Singles round-up: juni 3

Deze week zit alweer volgepland voor wat betreft Soul-xotica. Eerst de singles van Mark in twee delen, de twee laatste pakketten van Chris in één bericht en de vangst van afgelopen zaterdag in een bericht. 'Het zilveren goud' doe ik dan in het weekend. Met de Week Spot en het 70s gebak is de week dan compleet. De singles van Mark heb ik vorige week in Do The 45 gedraaid aan het begin van de show. Ik draai daar de kanten waarvoor ik de singles heb gereserveerd maar moet uiteraard de b-kanten ook nog checken. Dat ga ik in twee delen doen van elk twaalf singles. Ik ga proberen de eerste aflevering niet té lang te maken waardoor ik de tweede er achteraan kan gooien. Het is kort daarna ook alweer bedtijd want om acht uur gaat het wekkertje. Dat heeft met de voorspelde hitte wel zijn voordelen, maar het is nog altijd wennen voor mij. Ik trap af met de eerste twaalf singles. In de show zijn de jaren zestig gescheiden van de jaren zeventig en tachtig, voor de 'Singles round-up' hou ik weer de originele alfabetische volgorde aan. 

* Buddy Ace- Don't Hurt No More (US, Blues B Us, 1990)
Net zoals broeder nog altijd even enthousiast naar de wedstrijden ging van Heerenveen als degradatie op de loer lag, zo heb ik een groot hart voor een aantal artiesten in de soulwereld. Buddy Ace is vooral een bluesman maar zijn 'The Right Thing' uit 1970 is uitgegroeid tot een Blauwe Bak-klassieker en sindsdien ben ik sneller geneigd om ander werk van Buddy Ace aan te schaffen. Maar, ten overvloede, Buddy is een bluesmuzikant en de naam van het label geeft veel weg. Het is de moderne take op de blues met een southern soul-ondertoontje dat het nét geschikt maakt voor de soulhobby. Maar heel geweldig is het allemaal niet. 

* Madeline Bell- Doing Things Together With You (US, Philips, 1968)
'Van McCoy-magic'. Een zeer lokaal begrip want er is (nog) niemand buiten mijzelf die het te pas en te onpas gebruikt. Het is eveneens van toepassing op dit plaatje van Madeline Bell. Een prachtige beatballade met de altijd prettige stem van Bell en de band van Arthur Greenslade. Britse soul klinkt zelden beter dan dit! De b-kant is geschreven door Clive Westlake en dat geloof ik wel. Het zal wel pure pop zijn, maar 'Doing Things' is pure magie. 

* Brenda & The Tabulations- Lies Lies Lies (US, Top & Bottom, 1970)
Méér Van McCoy-magic want de beste man is ook betrokken bij de plaatjes van Brenda & The Tabulations. Nu heeft hij het samen met Ed Cobb geschreven. Ik heb vanavond Mark laten weten komend weekend weer de portemonnee te trekken en dat bevat een Brenda & The Tabulations-single. Het nieuwste pakket van Chris bevat een upgrade van een single van Brenda en de dames. 'Lies Lies Lies' is lekker upbeat en helemaal geschikt voor de danvloer. De andere kant heet 'And My Heart Sang' met 'Tra La La' tussen haakjes. Dat is een ballade dat terug gaat naar de tijd van de doowop. Het styreen is niet echt lief aan deze kant en dat is helemaal geen ramp!

* Ray Charles- Everybody Sing (US, Crossover, 1973)
Het is een vreemde gewaarwording. De grote Ray Charles op een klein nietszeggend platenlabel? Het komt de creativiteit in ieder geval ten goede. Ray duikt in de wereld van de crossover met een prachtige stereo-opname met zijn stem uit alle hoeken van het spectrum. 'Come Live With Me' is van de hand van het echtpaar Bryant dat veel heeft geschreven voor The Everly Brothers. Het is een pure ballade. Ik lust wel soep van Ray's stem maar moet concluderen dat 'Everybody Sing' toch wel de ultieme kant is van deze bijzondere single. 

* Johnny Dean- I've Got A Feeling We'll Be Seeing Each Other Again (US, Magic Seven, 1984)
Al Wilson heeft dit nummer in 1976 op een elpee gezet en acht jaar later doet Johnny Dean zijn plasje over het origineel. Hoewel Willie Mitchell betrokken is bij de productie vinden de opnames plaats in een lo-fi studio met als resultaat een fraai nummer in een lo-fi jaren tachtig-setting. Ik geef de voorkeur aan Wilson's meer gepolijste versie maar Johnny's poging is erg goed. De b-kant bevat een instrumentaaltje dat ik maar gewoon negeer. 

* Wade Flemons- Please Send Me Someone To Love (US, Vee Jay, 1961)
De prijs lijkt okay maar de geluidsclip wil niet laden. Het is dus een pure gok. In de show hoop ik dat de andere kant beter is en dat ga ik nu controleren. 'Please Send Me Someone To Love' is gewoon een ordinaire countryballade met een groots orkest. Van Wade mogen we beter verwachten? 'Keep On Loving Me' is inderdaad dé kant. Het is upbeat met een beetje doowop in het intro. De soul druipt er niet vanaf maar het kan ermee door. 

* Willie Gauff & The Love Brothers- It Takes A Whole Lotta Woman (US, Eureka, 1969)
Bij het lezen van de naam Gauff zit ik meteen op het puntje van mijn stoel. Ik heb een zeer fijn gospelplaatje van Allen Gauff & His Combo. Ik zie dat Willie uit LA komt maar vindt verder geen connectie met Allen. 'It Takes A Whole Lotta Woman' is echter sublieme crossover op een b-kantje. 'Communicate Not Hate' is een boodschap van alle tijden. Dat is meer funky en upbeat. Zeker niet slecht maar het mist de magie van de b-kant. 

