*Radiolinks week 43

Normaal gesproken zou ik nu al in bed hebben gelegen, maar ik ben morgen vrij van werk. Ze kunnen het rooster voor morgen niet rond krijgen en dus is besloten om de zaterdagpost op maandag te bezorgen. Ik vind het helemaal niet erg. Ik geloof dat de wind maandag alweer ietsje is gaan liggen. Vanmorgen heb ik mijn eerste ritje mogen maken met de nieuwe elektrische fiets. Geen idee waarom we een nieuwe hebben, maar op zijn minst is het een fiets waarvan de accu nog niet is verkloot. Ik heb flink wat kilometers gemaakt vandaag en de accu is nog altijd halfvol. Dat geeft de burger moed! Nu ga ik eerst de aflevering van The Spirit Of The Seventies met jullie delen en traditioneel de speellijst. 

Uur 1
1. I Love You Love Me Love - Gary Glitter (NL, Bell, 1973)
2. Bombay - Golden Earring (NL, Polydor, 1976)
3. Honeybee - Gloria Gaynor (Duitsland, MGM, 1974)
4. The Leader - Unit Gloria (NL, Imperial, 1971)
5. Baby Blue - Full House (NL, CBS, 1976)
6. Okefonokee - Ghizlane (NL, Negram, 1970)
7. Under The Table - The Godz (NL, RCA Victor, 1978)
8. How High The Moon - Gloria Gaynor (NL, MGM, 1975)
9. Our Father - Unit Gloria (NL, Imperial, 1970)
10. Warm Summer Rain - Phillip Goodhand-Tait (NL, DJM, 1973)
11. Bright Eyes - Art Garfunkel (UK, CBS, 1979)
12. I Will Survive - Gloria Gaynor (US, Polydor, 1978)
13. Gentlemen Callers Not Allowed - Gilla & Bobby (NL, Hansa, 1977)
14. Weekend Love - Golden Earring (NL, Polydor, 1979)
15. Kap'ren Varen - Fungus (NL, Negram, 1974)

Uur 2
1. August October - Robin Gibb (Duitsland, Polydor, 1970)
2. Never Let Her Slip Away - Andrew Gold (UK, Asylum, 1978)
3. I'll Kiss Your Memory - Barry Gibb (Duitsland, Polydor, 1970)
4. Railroad - Maurice Gibb (NL, Polydor, 1970)
5. I Just Want To Be Your Everything - Andy Gibb (NL, RSO, 1977)
6. Sunburn - Graham Gouldman (UK, Mercury, 1979)
7. Elizabethan Reggae - Boris Gardner (Zuid Afrika, Fontana, 1970)
8. I'm A Bum - The Gloomys (NL, Pink Elephant, 1971)
9. Father Christmas Do Not Touch Me - The Goodies (UK, Bradleys, 1974)
10. I Wanna Stay With You - Gallagher & Lyle (UK, A&M, 1976)
11. Have You Heard The Word - The Fut (US, Fut, 1970, re: 1973)
12. Play Me - Neil Diamond (NL, Uni, 1972)
13. Come Down Jesus - Jose Feliciano (NL, RCA Victor, 1971)
14. Making Up Again - Goldie (NL, Bronze, 1978)
15. Oceans Away - Phillip Goodhand-Tait (NL, Chrysalis, 1976)
16. Miracles - Anita Garbo (NL, Poker, 1977)
17. Ripples - Genesis (UK, Charisma, 1976)

Week Spot: John Lee Hooker

Het is ambitieus maar ik heb het plan om komende zaterdag vier uren te doen. De show zal beginnen met een hele reeks met labels die beginnen met het woord 'soul', maar verderop in de show een lange reeks single op het Stateside-label. Rarenorthernsoul biedt geregeld een soortgelijke partij aan met singles op het Columbia-label. Het heeft 'Leader Of The Laundromat' van The Detergents in de soundfile en dat is op zichzelf best interessant. De rest van de singles ogen vooral als Dave Clark Five en Cliff Richard en dus weer niet zo heel interessant. Ik heb in januari een flinke slag geslagen met een partij singles op Stateside en de 'UK-updates' van Chris in juni helpen me verder met de collectie. Stateside wordt lange tijd gebruikt door EMI als paraplu-label voor kleinere Amerikaanse platenmaatschappijen waarvoor ze niet zelf een label op voorraad hebben. Voor de soul en de zwarte muziek in het algemeen is het een erg interessant label, zeker als je verzamelaar bent van Engelse persingen. Als ik 22 singles tel in de lijst kom ik in de Stateside-singles uit. Er zijn al een aantal Week Spot geweest en ik blijf zoeken. Dan zie ik 'Dimples' staan van John Lee Hooker en... waarom ook niet? Niks mis met wat oude rhythm & blues op zijn tijd. 

Ik leer Hooker kennen dankzij 'The Healer', de single die hij opneemt met Carlos Santana. Even later vind ik 'Crawling Kingsnake' op een jukebox-single en deze vind ik weer interessant omdat The Doors het heeft gecoverd op 'L.A. Woman'. Verder moet ik bekennen dat ik niet heel erg thuis ben in het werk van John Lee Hooker, maar mijn ogen lichten op als ik in januari 'Dimples' zie liggen tussen de Stateside-singles. Sterker nog: Ik ben me dan niet eens bewust dat het een stuk of twintig singles zijn. Alleen John Lee Hooker zou het me al waard zijn geweest! Op 22 augustus staan er een berg kaarsjes op de taart, maar het is alleen John Lee die precies weet hoeveel. 1917 is het vaakst gebruikt als geboortejaar maar er zijn administratieve stukken uit 1920 die zeggen dat hij in 1912 is geboren. Als iemand hem confronteert met 1912 of 1917 antwoordt hij steevast 1920 hoewel er ook lieden zijn die beweren dat hij in 1923 is geboren. In 1920 is er een soort van volkstelling en daaruit blijkt dat John zeven jaar oud is en één van de negen kinderen die woont in het gezin van William en Minnie Hooker in Tutwiler in Mississippi. In 2017 zijn echter de meeste vieringen geweest van zijn geboortedag. 

