Singles round-up: mei 6

Is er nog iets spannends gebeurd tussen de vorige 'Singles round-up' en nu? Nou, spannend zou ik het niet willen noemen, maar ik ben nog even op de fiets naar Dwingeloo geweest en terug over het Dwingelderveld naar de schaapskooi van Ansen. Er staat een licht windje en dat houdt het koel op de fiets. Ik heb een paar foto's gemaakt maar het is niet genoeg voor een 'Diagonaal zeven letters' en dus ga ik verder met de 'Singles round-up'. Ik lig een paar berichten achterop schema en heb gewoon ook wel even zin om plaatjes te draaien. De volgende dertien singles bevat op zijn minst één single die rechtstreeks de Blauwe Bak in mag. Ook treffen we de eerste platen uit de jaren tachtig en negentig in deze greep. De apparatuur kan aan en ik ga me nog eenmaal onderdompelen in de muziek. 

* Equals- Funky Like A Train (NL, Scramble, 1977)
Hoewel de plaat op zichzelf me niet zoveel zegt, brengt het hoesje me meteen terug naar de Veemarkthal in Sneek in de vroege jaren negentig. Het is in de tijd dat ik nog alleen zakgeld krijg en eens in de zoveel tijd de vlooienmarkt bezoek. Deze single staat ergens bij een handelaar en die vraagt er, volgens mij, drie gulden voor. Dat geld heb ik niet in 1990. Zesendertig jaar later heb ik meer te besteden en dan kost de single 1,50 euro. Dat zou drie euro zijn als we niet met inflatie hadden te maken. Van de oorspronkelijke Equals is één van de twee blanke tweeling afgehaakt. 'Funky Like A Train' is best een aardig ding, het valt zeker niet tegen. Ik denk niet dat ik dit in 1990 had kunnen waarderen?

* The Four Seasons- Saturday's Father (NL, Philips, 1968)
Ook deze heb ik gisteravond gedraaid in 'The Vinyl Countdown'. Het is pas sinds een paar maanden dat ik een speciale interesse heb gekregen voor het werk van Jake Holmes. Ik ontdek dan namelijk dat Holmes oorspronkelijk 'Dazed And Confused' heeft geschreven maar nooit geen credits heeft gekregen van Led Zeppelin. Holmes schrijft eveneens mee aan 'Saturday's Father'. De flower power is The Four Seasons niet ontgaan en ook dit instituut moet door een lastige psychedelische periode heen. Daar is 'Saturday's Father' een voorbeeld van. Een erg rommelig nummer bomvol effecten, terwijl we stiekem gewoon een 'Walk Like A Man' willen horen. Ik moet nog even flink wennen aan dit schijfje. 

* Tim Hardin- Do The Do (NL, CBS, 1972)
Middels het album 'Painted Head' neemt Tim Hardin in 1972 zijn pet af voor zijn voorbeelden uit de blues. Ik kijk eerst vreemd op als ik lees dat Tim goede vrienden is geweest met Harry Muskee, maar na 'Do The Do' begrijp ik dat wel. Veel 'cowbell' en zelfs een gospelkoor maar ook flitsende gitaren. Het maakt het nummer van Willie Dixon tot een waar feest. 

* John Holt- Help Me Make It Through The Night (UK, Old Gold, 1974, re: 1983)
De single staat onder de 'H' bij deze handelaar met de kant van John Holt naar de voorkant gericht. Eigenlijk is het de b-kant van Ken Boothe's 'Everything I Own'. Ik heb nog niet gecontroleerd maar ik denk dat ik die al heb. Nee, nog niet, dus ik kan hem ook altijd nog onder de B zetten als ik wil. Beide kanten zijn populaire reggae-vertolkingen van grote hits. John Holt's versie van Kris Kristofferson's nummer doet het altijd goed maar dat geldt eveneens voor Ken Boothe's uitvoering van Bread's 'Everything I Own'. De laatste is zelfs nummer 1 in Engeland en is één van de weinige titels dat tweemaal op nummer 1 heeft gestaan maar dan in verschillende uitvoeringen. Dat laatste heeft Ken Boothe te danken aan Boy George. Ik hou het voorlopig toch bij de John Holt-kant totdat ik één van de twee als originele single tref. 

* Jigsaw- You're Not The Only Girl (NL, Basf, 1974)
Jigsaw is meestal een schot in de roos voor mij en dat geldt ook voor 'You're Not The Only Girl'. Zeer pretige radio-pop van de Engelsen. 

* Jupiter- Show Down (NL, Philips, 1972)
De eerste die ik in Ruinen tref met singles heeft een hele hoop Nederpop uit de vroege jaren zeventig. Veel relatief onbekend werk en dat zet bij de volgende handelaar ook de toon. In 1992 heb ik als journalist van de Sneeker een interview met Martin Van Wijk. Hij volgt in 1973 Robbie Van Leeuwen op binnen Shocking Blue maar heeft in meer bands gespeeld. Jupiter is daar eentje van en dat heeft Rudy Bennett van The Motions als middelpunt. Van Wijk is echter de schrijver van 'Show Down'. Het is gezellige glamrock uit de hofstad. 

* Kraayeveld- Mona Lisa (NL, Decca, 1971)
Zoals ik zeg, het zet de toon van de middag. Een kwartier later hou ik Kraayeveld in mijn handen. Een single welke al een hele tijd op mijn verlanglijst staat. Ik kijk naar de prijs. Ik zou het liefste de single eens voor een euro hebben aangeschaft, maar ach... nu we er toch zijn? Vijf euro kan ik wel mee leven. De Bintangs houdt momenteel haar afscheidstournee want na 57 jaar is de koek echt op voor de band. 'Mona Lisa' lijkt me het soort stoplap dat ze desnoods nog in een toegift kunnen spelen. Lekker om hem eindelijk eens te hebben op vinyl. 

* Marillion- Cover My Eyes (Duitsland, EMI, 1991)
Eveneens in de show van gisteravond. Fish is inmiddels solo gegaan en Marillion werkt met de 'nieuwe' zanger waarvan niemand de naam kent en die toch een stuk langer dan Fish bij Marillion heeft gezongen. 'Cover My Eyes' kan ik me nog vaag herinneren uit die tijd. Het heeft iets aanstekelijks in het refrein maar verder kan het niet meten met bijvoorbeeld een 'Kayleigh'. Hoewel Fish springlevend is na zijn vertrek uit Marillion, zal hij een soort van Bon Scott-status krijgen. 

