Week Spot: The Platters

Even denk ik dat de Week Spot zichzelf heeft aangemeld. Het is dinsdagmiddag dat ik lees van het overlijden van Dexter Wansel. 'The Sweetest Pain', zeg ik meteen. Dat klopt! Die heb ik recent gekocht en dus kan ik zaterdag twee vliegen in een klap slaan met een eerbetoon en de Week Spot. Ik heb hem zelfs in de lijst staan en wil het bericht gaan voorbereiden als ik zie dat deze niet in de lijst van recente aanwinsten staat. Ik heb de lijst op alle manieren bekeken, zelfs ondersteboven, maar géén Dexter Wansel. Hoe zit het dan? Expansion heeft recent 'The Sweetest Pain' opnieuw geperst en daar heb ik updates over gekregen van Juno. Ik denk dat de plaat zelfs in mijn boodschappenmandje heeft gezeten en dat ik deze eens in een vlaag heb geleegd. Helaas, geen Dexter Wansel in mijn show en de beste man is zondag ook nog eens van ons heen gegaan. Dan moet de Week Spot opeens uit de greep van gisteren komen en dan is The Platters ongeveer de enige kandidaat die nog niet eerder een Week Spot heeft gehad. Deze week dus de klassieke Northern Soul-hit van The Platters: 'Washed Ashore' uit 1967. 

De Britse folkrockband Fairport Convention wisselt vaker van leden dan van sokken en er is een 'grijze' periode rond 1973 dat niemand meer precies weet wie allemaal lid zijn geweest gedurende het jaar. 'Fairport Confusion', spotten de leden zélf. Als de laatste uit de originele bezetting wordt geconfronteerd met de opmerking dat er geen enkel oud lid bij zit die nooit het schip heeft verlaten, antwoordt deze met: 'Lekker boeiend. Als een kerkkoor 150 jaar bestaat hoor je ook niemand klagen dat er geen origineel lid meer bij zit'. Dat is ook het verhaal van The Platters, ook al is de stamboom hiervan wel helemaal bekend. Volgend jaar viert de groep haar 75-jarig bestaan. De eerste Platters bestaan uit de broers Alex en Gaynel Hodge samen met Curtis Williams, Joe Jefferson en Cornell Gunter. De groep tieners wordt geleid door A&R-manager Ralph Bass en deze vervangt al in 1953 Gunter door Tony Williams. Als Herb Reed in 1953 afzwaait uit het Amerikaanse leger vervangt deze Jefferson. Met nog wat bijschaven komt Zola Taylor als zangeres bij de groep en moeten ook de broers Hodge het veld ruimen. De groep komt in contact met Buck Ram en in 1953 wordt de eerste plaat gemaakt voor het Federal-label. In deze jaren neemt The Platters een vroege versie op van 'Only You', maar Federal ziet er geen brood in. Met dank aan The Penguins ('Earth Angel') krijgt de onsuccesvolle groep met Buck Ram aan een contract bij Mercury. 

The Platters zal tot en met 1965 blijven verbonden aan Mercury. 'Only You' is het eerste product op Mercury en meteen goud aan alle kanten. Hetzelfde zal het geval zijn met opvolgers als 'The Great Pretender', 'Smoke Gets In Your Eyes' en... ach... je zingt ze allemaal mee als ze voorbij komen op de radio. De groep zal een enorme inspiratie zijn voor zanggroepen in de daaropvolgende decennia, zélf ondervindt de groep dat het al snel gedateerd klinkt. Zeker als de rhythm & blues ruiger en volwassener wordt en een groep als The Beatles opeens algemeen wordt geaccepteerd. Tussen 1959 en 1965 heeft de groep zelfs twee zangeressen. Naast Zola Taylor maakt Barbara Randolph deel uit van The Platters. Zij zal in de late jaren zestig enkele uitstekende singles maken voor Motown. In de late jaren zestig is Sonny Turner de leadzanger van de groep. Zola Taylor is vervangen door Sandra Dawn. Verder geen beroemde leden behalve dan dat David Lynch uiteraard niet de gelijknamige filmregisseur is. Vanaf 1970 zijn er verschillende Platters actief. Ik heb nog ergens een single van Buck Ram Platters uit de midden jaren zeventig, maar ook Herb Reed heeft zijn Platters vanaf de late jaren zeventig. De naam 'Platters' is geregistreerd en zelfs oud-leden die de groepsnaam in een andere vorm gebruiken, zitten dikwijls fout. Er volgen vele rechtszaken. Ik probeer een logisch verband te vinden om het kort en krachtig samen te vatten, maar helaas... Ik kan er geen touw aan vastbinden. 

In februari 1967 kent The Platters een korte opleving als 'With This Ring' doordringt in de Amerikaanse top 20. 'Washed Ashore', de opvolger, brengt het tot 56 op de Billboard. Zoals ik gisteren heb geschreven in de 'Singles round-up' is 'Washed Ashore' een samenwerking met de 'hippe' songschrijvers Tony Hestor en Richard 'Popcorn' Wylie uit Detroit. Terwijl Motown in deze stad regeert met een ijzeren hand weten Hestor en Wylie zich staande te houden met eigen platenlabels. De 'Detroit Sound' is niet een geregistreerd handelsmerk en dus kunnen de heren een variatie maken op het thema. 'Washed Ashore' mag snel zijn vergeten door de Amerikaanse consument en niet-verkochte exemplaren gaan richting Engeland waar het een grote 'hit' zal worden in de Northern Soul. De b-kant van de single is echter onversneden 'granny pop' zoals iemand op 45cat het noemt. 

