Singles round-up: februari 2

Na een weekje 'Honderd achteruit' is dit wederom een weekje 'Singles round-up'. Hoewel ik geen haast heb met de singles van Mark ben ik al een weekje aan het sparen voor een eerste aflevering met 'nieuwe' platen. Vanmiddag is een pakketje van Juno binnen gekomen dat ik zondag heb besteld. Er zijn drie van Juno van vorige week en intussen is er een nieuwe LRK uit. Daarvan heb ik ook de 'issue' maar die zit nog altijd ingepakt. Het is een paar weken geleden dat de eigenaar van LRK vier proefpersingen toont. 'Hoeveel voor de vier?', is eerst bedoeld als een grapje maar gaandeweg begint hij steeds meer interesse te krijgen. Noem het een 'kickstart'. In principe zijn deze proefpersingen gratis bij een bestelling en ze zijn ook niet voor verkoop bestemd. Ik betaal bij Echo Chamber een flinke prijs voor de proefpersingen en stel LRK hetzelfde voor. Er kleeft voor hem wel een risico aan vast: Ik heb momenteel twee singles waarvan nog niemand, buiten het platenlabel en de muzikanten, hebben gehoord en ik mag ze beslist niet 'lekken'. Dat doe ik uiteraard ook niet. Er is echter eentje verschenen. Van een tweede start eind februari de 'pre-order' voor vinyl hoewel het nummer al wel digitaal beschikbaar is. Ik wacht er mee tot eind februari. De releasedata van de overige twee zijn nog niet bepaald. Vandaag presenteer ik jullie dus zeven singles. 

* James Alexander Bright & Faye Meana- Baby (UK, Athens Of The North, 2026)
Het is komende zaterdag Valentijnsdag. Ik heb een gevoel dat de nieuwste single James Alexander Bright daar een connectie mee heeft. Knalroze hoes, gekleurd vinyl, de romantische titels 'Baby' en 'Take It Slow' en de slogan 'Make love, build bridges, French kisses' als bonus. Gekleurd vinyl? Ja, daar ben ik doorgaans geen fan van maar het lijkt alsof er geen zwarte versie uitkomt. Deze single is overigens in een gelimiteerde oplage van 300. Niet genummerd, dat is dan weer jammer. Waar overige platen van Bright soms tegen de psychedelische pop aan zitten, daar heeft 'Baby' zowaar een groove. Maar met eigenwijze elektronica om het psychedelisch te houden. Faye heeft een stem en zangstijl waar ik meteen meer van wil weten! Hij denkt uiteraard elk moment van de dag aan zijn 'baby' en dat wil je schatje zaterdag vooral horen? Misschien als de wijn burgemeester is gemaakt, gaat ook 'Take it Slow' naar méér klinken. Op donderdagavond met koffie gaat dat niet werken, maar 'Baby' is een blijvertje!

* James Brown- Funky Presidnnt (UK, Breaks & Beats, 2018, re: 2026)
Inmiddels de derde release voor een cult-plaat die nog altijd net zo illegaal is als acht jaar geleden. Ik noem het beestje bij de a-kant maar het is vooral de b-kant dat mijn interesse heeft. Voor de goede orde: Beide kanten hebben 'extended breaks' dat maakt dat het méér is dan een heruitgave van een oude single. De Breaks & Beats-platen zijn vooral museumstukjes van legendarische beats en breaks die in een latere 'edit' nóg vetter zijn gemaakt. De b-kant heeft echter 'Humpty Dump Pt. 1' van The Vibrettes en dat is voor mij de reden van aanschaf. De groove is bruut op zijn zachtst gezegd. Zoals het funk betaamt heeft het tekstueel niet veel om het lijf en dat maakt het nóg meer sexy. Bij James Brown ben ik niet echt zeker van de latere aanpassingen maar bij The Vibrettes complimenteert het het origineel. 

* James Holvay- This Girl (UK, LRK, 2026)
De derde James op rij. Als alle hondjes James zouden heten in plaats van Fikkie zou je echt koekjes tekort komen. De 'issue' zit nog ingepakt, de proefpersing ligt naast mij. En toch... ga ik hem niet draaien! Omdat ik de 'issue' via Bandcamp heb gekocht, heb ik de mp3's in een mapje zitten. Ik kan daarvoor meteen skippen naar de b-kant. Holvay is in de jaren zeventig de frontman van The Mob en 'This Girl' klinkt als een soort van 'I Dig Everything About You'. Op de b-kant doet hij 'Sweet Soul Song' en daarmee beweegt hij in de richting van Sam Cooke en Major Lance in de vroege jaren zestig, overigens ook de periode waarover hij zingt. De b-kant klinkt behoorlijk authentiek en zou zomaar uit de stal van Curtis Mayfield kunnen komen. 'This Girl' zal het echter goed doen bij de Northern Soul-liefhebbers. Ik kies vooralsnog voor de b-kant.

