Beeld uit het verleden: 26 maart 2017

Ze heeft me nooit van dichtbij gezien. Ik háár ook niet trouwens. Ik vang alleen maar haar woorden op op deze vroege zondagmorgen. In 2017 wel te verstaan. Ik heb bijna een jaar de Pioneer en zal het volgende week vieren met een fietstocht. Of...? Nee, op de 2e april komt het er niet van, maar een week later haal ik de schade graag in. Het is dan overigens niet een 'ge-Vecht' maar grotendeels de Arnica-route rondom Wijster. De Col Du Vam is dan nog niet open voor het publiek helaas, ik had hem graag eens hebben gedaan met de Pioneer. Maar goed... de twee meter ligplezier staat al sinds 2019 stil en ook al zou ik hem nog opknappen, dan denk ik dat ik van voren af aan kan beginnen met weer leren fietsen. In 2017 is het nog steeds zo dat ik de Pioneer voor alles gebruik. Ik ga er nog net niet op post bezorgen (dat heb ik eens gedaan maar zeer slecht bevallen), maar verder brengt het me naar Meppel en Steenwijk voor werk en op zondag racen we geregeld een flink stuk om. Deze zondag staan de plannen al min of meer vast: De NAP tot Groningen en daarna de Saksenroute tot Assen en dan maar via de Rijksweg naar huis. Ik heb deze fietstocht in 2015 ook al eens op de Multicycle gedaan, hoewel ik dan in Assen met de trein terug ga. 

Het is niet de meest mooie zondag van het jaar. Een beetje vergelijkbaar met 2015 maar dan zonder regen. In 2017 ben ik grotendeels platzak en dus gaat een thermosfles koffie mee voor onderweg en boterhammen. Ergens uitgebreid zitten is er niet bij voor mij. De tocht is verrassend, vooral het stuk Saksenroute. Ik kom zowaar langs de villa van het golfterrein waar de overheden in 1977 bezit van hebben genomen tijdens treinkaping. Ik kijk dus ook recht uit op het stuk spoor waar het heeft plaats gehad. Ik heb dan namelijk net alles geleerd over deze actie. In 1977 ben ik té jong om het te herinneren, maar acht de Molukse acties 'lokaal' genoeg om me er eens in te verdiepen. Zo gek ver zit ik niet af van Wijster. Toch is het niet een probleemvrije tocht. Er breekt een schroef af van het harde stoeltje waardoor ik een groot deel van de tocht fietsen met een handicap. Ik moet, als het ware, proberen het stoeltje met mijn kont in evenwicht te houden. De volgende dag krijgt het een verse schroef en is het weer opgelost. 

Waar is de foto genomen? 'Dat weet ik niet' kan niet opgaan als excuus. Ik ga het dan proberen: Ik schat dat het tussen Wapse en Oude Willem is. Aan de NAP-route midden in de bossen. Even verderop is een driesprong van fietspaden waar ik links moet om op de NAP te blijven. Of is het al na Oude Willem? Ik weet het niet. Ik weet wel dat ik al een uurtje onderweg ben en ik wel een scheut koffie kan gebruiken. Ik neem plaats bij een picknickbank. Dan zie ik in de buurt van de driesprong drie joggers. Een man en twee vrouwen. 'Rechtdoor', hoor ik de man roepen. 'Oooh, gaan we niet langs de mooie man met het lange haar?', hoor ik de achterste dame zeggen. Het antwoord laat zich raden. Toch passeer ik dit punt wel eens per jaar en soms vaker. Iedere keer als ik het zie hoor ik de achterste jogger weer maar van haar is geen spoor te bekennen. 

*Radiolinks: 28 en 29 maart

Buiten de elpee van Loaded Honey om zijn er geen nieuwe platen binnengekomen in de afgelopen week. Eentje van Discogs moet uit Amerika komen en ik hoop dat deze er voor donderdag is. Dan ga ik me namelijk buigen over een Top 45 van Blauwe Bak-aanwinsten van december, januari, februari en maart. Deze Top 45 zal ik in de show van volgende week doen. Ik heb even het plan om platen te draaien die ik door de jaren heen in de maand maart heb gekocht, maar nee... ik zie al op tegen het werk. Dan bedenk ik me dat de klok vooruit gaat en besluit te gaan zoeken op 'time' en 'clock'. Binnen de Amerikaanse en Engelse persingen zit ik al snel op zestig titels en daar stel ik een show uit samen. Als jullie naar de speellijst kijken, kunnen jullie al een beetje zien wat je kan verwachten. Ik heb veel lol gehad! Do The 45 is hier te beluisteren, dan nu de speellijst. 

