Lang zullen ze spelen: Lucca Mae

De komende dagen moet ik proberen om de schade weer in te halen. De 'gezellige' berichten hou ik voorlopig even voor de woensdagen als ik een kwart eeuw terug in de tijd ga, ook al beschouw ik deze tijd zelf niet als bepaald gezellig. Ik heb vorige week een bericht gewijd aan Jeb Loy Nichols, één van de albums dat overuren maakt op mijn mp3-speler. Vandaag een artieste die ik noem in de 'Uffelter vergezichten' over de fietstocht naar Emmen. Ik zit heel lang te twijfelen over hoe ik tot dit album ben gekomen. Nu ik het hoesje zie, weet ik het weer! Het album wordt aangeprezen op de site waar ik mijn digitale albums aanschaf. De foto en de layout van het hoesje maken me gewoon nieuwsgierig en ik skip even door het album. Ik koop het album (dat is spotgoedkoop via deze website) en parkeer de zip-file in mijn downloads. Dan ga ik weer eens zip-files opruimen en kom Lucca Mae tegen. Het is twee weken vóór de vakantie dat ik het album voor het eerst integraal beluister onderweg naar Steenwijk. In de vakantie gaat het album alleen maar meer groeien. En dus presenteer ik jullie iets dat nog helemaal nieuw en grotendeels onontdekt is. Het debuutalbum 'The Truth Is' is geheel in eigen beheer uitgebracht en sinds een paar weken verkrijgbaar op zowel cd als vinyl. 

Het 'uh-oh-oh' en 'pa-dom pa-dom pa-dom' in openingstrack 'My Type' heeft me meteen de allereerste dag te pakken. Toch heb ik enige tijd mijn twijfels. Wat is dit? Is het werkelijk datgene dat ik meen te horen of is het gewoon een doorsnee popzangeres met een gehaaide producer? Mijn oren liegen niet want het is het eerste. Er is niet heel veel bekend over Lucca Mae. Ze groeit op in een stadje in het zuiden van Engeland. Haar vader heeft een brede muzieksmaak en tinkelt graag wat op een gitaartje bij het kampvuur. Hij leert haar op jonge leeftijd de eerste akkoorden. Toch kan de kleine Lucca Mae maar geen interesse vinden voor de gitaar en het is pas op haar zeventiende als ze besluit het instrument onder de knie te krijgen. Ze is dan inmiddels begonnen met het schrijven en zingen van eigen liedjes. 

Haar grote idool is Amy Winehouse en alleen al dat gegeven is een teken dat ze zelf ook over een brede muzieksmaak beschikt. Iets dat ook weer terug komt op 'The Truth Is'. Ze kan haar stem kwijt in soul en jazz, maar klinkt bovendien erg overtuigend in een bluesy track. Een drummer genaamd Steve White. Is dat? Ja, het blijkt dé Steve White uit Style Council te zijn en na die tijd werkt hij ook veel samen met Paul Weller. In 2024 stelt ze de cd 'Mixtape' samen met enkele studio-opnames, demo's en live-werk. Het is tevens een ruwe schets voor 'The Truth Is'. Ik ga niet graag voor de overdrijving, maar vooruit... Ik heb hetzelfde gevoel bij Lucca Mae als dat muzikanten in het verleden hebben gehad met Eva Cassidy toen ze nog totaal onbekend was. Niet dat ik de twee direct met elkaar wil vergelijken maar ik voel dat Lucca Mae ook een pareltje is dat nog moet groeien maar wellicht nog met hele bijzondere dingen op de proppen komt. Om de link met Soul-xotica weer aan te halen, ze doet binnenkort een optreden in Londen met MT Jones. Dat zou voor mij dubbelop smullen zijn!

Honderd achteruit 2024: Steve Forbert + Cobra

In eerste instantie heb ik het idee om Steve Forbert een apart bericht te geven, maar... er is eigenlijk ook niet zoveel te vertellen over de beste man. Een dubbelaflevering schiet over het algemeen ook wel lekker op. Het is niet dat ik haast krijg met de 'Honderd achteruit' maar een beetje de schade inhalen kan mijns inziens geen kwaad. Ik ben immers nog maar net begonnen aan de Top 100 van 2024 terwijl het nu september 2026 is. De nummer 12 is een band welke zeker een apart bericht verdient. Vooral ook omdat we de groep dit jaar ook in de Top 100 hebben en ik twijfel of dit het geval is geweest in 2025. In deze dubbelaflevering presenteer ik jullie de nummer 11 en 13 in de Gele Bak Top 100 van 2024. Ik begin met 'Goin' Down To Laurel' van Steve Forbert en ga vervolgens naar 'The War Will Soon Be Over' van Cobra. Steve Forbert gaat vermoedelijk het grootste deel van het bericht in nemen. 

