Het zilveren goud: 2001 deel IV

Als ik even terug blader, zie ik dat ik vorige maand in 'Het zilveren goud' per abuis 2000 in de titel heb staan. Nee, dat jaar is inmiddels 'done and dusted' zoals de Engelsen dat zeggen. Nog meer Engels? 'Who knows where the time goes'. Een prachtig lied van Fairport Convention en ondanks dat ik een jaar geleden de plek heb ontdekt waar Abraham de mosterd vandaan haalt (gewoon de SRV-wagen in de straat), weet ik nog geen zinnig antwoord te geven op de vraag van Sandy Denny. Wél weet ik dat ik persoonlijk na 24 jaar aan iets van geheugenverlies ga lijden. Ik heb 'De volharding' in mijn hoofd geprobeerd te reconstrueren maar weet opeens niet meer hoe het zit met de dinsdag en de woensdag. Als ik twee nachten in Langeweg ben geweest... wat heb ik dan op de dinsdag gedaan? Ik kan me niet voorstellen dat ze me een dag hebben laten luieren. In dit bericht ga ik terug naar 'De volharding'. Het is in mei 2001 opeens helemaal mis in mijn hoofd en moet even 'vluchten' uit de situatie in Tuk. Het begint als een soort van vakantie en wordt gaandeweg een overlevingsstrijd met een boodschap. Ik heb 'De volharding' in de dagen vooraf gedroomd maar weet op het moment van de start van de tocht nog niet waarin ik nu juist moet volharden. Het is omdat ik 'De volharding' later in die week zal tegenkomen dat ik besluit dat de taak erop zit en dat ik nu over mijn leven mag nadenken. 

Was het dan toch iets van liefdesverdriet? Nee, het gaat een stuk dieper dan dat maar wat er precies aan scheelt daar heb ik zelf ook geen verklaring voor. Ik heb een hele donderdag in het café gezeten bij de goede vriendin en zonder een wanklank. Ik bedoel: Ik heb in de voorgaande weken de vriendschap op het spel gezet door haar uit te nodigen voor de verjaardag, maar ik verlaat erg emotioneel het café zonder dat ik weet waar die emotie opeens vandaan komt. Er moet heel veel uit alsof ik al jaren iets loop op te kroppen. Op zaterdag hak ik de knoop door. Ik pak een rugzakje met een paar sokken en onderbroeken en vooral heel veel cassettebandjes. De eerste lift heb ik vanuit het café. De tweede is een vrijwillig molenaar uit Amersfoort. Dan de derde... Ik ben er nog altijd van overtuigd dat het werkelijk Pierre Kartner is geweest. Helaas heeft hij het autoraampje op een kier waardoor er heel veel rijgeluid is in de cockpit en we geen praatje kunnen hebben. Zo eindig ik eerst in De Bilt. Het is bijna een jaar na vertrek uit De Bilt en ik ben nog 'on speaking terms' met de Emmaus aldaar. Ik heb van de 'baas' een paar elpees geleend en die kom ik terugbrengen. Hij biedt me meteen slaapplek aan voor die avond. Ik ga 's avonds naar het ACU naar een avond met soundscapes en verblijf de nacht in De Bilt. De volgende dag loop ik Utrecht in. Nog altijd is het vakantie maar dan is het opeens voorbij? Ik blijf lopen en ga via Nieuwegein naar Vianen. Onderweg heb ik bij een tankstation iets waarover ik heb gedroomd, even verderop vind ik een hagelnieuw pakje sigaretten en ook 's avonds bij de snackbar in Vianen heb ik een flashback. Ik zit op de juiste weg. Ik slaap even buiten Vianen. De volgende dag loop ik naar Meerkerk. Daar pak ik de bus naar Gorinchem en lift 's avonds naar Breda. Ben ik meteen door gegaan naar Langeweg of heb ik toch ergens in de buurt van Breda geslapen? Daar laat mijn geheugen me in de steek. 

Volgens mij kan ik maar één nacht per keer terecht in Langeweg. Ik zal in de daaropvolgende maanden enkele malen terug komen in de Emmaus aldaar voor een douche en een zacht bed. Ik denk dat ik de woensdag ben doorgezakt in Zevenbergen en de volgende dag, Hemelvaartsdag, ga ik met de trein naar Breda. Daar is traditioneel het jazzfestival aan de gang maar ik heb hiervoor geen aandacht. Ik ben onderweg naar de paters in Dreef. Dat is een flink eind wandelen langs het idyllische riviertje De Mark. Zo passeer ik de eerste keer Ulvenhout. Na uren kom ik n Dreef maar de 'paterkes' kunnen me niet helpen. Ik krijg een flesje energiedrank en iets te eten maar moet meteen weer vertrekken. In de buurt van Galder doe ik een kroeg aan en drink iets té haastig een paar biertjes. Als het duister invalt, ben ik in de buurt van Ulvenhout. Ik zoek een plekje en dat blijkt een parkeerterrein te zijn. Ik word bijkans overreden door een nachtvisser die met gedoofde lampen rijdt. De vrijdag en zaterdag blijf ik hangen op het paradijselijke plekje aan De Mark bij Ulvenhout. Op zaterdag kom ik in beweging. Ik loop heel Breda door naar Prinsenbeek en vervolgens via Moerdijk en de rook van Dordrecht naar Alblasserdam. Ik weet het... Dat is een héél eind en ik doe er dan ook twaalf uren over. Op enkellaarsjes die na deze tocht clownsschoenen zijn geworden nu de hakken compleet zijn weggesleten. 

