Singles round-up: oktober 4

Lekker bezig! Driemaal een 'Singles round-up' op rij? Ja, ik heb het wandelavontuur afgeblazen en ben nu wel in de stemming voor de 'Singles round-up'. Omdat deze rubriek vaak iets langer in beslag neemt, doe ik deze liever op deze winderige en druilerige zondagmiddag dan op een doordeweekse dag met werk in het vooruitzicht. Ik denk dat ik alle singles van oktober nu ook wel binnen heb. De meest recente op LRK staat op het punt om te worden verzonden maar iets zegt me dat ik daar weer invoerkosten over moet betalen. In de nieuwe maand gaan de laatste twee Riker-singles op de post. Afgelopen donderdag krijg ik een 'alert' van Juno over de nieuwste single van The Charities en dan ben ik vlug bereid. Ik heb een paar andere singles al weken in mijn boodschappenmandje liggen en dus plaats ik de bestelling. Tot mijn grote verrassing dit keer geen extra invoerkosten en binnen 48 uur na bestelling op de mat in Uffelte. Dat zijn vijf singles plus de laatste aanwinst van het Echo Chamber-label. Volgende week kan ik in de 'Eindstreep' uit de voeten met zowel een top tien van de Blauwe Bak als van de algemene singles. 

* Madeline Bell- That's What Friends Are For (UK, Dynamite Cuts, 1976, re: 2026)
Nee, het is niet het nummer dat later door Dionne Warwick is opgenomen. Madeline houdt niet van stil zitten. Nadat ze in de late jaren zestig heeft mogen proberen net zo groot en befaamd te worden als Dusty Springfield, speelt ze in de vroege jaren zeventig in Blue Mink en maakt in 1972 een uitstekende solo-elpee. In 1976 leent ze zich voor 'library music', muziek die is gecomponeerd en opgenomen voor gebruik op televisie, in film en reclames. De opdrachtgever hoeft dan niet moeilijk te doen met toestemming vragen aan de artiesten en rechten af te dragen enzovoorts. 'That's What Friends Are For' is geschreven door Madeline met Alan Parker. De volledige bezetting wordt vermeld op het hoesje en dat laat enkele 'grote' namen zien op het gebied van studiomuzikanten in de jaren zeventig. Mike Moran zal in 1977 meedoen aan het songfestival met Lynsey De Paul en hij is toetsenist en arrangeur van de b-kant. Dat is dan weer een cover van 'That's The Way I Like It' van KC & The Sunshine Band en daar zie ik niet zo het nut van in. Niet alleen omdat dit het domweg niet haalt bij het origineel, maar volgens mij willen de heren KC nog steeds geld zien als het in een reclame wordt gebruikt. 'That's What Friends Are For' is een tropische verrassing. Het swingt als een trein zonder dat het heel erg soulvol wordt maar dat is in dit geval helemaal niet erg. Puike release van Dynamite Cuts welke eerder niet verkrijgbaar was. 

* The Break Cracker- I Want You Forward (UK, Echo Labs, 2026)
Ik haal The Break Cracker en The Beat Broker altijd door elkaar. Nu heeft Simon het mysterie opgehelderd: Het is steeds dezelfde dj. Zijn eerste plaat is als The Beat Broker maar dan blijkt al iemand op Instagram deze naam te hebben. Zo wordt het The Break Cracker. Een man met een neus voor exotica. Hij heeft een fantastische uitvoering gevonden van 'I Want You Back' van The Jackson 5 op een elpee van een obscure bigband. Dat heeft hij gelardeerd met wat algemene Jamaicaanse reggae-kreten. Alles bij elkaar is het een feestje dat van de draaitafel spat! Op 'Funky Drummer' gaat hij uit van een klassieke sample en breidt de drums uit en ook dat swingt als een tiet. Deze krijgt zaterdag ook een herkansing. 

* The Charities- Movin' On (UK, Colemine, 2026)
'Silver splattered vinyl'. Tja, het lijkt er niet op dat er een zwarte vinylversie komt en dan dus deze maar. De heren Charities hebben het uitgemaakt met hun liefje en proberen verder te gaan met hun levens en dat gaat ze niet gemakkelijk af. Ik ken het nummer inmiddels omdat ik het heel vaak op Youtube heb gedraaid. Beide kanten zijn typisch voor de 'lowrider soul' hoewel deze in de scene vast nog een paar standjes lager worden gezet met de pitch control. Totdat Facebook mijn account op slot heeft gegooid, volgde ik de band en heb hen leren kennen als ontzettend sympathieke lui met een gedrevenheid die je zelden ziet. 

* Scarlett Fagan- Awaken (UK, Unique Soul, 2026)
Piepjong en helemaal nieuw. Scarlett kent zeker de klassieke namen uit de soul maar beschouwt Amy Winehouse als haar grote voorbeeld. Ik maak een paar weken geleden kennis met 'Awaken' en het is meteen de speelsheid dat me opvalt. Ik heb de plaat in mijn 'Lovely Pair' in de Northern Soul-show van mijn collega en hoor dan ook een stukje van de b-kant. Eerst 'Awaken' voor de tweede maal vandaag. Qua muziek is er niet veel geïnvesteerd maar dat is ook niet belangrijk. Het is de speelse manier van zingen dat deze plaat maakt tot wat het is. Met een beetje mazzel kan Scarlett nog heel groot worden! 'Arise' neigt weer naar 'lowrider' en is ook niet te versmaden. Weer de speelsheid in de zang. Een ding is duidelijk: Scarlett weet haar stem uitermate goed te beheersen. 'Arise' komt zaterdag ook in de show. Twee uitstekende kanten van een grote belofte. 

* Laura Nyro- Sweet Dream Fade (Spanje, Jai Alai, 1995, re: 2026)
Na een roerig bestaan op deze aardboll blaast Laura Nyro op 8 april 1997 haar laatste adem uit. Ze is dan pas 49 jaar jong. Haar laatste oorspronkelijke album dateert van 1993 maar in 1995 neemt ze 'Sweet Dream Fade' op. Het blijft echter tot 2001 op de plank liggen en verschijnt dan op een cd. Jai Alai brengt een paar maanden geleden twee singles uit en normaliter koop ik alles op het label. Toch kan de andere single me niet zo boeien en haal ik de hand over het hart bij Laura. Ze wordt bijgestaan door The Brecker Brothers en de legendarische drummer Bernard 'Pretty' Purdie. Het is een prachtnummer waar ik Alex dankbaar voor ben dat hij dit een kans heeft gegeven. Op de flip staat 'Blue In The Heart' van Irma Thomas. Dat is eveneens een opname uit de jaren negentig en ditmaal meer bluesy. Laura blijft de reden van aanschaf, de jaren negentig-blues heb ik nu wel weer een beetje gehoord. 

