Geen sleutel, wél friet

Afgelopen weekend heb ik het 'gezellige' verhaal overgeslagen. Ik heb even het plan om dit weekend al meteen met de 'Singles round-up' te beginnen, maar hee... Het is pas de vijfde juli! Ik heb het niet nagekeken maar volgens mij is het alweer een flinke tijd geleden dat ik voor het laatst twintig jaar terug in de tijd ben gegaan. Dat heeft een reden. Ik beschouw het merendeel van 2005, 2006 en 2007 niet als mijn beste jaren. Met name 2006 is een soort van roes. Ah, volgens mij weet ik het wél. Ik heb de laatste keer geschreven over mijn dj-escapades in De Singel in Zwolle. Dat komt goed uit want dat komt ook in dit bericht voorbij. Ik moet héél hard nadenken om herinneringen uit 2006 naar boven te halen want dat heb ik goed verstopt. Laat het dan ook nog een herinnering zijn die ik wil opdiepen en het is helemaal goed. Tja, ik ben niet trots op de tijd waarover dit verhaal gaat maar het is op zichzelf best lollig om te vertellen. We gaan terug naar het Pinksterweekeinde van 2006. 

Wat heeft de Norderney hiermee te maken? De zaterdag van Pinksteren begint voor mij op de 'Pikkepoelie', een overdekte permanente vlooienmarkt welke eens in de zoveel weken op zaterdag is geopend. Ik ben er wel vaker geweest en met name in begin 2005 haal ik heel veel 12"-es van dit adres. Het zijn altijd dezelfde handelaren die hun koopwaar permanent hebben uitgestald dus eens in de zoveel maanden is genoeg voor mij. Deze zaterdag ben ik vroeg wakker want ik moet die middag aan het werk op een punkfestival bij De Buze. Ik tref een aantal singles en dan valt mijn oog op de poster van het Veronica-schip. Een klein scheurtje onderin maar met twee houten balkjes aan boven- en onderkant. Ik weet niet meer wat ik ervoor heb gegeven. Ik geloof een tientje. 's Middags en vroeg op de avond is er dus het punkfestival. In de stijl van de crustpunk. Er staan in de achtertuin een paar neringen. Een zogenaamde distro dat cd's en tijdschriften verkoopt, een veganistische vreettent en eentje met zelfgemaakte sleutelhangers en dergelijke. Ik schiet in de lach bij een sleutelhanger. Geïnspireerd door de 'ja/nee'-stickers op de brievenbus staat hier 'Nee: Geen patat, Ja: Wél friet'. Het is gedrukt op een groot uitgevallen button zonder speld maar met een sleutelhanger eraan vast. De koop is snel gesloten en ik maak meteen mijn huissleutel vast. De overbuurman van De Buze is een schroothandelaar en sinds een paar weken staat vlak voor onze deur een total loss-verklaarde Suzuki Alto. Er begint eentje op zaterdagavond en voordat we het in de gaten hebben, staan dertig man te dansen en te hossen op de Suzuki. 

De volgende middag is er muziek in Park Ramswoerthe. Ik ben in de korte broek en deze heeft geen broekzakken. Wel een achterzak en daar stop ik snel de huissleutel in. Met de nieuwe 'oversized' sleutelhanger. Even later zit ik bij wat vrienden in het gras en voel de huissleutel steken in mijn kont. Ik besluit hem even op het gras neer te leggen. Ik denk dat het feest daarna verder gaat in het café en het is al een paar uur later als ik het me opeens bedenk. De huissleutel met de sleutelhanger! Die ligt nog in het gras bij de theekoepel! Het begtint duister te worden als ik ga zoeken maar geen resultaat. Wat nu? Ik kan mijn huis niet in en moet iets anders verzinnen. Ik bel aan bij Marianne en, ja, daar kan ik wel crashen. De volgende dag is Pinkstermaandag en ik ga nog wel naar het park om te zoeken maar zonder resultaat. De theekoepel is tot overmaat van ramp gesloten. Dus blijf ik ook Pinkstermaandag maar rondhangen bij Marianne. Paultje is er die dag ook en we kijken op televisie naar Pinkpop. Toch staat mijn kop er niet naar want ik wil gewoon mijn huissleutel terug hebben. Dinsdagmorgen tref ik wel iemand bij de theekoepel. Ja! Die sleutel met de grappige sleutelhanger. Daar hebben ze bij de theekoepel ook smakelijk om moeten lachen. Ja, die ligt inmiddels op de bar en ze had hem die middag naar de politie gebracht. 

