Honderd achteruit 2024: Boris Gard(i)ner

Normaal gesproken publiceer ik hooguit twee berichten per dag maar ik wil inmiddels de schade een beetje inhalen. Het nu volgende bericht zit al in de koker sinds zondag maar dan bemerk ik dat de batterijen van de camera bijna leeg zijn. Ik heb ook niet meer nieuwe in de kast liggen en dus heb ik deze gistermiddag aangeschaft. Ik ben dinsdag 'vergeten' dampvloeistof te halen. Eigenlijk geloof ik dat ik nog een vol flesje moet hebben hoewel dat me eigenlijk ook vrij stug lijkt. Technisch gezien moest ik door mijn vloeistof heen zijn. Dinsdagmiddag kom ik thuis om te ontdekken dat ik geen vers flesje meer heb. Evenmin de puf om nog naar Diever te fietsen en dus doe ik me dinsdag te goed aan een smaakjesvape uit Duitsland. Gistermiddag ben ik alsnog naar Diever gefietst en terug over Dwingeloo langs de supermarkt. 'Lekker fietsen' gaat op dit moment erg lastig want ze zijn echt overal bezig met de weg. De Gele Bak Top 100 van 2024 kent maar liefst twee singles van Boris Gardiner en deze vat ik vanavond samen in een bericht. Zoals eerder gezegd heb ik ze beide maandag ook gedraaid in 'From The Lafayette' en dus heb ik de platen al klaar liggen voor de foto. 

Mijn kennismaking met Boris Gardiner is dezelfde kennismaking voor iedereen die van zijn naam heeft gehoord. Het is pas als ik in Engeland woon dat ik ontdek dat de man al een hele lange loopbaan achter de rug heeft eer hij zijn eerste Nederlandse Top 40-hit scoort. Ik ontvang een aantal malen per jaar een email van een distributeur van obscure gospel- en reggae-platen. Het lijkt me niet alsof het allemaal even legaal is. Op 20 november 2023 zie ik een 'interessante' 12" van Carlene Davis en een replica van de gezochte Richard Stoute-single op het Wirl-label. Ik blader wat door de vele reggae-heruitgaven en dan springt Orville Woods me in het oog. De plaat is afgeprijsd en de soundfile klinkt zeer uitnodigend. 'I'm Alone' van Orville Woods & The Boris Gardiner Happening staat in 2024 op plek 24 in de Gele Bak Top 100. Op 15 februari 2024 bezoek ik Monstrel in Zwolle op een donderdagavond en graaf eens flink in zijn bakken met Surinaamse import. Ook kijk ik tussen de reggae-singles. Ik heb 'Elizabethan Reggae' eerder in mijn handen gehad. Niet alleen een fijn nummer maar bovendien de persing uit Zuid Afrika op het Fontana-label. Deze dag neem ik de single mee. Deze staat in 2024 op 36 in de lijst. 

Boris komt op 13 januari 1943 ter wereld de Rollington Town-wijk van Kingston op Jamaica. Op jeugdige leeftijd heeft hij last van een hartritmestoornis welke hem uit zijn educatie houdt. In 1960 gaat hij zingen in The Rhythm Aces, de band van Richard Ace. De groep heeft een paar lokale hits en in 1963 stapt hij over naar Kes Chin & The Souvenirs. Hier leert hij gitaar spelen. Kort daarna wordt hij ingelijfd bij Carlos Malcolm & The Afro Caribs. Als de bassist de band verlaat, neemt Gardiner dit instrument op zich en zal dat de rest van zijn loopbaan blijven doen. In de jaren erna zal hij mee schrijven aan verschillende reggae-klassiekers en voor sommige zelfs een basloopje 'uitvinden'. Na zijn tijd bij Carlos Malcolm formeert hij zijn eigen groep: The Broncos. Het is genoemd naar de Bronco Club waar de band een residentie heeft. Hij speelt daarnaast ook in The Dragonaires van Byron Lee. Over de opname met Orville Woods is niet heel veel bekend. Het lijkt erop dat het pas in de nieuwe eeuw op een cd voorkomt, hoewel de opname ergens rond 1968 moet zijn gemaakt. 

In 1970 heeft hij zijn eerste grote hit met 'Elizabethan Reggae'. Het is een bewerking van het populaire 'Elizabethan Serenade' van Ronald Binge. In Engeland treedt er een groot misverstand op als de single de eerste weken in de hitparade wordt toegeschreven aan Byron Lee. Pas daarna wordt het gecorrigeerd naar Boris Gardiner of Boris Gardner. Beide spellingen van de achternaam worden dwars door elkaar heen gebruikt. Zoiets als Dionne Warwick en Warwicke. De Zuid Afrikaanse persing noemt Boris Gardner. In Engeland piekt het nummer op een veertiende plek in de hitparade. Volgens een interview uit 2023 heeft Gardiner nooit ene cent gezien van deze hit. 

Zestien jaar later verschijnt hij uit het niets op de Engelse hitparade alwaar 'I Want To Wake Up With You' naar nummer 1 zal stomen. Ook in Nederland bereikt de single de top vijf en dat is voor mij de kennismaking met Gardiner. Hij draagt dan overigens de naam Gardner. Dankzij het nalatenschap van broeder heb ik ook nog een interessante single van Gardner uit 1988. Deze is als Gardiner en uitgebracht in Denemarken op het Mega-label. De a-kant is 'This Old House' en is geschreven door niemand minder dan George Baker. Deze heeft het een jaar eerder opgenomen voor de 'Viva America'-elpee met zijn Selection. 

