Honderd achteruit 2024: Manfred Mann

Op zichzelf heb ik de singles van Mark nog liggen. Daar hebben jullie zelf wellicht al een oordeel over hebben kunnen vellen want het bestrijkt het eerste anderhalf uur van 'Do The 45' van afgelopen zaterdag. Vanmiddag is een pakket binnengekomen van Chris met méér Engelse persingen maar daarvoor wacht ik even het volgende pakket af en maak er dan één bericht van (met zestien Engelse persingen). Ik heb een week geleden de 'Honderd achteruit' over 2023 besloten en over een maand hebben we ook alweer de Gele Bak Top 100 van 2026. Ik wil dus alvast een beginnetje maken met 2024. De nummer 1 in de Gele Bak Top 100 van twee jaar geleden is 'Don't Wanna Say Goodbye' van The Raspberries en deze heb ik op 19 augustus 2024 voorzien van een bericht. Op nummer twee staat een andere 'big want'. Mijn eerste single is een thuisbrenger, afgelopen jaar heb ik een fraaie upgrade gevonden met fotohoes. De nummer twee in de lijst is 'Ragamuffin Man' van Manfred Mann uit 1969. 

Iets meer dan een half jaar geleden heb ik hier Manfred Mann's Earth Band te gast gehad met 'California' uit 1978. Daar fiets ik gelukkig voorbij aan de jaren zestig en dus mag het verhaal vanavond gaan over dat betreffende decennium. Op 19 juli 2023 hang ik rond op Discogs en tref de handel van een grootgrutter het zuidwesten des lands. Ik geloof dat 'Indian Summer' van Audience één van de voornaamste redenen is geweest maar de man heeft meerdere mooie titels op voorraad. Waaronder dus ook 'Ragamuffin Man' waarmee een wens in vervulling gaat. Op 22 juni 2024 laat ik mij verleiden tot 'Burning Of The Midnight Lamp' van Jimi Hendrix en deze dealer heeft ook 'Ragamuffin Man' met fotohoesje en voor een zeer fraaie prijs. Helemaal dik in orde!

Manfred Sepse Lubowitz is de naam in zijn paspoort en hij ziet op 21 oktober 1940 het levenslicht in Johannesburg. Hij groeit op in de Litouws-Joodse gemeenschap in Johannesburg en leert piano spelen op jonge leeftijd. In de vroege jaren zestig is hij als jazzpianist te bewonderen in menig club, maar Manfred moet niets hebben van het apartheidsregime in Zuid Afrika en besluit in 1961 de oversteek te maken naar Engeland. Hij gaat eerst aan de slag als recensent voor een jazz-magazine en neemt daarvoor het pseudoniem Manfred Manne aan. De achternaam is geïnspireerd door de jazzmuzikant Shelley Manne. Al snel wordt de laatste 'e' weggelaten en zal de wereld hem leren kennen als Manfred Mann. Hij vormt een groot jazzgezelschap met Mike Hugg dat de Mann-Hugg Blues Brothers gaat heten. Toch gaat brood met suiker al snel vervelen en moeten ze commerciëler worden om wat centen te verdienen. De Mann-Hugg-band krimpt tot een gezelschap van vijf mannen met Paul Jones op de leadzang en de band wordt onderdeel van de British Invasion. 'Do Wah Diddy Diddy', 'Pretty Flamingo' en 'Mighty Quinn' zijn alledrie goed voor een nummer 1 in Engeland. De eerste piekt eveneens op 1 in Amerika. 

