Diagonaal zeven letters: Maandag 9 maart

Ach vooruit. Ik ga toch nog niet meteen slapen want dat heeft vooral te maken met een gepeperde maaltijd van vanavond. Voordat ik het nachtverblijf op zoek, zal ik eerst nog een toiletbezoek moeten doen en intussen mijn dorst zien te stillen met de cola. Het plan dateert van oktober van vorig jaar en tijdens mijn korte verblijf in Hardenberg. Ik ben de woensdag de 'H' van herhaling al helemaal beu en wil niet wéér over de heide richting Neuenhaus. Ik besluit om maar een stuk langs de doorgaande weg te gaan. Een gedeelte hiervan heb ik vorig jaar april gefietst toen ik haast moest maken op de laatste dag. Mijn koplamp is dan al overleden en bovendien wil ik een maaltijd nuttigen voordat ik naar de bed & breakfast ga. De woensdag van de trip in oktober ontdek ik iets. Als ik over de heide ga kom ik via een zijstraat Itterbeck binnen fietsen. Ik ben nog nooit in 'het centrum' geweest (Itterbeck is eigenlijk gewoon een klein dorpje). Deze woensdag zie ik aan weerskanten van de weg twee winkels zitten met goedkope shag en sigaretten. Bij eentje koop ik in oktober een flinke voorraad vapes. Bij thuiskomst ga ik eens kijken hoe ver dat nu eigenlijk is? Via de snelste route komt het op zestig kilometer. Heen en terug is het dus 120. Dat moet ik op een dag kunnen doen? Ik heb de smaakjes-vapes al een tijdje niet meer aangeraakt en ben onlangs aan de laatste begonnen. Met het fraaie weer in het verschiet begint het vrijdag opeens te kriebelen. Zullen we? Zaterdag wellicht? Nee, dan ga ik gewoon aan het werk. Maandag dan? 

Dat is zelfs gisteravond nog onzeker maar tot mijn grote verrassing word ik keurig om half tien wakker en kan ik actie ondernemen. Het is in de vorige nacht redelijk koud geweest en na een uur of elf zal het aangenaam worden. Dan moest ik maar beginnen met fietsen. Het is al half twaalf als ik op de fiets stap. Het idee? Eerst over Zuidwolde en Dedemsvaart via het fraaie bospad naar Hardenberg. Terug zien we wel. Wat zullen we eens aantrekken? Nou, in ieder geval mijn tussenjasje. Dat heb ik al sinds oktober niet meer aan gehad. Overhemd eronder maar de laatste gaat in Zuidwolde al in de tas. Met ook de telefoon in de borstzak en hierdoor heb ik lange tijd geen notie van de tijd. De heenweg is gesneden koek. Het is bijvoorbeeld de route die ik fiets als ik in oktober naar Hardenberg fiets. Via Ansen en Ruinen naar Echten. Over een paar weken ga ik weer eens naar een concert in Echten, maar dat is iets anders. In Zuidwolde koop ik twee bekers ijskoffie en broodjes. Deze wil ik nuttigen op het bankje achter Linde maar deze is verwijderd. Ik fiets door naar Dedemsvaart en zie daar een bankje in het park. Daar drink ik de ijskoffie. Ik heb daar de tijd gezien op een kerkklok. Half twee of zo? Dat zal wel kloppen! Als ik goed en wel weer op de fiets zit, passeer ik de 'kleine' kringloopwinkel waar ik vorig jaar ook al eens ben geweest. Even binnen kijken? Daar vind ik een 'big want' en dat levert morgen alvast een 'Singles round-up' op. Verder op de fiets naar Hardenberg. Via daar naar Hoogenweg en dan via Venebrugge naar de doorgaande weg naar Uelsen en Neuenhaus. Ik heb op zichzelf een klokje op mijn oren. Ik luister heen en terug naar de volledige Blauwe Bak Top 100 en deze shows zijn 3,5 uur per stuk. Ik ben bijna in Itterbeck als deel 1 is afgelopen. Het moet dan inderdaad drie uur zijn. Toch kan ik dat niet helemaal plaatsen op een gekke manier. Ik zet de muziek af totdat ik weer terug ben in Nederland. 