* Monk Higgins- Treat Her Like A Lady (US, United Artists, 1972)
De instrumentale versie van het gelijknamige nummer van Cornelius Brothers & Sister Rose. Die komen we later deze week nog tegen in de 'Singles round-up' bij de singles van Chris. Ik heb namelijk de Engelse aangeschaft. Ik heb ook het Amerikaanse styreen maar deze is niet smetteloos. Monk's versie mag er zijn maar het is voor mij vooral een novelty. 

* Skip Jackson- Peace Of Mind (US, Capitol, 1972)
Een pure ballade waar ik nog flink aan moet wennen. Het is een promo met dezelfde plaat in mono op de keerzijde. 

* Jay & The Techniques- I'll Be Here (US, Gordy, 1972)
De groep van 'Apples, Peaches, Pumpkin Pie' mag het in de vroege jaren zeventig proberen bij Motown. 'I'll Be Here' is de keerzijde van het meer funky 'Robot Man' dat ik nooit erg interessant heb gevonden. 'I'll Be Here' is een vette knipoog naar 'Baby Make Your Own Sweet Music' van een paar jaar eerder. De Motwon-jas past de groep als gegoten. 

* J. Jones & The Northenaires- I Don't Know Why (US, JAS, 1970)
Als een bandnaam eindigt met 'aires' en het komt uit Amerika dan kun je er gif op innemen dat het gospel is. We hebben bijvorbeeld The Jackson Southernaires en nu dan The Northernaires. Beide kanten zijn 'public domain'. Het is 'deep' met een hele diepe basstem. 'Theres Been A Change In Me' is meer van het kaliber 'rocking gospel' waardoor 'I Don't Know Why' automatisch de topkant is voor mij. Met rocking gospel kun je doorgaans niet zoveel. 

* Margie Joseph- Never Can You Be (US, Volt, 1969)
De pagina van Mark vierde afgelopen zaterdag de twaalfde verjaardag. Begin dit jaar was het tien jaar nadat ik voor het eerst iets heb besteld bij Mark. De allereerste single? 'Punish Me' van Margie Joseph. Hier heb ik dan een promo met aan beide kanten hetzelfde nummer en geen verschil in stereo of mono. Het is een grootse productie met Margie's onvolprezen soul als stralend middelpunt. Smullen!

Hang naar magie

De tweede zondag in juni. Ik moet het dir keer echt niet vergeten en het maar vast in een agenda zetten voor 2027. Het is twee weken geleden dat ik 'toevallig' de aankondiging voorbij zie komen in een Facebook-groep. Een jaar geleden zal ik op zaterdagavond naar een concert van Gercoh in Zwolle, samen met onder andere een Indiase tablas-speler. Dan krijg ik te horen dat het concert niet doorgaat en biedt hij me aan om een kaartje te kopen voor Wapserveen. Wapserveen? Dat is in de achtertuin! Afgelopen weekend was de vijftiende editie van het 'Hanguut'-festival in Wapserveen. Een jaar geleden stap ik de wereld van de hang binnen als een groentje en speelt het instrument twee dagen in mijn hoofd. Op dinsdag ben ik het zat en ga Marktplaats op. Ik koop in een opwelling een hang, maar het bespelen ervan laat te wensen over. Ik heb hem een half uur geleden weer op schoot gehad en dat is voor het eerst sinds augustus! Hoewel het geen concert-materiaal is, ervaar ik wel iets als ik het instrument beroer met mijn vingertoppen. Ik heb gisteren opnieuw kunnen zien en horen hoe het écht moet. 

De hang is een relatief nieuw instrument, vandaar dat we Rob als één van de pioniers mogen rekenen. Vijftien jaar geleden is hij begonnen met 'Hanguut', door de corona ontbreekt één jaargang waardoor het dit jaar voor de vijftiende keer plaats heeft. In vergelijking met vorig jaar is het een stuk drukker in de kerk van Wapserveen. Voor een toeschouwer is het niet echt een festival. Het is een kampeerweekend voor hang-spelers uit de hele wereld. Op zaterdag zijn er verschillende workshops, maar wordt er bovenal veel samen gespeeld. De zondagmiddag is het openbare gedeelte. Dan laten solisten zich van hun beste kant horen, maar zijn er ook uitvoeringen van spontaan georganiseerde ensembles. Hoewel de hang het hoofdinstrument is, is het meer een open podium voor deelnemers. Een liedje zingen met de gitaar is dus eveneens een optie. 'Wat hoop je vanmiddag te horen?', is een vraag die ik meteen van een andere bezoeker krijg. 'Heel veel afwisseling', is mijn antwoord want dat is eveneens mijn ervaring van vorig jaar. 

Voor mij persoonlijk is het een feest van herkenning met veel dezelfde gezichten als vorig jaar. Met één bezoeker heb ik afgelopen winter nog eens gesproken buiten de Albert Heijn. Er worden telefoonnummers uitgewisseld maar meer is er nog niet van gekomen. Hij schijnt een huis vol muziekinstrumenten te hebben zonder dat hij eentje echt kan bespelen. Ook bij hem gaat het over het resoneren van de klanken in het lichaam. De middag begint heel erg magisch. Alle deelnemers dragen hun steentje bij en ik kan niet onder woorden brengen wat ik heb gezien en gehoord. Het is dezelfde magie die ik heb gevoeld bij het optreden van Snowblink in Zwolle in 2011. Mijn hoofd zit meteen in een andere dimensie en klaar om alle mooie muziek van de middag te absorberen. Het thema is 'afscheid van vrienden' en dat resulteert ook in een paar liedjes. Hoewel ik de uitvoerenden niet wil afvallen, kom ik niet voor de popmuziek naar Wapserveen. Ik wil hang horen en heel veel hang! 