Ik breng een bezoekje aan een hervormde kerk en wordt spontaan uitgenodigd om koffie te drinken bij een gezin. Dat levert een douche op, koffie en broodjes voor onderweg. Zo ga ik verder naar Heinenoord. Daar slaap ik in de bosjes en dat is wellicht de smerigste plek waar ik ooit heb geslapen. Er zit niks anders op dan een bus te pakken om door de tunnel te komen. Vanaf Oud-Beijerland loop ik naar Spijkenisse en kom ik langs een gemaaltje met de naam 'De Volharding'. Mijn kameraad zit momenteel niet bepaald op me te wachten. Ik kan een nacht bij hem blijven maar de volgende dag zet hij me af bij een liftersplek aan de rand van Spijkenisse. Toch zal ik geen lift krijgen en loop maar de parken en bossen door. Op woensdag trek ik de wandelschoenen nog eenmaal aan en loop naar Dordrecht. Ik slaap op een bankje en de volgende ochtend hoor ik op de radio 'Solsbury Hill'. 'I'm going to take you home', is voor mij het moment om naar het station te lopen en aan boord te gaan van een trein richting huis. 

Wat heb ik geleerd van de reis? Helemaal niets als je het me nu vraagt. In 2001 'zie' ik wel aanknopingspunten maar daar kan ik me nu niks meer bij voorstellen. Het is een 'distant memory'. Ik kan er enerzijds met genegenheid naar kijken. Er zijn immers genoeg 'legendarische' momenten tijdens de tocht, net zoals 'De monstertocht' van een paar maanden geleden. Ik zal over een paar weken opnieuw terug gaan en dan vooral opereren vanuit Ulvenhout. Daar ga ik het volgende maand (opnieuw) over hebben want ik heb in 2021 ook al eens een berichtje gepubliceerd over deze tijd. 

3327 Take Me To The Mardi Gras - Paul Simon (UK, CBS, 1973)
3328 Where Are You Now My Love - Jackie Trent (UK, Piccadilly, 1965)
3329 Remember You're A Womble - The Wombles (UK, CBS, 1974)
Volgende maand trap ik af met twee van Stevie Wonder. Het zijn nog altijd singles die ik tijdens 'De monstertocht' heb meegenomen uit Mossley. Paul Simon heeft nog wel een verhaaltje. Hij kan in 1973 niets verkeerd doen en iedere plaat is een bestseller, eveneens in Engeland. Dan maakt hij een plaatje over zijn favoriete fotocamera en is er wél paniek in de tent. De BBC beschouwt 'Kodachrome' als een reclameboodschap en weigert de plaat te draaien. In Engeland wordt dan snel een wisselactie georganiseerd waarbij 'Take Me To The Mardi Gras' tot a-kant wordt gemaakt. Het is even goed een hit in Engeland maar ook alleen in Engeland omdat de overige radiostations niet zoveel kwaad zien in 'Kodachrome'. Deze hebben immers 'Mercedes Benz' van Janis Joplin ook toegelaten tot de markt. The Wombles is een poppenserie voor de jeugd in Engeland. Mike Batt is de componist van de, zonder meer, briljante popsongs van The Wombles. 'Remember You're A Womble' is de opvolger van 'The Wombling Song' dat in Engeland op 1 in de hitparade heeft gestaan. 

Kwartetje gebak 60s: Deel IV

Met een aflevering van 'Rccenzeuren' of 'Recent gezeurd' zou ik snel klaar zijn. Wellicht een 'Diagonaal zeven letters'? Het is allemaal van toepassing op de avond van gisteren. Omdat ik tijdens uitgaan de voorkeur geef aan contante betalingen moet ik dus vooral niet vergeten om geld te pinnen in Havelte. Ik denk er zelfs nog aan als ik in de winkel ben. Het volgende moment is het na acht uur en nog steeds heb ik geen cash. Ruinen blijkt de dichtstbijzijnde pinautomaat te zijn en dat is niet helemaal in de richting van Dieversluis. Als ik natuurlijk terug uit Ruinen over Ansen en Wittelte fiets, scheelt het ook niet alles? Helaas! Het moet toch weer even door het bos terwijl de duister al iets invalt. Ik neem een verkeerde afslag en moet zelfs een stukje langs rustende hooglanders. Nee, we hebben wel eens betere plannen gehad. Als ik arriveer in Dieversluis heeft Gercoh er net één set op zitten, maar hij doet nog een tweede. Zijn repertoire is luistermuziek en de klanten willen duidelijk feesten. Er wordt volop gepraat en geschreeuwd door zijn liedjes heen. Het gaat echter de boeken in als de avond dat ik een hernieuwde kennismaking heb met Guinness, de 0.0-variant om precies te zijn. Zelfs 'de droge bek' van de volgende ochtend is present. Ik had vorige week een Kwartetje beloofd en dat herinner ik me vannacht. Vandaar dat ik deze eerst ga doen. Mijn creativiteit met AI is momenteel op een laag pitje, dus de 'Radiolinks' gaan nog volgen. 

In deze aflevering maar liefst twee bakken met uitzonderingen. Eentje met 136 singles en een ander met 133. Is dat laatste een foutje? Niet helemaal maar dat leg ik straks wel even uit. Ik trap af met de 22e bak uit de verzameling. Robbie Van Leeuwen noemt Dr. Martin Luther King reeds in 1965 in 'Wasted Words', Peter Tetteroo komt met een eerbetoon als de beste man van het leven is beroofd: 'The Memory Of Martin Luther King' van Peter Tetteroo is de eerste in de bak. 'Sail Along Silv'ry Moon' van Billy Vaughn heb ik zowel in de Nederlandse als in de Deense persing en dus staan die gezamenlijk aan het eind. Dat maakt wel dat er 136 singles in deze bak staan. Het lijstje van 3-of-meer laat zien waarom het altijd een feestje is om met deze bak te draaien. 