Wat ik nog wijs kan maken uit de rechtsgang van The Platters is dat de genoemde Buck Ram Platters eigenlijk zo illegaal zijn als het maar kan. Ook het gebruik door Herb Reed wordt betwist. Maar, nogmaals, het is niet heel erg interessant of relevant voor de Week Spot over wie nu gelijk heeft. Feit is dat 'Washed Ashore' van de laatste bezetting is uit een tijd dat er nog weinig onduidelijkheid is. Wikipedia noemt een laatste bezetting in 2024 welke, ongetwijfeld, nog altijd actief is. 

Singles round-up: juni 1

Alsof er niets is gebeurd trap ik deze maand af met een verse reeks afleveringen van de 'Singles round-up'. Omdat de maand juni door toedoen van mijn kameraad Chris in het teken komt te staan van de Engelse persingen, begin ik meteen met een aflevering met alleen maar Engelse persingen. Met het oog op de volgende updates wil Chris een week geleden even schoon schip maken bij de 'oude' singles die hij nog heeft liggen en biedt ons 20 procent korting aan. Dat levert voor mij een greep van twaalf singles op. Gisteren heeft hij de eerste update geplaatst en de volgende tien zijn onderweg. In het eerste pakket van Chris en het pakket van Mark zijn vier 'dubbele' singles en alle keren zijn het Engelse persingen. Ik heb dus meteen het idee om het in drie delen van elk dertien te doen met de beide partijen samengevoegd. Echter, als ik nog eens tel, zie ik dat ik totaal dertien 'unieke' singles en zesentwintig Amerikaanse persingen. Dan besluit ik tot deze aflevering met Engelse persingen. En vooruit... dan kan ik de 'dubbele' vier ook net zo goed toevoegen. Veiligheidsriemen vast en we kunnen gaan! De singles met een M tussen haakjes zijn van Mark, die met een C (het merendeel) zijn van Chris. 

* Tyrone Ashley- Nothing Short Of A Miracle (UK, Pye, 1976) (M)
Northern Soul is in 1976 booming business en Ian Levine is één van de eerste mensen die zich daarvan bewust is. Hij gaat met verschillende artiesten de studio in om 'nieuwe' Northern Soul-platen te maken. Het zal leiden tot zijn ontslag in Wigan als dj, maar als producent zal hij genoeg geld verdienen. Hij stoft in 1975 The Exciters af dat in Engeland een hit heeft met 'Reaching For The Best'. Samen met Herb Rooney van The Exciters begeleidt hij ook Tyrone Ashley in de studio in New Jersey, hoewel het uitdrukkelijk voor de Engelse markt wordt gemaakt. Tyrone Ashley sluit naadloos aan op de genoemde hit van The Exciters met een hi-hat dat nog een extra disco-gevoel geeft aan de plaat. Het wiel wordt niet opnieuw uitgevonden maar het past wel in het canon van de Northern Soul. 

* The Carrolls- We're In This Thing Together (UK, CBS, 1969) (C)
Een Engelse familiegroep met in de front Irene. Zij zal later furore maken als Faith Brown. De a-kant is 'Van McCoy-magic' en oorspronkelijk opgenomen door Peaches & Herb. Chris adverteert de single echter met de b-kant, 'We Know Better', en van de hand van Chip Taylor en Al Gorgoni. Dat is me echter veel té poppy maar de a-kant mag er zijn. Niet de meest overtuigende soulplaat maar wel erg gezellig voor tussendoor. 

* Sugar Pie De Santo- Soulful Dress (UK, Chess, 1964) (C)
Mijn liefde voor Sugar Pie gaat terug naar de jaren negentig als ik voor een bodemprijs een cd tegenkom bij Free Record Shop met daarop het verzamelde werk van de zangeres. 'Soulful Dress' is een lekkere Chicago-stamper met Sugar Pie's aparte stemgeluid. Ik verwijt het deze plaat dat ik 6,66 euro moet afrekenen bij de douane want dit is duvelse muziek anno 1964. 'There's Gonna Be Trouble' is iets meer 'laidback' maar nog altijd met een fijne groove. Toch geef ik de voorkeur aan 'Soulful Dress' vanwege het bitchy karakter maar nog altijd een 'double sider' in mijn boek. 

* Betty Everett- God Only Knows (UK, Fantasy, 1975) (C)
Chris heeft de geluidsclip van de b-kant bijgevoegd maar ik ben erg nieuwsgierig naar de a-kant. Zowaar hoef je The Beach Boys niet letterlijk na te doen om het nog altijd tot een memorabele song te maken. Het nieuwe arrangement past de popklassieker als een maatpak. Dat had slechter kunnen aflopen? 

* The Flirtations- What's Good About Goodbye My Love (UK, Deram, 1969) (C)
Zo ongeveer de start van mijn Northern Soul-enthousiasme in 2004. De Nederlandse is al een beetje dol gedraaid en dus gun ik mezelf, met korting, de Engelse demo van deze single. Het blijft een grote favoriet van mij. 

* Eddie Holman- My Mind Keeps Telling Me (UK, GSF, 1972) (M)
Mark vervangt de meeste hoezen door nieuwe blanco exemplaren. De oude gebruikt hij als verpakkingsmateriaal. Zo zie ik het verfomfaaide GSF-hoesje. Ik heb het plat gestreken en snel weer rond deze van Eddie Holman gestoken. Ik heb in 2020 al de Amerikaanse persing gekocht van Mark en het brengt me meteen terug naar de bizarre vakantie in Warnsveld van dat jaar. 