De magische momenten zijn uitgesmeerd over het hele programma. De uitsmijter van de middag is Simon Wood. Helemaal uit Newcastle begint hij klein en licht maar heeft ook een trommel aan zijn voeten waardoor het op een zeker moment omslaat in een technofeestje met de melodie van Robert Miles' 'Children' op de hang. Drie lagen kippenvel op de armen. Als het is afgelopen, werkt het door bij mij. Op de fiets terug naar Uffelte kan ik niet stoppen met tikken en takken met mijn mond en speel de meest exotische ritmes. Ook nu klinkt zo nu en dan een hoge toon van de hang in mijn oren en heb ik dus weer eens het instrument op schoot genomen. Dat moest ik vaker doen! En alvast de tweede zondag van juni reserveren voor volgend jaar.

*Radiolinks: 13 en 14 juni

De nieuwe werktijden moeten nog altijd wennen. Vanaf halverwege juli gaan ook de werkdagen anders worden. We gaan dan niet meer bezorgen op zaterdag, maar wel op maandag. 'De baas' heeft laten weten voor mij de maandag als vrije dag in gedachten te hebben, maar daar moeten we het nog eens over hebben. Het liefste zou ik woensdag vrij willen zijn. Het breekt de week in tweeën en bovendien is er op woensdag meer open dan op maandag. Als ik wél op maandag ga werken, gaat 'The Vinyl Countdown' waarschijnlijk naar 21.00 uur op de zondag. Van negen tot middernacht, maar dat moet ik nog even afwachten. Ik heb er een 'druk' weekend van gemaakt. Er is niet veel post in Steenwijk en dus is dat in een vloek en een zucht gedaan. Dan is het rond het middaguur en besluit ik even naar Meppel te fietsen. Daar is sinds een week een nieuwe kringloop geopend en deze wil ik even checken. Ik ga ook naar de 'oude' kringloopwinkel en tenslotte naar Ruinerwold. Deze vijftien singles komen later deze week aan bod. Nu maar eerst de radioshows delen. 

Elk voordeel hep ze nadeel, om een beroemde Spaanse filosoof te citeren. Ik heb nu opeens méér tijd voor de voorbereiding van 'Do The 45' en dat heeft meteen effect. Ik doe in het tweede deel van de show weer eens een volledige 'Week Spot Carousel'. Ofwel: Alle Week Spots in deze week vanaf het begin in 2012 tot aan nu. Ik laat de uren los en doe 'onderdelen'. Het eerste onderdeel zijn de singles uit de laatste twee bestellingen van Chris, allemaal Engelse persingen uit de jaren zestig en zeventig. Ook die komen deze week aan bod in de 'Singles round-up'. Het tweede deel zijn dus de Week Spots en het derde gedeelte is iets van drie kwartier en heeft niet een echt thema. Do The 45 is hier te beluisteren. Nu de speellijst. 

Deel 1: Engelse persingen van de jaren 60 en 70. 
1. If You Don't Want My Love - Afro Dimensions (Jayboy, UK, 1975)
2. Surrender Your Love - The Carrolls (Polydor, UK, 1966)
3. Treat Her Like A Lady - Cornelius Brothers & Sister Rose (United Artists, UK, 1972)
4. I Can't Forget About You - The Decisions (A&M, UK, 1971, b-side)
5. It's Love That Really Counts - The Decisions (A&M, UK, 1971, a-side)
6. Bring It On - Loleatta Holloway (United Artists, UK, 1971)
7. Shake Her Loose - Jackson Sisters (Mums, UK, 1974, b-side)
8. Boy You're Dynamite - Jackson Sisters (Mums, UK, 1974, a-side)
9. Heartbeat Part 1 - Gloria Jones (Capitol, UK, 1965)
10. The Drifter - Kenny Lynch (Columbia, UK, 1969)
11. Take Your Love And Run - Barbara Lynn (Atlantic, UK, 1971)
12. Wanted Dead Or Alive - Krystal Generation (Mercury, UK, 1972)
13. Spinnin' Top - The Orlons (Mojo, UK, 1966, re: 1972)
14. There Must Be A Love Somewhere - Ede Robin (Crystal, UK, 1968, re: 1975)
15. Freedom - Sue & Sunny (Deram, UK, 1971)
16. Using Me - The Symphonics (Polydor, UK, 1973, a-side)
17. Heaven Must Have Sent You - The Symphonics (Polydor, UK, 1973, b-side)
18. You're Ready Now - Frankie Valli (Philips, UK, 1966)
19. Across 110th Street - Bobby Womack & Peace (United Artists, UK, 1973)