* Vondells- Soldier Boy (US, Airtown, 1968, re: 2026)

De keerzijde schijnt Northern Soul te zijn maar voor mij is 'Soldier Boy' de reden van aanschaf. Dit is namelijk heeeele traaaaage 'lowrider soul'. Je voelt de bumper van de verlaagde Cadillac nog altijd over het asfalt schuren. Het origineel is niet te betalen en dus heeft Secret Stash 500 schijfjes op de markt gebracht. Ik heb nummertje 418 voor wie het interesseert want ze zijn met de hand genummerd. Vietnam ontmoet 'lowrider'. 'Hey Girl You've Changed' is inderdaad meer upbeat maar klinkt nog altijd ontzettend 'lo-fi'. Ik zie wel waarom ook Northern Soul-fans hier krom voor liggen en met de dj's uit de Chicano Soul in de mix brengt zo'n plaatje 700 dollar op als er niks over is van het vinyl. In 'VG'-conditie schommelt deze rond de 2500 dollar. Deze Secret Stash-uitgave gaat vast verticaal in prijs stijgen als het eenmaal is uitverkocht!

Singles round-up: oktober 3

Ga ik nu opeens helemaal de reggae en ska in? Nee hoor, het is gewoon één van de vele 'liefhebberijen'. Zoals ik een aantal jaren geleden heel bewust op zoek was naar gospel, zo heeft de reggae en ska een beetje overgenomen. Daar komt ook de interesse voor Engelse persingen bij. Net als de verzamelaarswereld van de soul is ook de reggae en ska een slangennest. Voordat je het weet betaal je als leek een hoofdprijs voor een bootleg of tweede persing. Het is iets voor erbij, hoewel ik over twee weken eens mag proberen om alle recente aanwinsten eens achter elkaar te draaien. Ik weet niet eens goed meer hoe ik erbij ben gekomen maar ik zie opeens dat Susan Cadogan in mijn winkelmandje zit. Dan zoek ik even verder in de handel van deze Fransman en zie nog twee interessante titels. Hij heeft geen hoge waardering op Discogs maar daar kan ik wel doorheen kijken. Veel negatief geblaat van onervaren kopers die denken dat ze voor 'VG' een hagelnieuw exemplaar mogen verwachten. Evenals gospel is 'VG' vaak het beste dat je kan verwachten bij Jamaicaanse persingen. 'Nieuw uit het doosje' betekent een bootleg of een buitenkansje. De Prince Buster-single oogt niet bepaald goed, maar we zullen zien. Als het bevalt, kan ik wel vaker bestellen van deze gast. Toch begin ik met vier Gele Bak-singles die ik vrijdagmiddag in Steenwijk heb gekocht. 

* Neil Diamond- Play Me (NL, Uni, 1972)
Hoewel met name de omgeving van het Steenwijkerdiep wordt verstierd met moderne architectuur, ademt het centrum van Steenwijk bij vlagen iets nostalgisch. Sinds jaar en dag kun je de auto kwijt in twee parkeergarages. In vroegere tijden kon je je paard stallen. De paardenstal herbergt tegenwoordig een inbrengwinkel. Ik heb de zaak jaren lang genegeerd maar stap in april opeens binnen en tref een paar leuke singles. Sindsdien wip ik eens in de zoveel maanden binnen en vind altijd wel iets dat ik kan gebruiken. Ik heb na het bezorgen een boodschapje in het centrum en dan fiets ik bijna door de paardenstal heen. Vooruit! Ik parkeer de fiets en kijk binnen. Bij de meest interessante kraam twee leuke singles uit de vroege jaren zeventig. Zoals ik ben gewend van deze 'kraamvogel' zijn de singles in uitmuntende staat en met een fraai fotohoesje. Vier euro is zijn standaard en, ach, ze zijn het wel waard in mijn beleving. 'Play Me' heb ik vrijdagavond gedraaid en is niet heel erg wereldschokkend maar wel een mooie aanvulling op de omvangrijke Neil Diamond-verzameling. 

* José Felicino- Come Down Jesus (NL, RCA Victor, 1971)
Idem als bij Neil Diamond. Ook deze heb ik vrijdag gedraaid. Opnieuw weer niets nieuws onder de zon maar wel een fraai exemplaar van Feliciano dat ik nog niet in de verzameling heb. Ik zou het liever voor een euro of één of twee hebben gehad, maar hee... het is van een particuliere verzamelaar en met de huidige inflatie vind ik het best okay. 

* Cliff Richard- Some People (Duitsland, EMI, 1987)
De handelaar tegenover degene van de eerste twee singles hanteert ook aparte prijzen. Toch moet ik zeggen dat Cliff erger had gekund dan twee euro. Ik ben best content met deze prijs. Ik heb het altijd een fijn nummer gevonden en hij ontbreekt tot op de dag van heden. Ik zou nu meteen door kunnen gaan met de reggae-singles want... ik heb begrepen dat Cliff dit jaar een kerstsingle gaat uitbrengen in reggae-sferen. 

* Ten Sharp- When The Snow Falls (NL, Epic, 1985)
Nee, nog niet! Eerst mag Storm Boelo nog even het zuiden des lands op de kop zetten. In Uffelte valt het namelijk reuze mee. De zon was er zonet even bij toen ik de foto heb genomen, maar die is nu weer vertrokken. Om vier uur wordt lichte neerslag verwacht. Gaat dat me boeien? Ik wil straks even uitwaaien en ga waarschijnlijk een rondje Winkelsteeg doen of iets dergelijks. Ten Sharp blieft 2,50. Ach, die vijftig cent gaan we ook niet kapot aan. Ik heb zojuist gecheckt en, nee, ik heb deze nog niet. Wel 'Japanese Lovesong' en een jaren negentig-single. Best een eigenaardige en fijne single! Ik kan me niet heugen dat ik hem eerder heb gehoord. 

Dan de hoofdmoot van dit bericht, de drie reggae-singles van Discogs. 