Het is eveneens de tijd van het WK voetbal. Ik volg het echter totaal niet. Een week later op zondag heb ik weer mijn residentiële optreden in De Singel in Zwolle. Ik heb de gegevens erbij gezocht. Het WK vindt dat jaar plaats in Duitsland. Op zondag 11 juni 2006 speelt Nederland tegen Servië-Montenegro. In Leipzig wordt de wedstrijd besloten met 0-1 in het voordeel van Oranje. De wedstrijd begint om drie uur 's middags. Als de pot wordt gespeeld, zeul ik met de tassen met elpees en singles naar het station en reis naar Zwolle. Het is snikheet op deze dag. Het zou me niks verbazen als het over de dertig graden is geweest. Vooruit... ik ben toch aan het goochelen met info: De gemiddelde temperatuur is 23,2 met uitschieters naar 30 graden. De laatste temperatuur is erg lokaal en van kracht op 11, 12 en 13 juni. Desondanks heb ik de lange broek aan. Volgens mij heb ik hem nog vanwege 'sentimental reasons' maar het is een blauwe spijkerbroek met wijd uitlopende pijpen. Rond de middel zit hij erg strak en de broekzakken zijn meer decoratief dan functioneel. Van het optreden weet ik nog dat ik de middag open met 'Do You Love Me' van The Contours want ik heb weken ervoor de originele Engelse Oriole gekocht. Het voetbalpubliek heeft een stevig antwoord: Meteen naar buiten en het mooie weer in. De zaak zal grotendeels leeg blijven die middag. Alleen de dj, personeel en mensen die binnen een drankje komen halen om buiten op te drinken. De huissleutel met grote sleutelhanger zit klem in mijn broekzak en dat irriteert me flink. Achter de dj-tafels is een rand en daar leg ik de sleutel tijdelijk neer. 

Uitbater Dirk besluit zelfs om even de zaak op slot te doen en een pizza te eten op een terras van een concullega. Na een uur of acht wordt het koeler en is het ook binnen in De Singel beter uit te houden. Er komt al wat meer volk en ik draai weer de sterren van de hemel. Het is het vaste ritueel. De Singel gaat steevast rond een uur of vier dicht. Eerst ruim ik mijn platen op en daarna help ik mee met de schoonmaak. Daarna volgt de nazit en vaak passeert dan ook nog een jointje de stamtafel. Rond een uur of zes gaat de eerste trein naar Steenwijk en daar zit ik dan aan boord met mijn tassen platen. Ik kom thuis en sta met mijn platen voor de achterdeur. Ik kan mezelf wel voor de kop slaan. De sleutel met grote sleutelhanger ligt nog op het randje achter de dj-tafel in Zwolle. 

Wat nu? De platen staan in mijn achtertuin. Over een paar uren staat daar de felle zon op en heb ik een verzameling fruitschalen. Mobiel heb ik niet maar wel een paar euro op de chipknip. Naar de telefooncel (ja, die hebben we nog in 2006!) en De Singel bellen. Na een paar keer neemt de schoonmaakster de telefoon op. De sleutel met de grappige sleutelhanger? Ja, die ligt op het randje. Ik pak meteen de eerste trein naar Zwolle. Ik haal de sleutelhanger los en geef deze aan de schoonmaakster. Ik hoop dat ze er plezier van heeft gehad. Daarna met de trein terug en rennen naar huis. Ik ben nét op tijd want een half uur later staat de zon wel vol op mijn terras waar ik de platen heb neergezet. Nee: Geen grote sleutelhangers met teksten, Ja: Wél de huissleutel. 

Rondje 70s gebak: Bak 22

De platen zijn nog wel klaar gezocht maar tegelijk begin ik al met geeuwen. Dat is sindsdien niet meer opgehouden. Ik zou het te lijf kunnen gaan met cafeïne maar eigenlijk ben ik wel klaar om de horizontale ruststand aan te nemen. Met andere woorden: Er is vanavond geen 'Spirit Of The Seventies' of mijn collega moet een oude show hebben gestart op de jukebox. Dus ook geen terugluisterlink maar desondanks wel een Rondje gebak. Daarna zoek ik mijn bedje op. Het is, zoals het lijkt, de laatste zaterdag dat ik moet werken, Over twee weken werken we van maandag tot en met vrijdag. Het komt me volgende week erg gelegen omdat ik dan vrijdagavond naar een bijzondere muzikale happening ga. Ik heb voor die avond dan wel een opgenomen 'Spirit' klaar staan. Morgen viert Amerika haar 250e verjaardag en volgend weekend dreigt een Amerikaans weekend te worden voor mij. Later meer daarover. Nu eerst de 22e bak uit de jaren zeventig onder het vergrootglas leggen. 