* Mel & Tim- Backfield In Motion (NL, Pink Elephant, 1969)
Deze en de volgende zijn de enige twee die ik koop bij de dealer waar ik twee jaar geleden een tas vol van heb gekocht. Hij heeft alleen een koffertje singles bij zich en verder vooral cd's en een paar bakken met elpees. Veel van de singles zijn exorbitant duur. Dan zie ik deze van Mel & Tim voor vijf euro en eveneens die van Roy Orbison. Voor de rest is het maar matig interessant en prijzen van tien en vijftien euro. 'Backfield In Motion' is niet de meest essentiële plaat van Mel & Tim, maar altijd gezellig om te draaien. Hij mag zonder meer in de Blauwe Bak. 

* Roy Orbison- California Blue (Duitsland, Virgin, 1989)
Hier heb ik opeens heel veel zin in. De single is niet smetteloos maar klinkt wel behoorlijk, alleen niet voor de prijs van vijf euro. Daarvoor zou je een beter exemplaar mogen verwachten. Maar ach... het is fijn om The Big O met dit wereldnummer in de verzameling te hebben. Ik heb zeker tientjes bespaard bij degene met de Nederpop uit de vroege jaren zeventig. 

* The Simon Park Orchestra- Eye Level (NL, Columbia, 1972)
Een hele grote Engelse hit uit 1973 met een Nederlands tintje en een aparte geschiedenis. Jan Stoeckart is een Nederlandse componist en schrijft oorspronkelijk 'Eye Level'. Het is een kruising tussen 'Catootje' en een stuk van Mozart en The Simon Park Orchestra neemt het in eerste instantie op voor De Wolfe Music, de bibliotheek van muziek voor tv en film. Thames Television kiest het nummer uit als thema voor 'Van Der Valk', een Engelse detectiveserie die zich afspeelt in Nederland. Na een aarzelend begin in 1972 wordt 'Eye Level' in 1973 opnieuw uitgegeven en zal het wekenlang op nummer 1 staan in Engeland. Stoeckart werkt onder verschillende namen en zal in 1974 zijn eigen versie opnemen als Jack Trombey, eveneens het pseudoniem dat hij gebruikt voor de Simon Park-versie. Een voormalige radiocollega gebruikt het als 'bed music' en zo krijg ik meteen een zondags gevoel bij de klanken van Simon Park. 

* Pickel Nick Orchestra- Pim Pam Pom (NL, Negram, 1975)
Een goede vriend doet een show op de vrijdagmiddag op zowel de lokale omroep van Steenwijk als op zijn eigen internetradiostation. Ik ben sinds ruim  een jaar een vaste luisteraar want ik kan de lokale omroep op de telefoon ontvangen. Het is een verzoekplaten-show maar hij draait ook geregeld eigen keuzes. Zo hoor ik een paar weken geleden dit 'Pim Pam Pon' van Pickle Nick Orchestra. Een titel die ik alleen ken uit het Hitdossier. Een zeer gezellig instrumentaaltje. Ik geloof dat het door de Tros is gebruikt als herkenningsmelodie. 

* The Power Of Zeus- Hard Working Man (NL, Rare Earth, 1971)
Motown wil met de start van de jaren zeventig de zaken uitbreiden. Met name de filmafdeling zal het platenlabel naar het randje van de afgrond brengen, maar ook de progressieve tak van het Rare Earth-label is een geschiedenis welke het liefste zo snel mogelijk wordt vergeten. Het is alleen de naamgever van het label, Rare Earth, dat nog enige dollars in het laadje brengt. The Power Of Zeus is op zichzelf best leuke Amerikaanse hardrock, een beetje in de sfeer van Mountain, maar kennelijk is er geen Motown-afdeling buiten Nederland en Amerika die het wil uitbrengen als single. 

Singles round-up: mei 5

Pinksterzondag 2024. Ik heb gehoord van een braderie en vlooienmarkt in Ruinen. Dan is het altijd maar weer afwachten hoe laat ik precies wakker word op een zondag en deze betreffende dag aanvaard ik de dag op een redelijk tijdstip. Op de fiets naar Ruinen. Ik weet niet wat ik kan verwachten. Het resultaat? Tientallen singles. Een van de eerste singles die ik vind op deze dag is 'Een Beetje Geld Voor Een Beetje Liefde' van Angelique. Hoewel ik normaliter niet aan Hollands doe, heb ik opeens zin in dit plaatje. Leuk voor op Facebook! De pret is van korte duur want de single blijkt totaal uit het lood te zijn. Ik heb evenwel veel plezier met broeder op Facebook die er het zijne van denkt. Afgelopen jaar regent het van tijd tot tijd en dan laat ik Ruinen maar zitten. Gisteren is dus evengoed een 'trip down memory lane'. Helaas heeft de dealer waar ik heel veel heb gekocht in 2024 slechts een koffertje met singles, maar twee andere standhouders maken het helemaal goed. Ik heb zeven singles die ik al had vóór gisteren en die ga ik eerst benoemen. 

* Kate Bush- Wuthering Heights (UK, EMI, 1977)
* Earth & Fire- Maybe Tomorrow Maybe Tonight (NL, Polydor, 1973)
* The Equals- Viva Bobby Joe (UK, President, 1969)
* Jefferson Airplane- She Has Funny Cars (Duitsland, RCA Victor, 1970)
* Redbone- Poison Ivy (NL, Epic, 1972)
* The Rolling Stones- Paint It Black (NL, Decca, 1966)
* The Zombies- Summertime (NL, Decca, 1964, re: 1972)
De laatste zit per ongeluk in een ander hoesje. Ik heb besloten deze dubbele in de jaren zeventig te zetten. Kate Bush mag mee vanwege de Engelse persing en dat geldt ook voor The Equals. Earth & Fire en The Rolling Stones zijn zonnig geprijsd en mogen mee voor de fotohoes. Bij Jefferson Airplane en Redbone twijfel of ik ze al heb en voor de prijs kan ik ze niet laten liggen. Dan nu de eerste dertien uit Ruinen. 

* Arthur Alexander- Detroit City (NL, Dot, 1965)
Er is één plaatje dat direct de Blauwe Bak in gaat en die komen we tegen in het volgende bericht. Arthur Alexander mag te boek staan als een zwarte rhythm & blues-zanger maar hij volgt in de jaren zestig het voorbeeld van Ray Charles. Ook hij gaat country verweven met zijn rhythm & blues. In geval van 'Detroit City' is het allemaal erg keurig en neigt het voor mij teveel naar country voor de Blauwe Bak. Maar hoe vaak kom je zo'n single tegen? Ik in ieder geval niet. 'You Don't Care' maar even proeven. Oeh, dat is de rhythm & blues waar ik Arthur van ken. Erg goede kant en geschikt voor de Blauwe Bak. Het is een 'Big City'-productie met een gitaartje om het pittig te houden. 

