Week Spot: Jimmy Delphs

Hoe is het een jaar geleden? Normaal gesproken moet ik heel hard nadenken over zo'n vraag, maar nu weet ik hem meteen te beantwoorden. Misschien wel te vergelijken met het huidige weer? Een vrij straffe wind uit het oosten hetgeen koude lucht oplevert. Zo nu en dan wat zon om het aangenamer te maken maar nog altijd flink aan de frisse kant. Hoe weet ik dat zo precies? Ik ben een jaar geleden op dinsdag 17 februari naar Dedemsvaart gefietst voor heel veel singles. Deze datum kom ik iedere zondag tegen bij het voorbereiden van 'The Vinyl Countdown'. Op de terugweg luister ik naar Vivaldi en dit zal het startpunt zijn voor mij om eens vaker klassiek op te zetten. Vivaldi is overigens al lang weer verwijderd van de speler. Ik ben niet een enorme Vivaldi-fan en bovendien zijn er wel betere uitvoeringen en opnames te vinden. Een paar weken later in 2025 is het opeens schitterend weer als ik naar Beilen en Hardenberg fiets, dus het kan snel veranderen. Ik heb de vooruitzichten gezien en het gaat na het weekend even boven de tien graden worden, maar vooralsnog is er nog geen einde aan de winter. De Week Spot van deze week is een klein beetje een protest tegen de winter, in navolging van 'Winter Go Away' van Holly Maxwell in 2024. 'Feels Like Summer's Comin' On' van Jimmy Delphs uit 1968 mag deze week de Week Spot zijn. 

Over Delphs zijn geen biografische gegevens te vinden. Het is een zanger uit de jaren zestig en zeventig uit Detroit. Over de producent weten we wel iets te vertellen. Richard 'Popcorn' Wylie is in de jaren zestig een onafhankelijke producent in Detroit. Geen gemakkelijke baan! Op het gebied van de muziekindustrie regeert Motown met een stalen hand. Labels als Wingate en Golden World hebben al het loodje gelegd en Ric-Tic is door Motown uitgekocht. Elders in Detroit ontstaan de Westbound- en Groovesville-labels die de concurrentiestrijd aan gaan met Motown. Het resultaat is echter dat de platen niet doorbreken tot de mainstream radio overdag en dat de platen nu vooral gewild zijn bij verzamelaars en dj's. Dat geldt ook voor Jimmy Delphs en zijn producties van Richard 'Popcorn' Wylie. Naar verluid spelen de kinderen van Wylie op een gegeven moment frisbee met zijn producties. De niet-verkochte platen staan bij hem in de opslag. Omdat er tijdens het kinderspel wel eens een plaat sneuvelt, zijn sommige titels flink zeldzaam geworden. 'Have Mercy Mrs. Percy' is nog redelijk goedkoop te bemachtingen. De opvolger heet 'Dancing A Hole In The World' en deze blieft al snel een paar duizend euro voor een exemplaar. Tony Hestor heeft ook een credit op deze plaat en hij zal later vooral actief zijn met The Dramatics. 

Dit plaatje is op het Karen-label en dat is de naam van één van de kinderen van Wylie. Nota bene één van de kinderen die later frisbee loopt te spelen met de singles? Wylie zal plezier hebben van zijn platen in de opslag want met name in de Engelse Northern Soul-scene groeien enkele van zijn platen uit tot grote 'hits' en hij kan de 'scene' in de jaren zeventig en tachtig nog voorzien van hagelnieuwe platen. Alle platen van Jimmy Delphs zijn erg in trek bij de Engelsen en het Engelse label Hayley heeft in de laatste tien jaar een drietal onuitgebrachte opnames van Delphs in het vinyl geperst. 

Morgen ga ik verder met de 'Singles round-up'. 

Singles round-up: februari 4

De nummers 4, 5 en 6 zijn de 22 singles die ik vorige week van Mark heb ontvangen. Gisteren heb ik het al gehad over nieuws. Welnu, er zijn een paar redenen voor mij om op Facebook te blijven en eentje daarvan is de handel van Mark. Hoe moet ik dat nu eens voortzetten? Ik probeer het email-adres dat aan zijn Paypal is gekoppeld, maar ja... wie gebruikt er anno 2026 nog Outlook? Geen respons. Dan besluit ik eens op zijn naam te googlen en in combinatie met zijn bodybuilding-activiteiten. Raak! Hij blijkt een LinkedIn-account te hebben. Die heb ik ooit opgezet en afgelopen zomer nog gesloten. In mum van tijd heb ik LinkedIn gereactiveerd en heb Mark meteen een verzoek gestuurd. Dezelfde dag nog antwoord. Het schijnt dat hij onlangs is begonnen met een lijst van 25 titels op de maandag in plaats van 5 per dag. Het kost hem geen moeite om de tekst te kopiëren en het via de email naar me toe te sturen. Ik heb gisteren de eerste twee op deze manier gereserveerd. Zo komt steeds minder de behoefte om terug te keren naar Facebook en Meta. Ik ga nu de eerste zeven uit het meest recente pakket aan jullie voorstellen. In de komende tweeëntwintig zit overigens de Week Spot, maar daar ga ik vrijdag een besluit over nemen. 