De bak trapt af met 'Here He Comes Drunk Again' van Bird Rollins. De laatste van het stel is 'Time For Action' van Secret Affair. Omdat mijn mond voortdurend open en dicht gaat, wil ik het liefste meteen vervolgen met de bands en artiesten met drie of meer singles. 

Tony Ronald (4), Rose Royce (4), Diana Ross (10), Demis Roussos (7), Roxy Music (13), Rubettes (10), Rufus (3), John Russell (3), Barry Ryan (3), Sailor (5), Sandra & Andres (4), Sandy Coast (3), Santana (8), Leo Sayer (4) en Boz Scaggs (3).

De top tien verandert nog wel eens gedurende de show. Dat sluit ik bij deze ook niet uit. Het lijkt erop dat, als ik een show had gedaan, Boz Scaggs waarschijnlijk bovenaan was uitgekomen. Toch heeft Sandy Coast net iets meer een nostalgisch gevoel. De nummer tien zou eigenlijk veel hoger moeten staan, maar mijn single is compleet uit het lood geslagen en dat is hoorbaar. Daar moet ik nog eens een upgrade van hebben. 

10. I Saw The Light - Todd Rundgren (1972)

9. Help - Tony Ronald (1971)

8. I Must Be In Love - The Rutles (1978)

7. Frozen Years - The Rumur (1979)

6. I'm Still Waiting - Diana Ross (1971)

5. Every Day Hurts - Sad Café (1979)

4. Both Ends Burning - Roxy Music (1975)

3. Lido Shuffle - Boz Scaggs (1977)

2. Everybody's Everything - Santana (1971)

1. Just A Friend - Sandy Coast (1971)

Gele Bak Top 100 van 2026: 100-89

De Gele Bak Top 100 is een feit en ik kan me niet heugen dat ik hem ooit zo snel heb samengesteld. Ik moet bekennen dat ik afgelopen weekend al de lijsten van 'Alle singles van 2025' en 'Alle singles van 2026' had gekopieerd en de Blauwe Bak en dubbele singles eruit gefilterd. Er is één mislukte poging maar die staak ik al na tien minuten. Dan overnieuw beginnnen en dat levert twee lijsten op. De top 20 en de nummers 21 tot en met 71. Bij het zoeken van de onderste dertig zie ik één plaatje dat ik over het hoofd heb gezien en voeg deze toe aan de top 20. Dat is dus een top 21 met de volgende 50 en nog een paar als tweede favorieten. Daarna begint iets van een 'bubbling under', ook al geldt dat in zekere zin voor de onderste tien. Uitgerekend deze platen komen we tegen in de eerste aflevering van de Gele Bak Top 100 van 2026. Een aantal plaatjes moet nog 'groeien' maar voor mijn gevoel horen ze wel thuis in de top honderd. Hierbij de onderste twaalf in de editie van dit jaar. 

Omdat het maar eenmaal per week is en het concept van de 'bubbling under' van 2023 me wel is bevallen, ga ik bij deze Top 100 per aflevering een rondje maken langs de momenten waarop ik de twaalf platen heb gekocht. Dat begint op 2 augustus met de nummer 93. Mark biedt in juni een partij ongesorteerde singles aan, allemaal 'non-soul' of 'oddball'. Ik krijg het pakket in twee delen waardoor 'Take It Slow' van King Harvest een jaar geleden in de Top 100 heeft gestaan. Fire And Rain moet een jaartje wachten. Het is een verrassend goede popsingle uit 1973, het soort 'oddballs' waar ik in de Gele Bak van hou. Op 14 augustus maak ik een fraaie fietstocht. Eerst over Ruinerwold en daarna via De Wijk en Zuidwolde naar Echten en Koekange. In Ruinerwold scoor ik een paar singles waaronder de nummer 92. Die staat ook in een map op mijn mp3-speler en zodoende hoor ik dit nummer als ik pauze hou in Zuidwolde. Op 23 augustus koop ik een hoop singles bij Groenendijk in Steenwijk. De nummers 96 en 90 zijn daar twee van. 