Voor menig gast in de Week Spot begint de loopbaan in de kerk. Als kind mogen de telgen van de Hooker-familie alleen luisteren naar gewijde liederen. Ze krijgen thuisonderwijs en zo wordt in de gaten gehouden dat ze niet in de buurt komen van de duivel en zijn muziek. In 1921 scheiden hun ouders en trouwt zijn moeder met William Moore, een bluesmuzikant. Deze koopt de eerste gitaar voor John Lee en deze dankt zijn inventeieve gitaarstijl aan die van Moore. Hooker's zus Alice gaat op stap met Tony Hollins en deze leert Hooker een aantal nummers waaronder 'Crawlin' Kingsnake'. Op zijn veertiende loopt hij weg van huis en zal zijn moeder en stiefvader nooit meer zien. In de jaren dertig woont hij in Memphis, tijdens de Tweede Wereldoorlog komt hij in Detroit waar hij een baantje krijgt in de Ford-fabriek. In zijn vrije tijd speelt hij op feestjes en in clubs. Hij speelt dan alleen nog akoestisch gitaar en het succes in Detroit leidt ertoe dat hij zijn eerste eilektrische gitaar aanschaft. 

In 1948 wordt zijn eerste opname uitgebracht. 'Boogie Chillen' verschijnt bij Modern Records in Los Angeles. Het is meteen een hit en wordt in 1949 de bestverkochte plaat van een zwarte artiest. De werkwijze van John Lee Hooker is complex. Hij bedenkt vooraf niet een groove, maar tijdens de opname van het nummer. Het is dus lastig voor een begeleidingsband en dus neemt Bernie Besman in Detroit enkel John Lee's zang, gitaarsepel en het gestamp op een houten vloer op voor de platen. Aan het begin van de jaren zestig krijgt Hooker de mogelijkheid om platen op te nemen voor Vee-Jay. Dan verzamelt hij ook een paar mensen om zich heen die wél begrijpen wat hij aan het doen is en krijgt hij een begeleidingsband. 'Boom Boom' en 'Dimples' zullen uitgroeien tot evergreens in het genre. EMI verzorgt de distributie van Vee-Jay in Europa maar heeft geen eigen etiketjes voor op de platen en dus verschijnen deze op Stateside. 

'Dimples' schopt het tot een 23e plek op de Engelse hitparade maar verder zullen ze geen last meer van hem hebben op deze lijst. Niet eerder weer dan in de jaren negentig. In de begin jaren zeventig neemt hij een paar platen op met Canned Heat en in 1980 speelt hij 'Boom Boom' op de soundtrack van 'Blues Brothers'. In 1989 maakt hij het album 'The Healer' met onder andere Santana an Bonnie Raitt als gasten. Er zullen nog een aantal soortgelijke albums volgen. Op 21 juni 2001 overlijdt Hooker in zijn slaap. Hoe oud hij is geworden? Tja, dat laat ik aan jullie over!

Postsierlijk deel 4 (slot)

Ach vooruit, ik zit even in de 'flow' en de ideeën voor het laatste deel vliegen me om de oren. Ik ga dit bericht beginnen met vader. Hij heeft nog nét mijn debuut in de post meegemaakt. Tijdens ons laatste etentje hebben we het nog gehad over de post. Als hij komt te overlijden, is het even helemaal mis. Ik geloof niet dat hij daar iets van heeft gemerkt. Het is de periode dat het SW-bedrijf stopt met betalen en dat de gemeente ook niet wil in springen. Het UWV wil me wel helpen maar ik moet dan abrupt stoppen met werken. Enfin, deze geschiedenis heb ik vast in de eerste aflevering uit de doeken gedaan. Steenwijk is nog zelfstandig als ik daar begin in de post. We bezorgen voor Selectmail, DHL en Sandd plus de lokale post van de gemeente en een notaris. Meppel is ooit op bezoek geweest in Steenwijk om inspiratie op te doen voor hun postafdeling. Meppel gaat echter werken in het Business Post-model met uitwisselingsbedrijven. In 2013 neemt het postbedrijf de post over in Meppel en sinds 2016 valt Steenwijk eveneens onder Meppel. Ik help dan al eens incidenteel als de nood aan de man is in Steenwijk, meest op vrijdag en in de vakantieperiodes. Wat heb ik liever? Tja, Steenwijk natuurlijk! Het is compacter dan Meppel. Voor de Berggierslanden in Meppel moet je eerst drie kilometer fietsen met bomvolle tassen voordat je kan gaan bezorgen. Dan zit je in Steenwijk al halverwege de bezorgwijk. Bovendien ken ik Steenwijk als mijn broekzak en heb ik in Meppel altijd plattegrondjes nodig, zeker als ik in een andere wijk bezorg. In 2023 ga ik dan ook volledig aan de slag in Steenwijk. Eigenlijk al eerder als we de onnodige vrijdagen niet mee rekenen. 

Wat is de invloed van vader? Hij droomt als kind al over een carrière als internationaal vrachtwagenchauffeur. Het zijn de broze heupen (waaraan hij meerdere malen is geopereerd) dat maakt dat dit niet voor hem is weg gelegd. Na jaren in de fabriek gaat hij aan de slag als handelsvertegenwoordiger. Decennia vóór de mobiele telefoon en laptop geeft dit dezelfde vrijheid en verantwoordelijkheid als van een chauffeur. Deze drang naar 'vrijheid' brengt mijn oudste broer in de midden jaren tachtig in Denemarken. Het is voor broeder de liefde die hem in dat land brengt, maar ook hier moet de drang naar avontuur hebben gespeeld. Zelf zoek ik eerst mijn heil in Engeland maar vind even later dat ik toch beter op mijn plek ben met een eigen hutje. Het postwerk is dan wel weer een drang naar zelfstandigheid en verantwoordelijkheid. Kan het ook ongewenste vormen aannemen? Euh... ja... met gebrek aan een vaste hand kan het uit de klauwen lopen. 