Heb ik het onderschat? Ja. Ik denk dat de routeplanner de start van Itterbeck als uitgangspunt heeft genomen. De winkels zitten wel een paar flinke kilometers Duitsland in, maar het is te doen. Ik ga wederom naar de grote. Er is een actie met 1000''s, doorgaans mijn favoriete vape. Alleen weet ik niet wat ik van 'cucumber mix' moet maken. De 800's zijn in bloedsinaasappel-smaak. Die heb ik al eens eerder gehad en dat is een fijn smaakje. Negen wegwerpers gekocht en deze zijn vooral voor de weekenden. Daar kan ik dus wel drie of vier maanden mee vooruit. In de winkel hangt vast wel een klok maar ik let er niet op. Als ik buiten sta, meen ik ergens een klok te zien. Wablief? Deze zegt dat het twintig over vier is. Heb ik me ergens op verkeken? Toch besluit ik terug te gaan over de heide. Ofwel: Het stuk dat in 2024 de start van mijn Duitse vakantie is en dat ik de maandag in oktober ook heb gefietst. Toch heb ik geen zin om terug te fietsen naar Hardenberg en ga richting Laar en Gramsbergen. Dat is op het laatst de keuze die ik heb. Of via Laar naar Coevorden en vanuit daar naar Hoogeveen. Of toch maar via Gramsbergen naar Lutten en via Slagharen terug? Ik kies voor het laatste. In Gramsbergen vergeet ik op de kerkklok te kijken, een klok buiten een winkel zegt iets van zes uur. Dat zou kunnen kloppen als het twintig over vier was in Itterbeck. Ik ben De Vaart aardig zat als ik in Lutten kom. Dan wil ik onderhand wel eens weten hoe laat het is. 

Ik duik in mijn fietstas en tover mijn telefoon tevoorschijn. Huh? Het is half zes. Voor mijn gevoel is het véél later. Conclusie: De klok in Itterbeck heeft een uur voor gelopen en de klok buiten de winkel in Gramsbergen is waarschijnlijk ook kaduuk. Aan de hand van de radioshows weet ik opeens ook dat ik rond een uur of drie in Itterbeck moet zijn geweest. Slagharen komt snel in zicht. Boodschapjes? Brood en beleg zou ik kunnen gebruiken voor morgenochtend. Ik kan geen half brood vinden in de Jumbo en neem koekjes mee. Ook lekker als ontbijt? Ach, ik heb nog een ministolletje en een volkorenbolletje over van de fietstocht. Dat kan als ontbijt dienen. Ik eet één stolletje en drink een flesje melk bij de klok van Slagharen. Deze slaat zesmaal als ik weer op de pedalen wil stappen. Dan merk ik dat het frisser is geworden en trek het overhemd weer aan onder de jas. Avondeten... Ik heb niet heel veel in huis voor een maaltijd en het is wel zo verstandig om onderweg een bordje leeg te eten. Ik zet koers naar Hoogeveen. Nee, geen chinees vandaag en de snackbar is me té minimaal. Ik vind een grillroom waar ik de lekkerste falafel heb gehad tot nu toe. De kok gooit er flink wat rode pepers overheen en dat heeft me momenteel aan de cola. Ik wil een eind terugfietsen maar zie dan dat het bordje van de knooppunten tegenover de grillroom is. Ik fiets al een stuk zekerder Hoogeveen uit en zet koers naar Echten. Vanuit daar is het de 'H' van herhaling en fiets exact wat ik de heenweg ook heb gefietst. Na Ruinen het tweede flesje melk en een rokertje en dan verder naar huis. Ik heb deel twee van de radioshow aangezet bij de grens en uiteraard heb ik het uitgezet tijdens het bezoek aan de grillroom. Ik verlaat de zaak om half acht en dan hoor ik van mezelf dat de show nog anderhalf uur duurt. Dat brengt me tot exact Rheebruggen. Ik ben om twintig over negen thuis. Fysiek niet heel erg moe, alleen mijn kop is ermee op gehouden. Een hazenslaapje van een uur en ik ben klaar voor de Northern Soul-show van mijn collega. 

Voor herhaling vatbaar? Ach, waarom niet? Het is te doen. Alleen zou ik nu in principe genoeg vapes hebben tot de vakantie. Het wordt zeker geen maandelijkse prik voor mij!

De foto is van mijn trouwe stalen ros op de heide van Itterbeck. 

*Linksom of rechtsom

Je zou kunnen zeggen dat ik met voorbedachte rade een paar dagen vrij heb genomen van Soul-xotica. Ik voel aan mijn water dat er vandaag, maandag, iets groots gaat gebeuren en wil dat binnen 'de gezellige berichten' van het weekend houden. Daar zal ik me straks over buigen. Verder hebben jullie in principe nog twee links van me te goed: 'Do The 45' en 'The Vinyl Countdown'. Van de eerste zou ik wellicht de speellijst op Facebook erbij kunnen pakken, maar ach... het is niet iets heel bijzonders. Wel een fijne show overigens! In de eerste twee uren vooral veel platen die jullie de afgelopen weken hebben kunnen zien in de 'Singles round-up' plus een aantal Europese persingen. Het derde uur zet ik helemaal in het teken van de 'exotische' persingen, vooral muziek van Barbados, Jamaica en Suriname. https://pixeldrain.com/u/yZ9Y7fWv Hier kunnen jullie de volledige show horen die zelfs iets over de drie uren heen gaat. De 'euhs' krijgen wel even de overhand, dat krijg je als je een show doet zonder aantekeningen. Volgende keer beter. 