In september en oktober bestel ik een paar maal via een vriend op Ebay. Sindsdien is het er niet meer van gekomen, vooral vanwege de niet geringe verzendkosten. Op 8 september koop ik onder andere de Engelse Track-uitgave van 'Radar Love' van Golden Earring maar ook de nummer 99. Op 11 oktober is het een jaar sinds de uitvaart van mijn broer en ik wil deze middag beslist singles kopen. De keuze valt op Assen. Daar voeg ik 97 en 95 toe aan de verzameling. Op 27 november ga ik met de bus naar Beilen en daar is 89 één van de vele singles. Dan wordt het 2026 en ik koop een aantal 'big wants' via Discogs en voeg singles toe tot een pakketje. De eerste drie maanden komen niet aan bod in deze aflevering. De nummer 91 komt op 26 april bij me wonen met een 'big want'. De laatste komen we in de top tien tegen. Op 24 mei ga ik naar de vlooienmarkt in Ruinen. Ik moet bekennen dat ik nog moet wennen aan de nummer 98 maar ik gun het een plekje onderaan in de Top 100 want bijzonder is die wel. Dat geldt in zekere zin ook voor de nummer 94. Samen met nummer 100 schaf ik deze aan op 13 juni in Meppel en Ruinen. 

100. Hello Darling - Tippa Irie (NL, Greensleeves MRS 732, 1986)

99. Slip And Slide - Medicine Head (UK, Polydor 2058 436, 1974)

98. Saturday's Father - The Four Seasons (NL, Philips 304 171 BF, 1968)

97. River Deep, Mountain High - Lois Lane (NL, CNR 144 515, 1976)

96. No Me Hables - Juan Pardo (NL, Dureco 4462, 1981)

95. Motor Bikin' - Chris Spedding (Duitsland, Rak 1C 006-96860, 1975)

94. Man Made In Japan - G'Race (NL, Carrere 221.004, 1981)

93. Go With Me - Fire And Rain featuring Patty McCarron (US, Mercury 73444, 1973)

92. Jeans On - David Dundas (Duitsland, Chrysalis 6155 067, 1976)

91. Walk A Mile In My Shoes - Joe South & The Believers (Duitsland, Capitol 1C 006-80281, 1970)

90. Drive - The Cars (Duitsland, Elektra 969 706-7, 1984)

89. If I Had My Way - Sherbet (UK, Epic S EPC 4777, 1976)

Week Spot: Cissy Houston

De woensdagen zijn nu exclusief voor de Gele Bak Top 100. Ik moet deze nog samenstellen en het mooiste zou zijn als deze in de overzichten na de Week Spot komen te staan. Vandaar dat ik vandaag eerst de kersverse Week Spot aan jullie ga voorstellen. Het is afgelopen maand erg mal gegaan met de singles van Chris en dat moet ik in deze maand even bezuren. Ach, het is helemaal niet erg want het levert nog altijd vier afleveringen 'Singles round-up' op. Chris is gisteren weer helemaal terug gegaan naar de Amerikaanse persingen en heeft op de eerste dag al een goede handel gedraaid. Hij heeft enkele singles verkocht van een paar honderd pond per stuk. Ik zeg niet dat ik nooit geen Amerikaanse persingen van hem zal kopen maar de Engelse persingen hebben voor mij de overhand. In het meest recente pakket, waarover ik volgende week ga schrijven en die ik zaterdag allemaal hoop te draaien, zitten een paar 'big wants' en daar is onze Week Spot eentje van. De eerste keer dat ik deze single op het spoor kom, staat deze voor meer dan honderd pond te wachten op een nieuwe eigenaar. Ik weet alleen niet meer of dit de Engelse Pye of de Amerikaanse Janus is geweest. De plaat kost steevast een paar tientjes maar ik ontdek een paar jaar geleden dat honderd wellicht iets teveel van het goede is. Dan biedt Chris de Engelse Pye aan en ben ik vlug bereid. Na een jarenlange zoektocht kan ik deze eindelijk presenteren als Week Spot: 'I Just Don't Know What To Do With Myself' van Cissy Houston uit 1970. 