Het programma is vaker genoemd op Soul-xotica. De NCRV zendt in de eind jaren tachtig en tot en met 1991 uit op de zaterdag. Op zaterdagavond doet het een programma genaamd 'Elpee Pop' waarin de nieuwste albums centraal staan. Het uur vooraf is een 'Special' met de beste albumtracks van één bepaalde artiest of band uit het verleden. Het gaat vaak in secties met een thema. Steve Forbert zit in een groep met onder andere Leo Kottke maar ook Warren Zevon. Het is 1990 en 'Elpee Pop' presenteert de onderwerpen van de specials van de komende weken. Ik zit klaar met mijn cassettebandje en vang onder andere 'Doorbell' van Leo Kottke op, maar heb ook wel oren naar 'Goin' Down To Laurel' van Steve Forbert. In 2003 heb ik de elpee 'Alive On Arrival' op de kop getikt. Ik heb er eigenlijk nooit bij stil gestaan dat het ook als single is uitgebracht als ik het tegenkom op Discogs. Op 19 juli 2023 reken ik mijn exemplaar af. Een beetje korter dan de albumversie maar nog altijd niet te versmaden. 

Samuel Stephen Forbert wordt geboren op 13 december 1954 in Meridian in de Amerikaanse staat Mississippi. Als kind speelt hij luchtgitaar in een zelfbedachte band genaamd The Mosquitos. Hij is helemaal verslingerd aan hitparades en radio en noemt zichzelf een 'muzikale junk'. Op zeventienjarige leeftijd begint hij met het schrijven van eigen liedjes. Na de high school werkt hij even als chauffeur maar gaat in 1978 zijn dromen achterna en op weg naar New York City. Hij landt daar midden in de punkrage en gaat zelf met akoestische gitaar de straat op om zijn liedjes te vertolken. Hij speelt ook een tijdje in CBGB, de legendarische punkclub van New York. In 1978 tekent hij bij Nemperor Tot zijn grote ergernis wordt hij her en der 'de nieuwe Bob Dylan' genoemd. Zijn debuut heet 'Alive On Arrival' en dat trapt af met 'Goin' Down To Laurel'. In 1979 komt hij met 'Jackrabbit Slim' en dat bevat 'Romeo's Tune'. Volgens de hoes opgedragen aan Florence Ballard, maar in werkelijkheid is het voor een ex-vriendinnetje uit Meridian. Ballard, één van The Supremes, is dan pas overleden. 'Romeo's Tune' zal uitgroeien tot de grootste hit voor Forbert. Het bereikt een elfde plek op de Billboard. In Nederland zal Forbert in 1981 een nummer 19-hit hebben met 'Schoolgirl'. 'Goin' Down To Laurel' heeft nooit ergens een hitparade gehaald. Ik heb van Forbert eveneens de singles 'Oil Song' en 'Big City Cat', maar dat terzijde. 

Steve zal nog jaren actief blijven, albums uitbrengen en live-optredens doen. Zijn meest recente studioalbum is uit 2024. In 2017 krijgt hij te horen dat hij kanker heeft. Er wordt een nier verwijderd en sindsdien is hij genezen. Een niet alledaagse cult-held uit de late jaren zeventig en vroege jaren tachtig. 

Winston Beresford Gork heb ik al eens eerder te gast gehad op Soul-xotica. In 2008 loop ik in Rotterdam tegen zijn single 'Cloud Nine' aan. Nee, het is niet de Motown-tune. Een eigenzinnig dingetje op het Decca-label uit de jaren zestig. De begeleiding is duidelijk dezelfde als van Tom Jones en Winston G., zoals hij heet op de plaat, komt maar moeilijk op gang. Winston wordt geboren op 28 januari 1945 in India en komt in de jaren zestig in Engeland terecht. Van Gork maakt hij 'Gawk' en later 'Gawke' om meteen de juiste uitspraak te krijgen. Hij maakt deze single voor Decca en werkt enige tijd samen met Huw Lloyd Langton die later furore zal maken met Hawkwind. Zijn band heet Fox en maakt in 1968 een single, daarna verandert het de naam in The Whip en zal met name in Duitsland populair worden. The Whip schijnt zichzelf op momenten te identificeren als The Yardbirds. Zo komt Gawke in Nederland terecht en formeert in 1971 de band Cobra. Rob Vunderink zullen we later tegenkomen in Diesel en voor de rest bestaat de band uit Paul Heppener en Michiel Driessen. De groep maakt vier singles voor het Polydor-label waarvan 'The War Will Soon Be Over' een 33e plek in de Top 40 zal aandoen. 'So Dissatisfied' schopt het zelfs tot nummer 31. 

Een paar jaar geleden houdt hier het verhaal op maar nu schijnt het dat Winston later een paar platen van Nederlandse acts heeft geproduceerd. Of Winston nu nog altijd onder ons is en waar hij uithangt, is dan weer onbekend. Zijn meest recente productie is van 1998. 

*Radiolinks week 37

Later dit weekend ga ik een AI-foto maken ter decoratie. Omdat ik het kleine koffertje leeg wil hebben voor vanavond ga ik nu eerst al 'The Spirit Of The Seventies' publiceren. Ik ben gistermiddag op een idee gekomen. Vanaf morgen tot begin december ga ik een aantal bakken op herhaling doen in 'The Vinyl Countdown'. Dat zijn niet alle bakken uit de jaren zeventig en ik heb uitgerekend dat ik deze op de vrijdagavond kwijt kan. Het concept van deze eerste aflevering is als volgt: Het eerste uur 'Colour by numbers', een 'Cheese' voor het hele uur, vervolgens alle reggae-achtige platen in de betreffende bak en de 'New additions' in het tweede uur. Dat levert de volgende speellijst op. 