1. This Time - Judy Cheeks (Positiva, UK, 1995)
2. The Time Of Me - Ebony Web (Hi, US, 1970)
3. Soul Time - Shirley Ellis (CBS, UK, 1967/1971)
4. A Life Time - Brothers Of Soul (Boo, US, 1969)
5. Time Waits For No One - The Friends Of Distinction (RCA, US, 1970)
6. This Time They Told The Truth - Z.Z. Hill (Columbia, US, 1978)
7. Twine Time - Alvin Cash & The Crawlers (Mar-v-lus, US, 1965)
8. Wasting Time - Jackie Ross (Chess, US, 1965)
9. Always In The Wrong Place At The Wrong Time - The Upsetters featuring Jimmy Wess (ABC, US, 1968)
10. Next Time - Dee Dee Warwick (Mercury, US, 1969)
11. It's Time You Made Up Your Mind - Willie Clayton (Pawn, US, 1974)
12. Happy Time - Willie Clayton (Nuance, US, 1985)
13. Let's Bring Back The Good Times - Mike Jemison (GeNeva, US, 1975)
14. Good Times - Kool & The Gang (De-Lite, US, 1972)
15. Good Times - Robert Taylor (Sonic, US, 1977)
16. Good Times - Edie Brickell (Geffen, US, 1994)
17. For The Good Times - Charles Brown (King, US, 1973)
18. Good Time Tonight - The Soul Sisters (Soul Sounds, UK, 1963/1970)
19. Better Times - Brook Benton (Olde World, US, 1978)
20. Lovin' Time - Bertha Tillman (Brent, US, 1961)
21. Loving You Gets Better With Time - Vernon Burch (United Artists, UK, 1975)
22. So Many Men So Little Time - Miquel Brown (TSR, US, 1983)
23. Time Out - The Clark Sisters (Rejoice, US, 1986)
24. Maybe Tomorrow - The Jackson 5 (Tamla Motown, Holland, 1971)
25. You Were Right On Time - Ripple (GRC, US, 1974)
26. You Came Right In Time - Tommie Young (Soul Power, US, 1973)
27. Love Came Right On Time - Sandra Feva (Jerni, US, 1988)
28. Make Up For Lost Time - The Montclairs (Contempo, UK, 1974)
29. One Step At A Time - Joe Simon (Spring, US, 1977)
30. One Step At A Time - Maxine Brown (Wand, US, 1965)
31. You Hurt Me For The Last Time - Inez Foxx (Stax, UK, 1972)
32. Grandfather Clock (sic) - Bo Kirkland (Claridge, US, 1975)
33. For The First Time - The Georgia Prophets (Double Shot, US, 1969)
34. If This Is Our Last Time - First Born (Atlantic, US, 1972)
35. Turn Back The Hands Of Time - Otis Clay (Elka, US, 1975)
36. I've Got Nothin' But Time - The New Censation (Pride, US, 1974)
37. Change With The Times - Van McCoy (Avco, UK, 1975)
38. The Clock - Baby Washington (Sue, US, 1964)
39. Time Will Pass You By - Tobi Legend (RK, UK, 1968/1979)
40. This Time Tomorrow - Mamie P. Galore (Imperial, US, 1968)
41. One More Time - Johnny Nash (Joda, US, 1965)
42. Time And Time Again - The Soul Majestics (Al-Tog, US, 1972)
43. I Need More Time - The Meters (Josie, US, 1971)
44. Give Me Just A Little More Time - Chairmen Of The Board (Inferno, UK, 1970/1980)
45. It's Been A Long Long Time - Stuff 'n' Ramjett (Chelsea, US, 1975)
46. Been So Long - Lil' Soul Brothers (Wee 3, US, 1965)
47. You Bring Out The Springtime In Me - Roger Williams (Bravo, US, 1985)
48. It's Summertime - Nazty (Mankind, US, 1976)
49. The Times We Had Together - Sam Bowie & The Blue Feelings (Wingate, US, 1965)
50. Moving Hands Of Time - Derek Martin (Buttercup, US, 1970)

Vanavond vul ik dit bericht aan met de link van 'The Vinyl Countdown'. Omdat de jaren zeventig en tachtig gedeeltelijk parallel lopen, is het voor mij het handigste om dan maar alle groepen en artiesten in alfabetische volgorde te zetten. Er zitten 47 singles in de show van 1958 tot en met 1992 en van de volgende bands en artiesten:

The Bangles, Joe Bataan, The Beatles, Bee Gees, George Benson, Barry Biggs, Black (2), Blackfoot, Blackfoot Sue, Blondie (3), Blood Sweat & Tears, Blue Mink, Blue Nile, Colin Blunstone (3), Boffalongo, Bogart, Bohannon, Bolland & Bolland, Boney M, Bourgeois Tagg, David Bowie (4), Boy George, Brass Construction, Jay Boys, Manfred Mann, Marmalade, Martha & The Vandellas, Master Singers, McCoys, McGuire Sisters, Kenneth McKellar, David McWilliams, Sergio Mendes & Brasil '66, Merrymen, The Merseybeats, The Merseys, Mitch Miller, Mindbenders en Moby Grape. 