Zou ze nog leven? Die vraag duikt op bij mij. Als ik de sterfdatum zie begrijp ik waarom ik het was vergeten, hoewel ik het nieuws toen wel heb mee gekregen. Maar... laten we vooral eerst met de geboorte beginnen van onze ster van deze week. Op 30 september 1933 is er beschuit met roze muisjes in huize Drinkard. Dochterlief Emily aanvaardt dit leven in Newark in de staat New Jersey. De kerk speelt een belangrijke rol in huize Drinkard. Als Emily vijf jaar oud is, krijgt haar moeder een beroerte. Vader Drinkard spoort zijn kinderen aan om gezamenlijk kerkliederen te gaan zingen en hieruit ontstaat The Drinkard Four. Als ze elf is overlijdt haar moeder. Cissy zal erkennen dat ze Christus heeft gevonden in 1944 nadat ze naar een preek heeft geluisterd. Op haar achttiende verliest ze ook haar vader en Cissy woont enige tijd in bij haar oudere zus Lee en haar man Mancel Warrick. Ze helpt bij het opvoeden van de kinderen: Mancel Jr.  en de dames Dionne en Dee Dee. Tot de begin jaren zestig is Cissy verbonden aan The Drinkard Singers. Dionne, Dee, Doris Troy en Sylvia Shemwell zijn dan actief als The Gospelaires en verzorgen in die hoedanigheid achtergrondzang voor onder andere The Drifters. Eind 1961 gaat Dionne Warwick werken voor Burt Bacharach en het is Cissy's vriend John Houston Jr. die voorstelt dat Cissy de plek van Dionne inneemt tijdens een sessie voor Ronnie Hawkins. Als Cissy het geld heeft gezien dat dit werk oplevert, is ze vastberaden om sessiewerk te blijven doen. Dionne verlaat The Gospelaires voorgoed in 1962 en ook Doris Troy gaat solo in 1963. De dames zijn dan wel weer te horen op Dionne's 'Don't Make Me Over' en Doris' 'Just One Look'. Dee Dee gaat in 1963 ook solo en dan blijft alleen Houston en Shemwell over met de twee vervangers. The Gospelaires verandert de naam in The Sweet Inspirations. 

Pas nadat ze hebben gezongen op Van Morrison's 'Brown Eyed Girl' komt er een contract van de zijde van Atlantic. In 1970 besluit Cissy wederom solo verder te gaan. Ze heeft al een paar plaatjes in haar eentje gemaakt. Eentje als Cecily Blair in 1963 en later nog eentje als Sissie Houston. In 1969 tekent ze bij Commonwealth United en maakt een elpee voor het label welke in 1970 wordt uitgebracht. Even later worden de rechten verkocht aan Janus. In Engeland zorgt dat eveneens voor verwarring. Daar is de elpee eerst als Major Minor uitgebracht terwijl dat de single op Pye is. Het probleem met Burt Bacharach en Hal David-materiaal is dat je niet teveel fratsen moet uithalen om de schoonheid van het origineel te respecteren. Cissy gaat flink tekeer in dit nummer en bovendien is de begeleiding opgevoerd, maar... het werkt! Als je gewend bent aan Dusty Springfield's versie dan loop je eerst wel even met je oren te klapperen, maar het liedje wordt geen kwaad aan gedaan. 

Laten we het dan eens over de kinderen hebben. De oudste is Gary Garland. Deze wordt geboren uit Cissy's eerste huwelijk met Fred Garland. Gary is een legendarische naam in basketbal. Gary is nu 69 jaar. In 1963 wordt een dochter geboren uit haar relatie met John Houston. Het koppel zal een jaar later trouwen en tot 1991 bij elkaar blijven. Overigens is ze in 1961 al bevallen van zoon Michael Houston, de dochter is uiteraard Whitney Houston. Als Whitney een relatie start met Bobby Brown en dieper het moeras van de drugs in zakt, probeert Cissy te helpen waar ze kan. Toch zal ze haar dochter niet kunnen redden. Op 11 februari 2012 wordt de wereld geschokt door Whitney's overlijden. Cissy steekt niet onder stoelen of banken dat ze het helemaal heeft gehad met de media die doorgaan met roddel en achterklap te verspreiden. Cissy lijdt al tijd aan Alzheimer als ze op 7 oktober 2024 het leven verlaat. Ze is dan 91 jaar. Het is de dag na broeder, maar toch heb ik destijds het nieuws wel gehoord. 

Eindstreep: juni 2026

Na het schrijven van de 'Singles round-up' vallen me de ogen bijna letterlijk dicht. Als ik nu nog ga zitten voor een 'Eindstreep' dan wordt het een Jantje van Leiden. Het hoeft in ieder geval geen lang bericht te worden want goed beschouwd is er niet zoveel te vertellen over deze maand. De Gele Bak doet praktisch niet mee en qua Blauwe Bak zou ik een telefoonboek vol kunnen schrijven, maar dat lijkt me evenmin een goed idee. Voor de draad ermee: De maand juni telt 96 singles. Daarvan gaan slechts 14 in de Gele Bak en het is vrij onnodig om daar en top tien uit samen te stellen. Verder levert het de Blauwe Bak 74 singles op en er zijn acht dubbele. Ook die kunnen we dan weer vinden in de partijen Engelse persingen van Chris. In de bijgaande top tien staan een paar platen die pas volgende week aan beurt komen op Soul-xotica en op tien zelfs een plaat die nog niet is gearriveerd.  Ik heb tot de volgende top tien besloten. 

