vrijdag 20 mei 2022

Rare kostgangers


Laat me voorop stellen dat ik nooit echt politiek verwantschap heb gevoeld bij de persoon en toch komt het nieuws als een bom binnen. Waar was je toen...? De vraag heb ik twee weken geleden heel vaak gehoord maar niemand die hetzelfde antwoord geeft als mij. Sinds eind 2017 ben ik geregeld twintig jaar terug in de tijd gegaan. Het begint met de kraakavonturen in Amsterdam en breidt zich uit via de tijd in Engeland en dan...? Dan is het op een bepaald moment wel afgelopen? Er breken in de eerste jaren van de nieuwe eeuw enkele jaren aan waar ik niet veel affectie voor voel. Ik zou als een blok er tegenop kijken om daar een onderhoudend verhaaltje over te schrijven, zonder dat het zwaar op de hand is. Vorig jaar zomer heb ik een bericht gedeeld over de zwerftochten in Brabant en in december ga ik terug naar de bizarre vakantie in York. Twee weken geleden staat opeens iedereen stil bij de moord op Pim Fortuyn en sinds die dag ben ik van plan geweest om een berichtje te schrijven over deze tijd in 2002. Gezien ik in blijde verwachting ben van singles (anno 2022) en vandaag slechts één nieuwe aanwinst heb, besluit ik dan evengoed een berichtje te spenderen aan 2002. Het is niet de meest verheffende periode uit mijn leven.

In januari 2002 kondigt Harrie doodleuk aan dat hij de huur van het huis in Tuk heeft opgezegd per 1 april. Hij gaat samenwonen met zijn vriendin. Het treft me midden in een warrige periode waarin ik hulp probeer te zoeken bij verschillende instanties. Dit kan ik er duidelijk niet bij hebben. Ik sta niet ingeschreven bij de woningstichting en moet dus maar iets zien te rooien, wil ik op 1 april niet met koffers en tassen op de stoep staan. Ik probeer zelfs nog om terug te kunnen naar De Bilt, maar daar word ik herinnerd aan een 'actie' die ik in 2000 heb uitgevoerd in Tuk. Daardoor is terugkeer niet meer mogelijk. Ik bezoek op dat moment, als laatste deel in het relishop-avontuur, de diensten van het Leger Des Heils. Daar ontmoet ik iemand die ervaring heeft met kostgangers en biedt me een kamer aan. Hoewel het meteen niet goed voelt, heb ik even geen andere keuze. Het blijkt een enorme fout te zijn! Het huis in Tuk was ideaal voor kostgangers. Ik kon vanuit mijn kamer naar de wc, de douche, de keuken en via het hok naar buiten zonder dat ik in de woonkamer van Harrie hoefde te komen. Op dit nieuwe adres moet ik voor alles door zijn kamer en ik voel al snel dat de spanningen groeien.

Via het Leger Des Heils heb ik ook de Alpha-cursus gevolgd. Doel hiervan is om een 'beter' christelijk persoon te worden en actiever binnen de kerkgemeenschap. Hoewel ik in zekere zin heb genoten van de eerste weken, heeft de cursus bij mij een tegengestelde uitwerking. We verblijven een nacht in Dalfsen met de groep en daar word het me opeens helemaal duidelijk: Ik kan leven zonder een kerk. Ik kan zonder opgelegde geloofsprincipes. Op zichzelf is dat natuurlijk helemaal prima. Het wordt alleen lastig als je bij de organist in huis woont die je ook via de kerk hebt leren kennen. Intussen lonkt de rock & roll. Ik kom dan al veel en vaak in De Buze en enkele vrienden hebben een erg leuk bandje: Da Skoda's. Ik zou aanvankelijk daar nog heel veel over hebben geschreven maar op 24 oktober 2012 heb ik maar liefst twee berichten gewijd aan de band. Ik word een beetje half-om-half roadie van met name de toetsenist. Opnieuw komt de euforie omhoog uit de Horrible Dying-tijd. Dan wil ik namelijk ontzettend graag bij een band spelen, nu vind ik het al prima om met een band mee te kunnen naar optredens. Da Skoda's kleurt deze periode muzikaal mijn leven. Ik weet dat ik het laatst heb genoemd: Ik heb een paar weken geleden nog eens het journaal gezien van 30 april 2002. Op deze Koninginnedag bezoekt Beatrix en haar gevolg Hoogeveen en Meppel en ik aanschouw die middag Da Skoda's op het Beat-Trix-festival.

Voordat het zover is, moet ik eerst nog verjaren. In 2002 word ik 27 jaar en om een vreemde reden wil ik de leeftijd niet vieren. De huisbaas denkt grappig te zijn en me wc-papier te moeten geven met het getal 27 erop. Ik heb de complete rol in het Steenwijkerdiep gegooid. Toch is het een schaarse verjaardag die ik wel vier met de familie. Jan is die dag niet thuis en ik nodig mijn ouders, zus en haar gezin uit. 's Avonds eten we met zijn allen patat en volgens mij is Jan dan ook al thuis gekomen. Met één van zijn dochters want daar ben ik 's avonds nog mee naar De Buze geweest. Ik denk dat ik aan het einde van de avond wel terug kan kijken op een geslaagde verjaardag.

In de tijd dat Harrie niet in het werk is, gaat de televisie 's ochtends om elf uur al aan. Ik herinner me nog 'Puzzeltijd' of iets dergelijks. Door de dag heen kijkt hij naar diverse soapseries en 's avonds een spectaculaire actiefilm. Intussen komt het RTL-nieuws wel eens voorbij of 'Hart Van Nederland', maar meer diepgang is er niet qua actualiteit. Jan heeft daarentegen de traditie geschapen om het half zes-journaal te zien. Op maandag 6 mei is hij niet thuis, maar het is zo'n vast ritueel geworden dat ik ga zitten voor de televisie. Pim is in 2002 een dermate spraakmakend persoon dat hij in iedere nieuwsuitzending voorbij komt. Het valt me op dat in dit journaal totaal geen woord over Fortuyn wordt gerept. Alleen dat is al een unicum! Pas na het weerbericht zie ik de nieuwslezer extra lang in beeld en vermoed ik meteen dat er iets aan de hand moet zijn. Dan zijn woorden...  'Ik krijg door dat de heer Fortuyn zojuist op het Mediapark is gestoken'. En meteen wordt het journaal met een paar uur uitgebreid. Nogmaals, ik heb dan helemaal niets met Fortuyn en schaar mezelf dan onder 'links' zonder dat ik een heel vast stempatroon heb. Ik geloof dat ik een paar maal op Rosenmöller heb gestemd omdat ik wel een fijne gozer vond... Toch is dit zó onwerkelijk dat het in Nederland kan plaats hebben. Een jaar eerder ben ik rond deze tijd gaan zwerven in Brabant en gezien de situatie bij Jan na een maand al zwaar begint te worden, denk ik om hetzelfde te doen in de zomer van 2002. Het weekend dat volgt op de dood van Fortuyn trek ik naar Brabant, maar... de magie is weg! Ik heb al snel politie en crisisdienst aan de voet van mijn slaapzak staan en op de dag van de begrafenis van Pim keer ik weer terug naar Steenwijk. Toch zal ik over een paar weken even écht 'thuisloos' worden, maar daarover een andere keer meer. Als ik tenminste genoeg moed heb verzameld voor dat verhaal...