Ik ga straks nog even kijken voor een foto want ik lig al té ver achter op schema en heb nu geen zin meer om een volledig bericht te schrijven. 

*Rondje gebak 70s: Bak 26

Het is maar goed dat ik zo nu en dan even controleer waarover ik heb geschreven in zestien jaar Soul-xotica. Ik heb in principe de foto klaar liggen voor de volgende aflevering van de 'Honderd achteruit' maar ik wil uiteraard eerst het singlesbakje weer leeg hebben voor 'Do The 45'. Ik heb bij een andere artiest uit de onderste regionen van de Gele Bak Top 100 het plan om dat verhaal eveneens kort te houden. Heb ik toch niet al eens over haar geschreven? Nee, dat blijkt niet het geval. Wel herinner ik mezelf dan dat ze eveneens in de Gele Bak Top 100 van 2025 staat. Ze krijgt dus alsnog een volledig verhaal en een dubbelaflevering van haarzelf. Nog meer huishoudelijke mededelingen? Jazeker, ik heb vanmiddag een koffertje vol singles gekocht in Dwingeloo, maar het gaat uitsluitend om het koffertje. Op het eerste gezicht zie ik één single die ermee door kan, de rest gaat zo de container in. Verder zou ik zondag naar een concert maar heb vanmiddag het bericht gekregen dat dit is gecanceld. Het kerkje in Echten werkt met reserveringen en daarvan zijn er té weinig om de activiteiten door te laten gaan. Nu dan Bak 26 van de jaren zeventig. Er gaat op een gegeven ogenblik iets mis maar ik vind dat het ik het wel leuk heb opgelost. Hier kunnen jullie de show beluisteren. 

De 26e bak trapt op papier af met 'Little Willy' van The Sweet, maar in de bak heb ik beide persingen staan van 'Co-Co'. Dat zouden de laatste twee van Bak 25 moeten zijn. Oh, hier moet ik nog even naar kijken. Volgens het document in de computer zou 'Toast And Marmalade For Tea' van Tin Tin de laatste moeten zijn, maar die staat abusievelijk in Bak 27. Op dit moment is 'Everything' van Time Break Selection de laatste. Op papier moeten er 135 singles in de bak staan. Het is maar goed dat deze genoemde singles geen rol hebben gespeeld voor de top tien. Ik ga uit van de platen uit de computer en dan zijn dit de bands en artiesten met drie of meer singles. 

Sweet (18), Sweet Sensation (3), Sylvester (3), Tavares (5), R. Dean Taylor (6), Teach In (5), Tee Set (6), Mieke Telkamp (3), 10cc (10), Joe Tex (5), Thin Lizzy (5), B.J. Thomas (4), Three Degrees (16) en Three Dog Night (10)

De top 10 is een lastige. Er zijn eigenlijk maar vijf singles waarvan ik van oordeel ben dat ze niet mogen ontbreken. De nummers 6 tot en met 10 zijn een beetje inwisselbaar. Toch heb ik besloten tot de volgende greep. 

10. Sad Sweet Dreamer - Sweet Sensation (1974)

9. Love Like A Man - Ten Years After (1970)

8. She Like Weeds - Tee Set (1970)

7. Born With A Smile On My Face - Stephanie De Sykes & Rain (1974)

6. Upside Down - Teach In (1976)

5. Shambala - Three Dog Night (1973)

4. Taos New Mexico - R. Dean Taylor (1972)

3. Love Is Like Oxygen - Sweet (1978)

2. I'm Mandy Fly Me - 10cc (1975)

1. Sarah - Thin Lizzy (1979)

The Sweet, Sweet Sensation, Teach In, 10cc en Thin Lizzy hebben totaal twee nummers in de show. Buiten de bovenstaande artiesten kun je dan nog muziek verwachten van de volgende bands en artiesten: Johnny Sylvain, Syreeta, Talking Heads, Tams, A Taste Of Honey, Chip Taylor, Nino Tempo & April Stevens, Joe Tex, Thembi, Nicky Thomas, Ray Thomas, Three Degrees, Thunderclap Newman en Tiffany. 