1. Across 110th Street - Bobby Womack & Peace 

2. I Just Don't Know What To Do With Myself - Cissy Houston

3. Thankful For What I Got - Barbara Lewis 

4. Give And Take - Jimmy Cliff 

5. Surrender Your Love - The Carrolls 

6. The Love Of A Woman - The Jades 

7. I Won't Be Such A Fool Anymore - The Modettes 

8. Rejoice In Righteousness - Mose Dillon Bluestette 

9. I Want That Boy - The Chantelles 

10. After The Storm - Sunsay & The Soul Surfers

Ik hoop van harte dat het 'concept' heeft gewerkt en dat dit bericht nog komt te staan op dinsdag 30 juni. 

Singles round-up: juni 10

Voetbal kan me twee jaar lang worden gestolen. Ik heb helemaal niks met de sport en eerste en eredivisie-werk volg ik helemaal niet. Behalve als het EK of WK is. Dit is begonnen in 2000. In De Bilt kijken we iedere avond naar de wedstrijd om acht uur. Het maakt niet uit wie speelt. Om toerbeurt zorgen we voor een kratje pils en we proberen vooraf de score te voorspellen. Het is niet zo dat ik tegenwoordig alle wedstrijden op de voet volg, maar in geval van Oranje kijk ik wel zoveel mogelijk de EK- en WK-wedstrijden. Afgelopen nacht betekende het dat het nachtwerk was. Na 90 minuten 1-0 voorsprong dankzij Gakpo denk ik stiekem aan mijn bedje. Daar kan ik over een kwartier in liggen. Tegelijk valt de gelijkmaker en met verlengingen, penalties en even napraten met mijn Schotse maat is het pas half zeven als ik klaar ben voor het bed. Anderhalf uur later gaat de wekker voor de volgende werkdag. Ik heb nog zes hagelnieuwe releases liggen plus dat de drie van Discogs gisteren zijn gearriveerd. Dat herinnert me ook aan een extra model op de foto maar die ben ik nu vergeten. Ik trap af met deze drie. 

* The Jades- The Love Of A Woman (US, Liberty, 1970)
Dit is de single die Mark per ongeluk aan iemand anders heeft verkocht. Een paar maanden geleden heb ik al een andere single gekocht van The Jades en deze is me erg goed bevallen. Dit is de opvolger van de betreffende single. Meteen als Mark het opmerkt, ga ik zoeken op Discogs. Dan zie ik dat mijn oude maat Jörg uit Duitsland eentje heeft. Niet in de beste conditie maar onder andere met 'ringwear' op het label. Ik hoop dat dit bij de conditie in zit en dat het styreen een stuk beter klinkt. Ik kan Jörg's gedachten lezen, hij zit wel tegen de 'distortion' aan, maar op zichzelf is er nog genoeg te genieten. 'The Love Of A Woman' is geschreven door de gebroeders Gibb en is een fraaie ballade voor The Jades. Wat hou ik van de combinatie van The Jades met de dramatische arrangementen. Dit is opnieuw smullen!

* The Nirvana Banana- Lovin' Man (US, Atlantic, 1967)
Jörg doet uitsluitend in Amerikaanse persingen. De hoofdmoot ligt hem in de soul en Mod maar op Discogs heeft hij zijn handel uitgebreid. Zelfs garagerock. Omdat hij drie singles voor één prijs kan verzenden, kies ik er nog twee uit. The Nirvana Banana maakt me nieuwsgierig. Het is lekkere garagerock maar ik heb het beslist beter gehoord. 'Rainy Day Stagedoor Mama' is meer van hetzelfde. Een beetje ? & The Mysterians maar dan zonder prominente Farfisa. Uiteraard is deze single voor e Gele Bak. 

* Dexter Wansel- Solutions (US, Philadelphia International, 1978)
Ik had ook de recente Expansion-uitgave in dit bericht willen hebben, maar ach... het is inmiddels de Week Spot geweest en dus staat het hoe dan ook in mijn archief. 'Solutions' is niet onaardige synth-funk-disco van Wansel. In 1978 vraagt het wereldnieuws ook al om oplossingen en wereldvrede. 'I'm In Love' op de flip is een ballade zoals Earth Wind & Fire deze had kunnen doen. Misschien wel de betere kant!