Voor een foto heb ik even geen inspiratie en besluit eerst het verhaal te schrijven. Het nieuwe kostadres is vlak om de hoek van Rams Woerthe in Steenwijk en dat geeft wel een fraai plaatje. Ik kom in 2002 vrijwel nooit in het park, anno 2022 meerdere malen per week. Het is een van mijn favoriete plekjes voor een lunchstop tijdens het bezorgen.

donderdag 19 mei 2022

Het zilveren goud: mei 1997 deel III


Normaal gesproken doe ik op donderdagavond 'Afterglow'. Ik krijg echter altijd keurig op tijd bericht wanneer ze aan het werk gaan met de internetverbinding. Een paar maanden geleden was ik het vergeten en was ik verbaasd hoe ik halverwege een bericht opeens alles op slot ging. Een maand geleden had ik het wel onthouden en, volgens mij, is het er toen niet lang af geweest. En vanavond? De mail heeft het over werkzaamheden tussen 1 en 6 in de ochtend en ik heb niet zoveel zin om in de problemen te komen tijdens een radioshow. Ik heb 'Afterglow' dus afgeblazen. De foto voor 'Het zilveren goud' is al genomen en dus ga ik daar nu eerst eens mee aan de slag. Hopelijk neemt het minder dan een uur in beslag om mijn tanden eens te zetten in de gebeurtenissen van mei 1997. Vanavond ben ik een beetje kies-keurig.

Alles staat en valt met goed onderhoud. We hebben al niet de sterkste gebitten in de familie maar ik heb er ook bijzonder weinig aan gedaan. Als jong kind poetst moeder mijn tanden maar zodra ik dat alleen moet doen, komt er niet veel van terecht. Een beetje kauwen op de borstels en drie streken over de voortanden en vervolgens gorgelen met water. Dat is lange tijd mijn tandenpoetsritueel. Natuurlijk komt dat op kritiek te staan als we naar de tandarts moeten voor de controle, maar ach... we hebben geen sterke gebitten in de familie. Op het voortgezet onderwijs ga ik ook nog eens enorm snoepen en dan zet het verval al snel in. In 1994 knal ik met de fiets tegen een betonpaaltje aan en verlies zo een voortand op de Waterpoort in Sneek. Dat wordt mijn eerste kunsttand aan een plaatje. In 1996 is het dermate slecht gesteld met mijn bovengebit dat dit helemaal moet worden vervangen. Onder is het ook niet veel soeps meer maar desondanks weet ik me te redden met plastic bovengebit en en natuurlijk rampgebied onder.

Dat wil zeggen... van tijd tot tijd heb ik een enorme kiespijn. Vooral beneden. In Engeland doe ik nog eens een poging om de kies te trekken maar de tandarts in Mossley dient me zoveel verdoving toe dat ik een paar uur later even helemaal geen gevoel meer heb in mijn lijf. Het is dan nog altijd niet gelukt om de kies te verwijderen. Ik zal pas eind 2002 een nieuw kunstgebit krijgen en dan worden ook de kiezen (compleet met abcessen) verwijderd. 'You don't know what you got til it's gone', om met Joni Mitchell te spreken. Gek dat ik het grootste deel van de tijd weinig last heb van de maalstenen, maar van tijd tot tijd verga ik van de pijn. Er is ook zo'n korte periode in mei 1997.

Qua kerkbezoek heb ik al snel genoeg van het reli-shoppen en besteed de zondagmorgen weer aan uitslapen na een lange nacht stappen. Of ik ben nog volop aan het stappen als de kerkdienst begint. Dat is iets voor volgende maand! Ik breng nog wel veel van mijn vrije tijd door in Het Pakhuis, het clubgebouw van de Sneker Youth For Christ-afdeling. Vooral om mijn oud-klasgenootje te ontmoeten en voor het poolbiljart. In de competitie wil ik maar niet voorbij de nummers 1 en 2 komen, maar voor de rest kan ik bijna iedereen van het laken vegen. Ik ga het wellicht volgende week over Martin hebben. Wij zijn erg aan elkaar gewaagd op de pooltafel en kunnen bovendien fijne gesprekken hebben. Het zijn echter een aantal andere Pakhuis-vrienden, waaronder ook het klasgenootje, dat besluiten dat ze me wel eens thuis willen ontmoeten. De afspraak staat voor een woensdagavond. Natuurlijk hadden ze begrip getoond als ik het had afgezegd, maar nee... ik wil me niet laten kennen.

Als ze binnenstappen en vragen hoe het met me gaat komt het 'wel goed' niet erg levendig uit mijn mond. Ik moet me dan verontschuldigen dat ik niet té hard kan en mag lachen omdat ik anders verga van de pijn. 'Zo kunnen we niet bij je op bezoek, Gerrit', zegt een van mijn kameraden. 'Bel de tandarts en we gaan er met je naar toe'. De tandarts heeft gelukkig dienst en ik mag meteen langskomen. Ik weet niet meer precies wat de behandeling is geweest. De kies kan niet worden getrokken, dat is een tijdrovende klus. Het is ook nog de tijd van vóór de abcessen. Hoe dan ook: Met zijn allen in de auto naar de tandarts, een behandeling ondergaan en daarna weer terug naar mijn huis voor een laatste uurtje. Het is zonder meer het meest legendarische bezoek dat ik ooit van vrienden heb gehad!

2768 La Poupée Qui Fait Non - Michel Polnareff (NL, Palette, 1966)
2769 Black Veeils Of Melancholy - The Status Quo (Duitsland, Pye, 1968)
2770 Behind Blue Eyes - The Who (US, Decca, 1972)
2771 If - Bread (UK, Elektra, 1971, re: 1976)
2772 Empty Words - Monica & The Voices Of Freedom (NL, Imperial, 1971)
2773 Sukiyaki - Billy Vaughn (NL, London Dot, 1963)

De eerste drie zijn de resterende singles die ik van kameraad Jan heb overgenomen. De overige drie komen weer uit de lijst van platen waarvan ik niet zeker weet wanneer ik ze heb gekocht. Billy Vaughn is de laatste uit de lijst en vermoed eerder dat ik deze omstreeks 2006 heb gekocht. Het is wel goed zo! Bread heb ik in de zomer van 1994 gekocht. Ik heb geen idee waarom die toen niet is genoemd. Van Monica weet ik de oorsprong ook niet helemaal goed te herinneren. Volgende week krijgen we maar liefst zes singles van Vader Abraham als behang voor het berichtje over 1997.