Uur 1
1. Joy - Apollo 100 (NL, Pink Elephant, 1972)
2. Pick Up The Pieces - Average White Band (US, Atlantic Oldies, 1975, re: 197?)
3. Save The Sunlight - Herb Alpert & The Tijuana Brass (Duitsland, A&M, 1974)
4. Stand By Me - Atomic Rooster (Duitsland, Brain, 1972)
5. Up Town Top Ranking - Althia & Donna (UK, Lightning, 1977)
6. Dog Days - Atlanta Rhythm Section (NL, Polydor, 1975)
7. Voulez-Vous - Abba (Duitsland, Polydor, 1979)
8. Don't Be Down - Amsterdam (NL, Pink Elephant, 1973)
9. S.O.S. - Abba (NL, Polydor, 1975)
10. Singing The Blues - Laurie Andrew (UK, Arista, 1976)
11. Devil's Answer - Atomic Rooster (Duitsland, Philips, 1971)
12. Can't Control My Emotions - Wendy Alleyne & The Dynamics (Barbados, Spouge Beat, 1974)
13. Touch Too Much - Arrows (NL, Rak, 1974)
14. Waterloo - Abba (NL, Polydor, 1973)
15. Help Me My Love - After All (NL, Negram, 1975)

Uur 2
1. Ramblin' Man - Allman Brothers Band (Duitsland, Capricorn, 1973, re: 1981)
2. Reggae Motion - The Aces (NL, Polydor, 1972)
3. Calico Suit - Mighty Two (NL, Warner Bros., 1977)
4. Amazin' Man - Idi Amin aka John Bird (NL, Transatlantic, 1975)
5. Skylarking - Horace Andy (bootleg, Bongo Man, 1970, re: ??)
6. Hacka Tacka Music - Baba & Roody (NL, Ariola, 1979)
7. Doctor Doctor - Baba & Roody (NL, Ariola, 1979)
8. Crazy Love - Allman Brothers Band (US, Capricorn, 1979)
9. Slow Dancin' Don't Turn Me On - Addrissi Brothers (NL, Buddah, 1977)
10. Sister Golden Hair - America (UK, Warner Bros., 1975)
11. Such A Funny Night - Aphrodite's Child (NL, Mercury, 1971)
12. Mr. Boyd - Argosy (NL, DJM, 1970)
13. More More More - Andrea True Connection (NL, Buddah, 1976)
14. Indian Summer - Audience (NL, Philips, 1971)
15. Dream On - Aerosmith (US, Columbia, 1973)

Spirit Of The Seventies is hier te beluisteren. 

Ik heb dit weekend geen last gekregen van AI-inspiratie en dus gebruik als afbeelding de grote finale van dit radioweekend. Zaterdagavond heb ik alle platenlabels gedraaid die ik wilde draaien, van Eureka tot en met Imperial. Volgende week trap ik af met Invictus, Island en Izipho Soul en ga dan door de J en de K naar LRK. De show van zaterdag is hier te beluisteren. Van 'The Vinyl Countdown' doe ik dan maar weer de volledige speellijst. 

'Colour by numbers'
1. Say I Am - Tommy James & The Shondells (NL, Roulette, 1966)
2. Turn The Beat Around - Vicki Sue Robinson (Frankrijk, RCA Victor, 1976)
3. No Ordinary Love - Sade (Duitsland, Epic, 1992)
4. Change - Jess & James (NL, Palette, 1968)
5. Last Time I Saw Him - Diana Ross (NL, Tamla Motown, 1973)
6. I Love Your Smile - Shanice (Duitsland, Motown, 1991)
7. Natural Born Bugie - Humble Pie (NL, Immediate, 1969)
8. Behind Closed Doors - Charlie Rich (NL, Epic, 1974)
9. Endless Love - Diana Ross & Lionel Richie (US, Motown Yesteryears, 1981/1985)
10. Tossing And Turning - The Ivy League (UK, Piccadilly, 1965)
11. Never Leave Me Lonely - Road (NL, Polydor, 1971)
12. Meer Nederlandse Sterre - Rubberen Robbie (NL, CNR, 1981)
13. Reveille Rock - Johnny & The Hurricanes (NL, London, 1960)
14. You Can't Change That - Raydio (NL, Arista, 1979)
15. Why Do Lovers Break Each Others' Hearts - Showaddywaddy (Duitsland, London, 1980)
16. I Ran Off The Road Of Love - Gene Hood (US, Chart, 1969)
17. Carmen Brasilia - Anarchic System (NL, Pink Elephant, 1972)
18. Harlem Shuffle - The Rolling Stones (NL, Rolling Stones, 1986)
19. Behind A Painted Smile - The Isley Brothers (NL, Tamla Motown, 1969)
20. The Tears Of A Clown - Smokey Robinson & The Miracles (NL, Tamla Motown, 1970)
21. Take A Chance With Me - Roxy Music (NL, Polydor, 1982)
22. Sally Go Round The Roses - The Jaynetts (US, Tuff, 1963)
23. Theme From Mahogany - Diana Ross (NL, Tamla Motown, 1976)
24. Love Is Contagious- Taja Sevelle (Duitsland, Paisley Park, 1987)
25. Heartbeat - Buddy Holly (NL, Coral, 1958/1966)
26. This Is Your Life - The Revells (NL, CBS, 1970)
27. Got To Get - Rob 'N' Raz Featuring Leila K (Duitsland, Arista, 1989)