* Anacostia- All I Need (UK, CBS, 1975)
Boterzacht. Anders kan ik deze plaat van Anacostia niet beschrijven. Een Philly-sound met een hoge 'feelgood'-factor. Tekstueel heeft het niet veel om het lijf. Die ene specifieke 'jij' is alles dat hij nodig is maar dan in de genoemde productie en fraaie samenzang. Ik lust hier wel soep van! Op de flip staat 'One Less Morning' en dat is een pure ballade met opnieuw een prachtige productie. Beide kanten mogen er zeker zijn!

* Bobby Bland- Come Fly With Me (US, ABC, 1978)
Bobby Bland is een zanger die zich altijd op het randje heeft begeven van soul en blues en in 1978 is hij definitief in de soul gevallen. Hoewel zijn hese bluesstem opvallend blijft, is het arrangement van 'Come Fly With Me' helemaal in de creatieve disco. Een Southern Soul-groove waarmee ze wel raad weten op de dansvloer en met échte blazers en strijkers in plaats van synthesizers. Een lekker nummer! Dan slaan we nu het liedboek open en gaan we de Here lofprijzen? Op de b-kant staat 'Ain't God Something?'. Het is goed op de Bobby Bland-manier maar verder niet heel erg overtuigend in mijn boek. Nee, ik hou het echt bij 'Come Fly With Me'. 

* The Boogie Man Orchestra- Lady Lady Lady (UK, Contempo, 1976)
Het mag bekend zijn dat ik een liefde koester voor het Contempo-label. Dat begint al zo vroeg als in 1991 als ik mijn eerste 'onbekende' soulsingles koop in het muffe boekwinkeltje van Buster aan de Kruizebroederstraat in Sneek. Heeft Contempo's verzamelen nadelen? Weinig! Er zijn niet uitschieters die opeens honderden of duizenden euro's moeten opbrengen. Het enige nadeel is dat er in de jaren 1975 tot en met 1978 nogal wat 'reut' is uitgebracht op het label. Daar hoort Boogie Man Orchestra eigenlijk ook onder. Op de a-kant de instrumentale versie en op de flip een gezongen versie. Het is platte disco met een groots orkest. Instrumentaal houdt het mijn aandacht niet echt vast en dus ga ik de plaat maar eens omdraaien. De zanger heet Mel Hayes en hij zit in de lagere regionen van Barry White en Lou Rawls. Zelfs Blues & Soul-magazine heeft het moeilijk met de plaat en spreekt van een aanstekelijke 'ongebruikelijke productie'. Ik vind dit persoonlijk excelleren op de vocale kant. Hij is, god dank, beter dan 'Gotham City Boogie' van Ultrafunk. Dat heeft destijds echt pijn gedaan aan de portemonnee. 
 
* Jesse Boone & The Astors- No Particular One (UK, Contempo, 1973)
Heel interessant. Dit is de b-kant van een single van Roshell Anderson welke ik nog niet heb. Hoewel Blues & Soul vooral de loftrompet blaast over Roshell Anderson ga ik meer voor de 'island soul' van Jesse Boone & The Astros. Astros? Ja, zo staat het op het Amerikaanse label. Het klinkt alsof het uit 1964 komt met doowop vocalen en een productie die doet denken aan Jamaica en Barbados. Oh wacht, dat blijkt correct te zijn! De opname is van 1965 en is in 1973 opnieuw uitgebracht door Sunburst dat weer wordt vertegenwoordigd door Contempo in Engeland. 'Know What You're Doing When You Leave' van Roshell Anderson dan. Dat is een pure ballade en zal vast fans hebben, maar zelf hoor ik Anderson liever in 'Snake Out Of Green Grass'. Hij gaat onder de B van Boone in mijn koffers. 

* Chairmen Of The Board- Someone Just Like You (US, Invictus, 1976)
Als er één bestuurslid opstapt, hoeft dat nog niet de val van het hele bestuur te betekenen. Of de organisatie waarvoor deze in het bestuur zit. Chairmen Of The Board is jaren lang voor gezeten door General Johnson. In 1976 maakt de groep een korte tournee door Engeland en dan lijkt het voorbij te zijn? Wel voor General Johnson want deze tekent voor Arista en start een solocarrière. Net zoals Lamont Dozier inmiddels de gebroeders Holland is verlaten. Brian en Eddie Holland gaan echter verder met de firma en nu met Prince Harold op de boeg. Dat is dan weer Harold Beatty waarmee de Holland-broers ook tal van nummers zullen schrijven. Het resultaat is best wel een schot in de roos hoewel de prins geen generaal is. Het heeft heel in de verte iets van 'Danglin' On A String' maar dan in een eigentijdse disco-verpakking. De b-kant is eveneens disco en klinkt helaas iets minder authentiek dan 'Someone Just Like You'. 

* Jimmy Delphs- Feels Like Summer's Coming On (US, Karen, 1968)
Was het maar waar, Jimmy! Het is me voorlopig té koud om aan de zomer te denken. Misschien wel een reden om jouw plaatje deze week uit te roepen tot Week Spot. Meer daarover later!