* Andeane- It's Not Right (NL, Munich, 1972)
Het is jaren geleden dat ik regelmatig contact heb met een medewerker van een platendistributeur. Ik ontvang wekelijks updates van hun eigenzinnige releases en op een zeker moment komt Andeane ter sprake. Anneke Konings maakt twee elpees in de jaren zeventig: Een Engelse in 1972 en eentje voor het Elf Provinciën-label in 1975. Beide zijn erg in trek bij verzamelaars. Ik weet niet welk aandeel ik precies heb gehad maar ik krijg een naamsvermelding in het hoesje van de cd met het verzamelde werk van Konings. Zodoende ken ik 'It's Not Right'. Het is geschreven door Don Rosenbaum en heeft een hoog 'Swimming Into Deep Water'-gehalte. Op de b-kant staat het tedere 'For You' en dat is eigenlijk de fijnste van de twee. On-Nederlandse folk van de bovenste plank. 

* Long John Baldry- It's Too Late Now (NL, Pye, 1969)
Baldry heeft in 1969 alle hoop laten varen en laat zich vrijwillig in het hoekje stoppen van Engelbert Humperdinck en dergelijke crooners met opnieuw een lied van de hand van de heren MacAuley en McLeod. Het is 'Let The Heartaches Begin' in het kwadraat. 

* The Beach Boys- Break Away (NL, Capitol, 1969)
Een ontzettend fijne single van de Strandjongens die nog altijd ontbreekt in de collectie. De plaat is smetteloos!

* The Bedrocks- Ob-La-Di, Ob-La-Da (NL, Columbia, 1968)
Als 'The White Album' verschijnt zijn de verschillende platenlabels weer in opperste paraatheid. Staat er een hit tussen welke niet meteen als single wordt uitgebracht? Dat is het geval met het aanstekelijke 'Ob-La-Di, Ob-La-Da'. The Marmalade duikt er bovenop en heeft een grote hit. Arthur Conley en The Bedrocks doen eveneens hun eigen uitvoeringen. Dan besluit Apple alsnog om de versie van The Beatles uit te brengen als single. Norman Smith poogt een soort van popreggae-versie te maken maar het raakt kant noch wal als je het vergelijkt met The Marmalade. Ik ben ook wel benieuwd naar de b-kant. 'Lucy' is eenzelfde laken een pak. Het is net geen reggae. 

* Eric Burdon & War- Paint It Black (NL, Liberty, 1971)
* Eric Burdon & Jimmy Witherspoon- Soledad (NL, United Artists, 1971)
Evenals Kate Bush zijn beide singles van Eric Burdon in 'The Vinyl Countdown' van gisteren. 'Paint It Black' is een zeer aparte bewerking van de Rolling Stones-hit. Er wordt van alles geprobeerd maar of het nu het juiste effect sorteert? Het komt nogal rommelig over op mij. 'Soledad' is daarentegen pure blues waarin Witherspoon vooral floreert op de gitaar en de diepe blues-soul van Burdon afkomstig is. 

* Henson Cargill- Skip A-Rope (NL, Monument, 1968)
Nog meer country uit den ouden doosch. Een heuse klassieker ditmaal en in een puike staat. 

* Dave Cartwright- Nights Of Magic (NL, Transatlantic, 1974)
Ik link hem meteen aan The Strawbs maar dat blijkt niet juist te zijn. Cartwright maakt een elpee in 1971 met een groep 'Friends' die allemaal actief zijn in de Britse folk(rock). Zelf maakt hij een lading elpees en singles en is radiopresentator totdat hij in 2015 plotseling overlijdt. 'Nights Of Magic' is lieflijke folkrock met een schitterend label. 

* Chicago- Questions 67 And 68 (NL, CBS, 1969, re: 1971)
De eerste kennismaking met Chicago, een paar maanden voor 'I'm A Man'. Het zal in het kader van de eerste 'Greatest Hits' zijn geweest dat 'Questions' samen met 'I'm A Man' op een single is uitgebracht. Zoals we gewend zijn van Chicago is dit ook werk van de bovenste plank. Een kanshebber voor de Top 100. 

* Chicory Tip- Survivor (NL, VIP, 1975)
De band mag zijn verhuisd naar een nieuwe platenmaatschappij maar het geluid van 'Son Of My Father' kunnen ze niet van zich afschudden. En dus heeft ook 'Survivor' een Moog en zit er een hele lichte 'phasing' in de coupletten. Het refrein is echter veel te schreeuwerig en bovendien is het concept in 1975 wel uitgewerkt. 

* Windsor Davies & Don Estelle- Whispering Grass (NL, EMI, 1975)
Een gigantische hit in Engeland en blijkbaar ook een Nederlandse release voor dit ding. Het intro heeft menig deathmetalband geïnspireerd maar verder is niemand in ons land geïnteresseerd in dit geval. Toch fijn om hem eens in de collectie te hebben. 

* Electric Light Orchestra- Daytripper (Duitsland, Warner Bros., 1974)
ELO wordt vaak liefkozend 'The Birmingham Beatles' genoemd en als de groep op het podium staat is het nooit beroerd om 'Day Tripper' een uitvoering te geven. Daar is deze live-single het bewijs van. Toch is er niet heel veel anders te maken aan 'Day Tripper' dankzij de ijzersterke gitaarriff. Ik heb ze beter gehoord van Jeff Lynne en de mannen. 

Radiolinks: 23 en 24 mei

'Radio kijken'. We zijn ooit met Wolfman Radio onze tijd ver vooruit geweest, ook al is dat nu niet meer voor te stellen. Het behoeft geen universitaire opleiding om het te ontdekken, maar er wordt bij de grote radiostations niet gedacht aan de mogelijkheid. Zo hebben wij allemaal vanaf 2013 een webcam meelopen tijdens de uitzendingen. Alleen bij 'Floorfillers' op donderdagavond hou ik de camera 'uit', maar voor de rest kun je zien wat een presentator zoal doet als de plaatjes draaien. Uit je neus peuteren bijvoorbeeld. Dat is me één keer overkomen. Het is de allereerste keer 'live' en ik ben erg nerveus. Als er dan iets mis gaat, heb ik opeens behoefte aan een groene lekkernij. Pure zenuwen! Dan is het een zaterdagmiddag in 2014. Ik heb 'Do The 45' vanmiddag en 'The Vinyl Countdown' vanavond. Ik moet later nog wel even naar de winkel, maar ach... tijd zat om dan kleren aan te doen. Omdat het warm is en ik niet verder kom dan mijn terras achter heb ik een korte broek aangetrokken. Het is al een 'collector's item' als ik het in 2009 van Ebay haal want het is een schreeuw uit het verleden. Een glimmend Adidas-broekje uit de tijd dat ook bovenbenen zichtbaar mochten zijn. Ik zit in de uitzending als ik koffie wil halen en dan is er paniek in de chatroom. 'Gerrit! Those shorts!'. Sindsdien zijn de 'short shorts' een 'running gag' geworden op het station. Zelfs Napoleon 'can't unsee them' en wordt midden in de nacht schreeuwend wakker. De eigenlijke Adidas was nóg korter en strakker dan het model op bovenstaande foto...