'New additions'
1. Keepin' Me Out Of The Storm - Rare Earth (US, Rare Earth, 1975)
2. Maxwell's Silver Hammer - George Howe (Duitsland, MCA, 1969)
3. Heartbeat - Secret Sounds (NL, Guilty, 1983)
4. That Is Why - The Security (NL, Top Hole, 1988)
5. Poison Ivy - Redbone (NL, Epic, 1972)
6. I Can't Ask For Anymore Than You - Cliff Richard (NL, EMI, 1976)
7. To Be Or Not To Be - Mike Rondell & The High Five (NL, Poker, 1976)
8. Bourée - Jethro Tull (NL, Island, 1969)
9. Eine Kleine Nachtmusik - Waldo De Los Rios (NL, Hispavox, 1971)
10. Toy Symphony - Waldo De Los Rios (NL, Hispavox, 1971)
11. Beethoven 21 - Waldo De Los Rios (Duitsland, Polydor, 1974)
12. Get Closer - Linda Ronstadt (NL, Asylum, 1982)
13. Tonight We Love - Rufus (NL, MCA, 1981)
14. Warm Ride - Rare Earth (Duitsland, Prodigal, 1978)

'Allsods'
1. Bang Bang - B.A. Robertson (Duitsland, Asylum, 1979)
2. Liquidator - Harry J. All Stars (UK, Harry J., 1969)
3. Mockin' Bird Hill - Roots Syndicate (NL, Polydor, 1993)
4. I Can't Let Go - The Hollies (NL, Parlophone, 1966)
5. More Than This - Roxy Music (NL, Polydor, 1982)

The Vinyl Countdown is via deze weg te beluisteren.

Honderd achteruit 2024: Sugar Minott

Na de Week Spot van Pat Kelley lijkt er een thema te ontstaan op Soul-xotica, maar nee... het is ouderwets toeval dat ik vandaag opnieuw ga schrijven over een reggaemuzikant. De nummer 8 in de Gele Bak Top 100 van 2024 is van Level 42 en deze band heeft enige tijd geleden al een 'Honderd achteruit' gehad. Daarnaast staat er ook een nummer van de band in de Top 100 van 2025. Ik ga even een paar 'sparen' om later nog eens een aflevering te doen met vier of zes fotohoesjes van bands en artiesten die al aan bod zijn geweest. De nummer 9 in de lijst heb ik een week geleden bewust overgeslagen omdat daar nog wel wat informatie over is te vinden. Op de negende plek vinden we 'Good Thing Going' van Sugar Minott, oorspronkelijk 'We've Got A Good Thing Going', en uitgebracht in 1981. 

De invloed van Wolfman Radio? Ik weet het wel zeker. Ergens kan ik me de plaat nog wel herinneren uit 1981 maar het zijn bovenal de Specialized-fondsenwervers waar ik dit plaatje van Sugar Minott aan link. Het zou me niks verbazen dat ik het ooit in digitale versie in een ontbijtshow heb gedraaid. Buiten de vaste kliek om was er dan altijd een 'gast' in de chatroom. Broeder luisterde nagenoeg niet meer 'live' naar Wolfman Radio maar als ik een ontbijtshow deed, was hij present in de chat. Hij zal de komende afleveringen van de 'Honderd achteruit' vaker voorbij komen. Ik wil Ben Cramer even niet aanhalen in dit bericht maar iets met een herinnering die bléééft. Op 28 september 2023 geniet ik nog volop van de 'nieuwe' fiets en maak menig lange tocht in die tijd. Op deze donderdag heb ik besloten maar weer eens in Zwolle te kijken bij Minstrel en dit moet uiteraard ook op de fiets gebeuren. Die dag leer ik dat Zwolle op en neer toch best ver is op mijn leeftijd want ik ben de volgende dag helemaal kapot. Bij Minstrel koop ik een aantal singles en ga ook door het reggae-vakje. Enkele platen zullen later alsnog in de verzameling komen, maar ik heb opeens zin in dit plaatje van Sugar Minott. 

Lincoln Barrington Minott is de naam en hij wordt geboren op 25 mei 1956 op Jamaica. Hij begint zijn loopbaan als 'selecter' voor 'sound systems'. Dat is veel meer dan alleen maar plaatjes draaien en dj-en. De 'selecters' zijn voortdurend bezig om de bassen extra op te schroeven en een beetje 'toasten' of meezingen is niet ongebruikelijk bij de 'sound systems'. Het zal geen verrassing zijn dat menig 'sound system'-bediener vroeg of laat het vak van zanger in rolt. Dat is voor Sugar Minott in 1969 het geval als hij samen met Tony Tuff en Derrick Howard The African Brothers begint. Een nieuw decennium breekt aan en er ontstaat behoefte in allerhande genres om de muziek aan te passen aan de 'nieuwe' tijd. In geval van The African Brothers wordt meer ingezet op het Rastafari-geloof. Nabij 1974 komt The Afrtcan Brothers tot een halt en gaat Minott aan de slag in de studio van Coxsone Dodd. Hij is producent en schrijft ook veel nieuw materiaal, muzikaal vaak geënt op bestaande ritmes. Iets dat 'live' de normaalste zaak van de wereld is, maar binnen de studiomuren vrij ongehoord is. 