* Susan Cadogan- Hurt So Good (UK, Dip, 1974)
Het zal gek klinken maar ik leer dankzij een Wolfman-collega Susan Cadogan kennen met dit nummer en heb lange tijd niet in de gaten dat het een cover is. Ik denk dat ik 'It Hurts So Good' van Millie Jackson zelfs de eerste keer heb gedraaid zonder de connectie te horen met Susan Cadogan. 'Hurt So Good' is een klassieker in het lover's rock-genre. Geproduceerd en gearrangeerd door niemand minder dan Lee 'Scratch' Perry. 'Hurt So Good' wordt in 1975 een Engelse hit dankzij een release op Magnet. Deze is dan ook in stereo. Voordat deze deal tot stand komt, verschijnt de single in England op Dip en deze is mono als het maar kan. Hij begint zelfs met een gilletje dat ontbreekt op de Magnet. Op de keerzijde doet The Upsetters de instrumentale versie. Hoewel het zondag is, ga ik wel vloeken voor de soul-gemeenschap want ik heb Susan's versie altijd beter gevonden dan die van Millie. We horen Millie even in het intro van 'Loving Is Good' en heel ver op de achtergrond als je het op de koptelefoon beluistert. Verder is dit een dub-benadering van het nummer. 

* Prince Buster & The Blue Beats- Wash Wash (Jamaica, Wildbells, 1964)
45cat vermeldt een prijs van 72 euro. Dat zou die waard zijn als het een Mint betreft. De getoonde Ebay-resultaten zijn alledrie 'VG' en variëren van 24 en 56 dollar en 31 Engelse ponden. Ja, een onervaren verzamelaar zou hebben geklaagd dat de single niet 'very good' is, maar dat is die wel. De plaat is stevig gedraaid en heeft her en der wat kleine fragmentjes van 'distortion' maar helemaal goed voor deze prijs. 'Wash Wash' is een vroege ska-klassieker. 'Don't Make Me Cry' is meer een rhythm & blues-ballade en rechtvaardigt de inclusie in de Blauwe Bak waar de plaat in ieder geval zou zijn gekomen. Het is qua audio ook de betere kant, maar 'Wash Wash' is zeker niet verstierd! Missie geslaagd en wellicht binnenkort weer eens bij deze gast bestellen!

* The Vikings- Six And Seven Books Of Moses (UK, Island, 1963)
Iets met het Engelse Island-label en een vroeg exemplaar. Plus een aardig prijsje en een plaat die beter dan 'VG' zou moeten draaien. Dat klopt. Een licht kraakje en de 'VG' zou zijn vanwege de naam op het label. 'Six And Seven Books Of Moses' is lekkere ouderwetse ska. Ik krijg er goede luim van! 'Zacions' is eenzelfde laken een pak maar iets minder uitbundig dan de a-kant. Maar het is met reggae en ska net als met de soul-dj's, ook die gaan vaak voor de b-kanten en dus moet ik ze wel even beluisteren. Deze drie zitten komende zaterdag in 'Do The 45'. 

Singles round-up: oktober 2

Allemaal drukte op de redactionele burelen. Ten eerste moet er een team worden ingehuurd om de klok te verzetten want daar waag ik me niet aan met mijn lange smalle rug. Verder is er een topoverleg over wat te doen met de 'Singles round-up' van deze maand. Het zou eerst nog het plan zijn geweest om de heren Trump en Poetin bij het overleg te betrekken maar die hebben al genoeg aan hun hoofd. Resultaat is dat ik jullie vandaag de tweede 'Singles round-up' presenteer en precies zoals ik dat twee weken geleden ook had kunnen doen. De postbode heeft me gisteren blij gemaakt met een pakketje van Juno dat ik donderdag heb besteld en de drie reggae-singles. Ik zou de laatste drie eerst nog bij de 'Singles round-up' van Leeuwarden hebben geplaatst, maar... ik heb vrijdagmiddag nog vier Gele Bak-singles gekocht in Steenwijk. Dat maakt dan ook weer een aflevering van zeven en dan hou ik het nu bij de vijftien. Op het gebied van de 'nieuwe' singles zitten er vijf in het pakket van Juno en heb ik nog de laatste Echo Labs voor jullie in de aanbieding. Nu eerst de vijftien resterende singles van twee weken geleden uit Leeuwarden, allemaal potentiële Blauwe Bak-singles. Het grootste gedeelte heb ik in de afgelopen twee afleveringen van 'Do The 45' gedraaid. Toch gaat de apparatuur aan want ik moet een paar b-kanten checken. 

* Ashford & Simpson- Don't Cost You Nothing (UK, Warner Bros., 1978)
Het eerste dat jullie zal opvallen bij de foto is ook de reden waarom ik binnenkort opnieuw naar Leeuwarden wil. Bijna allemaal 'neutrale' Wirl-hoesjes van Barbados. Qua repertoire ligt er nog veel spul dat ik al lang heb, maar dan opnieuw... het is wel verleidelijk. Waar veel van de Surinaamse soul in mijn geval ondergekalkte labels heeft, daar zijn deze singles nagenoeg vrij van dat euvel en oogt het vinyl ook zeer goed. Ik ga in ieder geval terug om 'Midnight Blue' van Wendy Alleyne op te halen. Niet alleen is het een label-variatie maar mijn oude is flink uit het lood. Ashford & Simpson heb ik gewoon in de Nederlandse persing en, als ik me niet vergis, ook in de Amerikaanse. Hoewel de a-kant niet versmaden is, sla ik vooral aan bij 'Let Love Use Me' op de b-kant. Plus het feit dat het een Engelse persing is en een smetteloos 'neutraal' Wirl-hoesje heeft. 'Let Love Use Me' bezit een tijdloze schoonheid en fijn om deze als Engelse persing te hebben.

* The Chambers Brothers- Have A Little Faith (Jamaica, Columbia, 1969)
De a-kant heb ik vorige week in de show gedraaid en deze wordt verstierd door een heel zwaar achtergrondgelud. Een sterke ruis hoewel de muziek kristalhelder klinkt. Tja, dat zijn Jamaicaanse persingen. 'To Love Somebody' op de keerzijde is een cover van The Bee Gees en niet interessant. 'Have A Little Faith' is buiten de ruis om bijna een sfeervolle gospel met de ijzersterke harmonieën van de gebroeders. Niet heel erg essentieel maar hij mag van mij in de Blauwe Bak. 