'Do Wah Diddy Diddy' heeft helemaal niets te maken met de jazzy en bluesy roots van de mannen en dit veroorzaakt een tweestrijd die ook gaande is bij The Yardbirds. De elpees lenen zich uitstekend voor het meer rootsy werk, maar op de single moet het commercieel aanvaardbaar zijn. Intussen is Manfred Mann wel één van de favorieten van Bob Dylan en het schijnt dat hij 'Mighty Quinn' heeft geschreven met Manfred Mann in gedachten. Ook biedt Manfred Mann een podium aan Randy Newman. In 1966 komt de band dan toch in de moeilijkheden. Mike Vickers is druk met het arrangeren en orkestreren voor anderen en Paul Jones ambieert een parallelle solo-carrière plus een loopbaan als acteur. Jones blijft zolang er nog geen vervanger is gevonden, maar Vickers vertrekt nog voor die tijd. Er wordt wat geschoven qua instrumenten en dan meldt Mike D'Abo zich als de nieuwe zanger. Het valt samen met het einde van het contract met His Master's Voice en de overstap naar Fontana. Nog altijd zijn de elpees vaak erg jazzy maar lijkt het soms alsof de singles steeds minder nietszeggend worden. In 1968 verzorgt de groep de soundtrack voor 'Up The Junction' en dat levert een hitsingle op. 'Mighty Quinn' is de laatste opleving voor de oorspronkelijke Manfred Mann. Bob Dylan speelt de demo op cassette voor Manfred Mann en deze roept uit: 'Wat een ontzettend goed nummer, maar wie is die zanger? Wat zingt die vent vals!'. De Bob Dylan-demo zal later op zijn 'Self Portrait'-album komen en, ja, dat is niet een beetje vals! 

'Ragamuffin Man' is de laatste voetnoot van Manfred Mann als popgroep onder deze naam. De single bereikt een achtste plek in Engeland, in Nederland komt het niet verder dan de Tipparade. Kort daarop valt de band uiteen en gaan Mann en Hugg verder met Chapter Three dat uiteindelijk zal uitmonden in Manfred Mann's Earth Band. Alhoewel? Er zullen in die eerste jaren een paar singles verschijnen in Europa die nog gewoon als Manfred Mann zijn, maar het heeft niets met de jaren zestig-band van doen. 

Singles round-up: mei 8

Ho, wacht even Gerrit! Het is inmiddels de tweede week van juni! Afgelopen weekend ben ik weer eens bezig met het terugzetten van singles in de 'tijdelijke Blauwe Bak' als ik opeens een tweetal singles zie met de plastic Juno-hoesjes erom heen. Dat betekent vaak één ding. Ze zijn nog niet op de foto geweest voor een 'Singles round-up'. Even nakijken en... warempel. Ik zou oorspronkelijk van plan zijn geweest om ze in een laatste 'Singles round-up' te doen met nieuwe releases of anders op zijn minst direct in de volgende maand te behandelen. Dat is tot op heden nog niet gebeurd en dus voeg ik een 'Singles round-up' toe aan de bestaande reeks van mei. De eerste single ben ik eigenlijk al een beetje 'vergeten' en ga ik deze week tot Week Spot maken. Het wordt vandaag dan ook niet een hele uitgebreide 'Singles round-up', het is meer dat ik de schade wil inhalen. 

* Annie & The Caldwells- I Made It (UK, Luaka Bop, 2025)
Dit plaatje mag deze week de Week Spot zijn en dus ga ik straks nog eens het verhaal uit de doeken doen. Op de b-kant staat 'I'm Going To Rise' en dat is een meer 'deep gospel' van de dames. De hoofdmoot van de single is echter de dansvloer-kraker 'I Made It' in zijn oorspronkelijke hoedanigheid. 