'We've Got A Good Thing Going' verschijnt in 1972 als b-kant voor een single van The Jackson 5, maar het nummer vergaart verdere bekendheid doordat het op het album 'Ben' staat. Brenda Lee is in 1973 de eerste die een cover opneemt van het nummer. In 1975 volgt de debuutsingle van Zeita Massiah. Haar voornaam is eigenlijk Zeeteah maar het label vermeldt Zeita. Zij neemt dus de eerste reggae-versie op van het nummer. Een detail dat ons gemakkelijk zou hebben kunnen ontgaan, ware het niet dat Zeeteah een paar jaar geleden veel 'airplay' heeft gekregen op ons station als 'unsigned' act. Zij loopt er graag mee te koop dat ze de eerste was die de reggae-versie heeft gemaakt en daarmee Sugar Minott heeft beïnvloed. Terug naar Sugar Minott. Die legt in de late jaren zeventig het fundament voor de dancehall-muziek zoals dat in de jaren tachtig tot volledige bloei zal komen. In 1979 keert hij terug naar de roots-reggae. Toch blijken zijn platen vooral in Engeland een gretige aftrek te vinden en in 1980 besluit hij naar dat land te vertrekken. 'Good Thing Going' wordt door RCA opgepikt voor distributie en de plaat brengt het tot een vierde plek op de Engelse hitparade. In Nederland klimt de single in vier weken naar plek 11 in de Tipparade en meer zit er niet in voor Minott. 

Ik heb vorig jaar nog eens een soulvolle 'lover's rock'-plaat van Sugar Minott aangeschaft, een heruitgave wel te verstaan. Hij keert in 1983 terug naar Jamaica om zijn Youth Promotion-'sound system' op te zetten dat een springplank vormt voor toekomstige sterren. Grote namen in de Jamaicaanse scene, geen internationaal beroemde namen. Voor het gros van de mensen zal Sugar Minott dan ook de geschiedenisboeken in gaan als 'eendagsvlieg'. Sugar blijft desondanks optreden, ook al moet hij in 2009 een aantal concerten afzeggen vanwege pijn op de borst. Hij laat het verder niet onderzoeken. Op 10 juli 2010 wordt hij opgenomen in een ziekenhuis op Jamaica met onbekende klachten en zal hieraan later op de dag bezwijken. Hij is 54 jaar geworden. Zijn oudste zoon is hem al voorgegaan, verder laat Sugar een weduwe en veertien kinderen na. Een van zijn dochters organiseert later nog eens een 'fundraiser'. In 2019 ontvangt hij postuum een 'Reggae Gold'-award van de Jamaicaanse overheid voor zijn verdiensten in de muziek. 

Het zilveren goud: 2001 deel VII

In juli heb ik de singles van de 'Monstertocht' afgesloten. Dan meld ik dat de volgende maand iets in de fik gaat vliegen maar dat wordt door de droogte van de afgelopen weken uitgesteld. Hoewel ik nog heel veel details van 2001 weet te herinneren, is het niet bepaald de vrolijkste tijd om op terug te kijken. Het ligt hem dan vooral ook aan de weerzin om 'wéér terug te gaan naar dat Woodstock' dat ik besluit om de twee singles van augustus maar bij september te rekenen. Dat maakt achttien singles voor september en dus krijgen jullie deze maand maar liefst drie afleveringen van 'Het zilveren goud'. In oktober heb ik een meer definitieve top 80 van de jaren 80 in gedachten en dat is dan voor de woensdagen in oktober. In november en december is het andermaal druk met 'Het zilveren goud' en meerdere afleveringen per maand waarna het in 2002 weer kan inzakken als een pudding. Vandaag combineer ik de herinnering aan augustus 2001 met de herinnering die we allemaal lijken te hebben. 'Waar was je toen?', is wellicht de meest gestelde vraag op 11 september 2026. Ik weet het nog precies... 

De maanden van zwerven in Brabant en buiten slapen zijn weliswaar 'vrijwillig', toch is er een zekere noodzaak voor mij. Het is een 'vlucht', hoe je het ook wendt of keert. Ik hou het niet meer uit in Tuk met de andere kostgangers en de huisbaas die me keihard in de steek laat. 'De volharding' is een opstap naar maanden dat ik in Ulvenhout of directe omgeving bivakkeer. Iedereen kent 'Swiebertje' en de meeste hondenbezitters en wandelaars zijn er aan gewend om mij in het wandelbosje te treffen. Toch is zwerven zonder geld ook niet wat en dus ga ik halverwege juli maar weer terug naar Tuk. Mede geholpen door Herman Brood. Eenmaal 'thuis' ben ik een ongeleid projectiel geworden. Aan het begin van Woodstock heb ik mijn plan al rond gebazuind. Het lijkt me lollig om de caravan in de fik te zetten. 'Doet-ie vast niet', wordt over het algemeen gedacht. Maar nogmaals... ik ben een ongeleid projectiel geworden en als ik iets zeg? Ben ik er trots op? Nee, allerminst! Het risico dat ik heb genomen met andere tenten, caravans en auto's op het terrein. Pal naast een boerderij met rieten dak. Wat als de vonken waren overgeslagen naar de feesttent? Om het idee zélf kan ik ook al twintig jaar niet meer lachen. Wat het extra pijnlijk maakt is dat er een getuige uit Jutrijp aanwezig is bij het schouwspel. Buurvrouw Thea, ons inmiddels ontvallen, spreekt me er maanden later nog eens op aan. Ze staat met haar man op een naburige camping en hebben me zien dansen in de onderbroek rondom de brandende caravan. Door de wind liggen opeens allemaal stukjes bordkarton in de bermen langs de weg. Ik word daar eind augustus op aangesproken door de vader van één van de kostgangers die naast het terrein woont. 'Je zou een goede sier maken als je dat even ging opruimen', zegt hij. Zo trek ik het boetekleed aan en ga een middag met kruiwagen langs de Baarsweg en door het weiland om stukjes caravan van de grond te rapen. Na afloop wacht een biertje bij de vader die een handelaar in van alles is. Hij heeft ook een paar singles en dat levert de twee singles op van augustus 2001. 