woensdag 18 mei 2022

Week Spot: Tobi Legend


Het is gek als ik er weer eens over na denk. Als ik Soul-xotica start in 2010 noem ik mezelf al een paar jaar een Northern Soul-dj. Toch is me op dat moment nog niet helemaal duidelijk wat Northern Soul inhoudt. Ik denk dat het in 2011 is als ik een eerste verhaaltje over Northern Soul ga schrijven en vervolgens ontdek dat het méér is dan alleen maar een opgefokt ritme. Dan zie ik ook dat Northern Soul geen muziekstijl of -genre is maar feitelijk een levensstijl waarin de muziek een centrale rol speelt. Over de definitie van de muziek lopen de meningen uiteen. En wanneer is het eigenlijk begonnen? Er zijn verschillende data die allemaal een zeker begin impliceren maar Northern Soul wordt 'big business' als in 1973 The Casino in het Engelse Wigan haar deuren opent. Het is The Casino dat deze week ons de Week Spot bezorgt: Een van de 'Three before eight' en een plaatje dat lange tijd niets heeft gedaan voor mij. Het is echter sinds een half jaar dat ik het nummer meer ben gaan waarderen en sinds een paar weken heb ik het op vinyl. Niet op de originele Mala zoals afgebeeld want zoveel geld heb ik nu ook weer niet op mijn bankrekening staan. De plaat is de 'Casino Classics'-maxisingle waarvan dit de a-kant is. De Week Spot is deze week voor 'Time Will Pass You By' van Tobi Legend uit 1968.

Stel je voor: Je wilt een discotheek beginnen. Wat heb je nodig buiten een pand met een dansvloer en een bar? Juist, platen! Natuurlijk de grote hits maar zelfs al koop je al het dansbare uit de actuele Top 40 dan heb je nog altijd niet genoeg variatie om het publiek een avond te vermaken. Je hebt 'stoplappen' nodig die het publiek eveneens vermaken en welke als bruggetjes kunnen dienen tussen de grote hits van de dag. Ik denk dat in Amerika in de jaren zestig en zeventig slechts vijf procent van het totaal aantal nieuwe platen in de buurt komt van een hitparade. Er ontstaat een lucratieve handel waarbij overbodige platen naar Europa worden verscheept. Het lijkt erop dat The Golden Torch in Stoke-On-Trent hier gebruik van heeft gemaakt en dat op een zeker moment de dj's, nieuwsgierig als ze zijn, ook platen zijn gaan 'pluggen' die in eerste instantie geen hits zijn geweest in Amerika. Het is 1967 en het noorden van Engeland is qua jongeren een beetje leeg gelopen. De hippe jongeren en de muzikanten zijn afgereisd naar 'swinging London'. De beatgroepen zijn uit hun voegen gegroeid en treden alleen nog op in stadions, als ze al optreden. The Beatles heeft kort ervoor haar laatste optreden op een podium voor publiek gegeven. Terwijl leeftijdsgenoten allerhande hippe dingen ontdekken in de Engelse hoofdstad willen de achtergebleven jongeren in grijze arbeidersstadjes in het noorden van Engeland ook iets van zichzelf hebben. Zij gaan zelf dansjes bedenken op onbekend gebleven soul-plaatjes uit Amerika.

In Londen heeft muziekjournalist Dave Godin zijn platenzaak. Hij importeert soulplaten uit Amerika en brengt zelfs een aantal uit op zijn eigen Soul City-label. Dave ontdekt dat wanneer een noordelijke voetbalclub in Londen moet spelen er mensen met een noordelijk accent naar zijn zaak komen om een specifieke soort soul te zoeken. Waar zijn lokale klandizie voor Motown, Stax en funk gaat, daar slijt hij de meer uptempo soul aan de noordelijke klanten. Hij besluit de platen in een aparte rubriek te zetten en noemt dat 'Northern Soul'. De term wordt echter pas vanaf 1971 gebezigd. De eerste 'allnighters' zijn dan ook al een feit: Dansavonden welke rond middernacht beginnen tot acht uur 's ochtends. Om zolang actief te blijven op de dansvloer heb je bepaalde drugs nodig en dat is één van de redenen waarom Northern Soul in 1972 bijna dood bloedt. Het is zó populair dat pubs en clubs geregeld teveel mensen binnen hebben en de gemeentes trekken dranklicenties in van deze plekken. De wens voor een megagrote danszaal wordt steeds sterker en dan opent in 1973 The Casino de deuren. Het heeft een capaciteit van 1500 mensen, hoewel er vaak meer dan 2000 binnen zijn. In 1975 wordt Northern Soul 'mainstream' en dan haken veel dansers van het eerste uur af. Ook The Casino krijgt te maken met een lastig stadsbestuur en dit veroorzaakt dat in 1981 de laatste 'allnighter' wordt gehouden. Twee jaar later brandt het leegstaande gebouw uit en kort daarop wordt het gesloopt. Maar... 'long after tonight is all over' is de Northern Soul nog immer populair en gaat het een aantal malen door een revival.

De essentie van Northern Soul is feitelijk het zoeken naar onbekend gebleven soul-platen, het liefste op onafhankelijke platenlabels en zoveel mogelijk in mono. Deze methode kun je in ieder tijdvak plaatsen zonder dat de muziek nog heel erg 'Northern' hoeft te zijn. In 'The Village' wordt omstreeks 1990 hetzelfde gedaan. Terug naar The Casino. Het feest moet ik een keer afgelopen zijn. Dat is in 2022 zo en ook in 1981. Tegenwoordig draait de kroegbaas 'De Laatste Ronde' van André Hazes als teken dat de tap dicht is en je je drankje moet nuttigen om daarna naar huis te gaan. In Wigan besluiten de dj's altijd met dezelfde drie platen: 'Time Will Pass You By' van Tobi Legend, 'I'm On My Way' van Dean Parrish en 'Long After Tonight Is All Over' van Jimmy Radcliffe. Daarna gaan de lichten aan en moet iedereen de uitgang op zoeken. Tijdens de laatste 'allnighter' in september 1981 draait de dj 'Do I Love You' van Frank Wilson als een bonus en dat zal uitgroeien tot één van de meest legendarische platen uit de scene.

Bessie Grace Gupton wordt in 1941 geboren in Alabama. Ze is de dochter van gospelzangeres Emma Washington. Bessie begint haar loopbaan in het gospelkoor van haar moeder en groeit op in Detroit. Na tien jaar begint ze haar professionele loopbaan als zangeres bij B.B. King en neemt in 1963 haar eerste single op als Bessie Watson. Omstreeks 1966 neemt ze de naam Tobi Lark aan en dat resulteert in meer singles voor verschillende kleine labels welke allemaal geen hit worden. In 1968 wordt ze benaderd om een demo op te nemen. Het gaat om een liedje van de Engelse schrijver en producent John Rhys. Lark accepteert het baantje maar drukt het platenlabel meteen op het hart dat ze niet wil dat het onder haar naam wordt uitgebracht. Even later is de single toch een feit en is het toegeschreven aan Tobi Legend. Lark is niet tevreden met het resultaat. Daar denken de Engelse soul-dj's anders over en 'Time Will Pass You By' zal tot een enorme culthit uitgroeien. Het is juist het 'losse' van de demo-versie waarover Lark niet tevreden is dat maakt dat het nummer gaat 'leven'. Ze vertrekt kort daarna naar Canada en neemt drie singles op waarvan eentje een succes is in Canada. Ze blijft nog jaren actief in de muziek en voornamelijk in Canada en de omgeving van Detroit. Haar werk uit de jaren zestig is omarmd door de Northern Soul-fans en ik denk dat ik binnenkort nog een oudere Kent-uitgave ga bestellen. Wordt vervolgd?