* Pumphouse Gang- Welcome Back Into My Life (UK, Celestial Echo, 1979, re: 2026)
Qua platenlabels is Celestial Echo voor mij dé ontdekking van 2025. Iedere plaat die ik tot dusver heb gehoord is een winnaar, ook al begint het met een hoop gospel op het Hob-label. Hier komt het op de proppen met een zéér obscuur disco-plaatje uit 1979. Op de a-kant staat het origineel en op de keerzijde staat een remix. Ik ben uiteraard alleen geïnteresseerd in het origineel. Als het kwartje voor de aardigheid de andere kant was opgerold, zou een populaire disco-artieste al vijftig jaar werkloos zijn en zou Pumphouse Gang een platencontract hebben gehad. In zo'n geval zouden we ons hebben suf gedanst op 'Welcome Back Into My Life'. Kwartjes laten zich maar lastig bijsturen en zo kan het nog nooit een hond deze uitstekende plaat heeft gehoord. 

* Rebellions- Funky Rainbow (UK, Lava On Wax, 1979, re: 2025)
Een kleurig fotohoesje met een cartoon, dat springt in het oog! In stripverhaal-tekst vertelt Matteo Fava hoe hij de leden van Rebellions op het pad is gekomen. De groep heeft op Barbados twee singles opgenomen en wordt daarom vaak verward als een Barbadiaanse band. De leden komen echter uit Trinidad & Tobago. Funky disco met een psychedelische ondertoon. Is 'island funk' al een ding? Het zal door de bas komen. Deze opnames hebben geen Breaks & Beats-heruitgave nodig. De funky regenboog heeft ook goud als kleur, zo blijkt uit het nummer. Blijkbaar is de pot met goud gesmolten en opgeslokt door de regenboog? Enfin, het is een lekker eigenwijs ding. Op de keerzijde staat de 'Disco Soca Song' en dat klinkt al net zo 'lo-fi', maar wel lekker! 

* Dele Sosimi & The Estuary 21- Mo Se B'ola Tan (UK, Mukatsuku, 2023, re: 2025)
Dele Sosimi is een grootheid in de wereldmuziek. Als toetsenist speelt hij van 1979 tot en met 1986 bij Fela Kuti en in de jaren erna heeft hij zijn eigen bands. Rond 2000 vestigt hij zich in Londen en The Estuary 21  is zijn nieuwste band. Wah Wah 45's brengt in 2023 een EP uit met onder andere 'Mo Se B'ola Tan'. Mukatsuku viert echter het 7"-formaat en zo verrchijnt deze single in de gebruikelijke oplage van 300. Ik heb maar liefst nummer 3 uit de oplage!. Het is een lekker laidback nummer met een fijne groove, ideaal voor op de zaterdagavond in 'Do The 45' als je het mij vraagt. Op deze plaat wordt Dele en zijn groep bijgestaan door Get Cape, Wear Cape, Fly, een folkrockproject van zanger-gitarist Sam Duckworth. De b-kant is de instrumentale kant want de singles zijn speciaal geperst voor dj's. Met twee exemplaren kun je dus je eigen remix maken. 

* Georgie Sweet- All That We Were (UK, Mukatsuku, 2025, re: 2026)
Hoewel ik de mainstream muziek niet meer op de voet volg, kom ik de naam van Georgie Sweet wel verschillende keren tegen. Ik zie nu trouwens dat ze ook nog niet heel erg mainstream is, maar dat gaat met een beetje geluk nog wel gebeuren. Een 'best kept secret' zo gezegd. De dochter van een producent en een professionele zangeres. Als kind absorbeert ze alle muziek die ze hoort en dat is meest soul, jazz en hiphop. Haar eerste EP verschijnt in 2020 en haar volledige debuutalbum is afgelopen jaar uitgekomen. Er zijn al enkele toonaangevende dj's die de elpee in de koffers hebben staan en dus is het de hoogste tijd voor een exclusieve 7". Ditmaal is het overigens nummer 136 van de 300. Het kan niet altijd feest zijn! 'All That We Were' is zó mooi dat ik bijna superlatieven tekort kom. Wacht maar voor het refrein! Ik moet het volledige album ook maar eens gaan checken, uitraard in digitale vorm. Dit schreeuwt erom om Week Spot te worden, dus wellicht volgende week?

Week Spot: The 8th Day

Afgelopen weekend ben ik met een opzetje begonnen voor de show van zaterdag. Halverwege ben ik het even zat en sluit het document. In deze toestand bevindt het zich nog altijd en dat is twee dagen vóór de show. Enfin, ik moet er nog even voor gaan zitten maar ben intussen wel gaan grasduinen tussen de titels die al op papier staan. Ik denk dat het tweede uur in het teken komt te staan van ontrouw. Gehuwde mannen die gehuwde vrouwen treffen in hotelkamers om de spanning te vinden die ze bij hun eigen echtgenotes niet kunnen vinden. Als je kijkt naar de soul en de rhythm & blues dan zou je daar gemakkelijk een show mee kunnen vullen. In dat kader denk ik dat The 8th Day ook wel voorbij gaat komen. Een plaat met een vreemd persoonlijk verhaal. Het is de tijd dat ik geregeld gospelplaten koop op Discogs en de handelaar heeft deze single van The 8th Day ook onder de gospel geschaard. Interessant omdat ik al jaren een andere 8th Day-single heb en dat nooit als gospel heb gezien. Het is uiteindelijk ook helemaal geen gospel maar een kwestie van iemand die op het verkeerde been is gezet door 'the light' en de bandnaam. Het nummer zelf gaat over iets waar in het evangelie met geen woord wordt gerept. De Week Spot van deze week met Valtentijnsdag is 'If I Could See The Light' van The 8th Day uit 1971. 