* Mose Dillon Bluestette- Rejoice In Righteousness (UK, Echo Chamber, 2026)
Ik moet nog altijd even uitvogelen hoe ik onderdeel kan worden van de groep. Echo Chamber is een ambitieus plan gestart op Bandcamp. Voor een vaste maandelijkse bijdrage heb je beschikking tot alle digitale tracks, exclusieve mixen en, voor mij vooral interessant, gelimiteerde lathe-singles die niet in de algemene verkoop komen. Intussen presenteert Si Cheeba ons zijn nieuwste release. 'Rejoice' staat ingetekend voor 26 juli maar ik ga uiteraard weer voor de proefpersing. Mose Dillon Bluestette is jazz maar dan van het soort waarmee de Mods uit de voeten kunnen. 'Rejoice' zou met de juiste dj's een 'Comin' Home Baby'-status kunnen krijgen in deze hoek van de muziek. want het is woest aantrekkelijk. 'Rejoice' is de meest commerciële kant van de twee en ik heb het plaatje al een paar maal gedraaid in 'Do The 45'. 

* Aaron Frazer- It's A Shame (US, Colemine, 2026)
Er is een tijd geweest dat ik iedere Colemine-single blind kocht. In geval van Aaron Frazer en Durand Jones & The Indications beluister ik eerst aandachtig beide kanten voordat ik tot aanschaf over ga. 'The Fool' klinkt meteen aantrekkelijk bij de eerste luisterbeurt. Aan 'It's A Shame' moet ik even wennen en... het nieuws is dat dit inmiddels een feit is. Een zeer fraaie 'double-sider' en zonder meer één van de betere Aaron Frazer-releases van de afgelopen jaren. 

* Tommy Hill- All My Love (UK, Summit/Super Disco Edits, 1982, re: 2026)
Facebook komt met de suggestie. Of ik Russell Payne ken? We hebben nogal wat gezamenlijke vrienden. Dan zie ik dat hij de baas is van Super Disco Edits en dat is wel een fijn label om in de gaten te houden. Het is overigens niet alleen disco dat op het programma staat. Hij heeft jaren geleden ook 'Joker' van James Reese & The Progressions van een officiële Engelse persing voorzien. Nu dan Tommy Hill. Hij neemt deze single op in 1982. De originele banden zijn half vergaan maar desondanks worden deze zorgvuldig gerestaureerd en het resultaat is deze fijne single. Tommy Hill gaat niet voor half werk want er is niks 'lo-fi' of low-budget aan deze opname. Het is gewoon een lekker post-disco-plaatje dat zo had kunnen worden overgenomen door een groot platenlabel. 'Can't Get Over You' is een ballade en ook niet te versmaden. 

* LTF & Moskvin- Ola! (UK, Scruniversal, 2026)
Het is vooral de b-kant, 'Rio Ritmo', dat mijn hart sneller doet kloppen maar omdat een single twee kanten heeft, schaf ik hem voor deze reden aan. Het is wederom een dijenkletser uit de koker van Scruniversal met fijne samples en een stevige beat. 

* The Modettes- I Won't Be Such A Fool Anymore (UK, Kent Deep Soul, 1969, re: 2026)
Uiteraard niet te verwarren met de Engelse Modettes dat omstreeks 1980 een aantal platen maakt. Kent kiest voor twee plaatjes die haar oorsprong hebben op het GWP-label. The Modettes is een groep met een zangeres op kop en het is precies dat het zegt op het label: Deep Soul in optima forma. Op de flip een kantje van The Shaladons uit 1967. 'Showdown' is prachtige melodieuze samenzang maar echt 'deep' gaat het niet. 

* Sugar Bear & The Sensations- What About Me Girl (UK, Athens Of The North, 1973, re: 2026)
Athens Of The North grossiert eveneens in 'the rarest of the rare'. Dit is een single van een Texaanse band. Het is 'sweet soul' met duideliike invloeden uit doowop en zanggroepjes van de jaren vijftig. Het past zelfs wel iets in de 'lowrider'. 'It Won't Be Long' op de flip is iets meer uptempo maar mist de magie van de a-kant. 

Singles round-up: juni 9

De zon wekt me al om half tien en sindsdien ben ik 'bij de pinken' om één van mijn favoriete Frisismen te gebruiken. Ik heb ergens wel een plannetje voor vandaag, maar anderzijds... Soul-xotica en een beetje slaap zo nu en dan kan ook geen kwaad. Ik ga vannacht opblijven voor de voetbal en moet morgenochtend weer gewoon aan de slag. De singles van Chris zijn zaterdag binnengekomen. Dat zijn totaal 32 singles die komende zaterdag voorbij komen in 'Do The 45' en die ik waarschijnlijk pas vanaf volgende week in een verhaal ga stoppen. Ik wacht nog op het Duitse Discogs-pakket dat ik in het vorige bericht heb genoemd. Een pakketje van Juno is gisteren pas op de post gegaan. Ook die schuiven door naar volgende maand. Nu de tweede helft van de laatste partij van Mark. Op dit moment liggen er alweer drie op een stapeltje te wachten voor een volgende keer. 