dinsdag 17 mei 2022

(Kn)uffelt(j)e: Dinsdag 17 mei


De afgelopen week heb ik heel bewust een bericht 'gesnipperd' om eventueel plaats te bieden aan de 'Singles round-up' met de singles van Mark. Tot op heden zijn deze niet binnengekomen en nu begint het te vervelen. Ik heb nog geen flauw idee waar het volgende bericht over gaat, maar eerst ga ik voor een fotoberichtje zodat ik morgen eventueel de Week Spot en 'Het zilveren goud' kan doen waardoor ik weer op schema zit. Het is gisteravond als ik de voorbereidingen tref voor 'Tuesday Night Music Club' dat ik een documentje tegenkom dat ik op 16 mei 2021 heb aangemaakt. Nee maar...? Is dat een jaar geleden? Dan zoek ik even verder en, jawel, het is een jaar geleden: Een niet bijster legendarische maar wel een memorabele fietstocht. Ik heb nodig nieuwe coils nodig voor de elektronische sigaret en deze zullen uit Meppel moeten komen. Zo stap ik de maandagmiddag op de fiets. Het vooruitzicht is even naar Meppel en weer terug want de weerberichten hebben het over regen van tijd tot tijd. De muziek op hoofdtelefoon zal me gaan leiden en ik ga een flinke bocht om. Ik zit al op vijftig kilometer als ik in Meppel de coils aanschaf terwijl het rond de vijftien is als ik rechtstreeks was gefietst.

Ik doe de zoektocht naar de datum op een omslachtige manier terwijl ik snel op Google kan kijken. Het valt me op in Meppel dat de vlaggen uit hangen. Even later begint het me te dagen. Het is de vijftigste verjaardag van Maxima. Ik vier deze 'alternatieve Koninginnedag' op de pedalen. Ik ga een rondje om maken naar Meppel maar de cirkel wordt steeds uitgebreider. Het begint met Ansen en Ruinen en vervolgens naar Hees. Daar zou ik door de polders naar Meppel kunnen fietsen maar dan besluit ik dóór de bui te gaan en naar Echten. Na Echten ruik ik aan Hoogeveen maar passeer de stad en ga door naar Zuidwolde. Achter Zuidwolde is het rechtdoor naar Dedemsvaart en die contreien maar ik zal toch even naar Meppel moeten. Ik ga over schilderachtige buurtschappen met dito namen als Bazuin, Fort en De Pieperij en fiets daar vandaan terug naar De Wijk. Daarna volg ik gewoon de weg naar Meppel. Ik heb het geheel in de drie uren gedaan van de radioshow van de voorgaande avond. Dit is namelijk de muziek die me door het landschap heen leidt.

Een jaar later heb ik niet meer de tijd en de energie. Dat laatste klinkt dramatisch maar het verschil met vorig jaar is dat ik nu gewoon mijn werk erbij heb. Een jaar geleden zit ik nog helemaal in de ziektewet en is het juist een advies van de bedrijfsarts om zo nu en dan te gaan fietsen. Anno 2022 hou ik me koest en probeer juist energie te verzamelen voor de snikhete dag van morgen. Ik ben al zoekende naar een foto van Zuidwolde en omgeving maar bedenk me dan dat ik dat vorig jaar al heb gedaan naar aanleiding van de fietstocht. Ik kijk in mijn fotoarchief. Niet dat ik een foto verwacht van de bewuste fietstocht want de camera blijft die middag thuis. Het zou immers alleen maar van Uffelte naar Meppel worden en weer terug? Dan zie ik deze foto en ik twijfel even over de locatie totdat ik de volgende foto zie. Dan weet ik het weer! De foto is genomen op een zondag in augustus 2022. Ik heb dan een 'nieuwe' elektrische fiets van de zaak tot mijn beschikking en dat is een ding waarmee ik niet overweg kan in dat weekend. Ik ga even naar Steenwijk voor boodschappen en wil terug een flinke bocht om als de accu begint te klooien. De foto is genomen tussen de hunebedden van Darp en het Holtingerveld. Lokaal genoeg om er een '(Kn)uffelt(j)e' van te maken!

maandag 16 mei 2022

Top G-duizend: The Golden Earrings


Er is gisteravond iets opvallends gebeurd. Ach welnee, het is niemand opgevallen, maar het is wel apart voor mijn doen. Ik heb gisteravond 'The Vinyl Countdown' gedaan met een paar uitzonderlijke bakken. De jaren zeventig bevat alles wat ik heb van Slade uit dat decennium en er is niet één voorbij gekomen. De jaren zestig-bak bevat The Golden Earrings. En dus ook 'Just A Little Bit Of Peace In My Heart'. Ik laat geen moment onbenut om deze plaat te draaien maar het is gisteravond niet voorbij gekomen. Een plaatje dat méér is dan alleen maar een favoriet. Een nummer dat me blijft boeien en waarvan ik me nog steeds kan voorstellen dat ik het nog nóóit eerder heb gehoord en van de ene verbazing in de andere val. Ondanks het feit dat het nummer al ruim dertig jaar in mijn directe omgeving vertoefd. Volgens mij is die op een zeker moment ook mee gegaan naar Mossley! Niet gedraaid op de radio maar nog altijd een plaatje dat zonder meer in mijn Top G-duizend past en waarschijnlijk in of rond de top tien. Ik stel jullie gaarne voor aan 'Just A Little Bit Of Peace In My Heart' van The Golden Earrings.

Als ik ben geboren is het 1975. De soul zit in een overgangsfase naar disco en over ongeveer een jaar zal in Engeland de punk afrekenen met de zonden uit het verleden. De flower power is al meer dan vijf jaar afgelopen en toch lopen ze nog rond: De hippies. Het is een vertederende foto uit mijn album. Mijn lieve nicht met de jonge Louwsma op schoot en daarnaast haar liefhebbende echtgenoot. Als ik daadwerkelijk geloof zou hebben in energieën en dergelijke zou ik me kunnen voorstellen dat ik tijdens deze fotoshoot de energie van hun beide tot me heb genomen. Mijn ouders kunnen dan immers niet vermoeden dat de kleine Gerrit ooit net zo'n hippie zal worden, alleen is het dan al bijna dertig jaar na de hoogtijdagen van de flower power. Door de jaren heen speel ik geregeld met mijn achterneefjes. Als ik een jaar of vijftien ben, is het niet meer zo zeer spelen als in de kindertijd maar ik kom geregeld over de vloer. De oudste zoon wordt in ieder geval muzikaal goed opgevoed want hij heeft een bakje singles naast zijn stereo staan. Het zijn plaatjes die zijn vader in de jaren zestig en vroege jaren zeventig heeft gekocht. Ik loop bijna te kwijlen over de bak want dit is koren op mijn molen! Ik mag zo nu en dan een paar platen lenen om ze over te zetten op cassette. Er zijn een paar die nooit meer terug zijn gegaan. Dat is niet moedwillig gebeurd. Meer iets met vergeten... Ik denk nog met weemoed aan 'Celestial Dreams' van Dragonfly want die zit er ook tussen. Ik zou er een moord voor begaan... De plaatjes uit de verzameling van Henk hebben een hoog Hitweek-gehalte: Veel van The Who maar ook The Golden Earrings is present. Onder andere met de kandidaat voor de Top G-duizend.