* Lyn Collins- Mama Feelgood (Japan, King Groove, 2026)
Uiteraard is dit een nummer uit de vroege jaren zeventig maar het betreft hier een speciale mix door Mister Mushi. De single heeft zelfs de tiende plek gehaald in de 'Eindstreep' over mei maar heeft desondanks geen bericht gekregen op Soul-xotica. Bij deze dus. Ik durf Mister Mushi wel te bestempelen als de Japanse Kenny Dope. Een dj met een neus voor eigenzinnige plaatjes. Hij voegt eigenlijk alleen wat extra bas toe aan de bestaande nummers en benadrukt de originele baspartijen en breidt ze uit waar mogelijk. Hij brengt zijn platen uit op zijn eigen King Groove-label en met twee plaatjes van het Amerikaanse King-label hoeft het etiket weinig aanpassing. De toevoeging van Groove aan de naam en verder oogt het als een seventies-productie op King. Op deze single staat het aantrekkelijke 'Mama Feelgood' van Lyn Collins en op de flip het klassieke 'Soul Power '74' van Maceo & The Macks. Twee essentiële James Brown-producties die alleen maar beter worden na de behandeling van Mister Mushi. 

* Mr. Thelonious- Mechanical (US, Galaxy Sound Co., 2026)
Nu al één van de ontdekkingen van 2026. Zoveel als ik van Mr. Thelonious heb gehoord in de afgelopen maanden heeft hij me nog nooit teleurgesteld. Nu neemt hij 'I'm Your Mechanical Man' van Jerry Butler onder handen, van oudsher een album-track uit 1974. Hij nodigt andere dj's uit hun visie te delen op het nummer want voorts bevat de single de 'stems' voor de 'drum break'. Overigens is dit de vijftigste release op het Galaxy Sound Co.-label en zeker al de zevende dit jaar van de hand van de mysterieuze Mr. Thelonious. 

* Santamarai Brothers- EP We Got Latin Soul (Canada, Sosilly, 12", 2026)
Met zo'n titel heb je meteen mijn aandacht, maar toch moet ik concluderen dat het niet helemaal is wat ik ervan verwacht. Alleen 'Acid Soul', met veel samples van Ray Barretto, is als eerste nummer op de b-kant het meest interessant. Het zijn twee broers die resideren in Canada en zich vooral bezig houden met moderne dansmuziek en de EP is me dan ook iets aan de té hippe kant. 'Acid Soul' past echter wel weer in het straatje van Cheeba's Latin Bros. en dat trekt me over de streep, voor de rest kan ik voorlopig nog niets interessants ontwaren op de EP. 
 

*Radiolinks: 6 en 7 juni

Is het druk in een chatroom op de zaterdagavond? Nee, het is praktisch gezien nooit druk in onze chatroom als je het vergelijkt met een jaar of elf geleden. Ik denk zelf lange tijd dat het gewoon een andere tijd is en dat de chatroom gewoon zwaar uit de mode is. Dan ontdek ik het radiostation waar een goede vriend voor werkt. Daar is de chatroom nog altijd een vast onderdeel van de shows en is bij menig live-show de 'kamer' tot de nok toe gevuld. Iemand schenkt cocktails, er wordt gedanst en bovenal plezier gemaakt. Het heeft de atmosfeer van onze chatroom in 2014-15. Maar goed, ik trek altijd een paar vaste luisteraars naar de chatroom en gisteravond ben ik opnieuw erg dankbaar voor de chat. Mijn Schotse maat begint opeens erg 'random' over naan-brood, een 'running gag' van jaren geleden. Ik begrijp het even niet zo goed en dan wordt het één uur en bedankt hij me voor de show. Huh? Het blijkt dat ik de stream ben kwijtgeraakt. Een fragmentje met de 'running gag' is het eerste dat wordt gedraaid op de jukebox. Dus kijk ik na de show waar ik de stream ben kwijt geraakt. Dat is in de aankondiging van Delvon Lamarr Organ Trio. Deze heb ik met de promo's en Mel & Tim na de show opnieuw opgenomen en ertussen geplakt. Ik refereer in het derde uur nog wel naar 'missing minutes', maar daar hebben jullie als luisteraar geen last van. Hierbij de speellijst. Tussen Al Wilson en The Platters zijn het alle platen van Mark die ik komende week van een bericht mag voorzien. In het eerste uur de jaren zeventig, tachtig en negentig, de sixties in het tweede uur. 