Peter Tetteroo (3), Them (4), Gert Timmerman (3), Tornados (3), Toys (3), Traffic (7), Tremeloes (9), Jackie Trent (3, waarvan 2 met Tony Hatch), Troggs (11), Ike & Tina Turner (4), Turtles (8), Ria Valk (6), Vanilla Fudge (5) en Sarah Vaughan (4). 

Vanilla Fudge valt op het laatste moment af en dan ziet de top tien er als volgt uit. 

1. Medicated Goo - Traffic (1968)

2. She's My Girl - The Turtles (1967)

3. Telstar - The Tornados (1962)

4. Anyway That You Want Me - The Troggs (1966)

5. Return Of Django - The Upsetters (1969)

6. A Lover's Concerto - The Toys (1965)

7. Something In The Air - Thunderclap Newman (1969)

8. In Your Life - Tower (1968)

9. True Story - Twice As Much (1966)

10. Broken Hearted Man - Ulysses (1969)

De volgende in de lijst is nummer 7 en deze bevat gewoon weer 135 singles. Het trapt af met 'Hey-Da-Da-Dow' van The Dolphins waarna Fats Domino en Donovan meteen een goed deel van de bak voor hun rekening nemen. 'A Message To Mary' van The Everly Brothers uit 1958 is de hekkensluiter in deze bak. Er staan nog vijf meer van de gebroeders in de volgende bak. Nu het overzicht van de bands en artiesten met drie of meer singles in de bak. 

Fats Domino (18), Donovan (17), The Drifters (3), Julie Driscoll & Brian Auger (3), Jacques Dutronc (3), Bob Dylan (3), The Easybeats (4), Duane Eddy (4), Ekseption (3), The Equals (10), Betty Everett (4) en The Everly Brothers (4). 

De top tien stelt zichzelf samen. 

1. Morning Dew - The Episode Six (1967)

2. This Wheel's On Fire - Julie Driscoll & Brian Auger & The Trinity (1968)

3. Wishful Sinful - The Doors (1969)

4. Thinking About My Life - Simon Dupree & Big Sound (1968)

5. Hurdy Gurdy Man - Donovan (1968)

6. Friday On My Mind - The Easybeats (1966)

7. Because They're Young - Duane Eddy (1960)

8. I Get So Excited - The Equals (1968)

9. The Shoop Shoop Song - Betty Everett (1964)

10. Natural Born Lover - Fats Domino (1961)

Voor de derde ga ik terug naar de eerste uit de jaren zestig-collectie. Het trapt af met een Motown-rariteit die ik wel enige tijd in de Blauwe Bak heb gehad, maar ach... Het is een Zuidafrikaan die een 'publishing contract' krijgt bij Motown en voor de grap zelf een plaatje mag maken waarop hij zijn 'roots' combineert met de rauwe Motown-sound. 'I Comma Zimba Zio' van Abdullah is dus de eerste in de bak. De laatste is 'Hoppel-Poppel' van Sven Arvidsen. De 'Hoppel-Poppel' moet de opvolger worden van 'Letkis', maar het is nooit iets geworden met dit dansje in Nederland. Ook hier weer 135 singles als gebruikelijk. 

Adamo (14), After Tea (3), Willeke Alberti (7, plus 1 met Willy), Willy Alberti (3, plus 1 met Willeke), Peter Alexander (3), Herb Alpert (13), Amen Corner (7), The American Breed (3), Chris Andrews (8), The Animals (7), Paul Anka (18), Aphrodite's Child (5), Armand (3), Louis Armstrong (6, plus 1 als Armstrong's All Stars) en P.P. Arnold (7). 

De nummer 1 behoeft enige uitleg. 'What A Wonderful World' is voor mij de definitie van een nieuwe naald. Het is in de jaren tachtig een ritueel en in recente jaren doe ik het nog wel eens. Als ik een nieuwe naald heb 'ontmaagd' ik deze met Louis Armstrong. Als je zijn stem niet meer hoort 'kraken' tussen de woorden door dan is het tijd om een nieuwe naald aan te schaffen. Dat sentiment overheerst bij het samenstellen van de top tien. 

1. What A Wonderful World - Louis Armstrong (1968)

2. Blommenkinders - Armand (1967)

3. Iekk... I'm A Freak - Adjeef The Poet (1967)

4. Geh' Nicht Vorbei - Christian Anders (1969)

5. Groovy - P.P. Arnold (1968)

6. Green Light - The Amercan Breed (1968)

7. Sugar Sugar - The Archies (1969)

8. Gin House Blues - The Amen Corner (1967)

9. Tijuana Taxi - Herb Alpert & Tijuana Brass (1966)

10. Don't Bring Me Down - The Animals (1966)

Dan tot slot de 19e bak van de jaren zestig. Deze bevat slechts 133 singles. Hoe komt dat zo? Er staan in deze bak enkele oude demo's waar ik het bruine kartonnen hoesje bij wil houden en een EP met een kartonnen hoesje dat eerder hout lijkt. Hierdoor passen er geen 135 singles in de bak. Bij 133 staat het al propvol en moet ik een aantal eruit halen om te kunnen bladeren. 'Subject Of My Thoughts' van Sandy Coast is de eerte in de bak en 132 singles verderop treffen we 'No Money For Roses' van The Shoes. Van The Shoes staan er nog 7 in de 20e bak. Sandie Shaw is de grote winnaar en vooral dankzij de hoop persingen uit Zuid Afrika die ik in 2022 heb gekocht. 