Holland-Dozier-Holland heeft in 1968 'straf' gekregen van Motown. Het trio ontdekt dat songschrijvers en producenten bij andere platenmaatschappijen een veel beter salaris krijgen, zeker als ze een hit hebben gemaakt of geschreven. Berry Gordy beschouwt zijn bedrijf echter als een autofabriek. Winsten worden geïnvesteerd in nieuwe modellen, de zangers en zangeressen zijn personeel en het geld blijft hangen aan de kant van de directie. Er vindt omstreeks 1967-68 een leegloop plaats bij Motown. Kim Weston vertrekt in 1967 gevolgd door haar echtgenoot Mickey Stevenson. Holland-Dozier-Holland besluiten in 1968 dat het welletjes is geweest maar moeten wel een lopend contract opzeggen. Motown verbiedt hen om gedurende vijf jaar hun eigen namen te gebruiken voor liedjes en producties. De gebroeders Holland en Lamont Dozier beginnen daarna met de Hot Wax- en Invictus-labels. Liedjes van Holland-Dozier-Holland worden toegeschreven aan twee andere mensen, maar uit de sound van de liedjes spreekt dat dit het werk van het illustere trio is. Het verhaal van The 8th Day begint met een andere band: 100 Proof (Aged In Soul). 'Somebody's Been Sleeping In My Bed' is een grote hit voor 100 Proof. Er zijn enkele radiostations die ook beginnen met de b-kant: 'She's Just Another Woman'. Holland-Dozier-Holland zitten lang genoeg in de zaken om te weten dat je beter twee singles kan hebben in zo'n geval, maar dan opnieuw... Een aparte single van 'She's Just Another Woman' van 100 Proof zou gaan concurreren met 'Sleeping'. Er wordt dan besloten het nummer uit te geven als The 8th Day. The 8th Day blijft gedurende twee jaar vooral een studioproject. Ik zie nu dat toetsenist Lyman Woodard één van de leden is. Ik heb een alleraardigst plaatje van Dennis Coffey met de Lyman Woodard Trio, een funky instrumentale versie van The Isley Brothers' 'It's Your Thing'. 

'You've Got To Crawl' is de single van The 8th Day die ik al in de jaren negentig heb gekocht. Dan ben ik vooral geobsedeerd door de bandnaam en het platenlabel. Ik hoop stiekem op een psychedelische garagerock-knaller maar helaas... dat blijkt tegen te vallen. 'If I Could See The Light'  verschijnt in eind 1971 op single. Het komt niet verder dan 79 op de Billboard en 27 op de R&B. De groep maakt twee albums voor Invictus en valt in 1973 uiteen. In 1983 wordt The 8th Day opnieuw opgericht door Brian Holland. Het bevat dan geen van de oorspronkelijke leden maar twee van The Undisputed Truth en nog een paar. Dat maakt één album in 1983 en dan is het alweer bekeken. 

Wat is nu het licht dat hij heeft gezien? Welnu, het is een afspraak van de ik-persoon met zijn overbuurvrouw. Als zij een kaars voor het raam zet... o nee, dat is Rob de Nijs. Als er een lichtje brandt in de vensterbank is 'the coast clear' en is manlief buiten de deur. Als hij onverwacht thuis komt weet de ik-persoon via de regenpijp te ontsnappen en gaat hij thuis smachtend voor het raam wachten totdat het lantaarntje in de vensterbank weer gaat branden. Niks geen gospel maar gewoon eeuwenoude smeerpijperij. Komende zaterdag een bloemlezing in het tweede uur van deze gevallen. In het eerste uur gaan we de dame wel even helemaal in de belangstelling zetten. Het derde uur zou ik kunnen gaan voor platte sex of gebroken harten, daar moet ik nog een besluit over nemen. 