Uur 1
1. Show And Tell - Al Wilson (Bell, UK, 1973)
2. Don't Hurt No More - Buddy Ace (Blues B Us, US, 1990)
3. Lies Lies Lies - Brenda & The Tabulations (Top & Bottom, US, 1970)
4. Everybody Sing - Ray Charles (Crossover, US, 1973)
5. I've Got A Feeling We'll Be Seeing Each Other Again - Johnny Dean (Magic 7, US, 1984)
6, Treat Her Like A Lady - Monk Higgins (United Artists, US, 1972)
7. Peace Of Mind - Skip Jackson (Capitol, US, 1973)
8. I'll Be Here - Jay & The Techniques (Gordy, US, 1972)
9. Let Me Come Inside - Mu Band (Zephyr, US, 1979)
10. Someone To Call My Own - Spellbound (Heat, US, 1986)
11. Can't Count The Days - Jeb Stuart (Kent, US, 1971)
12. Falling In Love With You - Nolan Struck (Retta's, US, 1978)
13. My Nerve's Gone Bad - Nolan Struck (Retta's, US, 1980)
14. Keepin' My Head Above Water - Dionne Warwick (Warner Bros., US, 1977)
15. I Don't Know Why - J. Jones & The Northernaires (JAS, US, 1970)

Uur 2
1. Doing Things Together With You - Madeline Bell (Philips, US, 1968)
2. Please Send Me Someone To Love - Wade Flemmons (Vee Jay, US, 1961)
3. It Takes A Whole Lotta Woman - WIllie Gauff & The Love Brothers (Eureka, US, 1969)
4. Never Can You Be - Margie Joseph (Volt, US, 1969)
5. Goodbye My Lover Goodbye - Robert Mosley (Capitol, US, 1963)
6. Everybody's Hip Huggin' - Robert Parker (Nola, US, 1967)
7. Many's The Slip Twixt The Cup And THe Lip - The Present (Mercury, US, 1967, re: 1977)
8. Soul Serenade - Lou Rawls (Capitol, US, 1968)
9. I Learned It All The Hard Way - Howard Tate (Verve, US, 1967)
10. Lover's Chant - Dee Dee Warwick (Mercury, US, 1966)
11. Washed Ashore - The Platters (Stateside, UK, 1967)
12. Nothing But Reasons - The Rayvelles (Funk Night, US, 2024)
13. One Black Candle - The Rayvelles (Funk Night, US, 2026)
14. A Sua Diversao - Ana Frango Elétrico (Psychic Hotline, US, 2025)
15. Good Love - Natasha Watts (LRK, UK, 2026)
16. Chicken Leg - Delvon Lamarr Organ Trio (Colemine, US, 2026)

Uur 3
1. Backfield In Motion - Mel & Tim (Pink Elephant, NL, 1969)
2. Comin' Home Baby - Mel Torme (London Atlantic, UK, 1962)
3. Nothing Like Be Present - Jo-Ann Hamilton & The Kevin Fingier Collective (Fingier, UK, 2026)
4. You Don't Care - Arthur Alexander (Kapp, NL, 1965)
5. Light My Fire - Rhetta Hughes (South Street Soul, UK, 1968, re: 2026)
6. The First Time Ever I Saw Your Face - Marcia Griffiths (Harlem Shuffle, UK, 1974, re: 2026)
7. We're In This Thing Together - The Carrolls (CBS, UK, 1969)
8. Stop Wait A Minute Girl - The Valdons (Secret Stash, US, 2013)
9. All Day Long - The Valdons (Secret Stash, US, 1972/73, re: 2026)
10. God Only Knows - Betty Everett (Fantasy, UK, 1975)
11. This Is It - Millie Jackson (Spring, UK, 1980)
12. Reach For My Love - The Sunburst Band (Z Records, UK, 2026)
13. Nothing Short Of A Miracle - Tyrone Ashley (Pye, UK, 1976)
14. Hound Dog - Jeanette Williams (Action, UK, 1970)
15. What's Good About Goodbye My Love - The Flirtations (Deram, UK, 1969)
16. Leave The Door Open - Silk Sonic (Atlantic, US, 2021, re: 2026)

Met het temperatuurverschil maakt het dat ik de muts heb opgezet en de sjaal om. Gelukkig brengt Napoleon mij een dampende kop koffie om op temperatuur te blijven. Do The 45 staat hier op jullie te wachten. Vanavond volgt de link van The Vinyl Countdown. 