In Do The 45 heb ik een hele hoop nieuwe muziek die ik kan draaien, inclusief een paar die nog niet aan bod zijn gekomen op Soul-xotica. Ik heb één 'verzoekje' van Engelse vriendin Christine (The Intruders) en voor de rest zoek ik platen uit de bak van 2026 tot dusver. Ik zit te dubben om komende zaterdag een Top 45 te doen over de favoriete soul-aanwinsten van 2026 tot dusver want deze collectie start op 1 december. Een aantal van de platen hebben dan ook in de Top 45 in april gestaan, dus het wordt dan een hitparade met stijgers en zakkers. Ik ga de show later deze week opnemen want ik ben zaterdag opnieuw op pad voor een concert. Ik heb het in maart al over een concert gehad in Echten. Welnu, het zou een festival moeten worden met bands op zaterdagavond, zondagmiddag en zondagavond waarbij je afzonderlijk voor de dagdelen moet reserveren. Dat valt zwaar tegen. De zaterdagavond wordt gecanceld en alleen zondagavond zal een doorgang vinden. De organisatie laat weten dat ze een avond zoeken voor het zondagmiddagprogramma. De 'hoofdact' van komende zaterdag is S. Lois, een eigenzinnige countryzanger met een authentiek Amerikaans geluid. Een 'local hero' die ik wel eens in actie wil zien. Er komt vanzelf een aflevering van 'Recenzeuren' op het pad. Nu eerst de speellijst van 'Do The 45'. 

1. All I Need - Anacostia (CBS, UK 1975)
2. Thanx A Lot - Faragher Brothers (ABC, UK, 1977)
3. Sha-La Bandit - Delores Hall (RCA Victor, US, 1973)
4. Together Forever - Taff Bryan & The 66 (Riker, UK, 2026)
5. Feels Like Summer's Coming On - Jimmy Delphs (Karen, US, 1968)
6. Perdóname - The Altons (Penrose, US, 2025)
7. Berimbao - Jayme Marquues (Mr. Bongo, UK, 1975/2022)
8. I Told You So - Janice (Fantasy, US, 1975)
9. Giving It Back - Phil Hurtt (Fantasy, UK, 1978)
10. I'm Still Here - DeRobert & The Half-Truths (G.E.D. Soul, US, 2026)
11. A Nice Girl Like You - The Intruders (Philadelphia International, Holland, 1974)
12. Under The Silver Moon - Thee Marloes (Big Crown, US, 2026)
13. Joker - James Reese & The Progressions (Najma, UK, 1972/2017)
14. Quem Vem Lá (Kenny Dope Remix) - Antonio Carlos & Jocafi (Mr. Bongo, UK, 2022)
15. I Made It - Annie & The Caldwells (Luaka Bop, UK, 2025)
16. Skiing In The Snow - The Beach Girls (Dynovoice, US, 1964)
17. I'm Gonna Make You Love Me - Madelien Bell (Philips, Holland, 1968)
18. If There's Anything Else You Want - Roddie Joy (Red Bird, US, 1966)
19. I Wanna Swim With Him - The Daisies (Roulette, US, 1964)
20. Zombie - Charly Boy (Fontana, Holland, 1968)
21. One Fine Day - The Chiffons (Stateside, UK, 1963)
22. My Sweet Sweet Baby - The Glories (Date, US, 1968)
23. Tell Us What Went Wrong - Jay Lewis (Capitol, US, 1963)
24. Amame Y No Pienses Mas - Farah Maria (Mr. Bongo, UK, 1974/2026)
25. Rompe Cocorioco - Juan Pablo Torres Y Algo Nuevo (Mr. Bongo, UK, 1978/2026)
26. Amanecer (DJ Koco Edit) - Grupos Ismaelillo (Mr. Bongo, UK, 2026)
27. Paco La Calle - Grupo Los Yoyi (Mr. Bongo, UK, 1977/2026)
28. En Casa Del Trompo No Bailes - Orquesta Riverside (Mr. Bongo, UK, 1977/2026)
29 Tema Par Un Amanecer - Rembert Egues (Mr. Bongo, UK, 1978/2026)
30. Mama Feelgood (Mister Mushi Edit) - Lyn Collins (King Groove, Japan, 2026)
31. Being With You - Smokey Robinson (Motown, France, 1981)
32. Sara Smile - Daryl Hall & John Oates (RCA Victor, US, 1975)
33. Monie Nanga Lobie - Max Nijman & The New Faces (Max, Surinam, 1975)
34. Voice Of The Voodoo - Cheeba's Reggae Sound Boys (Echo Chamber, UK, 2026)
35. Smokin' Cheeba Cheeba - Harlem Underground Band (Paul Winley, UK, 1976/2026)
36. Take My Love - Julian Jonah (Izipho Soul, UK, 2026)
37. Acid Soul - The Santamaria Brothers (Sosilly, Australia, 2026)
38. Mechanical (Sample Break Edit) - Mr. Thelonious (Galaxy Sound Co., US, 2026)
39. Dreaming Of You - Raffaella Carra (CBS, Holland, 1977)
40. Can't You See - Freedom (Miles Away, UK, 1977/2026)
41. Samba Du Adidas - Tony Lavrutz & Los Protos (Scruniversal, UK, 2026)
42. Make Me Believe In You - Patti Jo (Celestial Echo, UK, 1973/2026)

Gistermiddag heb ik een hoop platen gekocht op de braderie in Ruinen en daar ga ik vandaag meteen aan beginnen. Het zijn 46 singles in totaal waarvan er 7 dubbel zijn. De overige 39 kunnen dus in 3 afleveringen van 13. Vijf van deze singles hebben zondagavond meteen hun première beleefd op de radio. In The Vinyl Countdown dus heel veel nieuwe aanwinsten! Hier even een overzicht van de bands en artiesten per decennium. 
Jaren 60: The Everly Brothers, Marianne Faithfull, Georgie Fame, Family, Chris Farlowe, 5th Dimension (2), Five Americans, Clinton Ford, The Fortunes, The Four Seasons (3) en Freddie & The Dreamers. 
Jaren 70: Beverly Bremers, Bobby Bridger, Lonnie Brooks, James Brown, Jackson Browne, Frans De Bruyn, Bufalo Springfield, The Buffoons, The Buggles, Eric Burdon & War, Eric Burdon & Jimmy Witherspoon, Kate Bush, Butterscotch, Jim Capaldi (2), Cape Canary en Peppino Di Capri. 
Jaren 80: Lil Louis, Linx (3), Liquid Gold, Living In A Box, Lois Lane, Loose Ends, The Lotus Eaters, M, Madonna, Mainframe, Marillion (2), Keith Marshall en Matchbox. 