* Millie Jackson- This Is It (UK, Spring, 1980) (M)
Ik heb in 2024 net geleerd van de 'Yacht Rock' als ik in Beilen 'This Is It' van Kenny Loggins op single tegenkom. Nee, het gaat rechtstreeks in de Gele Bak, maar ik geeft het de definitie van 'Yacht Rock'. en 'too slow to disco'. Gelukkig hoort Millie Jackson hetzelfde en neemt dit op, na 'Kiss You All Over' van Exile, en brengt het zo binnen het bereik van de Blauwe Bak. Het is een natuurgetrouwe cover maar nu met een meer soulvolle zang van Jackson. 

* Ben E. King- River Of Tears (UK, Atlantic, 1965) (C)
De kant waarmee Chris de plaat aanprijst. 'River Of Tears' is het klassieke Ben E.-werk waar ik wel soep van lust. 'Seven Letters' klinkt zelfs in 1965 alsof het tien jaar oud is en, nee, dit doet het hem niet voor mij. Goede keuze van Chris!

* The Marvels 5- Bye Bye Baby Bunting (UK, HMV, 1965) (C)
'Slight edge warp' voor deze single maar na een paar omwentelingen is dat verdwenen. The Marvels 5 is eigenlijk The Marvels, een groep Jamaicanen die tussen 1962 en 1982 veelal reggae-singles maken vanuit Engeland. Beide kanten zijn in de typische 'Island soul'-stijl maar ook weer grenzend aan de pure pop. Met de korting kan ik hem niet laten liggen. 

* Bobby Patterson & The Mustangs- I Met My Match (UK, Pama, 1968) (C)
Opnieuw een b-kant omdat de a-kant een antwoord is op 'Funky Broadway'. Bobby brengt ons een heerlijke ballade met indrukwekkende Mustangs op de achtergrond. 'Broadway Ain't Funky No More' is nog steeds een stamper ondanks de titel, maar voor de soul moet je bij de b-kant zijn. 

* The Platters- Washed Ashore (UK, Stateside, 1967) (C)
Hoewel de groep vooral wordt geassocieerd met 'Only You', 'The Great Pretender', 'Smoke Gets In Your Eyes' en andere klassieke ballades, lopen de Northern Soulies in Engeland weg met het werk dat de groep in de tweede helft van de jaren zestig heeft gemaakt. 'Washed Ashore' is daarbij de uitschieter. Niet zo gek als je bedenkt dat The Platters dit opnemen in Detroit met de heren Richard 'Popcorn' Wylie en Tony Hestor. 

* The Reflections- Like Adam And Eve (UK, ABC, 1966, re: 1977) (M)
'Als je voorzichtig bent, zou hij gewoon goed moeten afspelen', zo laat Mark weten. Hij is echter van mening dat hij geen geld meer kan vragen voor deze plaat en dus krijg ik hem gratis. Het draait probleemloos. Er mist echter een heel klein hoekje uit waarmee de inloopgroef een omwenteling minder is. 'Like Adam And Eve' is een gezellige stamper maar meer ook niet. 

* Silent Majority- Frightened Girl (UK, Hot Wax, 1969) (C)
Als ik deze zie staan bij Chris moet ik even vloeken. Het is Nieuwjaarsdag 2024 als ik de Japanse heruitgave zie bij Juno en daaruit verneem ik dat de plaat 'duur' moet zijn. Nou, dat valt reuze mee. De Engelse persing zit zelfs beneden het tientje. Vorig jaar heb ik hem overgeslagen vanwege deze frustratie, met korting kan ik me niet langer beheersen. Goed beschouwd een 'opvolger' want de plaat verschijnt in Engeland in 1971 nadat 'At The Top Of The Stairs' van The Formations op de hitparade heeft gestaan. Silent Majority is een latere incarnatie van The Formations. Op de Japanse heb ik dan niet 'Colour Of My Love' en dat is iets meer upbeat. Een heuse 'double-sider' in mijn beleving en blij dat ik hem uiteindelijk toch nog heb gekocht. 

* Mel Torme- Comin' Home Baby (UK, London Atlantic, 1962) (C)
Klassieker dan dit gaat het niet worden. Het zijn vooral de Engelse Mods die niet genoeg kunnen krijgen van dit deuntje. Het enthousiasme is bij mij groeiende sinds de coverversie van vorig jaar. 

* Jeanette Williams- I Can Feel A Heartbreak (UK, Action, 1970) (C)
De dame van 'All Of A Sudden'. Dit is de b-kant van 'Hound Dog' en de kant waarmee Chris de plaat aanbiedt. Dat is een ballade in de Aretha Franklin-stijl. 'Hound Dog' is een gezellige novelty. Niet de meest soulvolle kant maar een beetje humor kan geen kwaad.

* Willie & Anthony- Sugar Sugar Sugar (UK, Jay Boy, 1975) (M)
Een gezellig poepje Miami Soul voor de variatie. Dit keer een soort van Sam & Dave maar dan met het TK-ritme uit Florida. Niet bijster origineel maar wel gezellig voor erbij. 'It's Never Too Late' is een pure ballade en door toedoen van de synthesizer neigt het naar Barbados, maar dan opnieuw... er zijn betere zangers op de planeet dan Willie en Anthony. 

