Honderd achteruit 2023: Dave Dee, Dozy, Beaky, Mick & Tich

'Ach, maak je geen zorgen. Ook zonder bezwaar aan te tekenen ben je zomaar opeens weer online', probeert een Engelse radiocollega me gerust te stellen. Ik weet dat het anders is. Er wordt namelijk niet gesproken over een periode maar over een permanente ban. Waar gaat dit over? Welnu, de afgelopen maanden heb ik al verschillende berichten gehad van Facebook over dat ze berichten hadden verwijderd. Ze zouden in strijd zijn met de richtlijnen van de community. Het zijn vaak berichten van jaren oud waar nooit iemand naar heeft getaald. Een maand geleden krijg ik een laatste waarschuwing maar ik ben me van geen kwaad bewust. Sinds vanmorgen heeft Facebook mijn account op slot gedaan. Dikke paniek? Nee hoor! Ik vind het jammer van een paar contacten maar verder kan ik ermee leven. Het zou hem vooral gaan om de Pixeldrain-linkjes. Waar laat ik die nu? Nou, wat dacht je van Soul-xotica? https://pixeldrain.com/u/AxFirUKw Hier is bijvoorbeeld 'The Vinyl Countdown' van gisteren. Ik ga de komende dagen nog wel even kijken hoe ik in bezwaar kan gaan, maar ga er niet al teveel moeite in stoppen. Liever stop ik deze energie in Soul-xotica met vandaag de nummer 77 uit de Gele Bak Top 100 van 2023: 'Save Me' van Dave Dee, Dozy, Beaky, Mick & Tich uit 1967. 

Ik moet vast wel eens hebben geschreven over deze groep? Vorige week heb ik de zoekopdracht gegeven en kom daarbij uit op een paar verrassende berichten. De laatste keer Nationale Popquiz die ik heb gespeeld met kameraad Albert en een vriend van hem. We leren tijdens deze quiz dat Beaky de blonde is van het stel. Verder heb ik 'Zabadak' ooit in 'Raddraaien' gehad maar dan hebben we het eveneens over 2015. Ik durf het best aan om opnieuw een bericht te wijden aan deze groep. In Engeland staat Dave Dee, Dozy, Beaky, Mick & Tich synoniem aan lulligheid. Als wordt gesproken over het meest lullige van een bepaalde soort, dan zegt men de Dave Dee, Dozy, Beaky, Mick & Tich van de... Vul zelf maar een onderwerp in. Toch steken aan verschillende kanten verhalen de kop op dat de groep zélf beduidend minder lullig was. Het zal hem vooral liggen aan de hits met nietszeggende titels als 'Zabadak' en 'Okay!'. Het is het Engelse equivalent van de Amerikaanse bubblegum. Ik tref dit exemplaar van 'Save Me' bij VIP in Sneek op de maandag dat ik voor het laatst op bezoek ga bij moeder in Jutrijp. Ik heb hem nog niet en de prijs is billijk voor een redelijke single in een mooie fotohoes. We hebben een deal!

Hoewel de groep haar oorsprong heeft in 1964 begint het verhaal zo'n vijf jaar eerder. Trevor Davies (Dozy) speelt met een band in de omgeving van Salisbury: The Beatnicks. Hij spoort Ian Amey (Tich) aan om zijn oude band te verruilen voor The Beatnicks. David Harman komt als zanger bij de groep en hem zullen we leren kennen als Dave Dee. Tich neemt contact op met John Dymond (Beaky) en ook hij treedt toe tot The Beatnicks. Het is rond de kerst van 1961 dat Michael Wilson de vaste drummer wordt en daarmee is de toekomstige hitgroep een feit. Dave Dee werkt dan nog bij de politie en is ter plaatse, om in dat jargon te blijven, bij het noodlottige ongeval dat Eddie Cochran het leven kost en waarbij Gene Vincent gewond raakt. In de zomer van 1964 onmoeten de heren de songschrijvers Ken Howard en Alan Blaikley en deze hebben wel belangstelling om met de groep te werken. De groep zal haar eerste opnames maken met Joe Meek, maar dat gaat helemaal mis. De mannen kunnen zijn excentrieke gedrag niet waarderen en Meek gooit zelf de handdoek in de ring. Kort daarop biedt Fontana de band een platencontract aan. Het is Ken Howard's idee om de koosnaampjes van de muzikanten samen te voegen tot bandnaam. Vooral om hun kleurrijke persoonlijkheden extra in het zonnetje te zetten. Howard en Blaikley voorzien de heren van eenvoudige maar doeltreffende nummers met teksten die iedereen van acht tot tachtig kan meezingen. 