Ik heb onlangs nog het weekend van 21 september 2024 gememoreerd. Ik heb dan op zaterdag vrij om een concert te bezoeken maar kan niet helemaal vrij krijgen. In plaats daarvan bezorg ik de post van zaterdag op maandag. Dezelfde constructie is een paar weken eerder ook al geweest met Living Colour in Steenwijk. Het is de tijd dat ik nog wel even laat weten als ik niet op zaterdag werk en op maandag ga bezorgen. Het hek is dan namelijk al een tijdje van de dam. We vallen onder Groningen in plaats van Zwolle, maar dat bemoeit zich nauwelijks meer met het reilen en zeilen in Steenwijk. Het redt zichzelf ook wel, hetzij op een onorthodoxe manier. Met name in mijn geval. Zoete lieve Gerritje gaat opeens zelf bepalen hoe laat hij begint en wanneer het fluitsignaal klinkt. Eigenlijk moet ik om twaalf uur beginnen maar het is ook geregeld drie uur als ik aan de post begin. Zomers mag ik van het bedrijf tot acht uur bezorgen, dus dat geeft me een zee van tijd. Kan het altijd zo blijven? Nee, natuurlijk niet! Zodra er weer meer begeleiding komt van bovenaf, dan is het ook gedaan met mijn vrije werktijden. De voorvrouw heeft echter alle vertrouwen in mij dat ik de post weg krijg. Welke dag of welk tijdstip zal haar worst zijn. 

Dan is het begin 2026 en gaat het toch wat borrelen in Steenwijk. Groningen geeft aan geen tijd meer te hebben voor Steenwijk. Alsof ze in de jaren ervoor zich om Steenwijk heeft bekommerd. We gaan weer terug naar Zwolle. Tegelijk is het kwart voor twaalf voor de post binnen het bedrijf. De chef van Zwolle krijgt nog één kans om de postbedrijven op orde en winstgevend te maken. In het begin ben ik sceptisch, maar inmiddels voel ik ook de 'drive' om het tot een succes te maken. In juni vindt er een gesprek plaats tussen mij, mijn SW-consulent en de chef van Zwolle. Twaalf uur is té laat, half negen is me té vroeg en dus komen we tot een deal: Tien uur beginnen. Strikt op zaterdag werken en dus niet op maandag. Kort daarop gaat de zaterdag er juist vanaf en gaan we van maandag tot en met vrijdag werken. Dit omdat PostNL het voornemen heeft voor 2027. Als dat erachter komt dat we de zaterdagpost op maandag bezorgen, ontstaat de huidige constructie. Ik breng op zaterdag de PostNL rond en ben op maandag vrij. Eerlijk gezegd hoop ik dat PostNL de plannen nog gaat herzien want ik mag graag op zaterdag werken! Maandag, dinsdag en woensdag achtereen is té intensief geworden voor mij en dus wil ik naar de woensdag als vrije dag om de week door midden te zagen. Voorlopig mag ik dus van dinsdag tot en met zaterdag. 

Ik heb gisteren nog gebeld met de chef en die is uiterst tevreden over mij. Houden zo! Hopelijk kunnen we de postbezorging rendabel houden. Inmiddels is het werkgebied uitgebouwd naar Steenwijkerwold en daar heb ik vorige week vrijdag mijn debuut gemaakt. Dat begin ik nu al te 'snappen'. Eeserwold is er eveneens bij gekomen, daar heb ik de afgelopen jaren al eens incidenteel een brief bezorgd. 

Tot zover de feestelijkheden rond mijn vijftienjarig jubileum als postbode. Vijftien jaar méér zou prachtig zijn maar ik blijf realistisch. Geniet ervan zolang als het kan!

Postsierlijk deel 3

Het geheugen even opfrissen? Ja, dat zal wel nodig zijn! Ik heb vorig jaar december mijn vijftienjarig jubileum in de post gevierd. In januari volgt daarop een tweede deel en dan...? Te druk met de 'Singles round-up', 'Honderd achteruit' en heel vaak stomweg niet gedacht aan een vervolg. De laatste weken gaat het weer kriebelen en vooruit... hier is na ruim negen maanden het derde deel van 'Postsierlijk'. Het eerste deel heb ik niet gelezen maar dat zal over de aanloop in Steenwijk zijn geweest. In het tweede deel kom ik in Meppel te werken en gaat het voornamelijk over de voorsortering. Voor het derde deel beloof ik de 'hoogte- en dieptepunten' van het bezorgen in Meppel. Dieptepunten in de bezorging? Dat kan ik me niet herinneren. Er is wel veel getouwtrek in 2015 maar heeft niet direct met de bezorging te maken. Ik heb op zichzelf best wel lol gekregen in het administratieve sorteerwerk, alleen... is dat geen fulltime baan. Het betekent dat ik de overige uren op een inpakafdeling moet doorbrengen met chagrijnige collega's en waar niet rekening wordt gehouden met mijn haperende motoriek. Zo trek ik de stoute schoenen aan en bied mezelf aan bij Jan, de voorman in de post. Hoe meer uren ik kan bezorgen, hoe minder dat ik op de afdeling hoef te werken. Ik weet mijn allereerste postronde nog wel te herinneren maar kan er geen jaartal op plakken. Ik denk dat 2015 het jaar is geweest dat de bezorging steeds meer een onderdeel wordt van mijn werkzaamheden. 