* Al Wilson- Show And Tell (UK, Bell, 1973) (C)
We eindigen echter met een hele échte klassieker. Een van de allermooiste soulplaten die ooit is gemaakt in mijn beleving. Nu eens op de Engelse persing met het superieure geluid. 

Eindstreep: mei 2026

Geen wonder dat ik geen tijd heb gevonden om de 'Honderd achteruit' te doen deze maand? Alhoewel? Ik heb op dit moment ongeveer vijftig singles liggen die ik in de komende week van een bericht moet voorzien. Ik schrik me toch wel een hoedje als ik vanmiddag het huiswerk doe voor de 'Eindstreep'. Als ik de singles-box reken als vijf singles dan heb ik deze maand maar liefst 155 maal de portemonnee getrokken voor singles. Ik hoef niet eens te kijken naar singles uit april en daarvoor die deze maand zijn binnengekomen, hier heb ik wel genoeg werk aan. De Blauwe Bak is nipt de winnaar met 79 eenheden waaronder 2 12"-singles. Daar zitten vier 'dubbele' singles bij die de komende week aan bod komen. Het zijn Engelse persingen in dat geval. Op dit moment wacht ik op tien singles, ook al is het lang wachten op de twee meest recente want die komen pas eind juli uit. Ik ga beginnen met de top tien van de Blauwe Bak. 

1. Sara Smile - Daryl Hall & John Oates 

2. Amame Y No Pienses Mas - Farah Maria 

3. My Sweet Sweet Baby - The Glories

4. You Don't Care - Arthur Alexander 

5. Under The Silver Moon - Thee Marloes 

6. Make Me Believe In You - Patti Jo

7. Being With You - Smokey Robinson 

8. I Can Feel A Heartbeat - Jeanette Williams 

9. Washed Ashore - The Platters 

10. Mama Feelgood - Lyn Collins & James Brown 

Ik doe om de maand een fotomodel uit de Blauwe of de Gele Bak en deze maand is het tijd voor de Gele Bak. Ik heb 79 in de Blauwe Bak en 76 voor de Gele Bak. Samen maakt dat 155 singles. Van de Gele Bak heb ik maar liefst 16 dubbel. In geval van The Concretes en Speed heb ik beide exemplaren zelfs deze maand gekocht en van The Concretes staat eentje in de Blauwe Bak. Hierbij dan de top tien van de Gele Bak. 

1. Summertrain - Sandy Coast 

2. Lady In Black - Uriah Heep 

3. Will It Go Round In Cicles - Billy Preston 

4. Serenade - Steve Miller Band

5. Break Away - The Beach Boys 

6. Questions 67 & 68 - Chicago 

7. Room In Your Heart - Living In A Box

8. You're Not The Only Girl - Jigsaw 

9. Saturday's Father - The Four Seasons

10. Orleans - David Crosby. 

Morgen maak ik een start met de 'Singles round-up' van juni. 

*Radiolinks: 30 en 31 mei + het concert

De vergunning voor live-muziek loopt tot tien uur. Een drankje na en daarna op de fiets naar huis. Ik heb gisteren het geluk dat het een heldere avond is waardoor het fietspad tussen Echten en Ruinen goed zichtbaar is. Dat wil in de winter wel eens anders zijn en dan ben je gewoon langer onderweg. Ik heb nu al wel besloten dat de volgende keer, vermoedelijk eind september, dat ik een uurtje van tevoren ga opnemen en dat ik daarna live kan gaan. Zoals gezegd krijg ik het de komende week druk met de 'Singles round-up' en zie ik niet in hoe ik nog iets over gisteravond ga schrijven. Bovendien is de herinnering nu nog vers en ga ik de twee combineren. Het gaat echter wel ten koste van de speellijst van 'Do The 45'. Over deze show kan ik zeggen dat het uitsluitend Engelse persingen zijn uit de jaren zestig en zeventig, een paar uit de jaren tachtig en eentje uit 2000. Er is een klein thema door de show heen van vocale kanten die in de Northern Soul vooral bekend zijn vanwege de instrumentale uitvoeringen. Do The 45 is hier te beluisteren. Ik heb de speellijst gedeeld op Facebook maar mocht je hem toch nog willen hebben, geef me dan een gil. Ik heb ze namelijk in een Word-documentje staan. Als 'Do The 45' begint op Wolfman Radio ben ik ter hoogte van de bossen tussen Echten en Ruinen. Ik stap even af om keihard 'Welcome my people' te roepen. 

KLEIN Paradiso heet het officieel. Meer dan dertien jaar lang worden in de wintermaanden concerten georganiseerd maar het is pas eind 2024 als ik via Gercoh hiervan verneem. In april of mei van dat jaar wordt het programma bekend gemaakt van het seizoen 2025/2026 en ik ben vastberaden zo nu en dan een concert te bezoeken. Dan gaat alles opeens van de baan. De organisatie wil een jaartje vrijaf nemen. Begin dit jaar krijgen we te horen dat ze in maart een festivalletje gaan organiseren: Concerten op zaterdagavond, zondagmiddag en zondagavond. Het is geen doorlopend programma en je moet afzonderlijk reserveren voor de dagdelen. Ik heb me dan opgegeven voor de zondagmiddag maar een week van tevoren krijgen we te horen dat het festival is gecanceld vanwege tegenvallende reserveringen. Alleen zondagavond zal doorgaan en voor de zondagmiddag wordt een ander tijdstip gezocht. Dat is dus verplaatst naar gisteravond. 