* Ray Charles- Eleanor Rigby (NL, Stateside, 1968)
De a-kant heb ik twee weken geleden gedraaid in 'The Vinyl Countdown' en gisteravond de keerzijde. Over de a-kant kan ik kort zijn: Het is op zichzelf best interessant om te horen wat ome Ray doet met het Beatles-nummer. Het krijgt uiteraard méér begeleiding dan op het origineel maar het blijft wel een popsong. Dat gaat Ray niet veranderen en dus vind ik die kant niet interessant genoeg voor de Blauwe Bak. Op de b-kant staat het eigen 'Misunderstanding' en dat is nergens heel erg essentieel, maar desondanks best een leuke kant voor de Blauwe Bak. Met de hakken over de sloot. 

* Betty Everett & Jerry Butler- Let It Be Me (UK, President, 1968)
Het past in de lijn van de Wirl-hoesjes, de aanwezigheid van singles op het Uncle-label en bijvoorbeeld de single van Ray Charles. Jerry en Betty hebben afzonderlijk uitstekende platen gemaakt, samen worden ze een hoek in gedrukt waar ik ze liever niet hoor. 'Let It Be Me' is een crooner met groots orkest, hoewel Jerry nog het meest bezield klinkt van de twee. Op de andere kant staat 'Smile' en, verdorie, dat hadden ze kunnen opvoeren zoals Clara Ward maar ook dit blijft de gebruikelijke dweil. Leuk voor in de Engelse bak maar of ik het grijs ga draaien? Dat denk ik niet. 

* Godwin Gramms- Ivette My Love (Suriname, Uncle, 1974)
Heb ik deze plaat stiekem al of heb ik hem ooit in een boodschappenmandje gehad? Dat is de vraag. Toch kan ik hem nergens vinden in de documenten die ik tot mijn beschikking heb. Goed gegokt dus? Godwin Gramms heb ik wel ergens als gastzanger. Je zou het niet verwachten maar het is een slijper van de bovenste plank. Toch heeft ook Godwin in iedere stad zijn schatje want naast dat hij de liefde betuigt aan Ivette, zingt hij op de b-kant een aubade aan Mirtha. Dat heeft interessante blazers en maakt het voor mij meteen een stuk leuker. Ja, dit wordt de kant die jullie komende zaterdag kunnen horen in 'Do The 45'. 

* Mark Holder- Thrilling Emotion (Barbados, Trex, 1976)
De hoesjes gaan in ieder geval voor échte Wirl-producten worden gebruikt. Eigenlijk horen de hoesjes bij een single als deze. Je treft de 'gewone' Wirl-hoesjes vaak genoeg. De platen op andere labels en Amerikaanse singles waarvan Wirl de distributie doet, komen in deze 'neutrale' hoesjes. Ik heb Mark vanochtend gedraaid in de show. 'Thrilling Emotion' is een prachtige ballade met prachtige zang en een gitaarloopje. Zoals het zo vaak het geval is bij platen van Barbados, zingt Mark vanuit zijn tenen. 'Bring My Lover Back' is daarentegen meer uptempo. Door de 'lo-fi'-opname zou je het kunnen uitschelden voor iets van tien jaar oud. Dit is uiteindelijk de meer interessante kant dus deze schijf krijgt volgende week een herkansing. 

* Tommy Hunt- I Am A Witness (US, Scepter, 1963)
Authentiek Amerikaans styreen en niet geheel smetteloos, maar nog steeds goed te genieten. In tegenstelling tot sommige Surinaamse vakbroeders heeft deze dj goed voor zijn collectie gezorgd! In 1963 werkt Hunt met Ed Townsend. 'Witness' is een prachtige ballade, op 'I'm With You' probeert Hunt te rocken. Dat laatste gaat nergens over. 

* Van McCoy- Soul Cha Cha (UK, H&L, 1976)
Uiteraard heb ik deze al in de Nederlandse uitdossing maar de Engelse persing wint in dit geval. De a-kant is natuurlijk geen fluit aan voor de Blauwe Bak. Laat me dan maar eens 'African Symphony' proeven. Dat is zonder meer de interessante kant van de twee. Het zit erg fraai in elkaar en heeft de onmiskenbare Van McCoy-magie. Nog eentje die een herkansing verdient!

* Names & Faces- You Always Be A Friend (Suriname, Uncle, 1974)
De a-kant is van de hand van de heren van Hot Chocolate. Ze worden niet eens apart bij naam genoemd op het label. Ze blijven dit keer in de buurt van het origineel met een charmant strijkerskwartet en wah wah-pedalen rond het refrein. Op de flip staat 'Woman' en dat is dan weer een eigen nummer. Dat klinkt nóg fijner dan de a-kant. Verbeeld ik het me of zit er zand in mijn pantoffels? Dit is zonder meer een 'double-sider'. 

* O'Jays- I Love Music (NL, Philadelphia International, 1976)
Voor die prijs kan ik hem niet laten liggen maar deze heb ik uiteraard al in de Engelse persing met de volledige versie op de b-kant. Erg fraai met het fotohoesje!

* Raydio- More Than One Way To Love A Woman (US, Arista, 1979)
In een T-Neck-hoesje ditmaal. Daar heb ik wel een Isley Brothers-single voor als gegadigde. Raydio staat voor kwaliteit maar toch ben ik niet zo zeker van een positie in de Blauwe Bak voor de a-kant. Het klinkt een beetje gewoontjes. 'Hot Stuff' op de b-kant is erg funky maar ook dat gaat het niet in de Blauwe Bak brengen. Hoewel de plaat vorige week in 'Do The 45' heeft gezeten, denk ik dat deze in de Gele Bak terecht gaat komen. 

* Peggy Scott & Jo Jo Benson- Lover's Holiday (NL, Stateside, 1968)
Altijd leuk, zo'n Nederlandse persing van Peggy en Jo Jo. 'Lovers Holiday' is lekker upbeat met de 'powerhouse' van hun complimenterende stemmen. Toch nieg ik vaker voor de b-kant en dat is ook het geval met 'Here With Me'. Het is wel oppassen bij het opzetten want er mist een heel klein stukje uit de rand, maar over het algemeen is hij erg goed te genieten. 