Kwartetje gebak 60s: Deel I

Sinds het begin van dit jaar doe ik op vrijdag het 'Rondje gebak' met de jaren zeventig. Eigenlijk als aanvulling op de radioshow op de vrijdagavond welke tot februari geen rol speelt op Soul-xotica. Dan ga ik wel de links delen naar de radioshows. Het is meteen het plan om hetzelfde te willen uitvoeren bij de bakken met jaren zestig en ook de jaren tachtig. Alleen... hoe wil ik dat organiseren? Als de handel zo gaat als vorig jaar dan is de kans groot dat ik in augustus de bakken opnieuw ga inrichten. Andere rubrieken opofferen om ook nog wekelijks een jaren zestig-bak te hebben? De seventies voorziet ons tot begin juli van berichten. Van de jaren zestig heb ik momenteel 24 bakken en van de jaren tachtig 18 bakken. Ik heb nu dan besloten om een wekelijkse serie te doen op woensdag of donderdag met om de week een kwartet jaren zestig of een trio jaren tachtig allemaal met een bijbehorende top tien. Enig verschil is dat ik hiervan geen radio-uitzending heb. Voor de volgorde van de overige decennia hou ik eveneens de planning aan van 'The Vinyl Countdown'. In week 2 heb ik geen show gedaan en dus zijn dit de bakken uit week 1, 3, 4 en 5 van de show op de zondagavond. Volgende week dus een 'Triootje gebak' met de jaren tachtig. 

Laat me beginnen met de uitleg dat de jaren zestig-bak feitelijk alle opnames zijn van vóór 1970, dus ook de jaren veertig en vijftig en mogelijk nog ouder. Als het geen hits zijn geweest in de jaren zeventig of erna, dan staan ze in principe in de jaren zestig-bak. Dezelfde uitzondering geldt ook bij de jaren tachtig-bakken, dat zijn opnames van na 1979 of waar een oudere opname een hit is geweest en waarvan ik, vaak, ook het origineel in de jaren zestig of zeventig heb staan. Dat gezegd hebbende... laat me snel overschakelen naar de eerste bak van vanavond. 

Dat is bak nummer 6. Alle vier bakken bevatten precies 135 singles dus geen uitzonderingen hier. De zesde trapt af met 'Fire' van Crazy World Of Arthur Brown welke dus is geplaatst onder Crazy in plaats van Brown. Het is namelijk een band. 'Devil's Grip' is de laatste in de vijfde bak. De laatste jaren zestig-single van Trea Dobbs, 'Was Jij Maar In Lutjebroek Gebleven', is de hekkensluiter in deze bak. Net als bij de jaren zeventig zal ik ook hier de bands en artiesten met drie of meer singles noemen en gevolgd door een persoonlijke top tien. 

Cream (8), Creation (3), Creedence Clearwater Revival (3), Bing Crosby (4), Crystals (3), Cuby + Blizzards (8), Cupid's Inspiration (3), Jacky Van Dam (3), Bobby Darin (8), Dave Dee, Dozy, Beaky, Mick & Tich (10), Joey Dee (5), Defenders (3), Desmond Dekker (3), Dells (4), Paula Dennis (4), Neil Diamond (3) en Trea Dobbs (7).
Het gaat hier uitsluitend om singles die ik in de Gele Bak heb staan, mijn collectie jaren zestig-singles van The Dells is in werkelijkheid een heel stuk groter. Overigens zijn het hier drie verschillende persingen van 'Love Is Blue' en eentje van 'On The Dock Of The Bay'. Dan nu de top tien uit deze bak. 

1. Back Home - Cuby + Blizzards (1966)

2. White Room - Cream (1968)

3. Marmor, Stein Und Eisen Bricht - Drafi Deutscher (1965)

4. Israelites - Desmond Dekker & The Aces (1969)

5. Last Night In Soho - Dave Dee, Dozy, Beaky, Mick & Tich (1968)

6. Fire - Crazy World Of Arthur Brown (1968)

7. Love Is Blue - The Dells (1969)

8. You've Lost That Lovin'  Feeling - Trea Dobbs (1965)

9. Kensington High Street - Dead Sea Fruit (1967)

10. Susannah's Still Alive - Dave Davies (1967)

Dan schakel ik over naar Bak 13. Deze trapt af met 'Sophietje' van Johnny Lion en eindigt bij de Franse EP van 'Ha Ha Said The Clown' van Manfred Mann. Hier kan ik aanvullen dat er zes méér van Manfred Mann in Bak 14 staan. Bak 12 komt straks ook aan bod en deze bevat drie singles van Johnny Lion. Beide artiesten hebben evenwel genoeg in Bak 13 staan om ook in dit overzichtje te komen. 

Johnny Lion (4), Lion Tops (3), Little Richard (8), Trini Lopez (7), Los Bravos (7), Los Machucambos (4), Love Affair (6), Love Sculpture (4), Lovin' Spoonful (11), Lulu (4), Neil MacArthur (4), Miriam Makeba (3), Mamas & The Papas (10) en Manfred Mann (12).