Deel 2: Week Spot Carousel
1. It's A Woman's World - The Gypsies (Old Town, US, 1966, re: 1974)
2. I Got You Babe - Etta James (Cadet, US, 1968)
3. Always & Forever - Brenda & The Tabulations (Top & Bottom, US, 1971)
4. I'm Still Here - The Notations (Twinight, US, 1971)
5. Sunshine Of Your Love - Spanky Wilson (BGP, UK, 1970, re: 2013)
6. Be Here In The Morning - The 2nd Verse (IX Chains, US, 1974)
7. Top Of My List - Stephanie Mills (20th Century, Holland, 1981)
8. Simply Call It Love - Gene Chandler (Mercury, US, 1970)
9. Center City - Fat Larry's Band (Wmot, UK, 1976)
10. Oh Me Oh My - Mike James Kirkland (Yazoo, US, 1973)
11. I'm Gonna Tear Your Playhouse Down - Ann Peebles (London, UK, 1972)
12. Love Jones - Norma Jenkins (Desert Moon, Frankrijk, 1976)
13. Keep It Together - Rufus (ABC, US, 1978)
14. Can't Live Without You - The Jesters (Jam, UK, 1973)
15. I Made It - Annie & The Caldwells (Luaka Bop, UK, 2025)

Deel 3: diversen
1. Breakaway - Toni Basil (Alma Espanola, Spanje, 1965, re: 2022)
2. The Sweetest Pain - Dexter Wansel (Expansion, UK, 1976, re: 2026)
3. If We Should Ever Meet - Stranger Cole (Unity, UK, 1968)
4. Heart Broken Woman - Aubrey Mann (Doreth Vee, Barbados, 1975)
5. The Fool - Aaron Frazer (Colemine, US, 2026)
6. Rejoice In Righteousness - Mose Dillon Bluestette (Echo Chamber, UK, 2026)
7. Bringing Out My Tears - Lesley Miller (RCA Victor, US, 1966)
8. Life Is Like A Checkerboard - Catherine Miller (Tyson, US, 1975, re: 1977)
9. I Won't Be Such A Fool Anymore - The Modettes (Kent Deep Soul, UK, 1969, re: 2026)
10. Ola! - LTF & Moskvin (Scruniversal, UK, 2026)

Dan tenslotte The Vinyl Countdown. Hierin maar liefst 48 singles, ook al zijn er twee die ik maar half heb gedraaid. Eentje omdat het styreen verrot klinkt en de tweede omdat het een gebed zonder einde is. Ik noem weer de bands en artiesten per decennium.
Jaren 50 en 60: Roy Orbison, Papa Bue's Viking Jazz Band, Luis Alberto Parana & Los Paraguayos, Pebbles (2), Pink Floyd, Pinky & Perky, Gene Pitney (3), Plastic Ono Band, Platters, Sandy Posey, Franck Pourcel (2), Elvis Presley en Billy Preston.
Jaren 70: Passions, Billy Paul, Lynsey De Paul, Tom Paxton, Pearls, Pearly Gates, Martha Pendleton, Pickel Nick Orchestra, Picketywitch, Poco (3), Michel Polnareff, Poppy Family (2), Power Of Zeus, Billy Preston, Pretty Things, Alan Price, Prince Buster, Proudfoot, James & Bobby Purify en Puzzle. 
Jaren 80: Don McLean, Sergio Mendes, Mental As Anything, Mighty Sparrow, John Miles, Montellas, Motorhead en The Motors. 

De foto moet iets met Oranje van doen hebben. Ik moet overigens om twintig over tien van een Schot horen dat 'we' moeten spelen. Desondanks doe ik gewoon een show in de tweede helft. Ik ben vooral erg onder de indruk van de kunstwerken aan de muur. Lopen daar nog stiekem kabeltjes van de levensgrote platenspelers? 

*Rondje 70s gebak: Bak 2

Een gekke werkdag vandaag. Ik zou vanmiddag bij mijn radiokameraad Bert gaan kijken maar als ik zie hoe weinig post er is, denk ik dat ik dat laat schieten. Dan ga ik bezorgen en gaat het erg lekker totdat de achterband opeens plat is. En wel op de Oostercluft, zo'n zes kilometer van de zaak. Uiteindelijk wordt het later en zou ik best even bij zijn radioshow kunnen kijken. Dan ontdek ik tot overmaat van ramp dat ik de portemonnee ook nog maar eens thuis heb gelaten terwijl ik toch wel dorst heb gekregen van de inspanning. Inmiddels voel ik het gezeul van een postfiets met lekke achterband ook in mijn benen en dus moet ik straks gestrekt gaan om morgenochtend weer vroeg aan de slag te gaan. Een van de laatste zaterdagen zoals het nu lijkt want ook voor ons wordt het vanaf juli van maandag tot en met vrijdag. Vanavond de tweede jaren zeventig-bak met daarin onder andere The Beach Boys, The Beatles en The Bee Gees maar nog veel meer moois . The Spirit Of The Seventies is hier te beluisteren. 

De bak trapt af met 'Lookin' Out For #1' van Bachman-Turner Overdrive dat de show heeft gehaald. De laatste in de bak is 'Wait' van Bintangs. De lijst van artiesten en groepen met drie of meer singles: 

Badfinger (5), George Baker Selection (12), Shirley Bassey (8), J. Bastós (3), Bay City Rollers (6), Beach Boys (5), Beatles (5), Bee Gees (29), Bellamy Brothers (3), Oscar Benton (4, waarvan 2 met Monica) en Barry Biggs (3). 

De top tien is vrij lastig. Zowel de nummers 1 als 2 reken ik tot de allergrootste popsongs die ooit zijn gemaakt en het doet pijn om Badfinger op 2 te zetten. Het is niet anders. 