Sandy Coast (6), Willy Schobben (5), Sjakie Schram (3), The Searchers (10), Second City Sound (3), Neil Sedaka (3), The Seekers (6), The Shadows (13), The Shangri-La's (3), Del Shannon (6), Sandie Shaw (17), Shocking Blue (5) en The Shoes (5). 

Is de nummer 1 de ultieme favouriet? Wel, het is een 'dream come true' in 2009, een dag voor '20092009' dus ik denk dat het sentiment daar wederom de overhand heeft. 

1. Love Is In The Air - The Shocking Blue (1968)

2. Girl Don't Come - Sandie Shaw (1964)

3. Na-Na-Na - The Shoes (1967)

4. Don't Go 'Way Little Girl - The Shame (1967)

5. Georgy Girl - The Seekers (1967)

6. Runaway - Del Shannon (1961)

7. I've Told Every Little Star - Linda Scott (1961)

8. He's Got No Love - The Searchers (1965)

9. Let Me In - The Sensations (1962)

10. Capital Punishment - Sandy Coast (1969)

*Spirit Of The Seventies

In principe zou ik ook de link kunnen bewaren voor het 'Radiolinks'-bericht, maar ach... Dan hoef ik nu nog niet bezig te gaan met een AI-plaatje. Een 'Rondje gebak 70s' is evenmin overbodig want deze heb ik een paar weken geleden al geschreven. Hier om precies te zijn. Dat geeft een overzicht van de bak, de top tien en de lijst van artiesten met 3-of-meer singles in de bak. Daar heb ik de nummer 1 in mijn top 10 gebruikt als fotomodel, vanavond ga ik voor de nummer 2 die ook eenvoudig de nummer 1 had kunnen zijn als 'Nothing Rhymed' van Gilbert O'Sullivan niet in dezelfde bak zou staan. In de show kun je platen verwatchten van de volgende bands en artiesten. 

The New Seekers, Olivia Newton-John (2), New World, The Nice, Paul Nicholas, Maxine Nightingale, Nitty Gritty Dirt Band, Normaal, Gary Numan, Billy Ocean, The O'Jays, Mike Oldfield, Old Shatterhand, Oliver Onions, Jenny One-Shot, Peter Orloff, Osibisa (2), Little Jimmy Osmond, The Osmonds, Gilbert O'Sullivan (2), Ozark Mountain Daredevils, Pacific Gas & Electric, Pagliaro, Paintbox, Robert Palmer, Partner, Dolly Parton en The Partridge Family. 

De show is hier te beluisteren. 

Beeld uit het verleden: Hemelvaartsdag 2022

Afgelopen woensdag ben ik verdronken op Youtube en gisteren heeft vooral in het teken gestaan van voorbereidingen en opname van 'Do The 45' van komende zaterdag. Ergens heb ik nog een idee om iets te gaan doen met Hemelvaartsdagen door de jaren heen, maar ik heb zoiets al gedaan in 2020. Het is uiteraard traditie voor mij om de dag voor Hemelvaartsdag naar moeder toe te gaan, mits ze in Nederland is. In 2016 valt Hemelvaart in de meivakantie (ook nog eens op 5 mei). Dan verblijft ze met de familie in Denemarken en ben ik druk met het ruimen van Nijeveen. Een jaar later is ze opnieuw in Denemarken en dat vier ik vooral met een mooie fietstocht. In 2020 is het uiteraard allemaal anders. In 2021 voel ik me niet 'sterk' genoeg voor een bezoekje. 2022 is dus de laatste echt gedenkwaardige Hemelvaartsdag geweest want voor de overige jaren zou ik de archieven in moeten. Om niet té ver achterop te lopen, publiceer ik nu even snel een fotootje uit het verleden. Nog twee koffie te gaan en dan kan ik gaan bezorgen in Steenwijk. In 2022 zijn we verlost van alle lockdowns en huur ik een elektrische fiets bij Vredenburg voor twee dagen. Op woensdag naar Jutrijp, donderdagmiddag terug en de fiets hoeft niet eerder dan vrijdag half zes terug te zijn, dus maak ik op vrijdag ook nog een fraai rondje (met singles). 

Het is een gedenkwaardige Hemelvaart. Het is mijn laatste nacht in Jutrijp met moeder in het huis. Als we in oktober, na haar overlijden, het huis leeg halen, zal ik nog twee nachten in haar bed slapen. Of, beter gezegd, een poging tot slapen want dat gaat me toch niet heel lekker af. Nieuwe omgevingsgeluiden enzovoorts. Het afscheid van Jutrijp valt me de volgende dag ook zwaarder dan het afscheid van moeder. Daar lijkt het op. Terug naar 2022 want dan is ze nog springlevend. Ik moet woensdagmiddag even streng zijn: Ze mag tot donderdagmiddag één uur niet vragen hoe laat ik weer naar huis ga. Doe ik dat niet dan vraagt ze dat om de tien minuten. Haar geheugen is gewoon 'op'. Daar heeft ze zich goed aan gehouden. Moeder en ik hebben altijd gespreksstof en dus wordt het woensdag al later dan dat we in de gaten hebben. Uiteraard moet ik het gesprek wel 'light' houden. Als het té ingewikkeld wordt, gaat ze haar eigen interpretatie geven aan het verhaal en ontvouwt het zich in een drama in drie bedrijven naar de overige familie toe. 