Singles round-up: februari 1

Morgen arriveert het pakket van Mark. Daarvoor kan ik alle tijd nemen. Het is komende zaterdag Valentijnsdag en ik heb al jaren een idee dat ik ietwat tot uitvoering ga brengen in 'Do The 45'. Omdat ik de lijst nog moet samenstellen, kan ik op dit moment nog niks zeggen over een Week Spot. Het is afgelopen zondag als ik opeens een nummer in mijn hoofd heb. Zomaar een nummer? Welnee, het is een onderdeel van mijn leven. Ik heb de plaat echter nog altijd niet als single, ook al is deze behoorlijk anders ten opzichte van de albumversie zoals ik het ken. Ik ga naar Discogs en luister naar het nummer op Youtube. Ja, het is anders, maar is dat ook meteen minder? De single is iets commerciëler, maar de ijzersterke melodie blijft staan als een huis. Iemand uit Groningen heeft de single maar dat is nog niet alles! Hij blijkt niet alleen nog meer van de band te hebben maar ook een solo-single van de latere zangeres. Plus nog drie items maakt het dat deze 'Singles round-up' in het teken staat van The Savage Rose. Daarover straks meer. 

* Madeline Bell- I'm Gonna Make You Love Me (NL, Philips, 1968)
Natuurlijk heb ik ook nog een zus... The Savage Rose treedt tot vrij recent nog altijd op. De oprichter is een paar jaar geleden overleden en ik weet niet of dat ook het einde van de band is geweest. Gegeven is dat mijn beide broers afzonderlijk de band hebben zien optreden. En zus? Zij werkt in de jaren negentig voor het impresario dat onder andere Madeline Bell doet voor Nederland. De familie is dus compleet? Als zus veel op pad is met Madeline Bell ken ik haar overigens alleen van haar werk met Blue Mink. Haar album 'Back At Cha' en de solo-singles uit de jaren zestig leer ik pas later kennen. Plus het gegeven dat Jimi Hendrix zijn eerste weken in Engeland doorbrengt in de flat van Madeline omdat deze op tournee is. Hier hebben we dan 'I'm Gonna Make You Love Me', het nummer van Kenny Gamble en Jerry Ross. Er zijn ook exemplaren van de Madeline Bell die een Jerry Williams vermelden en volgens alle bronnen moet dat ome Swamp Dogg zijn. Toch lijkt het er eerder op dat Leon Huff heeft mee geschreven dan Jerry Williams Jr. Persoonlijk moet ik bekennen dat ik Madeline's versie beter vind dan Dee Dee Warwick's origineel en over The Supremes & The Temptations wil ik het niet hebben. 

* Travis Wammack- Love Being Your Fool (NL, Capricorn, 1975)
Toch nog wat eer voor Swamp Dogg in dit bericht? Jazeker! Hij schrijft 'Love Being Your Fool' samen met Charlie Whitehead. In de Northern Soul gaat men in de jaren zeventig los op het instrumentale 'Scratchy' van deze Wammack, een keuze die ik nooit zo goed heb begrepen. Het is op alle fronten een novelty maar met soul heeft het werkelijk helemaal niets van doen. Capricorn is voornamelijk een Southern Rock-label met Allman Brothers Band and Marshall Tucker Band onder contract. Dit heeft dan ook niets emt soul van doen maar dat geeft niet. Ook de Gele Bak verdient wel een beetje Swamp Dogg op zijn tijd. 

* Tony Joe White- Polk Salad Annie (Duitsland, Warner Bros., 1968, re: 1978)
Er was eens... een eerder exemplaar van deze single. Voornamelijk gekocht vanwege 'Polk Salad Annie'. Waar en wanneer? Ik geloof dat het 1993 of 1994 is geweest. In Franeker. Ik heb de single altijd met veel plezier gedraaid maar op een gegeven moment heb ik een ongelukje met de single. Ik weet niet meer wanneer maar het is een aardige tijd geleden. Het resultaat is dat er een hoek uit het vinyl ligt. Ach vooruit, deze kan ook wel bij in het mandje. De dealer schrijft dat de plaat nooit uit het hoesje is geweest maar dat is niet waar. Er staan initialen op de kant van 'Groupie Girl' en de 'Polk'-kant kan wel een wasbeurt gebruiken. De originele persing moet er ook nog eens komen maar eerst kan ik weer even vooruit met deze. 