10. Gruezi Wohl Frau Stirnimaa - Lydia Beck (1973)

9. Titles - Barclay James Harvest (1975)

8. Lady Of The Ball - The Ball (1976)

7. Hold On To What You've Got - Bill & Buster (1971)

6. Travelling In The USA - The Bintangs (1970)

5. Israel - The Bee Gees (1972)

4. Take To The Mountains - Richard Barnes (1970)

3. I Can Make You Cry - Dave Berry (1973)

2. Day After Day - Badfinger (1972)

1. Tears In The Morning - The Beach Boys (1970)

Badfinger en The Bee Gees hebben een tweede single in de show en voor de rest kun je platen verwachten van de volgende bands en artiesten: Bachman-Turner Overdrive, Bad Company, George Baker Selection, Hylda Baker & Arthur Mullard, The Band, Band Of The Black Watch, John Barry, Shirley Bassey, Mike Batt, Bay City Rollers, Beatles, Be Bop Deluxe, Betty Beck, Bellamy Brothers, B-52's, Barry Biggs, Big Secret en Bimbo Jet. 

Triootje 80s gebak: Deel V

Vorig jaar heb ik volop kunnen herdenken in 'Het nalatenschap op 45 toeren', tegenwoordig is dit het geval met het Triootje. Broeder is van 1969 en ondergetekende van 1975, dus broer is vooral een consument van muziek in de jaren tachtig en ik sta daar meteen bloot aan. Datgene dat broeder 'goed' vindt, moet ik eigenlijk ook wel als zodanig beoordelen want we delen immers één slaapkamer tot 1987. Ook het triootje van vanavond is weer doorspekt van zijn aanwezigheid. In één van de drie bakken is de grote winnaar qua aantallen direct aan hem te danken. Of, anders gezegd, als hij nog springlevend was geweest dan had ik waarschijnlijk maar 1 of 2 van de betreffende groep gehad. Van de nummer 1 in de top tien-lijstjes is eentje helemaal van mezelf en zit broeder bij de herinnering aan de andere singles in gebakken. Vandaag in het trio achtereenvolgens de tiende, de vijfde en de vijftiende van de jaren tachtig-bakken. 

De eerste bak van vanavond is met de 'eigen' nummer 1. Ik luister jaren geleden eens naar een zomeruitzending van 'Theater Van Het Sentiment' waarin vrijwel non-stop de hits uit de zomer van 1982 worden gedraaid. Ik schrik er zelfs een beetje van dat ik zoveel platen nog weet te herinneren, hoewel ik me dan nog distantieer van de jaren tachtig. Deze liefde zal nog een jaar of twee moeten wachten, hoewel ik na deze avond wel even heb nagedacht om alleen singles uit de zomer van 1982 te gaan sparen. Liquid Gold doet een belletje rinkelen, maar zelf heb ik de groep altijd geassocieerd met de disco van 'Dance Yourself Dizzy' en dat heeft niets te maken met de pure pop van de plaat uit 1982. Maar... voordat ik me ga bezighouden met de top tien: Eerst de tiende jaren tachtig-bak. Deze trapt af met 'Dance Classics - The Mix' van Ben Liebrand en eindigt met 'Giving It Up For Your Love' van Delbert McClinton. De volgende bands en artiesten hebben drie of meer singles in de betreffende bak. 

Lime (3), Linx (3), Liquid Gold (3), June Lodge (3), Lois Lane (3), Londonbeat (4), Madness (12), Madonna (16), Mai Tai (3), Bob Marley (3), Matchbox (3), Maywood (3) en Paul McCartney (7). 

Bij het samenstellen van de top tien kies ik iedere plaat die iets interessant lijkt en dan oogt het al snel als een top 30. Bij de volgende top 10-lijsten pak ik alleen de grote uitschieters en dan heb ik in beide gevallen iets van tien of twaalf. 

1. Where Did We Go Wrong - Liquid Gold (1982)

2. Old Town - Philip Lynott (1982)

3. Motorcycle Emptiness - Manic Street Preachers (1992)

4. Unfinished Sympathy - Massive (1991)

5. Live To Tell - Madonna (1986)

6. More Than I Can Say - June Lodge (1982)

7. Kayleigh - Marillion (1985)

8. Love... Thy Will Be Done - Martika (1991)

9. Ti Sento - Matia Bazar (1986)

10. Yesterday's Men - Madness (1985)

In de vijfde jaren tachtig-bak is Dolly Dots de grote winnaar. Ik zeg uit mijn hoofd dat ik vóór december 2024 alleen 'P.S.' en 'Love Me Just A Little Bit More' heb op single. Nu heb ik dan opeens 15 singles in de bak staan en dat is geheel het werk van broeder. Ik heb vaak genoeg gedeeld dat onze slaapkamer tot 1982-83 is behangen met de Dolly Dots en dat deze worden vervangen door mannen in blauw-wit gestreepte shirts. Niet dat broeder van de herenliefde was, maar zijn liefde voor SC Heerenveen ging nu eenmaal dieper als bij een liefde voor een vrouw. Mijn schoonzus erkent dat gewoon. Dan kan ik bij deze ook melden dat broeder zeer binnenkort een eigen plekje krijgt in het stadion in Heerenveen. Een deel van zijn immense collectie is naar de supportersclub gegaan en deze hebben besloten een permanente uitstalling te maken. Ik neem aan dat er nog wel een officiële opening komt en ik daarbij aanwezig zal zijn, dus dat horen jullie ter zijner tijd wel. Eerst maar eens deze vijfde bak onder het vergrootglas leggen. Deze trapt af met 'Now That We're Together' van Desire waarvan ik ook eentje in de Blauwe Bak heb staan. De laatste is de eenzijdig bespeelbare sampler van Margriet Eshuijs' 'Rose's Cantina'. Dat wordt dan aangeboden om het nieuwste album van Margriet te promoten. De volgende bands en artiesten hebben drie of meer singles in de bak.