1. I Saw Her Again - The Mamas & The Papas (1966)

2. Rainbow Valley - Love Affair (1968)

3. Rain On The Roof - The Lovin' Spoonfull (1966)

4. Come Tomorrow - Manfred Mann (1965)

5. Rudi's In Love - The Locomotive (1968)

6. Who Put The Bomp - Barry Mann (1961)

7. Bring A Little Lovin' - Los Bravos (1968)

8. Sour Milk Sea - Jackie Lomax (1968)

9. The Locomotion - Little Eva (1962)

10. Hoots Mon - Lord Rockingham's XI (1959)

Bak 10 is de volgende in het overzicht. Deze begint met 'Anneas Nu' van Boudewijn De Groot en dat is de laatste van de jaren zestig die ik heb van Boudewijn. In de vorige bak staan nog 8 extra. De laatste in de bak is 'I Ran Off The Road Of Love' van Gene Hood. Op deze plaat rust een boycot sinds een paar weken. De groepen en artiesten met drie of meer singles:

Bill Haley (3), Johnny Halliday (4), Edwin Hawkins Singers (3), Heintje (5), Jimi Hendrix (7), Clarence 'Frogman' Henry (3), Hep Stars (5), The Herd (3), Toon Hermans (5), Herman's Hermits (10), Rob Hoeke (7), The Hollies (17), Buddy Holly (3) en The Honeybus (4). 

1. How Can We Hang On To A Dream - Tim Hardin (1966)

2. I Can't Let Maggie Go - The Honeybus (1968)

3. Laughing - The Guess Who (1969)

4. Crosstown Traffic - The Jimi Hendrix Experience (1969)

5. Mac Arthur Park - Richard Harris (1968)

6. I'm Alive - The Hollies (1965)

7. My Sentimental Friend - Herman's Hermits (1969)

8. Lying In The Grass - The Rob Hoeke Rhythm & Blues Group (1968)

9. Green Hornet Theme - Al Hirt (1966)

10. Said Before It Couldn't Happen To Me - Heatwave (1968)

Tot slot Bak 12 en daar komen we Johnny Lion opnieuw tegen. Deze trapt af met 'Love Me Tonight' van Tom Jones en besluit met 'Sweets For My Sweet' van Johnny Lion. Van Tom Jones zitten slechts 2 in deze bak, maar hij heeft 12 in de vorige bak. Johnny Lion heeft, zo gezegd, 4 in de volgende bak. Hier weer het overzicht van de bands en artiesten met drie of meer singles. 

Udo Jürgens (4), Andy Kim (4), The Kinks (12), Marie Laforet (4), Brenda Lee (7), The Lemon Pipers (6), Ramsey Lewis (5) en Johnny Lion (3).

Tot slot de top tien uit deze bak. 

1. Waterloo Sunset - The Kinks (1967)

2. Jelly Jungle - The Lemon Pipers (1968)

3. Jezebel - Johnny Kendall & The Heralds (1964)

4. I See Your Image - The Key (1966)

5. Baby I Love You - Andy Kim (1969)

6. Slika - Korni Grupa (1969)

7. Flight From Ashiya - The Kaleidoscope (1967)

8. Marie Douceur, Marie Colere - Marie Laforet (1966)

9. Mother In Law - Ernie K-Doe (1960)

10. I'm A Gambler - Lace (1969)

Week Spot: The Jackson 5

Na twee 'lastige' Week Spots wil ik nu dan echt eens voor een band of artiest gaan waarover ik met goed fatsoen een bericht kan schrijven. Als ik kijk naar de recente aanwinsten is er eentje die er toch wel een beetje met kop en schouders bovenuit steekt. Het nummer zélf ken ik het beste in de uitvoering van een andere band en vind het plaatje curieus genoeg om erbij in een pakket te hebben. Het is afgelopen zaterdag dat me het opnieuw opvalt. Hoewel het teveel een liedje is om een 'builder' te zijn, blijft het nummer wel bouwen en bouwen in mijn beleving. Dus, laat me eens gek doen en laten we deze week The Jackson 5 in de Week Spot hebben met 'Maybe Tomorrow' uit 1971. Daar moet vast wel informatie over zijn te vinden?

Hoewel de groep in één adem wordt genoemd met Tamla Motown en dus Detroit, is The Jackson 5 eveneens een band welke heel ergens anders haar roots heeft. In 1971 heeft de groep een hit met 'Goin' Back To Indiana' en dat is precies de staat waar het hele verhaal begint. In de plaats Gary om precies te zijn. In 1964 is The Jackson 5 een feit met de broers Jackie, Tito, Jermaine, Marlon en Michael. Vader Joe Jackson is de manager van het stel. Jackie Jackson is het tweede kind van de Jackson-familie en is geboren op 4 mei 1951. Hij is de oudste van de broers. Toriano Adaryll is beter bekend onder de naam Tito. Hij komt op 15 oktober 1953 en is op 15 september 2024 van ons heen gegaan. Jermaine ziet op 11 december 1954 het levenslicht. Marlon is eerder deze maand 69 jaar geworden en dan is alleen nog Michael over. De zou deze zomer 68 zijn geworden, maar hij is ons uiteraard ontvallen in de zomer van 2009. Jackie is overigens getrouwd met een vrouw uit Steenwijk. Ze hebben samen een tweeling, hoewel Jackie diverse kinderen heeft uit eerdere huwelijken. 