Dan 'The Vinyl Countdown'. De jaren zeventig-bak heb ik afgelopen zomer leeg getrokken voor een show en er zijn nog altijd een paar platen die ik niet meer terug kan vinden. Een taak voor de komende dagen. Hiervan heb ik de singles nog wel in de koffer staan en kan dus vertellen wat jullie zoal kunnen verwachten. Uiteraard een overzicht van de bands en artiesten om de verrassing in stand te houden. 
Jaren 50 en 60: The Box Tops (2), Jacqueline Boyer, André Brasseur, The Brass Ring, James Brown, Joe Brown, Dave Brubeck Quartet, The Butterflies, Roy C., Freddie Cannon, The Cats, The Champs, Bruce Channel, The Chantays, Ray Charles, The Ray Charles Singers, Chubby Checker. 
Jaren 70: Gerry Rafferty, Raiders, Rainbow, Helen Reddy (2), Reunion, Cliff Richard (2), Road, Vicki Sue Robinson, Johnny Rodriguez, Tommy Roe, Rolling Stones. 
Jaren 80, 90 en 2002: Nitty Gritty Dirt Band, No-Goods, Chris Norman, Nux Nemo, Off, Oscare, John Otis, Robert Palmer (2), Juan Pardo, Ray Parker Jr. & Raydio, Owen Paul, Pere Ubu, Pet Shop Boys, Tom Petty, William Pitt. 
De jaren zeventig-bak gaat vrijdag op herhaling in The Spirit Of The Seventies. Ik weet niet of ik nu nog aan verder publiceren kom want ik ben bekaf na de fietstocht van vandaag dus wellicht dat ik morgen dubbel ga publiceren. Hier is de link naar de drie uren van 'The Vinyl Countdown'. https://pixeldrain.com/u/j4cWaiKj 

*Rondje gebak 70s: Bak 28

Het 'goede nieuws' van gisteravond is niet echt het benoemen waard. Het heeft iets te maken met onderhoud aan de woning waar ik niet beslist op zit te wachten. We hebben hierover een maand geleden een brief gekregen met de mededeling dat het deze week zou worden uitgevoerd. Ik heb gisteren gesproken met de buurman en die is meteen na ontvangst van de brief in de telefoon geklommen en... excuses van de woningstichting, ze hadden de verkeerde huisnummers op de envelop gezet. Nu dit definitief niet door gaat, gaat mijn zonnetje opeens uitbundiger schijnen. Ondanks dat het werk is, heb ik vanmiddag genoten van het bezorgen. Een fluitje van een cent en dat alles in niet meer dan een overhemd met lange mouwen. Ik ga er helemaal mee akkoord. Dan nu de laatste jaren zeventig-bak. Nee, er zijn nog voldoende bakken over voor deze serie tot aan de zomer, maar de laatste in het alfabet. De bak loopt officieel van de Deense Walkers tot en met de laatste van Lena Zavaroni. Het is een persoonlijk foutje dat ik 'Drums Of Bora Bora' van de Nederlandse Walkers in deze bak heb staan en dus heb ik die vanavond nog gedraaid in de show. In de bak zitten ook slechts 130 singles waarvan ik weer de groepen en artiesten ga noemen met drie of meer singles. 

War (5), Anita Ward (3), Barry White (3), White Plains (3), Roger Whittaker (3), The Who (9), Andy Williams (5), Edgar Winter (3), Wizzard (5), Stevie Wonder (8), Xit (3) en Yes (5).

Ik zou willen doorgaan over de show maar voor de lijst met artiesten is het wellicht handig om toch eerst de top tien te doen. 

10. Angelina - The World (1970)

9. Parlez-Moi D'Amour - Wallace Collection (1970)

8. And You And I part 1 - Yes (1972)

7. My Baby Loves Lovin' - White Plains (1970)

6. Free Ride - The Edgar Winter Group (1973)

5. The Eve Of The War - Jeff Wayne (1978)

4. Groupy Girl - Tony Joe White (1970)

3. Just One More Night - Yellow Dog (1978)

2. Won't Get Fooled Again - The Who (1971)

1. New World In The Morning - Roger Whittaker (1970)

Waarom deze nummer 1 en niet The Who of Yes? Daarvoor verwijs ik jullie graag naar de radioshow waarin ik het uitleg. Ik geloof dat ergens halverwege de show de 'autos' inbreken met een jingle ('What are you listening to'), maar dat heeft de opname gelukkig niet onderbroken. Er zitten 29 singles in de show van de volgende groepen en artiesten: 

The Walkers (Nederland), The Walkers (Denemarken), Wallace Collection, Joe Walsh, War, Clifford T. Ward, Jeff Wayne, Tony Joe White, White Plains, Roger Whittaker, The Who, Gus Williams, Viola Wills, Tony Wilson, Edgar Winter Group, Wishful Thinking, Wizzard, The Wombles, The World, The Wurzels, Robert Wyatt, Tammy Wynette, Henk Wijngaard, Yellow Dog, Yes (3x), Neil Young en The Young Ones. 