* The Savage Rose- A Girl I Knew (Denemarken, Polydor, 1968)
* The Savage Rose- Evening's Child (Denemarken, Polydor, 1968)
* Anisette & Dandy Swingers- Stay With Me Baby (Denemarken, Polydor, 1968)
The Savage Rose is in meerdere opzichten de Deense Jefferson Airplane. Na een psychedelische tijd in de sixties zijn ze in de jaren zeventig even het spoor bijster maar herpakt de band zich in de jaren tachtig. Net als de voormalige Jefferson Airplane scoort als Starship, kiest Savage Rose voor een toegankelijke pop/rock-benadering. Daarmee zal de groep nog decennia populair blijven in Denemarken. Ik heb 'A Girl I Knew' op een verzamelalbum en dat is de albumversie uit 1969. Meer Westcoast met wah wah-gitaren en dramatischer. De single-versie daarentegen is gestoeld op een jazzy groove met het grootse refrein waar Anna het achterste van haar strot kan laten horen. De single heeft ook nog een instinker aan het eind, zo ontdek ik nu. Qua sfeer kies ik voor de elpee-versie maar ik wil best wennen aan deze single. Er staan twee dames op de hoesjes van Savage Rose maar we horen er maar één? Ja, de groep heeft een vaste danseres. Ik kan opeens geen recent overlijden van Thomas Koppel vinden, hij heeft ons al in 2006 verlaten. Zijn broer Anders zou nog altijd in leven zijn en hetzelfde geldt voor Anna. 'Your Daily Gift' uit 1971 heb ik in Mossley op elpee gehad, maar helaas... hij is daar achtergebleven. Terug naar de singles. 'Evening's Child' is de volgende in de reeks. Dezelfde productie als de vorige single en met een refrein dat erg onstuimig klinkt. Dan tenslotte de single van Anisette. Dat is overigens Anna van Savage Rose. Met haar stem en 'Stay With Me Baby' moet dit heel erg worden maar ik zet me schrap. Ik ben één van de zonderlingen die helemaal niets moet hebben van de Lorraine Ellison-versie. Ja, dit is gewoon een cover van de Lorraine Ellison-versie. Jammer. 'River Deep Mountain High' dan? Tja, ook dat is eigenlijk erg poppy. De single is erg goedkoop en het is dus een kassakoopje voor mij. 

Beeld uit het verleden: 7 februari 2021

De vingers opsteken wie heimwee krijgt bij de bovenstaande foto? Ik hou mijn handen in de zak. De inspiratie voor een 'gezellig' verhaaltje ontbreekt even. Bovendien wil ik morgen een 'Singles round-up' doen met zes singles die morgen binnen komen. Daarna mag ik gaan kijken naar een Week Spot. Volgend weekend zal ik andermaal op de fiets stappen en door Engeland gaan met 'Het zilveren goud'. Ik zit zwaar te dubben wat ik vanavond ga doen maar gelukkig is er dan nog altijd het fotoarchief. Waarbij ik de foto's van 2022 tot en met 2024 nog moet hernoemen maar gelukkig hebben deze de oorspronkelijke data in de details. Ik ben blij dat ik de eerdere jaren nog heb kunnen doen met behulp van Facebook. Vandaag gaan we zomaar vijf jaar terug in de tijd en is het opeens weer hartje winter. Ik blijf erbij: Februari 2021 zou een Elfstedentocht hebben kunnen opleveren als niet...? 

Ik heb het al vaker geschreven. Ik kan intens genieten van sneeuw als ik vrij ben. Tijdens het werk heb ik een bloedhekel aan sneeuw. In 2021 is het 'the best of both worlds'. Op zondag is het genieten met een wandeling door Uffelte, de week erna is het afzien tijdens het post bezorgen in Meppel. Er zit ook een ijsperiode aan vast en op een gegeven moment lijken alle seinen op groen te staan voor een Elfstedentocht. Ik geloof zelfs dat een aantal de tocht onofficieel hebben volbracht. Het is echter de tijd van de grote paniek en met een virus dat in de lucht hangt, kun je niet zomaar met zijn allen op het ijs stappen? Het herinnert me ook aan een erbarmelijke fietstocht naar huis. Als ik klaar ben met mijn postronde voel ik een druk op mijn darmen. Straks even gebruik maken van het zitcomfort op de zaak. Als ik op de zaak kom is het een drukte van wat en eigenlijk wil ik meteen weg. Dat doe ik ook. Ik ben de Rijksomweg nog niet af of ik voel de eerste steken in mijn achterwerk. Terugfietsen is geen optie en dus ga ik door. De steken worden steeds heftiger. Ik moet ook plassen en dat doe ik tegen een boom, maar dan... de rest. De bilnaad bijeen knijpen en zo snel mogelijk naar Uffelte. Ik kwak de fiets tegen de gevel en spurt naar binnen. Ik ben nét op tijd! 

Op deze zondag maak ik een rondje Uffelte en kijk bij mijn grote vriendin. Zij zal, achteraf gezien, over een paar weken haar laatste adem uitblazen. Heeft ze het geweten? Ik weet in ieder geval al wel een tijdje dat het niet goed gaat met haar. Los van het feit dat ze stekenblind is, moet ik haar op een avond naar de voerbak leiden omdat ze aan een verkeerde kant van het land staat te hinniken. Ik weet niet wat er gaat gebeuren maar sinds een paar weken is er opeens actie op het braakliggende land. Er is een nieuw hek geplaatst en ze zijn aan het snoeien en graven in de bosjes. Haar slaapkamer waar ze in de laatste weken nog een overkapping hebben gebouwd. De rest van de meer dan veertig jaar heeft ze altijd onder de blote hemel gestaan. Bij emorme warmte meestal half in de bosjes want ze heeft het niet zo op zonlicht. Hier heb ik net de foto van haar genomen en blik de Dorpsstraat in richting huis. Het is een en al drukte in Uffelte want ze gaan een heel stuk opnieuw bestraten. Een goede zaak alleen vraag ik me af hoe lang het goed blijft. 