In ieder geval op dinsdag. Dan ben ik aan het werk in de wijk Oosterboer. Tegelijk moet ik 's middags aanwezig zijn bij een trajectbegeleiding en dat loopt elkaar wel eens in de weg. Het is ook de tijd dat ik met 'Tuesday Night Music Club' begin op de dinsdagavond. Dikwijls moet ik er tegenaan fietsen om een beetje op tijd thuis te zijn voor de radioshow. Dan wordt het bezorgen 'serieuzer' en gaat het bedrijf me vooral op woensdag nodig hebben. Ik schuif dan mijn vrije dag van woensdag naar dinsdag en zo krijgt 'Tuesday Night Music Club' ruim baan. In de corona-tijd werk ik wel weer eens op dinsdag en is het ploeteren om op tijd klaar te zijn voor de radioshow. De eerste keren zit ik vooral in de Oosterboer. Ik heb het wel vaker gezegd: Er zijn dorpen in Friesland die kleiner zijn qua omtrek dan de wijk Oosterboer. Het kost me enige maanden om de logica te vinden. Ik laat mijn collega Richard eens sorteren en dan ontdek ik hoe je binnendoor kan fietsen van de ene helft naar de andere en, als het ware, de wijk in een rondje kan doen. Ik herinner me een snikhete donderdag als ik dit nog niet weet. Onze nieuwe chef in Meppel heeft ook deels de leiding over Zwartewaterland. Het is meteen na mijn vakantie in 2015 dat ik samen met hem op een maandag Rabobank-boekjes ga bezorgen in Genemuiden. Het wordt laat, maar we hebben beide de blik op oneindig en zijn uiterst tevreden als we om half negen alles hebben bezorgd. We zijn dan ruim een halve dag aan het zwoegen geweest! Dat is ook de tijd dat het getouwtrek begint. 

In januari heb ik geschreven dat ik één van de twintig ben die eigenlijk buiten de sociale werkvoorziening moet worden geplaatst maar wel met begeleiding en oog voor mijn tekortkomingen. Het postbedrijf laat eind 2014 al weten dat ze me graag in dienst willen nemen. Mooi, dat is geregeld! Of...? De wachtlijstconsulent wil niet op één paard tegelijk gokken en wil me laten solliciteren bij allerhande bedrijven. Als blijkt dat er nog niet eens contact is gelegd met het postbedrijf, gooi ik de kont tegen de krib. Met effect! In Zwolle heb ik een erg fijne contactpersoon en deze zal het 'voor elkaar' maken. Dan slaat het noodlot toe. Hij komt tijdens een fietsvakantie te val en moet maanden revalideren. Zijn vervanger wil zich niet met mijn zaak bemoeien. Eind 2015 wordt bekend dat de gemeente in zee gaat met een ander postbedrijf voor de verwerking van hun post. De contactpersoon is inmiddels hersteld en geeft aan 'dat het nu opeens erg onzeker is of ik nog word aangenomen'. Er volgen maanden vol spanning inclusief een totaal verstierde oudejaarsavond. In het nieuwe jaar wordt bekend dat ik het contract te pakken heb. Ik heb die dag wederom in Genemuiden bezorgd als ik na afloop bij een bekertje koffie het contract teken. Begin 2017 moet ik een keuze maken. Ik ben inmiddels begonnen met de ondersteuning in Steenwijk op de vrijdag. Meppel heeft me op zaterdag nodig. Dat betekent dat ik 'Do The 45' op de zaterdagmiddag moet schrappen. De maandag met Ina wordt omgewisseld naar de vrijdag met Ina want wie op zaterdag werkt, heeft maandag vrij. Deze week in 2026 heb ik het helemaal gemakkelijk want ik hoef zaterdag niet naar Steenwijk. In plaats daarvan wordt het volgende week vijf dagen. 

In 2019 is mijn jaarcontract al drie keer verlengd en moet het bedrijf me nu in vaste dienst nemen. Dat is een debacle. Er verandert namelijk helemaal niets voor mij. Ik blijf bij hetzelfde onpersoonlijke payroll-bedrijf dat het loon steevast té laat overmaakt. Het postbedrijf gaat zich nu als een regulier uitzendbureau stationeren en het houdt niet rekening met mijn tekortkomingen. Begin 2020 moet ik smeken bij het SW-bedrijf om me weer terug te nemen. Ik heb immers een terugkeer-garantie. Ik wil gewoon het werk blijven doen zoals ik dat ben gewend, maar niet meer onder het juk van het postbedrijf. Ik slaag erin en ben mezelf eeuwig dankbaar! Ik ben financieel veel beter af in de huidige situatie dan op de payroll. 

Dieptepunten? Ja, dezelfde periode. Ik kan uiterst goed werken met de voorgenoemde collega Richard, alleen lopen de zaterdagen wel de spuigaten uit. Soms zijn we om acht uur 's avonds nog in het pikkedonker aan het bezorgen. De dinsdag wordt weer ingevoerd als 'experimentje', maar de helft van de tijd kom ik naar Meppel gefietst voor vijf poststukken. Ik kan me ook een dinsdag herinneren in de winter van 2021 waarbij ik er tegenaan moet fietsen om op tijd weer in Uffelte te zijn. Het kán dus wel! Begin 2022 zit Steenwijk, dat sinds 2016 onder 'ons' valt, met een personeelstekort en ga ik meer regelmatig naar Steenwijk te bezorgen. Omdat ik beslist niet onder het SW-bedrijf van Steenwijk wil vallen (Uffelte zit wat dat betreft tussen twee gemeentes in), blijf ik onder Meppel vallen. Om toch nog wat contact te houden met Meppel wordt in 2023 voorgesteld om de vrijdag in Meppel te bezorgen. Dat is drie keer niks en na een jaar blijkt dat Steenwijk mijn hulp veel beter kan gebruiken. De vrijdagen zijn op Soul-xotica vastgelegd in de 'Singles round-up' met betrekking tot het platenwinkeltje op het Prinsenplein. Als dat de deuren sluit, is het bezorgen in Meppel ook passé. 