Rondje 70s gebak: Bak 7

Gisteravond had ik nog wel plannen om te publiceren, maar dan opnieuw: Ik kan het later deze week nog eens druk krijgen met de 'Singles round-up'? Het is inmiddels een traditie in Ruinen dat op de zondag van Pinksteren een braderie en vlooienmarkt is. Twee jaar geleden ben ik daar geweest en dat heeft toen heel veel platen opgeleverd. Afgelopen jaar was het soepweer maar deze zondag moet het weer gaan gebeuren. Ook een beetje 'memory lane' voor mij maar wellicht dat ik dit zondag of maandag nog ga benoemen. Ik heb een kwartier geleden de show afgesloten met Delegation en het zal tijdens de uitzending te horen zijn: Ik ben bekaf. Oorzaak? Werken in de brandende zon. Normaal gesproken los ik dat op met een 'schoonheidsslaapje' maar dat durf ik niet aan. Straks dus maar eens de horizontale positie aannemen. De show is hier te beluisteren en jullie krijgen maar liefst dertig platen uit de jaren zeventig voor de kiezen. Laat me eerst de zevende bak eens onder een vergrootglas leggen. 

De bak trapt af met 'Dancin'  van Crown Heights Affair en Joe Dolan is de hekkensluiter met 'You're Such A Good Looking Woman'. Ik ga meteen vervolgen met de acts met drie of meer singles in deze bak. 

Curved Air (3), Terry Dactyl & The Dinosaurs (3), Roger Daltrey (5), Dana (4), Darts (4), Dawn (6), Daydé (3), Kiki Dee (3), Deep Purple (7), Delaney & Bonnie (3), John Denver (4), Neil Diamond (15) en Dizzy Man's Band (11)

De top tien is een eitje. 

10. Love Song - The Damned (1979)

9. Thursday Night - Cuby & The Blizzards (1970)

8. Amoureuse - Kiki Dee (1973)

7. Sultans Of Swing - Dire Straits (1978)

6. Calypso - John Denver (1975)

5. I'm Free - Roger Daltrey (1972)

4. Super Trouper - Deep Purple (1973)

3. Back Street Luv' - Curved Air (1971)

2. Cracklin' Rosie - Neil Diamond (1970)

1. No Place For Our Minds - Crown's Clan (1970)

Roger Daltrey, The Damned, Deep Purple en Neil Diamond hebben nog een tweede in de show. Verder kun je platen verwacthen van de volgende bands en artiesten: 

Crusaders, Alexander Curly, Daddy Longlegs, Dandy, Darts, Dawn, Dead End Kids, Sharif Dean, A Decap Sound, Deco, Desmond Dekker, Gerrit Dekzeil, Delegation, Deodato, Devo en Dizzy Man's Band. 

Triootje gebak 80s: Deel IV

Vanavond heb ik opeens zin om weer eens te luisteren naar een speellijst die ik speciaal voor mijn verjaardag heb gemaakt. Het zijn de fotomodellen uit 'Van het concert des levens' hoewel bij het downloaden iets mis is gegaan en ik twee jaren mis. Zo hoor ik opnieuw 'Leave The Door Open' van Silk Sonic en ik besluit meteen even te kijken op Discogs. Wat blijkt? Er is recent een gelimiteerde 7"-single uitgekomen maar die is uiteraard stijf uitverkocht. Ik heb eerder vanavond eentje gekocht op Ebay bij een Amerikaanse dealer. De advertentie 'werkt' nog steeds hoewel het aangeeft dat er 6 beschikbaar zijn en 6 zijn verkocht. Het is de moeite waard van de gok, anders krijg ik mijn geld gewoon terug via Paypal. Ook heb ik vanochtend nog een bestelling geplaatst bij Juno welke hopelijk zaterdag binnen is. Verder is het wachten op de 'mysterieuze plaat' waar ik afgelopen week 'customs' over heb betaald. Het is afgelopen nacht na het publiceren van de Week Spot dat ik me realiseer dat ik eigenlijk weer een 'Triootje' moet doen. Ik ga er meteen voor zitten en doe het huiswerk plus de top tien-lijstjes. Bij de jaren tachtig is de herinnering aan broeder om de hoek en dat komt vanavond andermaal tot uitdrukking bij één van de top tien-lijsten. Het is een single die hij zélf heeft gekocht in 1984 maar die hij sinds 1992 'mist' in zijn collectie, hoewel ik hem er nooit over heb gehoord. Op de radio heb ik nu alle jaren tachtig-bakken eens gehad en ze gaan vanaf zondag op herhaling. De bakken van vanavond zijn eind maart aan bod gekomen in 'The Vinyl Countdown'. 

Ik begin vanavond met de zevende bak van de jaren tachtig. Deze loopt van 'My Girl And Me' van Gangway tot en met 'Sinterklaas Wie Kent Hem Niet' van Henk & Henk. De laatste is door broeder gekocht in 1982, de eerste is van een Deense band. We zijn met vakantie in Denemarken en het is de zomer nadat Oranje het EK heeft gewonnen. We luisteren veel naar 'Langs De Lijn' op de radio en daar komt Gangway opeens voorbij. Ik hoor iets Madness-achtigs en spits mijn oren. Een paar weken later hoor ik het nummer opnieuw bij de KRO tijdens de verkiezing van de 'Speciale Aanbieding' en dan leer ik dat het een Deense band is. Ik vind de single bij V&D in de uitverkoopbak. Het is de nummer 22 in de verzameling.  Laat me vervolgen met de bands en artiesten met drie of meer singles in de betreffende bak. 

Genesis (3), Robin Gibb (7), Godley & Creme (4), Het Goede Doel (9), Golden Earring (4), Raymond Van Het Groenewoud (3), Guns 'N Roses (3), Hall & Oates (5) en André Hazes (3). 

De top tien is in een oogwenk klaar. Natuurlijk met Godley & Creme op 1, de plaat die me wakker houdt als ik in maart 2005 door Gent loop op zoek naar een bed. De herberg zit al vol en uiteindelijk check ik in bij het Flandria Hotel. De volgende dag vind ik een erg fraaie bed & breakfast. 