Over het verdere verloop van Gardiner is niet zoveel bekend maar hij is nog altijd in leven en heeft nooit officieel afscheid genomen van zijn publiek. 

Week Spot: The Flirtations

Wegens enorm succes laat ik Ruinerwold weer schieten. Ik geniet op dit moment van de warmte van mijn huisje en heb gisteren alweer genoeg tijd 'voor mijn lol' in de kou doorgebracht. Morgen weer aan de slag en zaterdag eveneens. De laatste keren dat ik in Ruinerwold ben geweest is het niet al teveel soeps, maar ik blijf hoop houden. De Week Spot is deze week een zware bevalling. Omdat ik dinsdag mijn veertiende Wolfman Radio-verjaardag heb gevierd, wil ik deze week een 'classic' als Week Spot hebben. Er is niet één plaat die meteen in het vizier springt, zoals vorig jaar met The Velours, en ik twijfel even bij Sharon Jones & The Dap-Kings omdat zij nog nooit eerder een Week Spot heeft gehad. Dat wordt onderhand toch eens tijd? Toch ben ik er niet zeker over of dat deze week de Week Spot moet worden en zo scroll ik door de singles die ik tot dusver dit jaar heb gekocht. Dan zie ik The Flirtations. De groep heeft begin 2013 een Week Spot gehad maar niet met de plaat die feitelijk mijn Northern Soul-enthousiasme heeft aangewakkerd. Sinds juni heb ik dan ook de Engelse persing in de koffers staan en nu kan ik voorlopig weer een eind vooruit want de Nederlandse is toch wel een beetje dolgedraaid. De Week Spot van deze week is 'What's Good About Goodbye My Love' van The Flirtations uit 1969. 

'Rrrrawk and rrrrrawl'. Voor wie Soul-xotica vanaf het prille begin volgt, zal de naam herkennen van 'de redactie'. Sideburner heeft ook zijn eigen rubriek: Sideburner's Blast From The Past, dat in zichzelf een rechtstreekse voortzetting is van een rubriek op rockandrollPUNTnl en diggin4dirtPUNTcom. Dat verhaal begint met een reïntegratieproject van de gemeente om mij weer aan de slag te krijgen. De 'docent' hoort van mijn journalistieke achtergrond en verwijst me naar de pagina van Villa Media. Vooral om aan te tonen van wat ik al wist: Op het prikbord bieden geschoolde journalisten hun diensten aan met de gekste nevendiensten. De journalist wil een maaltijd koken, de auto wassen of tuinonderhoud doen zolang als de werkgever zijn of haar stuk wil plaatsen. Dan valt mijn oog op de advertentie van een jongeman. Hij zoekt schrijvers die vrijwillig zijn webmagazine rockandrollPUNTnl willen vullen. Hoewel het niet de bedoeling is van de reïntegratie meld ik me desondanks aan voor dit. In de webmagazines is het schrijven onder een pseudoniem een normale zaak en ik wil iets doen met 'bakkebaarden'. Ik heb op dat moment van die tochtlatten op mijn wang. 'Fuzzy sideburns' is mijn eerste keuze maar dan kom ik uit op 'Sideburner'. Ik weet dan overigens niet dat het een soort barbecue is, maar ik ga het gebruiken als mijn naam. Het werk voor Diggin4dirt loopt op zijn einde als ik het eerste Primitive-festival bezoek in Rotterdam: Een weekend lang niks anders dan vuige garagerock. Ik ben het stijltje al erg snel beu en dans in plaats daarvan op de plaatjes van een dj. Wat is dit eigenlijk? Northern Soul? Ah... dus dit is Northern Soul! De volgende dag koop ik op Blaak deze single van The Flirtations en daarna zakt het enthousiasme in om terug te gaan naar het Primitive-festival. Na een maaltijd bij de chinees besluit ik mijn kaartje buiten de deur van het festival te verkopen en ik ga via PlugPlantsoenPop in Deventer naar huis. Het is het einde van de garagerock, maar... The Flirtations is voor mij de start van de Northern Soul. 

Alhoewel? De groep en plaat staat niet heel hoog aangeschreven in de Northern Soul. Het zijn eigenlijk alleen de twee Amerikaanse singles ('Stronger Than Her Love' en 'Change My Darkness Into Light' die gewild zijn in de Northern en natuurlijk 'Nothing But A Heartache'. In het begin van de Blauwe Bak staan overigens de meest uiteenlopende singles in de bak en het is pas in 2010, als ik op Soul-xotica heb geschreven over het fenomeen, dat ik leer wat Northern Soul nu écht is. Northern Soul of niet... The Flirtations blijft een zwakke plek houden en met name het plaatje waarmee het in 2004 voor mij is begonnen. De Engelse persing van juni voelt aan als een soort van trofee, hoewel die bijna niks waard is. Een gevoelsmatige trofee dan? 