De eerste singles verkopen nog mondjesmaat maar met 'Hideaway' en 'Hold Tight' is het helemaal raak. Als ik in 1998 in Mossley kom te wonen, zie ik tussen de elpees eentje van Dave Dee en zijn gevolg: 'If Music Be The Food Of Love... Prepare For Indigestion'. Volgens mij heb ik die nog steeds, maar het is wel een racebaan. Zo leer ik ook een iets serieuzere kant kennen van de groep, ook al blijft het vooral dikke lol met de band. In 1967 is de harde 'in-your-face'-beat op zijn retour en moet de band nieuwe wegen in slaan. Dat doen ze met evenveel gemak en het geluid wordt her en der psychedelischer. De teksten gaan opeens over 'The Legend Of Xanadu' en 'The Wreck Of The Antoinette', maar het heeft de diepgang van een kano. In augustus 1969 verschijnt in New Musical Express het verhaal dat Dave Dee zal schitteren in de film 'Every Home Should Have One' van Marty Feldman en een maand later stapt hij uit de groep om het eens solistisch te proberen. De overige leden blijven aan en zullen in 1970 de naam veranderen in D., B., M. & T. In die hoedanigheid maakt de groep tot 1973 platen. Met name 'I Want To Be There' uit 1971 is al decennia lang een persoonlijke favoriet van mij. Volgens mij heeft die onlangs nog in 'Rondje Gebak' gezeten? 

Vooral de heren Dymond en Amey kunnen de band niet los laten. Ze gaan in 1973 aan de slag met een band genaamd Mason. In 1974 is de eerste reünie van de oorspronkelijke bezetting en daarna gaan Amey en Dymond aan de slag met de band Tracker. Daaruit richt het duo in 1976 een nieuwe Dozy, Beaky, Mick & Tich op. In de vroege jaren tachtig voegt Dave Dee zich opnieuw bij de band en blijft aan tot 1987 als de groep verhuist naar Marbella. In de vroege jaren negentig doet hij nog even mee. Dave Dee vervult een rol in de rechtbank totdat hij dat moet opgeven vanwege zijn slechte gezondheid. Hij lijdt al sinds 2001 aan prostaatkanker en zal op 9 januari 2009 overlijden. De originele Dozy is in 2015 overleden en Tich in 2024. De originee Mick is nog in leven maar heeft sinds 1974 geen bemoeienis meer met de band. Van de huidige bezetting is alleen Beaky present van de originele bezetting. Hij runt de band de tweede Dozy en de derde Mick en Tich. 

'Save Me' is in 1967 goed voor een derde plek in Engeland en het doet bij ons nummer acht op de Top 40. In Duitsland, Nieuw Zeeland en Zuid Afrika is het goed voor de top tien. In Amerika zal alleen 'Zabadak' door stoten naar een 52e plek in de Billboard Hot 100. 

Het zilveren geheugen: februari 2001

Met de 'Singles round-up' van gisteren ben ik de 5800 berichten voorbij gegaan, maar dan opnieuw... Als we gewoon verder gaan kan ik over een paar maanden het 6000e bericht vieren. Voor die tijd krijgen we ook nog de zestiende verjaardag van deze praatpaal. Over een paar weken ga ik de eerste singles met jullie delen die mee terug komen van de 'Monstertocht'. Qua verhaal zit ik nog in de voorbereiding en stap wellicht op de fiets met 'Het zilveren goud'. In 2011 is het nog goed voor een meerdaagse serie. Ditmaal kan het in minder berichten. 'De Monstertocht' op Soul-xotica uit 2011 is op meerdere fronten een verwerking. Ik ben aan het einde van het verhaal wel klaar met de tocht en zal ook de fiets een paar maanden later inleveren voor oud ijzer. Dat is vóór de genoemde serie nog ondenkbaar. In februari 2001 is de schroothoop een heel eind weg voor de Marathon want ik heb dan juist het rijwiel aangeschaft. Tweedehands weliswaar maar vast goed voor vele zorgeloze kilometers? Met het minimale onderhoud dat ik verricht aan de fiets ben ik nog aardig ver gekomen! In deze aflevering ga ik verder met 'trainen'. Waarvoor moet ik eigenlijk trainen? 