Zou ik hebben geleerd van deze maand? Welnee. Ik drink in die tijd geregeld rode wijn. Niet per glas maar per fles. Het heeft iets te maken met 'imago'. Bier is te volks in mijn optiek en ik wil me graag profileren als een serieuze schrijver en meer van dat alles. Zo zeil ik op vrijdagmiddag neer in het café en mag een fles burgemeester maken. Dan begint dan ook het piekuur en ik geloof dat ik een biertje van iemand krijg. Zo blijf ik dus hangen maar ben flink laveloos aan het worden. Opeens wil ik met mijn vuist op de bar slaan maar oh.... die rot-motoriek plus dat ik lazarus ben. Ik sla tegen het rek boven de bar en opeens regent het drankflessen. Hetzelfde moment sta ik buiten. Eruit gezet door een stamgast die me wel goed kent. Ik huil voortdurend en sta helemaal te schudden. Ik loop naar de pinautomaat en daar word mijn pas ingeslikt. Ook dat nog! Ik moet mijn neus voorlopig even niet laten zien in het café en bovendien begint het idealisme weer te jeuken. Is dit het juiste moment om me te melden bij de Emmaus nabij Maastricht? Met een fietstocht uiteraard! Op zaterdag verdien ik een paar grijpstuivers bij het opbouwen van een feesttent en zo kan ik op zijn minst een pakje shag veroorloven. 

Inmiddels is de SNS overgegaan naar ASN Bank, maar ik had gisteren wel een doos gebak verwacht van de bank. Het was gisteren precies vijfentwintig jaar geleden dat ik de SNS-rekening heb geopend. Ik ga maandagmiddag naar het kantoor van de Rabobank in Steenwijk en meldt mijn probleem. De pinpas kan nog een week op zich laten wachten en dat geduld heb ik niet. Iets dat in september 2001 nog mogelijk is en waar je nu niet meer om hoeft te komen. Ik neem het positieve saldo ter plekke contant op en loop met het geld naar de SNS Bank om het daar te storten op een nieuwe rekening. Omslachtig? Ja. Tegelijk heeft het anno 2026 wel iets nostalgisch dat je nog letterlijk contant geld kon ophalen bij de bank. Het is dan maandag 10 september. Ik heb dan al gepland om in de vroege uren van woensdag 12 september op de fiets te vertrekken naar Limburg. Het is rond een uur of drie als ik bedenk dat ik even wat dingetjes voor onderweg moet kopen. Ik loop hiervoor naar de buurtsuper in Tuk. 

Dat heeft doorgaans Sky Radio op staan maar terwijl ik door de gangen loop, hoor ik plechtige stemmen spreken. Ik denk het eerst aan Wimbledon of een ander sporttoernooi, maar nee... het is té plechtig voor een sportwedstrijd. Bij de kassa vraag ik wat er aan de hand is. 'Er is in Amerika een vliegtuig neergestort', is het antwoord. Vreemd? Er storten wel vaker vliegtuigen neer en de radio past zich ook niet aan als er een vliegtuig neerstort in Bangladesh. Met die vraagtekens loop ik naar huis. Ik ga de woonkamer in en vermoed dat Harrie een actiefilm zit te kijken. 'Weet je wat ik net hoor?', zeg ik tegen hem. 'Een vliegtuig neergestort in Amerika'. Hij wijst naar de televisie. Het is geen actiefilm maar de realiteit? Dat vraagteken staat er bewust want ik heb teveel aanwijzingen verzameld die maken dat het 'niet klopt' dat ik aan mijn eigen ogen durf te twijfelen. 'Morgen zal de wereld er heel anders uit zien', hoor ik later op de dag iemand zeggen. Als de ochtend gloort, zit ik al een paar uren op de fiets en kan tevreden vaststellen dat er niets is veranderd. De zon komt gewoon op, de natuur gaat op de oude voet verder en Arrow Classic Rock heeft gewoon de jukebox aan. Volgende week vervolg ik de fietstocht. 