The Flirtations begint het leven als The Gypsies. Hun 'It's A Woman's World' op het Old Town-label is eveneens in trek bij de Northern Soul-dj's en deze heb ik sinds jaar en dag als een bootleg. In 1962 komt de groep bijeen in New York en bestaat uit Lestine Johnson en de gezusters Pearce: Shirley, Betty en Ernestine. Johnson verlaat in 1965 The Gypsies en krijgt een vervangster in de vorm van Viola Billups. In 1966 wordt de groep omgedoopt tot The Flirtations. De twee eerdergenoemde singles worden geen hits maar de groep is wel succesvol op een wedstrijd van Supremes-soundalikes. Omdat Amerika geen toekomst meer heeft voor de groep besluiten deze de oversteek te maken naar Engeland. Alleen Betty Pierce blijft achter. Zij is inmiddels bevallen van een kind en wil zich richten op een gezinsleven. Eenmaal in Engeland tekent de groep bij Decca welke hun plaatst op het 'progressieve pop'-label Deram. The Flirtations bouwt aan een reputatie als voorprogramma van Tom Jones tijdens zijn Europese tournee. In de zomer van 1968 verschijnt eerst 'Someone Out There'. Vreemd genoeg doet de single alleen iets in ons land. 'Nothing But A Heartache' staat op het randje van de 'Breakers'-lijst van de BBC maar het komt niet tot een hitnotering. In Nederland is het de tweede kleine hit voor de groep. 'What's Good About Goodbye My Love' strandt in de Tipparade en dat is het laatste dat we in Nederland expliciet zullen vernemen van The Flirtations. 

De groep werkt dan al samen met songschrijvers Wayne Bickerton en Tony Waddington. Deze zullen in 1974 eeuwirge roem verwerven met The Rubettes. The Flirtations verhuist mee met het duo van Deram naar Polydor. Hun uitvoering van Marvin Gaye's 'Little Darling' zal een bescheiden Northern Soul-succes opleveren. Later in hun loopbaan zullen ze bijvoorbeeld Steely Dan's 'Dirty Work' op single uitbrengen. In 1982 is de Northern Soul op sterven na dood. The Casino in Wigan is in 1981 gesloten. Northern Soul-dj Ian Levine produceert al sinds 1975 zijn eigen Northern Soul- en disco-platen en hij ontwikkelt in 1982 de Hi-NRG. Het moet de troonopvolger worden van de Northern Soul: Snelle opgewekte disco met optimistische teksten. Levine haalt een aantal van zijn sterren van stal waaronder Evelyn Thomas (haar 'Weak Spot' uit 1975 is in 2012 de inspiratie om de 'Tune Of The Week' om te zetten in Week Spot). The Flirtations is ook van de partij en 'Earthquake' is lange tijd de enige hitsingle voor de groep in Engeland. Later wordt 'Nothing But A Heartache' gebruikt in een reclame en zal dan alsnog de hitparade halen. 

Ernestine, Shirley en Viola treden nog altijd op en werken nauw samen met Ian Levine voor de platen. In 2025 verschijnt het album 'Love Makes The World Go Round'. Hoewel ik het fotohoesje van de Nederlandse heb gebruikt, zal ik hem zaterdag van de Engelse persing draaien. 

Harmonieuze kerkgang

Gisteravond heb ik mijn liefde uitgesproken voor iets. Niet eens, maar verschillende keren. Het iets is de voormalige kerk van Echten. 'Het maakt me eigenlijk niet uit wat er op het podium staat. De akoestiek en de atmosfeer maken iedere avond speciaal'. De volgende op de agenda doet me niet direct op de fiets springen, maar... een avondje Echten is altijd goed! Dat optreden is overigens zaterdag over twee weken. Normaal gesproken opent KLEIN Paradiso eens per maand de deuren op een zaterdagavond. Het optreden van gisteravond is een kleine bonus. Brian Chartrand heeft al menigmaal Echten in vervoering gebracht en hij heeft een lege plek in de agenda op een woensdag. Gelukkig beginnen de optredens vroeg en zijn daardoor ook weer vroeg afgelopen en dus hoeft dit de dagelijkse arbeid niet in de weg te zitten. Alhoewel? Ik heb de woensdag vrij genomen omdat ik zat vrije dagen heb en liever niet tot vier uur werk om vervolgens 's avonds op en neer naar Echten te fietsen. Vandaag is mijn gewone vrije dag. Ik heb in de planning om vandaag een tweede poging te doen om Ruinerwold voor sluitingstijd te bereiken. Nu is het vooral nagenieten op de 'day after' want ik kan wederom eigenlijk geen woorden vinden voor wat ik heb mogen aanschouwen. 

Ik heb weinig tot geen 'huiswerk' gedaan bij Brian Chartrand. Ik ga er met open vizier in. Gisteravond heb ik voor vertrek de promovideo van zijn Nederlandse tour van vorig jaar gezien. Deze video wordt na vandaag aangepast met beelden uit Echten. Ik zit naast de cameraman en we hebben even een praatje. Over praatjes gesproken, ik zit op de praatstoel in Echten. Waar ik anders eerder 'verlegen' overkom bij concerten omdat ik een balans zoek in het verwerken en registreren van de muziek, daar is het in de Buitensociëteit De Asbak opeens erg gezellig. Alleen maar muziekliefhebbers onderling. Brian is dus niet helemaal nieuw voor de omgeving en na thuiskomst kijk ik op mp3va. Dan blijkt dat Brian al een paar jaar onderweg is en dat hij gisteravond een fraaie dwarsdoorsnede heeft gegeven van zijn carrière. Gedurende de avond speelt hij één cover. Zonder Crosby, Stills & Nash had dit optreden niets plaats gevonden en hoewel ik een broertje dood heb aan covers is het toch wel fijn om de 'three-part harmony' in een herkenbare vorm te horen. Dat is overigens 'Helplessly Hoping' van het debuutalbum van Crosby, Stills & Nash. Verder speelt het trio oud werk van The Sweet Remains, Brian's band, en ook een paar van het meest recente album van de band. 

