kan daarvoor meteen skippen naar de b-kant. Holvay is in de jaren zeventig de frontman van The Mob en 'This Girl' klinkt als een soort van 'I Dig Everything About You'. Op de b-kant doet hij 'Sweet Soul Song' en daarmee beweegt hij in de richting van Sam Cooke en Major Lance in de vroege jaren zestig, overigens ook de periode waarover hij zingt. De b-kant klinkt behoorlijk authentiek en zou zomaar uit de stal van Curtis Mayfield kunnen komen. 'This Girl' zal het echter goed doen bij de Northern Soul-liefhebbers. Ik kies vooralsnog voor de b-kant.

* Pumphouse Gang- Welcome Back Into My Life (UK, Celestial Echo, 1979, re: 2026)
Qua platenlabels is Celestial Echo voor mij dé ontdekking van 2025. Iedere plaat die ik tot dusver heb gehoord is een winnaar, ook al begint het met een hoop gospel op het Hob-label. Hier komt het op de proppen met een zéér obscuur disco-plaatje uit 1979. Op de a-kant staat het origineel en op de keerzijde staat een remix. Ik ben uiteraard alleen geïnteresseerd in het origineel. Als het kwartje voor de aardigheid de andere kant was opgerold, zou een populaire disco-artieste al vijftig jaar werkloos zijn en zou Pumphouse Gang een platencontract hebben gehad. In zo'n geval zouden we ons hebben suf gedanst op 'Welcome Back Into My Life'. Kwartjes laten zich maar lastig bijsturen en zo kan het nog nooit een hond deze uitstekende plaat heeft gehoord. 

* Rebellions- Funky Rainbow (UK, Lava On Wax, 1979, re: 2025)
Een kleurig fotohoesje met een cartoon, dat springt in het oog! In stripverhaal-tekst vertelt Matteo Fava hoe hij de leden van Rebellions op het pad is gekomen. De groep heeft op Barbados twee singles opgenomen en wordt daarom vaak verward als een Barbadiaanse band. De leden komen echter uit Trinidad & Tobago. Funky disco met een psychedelische ondertoon. Is 'island funk' al een ding? Het zal door de bas komen. Deze opnames hebben geen Breaks & Beats-heruitgave nodig. De funky regenboog heeft ook goud als kleur, zo blijkt uit het nummer. Blijkbaar is de pot met goud gesmolten en opgeslokt door de regenboog? Enfin, het is een lekker eigenwijs ding. Op de keerzijde staat de 'Disco Soca Song' en dat klinkt al net zo 'lo-fi', maar wel lekker! 

* Dele Sosimi & The Estuary 21- Mo Se B'ola Tan (UK, Mukatsuku, 2023, re: 2025)
Dele Sosimi is een grootheid in de wereldmuziek. Als toetsenist speelt hij van 1979 tot en met 1986 bij Fela Kuti en in de jaren erna heeft hij zijn eigen bands. Rond 2000 vestigt hij zich in Londen en The Estuary 21  is zijn nieuwste band. Wah Wah 45's brengt in 2023 een EP uit met onder andere 'Mo Se B'ola Tan'. Mukatsuku viert echter het 7"-formaat en zo verrchijnt deze single in de gebruikelijke oplage van 300. Ik heb maar liefst nummer 3 uit de oplage!. Het is een lekker laidback nummer met een fijne groove, ideaal voor op de zaterdagavond in 'Do The 45' als je het mij vraagt. Op deze plaat wordt Dele en zijn groep bijgestaan door Get Cape, Wear Cape, Fly, een folkrockproject van zanger-gitarist Sam Duckworth. De b-kant is de instrumentale kant want de singles zijn speciaal geperst voor dj's. Met twee exemplaren kun je dus je eigen remix maken. 

* Georgie Sweet- All That We Were (UK, Mukatsuku, 2025, re: 2026)
Hoewel ik de mainstream muziek niet meer op de voet volg, kom ik de naam van Georgie Sweet wel verschillende keren tegen. Ik zie nu trouwens dat ze ook nog niet heel erg mainstream is, maar dat gaat met een beetje geluk nog wel gebeuren. Een 'best kept secret' zo gezegd. De dochter van een producent en een professionele zangeres. Als kind absorbeert ze alle muziek die ze hoort en dat is meest soul, jazz en hiphop. Haar eerste EP verschijnt in 2020 en haar volledige debuutalbum is afgelopen jaar uitgekomen. Er zijn al enkele toonaangevende dj's die de elpee in de koffers hebben staan en dus is het de hoogste tijd voor een exclusieve 7". Ditmaal is het overigens nummer 136 van de 300. Het kan niet altijd feest zijn! 'All That We Were' is zó mooi dat ik bijna superlatieven tekort kom. Wacht maar voor het refrein! Ik moet het volledige album ook maar eens gaan checken, uitraard in digitale vorm. Dit schreeuwt erom om Week Spot te worden, dus wellicht volgende week?