Het is 1964 als Tito speelt op de gitaar van zijn vader en een snaar breekt. Vader Joe is licht ontvlambaar maar is desondanks zo onder de indruk van Tito's muzikale kunsten dat hij een gitaar koopt voor zijn zoon. Michael is dan pas vijf jaar oud maar speelt al de conga's in de groep. Twee schoolvrienden helpen de broers met drums en toetsen. Marlon komt in 1965 bij de groep als bespeler van de tamboerijn en kort daarop wordt voorgesteld om als The Jackson 5 verder te gaan. In de eerste jaren moet de groep het hebben van talentenjachten. De eerste zege is in 1966 op de lokale Theodore Roosevelt High School waar de jonge Michael onder andere 'Barefootin'  zingt. In de zomer van 1967 komen de boekingen op gang en doet de groep auditie voor het One-Derful!-label in Chicago. Ze nemen 'Big Boy' op voor het label maar dat besluit het niet uit te geven. Het is in recente jaren evenwel uitgebracht als single. Joe vindt een aantrekkelijker contract bij Steeltown. Dat is een lokaal platenlabel uit Gary in Indiana en voor dit label neemt The Jackson 5 een nieuwe versie op van 'Big Boy' en dat is in 1968 de eerste single van de groep. 'We Don't Have To Be Over 21' is een andere fijne single van de vroege Jacksons maar ook deze heeft een tegenvallende verkoop, ondanks een nationale distributie door Atlantic. In de zomer opent The Jackson 5 voor Bobby Taylor & The Vancouvers en Taylor is erg onder de indruk van de groep. Hij laat een tape afspelen op het hoofdkantoor van Motown. Berry Gordy heeft hen al eerder gehoord maar toen geweigerd omdat hij niet nóg meer minderjarigen aan boord wilde hebben. Stevie Wonder was elf toen hij bij Motown kwam. De tape van Taylor brengt Gordy op andere gedachten. 

The Jackson 5 wordt gepresenteerd als een ontdekking van Diana Ross, maar dat is onderdeel van de PR-machine van Motown. Het mes snijdt aan twee kanten: Het presenteert Ross als een individu in plaats van de leadzangeres van een groep en de bekende naam vestigt de aandacht op de nieuwe groep. De rest is geschiedenis. 'I Want You Back' is eind 1969 al een hit in Amerika, Europa volgt in de eerste weken van 1970. Gek genoeg is 'Maybe Tomorrow' in 1971 niet als single uitgebracht in Engeland. Het verschijnt pas in 1972 als b-kant voor 'Little Bitty Pretty One'. Uiteraard zal dit nummer in 1987 worden gecoverd door UB40 en dat is hoe ik de plaat leer kennen. Tot een paar jaar geleden wist ik niet eens dat het origineel van The Jackson 5 was. In de tijd van de kraakkroeg in Zwolle en de tweede minidisc-speler heb ik een 'feest'-minidisc samengesteld waar 'Maybe Tomorrow' van UB40 onderdeel van uit maakt. Toch moet ik die versie meteen vergeten als ik zaterdag omver wordt geblazen door het origineel. The Jackson 5 heeft in 1969 een zevenjarig contract bij Motown. Als het afloopt in 1976 trekt de groep naar Philadelphia en tekent bij Epic. Zullen we de rest dan echt maar als geschiedenis af doen?

Lang zullen ze nog eens spelen: Loaded Honey

'Ik heb in juli en augustus getwijfeld of ik zo nu en dan de platenspelers op 33 toeren moet laten draaien'. Dat is één van de laatste zinnen in 'Lang zullen ze spelen' van 19 november. Ik heb het dan over 'Love Made Trees' van Loaded Honey, een album dat vorig jaar juni is uitgebracht en dat ik pas tijdens de korte break in oktober écht leer kennen. Het is de dinsdagmiddag in Duitsland dat ik het album voor het eerst integraal draai en van de ene in de andere verbazing val. Ik heb tot dan toe steeds wat losse nummers gehoord maar het album imponeert als een geheel. Sinds december duikt hij weer op bij Juno en de elpee gaat in en uit het boodschappenmandje bij iedere bestelling. Dan ben ik donderdag bezig met de 'Singles round-up' en moet ik iets checken op de site van Juno. De bookmark is rechtstreeks naar de pagina met dit album en dan zie ik dat Juno nog drie op voorraad heeft. Die wordt dus ter plekke gekocht. Het album is vanmiddag bezorgd maar zit nog altijd ingepakt. Ik wil vanavond opnieuw schrijven over het album, iets recht zetten uit het vorige bericht en ga hem eerst digitaal beluisteren vanaf mijn mp3-speler. Het gaat dus om 'Love Made Trees' van Loaded Honey (Vetra, UK, 2025) en Juno heeft er nog twee op voorraad...