Links van Brian zit Jeff Valone op een trommel en ook verrijkt hij het geluid met ukelele. De bassist aan de rechterkant viert zijn verjaardag en dat maakt dat we met zijn allen ook nog 'Happy birthday to you' moeten zingen. Dan blijkt ook één van de bezoekers jarig te zijn en zo krijgt Jan ook nog een aubade. De kerk is afgeladen en aan het begin van het concert wordt gevraagd wie Brian al eerder heeft gezien. Er gaan heel wat handen de lucht in. Brian is een boeiend verteller en introduceert zijn liedjes steevast met een mooi verhaal over hoe hij tot de inspiratie is gekomen. Hij trapt af met 'The Barrelman' en die heb ik inmiddels gevonden op mp3va. Later in de set memoreert hij de lockdown van 2020 en hoe hij even totaal geen inspiratie heeft om nummers te schrijven. Hij schrijft dan vervolgens een nummer over het niet kunnen schrijven van nummers. Volgens mij ben je dan een klasse apart! De harmoniezang is, zeker in het begin, niet altijd even zuiver maar we zullen het wijten aan het koude winterweer. Later op de avond komt het op stoom en dan is er geen wanklank meer te bekennen. Ik heb de albums ook binnengehaald omdat er tekstueel spitsvondige elementen aanwezig zijn. 

Echten is altijd intiem en dat is ook iets waar Brian de voorkeur aan geeft. Een blik op voorbije concerten laat zien dat hij iets heeft met kerkgebouwen. Tot in Lippenhuizen aan toe! Wat Echten bijzonder maakt is de inrichting. De koepel van het dak is bekleed met hout en het heeft een houten vloer. Dat komt de akoestiek ten goede, zeker bij semi-akoestische optredens. Zolang als KLEIN Paradiso Engelstalig, country- of folkrock en dergelijke dingen blijft programmeren, zal er altijd een kans bestaan dat ik ook in de zaal zit. Er zit heel zelden eens een singer-songwriter tussen waarbij ik kan kan snipperen. Ik acht de kans groot dat ik over twee weken opnieuw van de partij ben! Voor wat betreft Brian Chartrand... hij schijnt volgend jaar rond deze tijd weer in Nederland te zijn en ook dan spring ik graag op de fiets voor een tweede ronde. 

Lang zullen ze spelen: Kayak

Omdat ik maandag beide kandidaten uit de volgende 'Honderd achteruit' heb gedraaid, zou ik eenvoudigweg kunnen doorgaan met deze rubriek. Het geval wil echter dat de batterijen van mijn camera bijna leeg zijn en ik dus liever eerst een setje nieuwe koop. Zelf gaan lopen prutsen met geleende labels van Discogs is me teveel werk, bovendien kan het zijn dat één of beide al helemaal niet op deze plekken te vinden zijn. Voor 'Lang zullen ze spelen' heb ik geen camera nodig, daarbij kan ik gewoon het plaatje van Discogs halen. Het is een zeer onregelmatige rubriek en de afgelopen maanden heeft het vooral in het teken gestaan van de platen die mijn zomer hebben gemaakt. Inmiddels heeft de wisseling der seizoenen plaats gevonden en wordt het weer tijd voor muziek die ietsje zwaarder op de hand is. Kayak is een band welke al mijn hele leven dichtbij me is, een paar keer voor een 'revolutie' zal zorgen en waarvan ik pas in 2026 de tijd en het geduld heb om naar volledige albums te luisteren. Vandaar dat ik vandaag eerst 'See See The Sun' uit 1973 in de schijnwerpers wil zetten. 

Als ik me niet vergis, heeft het nummer 21 gekregen in mijn verzameling. Het zit zo: Opel doet in 1981 wederom mee aan de Monte Carlo-rally. Bezoekers van de showroom van de Sneker Opel-dealer Fritsma krijgen een vinylsingle mee naar huis om dit feit te vieren. Earth & Fire en Kayak vallen dan onder hetzelfde management en dat heeft georganiseerd dat Earth & Fire 'Weekend' tekstueel een beetje heeft aangepast naar de Rally Monte Carlo. Op de b-kant doet Kayak haar 'No Total Loss' waarbij ik geen verschil kan vinden met het origineel. Het is vooral de Kayak-kant welke ik vaak zal opzetten in de jaren tachtig. Als ik in 1988 mijn eerste eigen pick-up koop, heb ik de single al lang geconfisqueerd. In de begin jaren negentig heb ik al eens de titelloze elpee van Kayak gekocht, maar verder ben ik voornamelijk georiënteerd op singles. In 2000 loop ik in De Bilt tegen een kleine verzameling Kayak-platen aan. Misschien is dit het moment? De elpees verhuizen naar mijn kamer zonder dat ze vaak worden gedraaid. Dan is het hooguit voor een hit als 'Ruthless Queen'  maar verder moet ik erkennen dat Kayak nog een brug te ver is, hoewel ik rond deze tijd wel King Crimson leer waarderen. Het is sinds een paar maanden dat de nieuwsgierigheid begint op te spelen en een week geleden heb ik nog eens de 'Classic Albums'-aflevering terug gezien van Kayak. Dat programma gaat meer specifiek over 'Royal Bed Bouncer', wellicht de meest toegankelijke van de vroege elpees, maar voorlopig gaat mijn voorkeur uit naar 'See See The Sun'. 