Was ik maar wijzer geweest in 1998 en 1999? Nou vooruit, in de jaren erna kan ik er ook nog wel wat van. Mezelf presenteren als cadeautje door onverwacht bij mensen op de stoep te staan met meteen de verwachting dat mijn komst wordt gewaardeerd en dat ik dus lang mag blijven. Ik heb John Wright in meer dan twee jaar niet gezien als ik op Nieuwjaarsdag 1999 opeens voor zijn deur sta. Verrassing! Het zal best een legendarisch weekend worden, maar achteraf gezien schaam ik mezelf voor hoe ik mezelf heb opgedrongen. Ze denken dat ze me kwijt zijn als ze me in het centrum van het dorp Newcastleton droppen. In de kroeg tref ik een echtpaar uit Oldham dat zegt dat ik kan mee rijden en dus maak ik het geld op aan de bar. Na een toiletbezoek zijn ze stilletjes verdwenen. Ik moet John bellen om geld te bedelen en me naar het station in Carlisle te brengen. De sfeer in de auto is grimmig en maakt dermate veel indruk op mij dat het twee jaar later nog altijd niet goed zit. Dan verneem ik via mijn ouders dat John zal optreden in Sneek. Ik besluit samen met hen te gaan ('heit' is dan al een grote fan geworden) en in de pauze geef ik John een envelop met het equivalent van het reisgeld. Ik kan het me verbeelden maar volgens mij heeft hij niet zoveel zin in Gerrit. Inmiddels begrijp ik dat wel... 

De heenweg ben ik op de nieuwe fiets van Tuk naar Jutrijp gefietst. Omdat het winters weer is en ijzel wordt voorspeld plus 'mijn verplichting' om 's avonds weer in De Karre te draaien, maakt dat vader me de volgende dag naar Tuk brengt. De fiets op de Twinny Load. Het is toch mooi weer vijfenzestig kilometer geweest. Ik ben nu al bijna klaar voor de definitieve fietstocht. Dan is het een zondagavond in De Karre. Het is bijna uitgestorven en de bardame zet zo nu en dan een flesje bier voor ons op de bar. Ons? Ja, ik zit naast een andere resident van het café en een fervent motorrijder. Ik heb tot dan toe bijna met niemand gesproken over de plannen die ik heb. Deze avond vertelt de motorrijder over de meest recente vakantie waarop hij met de motor door Engeland en Schotland is getrokken. Hij heeft verscheidene whiskey-stokerijen aangedaan en weet het allemaal erg enthousiast te brengen. Dan begin ik met praten en vertel over het plan dat ik heb sinds december. Ik wil mijn eerste alcoholische drankje drinken in mijn voormalige stampub in Mossley. Ik wil daar op de fiets naartoe. Tussenstopjes in Spijkenisse en York. De motorrijder en de bardame hangen aan mijn lippen. Zij vinden het een erg gaaf plan. 'Wanneer ga je eigenlijk?', vraagt de motorrijder. 'Dat weet ik nog niet', antwoord ik. Toch ontstaat er iets als ik het vertel. Het moet nú gebeuren! 'Ik denk later deze week'. Dat is zondagavond. Op maandagmiddag fiets ik even over De Kamp en bij thuiskomst bel ik mijn vriend in Spijkenisse. Of ik morgenavond na de fietstocht even bij hem kan 'crashen'. Het overvalt hem ook, hoewel hij wél fietservaring heeft in Nederland en op voorhand weet dat ik het onderschat. Dan breek ik het nieuws bij mijn huisbaas en leg hem uit wat hij moet invullen op het formulier van de soos. Dat moet immers intussen wel worden ingeleverd en de sociale dienst mag niet weten van mijn reisje. 