Donderdagmorgen heb ik een opdracht. 'Kijk even boven bij de spullen wat er van jou weg kan'. Daar hangt ook de wollen legermantel die ik in 1994 van de vuilstort heb gered en waar de familie sindsdien een hekel aan heeft. Ik heb hem nog steeds. Ik weet niet hoe de staat nu is, hij mag gratis naar een liefhebber. Ik maak foto's om het wellicht eens te proberen op Marktplaats maar dat zal er nooit van komen. Het is ook het afscheid van 'beer'. Die is blijkbaar altijd bewaard gebleven. Terwijl zus haar beer op een prominente plek in de woonkamer heeft staan, voel ik beduidend minder bij mijn voormalige knuffel. Deze gaat op Hemelvaartsdag naar de Berenhemel. Ik zal haar op maandag 1 augustus nog eenmaal bezoeken in Jutrijp, dan vanwege haar verjaardag in de voorgaande week. Ook dat is zonder meer een legendarische dag en daar sta ik nog geregeld bij stil in de 'Honderd achteruit' voor zolang het duurt. 

Vanavond krijgen jullie de link naar 'The Spirit Of The Seventies'. Ik hou de top tien die ik een paar weken geleden heb gepubliceerd intact. Morgenavond ga ik naar een concert van Gercoh in Dieversluis, dat is immers bijna een thuiswedstrijd. Op de radio kunnen jullie dan naar 'Do The 45' luisteren met drie uren lang alleen maar Engelse persingen uit de jaren zestig, zeventig en tachtig. Behalve een 'double-shot' van Michel Polnareff om nog iets van educatie in de show te stoppen, dat zijn Nederlandse persingen in beide gevallen. 

Week Spot: Peggy March

Het bericht over The Electric Prunes is overigens het 5900e bericht op Soul-xotica. Het betekent dat we in iets van drie maanden de slingers kunnen ophangen voor het 6000e bericht. Als ik zondag de singles van zaterdagavond terug in de bakken zet, zie ik opeens Peggy March in de Engelse koffers staan. Ik zou bijna zijn vergeten dat ik de plaat heb gekocht, maar ja... het is waar. Die heb ik vorig jaar eindelijk eens aangeschaft. Omdat ik het plan heb om zaterdagavond naar een concert te gaan, ga ik donderdag een show opnemen. Omdat ik er niet zeker van ben of de meest recente Juno-order morgen nog gaat arriveren, wil ik dan maar een show doen met Engelse persingen. Even in de lijst kijken of Peggy al Week Spot is geweest en, nee, dat is nooit gebeurd. Best jammer want er steekt best een interessant verhaal achter de plaat. Wat begint met een vergeten popliedje van een Franse zanger die enigszins op zijn retour is, zal uitmonden in een grote instrumentale hit die vervolgens weer van een tekst wordt voorzien. Vandaag het verhaal van 'If You Loved Me' van Peggy March uit 1968, de Week Spot van deze week. 

Ik ken het nummer sinds de zomer van 2012. Ik ben pas gaan luisteren naar de Northern Soul-show van mijn huidige collega Lee bij Wolfman Radio. We zijn elkaar tegengekomen in een Northern Soul-groep op Facebook en ik besluit op een maandagavond zijn show eens te checken. Ik heb sindsdien niet veel maandagen gemist. Lee is dan ook nog volop dingen aan het ontdekken en hij is pas tegen dit nummer van Peggy March aangelopen. Hij presenteert het met groot bombarie in zijn show en we weten allemaal niet we horen. Toch is het nummer al in de jaren zeventig ontdekt en krijgt het in 1979 een Engelse release om te voldoen aan de vraag vanuit The Casino in Wigan. Hierdoor zal de plaat voor altijd verbonden blijven met de eerste weken en maanden dat ik afstem op Wolfman Radio. In november 2012 zal ik mijn debuut maken en de rest is geschiedenis. 

Het verhaal begint met Michel Polnareff. Hij wordt op 3 juli 1944 geboren in het Franse Nérac. In 1966 krijgt hij een platencontract en, naar het schijnt, speelt Jimmy Page gitaar op zijn 'La Poupee Qui Fait Non'. In 1967 heeft hij nog een grote hit met 'Ta Ta Ta' en dan verdwijnt Polnareff langzamerhand van het toneel. 'Ame Caline' staat even in de vaderlandse Tipparade. Intussen hebben we daar Raymond Lefevre. Hij aanvaardt op 20 november 1929 deze incarnatie. Hij start als pianist in de jaren vijftig en debuteert met een album in 1956. In de jaren erna zal Lefevre een eigen orkest tot zijn beschikking krijgen waarmee hij filmthema's en bekende pophits zal omdopen tot easy listening. Als Paul Mauriat bovenaan de Amerikaanse hitparade staat met 'Love Is Blue' besluit de platenmaatschappij Lefevre's uitvoering van 'Ame Caline' uit te brengen met de nieuwe naam 'Soul Coaxing'. Daar heeft dan niemand van Polnareff of van de originele 'Ame Caline' gehoord en zo ontstaat het initiatief om 'Soul Coaxing' van een nieuwe Engelse tekst te voorzien. Dat wordt 'If You Love Me' en Peggy March mag het uitvoeren. Het wordt evenwel geen hit en 'Ame Caline' zal vooral onsterfelijk worden als instrumentaal nummer. 