Qua verzamelen ben ik erg singles-georiënteerd en dit album is een halve 'greatest hits' met de hits 'Lyrics', 'Mammoth' en het titelnummer. De laatste is een persoonlijke favoriet sinds ik de single in 1995 op een rommelmarkt heb gekocht. Het zijn echter de lange uitgesponnen nummers die ik nu mag leren kennen en daarbij springt eentje het meest in het oor. Nummer vier op het album heet 'Lovely Luna' en je zou zweren dat dit wordt gezongen door Greg Lake. De muziek is echter helemaal geen King Crimson of Emerson, Lake & Palmer. Ja, het is wel prog, maar meer pompeus dan ingewikkeld zoals de twee voorgenoemde bands. Hoewel de nummers lang zijn, klinkt het in mijn oren vrij compact en overzichtelijk. Het is 'easy listening' genoeg om lekker de post te bezorgen, zo is gisteren gebleken. Tegelijk is het avontuurlijk genoeg om niet stroperig te worden. Niet ieder prog-album is geschikt voor deze werkzaamheden. Overigens is het gisteren geen bewuste keuze, ik heb een paar weken geleden het album al wel tijdens een postronde op een zaterdag beluisterd. Gisteren is het begonnen met The Womack Sisters en dat loopt over in Zoo, Odawas en uiteindelijk Kayak. Wie weet dat de genoemde drie binnenkort nog eens ter sprake komen? 

Nu ga ik me een beetje voorbereiden op vanavond. Brian Chartrand met zijn band in Echten. 

*Radiolink week 45

Feitelijk is het natuurlijk al het begin van week 46 maar ik heb de titel nodig voor de shows van dit weekend. Gisteravond heb ik, achteraf gezien, de enige show van dit weekend gedaan. Het is al een aantal jaren een traditie dat ik de Northern Soul-show van mijn collega voorzit op de maandag na 'The Big One'. Vorig jaar heb ik besloten het iets anders te doen en niet alleen maar Northern Soul en Motown te knallen, maar ook ska, reggae en mod in de show te stoppen. Een vaste luisteraar en Facebook-vriendin komt een paar jaar geleden met de naam. Zij is opgegroeid in Wolverhampton en kent de oorspronkelijke Catacombs-club aldaar, alleen... zit zij in de rivaliserende club. The Lafayette is de club van de mods in Wolverhampton. Op het podium speelt onder andere vaak The 'n'Betweens', de band die in 1968 eerst de naam zal veranderen in Ambrose Slade en een jaar later tot Slade. Dus heb ik gisteren voor de tweede maal 'From The Lafayette' gedaan op de radio. Het gekke geval wil dat ik altijd een beetje nerveus ben in de uren van mijn collega. Nergens voor nodig maar het is het aard van het beestje. Buiten dat ik na de eerste plaat loop te knoeien met de kabels (dat verklaart het gekraak over de microfoon), draai ik daarna de microfoon helemaal uit terwijl ik aan een lange link bezig ben. Uiteraard heb ik dat stuk uit de show geknipt. De show is hier te beluisteren en ik deel ook de speellijst met jullie. 

Uur 1
1. What! - Soft Cell (NL, Vertigo, 1982)
2. Little Bit O'Soul - The Music Explosion (UK, Stateside, 1967)
3. Soul Time - Shirley Ellis (UK, CBS, 1967, re: 1971)
4. Give Me Just A Little More Time - Chairmen Of The Board (UK, Inferno, 1970, re: 1979)
5. Water - Geno Washington & The Ram Jam Band (UK, Piccadilly, 1966)
6. Geno - Dexy's Midnight Runners (UK, Late Night Feelings, 1980)
7. We Got Love - Teddy Pendergrass (UK, Shotgun, 1967, re: 2020)
8. It's Been So Long - George McCrae (UK, Jay Boy, 1975)
9. Paint Yourself In The Corner - The Classic Sullivans (UK, Kwanza, 1974)
10. Take This Heart Of Mine - Marvin Gaye (NL, Tamla Motown, 1967)
11. It Miek - Desmond Dekker & The Aces (NL, Green Light, 1969)
12. Bangarang - Lester Sterling & Stranger Cole (UK, Unity, 1968)
13. Tough Girl - Billy Arnell (UK, Holly/Kent, 1966, re: 2026)
14. Time For Action - Secret Affair (NL, Ariola, 1979)
15. Takin' My Time With You - Maureen Bailey (UK, Soul Brother, 1976, re: 2017)
16. Trying To Get Next To You - Arnold Blair (UK, Home Of The Good Groove, 1975, re: 2026)
17. My Guy - Tracey Ullman (Duitsland, Stiff, 1984)
18. The Harder They Come - Joe Jackson Band (UK, A&M, 1980)

Uur 2
1. All I Do - MT Jones (UK, self-released, 2024)
2. Elizabethan Reggae - Boris Gardner (Zuid Afrika, Fontana, 1970)
3. I'm Alone - Orville Woods & The Boris Gardiner Happening (UK, Bronco, 1968, re: 202?)
4. Blow Up The Groove - Trambeat (UK, LRK, 2025)
5. I Just Don't Know What To Do With Myself - Cissy Houston (UK, Pye International, 1970)
6. It's A Gas - Alf Newman (Duitsland, Golden 12, 1966)
7. Keep On Running - Spencer Davis Group (Zweden, Sonet, 1966)
8. Don't Make Me Cry - Prince Buster (Jamaica, Wildbells, 1964)
9. Starvation - Derrick Morgan (UK, Island, 1965)
10. The Hurting Is Over - Arthur Willis & Soulful Dynamics (UK, Mars Tour, 1971, re: 2024)
11. Thank The Lord For Love - Living Color (US, Chicago Sounds, 1969, re: 1975)
12. Love Has Found A Way - James Holvay (UK, LRK, 2026)
13. One Black Candle - The Rayvelles (US, Funk Night, 2026)
14. Testify - The Parliaments (UK, Track, 1967)
15. Sha-La-La - Mixed Feelings (UK, Sonic Wax, 1975, re: 2020)