De volgende ochtend vertrek ik in alle vroegte. Daar ga ik over twee weken verder over schrijven. Ik ga op reis en ik neem mee?  Nou, natuurlijk heel veel muziek! De kersverse minidisc-speler met de paar minidiscs die ik heb. De radio-cassette-walkman met een flinke voorraad tapes. Ik zal tijdens de fietstocht in Nederland pas écht gebruik gaan maken van Arrow Classic Rock op de radio. De minidiscs moet ik zelf opnemen. Ik heb een aantal met de '60s Collection' ofwel oude singles die ik heb gedigitaliseerd, maar ook een aantal verzamelschijfjes met de mooiste tracks van favoriete albums en een paar albums compleet overgezet op minidisc. Het is de tijd dat 'Rick's Road' van Texas voor mij gaat spelen. In De Bilt hebben we lange tijd een Ierse resident en deze laat bij zijn plotselinge vertrek heel veel cassettes en cd's achter. Texas is daar eentje van qua cd's. Ook de cassettes zullen hun dienst bewijzen tijdens de 'Monstertocht', vooral de tape met de 'Remasters' van Led Zeppelin. Ja, ik ben heel erg op de rock-toer in deze tijd, maar heb onlangs ook de 'Best Of' van M People gekocht om het toch wat breder te trekken. 'Listen To Me' van 'Rick's Road' is nog altijd een nummer waar ik stil van word. 

Morgen kan ik verder met de 'Honderd achteruit'. 

Eindstreep: januari 2026

Hoewel er pas een maand voorbij is van het nieuwe jaar, kan ik alvast een paar zekerheden voor 2026 prijs geven. Ten eerste kan ik begin april een Blauwe Bak Top 40 of 45 doen over de maanden december tot en met maart en ik zie eveneens met vertrouwen een Blauwe Bak Top 100 tegemoet in december. Ieder voordeel hep ze nadeel, om met een beroemde Spaanse filosoof te spreken. De perikelen met het achterwerk hebben me niet alleen gered van de eerste dagen winterweer maar het is eveneens mijn platencollectie ten goede gekomen. Als het weer nog wat verder opknapt en ik weer in staat ben om wat verder te fietsen, dan heb ik al een lijstje klaar. Ruinerwold als eerste en direct gevolgd door Hoogeveen. Assen is binnenkort ook weer eens aan de beurt. Nu ga ik de balans op maken van de eerste maand in 2026. Ik begin zoals gewoonlijk met de cijfers. 

Ik trek gedurende deze maand 94 keer de portemonnee. 31 singles zijn nog onderweg. Van de overige 63 zijn er 31 voor de Blauwe Bak, 20 voor de Gele Bak en ik heb 12 dubbele singles. Ik begin met de top tien van de Gele Bak. 

1. Dancing In The Moonlight - King Harvest 

2. I Don't Mind At All - Bourgeois Tagg 

3. Workin' At The Car Wash Blues - Jim Croce 

4. Baby Toys - The Toys 

5. Last Tango - Esperanto 

6. My Way Of Giving - Chris Farlowe 

7. Dragonfly - High Noon 

8. Electrica Salsa - Off 

9. Timothy - Amphora 

10. Hasta Luego - Hugues Aufray 

Hoewel ik King Harvest in de Zuid Afrikaanse persing heb, heb ik voor de afbeelding de Nederlandse fotohoes gebruikt. Dan volgt nu de top tien van de Blauwe Bak. 

1. Coolage - Shimi Sonic

2. Whole Lotta Your Love - Lee Hurst

3. Give Me Some Emotion - Sandra Edwards 

4. Angel Baby - Deirdre Wilson Tabac 

5. Get Out Of My Life Woman - Lee Dorsey 

6. One Fine Day - The Chiffons 

7. Dimples - John Lee Hooker 

8. Canto Chorando - Dalila 

9. Running From Our Love - Tom Of Brooklyn 

10. Thanx A Lot - Faragher Bros. 

Singles round-up: januari 10

Wonderen hebben zich niet meer voorgedaan in Uffelte en dus heb ik vanavond een 'Singles round-up' met twee platen. Ik heb zojuist 'Do The 45' afgesloten waarin ik beide a-kanten heb gedraaid en aan de hand van deze herinnering ga ik deze 'Singles round-up' doen. De drie van Juno gaan naar alle waarschijnlijkheid dinsdag of woensdag arriveren. Ik heb bij Mark afgerekend en hoop eigenlijk dat deze singles er ook voor volgende week zijn. Zoals gezegd nu dan de laatste twee singles van deze maand. Daarna ga ik een filmpje kijken op Youtube en na afloop ga ik me buigen over de 'Eindstreep'. Als bonus krijgen jullie hier https://pixeldrain.com/u/fztyRhzU de mogelijkheid om de show terug te luisteren. Op één na (ongelukje...) alleen singles van 2020 en later. 