1. Under Your Thumb - Godley & Creme (1981)

2. Dreamtime - Daryl Hall (1986)

3. Alles Geprobeerd - Het Goede Doel (1986)

4. My Girl And Me - Gangway (1988)

5. Damn I Wish I Was Your Lover - Sophie B. Hawkins (1992)

6. Patience - Guns 'N  Roses (1988)

7. Juliet - Robin Gibb (1983)

8. Im Nin Alu - Ofra Haza (1988)

9. Longview - Green Day (1994)

10. Turn It On Again - Genesis (1980)

Had ik al verteld dat ik van plan ben om in juli in ieder geval Top 45-lijstjes samen te stellen. Misschien breid ik het uit tot Top 100-lijsten, dat moet ik even bekijken. De Top 45-lijstjes kunnen weer een paar zondagen vullen op de radio. Deze top tien-lijstjes zullen de aanleiding zijn. De volgende in het overzicht is de elfde bak van de jaren tachtig. Deze trapt af met 'Sweet Freedom' van Michael McDonald en eindigt bij 'Love On The Airwaves' van Night. Hier is het iets lastiger om tot een top tien te komen. Eerst de acts met drie of meer singles in de bak. 

Meadow (3), Glenn Medeiros (3), George Michael (5), Moody Blues (4), Gary Moore (3), Alison Moyet (5) en Alannah Myles (3). 

1. Rooms On Fire - Stevie Nicks (1989)

2. Empty Rooms - Gary Moore (1985)

3. Fred Astaire - The Mo (1980)

4. This World Of Water - New Musik (1980)

5. Nothing Else Matters - Metallica (1992)

6. Never Knew Love Like This Before - Stephanie Mills (1980)

7. I Know You're Out There Somewhere - Moody Blues (1988)

8. Ever So Lonely - Monsoon (1982)

9. Good Thing Going - Sugar Minott (1981)

10. My Funny Valentine - Nico (1985)

Tot slot de tweede uit de jaren tachtig. Die begint met een erg toepasselijke plaat voor de tijd van het jaar: 'Do They Know It's Christmas' van Band Aid. De laatste is evenmin een parel: Het is Boys Town Gang's slappe versie van 'Just Can't Help Believin'.  Daar tussenin staan wel enkele parels en ik kan hier niet om de nummer 1 heen. Eerst de acts met drie of meer singles. 

Bangles (3), Bee Gees (10), Black (4), Blondie (3), Frank Boeyen Groep (5), Boney M (4), Bon Jovi (6, plus 1 van Jon Bon Jovi), David Bowie (5), Bow Wow Wow (3), Boy George (3) en Boys Town Gang (4). 

In 1992 sluip ik op een zaterdagmorgen de kamer in van broeder. Hij is aan het werk. Ik ga even een paar singles 'lenen' voor een cassettebandje en zal ze na afloop weer keurig op de plek zetten. Waarom ik hem het nooit heb gevraagd? Ik denk dat de spanning van het stiekem doen heeft meegewerkt aan de actie. Toch gebeurt er iets waardoor ik even niet naar zijn kamer kan. Zo gaan dagen, maanden en jaren voorbij en de singles zijn nooit meer terug in de bakken gekomen. Ik voel me daar schuldig over en dan vertelt hij me dat hij alle singles in één keer heeft weggedaan. Hij heeft alleen de Dolly Dots gehouden plus wat Nederlands werk waar een Deense handelaar ook niets mee kan. Dat zijn de singles die sinds vorig jaar december in mijn bakken staan. Als ik het nieuws hoor, speelt meteen één plaat in mijn hoofd en zal daar blijven voor de rest van de tijd. Het is één van de singles die ik in 1992 'even heb geleend'. Dit móet gewoon de nummer 1 zijn in deze lijst. (Ik heb Het Goede Doel in de vorige top tien al een paar plekken laten zakken en Gary Moore is van hetzelfde leenmoment). 

1. Tinseltown In The Rain - The Blue Nile (1984)

2. Can't Get Used To Losing You - The Beat (1983)

3. China Girl - David Bowie (1983)

4. Naked In The Rain - Blue Pearl (1990)

5. Sweetest Smile - Black (1987)

6. Winter In Hamburg - Frank Boeyen Groep (1987)

7. Kokomo - The Beach Boys (1988)

8. Tropicalia - Beck (1998)

9. Miss America - Big Dish (1990)

10. Beetlebum - Blur (1997)

De nummer 2 zal ik ook altijd met hem associëren en hij is vooral later in zijn leven een hele grote David Bowie-fan. Zijn jongste zoon is opeens het hele oeuvre op elpee rijker. De nummer 6 is één van de eerste platen die ik hoor in december 2024 als ik zijn singles heb gekregen en dit veroorzaakt tranen. Ook omdat we op de terugweg een omleiding hebben en daarbij dwars door Hamburg moeten. 

Week Spot: Farah Maria

Is er iets te vinden over Farah Maria? Zeer weinig maar genoeg om het tot Week Spot te maken. Bovendien is de 'Singles round-up' ook een lang verhaal geworden (ik heb er twee uren aan geschreven!). Van een aantal singles van Farah is niet bekend wanneer ze exact zijn verschenen. In de jaren zeventig of toch nog in het voorgaande decennium? Net zoals bijvoorbeeld in de gospel hecht men er dan geen waarde aan om een jaartal te drukken op de labels waardoor ze in 2026 lastig zijn te identificeren. Het lijkt erop alsof ze muzikaal vooral actief is geweest in de jaren zeventig en ze pas op latere leeftijd is gaan acteren. Op de zoekmachines wordt ze vooral vanwege dat laatste herinnerd. Ook kan ik geen verdere info vinden over het nummer behalve dat het in 2019 op een compilatie staat van Cubaanse muziek uit de jaren zeventig. Het is op voorhand het voornaamste excuus om de 'Cuban Box Set' in de verzameling te hebben, mits het zaterdag méér verrassingen op de draaitafels brengt. 'Amama Y No Pienses Mas' van Farah Maria uit 1974 is deze week de Week Spot. 

Van Farah weten we dat ze is geboren op 7 december 1944 als Fara Garcia Gallava. Op 30 december 2020 blaast ze haar laatste adem uit op dezelfde plaats waar ze deze incarnatie heeft aanvaard: Havana in Cuba. Is dit misschien ook het juiste moment om met jullie te delen dat ik ben gestopt met de sigaren? Het is al bijna drie weken sinds mijn laatste sigaar. Ik heb sindsdien één sigaretje gehad en verder hang ik aan de vape. Het ontwennen van de nicotine zal niet eenvoudig zijn, maar het roken gaat me tegen staan en bovendien heb ik een nieuwe 'challenge' nodig voor de komende zeventien jaar. Cuba en sigaren...  maar nu weer terug naar Farah Maria. Haar eerste elpee stamt uit 1970. Haar meest recente album is van 1994. Pas in de nieuwe eeuw verschijnt ze in een drietal Cubaanse films en als ze overlijdt, zal ze vooral worden herinnerd als een actrice. 