Dexys Midnight Runners (4), Dingetje (4), Dolly Dots (15), Drukwerk (3), Duran Duran (7), De Dijk (3), Earth & Fire (6), Earth Wind & Fire (3), Sheena Easton (4), Electric Light Orchestra (7, inclusief Part Two), Electronica's (3), Erasure (3) en Margriet Eshuijs (3). 

Van Margriet Eshuijs heb ik overigens een vierde in de volgende bak staan. Ik ben dus een jaar of negen of tien als ik begin met koffie drinken. Vanzelfsprekend is dat erg jong voor een kind, maar qua drankjes wil ik al snel 'volwassen' worden. Als we bezoek krijgen levert het nog wel eens problemen op omdat mijn ouders niet willen toegeven dat de kleine Gerrit al koffie drinkt. Dan verschijnt Dream Academy en dat zingt tot overmaat van ramp 'And the children drank lemonade'. Broeder heft de wijsvinger als dit voorbij komt op de radio en ik 'haat' de plaat alleen daarom. Dankzij de sample in 'Sunchyme' van Dario G. leer ik jaren later het origineel opnieuw kennen en, nee, dit kan ik niet haten. Het voert dus ook deze top tien aan. 

1. Life In A Northern Town - Dream Academy (1985)

2. Twilight - Electric Light Orchestra (1981)

3. Black Pearl - Margriet Eshuijs Band (1982)

4. Pilot Of The Airwaves - Charlie Dore (1980)

5. Bring On The Dancing Horses - Echo & The Bunnymen (1985)

6. Sometimes - Erasure (1986)

7. Unbelievable - EMF (1990)

8. Possession - The Dirtbombs (2005)

9. He Ladi Ladi Lo - Dolly Dots (1980)

10. Geno - Dexys Midnight Runners (1980)

Tot slot de vijftiende jaren tachtig-bak. De nummer 1 doet me denken aan een warme zomerdag in de vakantie. Deze plaat is veel op de radio en later komt broeder terug met deze single op vinyl. Ik heb zo'n herinnering bij 'Can't Get Used To Losing You' van The Beat. Dat is de dag dat mijn vader een leenauto mee heeft van de garage. Met skaileren bekleding en ramen die niet open willen. Het ritje naar de bank in Hommerts is ver genoeg! Zo'n herinnering moet ik ook bij Split Enz hebben maar weet niet meer het opvallende aan deze dag. Het is dus wederom een plaat waarbij broeder een speciale rol speelt. De vijftiende bak loopt van 'Bigmouth Strikes Again' van The Smiths tot 'It's Raining Again' van Supertramp. Broer is helemaal fan van Morrissey en The Smiths in de jaren tachtig en zal Supertramp pas gaan waarderen met de cd 'The Very Best Of' in 1990. Het overzicht van drie of meer:

Soft Cell (4), Soul II Soul (3), Specials (5), Spider Murphy Gang (3), Spinners (3), Split Enz (4), Splitsing (3), Dusty Springfield (3), Bruce Springsteen (3), Lisa Stansfield (4), Alvin Stardust (3), Stars On 45 (5, plus 1 van Star Sisters), Shakin' Stevens (8), Rod Stewart (7), Stranglers (3) en Style Council (6). 

De top tien ziet er dan als volgt uit:

1. Message To My Girl - Split Enz (1984)

2. Skindeep - The Stranglers (1985)

3. Nothing Has Been Proved - Dusty Springfield (1989)

4. Inside - Stiltskin (1994)

5. All Around The World - Lisa Stansfield (1989)

6. Birthday - The Sugarcubes (1988)

7. Black Hole Sun - Soundgarden (1994)

8. Wind En Zeilen - Splitsing (1985)

9. It Takes A Muscle To Fall In Love - Spectral Display (1982)

10. Labelled With Love - Squeeze (1981)

Week Spot: Annie & The Caldwells

Het afgelopen weekend heb ik gedacht aan een volgende aflevering in 'Postsierlijk', maar wil eerst het gesprek van dinsdag afwachten. Dat heeft gisteren plaats gehad en meteen met groot effect. De laatste paar jaren ben ik bijzonder 'vrij' in mijn werk. Ik bepaal zelf wanneer ik begin en er is geen haan die er naar kraait. Ik zie het als een bevoorrechte positie maar weet ook dat ik het elk moment kan verliezen als er wél een leiding verschijnt in het bedrijf. Dat is recent het geval en ik heb in het begin nog tegengestribbeld, maar moet uiteindelijk toch het gesprek aan gaan met de 'nieuwe baas'. Deze laat meteen weten dat hij van me verwacht dat ik óók mijn werkdagen om half negen begin. Dat heb ik weten om te buigen naar tien uur maar het betekent wel dat ik vandaag mijn eerste 'normale' werkdag heb gehad sinds...? Tja, sinds wanneer precies? Het zal 2021 of 2022 zijn geweest. Enfin, misschien is het ook wel beter zo. Die aflevering van 'Postsierlijk' komt heus nog wel maar eerst mag ik me richten op de Week Spot. Ik heb het 'Triootje gebak' van de jaren tachtig al wel voorbereid maar weet niet of ik die vanavond nog ga publiceren. Het bericht van de Week Spot begint niet alleen in de kerk, maar eindigt ook in de kerk en intussen zal het nooit ver verwijderd zijn van het geloof. De Week Spot is 'I Made It' van Annie & The Caldwells uit 2025. 