Hier is dan de link naar The Vinyl Countdown. Veel 'New additions' in de show van vanavond en van een flinke lengte maar ik kom desondanks uit op drie uren. De groepen en artiesten zijn weer per decennium gebundeld. 
Jaren 50/60: The Vogues, Tetman De Vries, Adam Wade, Dionne Warwick, Lenny Welch, Gerhard Wendland, West Side Story, Tony Joe White, Eoger Whittaker, Marty Wilde, Andy Williams (3), Larry Williams en Stevie Wonder. 
Jaren 70: Joan Baez, Adrian Baker, George Baker, Barclay James Harvest, Claudja Barry, Shirley Bassey (2), Bay City Rollers, Beach Boys, Beatles, Be Bop Deluxe, Betty Beck, Bee Gees, Benelux & Nancy Dee, Barry Biggs en Bill & Buster.
Jaren 80, 90, 2000s: Eton Crop, Extreme, Agnetha Faltskog, Phil Fearon & Galaxy (3), The Fixx, Flash & The Pan, Dan Fogelberg (2), Four Tops, Freiheit en Otis Funkmeyer Band. 

*Rondje 70s gebak: Bak 24

De show heb ik net besloten en ik ben erg aan ontspanning toe. Vandaar dat ik het 'Rondje 70s gebak' vanavond even snel doe voordat ik mezelf ga verliezen in de schatkamers van Youtube en Hilversum als de eerste me niet het gewenste resultaat kan brengen. In het laatste geval wil ik 'De Schatkamer' van harte aanbevelen. De publieke omroepen hebben eindelijk besloten de deuren naar de archieven eens wagenwijd open te zetten. Er is helaas veel materiaal dat in de loop der jaren verloren is gegaan, maar ik heb de afgelopen week al fragmenten gezien waarvan ik had gedacht dat ik ze nooit meer zou zien. In de radioshow van avond opper ik het idee om in de zomer een Top 100 samen te stellen uit de top tien-lijstjes sinds januari en deze in drie shows uit te smeren op de radio. Dat helpt me in ieder geval de zomer te overbruggen. Zoals het nu lijkt ga ik eind augustus de bakken weer opnieuw indelen waarna ik eventueel een nieuwe ronde kan starten in 'Spirit Of The Seventies'. Ik weet niet of het 'gebak' zich dan voortzet want in december ga ik de bakken weer opnieuw inrichten voor volgend jaar. Nu dan eerst de 24e bak uit de verzameling. 

Deze trapt af met zowel de Engelse als de Nederlandse persing van 'Cum On Feel The Noize' van Slade en eindigt ook met een dubbele single. Ik heb 'Caroline' van Status Quo in zowel de Engelse als de Duitse uitdossing. Toch zijn het er precies 135 singles in deze betreffende bak. Het lijstje van artiesten met drie of meer singles: 

Slade (12), Sly & The Family Stone (3), Hurricane Smith (6), O.C. Smith (3), Smokie (8, waaronder 2 als Smokey), Soulful Dynamics (6), Southern Comfort (3), Sparks (8), Specials (3, de Engelse band uiteraard), Spinners (3), Spooky & Sue (4), Alvin Stardust (4), Ringo Starr (7) en Status Quo (4). 

De top tien ontstaat na veel wikken en wegen en verandert zelfs nog tijdens de uitzending. 