Nee, de single van Henk is in ieder geval terug gegaan als ik hem ooit in huis heb gehad. Ik kan me het herinneren als de dag van gisteren. Ik zit in het slaapkamertje van mijn achterneef en hij laat me zijn favoriete kanten horen. Daar zitten trouwens ook b-kanten bij! Dan zet hij deze van The Golden Earrings op. Het grootse intro, dan een beetje een popliedje en dan...? Andere structuren, ritmewisselingen en bovenal een mystieke spanning die ik moeilijk onder woorden kan brengen. Als het is afgelopen vraag ik hem om het opnieuw te draaien. Ik geloof dat ik hem drie keer heb gehoord op deze zondagmiddag. Het nummer komt op een cassette en dat draai ik verder helemaal dol. In 1994 vind ik dan het exemplaar dat in mijn jaren zestig-bak staat.

Ik vermoed dat er ergens ook afgunst mee speelt, maar menig 'serieuze' muziekliefhebber haalt zijn neus op voor de Earring. Afgunst omdat het in die tijd de enige Nederlandse band is die blijvend succes kan bewerkstelligen in Amerika. De 'Dutch Invasion' levert enkel eendagsvliegen op voor The States en bovendien heeft Golden Earring dan al een succesvolle tournee erop zitten. De Earrings wordt volwassen en laat dan 'The' en de laatste 's' vallen om mee te kunnen met 'stoere' namen als Grateful Dead en Deep Purple. In de jaren ervoor heeft een worsteling plaats gehad. The Golden Earrings start in 1963 als beatgroepje en krijgt in 1965 een contract. De mannen denken dat ze de liedjes in meerdere takes mogen opnemen, maar daar blijkt geen geld voor. Bij 'Please Go' wordt eerst geconcentreerd op de muziek en zou de zang in een volgende take geprofessionaliseerd moeten worden. Deze opnameronde komt niet en tegen hun zin brengt Polydor het eindresultaat uit als single. Tot ieders' verrassing wordt het een grote hit en Polydor heeft de opvolger al klaar staan. Intussen is de band naar Engeland geweest en heeft het vrienden gemaakt met The Kinks. Op hun aanraden neemt de band een paar nummers op in de Londense Pye-studio's. Als ze terug komen met de opnames blijkt Polydor de opvolger juist te hebben vrijgegeven. De mannen weten ervoor te zorgen dat de platen meteen uit de handel worden gehaald maar er zijn reeds een paar verkocht... Exemplaren van deze single, 'Lonely Everyday', doen vette bedragen onder verzamelaars.

De eerste Londense single, 'That Day', brengt hen al in de buurt van de nummer 1 en toch zal de band daar twee jaar op moeten wachten. Intussen wordt leadzanger Frans Krassenburg vervangen door Barry Hay. Krassenburg erkent zelf dat hij niet ambitieus genoeg was voor de groep. Met hem zou het succes niet verder dan Vlaanderen hebben gereikt. Met Hay in de gelederen kan de groep verder werken aan een professionele carrière. De leden nemen zanglessen maar zijn muzikaal zoekende. De bubblegum lonkt met 'Together We Live, Together We Love' en uiteindelijk 'Dong Dong Di Ki Di Gi Dong'. De laatste zal de eerste nummer 1-hit zijn voor de groep, maar zelf weigeren ze het nummer ooit weer eens te spelen. Intussen komen in Engeland bands als The Moody Blues, Traffic en Spooky Tooth op en dat progressieve pad wil de groep ook graag bewandelen. In 1968 verschijnt de uitstekende elpee 'Miracle Mirror' en 'Just A Little Bit Of Peace In My Heart' wordt als opvolger gekozen voor de nummer 1-hit. Deze single piekt op nummer 2. Een jaar later zal de Earring haar definitieve bezetting krijgen met Cesar Zuiderwijk als drummer. Ik reken dan de jaren met Eelco Gelling en Robert Jan Stips even niet mee.

Bijna 55 jaar na dato staat 'Just A Little Bit Of Peace In My Heart' nog altijd als een huis. Okay, het is gedateerd want alles dat ooit progressief heette, klinkt over het algemeen vrij snel achterhaald. Ik hou van redelijk compacte nummers met verschillende structuren en wat dat betreft is en blijft het smullen met dit plaatje. Ik denk dat het wel top tien gaat worden voor mij!

zaterdag 14 mei 2022

Singles round-up: mei 2


Doorgaans is op zaterdag niet zoveel post en is het geen probleem als ik iets later wakker ben dan gepland. Ik ben uiteindelijk een half uurtje later op de zaak, maar ach... hoe later op de dag hoe mooier het weer! Toch schrik ik wel even als ik in de sorteervakken zie. De dagpost valt op zichzelf wel mee, maar in verschillende wijken dikke stapels van een mailing. Ik leg telefonisch contact met een collega om te vragen hoe lang we voor de mailing hebben. 'Die had gisteren al weg moeten zijn', luidt het antwoord. Dan besluit ik om alle mailing te pakken en deze weg te brengen. Dagpost kan altijd nog op maandag gebeuren, dat heeft iemand met een auto in een anderhalf uur weg. De stapels zijn gebundeld op wijk maar moeten nog wel op straat en looproute worden gelegd. Doordat ik daar een tijdje zoet mee ben, kom ik laat op pad en ben ik laat klaar. Thuis wacht me een waslijst: Rusten, eten, douchen en wasje draaien. Daarnaast zou ik dan ook nog 'Do The 45' moeten voorbereiden en de show doen. Dat laatste laat ik schieten, ook omdat ik de 'nieuwe' singles eerst even los van de radio tot mij wil nemen. Vandaag zijn de volgende zeven (eigenlijk acht0 gearriveerd en het is een Izipho Soul-feestje. Ik ga ze nu 'live' voor jullie beoordelen want er zitten twee bonus-singles bij die Patrick hoogstpersoonlijk voor me heeft uitgezocht.

* Josh Hoyer & Soul Colossal- Parts Of A Man (UK, Izipho Soul, 2019)
Ik leer Patrick in eerste instantie kennen via Mark. Zij kennen elkaar uit de jaren tachtig van 'The Village', een Londense club met een zeer eigenzinnige muzieksmaak. Het zoeken naar geluiden is gelijk aan de Northern Soul van de jaren zeventig, alleen is het muzikaal niet Northern maar actuele soul door onafhankelijke artiesten en op dito platenlabels. In 2016 start hij zijn ZIP-label dat binnen een paar releases zal uitgroeien tot Izipho Soul. Ik heb al een paar maal eerder zitten woelen in zijn 'back catalogue' en doe dat een maand geleden opnieuw. Daarbij vind ik een paar oudere titels waarvoor ik belangstelling heb. Patrick belooft zelfs een gratis plaatje toe te voegen en dat zijn er twee geworden. Het zijn de eerste en de laatste in dit bericht. Ik dank hem al meteen al voor de eerste van de twee want dit is koren op mijn molen. Josh heeft een heerlijke diepe stem en Soul Colossal maakt het erg atmosferisch met een zeer opvallende baspartij. Moderne deep soul op zijn best! De keerzijde heet 'Better Days' en dat is iets meer uptempo maar nog altijd met een heerlijk authentiek geluid en opnieuw weer die grootse stem van Josh. Ik neig naar de atmosfeer van de a-kant maar het is een uitstekende 'double-sider'.