After hours
1. Treat Her Like A Lady - Cornelius Brothers & Sister Rose (UK, United Artists, 1971)
2. Do-Wah-Diddy-Diddy - The Exciters (NL, United Artists, 1963, re: 1969)
3. My Sweet Baby - The Mark-Keys (UK, TCB, 1969, re: 2026)
4. Maybe Tomorrow - The Jackson 5 (NL, Tamla Motown, 1971)
5. Time And Time Again - The Soul Majestics (US, Al-Tog, 1971)
6. I Just Came To Dance - Carmy Love (UK, Big AC, 2023)
7. Coming Home Love - Jeb Loy Nichols & Cold Diamond & Mink (Finland, Timmion, 2025)
8. Thanx A Lot - Faragher Brothers (UK, ABC, 1977)

Het zilveren goud: 2001 deel XI

Er wordt plechtig beloofd dat het na half drie vrijwel droog zal zijn. Hoewel de huidige bui evenmin is ingetekend. Ik heb een vermoeden dat ik vanmiddag nog wel even op de fiets ga zitten. Het zal geen wereldreis worden maar even de beentjes op orde maken voor de komende week. Ik werk deze week maandag, dinsdag, vrijdag en zaterdag. Woensdag heb ik vrij genomen in verband met het concert in Echten. Is dat overdreven? Ja, misschien wel, maar ik heb nog genoeg vrije uren. Donderdag is mijn reguliere vrije dag en vanaf dit weekend zou ik weer op zaterdag beginnen tot het einde van het jaar. Is er nog iets anders waarover ik kan schrijven in 'Het zilveren goud' over november? Die vraag stel ik mezelf in de inleiding van de vorige aflevering. Er 'speelt' nog iets in november 2001 en om het ietwat chronologisch te houden, kan ik ook hiermee beginnen. Ik heb er geen bezwaar tegen! Vandaag ga ik het met jullie hebben over de kennismaking met De Buze want sinds november 2001 kom ik hier erg regelmatig. Zolang als ik in Steenwijk woon. Vanuit Nijeveen wordt het minder en vanuit Uffelte nóg minder. Twee jaar geleden hebben we de festiviteiten van het vijftigjarig jubileum gehad en 'the day after' mijn dj-comeback in De Buze komt het bericht dat broeder is verongelukt. Voor mij zijn de festiviteiten op slag afgelopen. Ik ben niet naar de film geweest en heb ook geen belang bij het boek. Het verhaal wordt gevolgd door vier singles die ik associeer met de kringloopwinkel in Steenwijk van 2001. 

Mijn allereerste bezoek aan De Buze? Kerstavond 1994. Als de Veluwse deathmetalband Altar ergens 'in de buurt' optreedt, is er steevast een delegatie uit Jutrijp-Hommerts paraat. Ik ga een paar keer mee. Ik weet in ieder geval Het Kiehool in Burgum te herinneren want daar heb ik het 'Religion Is No Fun'-t-shirt gekocht. Mijn moeder weigert het te wassen en dus neemt een moeder van één van mijn kameraden deze taak op haar. Op Kerstavond 1994 speelt de band in De Buze in Steenwijk en dat is 'lokaal' genoeg voor ons. Ik ben een paar maanden eerder ingelijfd in de Dicky Woodstock-gemeenschap als 'Gerrit Solex' en heb twee of drie weken eerder met de Solex een bezoek gebracht aan De Karre. Er staat me iets van bij dat ik daar eind 2024 over heb geschreven? Het weekend van 'Zombie' van The Cranberries? Wat weet ik nog te herinneren van De Buze? Een lange bar waar ik niet vandaan ben geweest. Ik heb een balkon gezien. Na afloop gaan we nog langs De Karre. 

Het is oktober 2000. Ik woon sinds een paar maanden bij Harrie in Tuk. In de plaatselijke krant lees ik over het aanstaande optreden van een Zwitserse band in De Buze. De entree is gratis en dus is er geen reden voor mij om op de kamer in Tuk te blijven. De band heet Treekillaz, ze zijn al eerder in De Buze geweest en mogen het weekend slapen en douchen in het pand. Vandaar dat er geen entree is. Op zaterdagavond speelt de band in Meppel en ik ga met een gezelschap uit De Buze mee. Daar wordt gevraagd of ik de 'merchandise' wil doen. Al snel ontstaat het idee dat ik de rest van hun tournee mee zal gaan om de 'merch' te verzorgen. Zondagmiddag om vier uur op het parkeerterrein bij De Buze. Treekillaz is dan al lang vertrokken. Ik leer Robert dit weekend kennen en met hem en nog een stel gaan we 'gamen' in De Buze. Ik tref Robert verschillende malen nadien in de Steenwijker horeca. Ik heb in oktober 2001 net afscheid genomen van mijn lange manen als ik hem opnieuw tref. In De Karre. Daar komt mijn scooter ter sprake en ik besluit het apparaat rechtstreeks aan hem te doneren. Enfin, daar heb ik de vorige keer over geschreven. Nu staat de deur naar De Buze ook weer op een kier, hoewel het dan vrij rustig is qua concerten. Op zaterdag- en zondagavond is De Buze in ieder geval open. Op zaterdagavond een baravond en op zondagavond is het filmavond. 