In het volgende deel ga ik het dan hebben over het bezorgen in Steenwijk van de afgelopen negen jaar. Dat zal tevens het slot worden van de feestelijkheden. 

Honderd achteruit 2024: Blood Sweat & Tears

Op zichzelf zou ik deze week kunnen beginnen met de 'Singles round-up' maar er is iets dat me tegenhoudt. Ik heb afgelopen week drie reggae-singles gekocht die hopelijk volgende week binnen zijn en die erg fraai passen tussen de singles van twee weken geleden. Ik heb nu ook even geen inspiratie om een foto te maken en dus ga ik voor het eenvoudigste: De Honderd achteruit. Ik ga vandaag overigens meerdere malen publiceren want ik lig een aardig eindje achterop schema. Dat heeft onder andere ermee te maken dat is zowel gisteren als dinsdag bekaf ben. Dinsdag het meest vanwege de koude wind. Gisteren door de vele kilometers die ik heb gemaakt op een 'oude' postfiets. Bloed, zweet en tranen zoals u wilt. Blood Sweat & Tears volgt erg fraai op het bericht van Steely Dan. Daarin heb ik geschreven dat 'Pretzel Logic' sinds een half jaar op mijn mp3-speler staat. Ik heb de titelloze plaat van Blood Sweat & Tears al geruime tijd geleden op de speler gezet, alleen heeft dat een zeer zwak volume. Een paar maanden geleden heb ik een nieuwe versie erop gezet en dat is meteen een halve 'greatest hits' met als bonus een paar live-opnames. Een erg sfeervol album dat garandeert dat je door blijft fietsen. 'Spinning Wheel' heeft jaren lang op mijn verlanglijstje gestaan en begin 2024 loop ik tegen de Zweedse persing aan op Discogs. Het nummer staat op nummer 18 in de Gele Bak Top 100 van 2024. 

De kennismaking met Blood Sweat & Tears neemt me andermaal terug naar het NCRV-programma op de zaterdagavond waar ik zoveel 'nieuwe' oude muziek heb leren kennen. 'Elpee Pop' heeft een non-stop eerste uur waarin een band of artiest centraal staat. Er worden echter uitsluitend elpee-tracks gedraaid, dus niet de grootste hits of iets dergelijks. Ik geloof niet dat ik destijds voor de radio heb gezeten met Blood Sweat & Tears maar weet nog wel de aankondiging overdag voor de geest te halen. Is het eind jaren tachtig of begin jaren negentig? De cd-wenskaart. Het is een wenskaart met de titel van één van de twee nummers groot op de kaart. Binnenin zit een 3"-cd-single. Herinnert u zich deze nog? Bij een cd-speler met een lade moet je daar een plastic dingetje omheen buigen om het 5" te maken. Vooral CBS is een tijdje door gegaan met 3". Als ik zelf een cd-speler heb, vind ik nog eens zo'n wenskaart. 'You've made me so very happy' met, jawel, twee nummers van Blood Sweat & Tears. 'Spinning Wheel' is de bonus. Toch wil die laatste maar niet in mijn verzameling komen. Ik hoef ditmaal niet de datum op te zoeken want het is 29 februari 2024 als ik deze van Discogs haal. 

'Als een mannenkoor 150 jaar bestaat hoor je ook niemand klagen dat er geen originele leden meer bij zijn'. Dat is een uitspraak van de drummer van Fairport Convention. Inderdaad een band welke nog steeds bestaat maar zonder iemand die in de eerste bezetting heeft mee gedaan. Hetzelfde verhaal gaat ook op voor Blood Sweat & Tears. Alleen tussen 1981 en 1984 valt er een gat. Toetsenist Glen McClelland is de 'oudste' in de huidige bezetting, hij doet vanaf 1987 van tijd tot tijd mee in de band. Toch zal ik me vooral focussen op de roerige beginperiode van de band. Blood Sweat & Tears wordt op gericht door Al Kooper in 1967. De band The Buckinghams gebruikt dan al koperblazers in  haar muziek en dit inspireert Kooper tot zijn band. Gitarist Steve Katz zal tot de midden jaren zeventig bij de band verblijven. Jim Fielder en Bobby Colomby maken de bezetting compleet, maar dan nog geen blazers in de groep. Altsaxofonist Fred Lipsius komt een maand later bij de band en gaat op eigen houtje een blazersafdeling samenstellen. Dick Halligan, Randy Brecker en Jerry Weiss zijn de eerste. Eind 1967 is de nieuwe band flink aan de rol en wordt het ontdekt door Clive Davis van Columibia. De Al Kooper-groep neemt 'Child Is The Father To The Man' en scoort bescheiden op de Billboard. 'I Can't Quit Her' wil dan ook niet een grote hit worden. 

Dan treden de eerste scheurtjes op. Al Kooper wordt beschouwd als een té zwakke zanger. De bandleden zitten achter Alex Chilton, Stephen Stills en Laura Nyro aan, maar zal uitkomen bij de Canadees David Clayton-Thomas. De tweede plaat heet gewoon 'Blood Sweat & Tears' en bevat drie grote Amerikaanse hits: 'You've Made Me So Very Happy', 'Spinning Wheel' en 'And When I Die'. In Zweden wordt gek genoeg gekozen voor 'Smiling Phases' als de a-kant van 'Wheel'. 'Smiling Phases' is oorspronkelijk van Traffic en vervangt op de Amerikaanse versie van 'Mr. Fantasy'  één van de liedjes van Dave Mason. Dankzij 45cat weet ik dat 'Spinning Wheel' desondanks de 'hit' is geworden in Zweden. Het staat twee weken in de lijst en piekt op zeven. In Amerika piekt 'Spinning Wheel' op twee in de Billboard. In Nederland is het goed voor plek 23. 