* Big Lee Dowell- Are You Ready (Italië, Cannonball, 2017)
In 2015 besluit de Italiaanse dj en platenverzamelaar Alberto Zanini het roer om te gooien. Hij heeft een aantal onuitgebrachte tapes bemachtigd en start zo zijn Cannonball-label. Hij is goed op weg met sub-label Tesla Groove als in 2020 de grote paniek uitbreekt. Opeens kan hij niet meer naar Amerika reizen op zoek naar talentvolle muzikanten. Hoewel Cannonball zich staande heeft weten te houden, is de koek flink op als de laatste lockdown is geweest. Ik betreur nog het meeste het verlies van de singles op het Stream-label. Daar had ik nog best een paar van gelust! Epsilon brengt nog wel platen uit maar ik ben kritisch geworden. De opnames zijn dermate 'lo-fi' dat ik ze niet eens wil draaien in mijn shows. Big Lee Dowell is in 2017 één van dé 'sterren' op Cannonball en daarvan is deze single een resultaat. Het is de funky Italiaanse sound van latere Cannonball-releases. Op de flip staat een interview met de beste man. Ik kan me de plaat herinneren uit 2017 maar vind hem dan niet interessant genoeg voor de investering. 

Singles round-up: februari 3

Dit wordt een 'Singles round-up'-week. Na dit bericht heb ik in ieder geval drie berichten met de singles van Mark. Daarbij heb ik ook een update te vermelden, iets waar ik in ieder geval erg blij mee ben. Het toont immers ook aan dat mijn afwezigheid op Facebook wordt opgemerkt. Maar nu eerst terug naar zaterdag. Ik zit in een luxepositie met het werk. Doorgaans bezorgen wij op zaterdag en zijn we maandag vrij. Ik heb echter al jaren geleden voor elkaar gekregen dat ik ook op maandag mag bezorgen als me zaterdag niet uit komt. Vaak kijk ik ook even naar de weersberichten van de beide dagen. Het is niet vaak (meer) dat ik op zaterdag werk maar afgelopen zaterdag lijkt me de juiste keuze. Dat is gebleken want gisteren zou het geen pretje zijn geweest. Er is niet veel post maar wel uiteen liggende wijken. Ik schat in dat als ik eerst Steenwijkerdiep en Tuk doe en ik dan terug fiets naar de zaak dat ik dan de overige post ook in mijn eigen fietstas kan houden. Ik ben in maanden niet meer in Tuk geweest en nadat ik klaar ben met bezorgen, herinner ik mezelf aan Valentijnsdag. Een presentje voor mezelf? Bij de kringloopwinkel hou ik een single in mijn handen en kan een kreetje niet onderdrukken. Eentje waar ik onbewust al heel lang naar op zoek ben maar die maar niet op mijn pad wil komen. Ik kijk alleen bij de 'collector's items' en heb dan al voor 33 euro aan platen. Dat is mooi genoeg! Bij nader inzien blijk ik vijf al te hebben waardoor deze twaalf wel in één bericht passen. 

'Ik vind ze wel duur', zegt de buurman die door de elpees gaat. Ach, ik ben het niet met hem eens. Het is waar dat een kringloopwinkel als deze de goederen krijgt gedoneerd. Zelfs vijftig cent is dan schone winst. Alleen zijn grammofoonplaten geen eerste levensbehoefte. Wat als je een bak leeg rooft voor vijftig cent per stuk en ze vervolgens voor een tientje per stuk op Discogs zet? Mijn ervaring is dat de meubelen wel voor een kleine beurs zijn. Qua kleding zijn ze duur geworden, maar dat geldt voor de meeste kringloopzaken. Je moet wel heel erg hechten aan een merklabel om het tweedehands te kopen want voor dezelfde prijs heb je iets nieuw bij de Zeeman. De 'duurste' singles van vijf euro per stuk en dat is redelijk conform de Discogs-prijzen. Zoals gezegd zijn er dus vijf dubbele singles. 

* Haircut One Hundred- Nobody's Fool (Duitsland, Arista, 1982)
* Osibisa- Wango Wango (Duitsland, MCA, 1972)
* Reunion- Life Is A Rock (Duitsland, RCA Victor, 1974)
* Tanita Tikaram- Twist In My Sobriety (Duitsland, WEA, 1988)
* Barrie Webb & OPMC- Live For Tomorrow Harry Jones (NL, Pink Elephant, 1970)
Haircut One Hundred heb ik eens in een neutrale hoes in Hoogeveen gekocht. Nu dus mét de fotohoes. Osibisa heb ik in een afwijkende persing zonder fotohoes. Het lijkt erop dat ik Reunion ook al eens met fotohoes heb gekocht. Bij Tanita denk ik meteen aan de recente 'Honderd achteruit' en vergeet gemakshalve dat ik al 'Twist' en 'Good Tradtion'. Enfin, deze is maar een euro. Barrie Webb gaat me vooral om de fotohoes. Deze single mist het 'hartje' en dus denk ik dat de schijfjes ga omwisselen. Of misschien hou ik ze beide ook wel omdat de 'oude' in een hoesje met herinneringen zit. Ik heb de plaat ooit in de laatste weken in De Bilt gekocht bij een platenzaak in Utrecht. Ik heb het neutrale hoesje van de nodige info voorzien. Voor iemand anders 'waardeloos' maar voor mij gewoon een leuk aandenken dat niet veel plek in beslag neemt. Dan nu de overige zeven singles waaronder tweemaal een 'big want'. 

* Blue Mink- Stay With Me (NL, Regal Zonophone, 1972)
Maar liefst twee exemplaren en beide voor vijf euro geprijsd. Als hij een euro of twee was geweest, had ik beide meegenomen. Voor vijf euro vind ik dat iets te gortig. Beide singles ogen 'Mint' en ik probeer te checken of ze recht zijn. We zullen nu zien of ik goed heb gegokt. Qua titel is dit nog één van de weinige ontbrekende titels in mijn persoonlijke Blue Mink-catalogus. Niks mis met het vinyl. Ik ben blij verrast met 'Stay With Me'. Ik associeer Blue Mink toch vooral met brallerige bubblegum en 'Stay With Me' is erg lieflijk. Een mooi samenspel tussen de heren en Madeline Bell. Dit maakt het de vijf euro ineens dubbel en dwars waard, ook al is het een hoop geld voor een Blue Mink-single. 