S. Lois heeft een aantal vriendentrips naar onder andere Berlijn en Chicago omgebogen naar mini-docu's op Youtube. Die kijk ik met veel interesse. Ik weet niet zeker of ik een héél concert leuk ga vinden, maar we kunnen het altijd proberen. Als kers op de taart krijgt Echten een optreden van Selina Koen. De laatste kruipt al bij het eerste nummer onder mijn huid en zal me niet meer los laten. Ze tast momenteel af wat ze het liefste wil gaan doen. Het zou een kritiekpuntje kunnen zijn om te zeggen dat het soms een beetje stuurloos klinkt, maar voor iemand die van 'More music variety' houdt is dit gewoon smullen. Ze laveert tussen een paar 'depressieve' liedjes, een cover van een musical-nummer dat ik niet ken naar blues en opgewekte hippiefolk. Ze verontschuldigt zich bijna voor het gegeven dat ze geen bekende covers speelt en legt nog eens haarfijn uit waarom eigen persoonlijke liedjes het beste werken voor haar. Helemaal top! Voor covers ga ik wel naar de feesttent. Gerben begeleidt haar op basgitaar en toetsen. In het eerste geval klinkt dat op een bepaald moment als improvisatie en loopt het niet bepaald lekker. Ik weet niet of het bewust is, maar sommige noten klinken niet helemaal zuiver. Dat geeft mij dan weer een Angel Olsen-vibe, het zou perfect kunnen zijn maar niets in het leven is perfect. Ik vind het wel eigenwijs. Ook de manier waarop ze debuteert met een harp. Haar belangrijkste wapen is de stem en die laat me gewoon niet los. 

Helaas zijn er slechts zeventien betaalde bezoekers afgekomen op het evenement. Het kan nét uit voor de organisatie. Na een hele lange pauze is het de beurt aan S. Lois. Zijn echte naam is Wijtze Valkema en komt oorspronkelijk uit Assen. In het dagelijks leven een grafisch ontwerper en in zijn vrije tijd een muzikale cowboy. Er ontstaat spontaan een Q&A waar hij de vraag krijgt hoe hij tot deze muziek is gekomen. Hij is jaren lang bassist in een punkbandje in de stijl van The Ramones. Het speelt ook nummers van Chuck Berry en als bassist gaat S. Lois steeds verder terug in de tijd en komt via hillbilly uit bij The Carter Family. Dat doet hem besluiten om door te gaan op deze toer. Volgens zijn bio is er een podcastmaker die hem de Nederlandse Willie Watson heeft genoemd. Ik heb de laatste gistermiddag gecheckt en, ja, daar is geen woord gelogen. S. Lois maakt lekkere no-nonsense country in zijn eentje en klinkt als een volbloed Amerikaan. Ook qua onderwerpkeuze blijft hij dicht in de buurt van zichzelf en dat is eveneens iets dat ik toejuich. Tot mijn grote ergernis wordt er al teveel politiek bedreven in de popmuziek en tijdens een avondje live-muziek wil ik daarmee niet lastig worden gevallen. Een politicus zingt ook geen liedjes tijdens een debat in de Tweede Kamer. 

Ik heb beide al toegezegd dat ik ze zeker nóg eens 'live' ga bewonderen. S. Lois heeft een elpee in de aanbieding maar die laat ik liggen. Ik twijfel nog even bij een t-shirt maar dat kan altijd nog eens. In september gaat KLEIN Paradiso weer van start met een vol programma voor de winter en er zijn al twee concerten waar ik wel oren naar heb. De eerste is eind september met een optreden van Mountaineer. Tot die tijd zal ik gewoon 'live' op de radio zijn op zaterdagavond. Vanavond deel ik de link van The Vinyl Countdown. 

The Vinyl Countdown is net afgesloten en is hier te beluisteren. Vanavond maar liefst 46 singles met grotendeels jaren zestig en zeventig. Ik ga de bands en artiesten per decennium noemen. 
Jaren 60: Friend & Lover, Raymond Froggatt, Winston G., Digno Garcia, David Garrick, Genesis (US), Bobbie Gentry, Barbara George, Wayne Gibson (2), Gitte, Gods, Barry Goldberg Reunion, Golden Earrings, The Grass Roots, Keith Green, Ferre Grignard en Grisby Dyke. 
Jaren 70: Slade, David Smith, Hurricane Smith, O.C. Smith, Smokie (2), Solution, David Soul,. Joe South, Southern Comfort, South Shore Commission, Sparks, Specials (UK), Ronnie Spector, Chris Spedding, Speed, Spotnicks, Dusty Springfield, Rick Springfield, Starbuck (UK) en Ringo Starr. 
Jaren 80: Spargo (2), Specials (UK), Dusty Springfield, Lisa Stansfield, Status Quo en Style Council. 

Honderd achteruit 2023: slot

Over het concert van vanavond ga ik later vast nog iets schrijven. Ik ben al maanden van plan om door te pakken met de 'Honderd achteruit' om 2023 te kunnen afsluiten. Dan is het een paar dagen geleden. Ik kijk opnieuw naar de resterende tien in de Gele Bak Top 100 van 2023. Adamo heeft al eens centraal gestaan in 'Raddraaien' en Shirley Ellis heeft de Week Spot gehad. Wellicht zouden Tiny Tim, Paul Revere & The Raiders en Joan Baez best een apart bericht verdienen, maar dan opnieuw: De onderste tien vormen een echte 'blubbling under'. Ik zit door mijn grote favorieten van dat jaar heen en de laatste tien mogen de lijst aanvullen tot honderd. Zo kom ik op het volgende idee: Laat me nog eenmaal een fietstocht maken tussen juli 2022 en juni 2023 en de momenten aanstippen waarop ik Gele Bak-singles heb gekocht. Als ik het niet heel druk krijg met de 'Singles round-up' kan ik dan in de nieuwe maand met 2024 beginnen. Komende week gaat echter 'Singles round-up'-week worden dankzij 31 van Mark, 12 van Midas Touch en een aantal Juno-singles die vandaag zijn binnengekomen. Nu ga ik 2022 en 2023 vaarwel kussen voor wat betreft de 'Honderd achteruit'. 