Met name het laatste wordt een vaste prik van de week. Bas is onze gastheer en... dat is hij een kwart eeuw later nog geregeld. Alleen niet meer bij filmavonden. Even voor de context: In 2001 moet je in het bezit zijn van een videorecorder om een film te kunnen afspelen. Vaak worden de videobanden gehuurd. Het duurt nog een paar jaar voordat de dvd de rol van de video zal overnemen. We zullen later met een stel de 'filmclub' nieuw leven inblazen en dat is nog altijd de tijd vóór je 'on demand' films kan zien op televisie of laptop. Bas houdt van actie en Metallica. Het muzikale behang is steevast Metallica of Slayer maar ook een voorliefde voor jaren zeventig-rock. Ik neem dus wel eens een elpee mee die we dan gezamenlijk kunnen beluisteren onder het genot van een pijpje Hertog Jan. Het is in één van de weken in november 2001 dat ik voor het eerst met een kale kop in De Buze kom. Met een pet op want mijn hoofd zit onder de schrammen. In maart onderneem ik een nieuwe poging en ga het dan 'bijhouden'. Om de twee dagen in de weer met scheermes om het zo kaal als een biljartbal te houden. De hoofdhuid went eraan. Hoezo een chronologische volgorde? In het laatste gedeelte van het verhaal van 'The Doc' eindig ik op zondagavond in De Buze waar we een film zien die ik nog altijd tot één van mijn ultieme favorieten reken. Daarover later meer!

Dan de singles... Ik weet dat ik rond deze tijd 'How High The Moon' van Gloria Gaynor in de Nederlandse uitdossing heb gekocht. Ik heb de Duitse al sinds mijn tijd van Sunrise Records in Sneek. Volgens mij loop ik dan tegen een nestje aan van Gloria Gaynor-singles, ik heb in ieder geval een paar die ik niet anders kan plaatsen. Van Chicago weet ik ook niet honderd procent zeker dat ik hem in Steenwijk heb gekocht. 'How High The Moon' en 'Reach Out I'll Be There' zo goed als zeker wél. 

3361 Lowdown - Chicago (NL, CBS, 1971)
3362 Reach Out I'll Be There - Gloria Gaynor (NL, MGM, 1974)
3363 Walk On By - Gloria Gaynor (NL, MGM, 1975)
3364 How High The Moon - Gloria Gaynor (NL, MGM, 1975)

Ik ga nu nog twee delen van 'Het zilveren goud' doen over november 2001 en in de volgende twee delen komt 'The Doc' centraal te staan. Ik zal het zo luchtig mogelijk proberen te houden!

Honderd achteruit 2024: Jethro Tull

Er is vanmiddag een hagelnieuwe heruitgave binnen gekomen, maar ik wacht nog op twee andere nieuwe singles. Als deze zijn gearriveerd heb ik ook nog een hagelnieuwe LRK die samen in een bericht kunnen. Verder ben ik up-to-date met de singles tot dusver en zo heb ik zeeën van ruimte op Soul-xotica. Ook vanwege het ontbreken van de wekelijkse radiolinks. De show van maandag deel ik wel in het bericht van de Week Spot. Als ik wil kan ik doorgaan met de 'Honderd achteruit' en waarom ook niet. De 'Honderd achteruit' ná Jethro Tull gaat over een reggaezanger en dat valt weer mooi samen met 'The Big One'. De vorige aflevering van de 'Honderd achteruit' ging over de nummer 21 in de lijst. De nummer 22 is 'Happy Hour' van The Housemartins en die heb ik vorige week in een foto-aflevering geplaatst. Voor de nummer 23 zoek ik de afbeelding eerst in Zuid Afrika, maar bedenk me dan dat het 'gewoon' de Duitse persing is. Helaas zonder dit kleurrijke fotohoesje maar je kan niet alles hebben. Een band met een rijk verleden in mijn leven en een nummer dat een vaste waarde is op mijn Nokia N95. Herinnert u zich de 'Telefoontoppertjes' nog? Vanavond als de nummer 23 in de Gele Bak Top 100 van 2024: 'Sweet Dream' van Jethro Tull uit 1969. 

Het begint met een paar singles. 'The Witch's Promise' is de eerste in 1991, gevolgd door een jaren tachtig-single ('Said She Was A Dancer' uit 1987) en 'Living In The Past'. Dan wordt het de zomer van 1992. Ik verneem van een concert in 'T Pantoffeltje, een café in Sneek met een ietwat dubieuze reputatie. In 1992 ligt dat héél anders en ik voel me erg welkom in het etablissement. Gerard runt op dat moment de kroeg Later zal een stamgast het overnemen en nog later is Harrie de man in het café. Harrie is een goede vriend uit Het Bolwerk en hij turnt het geheel om tot een écht bluescafé. Toch kan ik het direct ook erg goed vinden met Gerard en deze geeft me op een zeker moment een tasje elpees. Het is niet alles wat hij heeft, maar hij zoekt een paar elpees uit die ik móet kennen. 'Dreamboat Annie' van Heart zit er ook tussen. Maar ook 'Songs From The Wood' van Jethro Tull, één van zijn meest ultieme albums. Hoewel de elpee niet hoog staat aangeschreven bij Tull-fans zal het voor mij de echte kennismaking zijn met de band. Ik reken het nu ook tot één van mijn favorieten van de band. In de tijd van de Nokia N95 zoek ik wel eens 'ontbrekende' nummers die ik nog altijd eens op single moet hebben en in dat kader komt 'Sweet Dream' op de telefoon te staan. Als Kieran Halpin op mijn uitnodiging in De Buze speelt, draai ik Jethro Tull na het optreden. 'Not heard in a dog's age', is de reactie van Kieran. De single tik ik op 15 februari 2024 op de kop bij Minstrel in Zwolle. 