* The Soul Stirrers- I Know I'll Be Free (US, Checker, 1965)
Eigenlijk is 'Christmas Joy' de a-kant. Ondanks dat het slechts twee maanden is tot Eerste Kerstdag beschouw ik 'I Know I'll Be Free' als de a-kant. Sam Cooke heeft de groep al jaren ervoor verlaten, maar dit is helemaal in de sfeer van Sam. De 'Christmas Joy' is geen luidruchtige kerstboom met knipperende lichtjes, maar een intens geluk van een religieus persoon. Geen dijenkletser en dus blijft 'I Know I'll Be Free' de favoriete kant van de twee. 

* The Trammps- Shout (NL, Philadelphia International, 1974)
Ik heb vorige week 'Where Do We Go From Here' gedraaid zonder dat ik in de gaten heb dat het de b-kant is van 'Shout. Ik vind 'Where Do We Go From Here' sfeervol genoeg voor de Blauwe Bak.

* Gary Walker- Who Needs You So Bad (US, Jin, 1966)
Is het? Is het? Nee, natuurlijk niet. Toch schijnt het dat rockliefhebbers het wel hebben gedacht! Voordat Gary aan de slag gaat met The Walker Brothers heet deze gewoon Gary Leeds en maakt pas vanaf 1966 platen als Gary Walker & Rain. De Gary Walker op Jin is een Amerikaanse zanger en klinkt nergens op het stemgeluid van Gary Leeds. 'Who Needs You So Bad' is een heerlijke Southern slijper. 'Cry Cry Cry' is van eenzelfde laken een pak. Southern Soul in optima forma!

*Radiolinks week 43

Normaal gesproken zou ik nu al in bed hebben gelegen, maar ik ben morgen vrij van werk. Ze kunnen het rooster voor morgen niet rond krijgen en dus is besloten om de zaterdagpost op maandag te bezorgen. Ik vind het helemaal niet erg. Ik geloof dat de wind maandag alweer ietsje is gaan liggen. Vanmorgen heb ik mijn eerste ritje mogen maken met de nieuwe elektrische fiets. Geen idee waarom we een nieuwe hebben, maar op zijn minst is het een fiets waarvan de accu nog niet is verkloot. Ik heb flink wat kilometers gemaakt vandaag en de accu is nog altijd halfvol. Dat geeft de burger moed! Nu ga ik eerst de aflevering van The Spirit Of The Seventies met jullie delen en traditioneel de speellijst. 

Uur 1
1. I Love You Love Me Love - Gary Glitter (NL, Bell, 1973)
2. Bombay - Golden Earring (NL, Polydor, 1976)
3. Honeybee - Gloria Gaynor (Duitsland, MGM, 1974)
4. The Leader - Unit Gloria (NL, Imperial, 1971)
5. Baby Blue - Full House (NL, CBS, 1976)
6. Okefonokee - Ghizlane (NL, Negram, 1970)
7. Under The Table - The Godz (NL, RCA Victor, 1978)
8. How High The Moon - Gloria Gaynor (NL, MGM, 1975)
9. Our Father - Unit Gloria (NL, Imperial, 1970)
10. Warm Summer Rain - Phillip Goodhand-Tait (NL, DJM, 1973)
11. Bright Eyes - Art Garfunkel (UK, CBS, 1979)
12. I Will Survive - Gloria Gaynor (US, Polydor, 1978)
13. Gentlemen Callers Not Allowed - Gilla & Bobby (NL, Hansa, 1977)
14. Weekend Love - Golden Earring (NL, Polydor, 1979)
15. Kap'ren Varen - Fungus (NL, Negram, 1974)

Uur 2
1. August October - Robin Gibb (Duitsland, Polydor, 1970)
2. Never Let Her Slip Away - Andrew Gold (UK, Asylum, 1978)
3. I'll Kiss Your Memory - Barry Gibb (Duitsland, Polydor, 1970)
4. Railroad - Maurice Gibb (NL, Polydor, 1970)
5. I Just Want To Be Your Everything - Andy Gibb (NL, RSO, 1977)
6. Sunburn - Graham Gouldman (UK, Mercury, 1979)
7. Elizabethan Reggae - Boris Gardner (Zuid Afrika, Fontana, 1970)
8. I'm A Bum - The Gloomys (NL, Pink Elephant, 1971)
9. Father Christmas Do Not Touch Me - The Goodies (UK, Bradleys, 1974)
10. I Wanna Stay With You - Gallagher & Lyle (UK, A&M, 1976)
11. Have You Heard The Word - The Fut (US, Fut, 1970, re: 1973)
12. Play Me - Neil Diamond (NL, Uni, 1972)
13. Come Down Jesus - Jose Feliciano (NL, RCA Victor, 1971)
14. Making Up Again - Goldie (NL, Bronze, 1978)
15. Oceans Away - Phillip Goodhand-Tait (NL, Chrysalis, 1976)
16. Miracles - Anita Garbo (NL, Poker, 1977)
17. Ripples - Genesis (UK, Charisma, 1976)

'Do The 45' duurt deze week vier uren en daarin maak ik een sprong van de labels die beginnen met Soul via Stateside en Tamla Motown naar de eerste twee met een U. De complete show is hier te vinden. Morgen volgt The Vinyl Countdown plus de speellijst van deze show.

Week Spot: John Lee Hooker

Het is ambitieus maar ik heb het plan om komende zaterdag vier uren te doen. De show zal beginnen met een hele reeks met labels die beginnen met het woord 'soul', maar verderop in de show een lange reeks single op het Stateside-label. Rarenorthernsoul biedt geregeld een soortgelijke partij aan met singles op het Columbia-label. Het heeft 'Leader Of The Laundromat' van The Detergents in de soundfile en dat is op zichzelf best interessant. De rest van de singles ogen vooral als Dave Clark Five en Cliff Richard en dus weer niet zo heel interessant. Ik heb in januari een flinke slag geslagen met een partij singles op Stateside en de 'UK-updates' van Chris in juni helpen me verder met de collectie. Stateside wordt lange tijd gebruikt door EMI als paraplu-label voor kleinere Amerikaanse platenmaatschappijen waarvoor ze niet zelf een label op voorraad hebben. Voor de soul en de zwarte muziek in het algemeen is het een erg interessant label, zeker als je verzamelaar bent van Engelse persingen. Als ik 22 singles tel in de lijst kom ik in de Stateside-singles uit. Er zijn al een aantal Week Spot geweest en ik blijf zoeken. Dan zie ik 'Dimples' staan van John Lee Hooker en... waarom ook niet? Niks mis met wat oude rhythm & blues op zijn tijd. 