3338 Cry Me A River - Joe Cocker (NL, A&M, 1970)
3339 Achterhoek Boogie - Normaal (NL, WEA, 1981)
3340 Denis - Blondie (NL, Chrysalis, 1978, rode letters op groen label)
3341 Strike A Match - Orville Couch (US, Vee Jay, 1964)
3342 Only You Know And I Know - Delaney & Bonnie & Friends (NL, Atlantic, 1971)
3343 Dodenrit - Drs. P. (NL, Polydor, 1974)

Bij Blondie staan de extra details over het label omdat ik ook de zwarte letters op groen label heb. Eigenlijk té minimaal om beide exemplaren te houden maar bij radioshows switch ik wel eens tussen beide exemplaren. De laatste vier zijn singles uit De Bilt waar we later deze maand nog terug zullen komen. Uiteraard in de berichten want ik heb geen behoefte om in persoon naar De Bilt te gaan. 

Week Spot: Pat Kelly

Komende zaterdag ga ik weer verder met 'The 2026 Collection' in 'Do The 45' en dat betekent dat de Week Spot uit de selectie van deze week afkomstig moet zijn. Deze week begin ik met Eureka en als ik dan 45 singles tel, kom ik uit bij het Imperial-label. Het Amerikaanse Imperial-label om duidelijk te zijn, niet te verwarren met de Nederlandse afdeling. Het Gas-label zit dan ergens halverwege de show. Mark gaat binnenkort opnieuw verhuizen en houdt een grote opruiming. Onder andere zijn muziekboeken en cd's moeten ditmaal het veld ruimen. Op het gebied van de muziekboeken biedt hij in juli enkele titels aan. Het boek over Chicago van Robert Pruter staat er ook tussen, maar toch ga ik eerst voor een ander boek. De allereerste 'price guide' van John Manship met uitsluitend Engelse soul-singles. Tot mijn grote verrassing staat Pat Kelly daar ook genoemd als één van de weinige singles op het Gas-label. Het is dan ook soulvolle rocksteady en Pat staat onder hevige invloed van Curtis Mayfield en dus past het gewoon binnen de hobby. De Week Spot van deze week is 'How Long Will It Take' van Pat Kelly uit 1969, hoewel de Engelse platen allemaal spreken van Pat Kelley. 

Het eerste dat opvalt bij het label van de Pat Kelly-single is de schrijver. 'H. Kelly'? Dat klopt want zijn volledige naam luidt Horatious Adolphus Kelly. Hij laat zich aardig snel Pat noemen en dat verklaart zijn podiumnaam. Op 6 augustus 1944 ziet hij het levenslicht in Kingston op Jamaica. Als hij de school heeft afgerond op Jamaica trekt Kelly voor een bepaalde tijd naar Springfield in het Amerikaanse Massachusetts om elektronica te gaan studeren. Een specialisme in studiotechniek. Als hij zijn diploma heeft gehaald, keert hij meteen terug naar Jamaica met de opgedane kennis. Hij werkt samen met Bunny Lee totdat Slim Smith zijn band The Techniques verlaat. Kelly wordt de opvolger binnen The Techniques. Zijn eerste plaat met The Techniques is 'You Don't Care', een bewerking van een oud Impressions-nummer. Kelly zal gedurende zijn loopbaan vaker terug vallen op de schrijfkunsten van Mayfield. 

In 1969 is hij weer solistisch actief. Hij neemt dan 'How Long Will It Take' op. Het gaat de boeken in als de eerste Jamaicaanse opname met een orkestbegeleiding. Dit krijgt in Engeland een overdub als de gebroeders Palmer hebben besloten de distributie van Gas uit te voeren. De mannen runnen zelf onder andere het Pama-label en zouden we in Nederland kennen van de hit 'The Champ' van The Mohawks. Op Jamaica is 'How Long Will It Take' de best verkochte single van 1969. In Engeland is hij niet opgewassen tegen het succes van onder andere Desmond Dekker, Jimmy Cliff en Harry J. All Stars. Pat krijgt evenwel een aanbod van vijfentwintigduizend pond van Apple om een album op te nemen voor het label, maar hij moet dat afwimpelen vanwege andere contractuele verplichtingen. Lee 'Scratch' Perry produceert zijn 'Pat Kelley Sings'-album in 1969. 

In de jaren zeventig is hij vooral actief als producent en als de dub een hoogtepunt bereikt in 1977-78 is hij eveneens van de partij. Hij is verantwoordelijk voor enkele grote disco-reggae-dub-singles die het goed doen in de discotheken. In de jaren negentig gaat hij opnieuw aan de slag met The Techniques. Zijn laatste solo-album dateert van 2012 maar hij blijft optreden tot en met 2018. Een jaar later krijgt hij te maken met een leveraandoening welke zijn leven op 16 juli 2019 zal beëindigen. Hij is dan 74 jaar geworden. 