Nu ik even een beetje huiswerk heb gedaan, begrijp ik opeens ook waarom uitgerekend Greg Belson zijn favoriete platen mag draaien bij de albumpresentatie van Annie & The Caldwells. Hij heeft namelijk eerder al eens gedraaid bij optredens van The Staples Jr. Singers. We verplaatsen ons naar West Point in de staat Mississippi. De familie Brown zijn fanatieke aanhangers van de COGIC-kerk: 'Church Of God In Christ'. Dat heeft meerdere talentvolle zangers en zangeressen opgeleverd want Shirley Caesar is eveneens verbonden aan de COGIC. De kroost van Brown zijn nog in hun tienerjaren als ze in de midden jaren zeventig optreden als The Staples Jr. Singers. Het maakt zelfs een elpee in 1975 welke in recente jaren opnieuw is uitgebracht door Luaka Bop. Annie Brown doet dan ook al mee. Een van haar broers speelt ook met een andere band en de gitarist daarvan is helemaal van de leg als hij Annie heeft horen zingen. 'Wie is dat? ', vraagt hij. 'Dat is mijn zusje Annie', luidt het antwoord. De gitarist is Willie Joe Caldwell Sr. en gelukkig is de liefde wederzijds. Ze zijn nog zó jong dat de beide ouders toestemming moeten geven voor het huwelijk. Annie en Willie Joe zijn inmiddels ruim een halve eeuw samen en zijn naast trotse ouders ook al opa en oma geworden. 

Annie Brown Caldwell opent een kledingboetiek dat zich specifiek richt op aanhangers van COGIC die er goed willen uitzien vooor COGIC-conferenties en dergelijke. De winkel is nog altijd open, mits Annie niet op tournee is. Willie Joe verdeint de kost als heftruckchauffeur. Het gezinsleven komt voorop met het devote geloof. Als één dochter in de puberteit zit, laat deze weten gevraagd te zijn voor een cluboptreden. Ze zal daar de blues vertolken. Dat veroorzaakt een diepe schok in de Caldwell-familie. De blues is van oudsher de anti-Christ en blijkbaar is dat het nog steeds voor bepaalde mensen. Mensen als Robert Johnson keerden de kerk de rug toe, verkochten hun ziel aan de duivel en gingen de blues prediken. In de jaren zeventig was hetzelfde aan de hand met de funk. Annie en Willie Joe zijn vastberaden om het tij te keren en besluiten zelf een groep te starten. Ze kijken allereerst naar de hippe popmuziek waar de kinderen naar luisteren en mengen dat met de boodschappen die ze over krijgen van een machtig wezen in de hemel. Inmiddels bestaat Annie & The Caldwells uit moeder Annie, twee dochters (Deborah en Anjessica) en 'goddaughter' Toni Rivers (het begrip laat zich niet vangen in één woord, maar een 'godchild' is een kind dat wordt ondersteund voor de doop) op zang. Oudste zoon Willie Jr. en jongste zoon Abel Aquirius zijn respecitevelijk gitarist en drummer. Annie & The Caldwells is echter in meerdere opzichten een familiegroep. 

Dat laatste wordt beschreven in Annie's eigen woorden. Ze krijgt boodschappen binnen die, naar eigen zeggen, het eerste van toepassing zijn op haar eigen doen en laten. Als ze dan vervolgens van andere vrouwen krijgt te horen dat ze precies de woorden zingt die van toepassing zijn op deze vrouwen, wordt duidelijk dat Annie niet zomaar staat te zingen maar eerder een boodschap doorgeeft. Deborah heeft de tekst geschreven van 'Wrong' en dat gaat over haar voorbije huwelijk. Deborah is in het dagelijks leven een kapster en styliste en verantwoordelijk voor de fraaie kapsels en uitdossingen van de dames tijdens de optredens. Annie & The Caldwells is een familie waar de dames de dienst uitmaken en waarbij de boodschap van God automatisch wordt omgezet van een boodschap van een vrouwelijke God en verspreidt door vrouwen voor vrouwen. Een optreden van Annie & The Caldwells is dus niet enkel slechts een concert maar een spirituele belevenis!

Gelukkig valt er muzikaal genoeg te smullen. De muziek waar de kinderen naar luisteren zijn onder andere Bootsy Collins en The Gap Band en muzikaal zit het dicht tegen de klassieke disco van de jaren zeventig en tachtig aan, hoewel dit nog het meest tot uitdrukking komt in 'I Made It'. Het is vanaf het eerste begin meteen het nummer waar ik het meeste mee heb. De overige nummers zijn diep en spiritueel. Daar mag ik op zichzelf graag naar lusiteren maar vind ik iets minder geschikt voor de radioshow op de zaterdagavond. Ik heb het album een paar maanden geleden gehad in 'Lang zullen ze spelen' en daarbij prijs ik ook hoe Annie niet van ophouden weet en zo steeds de liedjes verder blijft uitbreiden. 

Ik heb een mazzeltje met de single want deze is nu officieel helemaal uitverkocht. Alhoewel? Er zijn maanden geleden al singles voor over honderd euro verkocht op Discogs terwijl dat de schijf nog gewoon voor de oude prijs op Bandcamp staat. Overigens heeft het er alle schijn van dat het een Engelse persing is, de plaat is ook vanuit Engeland verzonden en voelt aan als een Sonic Wax-persing. 