Laten we dit bericht ook maar beschouwen als het 'gezellige' bericht van dit weekend. In 2022 heeft de Blauwe Bak nog de overhand en zijn de Gele Bak-aankopen minder frequent. In juli 2022 komt er geen Gele Bak-single de verzameling binnen. Dan is het maandag 1 augustus. Het is uit nood geboren tijdens de Corona-jaren maar uiteindelijk wordt het een vrijwillige keuze. Ik ga een week na de verjaardag van moeder een dag bij haar langs waardoor we alle ruimte en tijd hebben om samen te praten. Deze maandag is vaak gememoreerd in de 'Honderd achteruit' en is legendarisch. De laatste keer bij moeder thuis, ook al weten we dat niet op dat moment. Voordat ik langs ga in Jutrijp kijk ik eerst bij VIP in Sneek en ga met een redelijk gevulde tas op bezoek bij moeder. Precies een maand later ligt ze in het ziekenhuis en heeft ze, tot overmaat van ramp, ook nog Corona opgelopen. Mijn bezoek zal daardoor even worden uitgesteld. Donderdag 1 september valt in mijn vakantie. Ik heb net een fiets opgehaald bij Vredenburg voor een week en het eerste fietstochtje gaat eerst naar Dwingeloo. Daar koop ik twee singles bij de kringloop die niet in de Top 100 zullen belanden. Op zondag 25 september 2022 is het koopzondag in Meppel. Ik heb nodig extra platenbakjes nodig en ga met de bus op en neer naar Meppel om de gewenste bakjes te halen bij de Xenos. Dan zie ik dat het platenwinkeltje aan het Prinsenplein eveneens open is. Metten ook maar vulling gekocht voor deze bakjes. Op donderdag 29 september is mijn muis stuk en fiets ik naar Steenwijk voor een nieuwe. Dan kijk ik ook even bij de boedelopruiming van Van Der Laan. Ik koop verschillende singles, maar geen zal in de Top 100 komen. 

Een week later verlaat moeder dit leven. Een domper op de zaak? Nee, dat valt wel mee... Ze heeft de 84 jaar vrijwel probleemloos uitgezongen en ze is nu gewoon 'op'. De dood waart even rond in mijn directe omgeving. Mijn lieve oude buurvrouw in Uffelte overlijdt eveneens. Zij is zelfs 86 jaar geworden. Het overlijden van een oude Steenwijker kameraad komt wel hard aan want hij is nog maar vijftig. Door met de platen? Tja, dan is vrijdag 9 december de eerstvolgende datum. 's Avonds hebben we een etentje van het werk en ik wil niet op en neer fietsen. Ik ben al vroeg in Seenwijk en vervolgens is er praktisch geen post. Ik stop onderweg bij iedere kringloop die ik tegenkom en verzamel flink wat singles. Ik geloof dat alleen 'Lowdown' van Boz Scaggs de Gele Bak Top 100 heeft gehaald. Op 6 januari 2023 bezorgt de postbode een pakket van mijn Schotse maat. Daarin zit onder andere 'een single van Wet Wet Wet. Ik denk dat die wel in de Top 100 is gekomen? Eind januari 2023 rommelt het even op het werk. Ik meld me voor een paar dagen ziek en op maandag 23 januari ga ik slaapdronken op de bus naar Assen voor heel veel singles. Paul Rever & The Raiders (97) en Sue Thompson (98) maken daar deel van uit.

Donderdag 26 januari heb ik dan een gesprek over het werk en dat heeft een positieve uitkomst. Ik vier het met singles in Meppel. Een van de afspraken die we maken: Ik zal voortaan op vrijdag in Meppel bezorgen. Op vrijdag 17 februari ben ik met de bus en ga uit het werk even de stad in. Het platenwinkeltje aan het Prinsenplein heeft zoveel singles die ik wil hebben, dat ik ze moet splitsen in twee delen. Op 17 februari koop ik onder andere de nummer 91 van The Bumble Bees, een week later haal ik nummers 92 en 93 op. Op 24 maart ga ik opnieuw langs bij hetzelfde winkeltje voor méér singles. Op 8 april kom ik op Facebook een advertentie tegen van MVG Records. Deze heeft een paar platen die ik wel wil hebben en ik plaats de eerste bestelling. Dan zie ik eentje over het hoofd en dus bestel ik op 14 april opnieuw een pakket. Op 20 april koop ik een lading Engelse persingen van Midas Touch waaronder een paar die niet geschikt zijn voor de Blauwe Bak. De nummer 95 van Shirley Ellis reken ik daarbij. Op 4 mei koop ik een paar singles op Discogs waaronder 'Hold Me' van P.J. Proby. De hoofdmoot is echter voor de Blauwe Bak. Sinds 2021 bestel ik geregeld bij René van Bula Bula op Disogs. Misschien binnenkort weer eens kijken voor een vrachtje? Op 21 mei plaats ik een bestelling en dit bevat onder andere de nummers 99 en 100. Twee dagen later arriveert een groot pakket met singles van kameraad Albert. 