Ik leer Hooker kennen dankzij 'The Healer', de single die hij opneemt met Carlos Santana. Even later vind ik 'Crawling Kingsnake' op een jukebox-single en deze vind ik weer interessant omdat The Doors het heeft gecoverd op 'L.A. Woman'. Verder moet ik bekennen dat ik niet heel erg thuis ben in het werk van John Lee Hooker, maar mijn ogen lichten op als ik in januari 'Dimples' zie liggen tussen de Stateside-singles. Sterker nog: Ik ben me dan niet eens bewust dat het een stuk of twintig singles zijn. Alleen John Lee Hooker zou het me al waard zijn geweest! Op 22 augustus staan er een berg kaarsjes op de taart, maar het is alleen John Lee die precies weet hoeveel. 1917 is het vaakst gebruikt als geboortejaar maar er zijn administratieve stukken uit 1920 die zeggen dat hij in 1912 is geboren. Als iemand hem confronteert met 1912 of 1917 antwoordt hij steevast 1920 hoewel er ook lieden zijn die beweren dat hij in 1923 is geboren. In 1920 is er een soort van volkstelling en daaruit blijkt dat John zeven jaar oud is en één van de negen kinderen die woont in het gezin van William en Minnie Hooker in Tutwiler in Mississippi. In 2017 zijn echter de meeste vieringen geweest van zijn geboortedag. 

Voor menig gast in de Week Spot begint de loopbaan in de kerk. Als kind mogen de telgen van de Hooker-familie alleen luisteren naar gewijde liederen. Ze krijgen thuisonderwijs en zo wordt in de gaten gehouden dat ze niet in de buurt komen van de duivel en zijn muziek. In 1921 scheiden hun ouders en trouwt zijn moeder met William Moore, een bluesmuzikant. Deze koopt de eerste gitaar voor John Lee en deze dankt zijn inventeieve gitaarstijl aan die van Moore. Hooker's zus Alice gaat op stap met Tony Hollins en deze leert Hooker een aantal nummers waaronder 'Crawlin' Kingsnake'. Op zijn veertiende loopt hij weg van huis en zal zijn moeder en stiefvader nooit meer zien. In de jaren dertig woont hij in Memphis, tijdens de Tweede Wereldoorlog komt hij in Detroit waar hij een baantje krijgt in de Ford-fabriek. In zijn vrije tijd speelt hij op feestjes en in clubs. Hij speelt dan alleen nog akoestisch gitaar en het succes in Detroit leidt ertoe dat hij zijn eerste eilektrische gitaar aanschaft. 

In 1948 wordt zijn eerste opname uitgebracht. 'Boogie Chillen' verschijnt bij Modern Records in Los Angeles. Het is meteen een hit en wordt in 1949 de bestverkochte plaat van een zwarte artiest. De werkwijze van John Lee Hooker is complex. Hij bedenkt vooraf niet een groove, maar tijdens de opname van het nummer. Het is dus lastig voor een begeleidingsband en dus neemt Bernie Besman in Detroit enkel John Lee's zang, gitaarsepel en het gestamp op een houten vloer op voor de platen. Aan het begin van de jaren zestig krijgt Hooker de mogelijkheid om platen op te nemen voor Vee-Jay. Dan verzamelt hij ook een paar mensen om zich heen die wél begrijpen wat hij aan het doen is en krijgt hij een begeleidingsband. 'Boom Boom' en 'Dimples' zullen uitgroeien tot evergreens in het genre. EMI verzorgt de distributie van Vee-Jay in Europa maar heeft geen eigen etiketjes voor op de platen en dus verschijnen deze op Stateside. 

'Dimples' schopt het tot een 23e plek op de Engelse hitparade maar verder zullen ze geen last meer van hem hebben op deze lijst. Niet eerder weer dan in de jaren negentig. In de begin jaren zeventig neemt hij een paar platen op met Canned Heat en in 1980 speelt hij 'Boom Boom' op de soundtrack van 'Blues Brothers'. In 1989 maakt hij het album 'The Healer' met onder andere Santana an Bonnie Raitt als gasten. Er zullen nog een aantal soortgelijke albums volgen. Op 21 juni 2001 overlijdt Hooker in zijn slaap. Hoe oud hij is geworden? Tja, dat laat ik aan jullie over!

Postsierlijk deel 4 (slot)

Ach vooruit, ik zit even in de 'flow' en de ideeën voor het laatste deel vliegen me om de oren. Ik ga dit bericht beginnen met vader. Hij heeft nog nét mijn debuut in de post meegemaakt. Tijdens ons laatste etentje hebben we het nog gehad over de post. Als hij komt te overlijden, is het even helemaal mis. Ik geloof niet dat hij daar iets van heeft gemerkt. Het is de periode dat het SW-bedrijf stopt met betalen en dat de gemeente ook niet wil in springen. Het UWV wil me wel helpen maar ik moet dan abrupt stoppen met werken. Enfin, deze geschiedenis heb ik vast in de eerste aflevering uit de doeken gedaan. Steenwijk is nog zelfstandig als ik daar begin in de post. We bezorgen voor Selectmail, DHL en Sandd plus de lokale post van de gemeente en een notaris. Meppel is ooit op bezoek geweest in Steenwijk om inspiratie op te doen voor hun postafdeling. Meppel gaat echter werken in het Business Post-model met uitwisselingsbedrijven. In 2013 neemt het postbedrijf de post over in Meppel en sinds 2016 valt Steenwijk eveneens onder Meppel. Ik help dan al eens incidenteel als de nood aan de man is in Steenwijk, meest op vrijdag en in de vakantieperiodes. Wat heb ik liever? Tja, Steenwijk natuurlijk! Het is compacter dan Meppel. Voor de Berggierslanden in Meppel moet je eerst drie kilometer fietsen met bomvolle tassen voordat je kan gaan bezorgen. Dan zit je in Steenwijk al halverwege de bezorgwijk. Bovendien ken ik Steenwijk als mijn broekzak en heb ik in Meppel altijd plattegrondjes nodig, zeker als ik in een andere wijk bezorg. In 2023 ga ik dan ook volledig aan de slag in Steenwijk. Eigenlijk al eerder als we de onnodige vrijdagen niet mee rekenen. 