* JD's Time Machine- Speak Love (UK, Izipho Soul, 2022)
Als Patrick bekend maakt dat de 'pre-order' is gestart, bestel ik de plaat zonder eerst te luisteren. Het is iets dat ik praktisch bij iedere Izipho Soul-release zou kunnen doen, maar nog meer in geval van JD's Time Machine. 'Kiss Of Freedom' is een grote hit geworden voor mij en 'Dream Again' van Lisa Bello zal ook vast ergens in de Top 100 eindigen. 'Speak Love' is een project van een paar jaar geleden en is een 'All Star Mix' met alle zangers, zangeressen en muzikanten waarmee James Day dan heeft gewerkt. Dat zijn Glenn Jones, Tony Terry, Jim 'Jio' Owens, U-Nam, Ian Martin en Lin Rountree. De gok is goed bevallen want het is opnieuw een opgewekte plaat met een positieve boodschap zoals 'Kiss Of Freedom'. Op de achterkant staat 'Young Hearts' en dat is met Owens en Kevin Flint Jackson als gasten. Het is een '2022 Vinyl Exclusive Mix' en klinkt een beetje lo-fi vergeleken bij de a-kant, maar opnieuw wel weer een stuk optimisme dat we zo goed kunnen gebruiken vandaag de dag. 'Speak Love' is de winnaar van de twee, zoveel is wel duidelijk.

* Kejam- Creating Majek (UK, Izipho Soul, 2019)
In de late jaren tachtig probeert de Sneker kerkorganist Klaas Jan Mulder het op de populaire markt onder de naam Kajem. De platen duiken vooral in Sneek op in de platenzaken en ik moet meteen denken aan Kajem als ik Kejam lees. Waar Kajem het resultaat is van het spelen met een naam daar is Kejam dat eveneens. Dee Majek is een producent zoals James Day van JD's Time Machine. Als we nog verder terug gaan in de geschiedenis komen we vanzelf bij Norman Whitfield en zijn Rose Royce-project dat aanvankelijk ook uit wisselende muzikanten en gastzangeressen bestaat. Ik zie net dat 'Creating Majek' in 2019 zelfs een vervolg heeft gekregen. De eerste 'Creating Majek' is een dubbel-single in een fraai fotohoesje. Op de eerste plaat is Lisa Taylor de gastzangeres. Op de tweede vinden we Chanel en Cleveland Jones (de laatste is overigens de zanger op 'Kiss Of Freedom' van JD's Time Machine). Ik begin bij plaat 1 en kant 1. Dat geeft ons 'Can You Feel The Love'. Een gortdroge electrobeat met een patroontje uit de jaren tachtig op de synthesizer. Lisa Taylor is hier echter het meest ultieme instrument en daar mag ik graag naar luisteren. De ietwat sobere (monotone) begeleiding maakt het nummer alleen maar sterker! 'My Only Love' klinkt iets meer als jaren negentig-r&b in de oren en zoals jullie sinds Raja-Neé weten, heb ik daar geen bezwaar tegen. Misschien is dit wel de betere kant!

Ik start even een nieuwe alinea voor de tweede schijf. Ik zie net dat deze aan beide kanten het label heeft van de Cleveland Jones-kant. Gelukkig staat het stempel in de uitloopgroef en kan ik de a-kant ontwaren. Het is de 'Soul Rockers Mix' van 'This Love Is Magic' met zangeres Chanel. Dit is zeer prettige uptempo Modern Soul. Qua atmosfeer brengt me het terug naar de vroege jaren negentig met sterren als Ce Ce Peniston. Chanel heeft een fijne stem en de groove werkt zeer aanstekelijk. Dit kan zomaar eens de 'hit' worden van de dubbel-single. Cleveland Jones doet tenslotte 'When It Rains' en deze man bezit een stem van fluweel die ik reeds ken en goed kan waarderen. Toch gaat de eer naar de beide dames! Het vervolg op de dubbel-single moet ik binnenkort maar eens gaan controleren!

* Opensouls- Turn It Up! (UK, Mukatsuku, 2004, re: 2022)
Ik onderbreek het feestje voor de enige single die niet op Izipho Soul is uitgebracht. Heb ik wel recht op dit plaatje? 'For dj use only', zegt het label. Dat is een standaardzinnetje van Mukatsuku dat zich vooral richt op de creatieve dj's en turntablists. 'Turn It Up!' verschijnt in 2004 op het Freestyle-label en zal uitgroeien tot een culthit. Toch blijft er een enorme vraag naar een instrumentale kant waarmee de dj's lekker kunnen mixen. Deze is nu verkrijgbaar! Of meest waarschijnlijk dat die alweer is uitverkocht. De plaat gaat in een oplage van 500 en ze zijn hand genummerd. Ik heb nummer 98 in de koffers staan. De overige 499 zullen zijn verkocht voor de exclusieve instrumentale kant, maar ik ga uiteraard voor de gezongen versie. Het is funky feestje en ik denk dat de b-kant wellicht nog eens een tweede uur 'Do The 45' mag besluiten. Hoe instrumentaal is de b-kant? Welnu, de leadzang ontbreekt, maar de achtergrondkoortjes zijn nog altijd aanwezig. Het maakt het geheel iets minder droog en meer geschikt voor de radio 'in my humble opinion'. Toch blijven instrumentale versies 'stoplappen' voor mij.

* Richard Marks- Love Is Gone (UK, Izipho Soul, 1971, re: 2021)
Hoewel het al vroeg op de zondagochtend is, wordt dit bericht gepubliceerd op zaterdag 14 mei 2022. Het is precies zestien jaar geleden dat Richard Marks is overleden. Een man met diverse singles op zijn naam maar geen enkele kans tot een album of zelfs een interview voor een krant of tijdschrift. Marks' werk is vooral in recente jaren herontdekt. In 2020 bestel ik 'Speak Now' op Discogs maar ontvang het funky 'Never Satisfied'. Om een gekke reden wil ik afgelopen jaar ook niet aan deze uitgave van Izipho Soul. Op de a-kant staan alternatieve versies van zijn Shout-single uit 1971. Het begint met de eigenlijke b-kant en het is duidelijk waarom Izipho kiest voor 'Love Is Gone'. 'Don't Take It Out On Me' is allesbehalve slecht maar het is iets dat ik wel vaker heb gehoord. 'Love Is Gone' is echter een fantastisch nummer. Wat er precies alternatief aan is, weet ik niet. Het slot van 'Love Is Gone' klinkt als broddelwerk. Op de andere kant staat 'I Can't Stand' dat 1983 als jaartal heeft meegekregen. Dat is een ballade welke wel heel erg lo-fi klinkt. Nee, ik hou het echt bij 'Love Is Gone'!