Het is niet de eerste samenwerking tussen Mr. Bongo en DJ Koco. In 2024 heeft hij de selecties mogen maken voor een 'Brazil45'-box set voor Record Store Day. Zijn echte naam luidt Kosuke Suzuki en hij is actief in de muziek sinds de eeuwwisseling. Zijn stijl moet ik nog even verder zien te ontdekken buiten dat het een begenadigd 'turntablist' is. 'Is dat niet zonde van de platen?', hoor ik eens een journalist vragen aan een Nederlandse 'turntablist'. Zijn antwoord is ontwapenend. 'Je hoort Max Verstappen ook niet klagen dat zijn banden slijten'. 

Wat blijft is de muziek. 'Amame Y No Pienses Mas' heeft dezelfde klasse als bijvoorbeeld Bettye Swann ten tijde van 'Kiss My Love Goodbye', maar het is dan gezongen in een andere taal door niet een erg typische soulzangeres. Het is opnieuw de 'atmosfeer' die maakt dat ik niet genoeg kan krijgen van dit ene schijfje uit de box set. 

Singles round-up: mei 4

De foto heb ik gisteravond al genomen, alleen heb ik dan geen inspiratie meer voor een bericht. Sinds vanmiddag heb ik een klein mysterie. Ik heb vandaag invoerkosten betaald voor een Engels pakket met één single, maar de factuur van PostNL vermeldt een Engelse firma die me niet bekend voor komt. De enige 'pre-order' die nog niet is gearriveerd is eentje op het LRK-label en daarvan zie ik dat ze vandaag bij de eigenaar van het label zijn gearriveerd. Dat kan het dus niet zijn. Ik heb een maand geleden wel eentje via Bandcamp besteld van een Amerikaanse groep. Als ik google loslaat op de naam van het bedrijf, kom ik op een Engels-Nederlands bedrijf (Night Dreamer) dat platen perst met de fameuze CBS/Artone-persen in Haarlem. Dat vermeldt weer geen samenwerking met de Amerikaanse groep of hun officiële platenlabel. Dat wordt een kleine verrassing in de komende dagen. Ik wil aanvankelijk de twee Mr. Bongo-boxen in een apart bericht hebben, maar bij nader inzien kan ik ze ook net zo goed als een reguliere single met elk tien tracks behandelen. Niet alles is immers evenzeer de moeite waard. Dat is dus wat ik ga doen: Een 12"-single, twee boxen, vier hagelnieuwe releases en twee verse heruitgaven. 

* Patti Jo- Make Me Believe In You (UK, Celestial Echo 12", 1973, re: 2026)
Eerst even een snelle geschiedschrijving. 'Make Me Believe In You' verschijnt in 1973 eerst als single voor Patti Jo op het Amerikaanse Wand-label. Het krijgt zelfs een Nederlandse release op Scepter welke ook al erg in trek is bij verzamelaars. Het nummer krijgt een cultstatus binnen de Philadelphia disco en in 2016 verschijnt voor het eerst de Tom Moulton-mix van 'Make Me Believe In You' en 'Ain't No Love Lost' op een 12". Dat gebeurt bij het Engelse BGP in 2016 en vervolgens via Soul Brother in 2019. Celestial Echo doet een duit in het zakje in 2026 voor Record Store Day want het bezwaar van de Soul Brother is dat het op 33 toeren speelt. Celestial Echo maakt het weer tot 45 toeren en, net als BGP, is het label weer geïnspireerd op het Scepter-label. Ik heb de afgelopen week een Cool Notes-12" van Celestial Echo in mijn winkelmandje gehad, maar nee... ik wil ergens me wel weer gaan richten op 7". Ik ver wacht Patti Jo ook als 7"-single totdat de postbode met een pizzadoos aan mijn deur staat. De bijzonderheid van Patti Jo is dat het een compositie en productie is van niemand minder dan Curtis Mayfield. Tom Moulton is een meester van het ombuigen van een eenvoudig intro naar een kleine symfonie als lang instrumentaal intro voor de uiteindelijke plaat en vervolgens een instrumentale finale van dezelfde proporties als het intro. Het hangt qua ritme en opbouw tegen 'Papa Was A Rollin' Stone' aan, maar tegelijk ook erg Philly plus het kenmerkende orkest van Curtis Mayfield. Tom Moulton weet het uit te rekken tot zes en een halve minuut. 'Ain't No Love Lost' komt uit dezelfde sessie en is meer de 'chunky' Curtis Mayfield-sound. Minstens zó interessant in mijn beleving. Patti Jo heeft een ietwat eigenaardig geluid, het is niet te verwarren met een andere zangeres. Tenminste, ik kan zo snel niet een vergelijking trekken. Twee 'classy' disco-kanten met de gouden vingers van Tom Moulton. 

* Freedom- Can't You See (UK, Miles Away, 1977, re: 2026)
Ik vervolg met de heruitgaven. 'Can't You See' is in 1977 het debuut van Freedom, een band uit Jackson in de staat Mississippi. Er staat momenteel een origienel 1977-single op Discogs en die mag vijfhonderd dollar kosten. Intussen heeft Miles Away deze interessante heruitgave op voorraad  met een fraai fotohoesje van de band in actie tijdens een optreden. Aan de spandex leggings te zien heeft de aanhang van de leden een goede nachtrust genoten. Dat móet knellen! Freedom gaat niet over één nacht ijs, het klinkt alsof het direct had kunnen worden uitgegeven door een grote platenmaatschappij (Malaco beschikt tegenwoordig over de rechten van de single). Het is lekkere soulvolle Southern disco. 'Sunshine' op de keerzijde klinkt meer ingetogen maar hier ga ik toch voor het feestje van de a-kant. 