* Colin Blunstone- I Don't Believe In Miracles (NL, Epic, 1972)
Ik ben intussen nog wel eens in Tuk geweest maar kan dan weinig interessants vinden qua platen. In juli heb ik hier 'It's Magical' van Colin Blunstone gekocht en denk dan stiekem 'Wanneer nu eens Miracles?'. Welnu, in het volgende jaar op Valentijnsdag. Misschien zou ik hem heel gemakkelijk kunnen vinden op Discogs maar dat vergeet ik steeds. Het is voor mij zo'n plaatje dat ik liever 'in het wild' tegenkom. En de plaat? Tja, wat kan ik zeggen? Het is, in mijn beleving, één van de allermooiste platen ooit gemaakt. Van de mannen zijn er een handjevol die zelfs uit een telefoonboek kunnen zingen en me nog kunnen boeien. Colin Blunstone is daar eentje van. Deze gaat hoog eindigen in de Gele Bak Top 100 dit jaar!

* Christie Lane- She Was A Gipsy (NL, Relax, 1969)
De titel komt van het label want het hoesje heeft het over 'She Was Gipsy'. Ik heb lange tijd het vermoeden gehad dat het een zangeres moet zijn, maar nee... het zijn vier heren. Of loop ik dan toch nog iemand te 'misgenderen'? Nee, het zijn vier Rotterdamse heren volgens Discogs. Met fotohoes gaat die toch al vanaf een tientje  en dus is de vijf euro in Tuk helemaal niet zo gek. 'She Was A Gipsy' is pure zult. Ik zie dat de b-kant is geëerd met een Youtube-video en dus check ik die ook even. 'I Won't Hear Your Footsteps Anymore' zit iets beter in elkaar dan 'Gipsy' met een ietwat dreigend orgel in de coupletten en een acceleratie in het refrein. Zonder het te beluisteren, heb ik de opvolger ('Johnny Remember Me') alvast in mijn Discogs-mandje gedaan. Bart heeft er eentje liggen en bij hem ga ik binnenkort vast wel weer eens bestellen!

* Robert Palmer & UB40- I'll Be Your Baby Tonight (Duitsland, EMI, 1990)
Een plaatje dat ik niet beslist hoef op te zetten. Deze herinner ik me nog goed. Een euro is een prijs waarvoor ik me niet hoef te schamen? 

* Rick Springfield- Speak To The Sky (NL, Capitol, 1972)
Ik heb jaren geleden eens de cover gekocht van Lonnie Donegan. Dat is vooral in de laatste jaren erg in de smaak gevallen maar heb Rick's origineel nog altijd niet gehoord. Ook deze begint met een mandoline en is vervolgens ook hoempapa. Conclusie is dat het minstens net zo gezellig is als Donegan's uitvoering. 

* Time Bandits- Wildfire (NL, CBS, 1987)
Time Bandits lijkt weer even helemaal 'hot' te zijn en dat zal de kringloop hebben geïnspireerd tot de vraagprijs van twee euro. Ik schenk niet veel aandacht aan de plaat, maar nu? De vorige eigenaar (m/v) heeft plezier gehad met de plaat. Een paar flinke 'hairlines' en er is een gaatje in het label geboord. Nee, het is geen Amerikaanse import. Vooralsnog draait de plaat er goed om en heeft het alleen wat achtergrondgeluid. Het is uit de periode dat Dan Hartman de productionele leiding heeft en dus krijgt de luisteraard een gelikt Amerikaans geluid van de 'buren'. Omdat de leden oorspronkelijk dicht bij de Drentse grens wonen, hoor ik de muziek erg regelmatig op de Drentse radio. 'Wildfire' is een welkome aanwinst en de staat valt me niet eens tegen. 

* Visage- Fade To Grey (NL, Polydor, 1980)
In 2005 maak ik kennis met Nouvelle Vague. De legende gaat dat een paar producenten op zoek zijn gegaan naar jonge zangeressen om punk- en new wave-klassiekers uit te voeren zonder dat ze het origineel kennen of hebben gehoord. De versie van 'Too Drunk To Fuck' van Dead Kennedys is legendarisch doordat het meisje iedere keer in de lach schiet als ze het f-woord op de autocue ziet. Dan is er nog de versie van 'Fade To Grey' van Visage. Zwaar vertraagd tegen de achtergrond van de ondergrondse metro. Ik vind hem persoonlijk beter dan het origineel maar dat is niet iedereen met mij eens. Visage is natuurlijk ook niet te versmaden met de dominante synthesizers. Deze oogt spotgoedkoop voor mij met slechts twee euro. Nee, al met al heb ik mijn 33 euro wel eens minder besteed. 