The Vinyl Countdown: 8 februari 2026

Twee redenen. Ten eerste ben ik gewend om direct na de show de administratie te doen, daarna de show te editen en te plaatsen op Pixeldrain, om vervolgens de complete speellijst te publiceren op Facebook. Dat laatste ontbreekt op dit moment waardoor ik iets 'mis'. Omdat ik een bericht achterop schema loop en ik hoop dat er morgen meer duidelijkheid is over mijn toekomst met Meta, doe ik vanavond een apart bericht met de link voor The Vinyl Countdown. De show heeft haar oorsprong in 2014. Voor die tijd heb ik The Vinyl Countdown altijd grondig voorbereid en draait het in het begin vooral om de albums. Dan besluit ik lukraak een bak singles te pakken, de mensen in de chatroom naar nummers te vragen en vervolgens doortellen in de betreffende bak en de platen draaien. In 2014 en 2015 zijn dat nog lukraak samengestelde bakken met van alles en nog wat. Begin 2016 zet ik de singles in de huidige volgorde. Jaren zestig en daarvoor, jaren zeventig, en jaren tachtig en later. Sindsdien pak ik een jaren zestig-bak, eentje van de jaren zeventig en een van de jaren tachtig en doe 'the trick with the three boxes'. Ik hou zelf erg van de verrassingen want ook ik weet niet wat er in de eerste helft op tafel komt. Inmiddels ben ik in de tweede helft van de drie uren druk met de 'New additions', ofwel: Singles die ik sinds januari 2025 heb gekocht en welke ik niet in een andere vorm heb. Vorig jaar deed ik bijvoorbeeld ook nog de 'dubbele' singles maar kan dat amper behapstukken in een jaar. 

Is het niet ontzettend egoïstisch van mezelf? Dat is het schuldgevoel dat ik in de eerste paar weken heb van 'The Vinyl Countdown' in de huidige vorm. Dat verandert snel als blijkt dat het 'nummertjes noemen' een ritueel wordt van de chatroom-gasten en dat deze evenzeer genieten van de verrassingen. Als ik op een ontzettende rotplaat uit kom en deze is nog redelijk te draaien, dan wordt deze eveneens gedraaid. 'The Vinyl Countdown' is een soort van 'wicked, weird and wonderful'. en ik kan eigenlijk niet zonder de show leven. Het klinkt gek maar ik werk iedere week weer naar de zondagavond toe. Deze week heb ik even paniek als ik de jaren zestig-bak heb met The Beatles, maar dat is nergens voor nodig. De nummers vallen slechts tweemaal in The Beatles en van één single draai ik beide kanten. Het slotstuk is eveneens van The Fab Four. Normaal gesproken tik ik de volledige speellijst uit op Soul-xotica compleet met de labels en bouwjaren. Dat ga ik nu niet doen. Ik ga jullie per decennium vermelden welke artiesten en bands gedraaid zijn en voor de rest blijft het een verrassing. 

Jaren 60: Bud Ashton, The Avant Garde, The Bachelors, Joan Baez, Long John Baldry, Tony Bass, The Beach Boys, The Beatles (4x), The Beau Brummels en The Bee Gees. 
Jaren 70: The Secrets, Bob Seger & The Silver Bullet Band, Sensational Alex Harvey Band, Seventh Wave, Shalamar, Gary Shearston, Sherbet, Shocking Blue (2x), Ernie Sigley & Denise Drysdale, Bebu Silvetti, Carly Simon en Afric Simone. 
Jaren 80: Uncle Bo-Bo, U2, Van Halen, Vanity 6, Maria Verano, Voice Of The Beehive, Maureen Walsh, Wang Chung, Muddy Waters, Wax, Wendy & Lisa, Albert West (2x), White Fire, The Who, Kim Wilde (2x), Willem en Deniece Williams. 

De jaren zeventig-bak gaat vrijdag op reprise in 'Spirit Of The Seventies' en is hier te gast in 'Rondje gebak'. Hier is tenslotte de link voor drie uren luisterplezier. https://pixeldrain.com/u/9smzRpYj 

Rondje gebak 70s: Bak 11

De afgelopen avond heb ik vrij genomen van 'Do The 45'? De reden? Ik heb enkele zaken te doen, waaronder Soul-xotica, en bovendien kan ik opeens nergens Toni Basil vinden voor de Week Spot. Ik heb om kwart voor twaalf even om het hoekje gekeken. Lege chatroom en Lee speelde de show af van precies een jaar geleden. Anders zou ik nu ook de link van vanavond hebben gedeeld, want ja... ik maak wel de opnames voor Pixeldrain maar er is niemand buiten de 'live' luisteraars die het te horen krijgt. Alhoewel? Gisteren had ik nog een redelijke chatroom met zelfs twee vrienden van een ander Engels radiostation die ik in het afgelopen jaar heb leren kennen. https://pixeldrain.com/u/3hUTJ9eN is de show van gisteravond over bak 11 van de jaren zeventig en inclusief de top tien in het tweede uur. De show duurt zelfs nog twintig minuten langer dan de gebruikelijke twee uren. Het is al vijf over twaalf als ik het tweede uur begin en de top tien neemt vijfenveertig minuten in beslag. Enfin, eerst de cijfers van de betreffende seventies-bak. 