Op zaterdag 3 juni bezorg ik in Steenwijk. Ik pauzeer even bij Groenendijk voor een flinke stapel singles. De nummers 94 en 96 worden op deze dag toegevoegd aan de verzameling. Tenslotte ga ik op 17 juni langs het Prinsenplein en een paar kringloopwinkels. Hieronder het overzicht van de nummers 91 tot en met 100 in de Gele Bak Top 100 van 2023. 

91. Day By Day - The Bumble Bees (NL, Muziek Expres, 1966)
92. Ready Willing And Able - JB's  All Stars (UK, RCA, 1984)
93. Tip Toe Thru' The Tulips - Tiny Tim (NL, Reprise, 1968)
94. Day One - Comsat Angels (NL, Jive, 1984)
95. The Clapping Song - Shirley Ellis (UK, London, 1965)
96. Inch Allah - Adamo (NL, HMV, 1967)
97. Ups And Downs - Paul Revere & The Raiders (NL, CBS, 1967)
98. Norman - Sue Thompson (NL, Funckler, 1962)
99. The Night They Drove Old Dixie Down - Joan Baez (NL, Vanguard, 1971)
100. Why Not Tonight - The Mojos (UK, Decca, 1964)

Binnenkort vervolg ik de reis en dan door 2024 en eventueel 2025 en over een paar weken zelfs 2026. Als het aan deze rubriek ligt dan kan ik nog jaren vooruit!

*Rondje 70s gebak: Bak 4

Goed om te zien dat we het nog altijd goed doen op Google. Ik hoef geen reclame te maken voor deze praatpaal, de liefhebbers weten het te vinden. Ik zie net dat het bericht over Sugababes al veel bekijks heeft getrokken. Ik ben een geluksvogel. Ondanks waarschuwingen op het nieuws zegt de Buienradar dat de buien ver om Steenwijk en Uffelte zullen gaan. Ik ben nog maar net bezig als de eerste bui passeert. Ik ben net bij een appartementencomplex met een flinke luifel boven de brievenbussen en daar wacht ik een kwartier totdat het weer droog is. Een half uur later ben ik in de buurt van de Albert Heijn als de meest hevige bui los gaat. De winkel in voor broodjes en een beker ijskoffie. Daarna wordt het alweer snel droog en kan ik verder. Het onweer is 'eng'. De klappen zijn zo heftig dat je het in je hele lijf voelt. Verder is het droog gebleven. De top tien voor deze vierde jaren zeventig-bak is erg lastig. Eigenlijk is de complete top 5 een gedeelde eerste plek maar ik moet uiteindelijk toch een keuze maken. Waarvan akte. The Spirit Of The Seventies is hier te beluisteren. 

De vierde trapt af met de beide persingen (Nederlands en Engels) die ik heb van 'East River' van The Brecker Brothers. 'My Best Friend's Girl' van The Cars is de laatste in de bak en dat maakt precies 135 singles. Van de volgende artiesten en bands heb ik drie of meer singles in deze bak staan.

Herman Brood & His Wild Romance (4, plus 1 van de Breedbekkikkers), Brotherhood Of Man (5), James Brown (13), BT Express (3), Buoys (3), Kate Bush (4), The Byrds (4), BZN (10), Captain & Tenille (3), Cardinal Point (3) en Carpenters (7).

Na lang wikken en wegen gaat dit de top 10 worden. 

10. One Of The Poorest People - Caledonia (1977)

9. No More Fear Of Flying - Gary Brooker (1979)

8. The Floral Dance - The Brighouse And Rastrick Brass Band (1976)

7. If I Could Do It All Over Again I'd Do It All Over you - Caravan (1970)

6. I Can't See - BZN (1972)

5. It's All Up To You - Jim Capaldi (1974)

4. Downtown - Canyon (1971)

3. Chestnut Mare - The Byrds (1970)

2. Expecting To Fly - Buffalo Springfield (1971)

1. Give Up Your Guns - The Buoys (1972)

Van bovenstaande bands en artiesten heeft alleen BZN een plaat extra in de show. Verder kun je muziek verwachten van de volgende artiesten:

Alicia Bridges, Brotherhood Of Man, Edgar Broughton Band, James Brown, Teddy Brown, Brownsville Station, Buggles, Eric Burdon & War, Kate Bush, Glen Campbell, Candlewick Green, Canned Heat, Carpenters (2), Linda Carr & The Love Squad, Raffaella Carra en The Cars. 

Week Spot: Sugababes

Gelukkig was het mis, maar de kogel is door de kerk. Ik ga vanavond opnieuw een show opnemen voor zaterdagavond met louter Engelse persingen. Nu ben ik twee weken geleden halverwege de S gestopt met uitzoeken en dus heb ik ditmaal de tweede bak in de volgspot inclusief titels die ik twee weken geleden niet heb gezien. De Week Spot moet dan ook uit deze greep komen en ik moet er nog even een nachtje over slapen. 'Do The 45' is ooit begonnen als een 'soul-show', hoewel mijn interpretatie van soul wel iets verder gaat dan geplaveide paden. Intussen beschouw ik de show meer als een eerbetoon aan de huidige dj-cultuur met de soul als uitgangspunt. Met name in het laatste uur van de show wil ik nog wel eens voorbij de scheidslijn kijken en ruimte geven voor hagelnieuwe producties, remixen en soms zelfs reggae of ska. In dat kader schaam ik me er niet voor om Sugababes als Week Spot te hebben. 'Een plaatje om naar te kijken', is mijn eerste ingeving als ik de single in 2022 tref. Het is, volgens mij, ook de titel geweest van een bericht. De single die ik eigenlijk alleen heb gekocht omdat-ie er zo mooi uitziet, mag deze week de Week Spot zijn. Het is tevens de 'nieuwste' in mijn Engelse collectie voor wat betreft deze koffers. De Week Spot is 'Overload' van Sugababes uit 2000. 