Week Spot: The 8th Day

Afgelopen weekend ben ik met een opzetje begonnen voor de show van zaterdag. Halverwege ben ik het even zat en sluit het document. In deze toestand bevindt het zich nog altijd en dat is twee dagen vóór de show. Enfin, ik moet er nog even voor gaan zitten maar ben intussen wel gaan grasduinen tussen de titels die al op papier staan. Ik denk dat het tweede uur in het teken komt te staan van ontrouw. Gehuwde mannen die gehuwde vrouwen treffen in hotelkamers om de spanning te vinden die ze bij hun eigen echtgenotes niet kunnen vinden. Als je kijkt naar de soul en de rhythm & blues dan zou je daar gemakkelijk een show mee kunnen vullen. In dat kader denk ik dat The 8th Day ook wel voorbij gaat komen. Een plaat met een vreemd persoonlijk verhaal. Het is de tijd dat ik geregeld gospelplaten koop op Discogs en de handelaar heeft deze single van The 8th Day ook onder de gospel geschaard. Interessant omdat ik al jaren een andere 8th Day-single heb en dat nooit als gospel heb gezien. Het is uiteindelijk ook helemaal geen gospel maar een kwestie van iemand die op het verkeerde been is gezet door 'the light' en de bandnaam. Het nummer zelf gaat over iets waar in het evangelie met geen woord wordt gerept. De Week Spot van deze week met Valtentijnsdag is 'If I Could See The Light' van The 8th Day uit 1971. 

Holland-Dozier-Holland heeft in 1968 'straf' gekregen van Motown. Het trio ontdekt dat songschrijvers en producenten bij andere platenmaatschappijen een veel beter salaris krijgen, zeker als ze een hit hebben gemaakt of geschreven. Berry Gordy beschouwt zijn bedrijf echter als een autofabriek. Winsten worden geïnvesteerd in nieuwe modellen, de zangers en zangeressen zijn personeel en het geld blijft hangen aan de kant van de directie. Er vindt omstreeks 1967-68 een leegloop plaats bij Motown. Kim Weston vertrekt in 1967 gevolgd door haar echtgenoot Mickey Stevenson. Holland-Dozier-Holland besluiten in 1968 dat het welletjes is geweest maar moeten wel een lopend contract opzeggen. Motown verbiedt hen om gedurende vijf jaar hun eigen namen te gebruiken voor liedjes en producties. De gebroeders Holland en Lamont Dozier beginnen daarna met de Hot Wax- en Invictus-labels. Liedjes van Holland-Dozier-Holland worden toegeschreven aan twee andere mensen, maar uit de sound van de liedjes spreekt dat dit het werk van het illustere trio is. Het verhaal van The 8th Day begint met een andere band: 100 Proof (Aged In Soul). 'Somebody's Been Sleeping In My Bed' is een grote hit voor 100 Proof. Er zijn enkele radiostations die ook beginnen met de b-kant: 'She's Just Another Woman'. Holland-Dozier-Holland zitten lang genoeg in de zaken om te weten dat je beter twee singles kan hebben in zo'n geval, maar dan opnieuw... Een aparte single van 'She's Just Another Woman' van 100 Proof zou gaan concurreren met 'Sleeping'. Er wordt dan besloten het nummer uit te geven als The 8th Day. The 8th Day blijft gedurende twee jaar vooral een studioproject. Ik zie nu dat toetsenist Lyman Woodard één van de leden is. Ik heb een alleraardigst plaatje van Dennis Coffey met de Lyman Woodard Trio, een funky instrumentale versie van The Isley Brothers' 'It's Your Thing'. 

'You've Got To Crawl' is de single van The 8th Day die ik al in de jaren negentig heb gekocht. Dan ben ik vooral geobsedeerd door de bandnaam en het platenlabel. Ik hoop stiekem op een psychedelische garagerock-knaller maar helaas... dat blijkt tegen te vallen. 'If I Could See The Light'  verschijnt in eind 1971 op single. Het komt niet verder dan 79 op de Billboard en 27 op de R&B. De groep maakt twee albums voor Invictus en valt in 1973 uiteen. In 1983 wordt The 8th Day opnieuw opgericht door Brian Holland. Het bevat dan geen van de oorspronkelijke leden maar twee van The Undisputed Truth en nog een paar. Dat maakt één album in 1983 en dan is het alweer bekeken. 

Wat is nu het licht dat hij heeft gezien? Welnu, het is een afspraak van de ik-persoon met zijn overbuurvrouw. Als zij een kaars voor het raam zet... o nee, dat is Rob de Nijs. Als er een lichtje brandt in de vensterbank is 'the coast clear' en is manlief buiten de deur. Als hij onverwacht thuis komt weet de ik-persoon via de regenpijp te ontsnappen en gaat hij thuis smachtend voor het raam wachten totdat het lantaarntje in de vensterbank weer gaat branden. Niks geen gospel maar gewoon eeuwenoude smeerpijperij. Komende zaterdag een bloemlezing in het tweede uur van deze gevallen. In het eerste uur gaan we de dame wel even helemaal in de belangstelling zetten. Het derde uur zou ik kunnen gaan voor platte sex of gebroken harten, daar moet ik nog een besluit over nemen.