* Harlem Underground Band- Smokin' Cheeba-Cheeba (UK, Paul Winley, 1976, re: 2026)
'A Rare Groove Classic' staat op de sticker van het hoesje van dit oranje schijfje vinyl. Het Paul Winley-label is overigens een Amerikaans label en het brengt oorspronkelijk de platen uit van Harlem Underground Band. Het nieuwe label bevat de vermelding van Prime Direct en dat wijst op een Engelse persing. De plaat is geperst in een oplage van duizend voor Record Store Day en komt niet voor in het overzicht van de Amerikaanse releases. Het is eigenaardige jazzy funk met mondharmonica en een man die allemaal hippe termen uitkraamt als 'cheeba-cheeba' en 'hoochie-coochie' en 'mojo thing' en meer van dat gewauwel. Hij krijgt ondersteuning van een 'zuster' die 'Cheeba Cheeba' blijft zingen en door een dubsausje gaat. De band heet vóór 1975 The Mighty Tom Cats en 'Dance Girl' is een single uit 1974. Dat is een variatie op 'Wicki-Wacky' van The Fatback Band. Nee, 'Cheeba-Cheeba' is de winnaar van het stel. 

* Brazil45: Mr. Bongo x Kenny Dope (UK, Mr. Bongo box set, 2022)
Naar het schijnt viert Mr. Bongo ieder jaar Record Store Day met een box set. Ik heb alle kanten van deze Braziliaanse box gedraaid in de 'Do The 45'-shows van twee en drie weken geleden. Kenny Dope krijgt alle ruimte om zijn tien favoriete Braziliaanse platen voor het voetlicht te brengen en voorziet enkele titels van een eigen remix. Hoewel ik vast de kwaliteiten van Kenny Dope tekort doe met mijn oordeel, vind ik het altijd nog teveel van een 'beatje plakken' onder een origineel. Ik kan niet echt horen dat hij hoogstpersoonlijk een nummer onder handen neemt, het is meer dat hij zijn handtekening zet onder de bestaande plaat. Bij dergelijke box sets is het onmogelijk om een 100 procent score te hebben. Omdat de dj's de vrije keuze krijgen, zijn het flink afwisselende boxen ook qua stijlen en genres. De Braziliaanse box bevat zo een dubbelaar van Milton Banana Trio dat matig interessante latinjazz uit de jaren zestig oplevert. Papete is uit de vroege jaren tachtig en kan me ook niet echt bekoren. 'Bermimbao' van Jayme Marques en 'Sou Negro' van Toni Tornado maken echter veel goed bij mij en van de remixen vind ik persoonlijk 'Quem Vem Lá' van Antonio Carlos & Jocafi de absolute uitschieter. Ik zou eerst alle singles afzonderlijk hebben behandeld, maar ik vind dat er zo ook wel weer genoeg is gezegd over de box. 

* Cuban Boxset: Mr. Bongo x DJ Koco (UK, Mr. Bongo box set, 2026)
Van deze box heb ik vorige week de eerste kanten gedraaid. De overige vijf hou ik onder zeil tot komende zaterdag. DJ Koco, ook bekend als Shimokita, is een Japanse dj en 'turntablist maestro' en hij volgt hetzelfde principe als Kenny Dope in 2022. Een overzicht van zijn favoriete Cubaanse muziek, hoewel hier de funk wel de overhand heeft. De selecties die ik vorige week heb gedraaid levert alvast één hele grote favoriet op: 'Amama Y No Pienses Mas' van Farah Maria uit 1974 is een plaatje dat zomaar aan het einde van het jaar in de Blauwe Bak Top 100 kan staan. Het is 'classy soul' uit 1974 dat zomaar van de hand had kunnen komen van bijvoorbeeld Bettye Swann. Bij de eerste algemene indruk ben ik iets minder enthousiast dan bij de Braziliaanse box, maar dan opnieuw: Ik heb deze Cubaanse 'blind' gekocht. Juno heeft een aantal boxen liggen en ze gaan nu eens voor de originele verkoopprijs (hoewel ik Kenny Dope ook nog voor een redelijke prijs heb weten te bemachtigen). Komende zaterdag ga ik de overige vijf kanten draaien en wellicht heeft DJ Koco nog een verrassing voor me in petto. Farah Maria maakt het me de aanschaf van de box al waard. 

* DeRobert & The Half-Truths- I'm Still Here (US, G.E.D. Soul, 2026)
Tot slot een kwartet hagelnieuwe releases. DeRobert & The Half-Truths grossiert in snelle retro-soul uit de jaren zestig, maar... 'I'm Still Here' heeft een bonuspunt. In de 'live'-drums is heel bewust een bekend patroontje verwerkt waardoor dit wordt voorgesteld als de eerste directe 'crossover' tussen soul en drum & bass. Helaas is het alleen aan deze kant, de keerzijde is méér snelle soul. Het is het soort 'high octane soul' waar ik doorgaans niet veel van moet hebben, maar de drum & bass-link maakt het tot een fijne novelty!

* Tony Lavrutz & Los Protos- Samba Du Adidas (UK, Scruniversal, 2026)
Meer exotische geluiden uit de stal van DJ ScruScru. 'Samba Du Adidas' is B-Boy uit de late jaren tachtig, niet echt samba maar wellicht geïnspireerd door de Adidas Samba-schoenen. De mannen van RunDMC waren immers ook grote fans van Adidas. Op de andere kant staat 'Chumba Lala' van Martem & Ferdi Ferreira en dat zit in dezelfde hoek. Klassieke samples, hoewel 'Chumba Lala' minder 'cut-and-paste' klinkt dan de a-kant. Het blijft een interessant label om in de gaten te houden. 

* Thee Marloes- Under The Silver Moon (US, Big Crown, 2026)
Bij Thee Marloes hoef ik bijkans niet eens meer te luisteren naar de clips. Alles is mooi en lief in de wereld van Thee Marloes uit Indonesië. Ook dit heeft weer een lieflijke 'hook' en ik hou ontzettend van het lichte accent van de zangeres. Lekker om de hele dag rond te hangen op een badlaken op een goudgeel strand. 'Through The Changes' op de b-kant heeft zo mogelijk een nóg meer 'vintage' geluid en smaakt me ook zeer goed. Nu de temperaturen voorbij de 25 graden gaan, komt deze muziek goed van pas!

* Yobai Suspects- Ikareta Baby (Japan, Brass Rockers, 2026)
De a-kant van de single heet 'Makkuroi Yoru' maar die kan ik meteen overslaan. De reden van aanschaf is 'Ikareta Baby'. Oorspronkelijk een nummer van het eclectische Japanse trio Fishmans brengt Akyk zijn eerbetoon aan de band. Het hangt tegen soundtrack-jazz aan met zelfs nog een reggae-deuntje. Ik ben overigens wel vergeten dat de single op 33 toeren draait, op 45 toeren vind ik het los van The Chipmunks ook niet onaardig klinken. Het is misschien meer indie-pop dan dat het soul is of iets dergelijks, maar het is weer zo'n plaatje met een 'atmosfeer' waar ik wel in wil wonen. 

Ik denk dat ik eerder in dit bericht een Week Spot heb uitgezocht. Eens kijken of ik iets kan vinden over de zangeres.