* The Liberty Belles- Shing-A-Ling Time (UK, Shout, 1967)
Chris heeft de Jay Boy uit 1971 in de aanbieding en ik heb getwijfeld. Desondanks staat deze al een flinke tijd in de lijst bij Mark en dit is het vrij schaarse origineel. Het is een echte Northern Soul-stamper. De b-kant heeft iets meer atmosfeer en stijl als je het mij vraagt. Ik sta te boek als eigenwijs en geef de voorkeur aan de flip. 

* The Mad Lads- Don't Cry At The Party (US, Capitol, 1964)
Er wonen niet alleen gekke jongens in Memphis. Natuurlijk verwar ik deze Mad Lads ook met de gelijknamige groep op het Memphis-label Volt maar dat is onjuist. 'Don't Cry At The Party' is 'quirky' doo-wop  en dat is in 1964 flink uit de mode. Het is een gezellige 'novelty'. De b-kant geloof ik wel. 

* Jackie Moore- Why Don't You Call On Me (US, Shout, 1968)
De opvolger van 'Here I Am' en hier als promo met de instrumentale versie op de b-kant. De gitaren maken het meteen erg Memphis. Het is best een lekker nummer hoewel het styreen niet overal even lief is. 

* The Poets- She Blew A Good Thing (US, Symbol, 1966)
Nog een hele echte Northern Soul-klassieker en ook deze biedt Chris aan in de Engelse uitdossing. Toch heb ik deze kostbare Amerikaanse persing al in het boodschappenmandje. Het plaatje heeft wel wat steenslag gehad maar klinkt nog altijd overtuigend. De b-kant wordt me afgeraden door 'Blues & Soul' en dat geloof ik graag. 'Out To Lunch' kan niet iets opleveren dat mijn aandacht waard is. 

* P.J. Proby- Just Like Him (US, Liberty, 1965)
De b-kant van 'Somewhere'. Hier doet P.J. een nummer van Jackie De Shannon en dat past ook weer in de 'ballad with a beat'-traditie. Opvallend is ook hoeveel 'soul' Proby in het nummer weet te stoppen. De a-kant is uiteraard een drama maar dat ik ook de bedoeling geweest. Deze schijnt in de Amerikaanse persing ook niet al té gangbaar te zijn op de markt. 

* Dutch Robinson- Happy (UK, Epic, 1984)
Een 'oddball'? Tja, in deze 'Singles round-up'-afleveringen wel. Het is de enige plaat van na 1980. 'Happy' is een club-hit geweest in Engeland en het heeft een onvervalste jaren tachtig-sound. Op de flip staat de instrumentale versie. De Engelse persing heeft hier de doorslag gegeven want ik wil nu weer terug naar de jaren zestig en zeventig. 

* Jean Shy- I'll Belong To You (US, Dakar, 1972)
Een promo met de mono-versie op de keerzijde. Jean Shy doet haar plasje over het nummer dat ik het beste ken in de versie van Clyde McPhatter. Het arrangement maakt het meteen tot een ander nummer terwijl de ijzersterke zangmelodie overeind blijft. Ik ben na een paar jaar wel weer toe aan een nieuwe versie en dus is deze van Jean Shy zeer welkom. Het blijft één van de mooiste liedjes in mijn beleving. 

* Edwin Starr- Girls Are Getting Prettier (US, Ric-Tic, 1966)
De tijd van het jaar, Edwin. Het moment dat armen en benen weer bloot mogen zijn. Edwin Starr geniet blijkbaar ook erg van het fraaie weer. 'Girls' is een eersteklas stamper. Bij hem maakt het weer niet zoveel uit, hij zit zo verlegen om een meisje dat hij ze allemaal tegelijk wil hebben. Het is de b-kant van 'It's My Turn Now' maar.. nee... dat is geen memorabele kant van Edwin. 

* Candi Staton- Heart On A String (US, Fame, 1969)
Tot slot een zuurtje van het huis. 'Heart On A String' staat als een huis en oef... wat heeft deze dame een prachtige kenmerkende stem. Ze mag wat mij betreft zelfs een gebruiksaanwijzing van een magnetron voorlezen. Het is de b-kant van 'I'm Just A Prisoner' dat Mark niet lijkt aan te prijzen. Waarom? Misschien omdat het een hit is geweest? Ik noem het een 'double-sider'.