Honderd achteruit 2024: Manfred Mann

Op zichzelf heb ik de singles van Mark nog liggen. Daar hebben jullie zelf wellicht al een oordeel over hebben kunnen vellen want het bestrijkt het eerste anderhalf uur van 'Do The 45' van afgelopen zaterdag. Vanmiddag is een pakket binnengekomen van Chris met méér Engelse persingen maar daarvoor wacht ik even het volgende pakket af en maak er dan één bericht van (met zestien Engelse persingen). Ik heb een week geleden de 'Honderd achteruit' over 2023 besloten en over een maand hebben we ook alweer de Gele Bak Top 100 van 2026. Ik wil dus alvast een beginnetje maken met 2024. De nummer 1 in de Gele Bak Top 100 van twee jaar geleden is 'Don't Wanna Say Goodbye' van The Raspberries en deze heb ik op 19 augustus 2024 voorzien van een bericht. Op nummer twee staat een andere 'big want'. Mijn eerste single is een thuisbrenger, afgelopen jaar heb ik een fraaie upgrade gevonden met fotohoes. De nummer twee in de lijst is 'Ragamuffin Man' van Manfred Mann uit 1969. 

Iets meer dan een half jaar geleden heb ik hier Manfred Mann's Earth Band te gast gehad met 'California' uit 1978. Daar fiets ik gelukkig voorbij aan de jaren zestig en dus mag het verhaal vanavond gaan over dat betreffende decennium. Op 19 juli 2023 hang ik rond op Discogs en tref de handel van een grootgrutter het zuidwesten des lands. Ik geloof dat 'Indian Summer' van Audience één van de voornaamste redenen is geweest maar de man heeft meerdere mooie titels op voorraad. Waaronder dus ook 'Ragamuffin Man' waarmee een wens in vervulling gaat. Op 22 juni 2024 laat ik mij verleiden tot 'Burning Of The Midnight Lamp' van Jimi Hendrix en deze dealer heeft ook 'Ragamuffin Man' met fotohoesje en voor een zeer fraaie prijs. Helemaal dik in orde!

Manfred Sepse Lubowitz is de naam in zijn paspoort en hij ziet op 21 oktober 1940 het levenslicht in Johannesburg. Hij groeit op in de Litouws-Joodse gemeenschap in Johannesburg en leert piano spelen op jonge leeftijd. In de vroege jaren zestig is hij als jazzpianist te bewonderen in menig club, maar Manfred moet niets hebben van het apartheidsregime in Zuid Afrika en besluit in 1961 de oversteek te maken naar Engeland. Hij gaat eerst aan de slag als recensent voor een jazz-magazine en neemt daarvoor het pseudoniem Manfred Manne aan. De achternaam is geïnspireerd door de jazzmuzikant Shelley Manne. Al snel wordt de laatste 'e' weggelaten en zal de wereld hem leren kennen als Manfred Mann. Hij vormt een groot jazzgezelschap met Mike Hugg dat de Mann-Hugg Blues Brothers gaat heten. Toch gaat brood met suiker al snel vervelen en moeten ze commerciëler worden om wat centen te verdienen. De Mann-Hugg-band krimpt tot een gezelschap van vijf mannen met Paul Jones op de leadzang en de band wordt onderdeel van de British Invasion. 'Do Wah Diddy Diddy', 'Pretty Flamingo' en 'Mighty Quinn' zijn alledrie goed voor een nummer 1 in Engeland. De eerste piekt eveneens op 1 in Amerika. 

'Do Wah Diddy Diddy' heeft helemaal niets te maken met de jazzy en bluesy roots van de mannen en dit veroorzaakt een tweestrijd die ook gaande is bij The Yardbirds. De elpees lenen zich uitstekend voor het meer rootsy werk, maar op de single moet het commercieel aanvaardbaar zijn. Intussen is Manfred Mann wel één van de favorieten van Bob Dylan en het schijnt dat hij 'Mighty Quinn' heeft geschreven met Manfred Mann in gedachten. Ook biedt Manfred Mann een podium aan Randy Newman. In 1966 komt de band dan toch in de moeilijkheden. Mike Vickers is druk met het arrangeren en orkestreren voor anderen en Paul Jones ambieert een parallelle solo-carrière plus een loopbaan als acteur. Jones blijft zolang er nog geen vervanger is gevonden, maar Vickers vertrekt nog voor die tijd. Er wordt wat geschoven qua instrumenten en dan meldt Mike D'Abo zich als de nieuwe zanger. Het valt samen met het einde van het contract met His Master's Voice en de overstap naar Fontana. Nog altijd zijn de elpees vaak erg jazzy maar lijkt het soms alsof de singles steeds minder nietszeggend worden. In 1968 verzorgt de groep de soundtrack voor 'Up The Junction' en dat levert een hitsingle op. 'Mighty Quinn' is de laatste opleving voor de oorspronkelijke Manfred Mann. Bob Dylan speelt de demo op cassette voor Manfred Mann en deze roept uit: 'Wat een ontzettend goed nummer, maar wie is die zanger? Wat zingt die vent vals!'. De Bob Dylan-demo zal later op zijn 'Self Portrait'-album komen en, ja, dat is niet een beetje vals! 

'Ragamuffin Man' is de laatste voetnoot van Manfred Mann als popgroep onder deze naam. De single bereikt een achtste plek in Engeland, in Nederland komt het niet verder dan de Tipparade. Kort daarop valt de band uiteen en gaan Mann en Hugg verder met Chapter Three dat uiteindelijk zal uitmonden in Manfred Mann's Earth Band. Alhoewel? Er zullen in die eerste jaren een paar singles verschijnen in Europa die nog gewoon als Manfred Mann zijn, maar het heeft niets met de jaren zestig-band van doen.