Er zijn enkele andere orkesten die 'Soul Coaxing' ook uitvoeren maar Lefevre's versie is vooral te horen als herkenningsmelodie bij uiteenlopende radiostations. In Nederland fungeert 'Soul Coaxing' in een nieuw opgenomen versie als 'bed music' tijdens de Top 2000 van Radio 2. Margaret Annemarie Battavio is de volledige naam van March. Zou haar artiestennaam iets met haar geboortedatum hebben te maken? Zij is onder ons sinds 8 maart 1948. Ze groeit op in een Italiaans-Amerikaanse familie in Lansdale in Pennsylvania en wordt als dertienjarige ontdekt door Hugo & Luigi als ze zingt op een bruiloft. Vanwege haar geringe lengte wordt ze Little Peggy March gedoopt, later is ze niet meer zó 'little' en laat ze dat deel van de naam varen. Ze wordt in Amerika herinnerd als een 'eendagsvlieg'. Ze heeft een grote hit met 'I Will Follow Him' maar zal actief blijven tot in de jaren zeventig. Vooral in Duitsland kunnen zie niet genoeg krijgen van Peggy. Ze heeft in ons land een paar hits met Duitstalige nummers. 'If You Loved Me' moet in 1968 een comeback veroorzaken maar dat loopt anders. Van 1969 tot en met 1999 woont ze in Duitsland en vertrekt dan met haar echtgenoot naar Florida. Nadat ze vierenveertig jaar samen zijn geweest, overlijdt Arnie Harris. Een van haar laatste projecten is een duet met onze eigen José Hoebee in een nieuwe uitvoering van 'I Will Follow Him', waarmee José in 1982 een nummer 1-hit heeft gehad in ons land. 

Komende zaterdag dus uitsluitend jaren zestig, zeventig en tachtig in de show en alles afkomstig van Engelse persingen. 

Singles round-up: mei 3

Wanneer ik maandagavond naar de winkel fiets, kan ik het niet helpen. Ik moet even rillen maar weet te voorkomen dat ik ook nog ga klappertanden. Het contrast is weer groot. Nu hebben we dan écht met wind te maken hoewel ik het gevoel heb alsof we daar al weken in zitten. Afgelopen donderdag is op papier best een mooie fietsdag. De praktijk is echter dat er een frisse wind staat uit het oosten en mij zelfs iets té krachtig om voor mijn lol tegenin te fietsen. De fietsdag lijkt helemaal te verdwijnen in dagdromen, maar dan opeens... Ik spurt naar de schuur om mijn fiets te pakken. We kunnen nu wel even bij de kringloop in Ruinerwold kijken! Toch valt het fietsen me zwaar en ga ik vanuit Ruinerwold vrij rechtstreeks weer terug naar huis. Helaas niet de single waar ik stiekem op hoop dat die nog eens zal opduiken in Ruinerwold maar wel een hele mooie upgrade met fotohoes en een Jamaicaanse persing van een single die ik nog steeds niet heb. Dertien singles in totaal waaronder een aantal uit overzeese gebieden waarbij weer gegokt mag worden. Ik begin deze 'Singles round-up' met de Week Spot van vorige week, die is zaterdagmiddag gearriveerd. 

* Daryl Hall & John Oates- Sara Smile (US, RCA Victor, 1975)
Goed gegokt? Ja! Het 'zeer goed' van de Marktplaats-verkoper komt overeen met de single. 'Geen origineel hoesje', heeft hij in de advertentie staan. Ik denk dat hij uitgaat van Nederlandse persingen die meestal een fotohoes hebben. Deze komt echter met de RCA 'birth sleeve'. Er zit een 'not for sale'-sticker op de b-kant en de vorige eigenaar heeft de a-kant gemarkeerd. Hij is in een prachtige staat en kan voorlopig wel weer even vooruit. Ik heb inmiddels gezien dat 'Sara Smile' in de jaren tachtig als b-kant is gebruikt in Engeland dus dat kan altijd nog. Op de b-kant staat een cover van een reggae-klassieker, 'Soldering', maar dat hadden de heren niet hoeven doen. 

De overige singles ga ik per drie doen omdat ze niet allemaal even interessant lijken. 

* Raffaella Carra- Fiesta (NL, CBS, 1977)
* Gail Ann Dorsey- Where Is Your Love (Duitsland, WEA, 1988)
* Romeo Dunk & The Indian Funmakers- Bholie Nanie (NL, MEO, 1977)
Veel Caribisch spul ditmaal en dat vind ik helemaal niet erg. De vraag is alleen of het iets is voor de Blauwe Bak of anderszins interessant genoeg is om te draaien. We beginnen meteen met een feestje en een Spaanstalig feestje om precies te zijn. Ik check ook even de b-kant want dat heeft een Engelse subtitel. Dat klinkt bij het intro veelbelovend. Ja, Raffaella kan ook in het Engels zingen. 'Dreaming Of You' is eigenlijk best stijlvol in vergelijking met haar andere hits. Ik gun dit eerst een poetsbeurt en daarna mag die in de Blauwe Bak. Die had ik niet zien aankomen! Dan Gail Ann Dorsey. Uit 1988 en dus moest ik het kunnen kennen. Bij het refreintje gaat er een lichtje branden. Heb ik deze niet ooit op cd gehad? Nee, maar ik ken het wel. Ik lees nu dat Gail Ann in de eerste plaats een bassiste is die veel heeft gewerkt met David Bowie. 'The Indian calypso and kasòko king', staat er op het hoesje. Op de plaat wordt alleen The Indian Funmakers genoemd. Het is een plaatje op de CBS Special Products want het is eigenlijk het oude Artone-label. Het is feestelijke kasèko met een lichte calypso-ondergrond, maar niet voor de Blauwe Bak. 'Gerem Masala' eens proberen? Nee, ook dat gaat hem niet worden. Leuk voor op een zondagavond. 