Hier is de link om de show terug te horen. https://pixeldrain.com/u/T5oGuHap 

Honderd achteruit 2023: Edison Lighthouse

De volgende in de lijst van de 'Honderd achteruit' zou 'The Wishing Well' van The Marmalade moeten worden en ik denk al aan een dubbelaflevering met 'Radancer' uit de Gele Bak Top 100 van 2024. Toch staat me er iets van bij...? 'Falling Apart At The Seams' wellicht? Het klopt! Op 20 december 2023 heb ik een dubbelaflevering gedaan met de laatstgenoemde single dat op 67 staat in de Gele Bak Top 100 van 2022. Omdat de Gele Bak Top 100 van 2023 dan al een feit is, weet ik dat 'The Wishing Well' op 85 staat in de meest recente Top 100. Het is vier maanden vóór de aanschaf van 'Radancer'. Bij de nummer 86 denk ik aanvankelijk aan een dubbelaflevering want 'er is vast niets te schrijven over Edison Lighthouse'. Tja, ik hou van 'underdogs' en op zichzelf zit er best een aardig verhaal in. Voor de massa een 'one hit wonder' . De grote hit heeft twee opvallende wapenfeiten in Engeland. Ondanks dit bescheiden succes is de groep 56 jaar later nog altijd actief? Ja, ik ga Edison Lighthouse in de schijnwerpers zetten, maar niet met hun grote hit. De nummer 86 is 'What's Happening' van Edison Lighthouse uit 1971. 

'Love Grows (Where My Rosemary Goes)' is dé grote hit. In Nederland ook de enige hit van de groep terwijl Engeland een heel klein hitje extra heeft. Ook eentje met een meisjesnaam in de titel. De eerste single van Tony Burrows heeft wederom een meisjesnaam in de titel en zo wordt een kleine hype gekweekt. Het is deze zelfde Tony Burrows die op een bepaald moment met vier singles staat genoteerd in de Engelse hitlijst en allen van een andere groep. Dit bericht gaat dus niet alleen over Edison Lighthouse maar ook een beetje over deze Tony Burrows. Ik schaf de single aan op 23 januari 2023 in Assen. Ik denk dat Prinsenplein in Meppel de hofleverancier is geweest voor deze Top 100 maar Assen zal vast op een tweede plek staan. 

Veertien kilometer ten zuiden van Rame Head in Cornwall staat de vuurtoren van Eddystone. In Engeland noemen ze dat Eddystone Lighthouse. Het gebouw heeft een eigen Wikipedia-pagina voor wie geïnteresseerd mocht zijn in de geschiedenis van de vuurtoren. Het is evenwel de inspiratiebron voor de band Edison Lighthouse en Tony Macauley is lange tijd de eigenaar van deze naam. De band begint haar leven als Greenfield Hammer, een softrock band dat veel optreedt in de directe omgeving van Londen. Tony Burrows is de muzikant met de meeste ervaring. Hij wordt op 14 april 1942 geboren als Anthony Burrows. Hij is in de vroege jaren zestig lid van The Kestrels met onder andere het toekomstige team van Roger Cooke en Roger Greenaway. Hij maakt in 1965 een solo-album als Tony Bond en sluit zich in 1966 aan bij Ivy League. John Carter heeft de groep dan al verlaten en Ivy League zal niet veel meer presteren. In 1967 worden de overblijfselen gekoppeld aan The Flower Pot Men. 'Let's Go To San Francisco' is door onder andere John Carter ingespeeld in de studio zonder dat er een Ivy League aan te pas komt. Op de volgende set singles is Tony Burrows wel te horen.  Jon Lord en Nick Simper zijn twee van de andere leden uit deze tijd en zij zullen in 1968 aan de wieg staan van Deep Purple. In 1969 raakt hij betrokken bij de oprichting van Edison Lighthouse, direct gevolgd door de opname van 'Love Grows'. 

'De eerste Engelse nummer 1 in de jaren zeventig', kraait een radiocollega geregeld uit. Ik moet hem dan altijd even herinneren dat dit niet correct is en dat is pijnlijk voor de Engelsen. Sinds het seksschandaal is uitgekomen over Rolf Harris is het pijnlijk om te weten dat hij de jaren zeventig aftrapt met 'Sun Arise'. 'Love Grows' is de eerste nieuwe nummer 1 in Engeland. Even later staat Burrows gelijkertijd genoteerd op de hitparade met White Plains ('My Baby Loves Lovin'), Brotherhood Of Man ('United We Stand') en Pipkins ('Gimme Dat Ding'). Hij maakt ook de single 'Melanie Makes Me Smile' maar dat is alleen een bescheiden hit in Amerika. De opvolger van 'Love Grows' heet 'She Works In A Woman's Way' maar deze zal het niet tot de hitparade schoppen. De opvolger doet dat wel: 'It's Up To You, Petula' piekt op 49 in de tonmalige top 50. De bezetting van 'Love Grows' is dan al opgestapt. Omdat Macauley de rechten heeft tot de naam, formeert deze een nieuwe groep. 'What's Happening' is geschreven door de leden van dat moment. De opvolger heet 'Mr. Zebbedee' maar na een Europese tournee besluit ook deze Edison Lighthouse er een punt achter te zetten. 