Wat is de invloed van vader? Hij droomt als kind al over een carrière als internationaal vrachtwagenchauffeur. Het zijn de broze heupen (waaraan hij meerdere malen is geopereerd) dat maakt dat dit niet voor hem is weg gelegd. Na jaren in de fabriek gaat hij aan de slag als handelsvertegenwoordiger. Decennia vóór de mobiele telefoon en laptop geeft dit dezelfde vrijheid en verantwoordelijkheid als van een chauffeur. Deze drang naar 'vrijheid' brengt mijn oudste broer in de midden jaren tachtig in Denemarken. Het is voor broeder de liefde die hem in dat land brengt, maar ook hier moet de drang naar avontuur hebben gespeeld. Zelf zoek ik eerst mijn heil in Engeland maar vind even later dat ik toch beter op mijn plek ben met een eigen hutje. Het postwerk is dan wel weer een drang naar zelfstandigheid en verantwoordelijkheid. Kan het ook ongewenste vormen aannemen? Euh... ja... met gebrek aan een vaste hand kan het uit de klauwen lopen. 

Ik heb onlangs nog het weekend van 21 september 2024 gememoreerd. Ik heb dan op zaterdag vrij om een concert te bezoeken maar kan niet helemaal vrij krijgen. In plaats daarvan bezorg ik de post van zaterdag op maandag. Dezelfde constructie is een paar weken eerder ook al geweest met Living Colour in Steenwijk. Het is de tijd dat ik nog wel even laat weten als ik niet op zaterdag werk en op maandag ga bezorgen. Het hek is dan namelijk al een tijdje van de dam. We vallen onder Groningen in plaats van Zwolle, maar dat bemoeit zich nauwelijks meer met het reilen en zeilen in Steenwijk. Het redt zichzelf ook wel, hetzij op een onorthodoxe manier. Met name in mijn geval. Zoete lieve Gerritje gaat opeens zelf bepalen hoe laat hij begint en wanneer het fluitsignaal klinkt. Eigenlijk moet ik om twaalf uur beginnen maar het is ook geregeld drie uur als ik aan de post begin. Zomers mag ik van het bedrijf tot acht uur bezorgen, dus dat geeft me een zee van tijd. Kan het altijd zo blijven? Nee, natuurlijk niet! Zodra er weer meer begeleiding komt van bovenaf, dan is het ook gedaan met mijn vrije werktijden. De voorvrouw heeft echter alle vertrouwen in mij dat ik de post weg krijg. Welke dag of welk tijdstip zal haar worst zijn. 

Dan is het begin 2026 en gaat het toch wat borrelen in Steenwijk. Groningen geeft aan geen tijd meer te hebben voor Steenwijk. Alsof ze in de jaren ervoor zich om Steenwijk heeft bekommerd. We gaan weer terug naar Zwolle. Tegelijk is het kwart voor twaalf voor de post binnen het bedrijf. De chef van Zwolle krijgt nog één kans om de postbedrijven op orde en winstgevend te maken. In het begin ben ik sceptisch, maar inmiddels voel ik ook de 'drive' om het tot een succes te maken. In juni vindt er een gesprek plaats tussen mij, mijn SW-consulent en de chef van Zwolle. Twaalf uur is té laat, half negen is me té vroeg en dus komen we tot een deal: Tien uur beginnen. Strikt op zaterdag werken en dus niet op maandag. Kort daarop gaat de zaterdag er juist vanaf en gaan we van maandag tot en met vrijdag werken. Dit omdat PostNL het voornemen heeft voor 2027. Als dat erachter komt dat we de zaterdagpost op maandag bezorgen, ontstaat de huidige constructie. Ik breng op zaterdag de PostNL rond en ben op maandag vrij. Eerlijk gezegd hoop ik dat PostNL de plannen nog gaat herzien want ik mag graag op zaterdag werken! Maandag, dinsdag en woensdag achtereen is té intensief geworden voor mij en dus wil ik naar de woensdag als vrije dag om de week door midden te zagen. Voorlopig mag ik dus van dinsdag tot en met zaterdag. 

Ik heb gisteren nog gebeld met de chef en die is uiterst tevreden over mij. Houden zo! Hopelijk kunnen we de postbezorging rendabel houden. Inmiddels is het werkgebied uitgebouwd naar Steenwijkerwold en daar heb ik vorige week vrijdag mijn debuut gemaakt. Dat begin ik nu al te 'snappen'. Eeserwold is er eveneens bij gekomen, daar heb ik de afgelopen jaren al eens incidenteel een brief bezorgd. 

Tot zover de feestelijkheden rond mijn vijftienjarig jubileum als postbode. Vijftien jaar méér zou prachtig zijn maar ik blijf realistisch. Geniet ervan zolang als het kan!

Postsierlijk deel 3

Het geheugen even opfrissen? Ja, dat zal wel nodig zijn! Ik heb vorig jaar december mijn vijftienjarig jubileum in de post gevierd. In januari volgt daarop een tweede deel en dan...? Te druk met de 'Singles round-up', 'Honderd achteruit' en heel vaak stomweg niet gedacht aan een vervolg. De laatste weken gaat het weer kriebelen en vooruit... hier is na ruim negen maanden het derde deel van 'Postsierlijk'. Het eerste deel heb ik niet gelezen maar dat zal over de aanloop in Steenwijk zijn geweest. In het tweede deel kom ik in Meppel te werken en gaat het voornamelijk over de voorsortering. Voor het derde deel beloof ik de 'hoogte- en dieptepunten' van het bezorgen in Meppel. Dieptepunten in de bezorging? Dat kan ik me niet herinneren. Er is wel veel getouwtrek in 2015 maar heeft niet direct met de bezorging te maken. Ik heb op zichzelf best wel lol gekregen in het administratieve sorteerwerk, alleen... is dat geen fulltime baan. Het betekent dat ik de overige uren op een inpakafdeling moet doorbrengen met chagrijnige collega's en waar niet rekening wordt gehouden met mijn haperende motoriek. Zo trek ik de stoute schoenen aan en bied mezelf aan bij Jan, de voorman in de post. Hoe meer uren ik kan bezorgen, hoe minder dat ik op de afdeling hoef te werken. Ik weet mijn allereerste postronde nog wel te herinneren maar kan er geen jaartal op plakken. Ik denk dat 2015 het jaar is geweest dat de bezorging steeds meer een onderdeel wordt van mijn werkzaamheden. 