* Michigan Soul Searchers- Where Could I Go (UK, Izipho Soul, 1996, re: 2018)
Een plaat met een erg bizar verhaal! De site van Izipho Soul biedt een overzicht van alle releases tot dusver en met allemaal een geluidsclip. Ook al is de plaat lang en breed uitverkocht, ze blijven op de site staan. Je kan ze dus niet meer bestellen. Michigan Soul Searchers staat ook op 'sold out' maar met de gospelhobby in het achterhoofd ga ik even luisteren. Ik val bijna van mijn stoel. Omdat ik Kejam bij een bestaande order wil hebben, leg ik contact met Patrick en verzucht daar dat ik té laat ben voor Michigan Soul Searchers. Of hij een exemplaar heeft liggen? Helaas, Patrick heeft slechts eentje bewaard en heeft daar zelf ook spijt van. Mark erkent dat het een goed nummer is maar hij heeft hem niet besteld. Vervolgens stuurt Patrick me een Discogs-link. Iemand in Engeland heeft de single 'new old stock' voor tien pond in de aanbieding. Echter... Discogs rekent de invoerkosten bij de prijs op maar voert het niet adequaat uit waardoor ik al eens dubbel invoerkosten heb moeten betalen. Dan besluit Patrick de plaat voor me te kopen en bij het pakket in te stoppen. 'Het is de eerste keer dat ik een plaat van mezelf koop'. Middels 'Het zilveren goud' weten jullie dat ik in 1996 en 1997 in de omgeving van de kerk ben te vinden maar daar heb ik dit nooit gehoord! Of misschien ook wel, maar dan heb ik nog geen speciale interesse voor soul. Modern Soul met een gristelijke boodschap. Het is hier vooral de b-kant, 'Solid Rock', welke het meest avontuurlijk klinkt in mijn oren. De zoektocht is kort maar hevig geweest, maar de plaat is het dubbel en dwars waard!

* Marc Staggers- Key To My Heart (UK, Izipho Soul, 2019)
Felrood vinyl. Ik heb het eigenlijk niet zo op gekleurd vinyl maar zó rood heb ik ze niet gezien op 7"-formaat. De a-kant is in een mix van de legendarische Tom Moulton. Het is een ballade en je zou de ruwe versie moeten horen om te horen wat Moulton hiermee heeft gedaan. Ik raak er niet heel erg opgewonden van moet ik bekennen. 'Soft Words' is nooit officieel uitgebracht en dat klinkt als moddervette jaren negentig r&b met een fraaie rol voor een blaasinstrument. Ik denk aan een fagot of wellicht toch een altsaxofoon? Ik vind het in ieder geval een stuk interessanter dan de a-kant, dat mag duidelijk zijn. Voor de rest hoor je een gegeven paard geen gebitscontrole te geven en dat doe ik dan ook niet!

vrijdag 13 mei 2022

Van het concert des levens: 1991


Eergisteren heb ik inklaringskosten betaald voor een pakket en gisteravond zie ik dat het pakket vandaag (vrijdag) wordt bezorgd. Het enige dat in mijn brievenbus zit is een brief met de volgende inklaringskosten en dit lijkt vooral de administratieve kosten zonder dat er een waarde is vastgesteld. Het lijkt wel alsof ze strenger zijn geworden in de laatste paar weken. Het wordt nog spannend met een volgend pakket. Mijn Schotse maat heeft me een paar singles gestuurd maar ditmaal zit ook een t-shirt in het pakket. Hij heeft een handel in 'vintage' voetbalshirts en vond het grappig om een oranje Holland-shirt mee te sturen. De platen konden nog voor '50 PENCE' maar ik weet niet of een nieuw t-shirt daar ook onder valt. Er zit echter een plaatje in het pakket dat al een paar jaar mijn interesse heeft. Eentje waarbij het 'lastig' is om hem op de radio te draaien omdat we bepaalde vergunningen hebben. Meer daarover later. Vooralsnog wacht ik nog op andere singles uit Engeland en omdat deze nog niet zijn gearriveerd, zie ik mezelf genoodzaakt om maar weer een aflevering van 'Van het concert des levens' te doen. Ditmaal mag ik terug naar een jaar waar ik, achteraf gezien, heel veel plezier aan heb beleefd: Dit is 'mijn' 1991.

De nummer 1-hit op je zestiende verjaardag zegt iets over je levensmotto...? Ik geloof dat het zoiets was dat een paar jaar geleden rond ging op sociale media. Ik zal nu even moeten Googlen want ik weet hem niet uit het blote hoofd. 'Losing My Religion' van REM. Hmmm... weer zo'n geval waar het eens toevallig 'werkt' voor iemand en dat het nu voor iedereen moet gelden. Dan was de eerste nummer 1-hit van het nieuwe jaar wellicht meer geschikt geweest? 'Liefde Voor Muziek'! Zestien jaar is desondanks een belangrijk jaar in het jeugdige leven. Je ontdekt dat bepaalde lichaamsdelen ook voor andere geneugten kunnen worden gebruikt terwijl datzelfde lichaam je gezichtshuid bedekt met pukkels. De eerste vlassige haartjes op de bovenlip. Het zijn bij mij twee dingen die enorm groeien in 1991. Ten eerste is dat mijn voeten want die apparaten zullen in de laatste jaren van de ontwikkeling nog groeien met een schoenmaat per jaar. Ten tweede is het mijn haar. Is dat laatste vreemd? Wel in het oog van 1991. Het is juist een paar maanden vóór de grunge en in 1991 is lang haar gekaapt door hardrockers en motorrijders. Als je geen rijbewijs hebt en niet prat gaat op harde gitaren kun je gewoon iedere zes weken naar de kapper om bij te knippen. Ik mag in 1990 al zelf bepalen of ik naar de kapper ga en het is een klasgenoot in de derde klas welke me aanmoedigt om lang haar te hebben.

Ik geloof dat deze jongen in begin 1991 al een tijd niet meer op school is geweest door familieproblemen. Ik sta er dus weer even alleen voor. Dat maakt op zichzelf niet uit want ik kan mezelf heel goed vermaken. Het is de examenklas van de LEAO en 1991 breekt aan met mondelinge examens van de talen. Het is ook de periode waarop de Golfoorlog een feit is. De lerares Duits stelt ons in de gelegenheid om hierover een praatje te hebben als we dat liever doen dan het onderwerp dat we hebben voorbereid. Bij mij is het een krachtige 'nein' om vervolgens voor het vaderland weg te vertellen over de praal en pracht van de Duitse stad Tecklenburg. De tien minuten zijn zomaar vol geluld en dat zal me een 9 opleveren. Ik kan nu niet meer een volzin Duits uitspreken zonder fouten. Van Engels weet ik niets meer te herinneren maar ik denk dat ik ook hier geen zenuwen over hoef te hebben. Nederlands is helemaal een eitje? We hebben een leeslijst en 'Een Vlucht Regenwulpen' is het verplichte boek. 'Hoe noemt het hoofdpersoon het knetteren van het open haardvuur?', is de vraag waarop we allemaal onderuit gaan. Zelfs de twee die het boek hebben gelezen, weten niet het antwoord. Gemiddeld scoort onze klas dus een zeven. Nee, het antwoord zal ik nooit meer vergeten: De Heilige Geest in de kachel.