Het zilveren geheugen: februari 2001 deel II

In 'Het zilveren goud' ga ik doorgaans een kwart eeuw terug in de tijd aan de hand van de singles die ik in de desbetreffende periode heb gekocht. 'Het zilveren geheugen' gebruik ik voor de maanden waarin ik geen singles heb gekocht of als ik behoefte heb een extra verhaaltje te schrijven over de tijd van toen. Ik ben aanvankelijk van plan om 'Het zilveren goud' te doen. Ik heb uitgerekend dat ik iedere maand zes singles kan behandelen om het hele jaar uit te zingen. Alleen...? Er zijn een aantal maanden bij in 2001 dat ik geen enkele plaat koop. Het zou het idee zijn geweest om met de singles van maart te beginnen, maar dat heb ik bij gesteld. Ik ga volgende maand beginnen met de singles van maart en met vier of vijf singles per bericht kan ik het dan volhouden tot en met juni. In augustus 2001 heb ik twee singles gekocht en vervolgens haal ik in september, november en december de schade dubbel en dwars in. Ik ga dus in juli of augustus beginnen met de platen van september. In de huidige opzet zou ik daar al in juni mee beginnen. Ik zie net dat ik al eerder deze maand een aflevering heb gedaan van 'Het zilveren geheugen'. Dat gaat over de voorbereiding op wat gaat komen. In 2011 spendeer ik nog meerdere dagen aan de heenweg, nu ga ik binnen een bericht van Tuk naar Mossley. 

Heb ik het onderschat? Dat weet ik niet. Ik weet wel dat ik iets groots ga ondernemen en weet dat er heel veel kilometers liggen tussen Tuk en Mossley. Het is meer een soort van droom welke moet uitkomen. Heb ik mezelf overschat? Nee. Allerminst. We hebben de tocht volbracht, ook al zal het ongetwijfeld mijn sterfdatum enkele jaren hebben vervroegd. Zou ik het weer kunnen doen? Ja, daar ben ik zeker van. Alleen is het niet bevorderlijk voor mijn gezondheid. Ik ga op reis en neem mee... Verhoudingsgewijs niet veel. Ik heb nieuwe dubbele fietstassen gekocht welke helemaal niet zo praktisch blijken te zijn. Het is nog de tijd dat ik spijkerbroeken draag en zelfs in opgerolde toestand neemt zo'n broek een halve tas in beslag. Nee, ik zal meer plezier hebben van de legerbroek. Mijn 'baas' in de kunstmest doneert zijn plunjezak en ik weet wel raad met de broeken, sokken en de t-shirts. Muziek? Ja, de minidisc-speler en de radio-cassette-walkman met een flinke vracht bandjes. Heb ik verder nog iets mee genomen? Niet dat ik weet. Ja, wellicht een voorraadje shag en vloeitjes. Ik geloof dat ik in 2011 nog weet te herinneren hoe laat ik ben vertrokken. Drie of vier uur in de vroege ochtend van 13 februari 2001. Bij een tankstation, later op de rit, word ik eraan herinnerd dat het morgen Valentijnsdag is. 

Ik ga op reis en ik neem niet mee... Hebben jullie even? Iets dat ik tijdens de 'Monstertocht' ontbeer en ik pas in het najaar zal aanschaffen: Een wegenkaart. Hoewel ik altijd ruime voldoendes heb gehad op aardrijkskunde moet ik bekennen dat ik wel heel veel extra kilometers heb gemaakt. Als ik nu op de fiets zou stappen om naar Spijkenisse te gaan, zou ik al anders zijn gefietst. Ik ga hem in vogelvlucht doen: Tuk (Steenwijk), Blokzijl, Vollenhove, Ens, Kampen, Dronten, Biddinghuizen, Laren, Hilversum, Utrecht (tot aan de Oudegracht aan toe!), Nieuwegein, Vianen, Meerkerk, Gorinchem (waar ik bijna ben onthoofd door een dalende slagboom van een bewaakt industrieterrein, wat doe ik hier?), Hardinxveld-Giessendam en zo de 'rook' binnen fietsen van Rotterdam. In Rotjeknor ben ik zelfs tweemaal de Erasmusbrug over geweest, een slaapplek afgewimpeld en via polders naar Poortugaal. Nog even stuk gaan omdat ik niet weet welke kant Spijkenisse op is en dan pardoes in Spijkenisse uit komen. Ik bel aan bij mijn kameraad en ben dan precies vierentwintig uur en een kwartier op de pedalen geweest. 