De bak bevat de gebruikelijke 135 singles. Het trapt af met 'Cheek To Cheek' van Lowell George en eindigt met 'No Time' van The Guess Who. Ik ga weer een lijstje geven van artiesten en groepen met drie of meer singles. 

Andy Gibb (4), Jim Gilstrap (3), Ginger Ale (3), Gary Glitter (7), Andrew Gold (3), Golden Earring (13), Bobby Goldsboro (6), The Goodies (3), Grand Funk (4), Dobie Gray (5), Jesse Green (4), Norman Greenbaum (3), Greenfield & Cook (8), Greyhound (5), Pierre Groscolas (4) en The Guess Who (6)

Buiten een deel van de genoemde artiesten zitten Peter Green, Gilla & Bobby, The Gloomys, Gert & Hermien, Grateful Dead, Goldie, Owen Gray, Graham Gouldman, Gibson Brothers en Gruppo Sportivo in de show. Verder twee van Norman Greenbaum en maar liefst vier van Golden Earring. Dan tot slot de top tien. 

10. Lonely Boy - Andrew Gold (1976)

9. It Takes All Night Long - Gary Glitter (1976)

8. Railroad - Maurice Gibb (1970)

7. Nappy Love - The Goodies (1975)

6. Where - Greenfield & Cook (1972)

5. Oceans Away - Philip Goodhand-Tait (1976)

4. Love Is All - Roger Glover & Guests (1974)

3. She Flies On Strange Wings - Golden Earring (1971)

2. Hand Me Down World - The Guess Who (1970)

1. Real Cool World - The Greatest Show On Earth (1970)

Honderd achteruit 2023: Tasmin Archer & John Barry

Binnenkort stap ik weer op de fiets om naar Mossley te gaan. Nee, niet in werkelijkheid natuurlijk. Ik denk dat de rit in 2001 tien jaar op mijn leven heeft gekost en wil het leven niet nog verder inkorten. Hoe letterlijk als dat ik de fietstocht opnieuw ga doen, is ook maar de vraag. De berichten uit 2011 zijn uitvoerig genoeg en er zijn in de laatste vijftien jaar geen nieuwe herinneringen bij gekomen. Toch ga ik vanavond een heel klein stukje terug fietsen op de heenweg. We passeren in deze dubbelaflevering van de 'Honderd achteruit' twee plaatsen waar ik doorheen ben gefietst. In het geval van Tasmin Archer overigens alleen op de heenweg want op de terugweg blijkt het nogal onnodig te zijn om door Bradford te fietsen. Zoals ik de vorige keer al heb geschreven zou ik wellicht van beide artiesten een uitgebreid verhaal kunnen schrijven maar ik wil een beetje op schieten met de 'Honderd achteruit' van 2023. Vandaar dat jullie vandaag de nummers 80 en 81 krijgen voorgeschoteld: 'In Your Care' van Tasmin Archer uit 1992 en 'Theme From The Persuaders' van John Barry uit 1972. 

'Wat zou er toch geworden zijn van...?'. Met een dergelijk idee speel ik in 2013 of 2014 op Soul-xotica en zeker nadat ik 'Sleeping Satellite' van Tasmin Archer weer eens op de radio heb gehoord. Een nummer dat me meteen terugneemt naar de stage bij IJsselmeerbeton in Lemmer en tevens de finale van mijn schoolperiode. Een koude en grijze tijd met heel veel pulp op de radio en een paar kleine hoogtepuntjes. Tasmin Archer is daar onderdeel van maar ook 'Take Me With You' van The Jayhawks. Tasmin heeft echter de grotere hit van de twee en is dus in vrijwel ieder programma te horen. Ik moet deze nog altijd eens zien te scoren op single. 'In Your Caar' kom ik op 24 februari 2023 tegen bij het platenwinkeltje aan het Prinsenplein in Meppel. Niet zo sterk als 'Sleeping Satellite' en dat vertaalt in een tachtigste plek in de Gele Bak Top 100 van 2023. 

Een jaar geleden is op het opeens 'druk' in mijn Gmail. Ik heb drie tot vier keer per week een mailing van een grote Northern Soul-dealer en verder houdt Juno me op de hoogte van nieuwe releases. Het is dus best de moeite waard om iedere dag even de mail te checken. Dan heb ik een tijdje lang drie keer per week een nieuwsbrief van...? Tasmin Archer! Een souvenir uit de tijd in 2013-14 waarover ik heb geschreven. Ik ontdek dat ze dan net een nieuwe single heeft uitgebracht die je alleen kan aanschaffen via haar website. Ik heb erg veel sympathie voor Archer vanwege haar wereldhit uit 1992 en stuur via Paypal een paar pond om het nummer te kunnen downloaden. Ongemerkt heb ik me toen ook geabonneerd op haar nieuwsbrief en... in 2025 verschijnt een nieuw album van Archer. Hiervoor maakt az ook gebruik van de aloude nieuwsbrief en zo hoor ik voor het eerst in lange tijd weer van de zangeres. 