Brian Huggins en Peter Butt van de band Crush worden in 1973 benaderd om als Edison Lighthouse een tournee te maken door Scandinavië. Na deze tournee nemen de mannen de naam over van Macauley en... 52 jaar later is er nog altijd een Edison Lighthouse! In 2024 brengt de Beach Boys-cover 'Fun Fun Fun' het nog tot de Heritage Chart. 'What's Happening' heeft nergens in de wereld een indruk achtergelaten op de hitparade met uitzondering van de Gele Bak Top 100 van 2023. 

Singles round-up: maart 1

De lucht is weer geklaard. Ik ga er verder niet over hebben wat er heeft gespeeld maar feit is dat er iets is dat me de afgelopen weken nogal in de tang heeft gehouden. Vandaar dat ik vorige week donderdag niet kon genieten van de fietstocht en ik ook vandaag niet uit fietsen ben gegaan. De conclusie komt pas vanavond als ik de buurman tref in de buurtsuper en deze meer weet dan mij. Ik heb vanmiddag eindelijk eens het scheermes gepakt want volgens mij was dit een baard van bijna drie maanden. Een kin als een babyhuidje en ik kan er weer even tegenaan! Vanmiddag is, zoals verwacht, het pakketje van Juno binnengekomen plus dat ik deze week eentje mag voorstellen uit het LRK-pakket. Een van de andere singles staat ook op het punt van uitkomen maar die kan nog even wachten. De vierde staat voor eind maart of begin april gepland. Een zevental singles waarvan de eerste twee hagelnieuw zijn en de rest allemaal oudere opnames die (opnieuw) in het vinyl zijn geperst. 

* Ana Frango Eletrico- A Sua Diversão (US, Psychic Hotline, 2025)
Ik ga iets doen dat ik normaal gesproken nooit doe. Voor wie Soul-xotica langer volgt, weet dat ik me op een bepaald moment heb ingelaten met het publiekelijk 'crossdressen'. Gewoon voor de gein een rok met panty's aantrekken en zo de straat op gaan. Heeft niks met geslacht of seksuele voorkeur van doen, meer voor een persoonlijk gevoel en ervaring waar niemand rekening mee hoeft te houden. Vindt je het niks? Even goede vrienden! Ik ben Gerrit en blijf Gerrit en raak eerder gepikeerd als je me opeens Gerda noemt. Waarom ik hiermee ben gestopt? Welnu, het bovenstaande is dan al iets in ontwikkeling en ook 'crossdressen' hoort nu toe aan een circusact waarbij zelfs de aanspreektitel moet worden aangegeven. Toch ontkom ik er niet aan bij Ana Frango Eletrico. Ik wil vanmiddag weten of het een band is of...? De eerste foto's geven me al een vaag vermoeden als ik vervolgens in een artikel over 'hun' en 'hen' lees terwijl er duidelijk één persoon wordt genoemd. Vraag op mijn antwoord? Ana Frango Eletrico is een persoon die niet zich niet senang voelt bij 'hij' of 'zij'. Dit plaatje wordt door Juno onder de 'Nu-Disco' geplaatst maar dat hoeft geen garantie te zijn. Als dit Ana zélf is, dan vermoed ik dat het een vrouw is met mannelijke trekken, want de stem kan ik niet associëren met een kerel. Het is een zomerse sound zoals Riviera Ventura van afgelopen zomer. Een beetje een jaren tachtig-vibe maar vooral erg zomers. Ik heb zojuist al een opdonder gehad en zit er niet op te wachten ook de b-kant stofvrij te maken, maar met 'A Sua Diversão'  is dat totaal onnodig. Laat de zomer nu maar komen!

* Denver Cuss- Crossed My Mind (UK, LRK, 2026)
Denver mogen we weer gewoon aanspreken met zij en haar. Oorspronkelijk een jazz-zangeres uit West-Londen maar ook niet vies van een portie soul en funk. Het lijkt alsof ze de laatste tijd meer toelegt op dat laatste en dat maakt een plaat op LRK mogelijk. 'Crossed My Mind' is vanaf de eerste klank retro-soul. Het heeft her en der een verwijzing naar 'Comin' Home Baby' van Mel Tormé. Het klinkt alsof ze goed heeft geluisterd naar Claire Davis, niet geheel toevallig ook een LRK-artieste. Van de b-kant moet ik de titel weer op zoeken want ik heb hier 'white label test pressings'. 'You Don't Get It' en, ja, dat is het eerste dat ik in december of januari hoor van deze zangeres. Ik ben meteen 'all ears' want dit is een fraaie ballade in 'lowrider' stijl. Uiteindelijk kan dit wel eens mijn favoriete kant worden maar ook 'Crossed My Mind' is dermate fijn dat ik het een 'double-sider' noem. Ik zie net dat die andere single morgen (6 maart) officieel verschijnt. De vierde is nog niet aangekondigd op Bandcamp. 