* Leroy Hutson- Trust My Heart (UK, Home Of The Good Groove, 198?, re: 2026)
Leroy Hutson is in de vroege jaren zeventig de troonopvolger van Curtis Mayfield in The Impressions. Toch zal hij niet lang zingen bij deze groep. Hutson is beter in zijn eentje, ook al blijft hij altijd dicht in de buurt van Mayfield. Vanaf de tweede helft van de jaren zeventig neemt Hutson een groot aantal nummers op en slechts een handjevol verschijnt dan op vinyl. Het betekent dat hij nu een flink archief heeft aan ontuitgebrachte opnames. Een jaartje of tien geleden heeft Acid Jazz de rechten voor deze opnames en sinds een paar maanden is dat het geval met Home Of The Good Groove. Alhoewel? Hij mag de platen overal in de wereld aan de man/vrouw brengen behalve in Amerika. Hij mag ze dus ook zelf niet verzenden naar het land van ome Don. Ik moet bekennen dat ik er even over na heb moeten denken. Als Rod deze titel aan ons voorstelt, geef ik het een draaibeurtje en moet dan concluderen dat het wederom van de bovenste plank is. Vooruit dan maar! 'Trust My Heart' is zit in het tweede uur van 'Do The 45' dus jullie mogen zelf een oordeel vellen. De b-kant komt volgende week wel aan bod in de show. 

* Cheeba's Funky Rock Ensemble- Drug Crazed London Hippies (UK, Echo Chamber, 2026)
In geval van Si Cheeba hoef ik niet meer vooraf te checken, hoewel het in geval van het Funky Rock Ensemble een klein risico is. De eerste als Funky Rock Ensemble stamt uit 2024 en daarvan is de b-kant (vanavond ook in de show) te pruimen. 'Drug Crazed London Hippies' begint met een nieuwsreporter en gebruikt een stoner-achtige instrumentale track uit de vroege jaren zeventig. Persoonlijk hoor ik liever zijn Cheeba's Latin Bros-platen maar hee... 'Drug Crazed London Hippies' is zonder meer beter dan de a-kant van zijn vorige plaat. Het heeft potentie om een grote 'Do The 45'-hit te worden in 2026 maar de 'Eindstreep' is voorlopig te hoog gegrepen voor deze beide singles. Daarvoor moet ik er nog even aan wennen. Overigens is ook deze van Cheeba een proefpersing. Ik geloof dat die ergens in februari officieel zal uitkomen. 

Rondje gebak 70s: Bak 14

De wonderen zijn de wereld nog niet uit en dus hou ik met van alles rekening. Ik heb afgelopen week een pakketje besteld bij Juno dat opeens razendsnel lijkt te gaan. Zou het morgen nog gaan arriveren? Ik wacht morgenmiddag af voordat ik met een laatste 'Singles round-up'  kom. Als het Juno-pakket komt dan zijn dat totaal vijf singles, anders zijn het twee singles waarvan eentje nog officieel moet verschijnen. Het is al helemaal 2026. Een paar uren geleden heb ik de seventies-show gedaan met wederom een top tien en ditmaal blijkt die echt lastig te zijn. Tijdens het draaien van de nummer 9 besluit ik de hele top 3 nog maar eens om te gooien. In de eerste schets houdt het rekening met de radioshow en iets met afwisseling en een klein verrassingselement. Dat laatste sneuvelt als eerste want met King Crimson in de bak kan ik niet een andere nummer 1 uitzoeken. Het blijkt een hele leuke en afwisselende bak te zijn en dat kunnen jullie hier https://pixeldrain.com/u/JESgkZYA horen. Ik ga me eerst met de cijfers bezighouden voordat ik de top tien aan jullie presenteer. 