In 'Lang zullen ze spelen' heb ik me vooral gericht op de informatie die er bekend is over dit ietwat mysterieuze duo. Ik lees ergens dat de storm op gang komt en dat er signalen zijn dat de leden wel eens hun dagelijkse werk aan de kant moeten zetten om de band op poten te houden. Dat is een goed teken want 'Love Made Trees' verdient het om ontdekt te worden. Wil ik een fout recht zetten? Ja, ik schrijf daar dat de vertraging in 'Cisco Bay' is, maar dat is niet juist. Dat moet 'Lessons' zijn. Ik heb afgelopen week een paar afzonderlijke videoclips gekeken, maar het lijkt alsof het een complete film is. Toch nog maar eens voor gaan zitten om alle clips te bekijken, hoewel ik niet zo van de videoclips ben. 

Als ik in oktober dit album opzet na een koffiestop in Georgsdorf weet ik even niet meer de aanleiding te herinneren. Ik denk het eerste aan een film waarvan dit de soundtrack moet zijn. En, ja, 'In Your Arms' klinkt meteen als een filmhuis-soundtrack. Pas bij het derde nummer ontdek ik dat het de elpee is die ik geregeld heb gezien bij Juno en waarbij ik zelfs heb getwijfeld om hem te kopen. Deze middag hoor ik de vertraging maar verwonder ik me ook bij een nummer als 'Tokyo Rain'. Saint Etienne in een neo-soul sausje. 

'In Your Arms' grenst meteen aan de 'lowrider soul' met het lome tempo, de falsetto-achtige leadzang en de koortjes. Knap dat ze dit samen hebben gemaakt. 'Don't Speak' is meteen een aardappeltje anders en het is duidelijk dat dit niet één deuntje wordt voor een uur. 'Don't Speak'  klinkt als een Eugene Record-productie uit de vroege jaren zeventig, maar dan zonder de psychedelische fratsen. Het geestverruimende van 'Don't Speak' zit hem in de goed uitgekiende zangarrangementen en het mierzoete orkest op de achtergrond. Ik heb tot vanavond altijd geloofd dat het nummer 'Do you really care' of iets dergelijks moest heten en verbaas me altijd over wat ze op een gegeven moment zegt. Dat blijkt dus 'Don't speak' te zijn. 'Cisco Bay' heeft een hoog 'feelgood'-karakter en is ideaal voor de zeer warme zomerdagen. 'Lessons' heb ik hersteld in de tweede alinea. De stemmen zijn door een multitrack gehaald en die van de zangeres zit dicht tegen een falsetto aan. Het nummer is bijna afgelopen als opeens de schakelaar wordt omgegooid en het nummer een stuk langzamer 'loopt' met de stemmen 'lager'. Misschien een knipoog naar de Chicano-dj's die dikwijls doowop-platen nóg trager laten lopen. 'Bullets' zou zomaar een grote hit kunnen zijn, ware het niet dat er een vreemd elektronisch effect doorheen loopt dat het net weer minder gelikt maakt als dat het lijkt. Voor de video van 'Over' loopt een rouwstoet door de woestijn. Compleet met een groepje nonnen dat ik ook voorbij heb zien komen in de clip van 'Cisco Bay'. 'Over' is een pure ballade waarvan de mannelijke achtergrondzang iets heeft van een 'Big City'-sound uit de vroege jaren zestig. Een magisch samenspel dat klinkt als hele obscure sixties. En dan is het ook echt voorbij? Nee hoor, een kwestie van de schijf omdraaien naar kant twee. 

Wat zou er eerst zin geweest? Het liedje of de band? De tweede kant trapt af met 'Loaded Honey' en is erg poppy maar ik vind het wel passen in het totaalbeeld. Het intro van 'Tokyo Rain' klinkt als een sample van een oudere disco-plaat maar ik vermoed dat het een gimmick is. Dit is zo'n nummer waarbij ik Saint Etienne-vibes krijg en dat is een goed teken. In 'Really Love' is het weer de traditionele rolverdeling, alleen heeft de groove nu iets van een funky ondertoon. 'Only Gonna Let You Down' klinkt alsof het zou zijn uitgekomen op Daptone. Slotstuk 'Hello Stranger' klinkt daarentegen alsof het in de vroege jaren zestig is opgenomen in een garage en uitgebracht op krakkemikkig vinyl. Dat op een gegeven moment ook zeer hard en abrupt wordt stopgezet. Wat me dan opnieuw verbaast na het beluisteren van het integrale album: Is dit echt in elkaar gezet door twee mensen? Een jongedame en een jongeheer van dat rare eiland waar ze bonen eten als ontbijt? 

Jullie begrijpen het hopelijk? Als ik superlatieven tekort kom bij een digitaal album dan moet ik het eigenlijk ook wel op vinyl hebben. Sommige vrienden zeggen dat het al veel eerder had moeten gebeuren, maar de elpee gaat zijn intrede maken in 'Do The 45'. Ik ben zelfs van plan om mijn oude 'Play that full album white boy'-rubriekje uit 'Afterglow' van stal te halen. 