* Hot Chocolate- Cheri Babe (NL, Rak, 1974)
* Jansen, Duyff & Piscaer- Today I Lost A Friend (NL, Miragram, 1981)
* The Mighty Sparrow- Maradjhin (US, Charlies, 1981)
Hot Chocolate is een thuisbrenger. Uiteraard wil ik Hot Chocolate-singles alleen met fotohoes hebben maar voor een euro wil ik wel kennis maken met deze ontbrekende single. Het vinyl klinkt wonderwel nog erg stevig. Een fijne aanvulling in de collectie! Op het label staat Mirasound maar dat is de studio waar het is opgenomen. De single van Ruud Jansen, Charles Duyff en Hein Piscaer is echter op het Miragram-label. De vriend is John Lennon. Op de keerzijde staat 'Melafunk' en dat klinkt als Mezzoforte met een Hammond-orgel in de garagebox. De a-kant is drama, de b-kant is behang. Tja, je kan niet altijd geluk hebben? Het is waar dat Charlies Records een Amerikaans platenlabel is dat ook werk van Mighty Sparrow aldaar heeft uitgebracht, maar er is geen info te vinden over dit 'Maradjhin' en het label doet me iets Caribisch aan. Het is een soort van calypso-reggae maar gewoon voor de zondagavond. 

* Steve Miller Band- Serenade (Jamaica, Mercury, 1976)
* Max Nijman & The New Faces- Ine Miene Mutte (NL, Max, 1974)
* Graham Parker- Stupefaction (NL, Stiff, 1980)
Steve Miller heb ik vrijdag meteen in de top tien gestopt van 'Rondje gebak 70s'. Het is altijd al een favoriet geweest van mij maar tot nu toe alleen op elpee. Max Nijman & The New Faces is een pure gok. Het ding heeft geen hoesje. Het is een zeer gezellige bewerking van het kinderliedje. Op de flip vinden we 'Monie Nanga Lobie'. Dat is een ballade in de Southern Soul-stijl dat erg populair is bij de Surinaamse dansers. Het is heel erg 'lo-fi' maar dat vind ik wel iets hebben. Blauwe Bak dan maar? Graham Parker zie ik bijna over het hoofd. Ik zit tot mijn oren in de Surinaamse muziek. Zoals we gewend zijn van Graham Parker is ook dit weer een sterk staaltje van de man. 

* Smokey Robinson- Being With You (Frankrijk, Motown, 1981)
* Leo Sayer- One Man Band (Duitsland, Chrysalis, 1974)
* Small Faces- Tin Soldier (NL, Immediate, 1967)
* Rod Stewart- Ain't Love A Bitch (UK, Riva, 1979)
Smokey mag rechtstreeks de Blauwe Bak in. Ik had hem zaterdag zelfs in het bakje zitten voor de show maar ben er niet aan toe gekomen. Het blijft een fantastische plaat. Ik ken 'One Man Band' vooral in de uitvoering van Ronnie Dyson en dat zal Leo niet ontstijgen. De vorige eigenaar is zo verliefd op de single van Small Faces dat hij een hart met zijn eigen naam tekent op beide kanten van de hoes. Dat is erg jammer. De single is een vooruitgang ten opzichte van mijn oude exemplaar dat al sinds 1992 cirkeltjes draait op mijn platenspelers. Van Small Faces is het maar een kleine stap naar Rod The Mod. Hier in een fijne Engelse persing. Altijd fijn!

Tot mijn grote verrassing toch nog een paar singles voor de Blauwe Bak. Ruinerwold moet een geregeld uitstapje worden voor mij op de donderdag. 

Psychedelica om te pruimen

Meteen de daad bij het woord voegen? Het is gisteren niet meer toegekomen aan fietsen. En vandaag? Het waait me té hard en bovendien wordt de volgende bui om vier uur verwacht. Ik zal nog wel even naar Havelte moeten maar verder zal ik niet komen op deze maandag. Geen 'Diagonaal zeven letters' of een variant daarop. 'Het zilveren goud' en de herinneringen aan 2001 mogen nog een week wachten. Ik beschouw de single als mijn persoonlijk verjaardagscadeautje voor mijn 51e. Ik heb in de 'Singles round-up' reeds geschreven dat de plaat voor een zekere omwenteling heeft gezorgd in mijn leven. Het is een plaatje dat me inmiddels ruim 34 jaar in de ban houdt. Echter, ik heb het nog altijd niet als single en daar is sinds een week verandering in gekomen. En niet zomaar een single, maar de originele Japanse promo met fotohoes. De overige persingen zijn niets goedkoper (Amerikaans styreen daar gelaten) en als je dan toch bezig bent? Wat kost dat nou? De dealer heeft een paar opmerkingen bij de single waardoor het geen 'Mint' meer is en de plaat ietsje in waarde zakt. Toch kan ik me geen beter exemplaar voorstellen en doe ik er mijn voordeel mee. Het kost me wel vijfendertig euro, maar ach... dat betaal ik ook geregeld voor soulplaten. Het wordt geen verhaal OVER The Electric Prunes, dat bewaar ik voor de toekomstige 'Honderd achteruit'. 