De bak telt precies 135 singles en zit daarmee precies vol. De eerste in de bak is 'Life' van Jimmy James uit 1977 en de laatste is 'Herlig-Herlig' van Klaus & Servants uit 1971. De laatste is ook in de show te horen, het is een Deense vertaling of hertaling van 'Funny Funny' van The Sweet. De andere Deense single is overigens 'Jeg Ringer Pa Fredag', de b-kant van 'Juanita Banana' van Keld Og The Donkeys. 'Three's a crowd' en dus ga ik weer de artiesten en bands noemen met meer dan drie singles in deze bak. Daarbij moet ik meteen melden dat ik meer dan één van Jimmy James heb, maar die staan in de dertiende bak. 

Jefferson Airplane (3), Jigsaw (3), Elton John (8), Tom Jones (3), Judge Dread (4), Kayak (7), KC & The Sunshine Band (10), Carole King (4), Jonathan King (4), Kinks (3), Kiss (5) en Mac & Katie Kissoon (7). 

De top tien ziet er als volgt uit. 

10. Run Run Run - Jo Jo Gunne (1972)

9. Celluloid Heroes - The Kinks (1972)

8. The Wtich's Promise - Jethro Tull (1970)

7. Sky High - Jigsaw (1975)

6. The Thrill Is Gone - B.B. King (1970)

5. See See The Sun - Kayak (1973)

4. Calling Occupants - Klaatu (1976)

3. Equinoxe V - Jean Michel Jarre (1978)

2. Who Do You Love - Juicy Lucy (1970)

1. Cat Food - King Crimson (1970)

Honderd achteruit 2023: Duran Duran

De tweede werkdag was iets minder een hit. Ik lijk er namelijk van uit te gaan dat de overige collega's ook nog een flink deel weg brengen, maar dat blijkt niet zo te zijn. Ik spreek met een collega die opmerkt dat de discipline is weg gezakt sinds ik mezelf ziek heb gemeld. Sommige wijken worden in dagen niet bezorgd. Het gevolg is dat ik vandaag voor vier wijken sta ingedeeld waaronder het centrum. Dat vak puilt uit. Bovendien helpt het ook niet erg dat ik al vrij snel de noodzaak voer een toiletbezoek en, met alle respect, dat doe ik liever niet in een horecagelegenheid. Ik vind dat ik mijn best heb gedaan maar er gaat flink veel post mee retour naar de zaak. Op de zaak heb ik mijn uitgestelde toiletbezoek, drink ik koffie en besluit alvast in Steenwijk boodschapjes te doen. Om kwart voor acht check ik uit bij Albert Heijn en ga op de fiets naar Uffelte. Ik heb tegenwind en de sneeuw maakt me voorzichtig. Als ik thuis kom is het klokslag negen uur. Ik heb vandaag voor het eerst in deze winter eens een legging onder de broek gehad en heb het minder koud gehad dan gisteren. Punt is alleen dat deze me té klein is, dus toch maar eens kijken bij de Action. Vandaag ga ik de nummer 74 uit de Gele Bak Top 100 van 2023 in de schijnwerpers zetten en dat is 'Union Of The Snake' van Duran Duran uit 1983. 

De band is al een paar jaar onderweg als het opeens in 1983 dé tienersensatie wordt van dat moment. Een klasgenootje heeft een zus van twee jaar ouder en zij en haar vriendinnen zijn helemaal idolaat van Duran Duran. Iedereen mag zijn favoriete Duran uitzoeken en er staat me iets van bij dat de zus een 'crush' heeft op Nick. De band treedt regelmatig op tijdens de verjaardagen van onze meesters en juffen op de lagere school of tijdens de playbackshow van de dorpsfeesten. 'The Reflex' neemt me altijd terug naar de laatste plek, volgens mij is het feestterrein dat jaar op de ijsbaan. Ik 'zie' namelijk steeds het houten barak van de ijsbaan. Ik denk dat 'Union Of The Snake' één van de laatste singles is geweest uit de tijd dat de band louter op handen werd gedragen in een alternatieve scene en voordat de leden 'posterboys' zullen worden. Ik kom de Engelse persing op 24 februari 2023 tegen bij het platenwinkeltje aan het Prinsenplein in Meppel. De mijne is overigens in een neutrale hoes maar ik gebruik desondanks het Engelse fotohoesje ter illustratie. 