* John Edwards- Time (UK, Kent, onuitgebrachte opname uit 1971, re: 2026)
Ik heb 'Stop This Merry-Go-Round' van deze man op het Aware-label. De opnames van deze single zijn twee jaar eerder gemaakt voor dat platenlabel. Op de a-kant een legendarisch tandem van songschrijvers, te weten: Sam Dees en Frederick Knight. Op papier moet dat goed zijn. In de praktijk is het nóg beter. 'Time' zit ietwat in de psychedelische soul-hoek van The Temptations en andere Norman Whitfield-producties. Op de flip bedient hij zich van het talent van Philip Mitchell. Ook een 'trademark of quality'. 'How Can I Go On Without You' is iets minder psychedelisch dan de a-kant maar oef... ook dit is smullen met Caps Lock. Beide opnames zijn in 1996 al bewaard voor het nageslacht maar tot voordien niet uitgebracht op vinylsingle. 

* The Mark-Keys- My Sweet Baby (UK, TCB, 1969, re: 2026)
Uiteraard niet te verwarren met The Mar-Keys van Steve Cropper. Dit is de 29e uitgave in de onvolprezen REPRO-serie van Kent. Vrij zeldzame platen met een schare aanhangers waardoor een origineel voor het gros niet te betalen is. De b-kant is 'Heavenly Thing' en die gaat origineel vanaf 280 euro op Discogs. Van 'My Sweet Baby' zijn helemaal geen verkoopresultaten bekend buiten deze nieuwe Kent-uitgave om. Dave Hamilton is de songschrijver en producent van de nummers voor The Mark-Keys. De groep is afkomstig uit Flint in Michigan en heeft het Detroit-geluid: De zware drums en de percussie zoals we dat ook kennen van Motown. 'My Sweet Baby' is om je vingers bij af te likken. 'Heavenly Thing' verschijnt even later als een 'part 1' en 'part 2' op single dus ik vermoed dat we hier 'part 1' hebben. Wederom geschreven door Simon Barbee en Dave Hamilton ligt hier het tempo lager maar zit de vibrafoon weer op een prettige manier op de voorgrond. De a-kant zal het beter doen voor de Northern Soul-liefhebbers maar ik vind beide kanten van een ongekende hoogte. 

* Ronnie McNeir- My Day Will Come (UK Kent, onuitgebrachte opnames uit 1971-72, re: 2026)
'Ronnie McNeir Makes A Move'. Een trendy titel in de late jaren zestig en vroege jaren zeventig. Het zou in 1972 het nieuwste album moeten worden van McNeir en nog vóór zijn officiële debuutalbum. Toch blijft het album op de plank liggen en deze is pas vorig jaar uitgebracht. Deze Kent-single brengt twee uitstekende tracks samen. De Juno-promo citeert iemand die zegt dat 'liedjes over je moeder steevast de mooiste liedjes zijn'. 'My Day Will Come' gaat dan ook over de persoon die je als 'zij' en 'haar' mag uitspreken maar bovenal met een diep respect omdat ze je maanden voor niets heeft gedragen. Ronnie herinnert zich alle wijsheden die hij van mama heeft mee gekregen. 'Jouw dag zal eens komen', moet ze hebben gezegd. Ik zou niet anders hebben verwacht van Ronnie McNeir. Dit is gewoon prachtig van start tot einde. Voormalig A&R-manager van Motown Mickey Stevnson doet mee aan de productie en op de b-kant is het een Motown-feestje. 'The Girl's Alright With Me' wordt gesschreven door de heren Eddie Holland, Eddie Kendricks en Norman Whitfield. Het is oorspronkelijk de b-kant van The Temptations' single 'I'll Be In Trouble', ook al krijgt Kendricks dan geen credit. 

* Ron Murray- First Day Of Spring (UK, Kent, 1971, re: 2026)
Ja, ik begin meteen met de b-kant want dit is de reden geweest om de single aan te schaffen. Zoals jullie sinds gisteren weten, kan deze niet langer wachten om de Week Spot te worden. Qua geluid gaan we er flink op vooruit als ik het vergelijk met Youtube-video's. Het doet nu de melodie in het arrangement eer aan. Een lekker lui nummer om de paden in en de lanen uit te 'cruisen' op de tweewieler of gewoon helemaal geen flikker te doen zoals vandaag. De officiële a-kant van deze Kent-heruitgave is echter 'Pushin' And Pullin' van Lovemasters dat oorspronkelijk in 1969 een single is geweest op het Jacklyn-label. Dat is uptempo en zeer geschikt voor de Northern Soul maar persoonlijk is het alsof ik het vijfhonderd keer heb gehoord. Hij gaat dus echt voor Ron Murray in de collectie. 