Daarna zal de groep zich niet populair maken, maar is dat helemaal hun eigen keuze geweest? De band onderneemt een tournee achter het IJzeren Gordijn mede gefinancierd door de Amerikaanse overheid. Dezelfde overheid die verantwoordelijk wordt gehouden voor de bloedvergieten in Vietnam. Dit zet kwaad bloed bij zowel fans als critici. In recensies van de derde elpee hebben de schrijvers het alleen maar over dit feit dat wordt beschouwd als verraad. Maar opnieuw... Is het een eigen keuze? Het schijnt dat David Clayton-Thomas een strafblad heeft in Canada dat een Amerikaans visum in de weg staat. Door deze samenwerking krijgt Clayton-Thomas dit papiertje wél. Later zullen ze ook nog optreden aan de Sunset Strip van Las Vegas en meer 'uncool' kan je niet zijn als popband. Tenslotte verlaat Clayton-Thomas in 1972 het schip om solistisch door te gaan. De vierde elpee uit 1971 is eigenlijk meteen het laatste dat we zullen horen van de band. Het verhaal houdt niet op want ruim een halve eeuw later treedt Blood Sweat & Tears nog altijd op, maar het succes met Clayton-Thomas hebben ze niet kunnen evenaren. 

'Nuclear Blues' is in 1980 het laatste album met oorspronkelijk werk. In 2023 verschijnt wel 'What The Hell Happened To Blood Sweat & Tears', een documentaire met soundtrack over de geruchtmakende tournee in 1970. 

Honderd achteruit 2024-26: Steely Dan

Tenminste één aflevering van de 'Honderd achteruit' per week. Liever meer maar dan moet de situatie het wel toestaan. Ik hou me momenteel goed aan dat eerste voornemen. Vanavond wederom een band die we zowel in de Top 100 van 2024 als dit jaar aantreffen. Er is momenteel op Facebook iets gaande met 9 albums die je hebben gemaakt tot wie je bent. In mijn overzicht ontbreekt Steely Dan, maar ik zou gemakkelijk nog een tweede of derde kunnen maken. Steely Dan betekent in 1993 wel een lichte ommezwaai op muzikaal gebied en de muziek speelt een belangrijke rol in 1999 en 2000 voor mij. Het begint allemaal met iemand in Heeg. Ik heb zijn vrouw geïnterviewd voor de Sneeker en ik vergaap me aan zijn collectie elpees. Nee, die gaan onder geen beding weg! Een jaar later een telefoontje: Nu de elpees en platenspeler ophalen en anders gaan ze naar het stort! Gelukkig heeft Jelte een vrije dag en zo rijden we even later naar Heeg om de honderden elpees op te halen. Steely Dan springt me meteen het meeste in het oog, hoewel ik in het begin toch erg bij de hits blijf hangen. In 1999 koop ik in Ashton, nabij Mossley, een verzamel-cd van Steely Dan en dat zal voor mijn huidige enthousiasme zorgen. Sinds ik 'Rikki' op single heb, draai ik ook zeer geregeld weer het album 'Pretzel Logic' op mijn mp3-speler. Steely Dan staat vandaag in de schijnwerpers met de nummer 17 in de Top 100 van 2024 en de nummer 10 in de lijst van 2026. Respectievelijk 'Haitian Divorce' uit 1976 en 'Rikki Don't Lose That Number' uit 1974. 

De elpees die in 1993 bij me komen wonen zijn overigens alleen de albums uit de begintijd. 'Countdown To Ecstasy', 'Can't Buy A Thrill', 'Pretzel Logic' en 'Katy Lied' als ik me niet vergis. Het is vooral 'Pretzel Logic' met het verrukkelijke 'Rikki Don't Lose That Number' dat in de jaren negentig de meeste draaiuren zal maken bij mij en dat is nog altijd zo. Het is de nasleep van de zonsverduistering van 1999. Na een week op tournee met de Friese broers rij ik met de ene terug naar zijn huis. Hij zal me later op de middag weer bij mijn ouders brengen want ik ga de volgende dag weer op de boot naar Engeland. Hij zet thuis een elpee op om een beetje te relaxen. Dat album is 'Can't Buy A Thrill' en met name 'Dirty Work' en 'Midnite Cruiser' spreken me meteen aan. Een week later loop ik in Ashton-under-Lyne een verzamel-cd tegen het lijf. Overigens is Steely Dan in Engeland nóg meer een 'cult-band' dan in Nederland, ondanks het feit dat de Duitse single spreekt van een 'top hit in England'. Steely Dan is voor de fijnproevers. Ik neem 'Haitian Divorce' op 15 februari 2024 mee bij Minstrel in Zwolle. 'Rikki Don't Lose That Number' vind ik eindelijk eens op single bij Groenendijk in Steenwijk. Dat is 'Record Store Day' als ik me niet vergis. Het is 11 april 2026. Kort daarna zet ik 'Pretzel Logic' op mijn mp3-speler en dat heeft overuren gedraaid in het laatste half jaar. Het blijft een weergaloos album!