In ieder geval op dinsdag. Dan ben ik aan het werk in de wijk Oosterboer. Tegelijk moet ik 's middags aanwezig zijn bij een trajectbegeleiding en dat loopt elkaar wel eens in de weg. Het is ook de tijd dat ik met 'Tuesday Night Music Club' begin op de dinsdagavond. Dikwijls moet ik er tegenaan fietsen om een beetje op tijd thuis te zijn voor de radioshow. Dan wordt het bezorgen 'serieuzer' en gaat het bedrijf me vooral op woensdag nodig hebben. Ik schuif dan mijn vrije dag van woensdag naar dinsdag en zo krijgt 'Tuesday Night Music Club' ruim baan. In de corona-tijd werk ik wel weer eens op dinsdag en is het ploeteren om op tijd klaar te zijn voor de radioshow. De eerste keren zit ik vooral in de Oosterboer. Ik heb het wel vaker gezegd: Er zijn dorpen in Friesland die kleiner zijn qua omtrek dan de wijk Oosterboer. Het kost me enige maanden om de logica te vinden. Ik laat mijn collega Richard eens sorteren en dan ontdek ik hoe je binnendoor kan fietsen van de ene helft naar de andere en, als het ware, de wijk in een rondje kan doen. Ik herinner me een snikhete donderdag als ik dit nog niet weet. Onze nieuwe chef in Meppel heeft ook deels de leiding over Zwartewaterland. Het is meteen na mijn vakantie in 2015 dat ik samen met hem op een maandag Rabobank-boekjes ga bezorgen in Genemuiden. Het wordt laat, maar we hebben beide de blik op oneindig en zijn uiterst tevreden als we om half negen alles hebben bezorgd. We zijn dan ruim een halve dag aan het zwoegen geweest! Dat is ook de tijd dat het getouwtrek begint. 

In januari heb ik geschreven dat ik één van de twintig ben die eigenlijk buiten de sociale werkvoorziening moet worden geplaatst maar wel met begeleiding en oog voor mijn tekortkomingen. Het postbedrijf laat eind 2014 al weten dat ze me graag in dienst willen nemen. Mooi, dat is geregeld! Of...? De wachtlijstconsulent wil niet op één paard tegelijk gokken en wil me laten solliciteren bij allerhande bedrijven. Als blijkt dat er nog niet eens contact is gelegd met het postbedrijf, gooi ik de kont tegen de krib. Met effect! In Zwolle heb ik een erg fijne contactpersoon en deze zal het 'voor elkaar' maken. Dan slaat het noodlot toe. Hij komt tijdens een fietsvakantie te val en moet maanden revalideren. Zijn vervanger wil zich niet met mijn zaak bemoeien. Eind 2015 wordt bekend dat de gemeente in zee gaat met een ander postbedrijf voor de verwerking van hun post. De contactpersoon is inmiddels hersteld en geeft aan 'dat het nu opeens erg onzeker is of ik nog word aangenomen'. Er volgen maanden vol spanning inclusief een totaal verstierde oudejaarsavond. In het nieuwe jaar wordt bekend dat ik het contract te pakken heb. Ik heb die dag wederom in Genemuiden bezorgd als ik na afloop bij een bekertje koffie het contract teken. Begin 2017 moet ik een keuze maken. Ik ben inmiddels begonnen met de ondersteuning in Steenwijk op de vrijdag. Meppel heeft me op zaterdag nodig. Dat betekent dat ik 'Do The 45' op de zaterdagmiddag moet schrappen. De maandag met Ina wordt omgewisseld naar de vrijdag met Ina want wie op zaterdag werkt, heeft maandag vrij. Deze week in 2026 heb ik het helemaal gemakkelijk want ik hoef zaterdag niet naar Steenwijk. In plaats daarvan wordt het volgende week vijf dagen. 

In 2019 is mijn jaarcontract al drie keer verlengd en moet het bedrijf me nu in vaste dienst nemen. Dat is een debacle. Er verandert namelijk helemaal niets voor mij. Ik blijf bij hetzelfde onpersoonlijke payroll-bedrijf dat het loon steevast té laat overmaakt. Het postbedrijf gaat zich nu als een regulier uitzendbureau stationeren en het houdt niet rekening met mijn tekortkomingen. Begin 2020 moet ik smeken bij het SW-bedrijf om me weer terug te nemen. Ik heb immers een terugkeer-garantie. Ik wil gewoon het werk blijven doen zoals ik dat ben gewend, maar niet meer onder het juk van het postbedrijf. Ik slaag erin en ben mezelf eeuwig dankbaar! Ik ben financieel veel beter af in de huidige situatie dan op de payroll. 

Dieptepunten? Ja, dezelfde periode. Ik kan uiterst goed werken met de voorgenoemde collega Richard, alleen lopen de zaterdagen wel de spuigaten uit. Soms zijn we om acht uur 's avonds nog in het pikkedonker aan het bezorgen. De dinsdag wordt weer ingevoerd als 'experimentje', maar de helft van de tijd kom ik naar Meppel gefietst voor vijf poststukken. Ik kan me ook een dinsdag herinneren in de winter van 2021 waarbij ik er tegenaan moet fietsen om op tijd weer in Uffelte te zijn. Het kán dus wel! Begin 2022 zit Steenwijk, dat sinds 2016 onder 'ons' valt, met een personeelstekort en ga ik meer regelmatig naar Steenwijk te bezorgen. Omdat ik beslist niet onder het SW-bedrijf van Steenwijk wil vallen (Uffelte zit wat dat betreft tussen twee gemeentes in), blijf ik onder Meppel vallen. Om toch nog wat contact te houden met Meppel wordt in 2023 voorgesteld om de vrijdag in Meppel te bezorgen. Dat is drie keer niks en na een jaar blijkt dat Steenwijk mijn hulp veel beter kan gebruiken. De vrijdagen zijn op Soul-xotica vastgelegd in de 'Singles round-up' met betrekking tot het platenwinkeltje op het Prinsenplein. Als dat de deuren sluit, is het bezorgen in Meppel ook passé. 

In het volgende deel ga ik het dan hebben over het bezorgen in Steenwijk van de afgelopen negen jaar. Dat zal tevens het slot worden van de feestelijkheden.