* Patterson Twins- Gonna Find A True Love (UK, Acid Jazz, 1978, re: 2026)
Ik heb inmiddels een kleine collectie van The Patterson Twins dat, volgens mij, is begonnen met 'Jesus Is Coming'. De tweeling is al vanaf de vroege jaren zeventig actief en zal in de eind jaren tachtig vooral de gospel in gaan. De originele single van 'Gonna Find A True Love' is zeer moeilijk te vinden. De albumversie heeft een saxofoonsolo waar menig dj zonder kan leven en dus brengt Acid Jazz wederom de single-versie zonder dit gedeelte. Het is vlotte disco maar dan met handen, voeten en hersenen. 'How Long Must The Show Go On?'. Welnu, de show is bijna afgelopen. Oh wacht..  het is de titel van de b-kant. Dat is een ballade en als het aan mij ligt is dat feestje heel snel afgelopen. 'True Love' hoort in de gereedschapskist!

Week Spot: Ron Murray

Twee weken geleden voelde ik het al aankomen met de Week Spot en toch wil ik het nog steeds niet geloven. In navolging van maandag en dinsdag heb ik mijn bomberjack aan over mijn overhemd met t-shirt eronder en vanmiddag heb ik bezorgd met het jasje open. Misschien had het zelfs wel in overhemd gekund. Pas rond een uur of half zes merk ik dat het frisser wordt en dan knoop ik het jasje wel dicht. Ik heb morgen eigenlijk van alles te doen, maar... het weer is té aanlokkelijk. Ik heb op zichzelf een ambitieuze fietstocht in gedachten maar dat gaat er morgen vast niet van komen. Het is dan ook een héél eind voor op een dag. Dat ga ik één dezer weken wel ondernemen. Een jaar geleden is het van eenzelfde laken een pak. Dan ga ik op donderdag naar Beilen en fiets ik op vrijdag op en neer naar Hardenberg. Aan platen kopen hoef ik voorlopig niet te denken, er is nu wel even genoeg onderweg. Morgen ontvang ik het meest recente pakket van Juno en dat bestaat grotendeels uit hagelnieuwe re-issues en veel op het Kent-label. Ik heb 'First Day Of Spring' van Ron Murray pas maandag leren kennen maar ben helemaal verliefd geworden op het plaatje. Dat moest in de eerste mooie week van 2026 maar de Week Spot zijn. 

Over het wel en wee van de artiest zélf is niet zoveel bekend om het zachtjes uit te drukken. Het Engelse kwaliteitslabel Kent (van Ace Records) heeft onlangs de rechten over de catalogus van Jacklyn Records  in licentie gekregen. Dat heeft vorig jaar geresulteerd in een lang verwachte heruitgave van 'What Have I Got Now' van Darrow Fletcher. De uitbaters van Jacklyn starten in 1971 het Genna-label dat slechts een kort leven is beschoren. De eerste single is 'What If They Gave A War' van Ron Murray, de tweede is 'Now Is The Time For Love' van Darrow Fletcher en 'First Day Of Spring' is alweer de zwanenzang van het label. Kent heeft dit nummer als b-kant geperst van een heruitgave van 'Pushin' And Pullin' van Lovemasters. Ik vind deze kant niet heel erg interessant op het eerste gehoor maar dat verandert als ik twintig seconden hoor van Ron Murray. 

Wat als je absoluut geen informatie kan vinden over een artiest? Kijk dan vooral op Youtube onder de commentaren. Soulfreak 'Soulhawk' heeft het nummer van Ron Murray gedeeld met zijn publiek en daaronder reageert een oorspronkelijke muzikant. Willie Riser is de bassist op het nummer welke door zijn goede maat Rick Sankey is geschreven. Sankey is de drummer en zijn weduwe schrijft dat hij in november 2023 is overleden en de genoemde Riser in mei van vorig jaar. Riser hoopt in zijn reactie uit 2012 of 2013 dat Murray het ooit zal lezen. Of dat gebeurt is, durf ik te betwijfelen? Hij heeft in ieder geval niet gereageerd. 

'First Day Of Spring' wordt door een andere reaguurder vergeleken met Walter Jackson en ik vind dat een hele goede vergelijking. Het is een prachtige ballade over deze eerste dag in de lente waar ook Murray blijkbaar erg naar uit heeft gekeken. Dit pareltje mag deze week de Week Spot zijn!

Honderd achteruit 2023-25: Jimi Hendrix

Zowaar een meevaller! Ik staar al een paar weken tegen de nummer 82 aan in de Gele Bak Top 100 van 2023. Daar moet wel een volledig verhaal in zitten maar aan de andere kant voelt het alsof ik het al eens heb verteld. Welnu, Gene Pitney staat met 'Backstage' in de Gele Bak Top 100 van 2022 en dus heeft hij op 8 februari 2023 zijn bericht al gehad. Bij de nummer 83 heb ik al wel zo'n vermoeden en, ja, een dubbel-aflevering zelfs van The Searchers op 29 maart 2023. Ik ga de komende tijd vast nog wel eens de hoesjes van deze ontbrekende singles uit de Gele Bak Top 100 van 2023 publiceren maar ik wil vanavond écht publiceren. De nummer 84 in 2023 laat ons meteen oversteken naar de Gele Bak Top 100 van 2025 en levert een dubbelaflevering op voor Jimi Hendrix. Ik neem aan dat de handel en wandel van Hendrix wel bekend is en het zal dan ook vooral 'Een leven met Jimi' worden. Onder begeleiding van 'The Ballad Of Jimi' van Curtis Knight en 'Burning Of The Midnight Lamp' van The Jimi Hendrix Experience. 