In de vorige aflevering heb ik de ziekte van mijn moeder ter sprake gebracht. In december 1990 lijkt ze helemaal genezen maar ze 'voelt' een paar weken in 1991 iets. En ja hoor, het is weer terug gekomen. Nu lijkt een operatie wel het beste middel te zijn. Ik verblijf in deze tijd bij mijn zus en haar jonge gezinnetje. Platenspeler en koptelefoon mee met een stapeltje elpees van The Moody Blues en met name 'Blue Jays' van Justin Hayward & John Lodge. Deze albums brengen me veel troost in deze warrige tijd. Moeder in het ziekenhuis, de Golfoorlog, de examenstress... Hoewel het een zware operatie is geweest met ook een bepaald risico is ze helemaal genezen. Even later begint het voorjaar zichzelf aan te kondigen en volgt de lange en warme zomer van 1991.

De examentijd breekt aan. Is dat spannend? Welnee, ik heb de afgelopen jaren mezelf niet zo druk gemaakt met school en weet op voorhand dat ik geen papiertje zal ontvangen. Hoewel? Een paar weken na de uitreiking hoor ik op het nieuws dat er een rekenfout is gemaakt waardoor enkele studenten ten onrechte een diploma hebben gekregen. Dit is echter niet meer terug te draaien. Één van hen ben ik, om met Armand te spreken. Het is een woensdagmorgen. We hebben vandaag examen voor Handelsrekenen. Ik krijg al hoofdpijn als ik naar een tabellarisch kasboek kijk en daarmee is ook meteen de interesse weg. Ik moet me toch een beetje haasten om op tijd op school te zijn. Ik lig op het stuur als altijd en mijn ogen richting de grond. In de buurt van het eerste fietstunneltje in Sneek... Zie ik dat goed? Daar ligt een single op het fietspad! Een Decca-label. Ach welnee, het zal wel een waan zijn. Het houdt me echter bezig die dag. Met het examen ben ik snel klaar. Twee schriftelijke vragen. De eerste is bruto-tarra en dat heb ik zonder meer goed. Bij de tweede voelt de gok erg goed aan. Opdracht 3 en 4 zijn balansen en kasboeken en daar zet ik een kruis doorheen. Onderweg naar huis geef ik mijn ogen goed de kost en... ja hoor... er ligt een single op het fietspad. Een oudje van The Rolling Stones. De jeugd heeft de b-kant goed ter harte genomen want er is flink met vuur gespeeld om de vuistdikke Decca-single in deze vorm te krijgen. Het is dan ook definitief De Laatste Keer geweest dat die op een draaitafel heeft gelegen. Ik kan wel janken maar gooi het in de bosjes.

Het is juist dit vak waar de fout is gemaakt. Ik zie tot mijn stomme verbazing dat ik een zes heb gescoord terwijl dat de twee laatste opdrachten het zwaarste zouden moeten tellen. De verrassing is groot als mijn klassenleraar me laat weten dat ik tóch ben geslaagd. Hij zegt het ook op deze manier want... wie had dit nu verwacht? De vakantie breekt aan en ik moet geld verdienen. Ofwel, dat is de insteek van mijn ouders. Een paar weken werken in de polder om een zakcentje te verdienen voor de vakantie. In het voorgaande jaar heb ik nog een krantenwijkje welke ik zo nu en dan kan doen, maar dat is in 1991 helemaal van de baan. Dan moet de melkboer zich er ook nog mee bemoeien en zo ga ik twee weken droogbloemen snijden in Rutten. In de derde week krijg ik ruzie als mijn werk niet goed genoeg wordt gewaardeerd en het geld zal ik pas in november ontvangen. Ik maak lange fietstochten door de provincie wanneer ik kan en koop bergen singles tot zover ik ze kan veroorloven. In augustus ga ik met mijn ouders op vakantie naar Denemarken. Tegen het einde van de vakantie van mijn vader gaan we een dag fietsen in de omgeving van Dwingeloo. Ofwel... ik koers meteen richting Havelte en blijf daar rondhangen. Een aantal 'flitsen' zijn gebleven en wat blijkt? Ik heb Uffelte van alle kanten gezien. Geen idee dat ik daar een kwart eeuw later zal gaan wonen.

Later die week begint het nieuwe schooljaar met een uitgebreide kennismaking. 'Twee jaar in plaats van vier jaar', is een goed argument voor iemand die niet langer in de schoolbanken wil zitten. We hebben alleen het argument van 'zelfstandig werken' gemist want ik zou veel meer zijn gebaat met de stok achter de deur van op tijd huiswerk inleveren. Qua talen werk ik een heel stuk vooruit, de administratieve vakken laat ik verslonzen. Eigenlijk zou je een uitermate goede student moeten zijn met een stalen motivatie om het KMBO tot een goed einde te brengen. In plaats daarvan is het meer een dumpplaats van 'outsiders' en luie studenten. Voordat je op stage mag, moet je eerst een aantal modules hebben afgesloten. Omdat ik niet vooruit te branden ben met het schoolwerk duurt het tot mei of juni 1992 eer ik op stage ga. In december 1991 krijgt het jaar wederom een rauw randje. Sunrise gaat de deuren sluiten en verder zijn er niet veel singles te vinden in Sneek. De vlooienmarkt is eigenlijk ook iedere keer weer hetzelfde. Bij de praktijklessen mogen we muziek luisteren en heeft de radio een cassettedeck. Op een zekere dag neemt klasgenote Anja een bandje mee van een cd die ze net heeft gekocht. Het is de laatste van een alternatieve Amerikaanse rockband. Let wel: Het is maanden voordat het op de radio is te horen, maar bij de eerste noten zit ik meteen rechtop in mijn stoel. Dit is goed! Het album is 'Nevermind' van Nirvana en dat zet de toon voor 1992. Het jaar waarin ik het héél anders ga doen!

Ik zou vrij eenvoudig nog vier alinea's kunnen schrijven over 1991. Ik zou misschien wel vier of vijf delen over 1991 kunnen doen. Toch doe ik dat alles niet en dat verklaart ook meteen het gebruikte hoesje. 1991 is 'more than words' voor mij. Ik probeer altijd de hoesjes van singlehoesjes.nl te halen hoewel het einde van de site nabij is. Deze is dan toch nog gelukt. Na 1992 zou het al lastiger zijn geworden met het vinden van fotohoesjes op de site. Even een disclaimer over de plaat: Anno 2022 kan ik bij vlagen wel weer genieten van het nummer maar in 1991 is het helemaal stuk gedraaid op de radio. Ik heb er dus lange tijd niet voor willen uit komen, maar in 2022 durf ik het wel aan.