10. It Don't Come Easy - Ringo Starr (1971)

9. Empty Faces - Solution (1977)

8. If You Think You Know How To Love Me - Smokey (1975)

7. Cool For Cats - Squeeze (1979)

6. How Does It Feel - Slade (1975)

5. Dancing Barefoot - Patti Smith (1979)

4. Afternoon Delight - Starland Vocal Band (1976)

3. Summer Is Over - Dusty Springfield (1974)

2. Moonlight Feels Right - Starbuck (1976)

1. Love Song - Mike Starrs (1974)

Van Slade, Smokie, Solution en Starbuck zit nog een tweede in de show. Verder muziek van de volgende artiesten: Slik, Sly & The Family Stone, Hurricane Smith, Smoke, Soulful Dynamics, Sparks, Specials, Ronnie Spector, Spirit Of St. Louis, Spooky & Sue, Pamala Stanley, Alvin Stardust, Candi Staton en twee van Status Quo. 

De show is hier te beluisteren. 

Singles round-up: juni 2

Het kan nog wel eens? Het is natuurlijk niet lang geleden dat ik voor het laatst iets uit Amerika heb besteld. De vorige keer is in maart met 'Jolene' van Gloria Ann Taylor. Bij Discogs betaal je de invoerkosten meteen en ook het percentage dat Trump rekent voor exportproducten. Ik zou verwachten dat ik nog een extra heffing zou krijgen bovenop het bedrag dat ik voor Silk Sonic heb betaald, maar nee... Dit is de totaalprijs. Dat valt me reuze mee! Overigens zou ik alle 'charges' zonder verder gemopper hebben betaald want daarvoor wil ik de plaat té graag hebben. Silk Sonic is vanmiddag gearriveerd in het gezelschap van Natasha Watts. Het eerste Juno-pakket heb ik al een week, de tweede is dinsdag gearriveerd. Vijf 'oudere' titels die opnieuw zijn geperst en vier hagelnieuwe singles. Ik ga de apparatuur aanzwengelen. 

* Marcia Griffiths- The First Time Ever I Saw Your Face (UK, Harlem Shuffle, 1974, re: 2026)
Het feest begint meteen met een 'oddball' maar wel met een aparte associatie. Als ik in 2009 op de Paaz verblijf jaagt een patiënte me de schrik op het hart als ze me een elpee laat zien die ze heeft gesmolten tot een fruitschaal. Ze wijst me een kast in de woonkamer vol oude elpees van de bibliotheek die voor deze doeleinden beschikbaar zijn gesteld. Ik kan mijn ogen niet geloven. Er zitten een paar tussen die ik wel móet redden. Het album van Marcia Griffiths is niet meer te draaien, maar gaat desondanks mee. Via collega-presentator EmZ leer ik 'First Time Ever' kennen omdat zij het zeer geregeld in haar show draait. Een onverwoestbaar mopje lover's rock. Ik heb al een paar singles uitgezocht als Juno deze aanprijst. Een forse prijs maar ik haal de hand over het hart. Er zit in ieder geval goed wat muziek in deze persing, de bas is bijna voelbaar op mijn normale stand. Soulvol genoeg voor de Blauwe Bak. Op de keerzijde doet ze 'Gypsy Man', dat is The Impressions' 'Gypsy Woman' na de operatie. 

* Jo-Ann Hamilton & The Kevin Fingier Collective- Nothing Like The Present (UK, Fingier, 2026)
Van meneer Fingier hebben we al meerdere platen en met name zijn single met Diane Ward van een paar jaar geleden blijft een enorme favoriet. Het gerucht is nu sterk in ontwikkeling en je moet er snel bij zijn voordat ze zijn uitverkocht. 'Nothing Like The Present' is geknipt voor de Engelse Mod en Northern Soul. Hoewel ik mijn reserveringen heb bij het laatste genre klinkt dit oprecht goed en soulvol. Dat is wel iets anders dan de meeste huidige Northern Soul-platen waar het idee verzand in een snelle groove en niets meer. Voor dezelfde dansers staat de instrumentale versie op de b-kant. 