Als ik in de jaren negentig verklaar dat ik dol op psychedelica ben, word ik vaak glazig aan gekeken. Tien jaar later zal ik een nóg grotere liefhebber worden van psychedelica, maar dan heb ik het over chemische substanties. Ik reken het als een gemiste kans dat ik in die tijd nooit eens naar The Electric Prunes of een andere 'zweefplaat' heb geluisterd. Met name het eenmalige crack-avontuur zou goed hebben gepast bij de muziek van The Prunes, schat ik zo in. Ik rook nog nog niet eens als ik word gegrepen door de psychedelische rock. Eer wie eer toekomt want dat begint voor mij met The Moody Blues. Het is 1990 als ik de elpee 'In Search Of The Lost Chord' krijg voor Sinterklaas en het is met name de Mike Pinder-compositie 'Best Way To Travel' dat me eindeloos boeit. In de brug zit een stukje waarbij een toon glijdt van rechts naar links. Dan verschijnt er een mug en je kan het mechanisme van de vleugels horen. Hoe vaak ik voor het slapen gaan alle licht in de slaapkamer heb gedoofd en naar 'Best Way To Travel' heb geluisterd over de koptelefoon? Dan is het opeens een anderhalf jaar later. Dezelfde slaapkamer. Ditmaal speelt de radio en ik heb een cassettebandje op REC en Pause staan zodat ik alles kan opnemen wat mij bevalt. 

Ik heb geprobeerd de naam te herinneren van de beste man, maar helaas... Er is een Veronica-medewerker 'op de achtergrond' die eens per jaar de drie uren van 'Goud Van Oud' op de vrijdagmorgen mag vullen. Deze ochtend in 1992 is het opnieuw zijn beurt. Dan hoor ik het intro van The Electric Prunes en ben daarvoor net te laat om het op cassette te krijgen. Het malle stukje voordat de drums los barsten heb ik wel op tape. Ik ben in alle staten. Ik weet niet eens meer wat ik voor de rest heb opgenomen maar The Electric Prunes is voor mij dé ontdekking. Voor jongeren is het niet voor te stellen en zelfs ik heb moeite met mijn 51 jaren om het me nog voor te stellen. In 1992 hebben we geen internet, geen Youtube, geen Spotify en dus ook geen Marktplaats, Discogs of Ebay. Je moet platen 'in het wild' tegenkomen op rommelmarkten, kringloopwinkels en platenbeurzen. Ik heb in de zomer van 1994 een single van The Electric Prunes in mijn handen gehad. Het is echter niet 'I Had Too Much To Dream Last Night' en volgens mij vraagt de verkoper hier vijfendertig gulden voor. Dat heb ik gereserveerd voor de drankavonturen en bovendien volgt 'Het midweek op eigen benen' op deze zondag. 

Dan is het 1997. Ik ben aan het werk in de muziekoefenruimte waar 'collega Jan' me muzikaal heropvoed met Captain Beefheart, Tom Waits en Mr. Bungle om een paar te noemen. Op een gegeven moment komt The Electric Prunes ter sprake. 'Ik denk dat mijn broer de elpee heeft', zegt hij dan. Zijn broer oefent met zijn band op de maandagavond en dat is mijn vaste baravond in de Popkelder. Ik spreek hem eens aan over deze plaat. 'Wat zou je ervoor willen geven?'. Ik geloof dat hij geen stuiver verliest want we komen de prijs overeen van vijfentwintig gulden. Het is de jaren zeventig-heruitgave die vermoedelijk voor 24,95 gulden is verkocht. Enfin, de broer van Jan is zuinig geweest op zijn platen en zo heb ik 'I Had Too Much To Dream Last Night' opeens op hagelnieuw vinyl. Ik heb de plaat nog altijd maar het is inmiddels een racebaan. 

In de midden jaren negentig ben ik eens met iemand uit een kroeg komen rollen en deze heeft een grote verzameling psychedelische rock. Helaas ben ik hem nooit weer tegengekomen. In 1997 leer ik ook 'vriend Jan' kennen. 1997 is sowieso het jaar van de Jannen en dus moet ik ze specificeren. 'Vriend Jan' en ik zijn enige tijd van plan om samen een geheime zender te beginnen. Jan heeft een collectie van duizenden elpees en heel veel psychelica van onder andere Pink Floyd ('Zabriskie Point' kan ik me nog herinneren) en Frank Zappa (Ik heb zijn 'Absolutely Free' in april 2001 op cassette gezet). Houdt de liefde voor de psychedelica op in Engeland? Allesbehalve! Ik koop een hele interessante cassette als ik pas in York woon. In Mossley leen ik een cd-box van de bibliotheek welke Bob, onze 'baas', voor mij overzet op cassette. De cassette gaat mee met de Paasvakantie in 1999 naar Nederland en zal daar zoek raken. 

Als verzamelaar ben ik voortdurend op zoek naar rare bandnamen en titels in de hoop dat het iets psychedelisch is. Het levert een flinke collectie bubblegum op. Het is pas 'psychedelisch' voor mij als er van alles en nog wat gebeurt binnen een liedje. In 2007 trek ik bijvoorbeeld nog stevig de portemonnee voor de elpee van Daughters Of Albion terwijl 'Well-Wired' het enige interessante op de schijf blijkt te zijn. 'Ta Det Lugnt' van Dungen kan ook in deze context worden bekeken. Terug naar The Prunes. De single wil maar niet 'in het wild' opduiken en met name in het laatste jaar probeer ik een aantal psychedelische dingen alsnog te vinden. Zie daar de aanschaf van 'Defecting Grey' van The Pretty Things en nu dus ook 'I Had Too Much To Dream' van The Electric Prunes. 

De chemische psychedelica is met de alcohol blijven steken in 2008 en 2009 maar de liefde voor muzikale psychedelica blijft tot aan mijn dood toe. Dus op zijn minst nog veertig jaar?