Wat doe ik zoal in de zomer van 2000. Dat is eenvoudig want daarvoor hoeven jullie alleen maar een jaar terug te scrollen voor 'Het zilveren goud' en 'Het zilveren geheugen'. De vraag is vooral hoe mijn consumentengedrag is ten opzichte van 'nieuwe' muziek in 2000. In de maanden ervoor ben ik in de ban geraakt van Muse nadat ik het optreden op Pinkpop op televisie heb gezien. Dat album schaf ik in oktober 2000 aan en dat zorgt voor een kleine opleving in mijn cd verzamelen. 'Kid A' van Radiohead stamt uit dezelfde periode en verder zijn het vooral oude albums ('Tommy' van The Who en 'bryter Layter' van Nick Drake om een paar te noemen). Tijdens mijn werk in de kunstmest staat Radio 3 aan en daar zal ik ongetwijfeld 'Overload' hebben gehoord, maar het sorteert niets bij mij. Ik leer Sugababes pas in 2002 kennen middels 'Round Round' en 'Overload' valt me voor het eerst op in 2005 of 2006 als een indie-bandje het numemr covert tijdens een optreden in De Singel in Zwolle. Volgens mij is de band Parkside uit Kampen. 'Round Round' en 'Overload' zijn de enige twee van Sugababes die ik direct kan neuriën, maar getuige de lange lijst singles en vele hits in ons land moet ik er nog wel een paar kennen. 

Bij Amy Winehouse heb ik me dikwijls afgevraagd of de zaken zo zijn gegaan zoals Amy wilde of dat de platenmaatschappij en het management haar onder druk heeft gezet. Een mooie dame met een mooie stem is blijkbaar niet genoeg, er moet ook nog een verslaving aan drugs aan te pas komen om haar in de tabloids te houden. 'MTV makes me want to smoke crack', zingt Beck jaren geleden. Sugababes en drugs gaan niet samen maar er is wel een ander opmerkelijk detail in de vroege jaren van de groep. De dames vechten elkaar de tent uit en het leidt tot leden die opstappen. Na verloop van tijd komt de originele bezetting bijeen, is de band bevrijd van zekere platencontracten en is het opeens allemaal liefde tussen de hoofdpersonen. De SugababIes wordt in 1998 samengesteld door All Saints-manager Ron Tom, Sarah Stennett en First Access Entertainment. Siobhán Donaghy en Mutya Buena zijn beide dertien lentes jong en hebben een solo-contract op zak. Nadat ze in een showcase hebben gewerkt, besluiten ze samen verder te gaan. Buena nodigt haar beste vriendin, Keisha Buchanan, uit in de studio en Sugababies zijn een feit. Toch wil platenmaatschappij London de band een volwassen karakter geven en wordt de naam veranderd in Sugababes. Het trekt alles uit de kast voor de debuutsingle 'Overload' welke in augustus 2000 uitkomt. Voor de radiostations en dj's wordt deze demo geperst en uitgegeven met beknopte biografie. De laatste items ontbreken bij mijn exemplaar en dat scheelt aanmerkelijk in de prijs, hoewel die niet goedkoop is geweest. 

Retro-labels is op zichzelf niets bijzonders, behalve dat bij Sugababes het van een hoge kwaliteit is. Het uitgangspunt zijn de 'silver-top'-London-labels van omstreeks 1957. Dan verschijnen de eerste oplagen van de platen met een vinyl 'tri-centre' waar later oplagen een 'round centre' hebben. Het hoesje is een natuurgetrouwe kopie van de bekende London-hoesjes, alleen is deze uitgevoerd in duimendik karton. De plaat schopt het in Engeland tot een zesde plek en het zaadje is geplant voor een succesvolle loopbaan. In Nederland debuteert de single in week 45 in 2000 op de Top 40 en zal twaalf weken later de lijst verlaten. Het heeft dan nummer 14 als piek. Ook in ons land zal Sugababes tussen 2002 en 2008 goede zaken doen met tal van top 10-hits. 

Het is geen 'onveilige werksfeer' maar vooral de rivaliteit van de dames onderling dat maakt dat het komen en gaan wordt. Donaghy stapt in 2001 op nadat ze heeft verklaard dat Buchanan haar uit de groep heeft gepest. In 2005 wordt Buena zwangerschapsverlof geweigerd waardoor ze meteen buiten de band staat. In 2009 wordt Buchanan uit de groep gezet en daarmee zit er geen oorspronkelijk lid meer in de groep dat evenwel blijft doorgaan als Sugababes. In 2011 valt het doek voor de groep en dat is juist als Buchanan, Donaghy en Buena weer aan de slag gaan. Zij hebben echter geen recht op gebruik van de naam Sugababes en dus treedt het trio tot en met 2018 op als Mutya Keisha Siobhan. In 2019 wint de groep een rechtszaak over de naam en sindsdien bestaat Sugababes weer officieel. In recente maanden zijn er nieuwe singles uigekomen van de groep en geeft het grootschalige concerten.