Kun je in 2001 nog telefonisch de boot boeken? Ik geloof van wel. De volgende twee dagen mag ik rust houden. Iedere dag verplicht even een stukje fietsen om te zorgen dat de boel niet op slot komt. Ik boek de overtocht naar Engeland voor vrijdag. Mijn vriend brengt me een heel eind op weg. De heenweg met de boot van Rotterdam naar Hull wil wel eens een drama zijn en dat is vanavond het geval. Het schip gaat op en neer als een gek en ik ben binnen de kortste keren zeeziek. Ik heb een slaapstoel en dan krijg je van P&O een blauw dekentje en een slap kussentje te leen. Ik ben zaterdagochtend helemaal alleen in het vertrek als ik kijk naar het dekentje. Ik kan het erg compact opvouwen en dan, hup, en het zit in mijn rugtas. Gelukkig wordt je in 2001 nog niet vanuit iedere kant bespied. Daar ga ik plezier van hebben! In het centrum van Hull fiets ik even tegen het verkeer in maar weet daarna mijn plek op de weg. Aan de verkeerde kant uiteraard! In Hull steek ik aan voor een 'greasy breakfast' en daarna heb ik het gemakkelijk. Ik hoef immers alleen maar naar York te fietsen want daar ga ik het eerste weekend doorbrengen. Tot mijn grote schrik is in York een vikingfestival aan de gang en zijn alle herbergen volgeboekt. Er zit niks anders op... Via Knavesmire naar Selby waar ik 'fish and chips' eet uit een krant. Man, er is zoveel veranderd in vijfentwintig jaar. Dan verder richting Leeds. Als ik arriveer in het centrum lopen de pubs net leeg. Ik word aangeschoten door een paar jongedames die ontzettend dronken zijn. Zij willen me wel helpen! De bed & breakfast-eigenaar heeft wel oog voor de dames, maar voor mij blijft de deur dicht. Even later krijg ik een portie 'chips' omdat ze, naar verluid, hun borsten hebben laten zien aan de uitbater van de vreettent. Ze sturen me naar Headingley maar inmiddels is het middernacht geweest en hoef ik niet te rekenen op een slaapplek. In Headingley probeer ik iets te slapen onder het P&O-dekentje, maar dat sta ik mezelf niet toe. Ik fiets richting Bradford en passeer een heuvel waar ik tegenop moet lopen. Op de top staat een bankje. Ik rook een Superking en dan vallen mijn ogen dicht. Als ik ze open wil ik ze meteen weer sluiten, maar sta ineens in de benen. Het vriest en als ik nu in slaap val, wordt dit mijn Waterloo. 

Ik cross de heuvel naar beneden en even voor Bradford voel ik mijn zweet. Gelukkig! Ik ben weer op temperatuur. Ik fiets door Bradford en ga op weg naar Wakefield. Wat doe ik hier? Tja, het is de route van de National Express-busdienst maar dat is meer een onderdeel van de service dan dat het efficiënt is. In Wakefield is een 'carboot sale'. Ik heb geen plek voor de elpee van The Rutles maar wel ruimte in mijn buik voor thee en ontbijtjes. We gaan weer verder op weg naar Huddersfield. Daar geniet ik een lunch in de pub en hoor ik voor het eerst het nummer van Nelly Furtado. Ja, ook ik ben een vogel. Een hele rare! (Ik had eigenlijk het hoesje van 'Greatest Hits' van Lenny Kravitz gereserveerd voor dit verhaal, maar ach...). Nu zijn we er bijna. Oeps! Nu onderschat ik het wel. Ik geloof dat ik het eerder de Yorkshire Moors heb genoemd, maar ben onlangs door Engelsen gecorrigeerd. Het zijn The Saddleworth Moors. Een gigantische heuvelrug (een Nederlander noemt het een berg) waar je overheen moet als je geen trein bent. Het stijgingspercentage is dodelijk. Het is de aanloop naar een spoorwegovergang maar dan continu. Je komt niet vooruit. Nog één versnapering voor de moed en dan beuken! Bovenop de Moors heb ik een mooi uitzicht. Het gaat immers steil naar beneden met Uppermill aan de voet. Welke plaat gebruik ik ook alweer voor de afdaling? Dan moet ik terug bladeren naar 2011. 'Smells Like Teen Spirit' van Nirvana. Dat schrijf ik op 21 februari 2011 en ook dan heb ik Nelly bovenaan het bericht. Nu ben ik er bijna. Niet overmoedig worden... Het blijkt verder te zijn van Uppermill naar Mossley dan dat ik in mijn geheugen heb. Het is zondagavond als ik de Tollemache Arms binnen stap en mijn eerste biertje van 2001 drink. Later terug naar de Emmaus waar ik word begroet door Sadie en vervolgens de 'nieuwe' coördinator met wie ik dan al niet goed kan opschieten. In een volgende aflevering van 'Het zilveren geheugen' méér over mijn allerlaatste bezoek aan Mossley. 

The Vinyl Countdown: 15 februari 2026

Dat ik nog nooit eerder op dit idee ben gekomen? Per slot van rekening is 'The Vinyl Countdown' een soort van Soul-xotica in het kwadraat, maar dan op de radio. 'Expect the unexpected' zoals ik dan altijd zeg. Er zijn weer alom lofprijzingen aan het einde van de show, ook al vind ik zelf de presentatie niet zo lekker. Ik heb er het beste van gemaakt maar je hebt soms van die avonden dat de woorden niet fijn uit je mond komen rollen. Desondanks een feestje van ruim drie uren met totaal 48 singles. De link plaats ik onderaan het bericht. Op Facebook zou ik de volledige speellijst hebben gedaan, maar aan de andere kant... 'Expect the unexpected' is natuurlijk wel zo fijn als je niet vooraf weet welke titel en op welk moment een plaat voorbij komt. Vandaar dat ik de artiesten en groepen ga noemen per decennium. 

Jaren 60 bak 17: Pretty Things, P.J. Proby (3), Procol Harum, Q'65 (2), Radha Krishna Temple, Ramrods, Lon Ramsey, Kenny Rankin, Marco Remez Y Sus Tipicos, Reparata & The Delrons, Paul Revere & The Raiders, Paul Rich, Cliff Richard (3), Righteous Brothers Band.

Jaren 70 bak 6: Petula Clark, Jimmy Cliff, Clout, Joe Cocker (2), Dave & Ansell Collins, Ray Conniff, Alice Cooper, The Corries, Corry & De Rekels, Gene Cotton (2), Julie Covington, Creedence Clearwater Revival, Jim Croce (2).