Hoewel één helft van het koninklijke duo ons al lang geleden is ontvallen, bestaat Steely Dan nog wel. Wikipedia vermeldt 2026 als het laatste jaar. Als The Eagles besluit een grootscheepse afscheidstournee te houden in 2023 en 2024 wordt Steely Dan voorgesteld als voorprogramma. Toch laat de gezondheid van Donald Fagen te wensen over en moet Steely Dan al snel verstek laten gaan. Het zijn onder andere Sheryl Crow, Tom Cochrane en The Doobie Brothers die de plek in nemen. Een half jaar geleden vertelt zijn stiefdochter aan een tijdschrift dat Fagen geniet van zijn pensioen en helemaal geen trek heeft aan tournees en dergelijke. Daaruit kan worden geconcludeerd dat Steely Dan niet meer bestaat. Maar eerst gaan we terug naar hoe het is begonnen. Walter Becker en Donald Fagen ontmoeten elkaar op Bard College in Annandale-On-Hudson in de staat New York. Fagen heeft op dat moment een band en Becker solliciteert naar een baan als bassist. Fagen moet hem afwijzen omdat de bandapparatuur van de bassist is en hij ook het management doet voor de band. Fagen hoort hem even later oefenen op de elektrische gitaar en wil meteen een band formeren met hem. De mannen blijken ook nog eens hetzelfde gevoel voor humor te hebben en zijn al snel in staat om samen nummers te schrijven. Het duo gaat door een serie namen en werkt in 1969 als The Leather Canary. Toekomstig komiek Chevy Chase is de drummer. In dat jaar proberen Becker en Fagen zichzelf in de kijker te spelen in de Brill Building in Brooklyn. Kenny Vance heeft wel interesse in de liedjes van Becker en Fagen. Zo schrijven ze nummers voor een filmsoundtrack waaraan ze liever niet worden herinnerd. De demo's die in deze tijd worden opgenomen, zijn al vaak uitgebracht op bootlegs. In 1970 huurt Vance het duo in voor een tournee van zijn oude band: Jay & The Americans. In 1970 nemen Becker en Fagen een album op met de piepjonge Linda Hoover. Dat album zal dan nooit verschijnen, maar komt pas in 2022 uit. Het bevat de eerste opname van 'I Mean To Shine'. 

Barbra Streisand zal het titelnummer tot een gewaardeerde hit maken. Een medewerker van Vance krijgt een baan bij ABC Records en hij huurt op zijn beurt Becker en Fagen in als songschrijvers. Dit zal eveneens resulteren in Steely Dan. In 1972 verschijnt de eerste single: 'Dallas'. De single is té country-achtig om representatief te zijn voor Steely Dan en niemand lijkt rouwig dat de single geen hit wordt. Steely Dan leeft echter nog altijd alleen in de studio en de wens van ABC is om de band ook naar buiten te sturen om het album te promoten. Fagen heeft het leeuwendeel van 'Can't Buy A Thrill' voor zijn rekening genomen als David Palmer als nieuwe leadzanger wordt aangesteld. 'Do It Again' en 'Reelin' In The Years' zijn beide gezongen door Fagen, Palmer vervult de rol in 'Dirty Work'. Het worden al snel favorieten op de Amerikaanse rockstations. Palmer is toegevoegd aan de groep omdat Fagen niet graag 'live' wil zingen, maar de eerste begrijpt het volkomen als hij een paar maanden later de laan wordt uitgestuurd. Fagen moet gewoon over zijn principes heen stappen. 'Countdown To Ecstasy' is helemaal Fagen's werk op zang hoewel voor de concerten nog wel gebruik wordt gemaakt van een zingende percussionist. Het album bevat geen grote hits zoals de voorganger. 'Pretzel Logic' zal hogere ogen gooien en met name door 'Rikki Don't Lose That Number' dat het schopt tot een vierde plek op de Billboard. In Nederland is het goed voor nummer 19 op de Top 40. In Engeland zal het pas in 1979 worden uitgebracht en piekt het op 53. In 1974 is er een crisis in de band. Becker en Fagen willen eigenlijk niet meer toeren en met name gitarist Jeff 'Skunk' Baxter wil niet alleen maar rondhangen in de studio. Het zorgt ervoor dat de laatste opstapt en Steely Dan zich gaat richten op de producties van albums. 'Katy Lied' en 'The Royal Scam' zijn de volgende albums in het overzicht. De laatste bevat onder andere 'Haitian Divorce'. Dat zal alleen in Engeland een hit worden. Dezelfde positie als in de Gele Bak Top 100 van 2024: Nummer 17. 

De albums 'Aja' en 'Gaucho' zijn eveneens prijsnummers maar dan is de koek even op voor Fagen en Becker. De eerste maakt in 1982 het iconische album 'The Nightfly'. Zijn tweede album heet 'Kamakiriad' en wordt geproduceerd door Becker. Dan is een heroprichting van Steely Dan een feit en verschijnt eerst in 1995 de cd 'Alive In America'. Dat is het resultaat van een aantal concerten in het jaar ervoor. 'Two Against Nature' en 'Everything Must Go' zijn de volgende twee studio-albums als Steely Dan. Becker overlijdt op 3 september 2017 aan de gevolgen van kanker en Fagen heeft beloofd om zijn nagedachtenis levend te houden en zo lang mogelijk door te gaan met Steely Dan als dat mogelijk is. Intussen begint ook bij hem de gezondheid op te spelen en zodoende lijkt het nu zeer onwaarschijnlijk dat The Dan ooit nog op een podium staat. Steely Dan is wat dat betreft geen Fairport Convention, zonder Becker en Fagen is er geen Steely Dan mogelijk. 

Het zilveren goud: 2001 deel X

Het is voor de oudste zoon van mijn broer de eerste spontane glimlach na de uitvaart. Broeder is daar zelf niet bij. Hij is afgevoerd naar het crematorium maar wij bezoeken het graf waar de urn zal worden begraven. De ceremonie is al voorbij als we nog wat staan na te praten op het parkeerterrein. Met de oudste heb ik nooit heel erg veel verhaal gehad. Hij is nog lange tijd 'kind' en tijdens het volwassen worden, ontbreekt hij vaak als ze naar Nederland komen. Sinds twee jaar heb ik altijd een fijn contact met hem en ik ben eigenlijk een dag te laat met de felicitaties. 'Vijfentwintig jaar geleden had ik een kale kop'. De kinderen van mijn broers hebben me nooit anders gekend als de oom met het lange haar (hoewel het oom-gebruik hoogstpersoonlijk door broeder is afgeschaft). De weken en maanden 'on the road' hebben hun tol geëist en dat geldt met name voor mijn lange haar. Hygiëne is ver te zoeken in deze weken en iedere dag een douche of eens per twee dagen haar wassen, is een luxe in deze tijd. Reken daarbij de zonkracht in de zomer van 2001 en het haar op mijn kruin is deels verbrand en is één grote klit geworden. Ik zou er gemakkelijk dreadlocks van hebben kunnen maken, maar dat wil ik op dat moment niet. Op donderdag 11 oktober 2001 probeer ik mijn haar te wassen en als het borstelen erg pijnlijk wordt, maak ik er een ritueel van. De oudste van mijn broer is dinsdag 25 jaar geworden. 