Lang zullen ze spelen: Jeb Loy Nichols

Welke vierde? Dat is de grote vraag momenteel bij de 'nieuwe' singles. Ik meen dat ik er vier moet hebben, maar het zijn er drie. Tegelijk wacht er nog een winkelwagentje bij Juno dus wellicht dat ik de 'nieuwe' aflevering later nog eens ga doen. (EDIT 11 september: Gisteren is de vierde gearriveerd en heb ik ook afgerekend bij Juno) 'Lang zullen ze spelen' is ooit ontstaan met het oog op klassieke albums en favorieten van mijn mp3-speler. Er zijn momenteel een paar (vrij) nieuwe albums die smeken om een berichtje en ik ga meteen beginnen met de jongste liefde. Als ik later eens ga terugdenken aan de dag dat ik mijn sleutel ben verloren, zal Jeb Loy Nichols in mijn hoofd spelen. Sterker nog: Ik luister naar het album 'on full blast' als het gebeurt. Misschien had ik het wel gemerkt als ik geen muziek op de koptelefoon had gehad? Enfin, het album is bijna een jaar oud maar nog altijd vers genoeg. Ik heb de single van het album eerder dit jaar gekocht en het is twee weken geleden als ik deze opnieuw hoor in 'The 2026 Collection'. Reden om maar eens het volledige album toe te voegen aan mijn digitale speler. Twee weken geleden, de fietstocht naar Almelo, heb ik tussen Slagharen en Hoogeveen al een klein voorproefje van het album. Afgelopen zondag heb ik het op de koptelefoon gehad en, ja, dit is een zeer fijn album voor de late zomer en vroege herfst. Vandaag in de schijnwerpers: 'This House Is Empty Without You' van Jeb Loy Nichols samen met Cold Diamond & Mink uit december 2025. 

In het bericht van Bettye Swann heb ik al aangehaald dat ik eigenlijk een enorme hekel heb aan het begrip 'country-soul'. Volgens mij is 'Southern Soul' een betere beschrijving en is het niet altijd heel bewust dat er country-invloeden in een liedje terecht komen. Bij Jeb Loy Nichols is er geen twijfel mogelijk. Hij draagt op veel foto's een Stetson en heeft naast soul bovendien een ietwat klagerige country-stem. Als ik zijn autobiografie volg, kom ik erop uit dat hij inmiddels een jaar of 63 moet zijn. Als vijftienjarige hoort hij 'God Save The Queen' van Sex Pistols en het zit in de late jaren zeventig van zijn autobiografie. Jeb Loy is geboren in Wyoming en groeit op in Missouri. Als kind luistert hij veel naar 'Southern Soul'. Dat loopt uiteen van Stax-soul en The Staple Singers naar Bobby Womack en Joe Simon. Hij bezoekt met zijn vader bluegrass-festivals en luistert thuis met moeder naar Nat King Cole. The Sex Pistols is een volgend hoogtepunt in zijn leven. In 1979 wordt hij toegelaten tot de kunstacademie. Punk is dan op zijn retour maar hiphop is in opkomst. In 1980 maakt hij zijn eerste opname, een rap-track, dat op de plank zal blijven liggen. In 1981 bezoekt hij vrienden in Londen en besluit daar te blijven. Hij trekt in in een kraakpand waar onder andere Adrian Sherwood, Neneh Cherry en Ari Up van The Slits residentie houden. Hij sjouwt dozen met platen voor Sherwood en de twee raken erg goed bevriend. Sherwood spreekt zelfs over hem als 'een broer'. Hij maakt kort daarna deel uit van een band waarbij dub, soul en country als één wordt ervaren en in dezelfde trant maakt hij in 1997 zijn eerste album voor Capitol. 

We zijn nu bijna dertig jaar later en Jeb Loy heeft niet stil gezeten. Het kraakpand heeft hij al lang achter zich gelaten en woont nu op een rustieke plek in Wales. Op 15 juni van dit jaar heeft 'You Know Where I Live' in eigen beheer uitgebracht, nog geen half jaar na zijn vorige plaat. Het gaat in dit bericht om het vorige album. Ik heb geen idee of ik een ander album van Nichols ga volhouden want op 'This House Is Empty Without You'  maakt hij gebruik van de onweerstaanbare sound van Cold Diamond & Mink en Emilia Sisco op de achtergrondzang. 

Ik zie nu dat er al een andere single van het album is getrokken. Ook maar eens opsnorren! Begin dit jaar verschijnt 'Do The Get Together' dat niet op de elpee staat. Ik val echter meteen voor 'First Night Away From Home', de opener van het album. Cold Diamond & Mink heeft net als The Dap-Kings een eigen geluid en drukt haar stempel op iedere opname. In geval van Cold Diamond & Mink vind ik de band het fijnste als het ietwat 'laidback' mag grooven. Wat dat betreft kunnen ze uit de voeten met Jeb Loy. 'Black Water Girl' is wellicht het meest upbeat maar nog altijd met de herkenbare sound. Jeb Loy is bovendien een uitstekende songschrijver. Het is met name 'Good Morning Monday' dat een plekje heeft gevonden in mijn hart, alsook 'First Night Away From Home'. Er staat gewoon geen slecht nummer op het album, het kabbelt fijn door als een rustiek beekje. Ik heb onlangs zelfs 'Trouble' van Cold Diamond & Mink aangeschaft omdat ik niet genoeg kan krijgen van het geluid. Jeb Loy klinkt eerlijk en puur en probeert niet als een soulzanger te klinken. Hierdoor ontstaat het beeld van een country-zanger met een gemeende snik zonder dat er echt wordt gesnikt op het album. Van Emilia's stem word ik altijd blij! 

Binnenkort ook aandacht voor de andere drie albums die deze zomer overuren hebben gemaakt op mijn mp3-speler.