Jaren 80 bak 9: Johnny Hates Jazz, Grace Jones, José, Nik Kershaw (2), Kid Creole & The Coconuts, Kingsize Dick, Lenny Kravitz, Krush, Patti Labelle, Denise Lasalle, Level 42 (2).

De jaren zeventig-bak gaat komende vrijdag op herhaling in de 'Spirit Of The Seventies' maar dan alleen met platen die ik zelf heb uitgezocht. Een kans op een tweede maal Corry & De Rekels kan ik daarmee meteen uitsluiten! 

https://pixeldrain.com/u/wZ4yeFeL

Do The 45 Valentijnsdag-editie

Het is nog altijd iets van een ritueel: Na het afsluiten meteen de show kortwieken, uploaden naar Pixeldrain en dan het bericht schrijven op Facebook. Ofwel: De volledige speellijst weergeven. Op Soul-xotica heb ik vorige week geen drukte gemaakt (hoewel er dan geen 'Do The 45' is), maar vanavond wil ik wel even extra uitpakken. De speellijst is namelijk niet ter plekke gemaakt, maar heeft een grondige voorbereiding gehad. Alhoewel? Het eerste plan is om een show te maken met alleen maar vreemdgangers maar daarvoor moet ik alle bakken door spitten. Als ik dit bij de Amerikaanse originelen heb gedaan, heb ik inmiddels een lijst van een aantal pagina's en met méér dan alleen mensen die in het verkeerde bed slapen met de verkeerde partner. In de soul-dj-wereld draait alles om 'origineel' en daar staan Amerikaanse persingen hoog aangeschreven. Omdat ik een show heb gedaan met US-originals ga ik een uitgebreide speellijst maken. Inclusief platenlabel, catalogusnummer, A- of B-kant en het oorspronkelijke verschijningsjaar. In het eerste uur doe ik een 'algemeen eerbetoon' aan de denkbeeldige dame in mijn leven. 

1. Two Occasions - The Deele (Solar B-70015, A, 1988)

2. Everybody Is Weak For Somebody - Cliff Nobles (Atlantic 45-2380, A, 1967)

3. Sexy Girl - The 9th Creation (Pye 71069, A, 1975)

4. What More Can I Ask For - Star-Tels (Larmarr 1000, B, 1970)

5. I Thank You Kindly - Diane Lewis (Wand WND 1183, A, 1968)

6. Today I Started Loving You Again - Bettye Swann (Atlantic 45-2921, A, 1972)

7. Give Me Some Of Your Sweet Love - Barbara Acklin (Capitol 4061, A, 1975)

8. Love You More - Donna Mitchell (Gamma GR-531, A, 1984)

9. The Best Thing A Man Can Ever Do For His Woman - Lou Courtney (Epic 8-500046, A, 1974)

10. Sugar Daddy - Levert Allison (Elbejay 103, A, 1970)

11. Sugar Mama - Benny Gordon (Estill A-1000, A, 1972)

12. Dedicated To You - Barbara Mason (Charger CRG-111, B, 1965)

13. Tribute To A Black Woman - Barnie Hayes (Double Soul D-S 1044, A, 1970)

14. The Girl Next Door - Jay Blackfoot (Sound Town ST-0017, A, 1985)

15. Make Love To Me - Maxine Brown (Avco AV-4585, A, 1971)

16. Let Love Fill Your Heart - Meditation Singers (Checker 5046, B, 1968)

Natuurlijk is 'Do The 45' niet zomaar een radioshow en gaan we geen drie uren vullen met zoete liefdesliedjes. In het tweede uur gaan we eens flink buiten de deur slapen en onze geliefde bedonderen. Op haar beurt maakt zij ook dankbaar gebruik van de situatie om haar leven te verrijken met vriendjes. 

1. If You Don't Cheat On Me, I Don't Cheat On You - R.B. Hudmon (Atlantic 45-3318, A, 1975)

2. Sharing You - Mitty Collier (Chess 1953, A, 1966)

3. Hey Mr. Paul - Realinda (Perception P-525, A, 1973)

4. Mrs. Woman - The Earls (Columbia 3-10225, A, 1975)

5. Stranger In My Bed - Vernon Garrett (Glow Hill GH 1001, B, 198?)

6. Did I Come Back Too Soon - Freddie North (Mankind M-12009, B, 1972)

7. I Ain't Going Where You're Going - Pat Cooley (Ichiban 87-118, A, 1987)

8. Meet Me Half Way - Reuben Bell (Alarm 2121, B, 1977)

9. If I Could See The Light - The 8th Day (Invictus IS-9107, A, 1972)

10. While You're Out Looking For Sugar - The Honey Cone (Hot Wax HS 6901, A, 1969)

11. You Must Be Making Love - Clay Hammond (Mercury 1-48994, B, 1973)

12. Are You Living With The One Your Loving With (tikfout op label) - Eddie Giles (Alarm ALM-106, A, 1973)

13. Who Are You Gonna Love - Rozetta Johnson (Clintone CT-003, A, 1971)

14. Married But Not To Each Other - Denise Lasalle (Westbound WT-5019, A, 1975)

15. I Am Your Woman, She Is Your Wife - Barbara Mason (Prelude PRL 71103, B, 1978)

16. She'll Never Be Your Wife - Irma Thomas (Fungus F 15119, A, 1973)

In het derde uur berijden we andermaal de scheve schaats, maar zullen worden betrapt. De denkbeeldige vrouw in mijn leven statpt de deur uit. Het 'Listen very carefully'-grapje is écht! Ik meen even driemaal 'You Don't Love Me No More' te hebben gevonden maar ontdek dan dat Jimmy Norman de rollen heeft omgedraaid. 