Het verhaal van Duran Duran begint met een film. In de science fiction-film 'Barbarella' (1968) speelt Milo O'Shea de rol van Dr. Durand Durand. Op 20 oktober 1978 zendt de BBC de film uit op televisie en Duran Duran is een dag later een feit. Nigel Taylor en Nick Rhodes zijn vrienden sinds de kindertijd. Taylor zal later in zijn loopbaan zijn tweede naam, John, gebruiken. De eerste bezetting van Duran Duran is met Stephen Duffy op zang en bas plus klarinettist en bassist Simon Colley. De band doet een aantal optredens waaronder een voorprogramma voor Fashion in de Barbarella's club in Birmingham maar in juni 1979 houden Duffy en Colley het voor gezien. De band heeft tot dan toe met een drumcomputer gewerkt en vindt dat het een live-drummer nodig heeft. Roger Taylor heeft in verscheidene lokale bands de drumstokken in de hand gehouden en als zanger komt Andy Wickett van T.V. Eye bij de band. Andy Wickett schrijft mee aan 'Girls On Film' dat in 1979 een demo-opname oplevert. Alan Curtis wordt aangesteld als leadgitarist maar kort daarop geeft Wickett er de brui aan. Roger Taylor brengt zijn vriend Jeff Thomas over als zanger. Begin 1980 krijgt de band een residentie in de Rum Runner-nachtclub in Birmingham. Ze doen allerhande klusjes in de club en mogen als ruil daarvoor oefenen in de club en optredens verzorgen. Curtis vindt het helemaal niks en verlaat als eerste de band. Thomas wordt uit de band gezet vanwege zijn gedrag. De eigenaars van de club vormen het nieuwe management van de groep en zo wordt op zoek gegaan naar nieuwe leden. In april 1980 doet gitarist Andy Taylor auditie. Hij komt uit Newcastle en heeft een ruime ervaring in rockbands. Dat hij qua stijl uit de toon valt bij de overige Durans is niet een bezwaar. Een maand later krijgt de band een aanbeveling van een medewerkster van de Rum Runner. Haar ex-vriendje zou mogelijk de nieuwe stem kunnen zijn van Duran Duran. Zo komt Simon Le Bon over vanuit Londen en lijkt het erop alsof Duran Duran de definitieve formule heeft gevonden. 

De band opent voor Hazel O'Connor en heeft al materiaal voor een debuutalbum klaar. Het gevecht gaat tussen Phonogram en EMI en vanwege de liefde voor The Beatles kiest de band voor EMI. Dan horen ze dat een schrijver van Sounds-magazine bezig is met een verhaal over de 'New Romantic'-stroming. Duran Duran voelt zich daar wel mee verwant en besluit zich te conformeren aan de eisen van 'New Romantic'. Het titelloze debuut verschijnt in juni 1981 bij EMI. De derde single van Duran Duran is een nieuw opgenomen versie van 'Girls On Film'. Kevin Godley en Lol Creme produceren de expliciete video. Het idee is dat de clip vertoont kan worden in de exclusieve clubs met videoschermen. MTV moet echter flink de schaar erin zetten om het overdag te kunnen uitzenden. In mei 1982 verschijnt het tweede album, 'Rio'. Het levert meer hitsingles op in Engeland en Europa, maar Amerika lijkt de boot af te houden. Het blijkt dat Amerika totaal niet bekend is met 'New Romantic' en de Amerikaanse tak van EMI de plaat niet juist in de markt weet te zetten. Een paar optredens in een disco-show doen wonderen want zodra het album als 'dance' wordt aangeduid, is het opeens wel een bestseller in Amerika. De mannen zijn druk want Nick Rhodes produceert intussen nog 'Too Shy' voor Kajagoogoo. In Amerika verschijnt het debuutalbum in 1983 met 'Is There Something I Should Know' als bonustrack. De single komt in Engeland vanuit het niets binnen op nummer 1 en dat is iets dat niet vaak voorkomt. 'Seven And The Ragged Tiger' is het volgende album van 'The Fab Five', zoals de media hen dan beschrijft. Dat levert onder andere de hit 'Union Of The Snake' op. 