Het is leuk hoe bepaalde cirkeltjes zich vormen op Soul-xotica in deze week. Ik heb de band nog genoemd in het bericht over Sad Cafe. De oorsprong van zanger Paul Young in Toggery Five, de band uit Manchester. Ik zou hebben verondersteld dat Jethro Tull al bijna zestig jaar onafgebroken bestaat. Ik zie nu dat de groep tussen 2011 en 2017 uit elkaar is geweest. De oorsprong van de band is in 1962 in Blackpool. Ian Anderson is geboren in Schotland maar woont sinds 1960 in Blackpool en hij zit op dezelfde school als John Evans en Jeffrey Hammond. Evans ziet in 1962 The Beatles op televisie met 'Love Me Do' en wil een band opzetten. Hammond komt erbij en hij heeft een verzameling bluesplaten. Het trio gaat aan de slag en Hammond stapt over naar orgel. Hij adviseert Evans zichzelf Evan te noemen. Als The John Evan Band en The John Evan Smash timmert de groep aan de weg en wordt al snel uitgebouwd tot een zeskoppige 'blue-eyed soul'-band. Hammond stapt uit de band als hij wordt aangenomen op de kunstacademie en Glenn Cornick neemt zijn plek in. In november 1967 vertrekt de band naar Luton, vlak boven Londen. Mick Abrahams is bij de band gekomen en oodigt zijn ex-bandmaat Clive Bunker uit als drummer. De dienstdoende boeker geeft de nieuwe bluesband voor bijna ieder optreden een nieuwe naam. Ian Anderson herinnert zich dat hij naar een poster kijkt en niet weet in welke band hij speelt. Dan is er één boeker met een interesse voor geschiedenis en deze komt met de naam van de historische figuur Jethro Tull. In februari 1968 verschijnt de eerste single van Tull op MGM Records. 'Sunshine Day' flopt en daar is niemand rouwig om, te meer omdat de bandnaam is gespeld als Jethro Toe. 

Anderson heeft een wintermantel gekregen van zijn vader 'omdat het deze winter koud gaat worden'. Deze mantel zal met zijn dwarsfluit een onderdeel worden van zijn imago. Anderson ontmoet Hammond opnieuw in Londen en 'Jeffrey' zal in veel liedjes van Jethro Tull opduiken, te beginnen met 'A Song For Jeffrey' maar ook 'Jeffrey Goes To Leicester Square' op het album 'Stand Up!'. Anderson heeft de gitaar opgegeven omdat hij zichzelf niet goed genoeg vindt en de band iets extra wil geven. Hij koopt een dwarsfluit en begint meteen met optreden. In oktober 1968 verschijnt de elpee 'This Was'. Even later is er meteen crisis in de band. Normaal gesproken is de leadgitarist ook meteen het gezicht van de band. Dat zou hier Mick Abrahams moeten zijn. Het management wil juist Ian Anderson op de voorgrond positioneren en dat valt niet in goede aarde bij Abrahams. Deze stapt op om zijn eigen band, Blodwyn Pig,  op te richten. Tull werkt met een aantal vooraanstaande gitaristen maar niemand wil zich binden aan de band. David O'List uit The Nice, toekomstige Rolling Stone Mick Taylor en Tony Iommi van Black Sabbath zijn kandidaten. Uiteindelijk valt de keuze op Martin Barre en hij zal Tull nog lang trouw blijven. Barre is voor het eerst te horen op 'Living In The Past' en daarna op de elpee 'Stand Up!'. 'Sweet Dream' is de volgende single en wederom eentje die niet oorspronkelijk van een elpee komt. In Engeland bereikt het de zevende plek op de hitparade. In Nederland is de Tipparade nog steeds het hoogst haalbare voor de band. De volgende single zal een top tien-hit worden in ons land. Omdat we te maken hebben met de Duitse persing: Bij onze oosterburen strandt de single op plek 14. 

In de berichten van de 'Honderd achteruit' werk ik meestal toe naar de titel die in de Gele Bak Top 100 staat en daarna wordt het snel besloten. Over Tull zou ik een telefoonboek vol kunnen schrijven. Interessant vind ik dan het punt dat ik tot vanavond niet heb geweten: De split van Jethro Tull in 2011. Ian Anderson en Martin Barre zijn op het laatst de enige vaste waarden binnen de band en het is de uitdrukkelijke wens van Anderson om Jethro Tull te laten sterven. Zowel Anderson als Barre gaan elk met hun eigen band verder en haken nog geregeld in op het Tull-repertoire. In 2012 zegt Barre in een interview dat er 'nooit meer' een Jethro Tull zal zijn, maar dat blijkt echter van korte duur. 'Jethro Tull - The Rock Opera' is in 2015 een project van The Ian Anderson Touring Band waarin hij vooral nummers doet OVER de originele Jethro Tull. In 2017 doopt hij de band om in 'Jethro Tull By Ian Anderson'. Kort daarop stelt hij een nieuwe Jethro Tull samen, maar Barre zal nimmer meer terugkeren. 'Curious Ruminant' is in maart 2025 het vierentwintigste album van Jethro Tull en voorlopig het laatste wapenfeit.