1. I Don't Want To Leave You - Little Hooks (United Artists 50932, A, 1972)

2. Who's Cheating On Who - Orange Sunshine (Prodigal P0621F, A, 1975)

3. See You Next Weekend - Jimmy Lewis & Peggy Scott-Adams (Miss Butch MB-210, A, 1997)

4. We're Getting Careless With Our Love - WIllie Clayton (Kirstee KR-1011-45, A, 1988)

5. The Joke's On Me - The Corvells (Cub K9122, A, 1963)

6. If I Hadn't Slipped Up And Got Caught - Bobby Patterson (Granite G 536, A, 1976)

7. Please Forgive Me - Du-Ettes (One-derful! 4827, A, 1964)

8. Operation Heartbreak - Aretha Franklin (Columbia 4-42157, A, 1961)

9. The Woman Don't Live Here No More - Otis Clay (Hi 45-2266, A, 1974)

10. These Are The Things That Make Me Know You're Gone - Howard Tate (Lloyd Price's Turn Table TT-505, A, 1969)

11. Your Baby Doesn't Love You Anymore - Ruby & The Romantics (Kapp K-665, A, 1965)

12. You Don't Love Me No More - Madeline Bell (Ascot AS-2156, A, 1964)

13. You Don't Love Me No More - Candi Staton (Fame 91005, A, 1972)

14. I Don't Love You No More - Jimmy Norman (Little Star 113, A, 1962)

15. Trying To Sleep Tonight - Clarence Carter (Ichiban 88-135, A, 1988)

16. Everybody Go Home - Eydie Gormé (Columbia 4-42854, A, 1963)

17. Don't Say Goodnight And Mean Goodbye - The Shirelles (Scepter 1255, A, 1963)

Hier is de link om de volledige drie uren te beluisteren: https://pixeldrain.com/u/N9TY7G2A

Rondje gebak 70s: Bak 23

Er heerst topoverleg op de redactie, tot zover er sprake is van een redactie. Ik loop nog altijd een bericht achter en heb eerst het plan om ook te beginnen met de jaren zestig. Dat gaat dit weekend niet gebeuren. Vandaag wil ik de seventies doen met de link, morgen de link van 'Do The 45' en zondag 'The Vinyl Countdown'. Bovendien wil ik dit weekend ook 'Het zilveren goud' doen. Dat bericht achterstand kan ik dus mooi voor deze projecten gebruiken? Er is maar één plaat in de bak van deze week die in aanmerking komt voor de nummer 1, alleen ontbreekt het nummer in de bakken. Ik moet heel hard nadenken. Het klopt dat ik ergens vorig jaar een upgrade heb gekocht. Waar moet die dan liggen? Op een stapeltje op zolder: Allemaal 'dubbele' singles die ik nog moet vervangen in de desbetreffende bakken. Vooral kijken en vergelijken en het beste exemplaar bewaren. Gelukkig vind ik de single van Skylark op tijd. Ik ga eerst met de cijfertjes beginnen. 

De 23e bak bestaat ook uit 135 singles zoals het hoort. Deze loopt van een 'new addition' tot en met een plaat die ik per ongeluk als 'new addition' heb genoteerd. De eerste single in de bak is 'Suzanne Suzanne' van The Secrets uit 1972 en de laatste is 'Skweeze Me Pleeze Me' van Slade uit 1973. Dan nu het lijstje van bands en artiesten met drie of meer singles in deze bak. 

Neil Sedaka (4), Sensational Alex Harvey Band (3), Sheila (&) B. Devotion (7), Shepstone & Dibbens (3), Tony Sherman (4), Shirts (3), Shocking Blue (13), Shoes (6), Showaddywaddy (4), Shuffles (3), Labi Siffre (4), Silver Convention (3), Carly Simon (3), Joe Simon (3), Paul Simon (4), Simon & Garfunkel (4), Sir Douglas Quintet (3), Sister Sledge (3), Peter Skellern (3) en Slade (7). Van de laatste band zijn dat de eerste zeven, in totaal heb ik er twintig. De top tien ziet er als volgt uit. 

10. Symfonietta - Serenade (1970)

9. A Little More Line - Labi Siffre (1970)

8. Howzat - Sherbet (1976)

7. Jesus Was A Cross Maker - Judee Sill (1971)

6.. Laugh And Walk Away - The Shirts (1979)

5. Kodachrome - Paul Simon (1973)

4. Only The Beginning - Seventh Wave (1976)

3. Worlds Apart - The Sinceros (1979)

2. Never Marry A Railroad Man - Shocking Blue (1970)

1. Wildflower - Skylark (1972)

Buiten de top tien en artiesten en bands in deze top tien kunnen jullie muziek verwachten van de volgende bands en artiesten: Sex Pistols, Shabby Tiger, Sheila B. Devotion, Peter Shelley, Tony Sherman, Showaddywaddy, Shuki & Aviva, Silvio, Simon & Garfunkel, Simplisties Verbond, Sister Sledge en Slade. De show is hier te beluisteren. https://pixeldrain.com/u/azAe1JYT Overigens ga ik binnenkort eens een verhaal spenderen aan Skylark want ook het eerste album van de band is een resident op mijn draagbare muziekspeler.