Waarom noem ik Jimi niet bij 'The Ballad Of Jimi'? Omdat het zeer waarschijnlijk is dat hij niet op de plaat is te horen en toch de credit krijgt. Zo maken we kennis met Curtis Knight. Een man die de jonge veelbelovende Jimi Hendrix een springplank biedt en vervolgens zijn hele carrière rond dit wapenfeit zal uitbouwen. In 1968 is er al een album en single waarbij sterk in twijfel wordt getrokken of Jimi deel uitmaakt van de band en deze single uit 1970 slaat alles. Het is een soort van 'novelty' en daarom mag het een plaatsje hebben in de Top 100 van 2023. Ik koop de single op 23 januari 2023 in Assen. 'Burning Of The Midnight Lamp' staat al jaren op mijn verlanglijstje en ik hoop hem nog lang voor een gulden te kunnen vinden. In 2025 moet ik concluderen dat dit nooit gaat gebeuren en toch wil ik de plaat wel eens hebben. Op 22 juni 2025, als mijn vader negentig zou zijn geworden, schaf ik de plaat aan en twee weken later staat het in de Top 100. Om precies te zijn op nummer 10. 

Veel van mijn muzikale educatie komt steeds weer bij één specifiek radioprogramma vandaan. Op de zaterdagavonden heeft de NCRV het programma 'Elpee Pop' waarin de nieuwste albumtracks worden gedraaid. Het uur vooraf is een non-stop 'Special' met één en dezelfde groep of artiest. Ik heb hier The Moody Blues ontdekt. Maar ook King Crimson, Steve Forbert, The Doors en Leo Kottke om een aantal te noemen. Het heeft op een avond ook een special rondom Jimi Hendrix. Ik heb hem niet gehoord maar ken hierdoor de naam. Een aangetrouwde neef is in de sixties een grote fan van Hendrix en heeft alle elpees. Zelf vind ik het allemaal iets te heavy. Dan is het 1990 en doe ik mijn 'boodschapjes' bij Sunrise in Sneek. Daar ligt het hoesje van 'The Night They Drove Old Dixie Down' van The Band, maar... in het hoesje zit 'All Along The Watchtower' van The Jimi Hendrix Experience. Hier is in 1990 de liefde begonnen voor het werk van Hendrix. Het is in de periode dat ik lid ben van ECI dat 'Experience' uit komt, wellicht de meest ultieme singles-verzamelaar van Jimi Hendrix. Hier maak ik onder andere kennis met 'Burning Of The Midnight Lamp' dat op menig cassettebandje zal worden gezet. In 2000 tik ik een aantal originele Jimi Hendrix-albums op de kop en verzamel ik van tijd tot tijd de singles. Met 'Angel' heb ik in 2006 nog vrij diep in de buidel moeten tasten. Dat doe ik in 2025 opnieuw met 'Burning'. Het blijft immers een wereldplaat!

Curtis Knight wordt geboren op 9 mei 1929 in Fort Scott in Kansas. Zijn nicht is de toekomstige Motown-zangeres Barbara McNair. Zelf is Knight een succesvol op het gebied van tafeltennis. Als zanger maakt hij zijn debuut met een single in 1961. In 1965 heeft hij een band geformeerd met de naam The Squires. Jimi is de gitarist van het stel. Knight en Hendrix nemen platen en demo's op voor ene Ed Chalpin die ook snel Hendrix aan zich bindt middels een contract. Dat laatste is Hendrix vergeten als hij de oversteek maakt naar Engeland en wereldwijd zal doorbreken. Het zijn dan echter Knight en Chalpin die proberen mee te liften op het succes met albums op het London-label. Bij het sentimentele 'The Ballad Of Jimi' is het maar zeer de vraag of we daar Jimi ook horen spelen. Het resulteert in vele rechtszaken en het is pas na Knight's dood dat de erven van Hnedrix totale controle krijgen over de opnames met Knight en Chalpin. Curtis Knight gaat zelf in de jaren zeventig ook naar Engeland en formeert Zeus. Toekomstig Motörhead-lid Fast Eddie is één van de leden van Zeus. In de jaren negentig zetelt Knight zich in Nederland waar hij actief zal blijven tot zijn dood. Op 29 november 1999 laat hij het leven in... Lelystad. Dan heeft Arthur Conley het beter getroffen met Ruurlo! 

Verder kan ik alleen nog melden dat 'Burning Of The Midnight Lamp' het tot nummer 18 heeft geschopt in Engeland. In Nederland strandt het al op nummer 30. Amerika wil niet aan deze single. 'The Ballad Of Jimi' zal nergens een hit worden en misschien is dat ook maar beter zo.