Diagonaal zeven letters: Maandag 23 maart

'Hee buurman', klinkt het als ik mijn fiets parkeer voor de deur om de boodschappen binnen te zetten. Buurman is na het overlijden van mijn lieve oude buurvrouw in het huis komen wonen en ik heb geregeld een praatje met hem. Hij speelt overdag veel piano en, ja, ik heb wel eens stiekem naar hem zitten luisteren. Verder mag hij graag in de omgeving fietsen. Ik vertel hem dat ik net 'een rondje' heb gedaan en zijn reactie is: 'Nou, dat is nog wel een flink eindje'. Ik haal mijn schouders op want ik beschouw het als mijn achtertuin en een beetje functioneel toeristisch fietsen. Of toeristisch functioneel. Ik heb vanmiddag twee duidelijke boodschappen: Koffiefilters en dampvloeistoffen. Ik besluit dan om de laatste in Diever te halen en vanuit daar toeristisch te fietsen naar Dwingeloo. Afhankelijk van wat ik meeneem, kan ik eventueel nog verder de toerist gaan uithangen. Welnu, jullie zullen me niet horen klagen, maar ik vind de wind iets aan de frisse kant en dus wordt het niet heel spectaculair. Buurman vindt het een flink eind fietsen en ach... misschien kan ik er ook wel een verhaaltje uit persen. Laten we het eens proberen!

De afgelopen maanden is een deel van de Dorpsstraat nieuwe bestrating gekregen. Het betekent dat ik moet om fietsen om naar Havelte te gaan. Is dat erg? Nee hoor! Via de Woerthe langs de schapen, ezels en paarden is best een feestelijk begin van de dag voor mij. Nu de Dorpsstraat weer helemaal toegankelijk is, mis ik het stukje wel eens en fiets het geregeld naar huis. Vanmiddag heb ik eerst het idee om gewoon via de Postweg te gaan, maar krijg opeens zin om via het fietspad naar Wapse te gaan. Het is daarna wel een beetje gek Diever binnen fietsen, maar ach...? Ik kan bij het Booyveen ook altijd rechtsaf gaan en richting Wittelte. Enige spelbrekers kunnen de hooglanders zijn. Ik ben nog maar net op het fietspad als ik even verderop een dier zie staan met een erg fraaie kapstok op zijn hoofd. Ik zal pal achter het dier moeten langs fietsen. Risico is dan wel dat ze verderop lomp op het fietspad staan en ik nog eens langs deze wandelende kapstok moet fietsen. Dan toch maar gewoon de Weg Achter De Es af en via de Postweg naar Wittelte. Ach, dat verveelt ook nooit! Naar Diever gaat het dus zo rechtstreeks als je het wil hebben. Bij de Primera haal ik twee flesjes vloeistof en stap dan weer op de pedalen. Volgende stop is Dwingeloo. 

Het dreigt even een rechtstreekse fietstocht te worden maar ik bedenk me bij Dieverbrug. Langs de Dieversluis en aan de overkant van de Rijksweg een aardig stukje op weg naar Wittelte. Dan kun je links een fietspad in. Ik trek de lijn door en ga door een stuk bos om uit te komen tegenover het landgoed Klaver Drie tussen Wittelte en Dwingeloo. Volgende week donderdag en vrijdag is Dwingeloo voor een goed deel afgesloten want 'we' hebben dit jaar de Passion in onze gemeente. Ik hoop die donderdag op fraai weer want ik wil mijn alcoholvrije verjaardag wel weer eens vieren met wat fietsgeweld. Ik haal mijn boodschappen bij de Albert Heijn in Dwingeloo en fiets dan richting het Dwingelderveld. Ik drink een pak melk en eet een paar broodjes die ik bij de super heb gehaald en fiets dan langs het Drentse Huis de bossen in richting Ansen. Als ik het bos uit kom, ga ik meteen links en steek over naar de Anserdennen. Hier heb ik vorige week zondag ook nog gefietst, alleen ben ik dan een afslag te vroeg. Nu ga ik wel via het gewenste pad terug en kom uit halverwege Witteveen. In die tussentijd ben ik het Theehuis gepasseerd dat jullie op de bovenstaande foto kunnen zien. Ik fiets Witteveen af en kom halverwege Ruinen en Ansen uit. In Ansen ga ik nu weer eens via de Voorlanden want dat vind ik uiteindelijk het mooiste fietsen. Ik ga ditmaal ook over Rheebruggen terug naar Uffelte. Een heel eind? Ik ben wel iets verrast als ik zie dat ik drie uren ben weggeweest, maar dan opnieuw... ik heb het lekker 'easy' gedaan en ik heb tweemaal heel ontspannend op een bankje gehangen.