De 'Greatest Hits' van Lenny Kravitz neemt me meteen terug naar de 'Monstertocht'. Ik heb de cd een paar weken ervoor gekocht en vooral vanwege 'Fly Away'. Ik zet het album over op minidisc en dat zal me op verschillende malen tijdens deze tocht begeleiden. Ik gris de cd van het stapeltje naast de cd-speler en kies 'Rock And Roll Is Dead' van Lenny Kravitz uit. Dan pak ik de schaar en begin willekeurig in het haar te knippen terwijl de tranen langs mijn wang biggelen. Het gaat er niet om dat ik mezelf een nieuwe coup ga aanmeten, het is de stok achter de deur om naar de kapper te gaan en de rest te laten verwijderen. Ik moet het lange haar moedwillig vandaliseren. Mijn huisbaas ligt in een deuk als ik beneden kom. Nee, ik heb geen talent als kapper. Ik heb eind 1997 voor het laatst rigoureus mijn haar eraf gedaan en heb dan kort haar met een krulletje. Dat wil ik nu niet! Lang haar óf 'Pimmetje kaal', zoals ik het de volgende zomer zal noemen. Ik doe een pet op als ik naar Steenwijk loop. De kappers staan in de rij om me onder handen te nemen, maar... verder dan de stand op de tondeuse gaat het niet. Maar... ik wil kaal! Nee, daar kunnen ze me niet mee helpen. Er is nog wel een kapper die meent het te kunnen doen maar ook deze pakt de tondeuse en laat me voor een gewone knipbeurt betalen, terwijl er slechts een halve millimeter extra af komt. 

In de dagen erna kan ik op tournee. Iedereen moet kennis maken met de nieuwe 'look' en ik geniet met name als mensen het niet direct zien. Dat brengt me op de zaterdag in de kroeg in Tuk en ontmoet daar een oude kameraad. Ik heb Robert een jaar eerder leren kennen als ik voor de aardigheid eens in De Buze ga kijken voor een concert. Hij is op stap met een kameraad die, zo blijkt achteraf, toen in een psychose zat. Robert is de man van brommers en scooters en zo komt mijn Vespa PK 50 ter sprake. Die staat al een jaar heel hard te roesten in de garage van de huisbaas. Het ding is mechanisch niet in orde maar bovenal ligt hij bijna in twee stukken en dat lassen vergt enige expertise. Het gaat met gesloten portemonnee maar Robert neemt deze middag mijn scooter mee naar zijn huis. We zullen later buren worden en de scooter zal in zijn tuin staan te roesten totdat hij gaat verhuizen. Beetje zonde? Ja, de PK50 is dan al best in trek bij oldtimerliefhebbers en ik had het ding wellicht nog wel kunnen verpatsen voor onderdelen. Hij is nu in 2011 definitief naar de scooterhemel gegaan. Of heeft hij hem op het laatst toch nog verkocht en mij een deel van het geld gegeven? Wacht even... daar heb ik in het hele begin van Soul-xotica over geschreven! Honderdvijftig euro heeft die opgebracht in oktober 2011. 

De volgende dag word ik wakker en zegt mijn huisbaas dat mijn broer me verschillende keren heeft geprobeerd te bellen op zaterdag. Hij heeft nieuws! Zijn vrouw is bevallen van een kerngezonde zoon. Het is bijna een George op de laatste letter na. Toch is het geen sjors maar een geo als in de driehoek. Hij is inmiddels vijfentwintig. Naast zijn werk vooral heel erg druk met de BMW die ouder is dan hijzelf. Dat voortdurend bezig zijn met auto's heeft hij ook niet van een vreemde. De eerste auto van broeder is een waar kunstwerk dat blijft groeien totdat de APK-wachtmeester besluit dat het niet meer de weg op kan. Hij heeft dan al bijna twee jaar veel plezier gehad van een Ford Fiësta van tweehonderdenvijftig gulden. Ten tijde van de uitvaart had hij een erg lieve vriendin, maar dat is een jaar geleden uit geraakt. 

De singles zijn alvast een voorschotje op november. Dat is een 'heftige' maand waarover ik nog nóóit heb geschreven, maar ik denk dat twee berichten wel voldoende zullen zijn. De singles van november komen allemaal van de kringloopwinkel in Steenwijk die tegenwoordig in Tuk zit. 

3356 Japanese Boy - Aneka (NL, Hansa, 1981)
3357 Hands Off... She's Mine - The Beat (NL, Arista, 1980)
3358 It's A Man's Man's World - Brilliant (Duitsland, WEA, 1985)
3359 Invitation To Dance - Kim Carnes (Duitsland, EMI America, 1985)
3360 Il Veliero - The Chaplin Band (Duitsland, Mercury, 1982)

Aneka blijkt nu de export-versie te zijn voor de Deense markt, het heeft 'NCB' op het label staan. The Beat associeer ik eigenlijk met een vlooienmarkt maar die heb ik in november 2001 niet bezocht. De laatste drie komen zeer zeker van de genoemde kringloopwinkel. Misschien dat ze op een andere datum zijn gekocht maar ik vind het wel goed zo. Volgende maand kan ik twee delen van zes of drie van vier doen en dit zijn eveneens singles van de kringloop.