Het is de negende single van Duran Duran en verschijnt in Engeland op 17 oktober 1983. In zowel Engeland als Amerika blijft het steken op een derde plek in de hitlijst. Alleen Cashbox geeft het een eerste plek in Engeland. In Nederland is het de tweede hit voor de band en piekt het op nummer vijftien in de Top 40. Er is een latere single van Duran Duran welke al tijden op mijn verlanglijstje staat en als deze ooit in de collectie komt, zal deze ook voorbij komen in de Gele Bak Top 100 van dat jaar. Wat dat betreft vind ik dit een fraai eindpunt voor dit specifieke bericht. In de Gele Bak Top 100 mag ik wederom een sprongetje maken en de volgende aflevering zal gaan over een typische jaren zestig-band op nummer 77. 

Week Spot: The 7:45's

Ach vooruit... ik heb de keuze toch al gemaakt en heb nog best de energie voor een laatste bericht. We zitten nu ook weer op schema en zijn onderweg naar het 5800e bericht. We gaan dit jaar dus nog het 6000e bericht beleven? Komende zaterdag ga ik in 'Do The 45' kijken naar de jaren twintig tot dusver. We zijn immers al halverwege het decennium. Corona, oorlogen, verkiezingen zowel nationaal als internationaal, politieke verschuivingen... Ja, ik durf het nu al de 'roaring twenties' te noemen, ook omdat ik een paar jaar geleden voor de gein een jingle heb opgenomen waarin ik de 'roaring twenties' aankondig. Een collega heeft genoeg cd's met muziek uit de jaren twintig van de vorige eeuw om een uurtje te vullen en ik geloof dat er zonder mijn medewerking een show is opgenomen. Zaterdag ga ik me dus richten op de eerste helft van de jaren twintig in de nieuwe eeuw, ofwel: Muziek uit de afgelopen vijf jaar. Als Week Spot wil ik dan graag dit plaatje van The 7:45's in de schijnwerpers zetten. Mijn liefde voor het nummer komt moeizaam op gang, maar nu? Nu is het evenveel onderdeel van de zomer van 2025 als menig ander favoriet uit de Blauwe Bak Top 100. ''The Way That I Love You' van The 7:45's mag deze week de Week Spot zijn. 

Het is bijna vier jaar geleden dat ik kennis maak met LRK Records. Dat is dan al een paar jaar onderweg maar ik heb het intussen zien groeien. Ik heb ook een erg fijn contact gekregen met Liam, de uitbater van het label, en ben mede verantwoordelijk voor één van zijn grootste 'hits': 'Don't Look Back' van Trambeat wordt uitgebracht op LRK nadat ik Liam het nummer heb laten horen. Eerst verkoopt de plaat slechts mondjesmaat maar dan wordt het opgepikt door een zeer populaire Northern Soul-danseres en -dj. Dankzij haar zullen de laatste exemplaren als warme broodjes over de toonbank gaan. Hij maakt ons al vroeg in 2025 warm voor de release van The 7:45's. Eerst deze single en daarna een volledige elpee. Voor 2026 staat een tweede single in de steigers. Het is per slot van rekening ook het favoriete formaat van de groep zélf. 

Hoe heet de band? Kwart voor acht? Nee, het is de Seven Forty-Fives. Seven als in 7-inch en Forty-Fives als in de afspeelsnelheid. De mannen en vrouw van The 7:45's zijn namelijk ook dol op de single. Sam Flynn uit Manchester is het grote brein achter de band. Het is geïnspireerd door de huisbands van onder andere Tamla Motown en Big Crown en het wrrkt met verschillende zangers samen. Martin Connor doet regelmatig mee en is ook de zanger op 'The Way That I Love You'. Het ligt in de missie van The 7:45's om de perfecte single te maken. Is dat gelukt? Tja, ik oordeel eerst dat de plaat ietwat aan de poppy kant is, maar hee... het is wel perfecte pop. Bovendien stopt de band haar ziel en zaligheid in de muziek en dat maakt het weer soulvol. Na een moeizame start ben ik inmiddels helemaal om en geniet met volle teugen als het vinyl voor me danst op de draaitafel. Ik ben allergisch voor elpees en heb de langspeler dus niet helemaal beluisterd, maar de liefhebbers van indie-soul zijn lovend over het product. Ik kijk nu al stiekem uit naar de volgende single maar eerst mag 'The Way That I Love You' de Week Spot zijn.