Tasmin Angela Archer wordt op 3 augustus 1962 geboren in het Engelse Bradford. Ik passeer de stad al ik op de heenweg van de 'Monstertocht' van Leeds naar het ochtendgloren in Wakefield fiets. Het is de route van de National Express-bus waarmee ik een paar maal ben gereisd, maar het bezoek aan Bradford is niets meer of minder dan service van de zaak. Het ligt niet bepaald op de logische route. Tasmin heeft Jamaicaanse ouders. In 1980 is ze klaar met school en werkt zichzelf op van typiste tot een medewerker van justitie. Samen met twee vrienden helpt ze bij het opzetten van en opnamestudio en verdiept ze zich in de zakelijke kant van de muziek. Dat zal haar later goed van pas komen. Met deze twee vrienden heeft ze een bandje: The Archers. In 1990 krijgt ze een contract met EMI en eind 1992 verschijnt de debuutsingle 'Sleeping Satellite'. Het is een dikke nummer 1-hit in Engeland en ook in Nederland goed voor de top tien. 'In Your Care' is de opvolger en gaat over kindermisbruik. Hierdoor doneert Archer de royalties aan Childline, een goed doel dat slachtoffers van kindermisbruik helpt. Ze wint een BRIT-award voor de grootste doorbraak. Haar debuut heet 'Great Expectations' en dat is doorgaans een onheilspellende titel. Als je strikt kijkt naar Nederland dan zou je kunnen concluderen dat ze niet kan opboksen tegen de hoge verwachtingen. In Engeland zal ze later nog wel enig succes hebben. 

Haar tweede album heet 'Bloom' en verschijnt pas in 1996. Toch is het publiek in Engeland Archer nog niet vergeten en kan ze nog steeds op enig succes rekenen, maar niet de proporties van 1992. Ze breekt in 1997 met EMI en wil in 1999 haar vervolg uitbrengen. Dan heeft ze te maken met een 'writers block' en het volgende album, 'On', zal pas in 2002 verschijnen. In de jaren erna zal ze veel muziek schrijven voor tv-series zoals EastEnders. In 2025 kondigt ze opeens een nieuw album aan: 'A Cauldron Of Random Notes'. De naam van haar nieuwsbrief is dan ook 'Some Random Notes'. De plaat verschijnt in september en ze verloot twee gesigneerde tamboerijnen voor de vroege bestellers. Ik had het album nog digitaal willen kopen, maar dat is er tot nu bij gebleven. Zó dankbaar voor 'Sleeping Satellite' dat ik haar voor altijd iets blijf gunnen. 'In Your Care' komt in Engeland overigens niet verder dan een zestiende plek. In Nederland gaat de zangeres als eendagsvlieg de boeken in. 

John Barry Prendergast. Dat is zijn volledige naam als hij op 3 november 1933 wordt geboren in York. Dat hij later veel filmmuziek zal componeren, is niet geheel toevallig. Zijn vader bezit heel veel bioscopen. Zijn moeder is klassiek pianiste. Tijdens zijn educatie aan de St. Peters School in York krijgt hij lessen in muziekcompositie van Francis Jackson, de organist van de beroemde York Minster. Hij vervult militaire dienst als trompettist en gaat daarna ervaring op doen bij de orkesten van onder andere Jack Parnell en Ted Heath. In 1957 formeert hij The John Barry Seven en zal enkele grote hits op zijn naam krijgen in Engeland. In de vroege jaren zestig schrijft hij verschillende soundtracks waaronder de James Bond-film 'Dr. No' in 1962. Dit zal ervoor zorgen dat van de volgende veertien James Bond-films er elf zijn die door Barry zijn gedomponeerd. Bovendien zal zijn thema ook in toekomstige Bond-soundtracks zijn te horen. Over dat thema zal vele jaren later nog controverse ontstaan. Het origineel toont Monty Norman als componist. In werkelijkheid geeft Norman een ruwe schets die door Barry zó wordt aangepast dat het praktisch een nieuwe John Barry-compositie wordt. Het contract van Norman dwingt EMI om hem toch als componist te blijven noemen. Op 30 januari 2011 overlijdt Barry aan een hartaanval in zijn huis in Oyster Bay in New York. Hij is dan 77 jaar oud. 

'The Persuaders' is een actiekomedie met Roger Moore en Tony Curtis in de hoofdrollen. Het instrumentale thema van John Barry staat bekend als één van zijn meest iconische stukken buiten het James Bond-oeuvre. De single bereikt een dertiende plek op de Engelse hitparade in 1971. Een jaar later verschijnt de single en doet helemaal niets. Ik kom de single tegen op 23 januari 2023 in Assen.