* Rhetta Hughes- Light My Fire (UK, South Street Soul, 1968, re: 2026)
Ik noem het beestje bij de a-kant maar bij de aanschaf neig ik al meer naar de keerzijde. Rhetta maakt in 1968 een elpee met veelal covers. 'Light My Fire' is uiteraard het mopje van The Doors. Ik geef José Feliciano altijd de schuld, maar ik weet niet wie het nummer heeft vertraagd. Rhetta gebruikt eveneens dat arrangement. Buiten een eigenzinnige brug is dit het bekende recept van een 'Light My Fire'-cover. Op de keerzijde doet ze 'You're Doing It With Her' van de hand van Joshie 'Jo' Armstead. Hier klinkt Rhetta meer als de zangeres van 'Hip Old Lady On A Honda' en het is zonder meer de soulvolle kant van de twee. Ook nu vind ik hem direct aangenamer dan 'Light My Fire'. 

* Delvon Lamarr Organ Trio- Chicken Leg (US, Colemine, 2026)
De comeback van Devon Lamarr naar het schijnt. Er is een tijd geweest dat ik iedere Colemine-release aanschaf maar dat is alweer een tijdje geleden. Ik ben kritischer geworden, ook al ben ik in geval van Delvon Larmarr misschien iets té goed geweest. Ik heb het eigenlijk niet zo op instrumentale nummers. 'Chicken Leg' is geheel in de stijl van bijvoorbeeld The Ramsey Lewis Trio. Lamarr zorgt voor de melodie met zijn Hammond B1 terwijl de gitarist en drummer het strikt noodzakelijke doen voor de groove. 'If I Could' gaat vervolgens richting de 'low rider' en ik denk dat dit voor mij de doorslaggevende rol heeft gespeeld. Toch mis ik meteen de zoete stemmen van een echte 'low rider'-klassieker. 

* The Rayvelles & Star Anice- One Black Candle (US, Funk Night, 2026)
Vorig jaar april heb ik geschreven over hoeveel details ik nog weet te herinneren van het jaar ervoor. Eigenlijk is dat twee jaar na dato nog steeds het geval. Zonder dat ik besef wat er aan de hand is of wat er gaat gebeuren, lijkt het alsof ik het laatste half jaar in het leven van mijn broer heel bewust heb beleefd. Zo bewust dat het twee jaar later nog altijd als de dag van gisteren is. Ik wrijf mezelf door de ogen als ik de Week Spot van deze week toevoeg aan de lijst. Dan zie ik dat 'Nothing But Reasons' van The Rayvelles de Week Spot is geweest in deze week in 2024. Ik kan het niet geloven! Het feit dat The Rayvelles afgelopen zomer een album heeft uitgebracht, is aan me voorbij gegleden. Nu is daar deze single van datzelfde album waarbij de zangeres haar lange moeilijke naam heeft ingekort tot Star Anice. Het is beduidend uptempo voor The Rayvelles. Star Anice is niet een Marietta Smith en heeft een iets meer algemeen geaccepteerd pop-geluid in haar stem. Evenals 'Nothing But Reasons' is het dermate onweerstaanbaar dat ik de neiging heb om de plaat driemaal achtereen te draaien. Op de b-kant staat 'Your Eyes' en daar gaat het tempo weer naar beneden. Toch moet ik bekennen dat ik niet heel erg kapot ben van de stem van Star Anice en op de a-kant is deze nog het beste uit te houden. 

* Silk Sonic- Leave The Door Open (US, Atlantic, 2021, re: 2026)
Het is een zaterdagmiddag in 2021 als ik samen met mijn collega post ga rondbrengen in Meppel. We gaan met de auto en daar staat de radio standaard op QMusic. We zijn onderweg als ik opeens de oren spits. Ik hoor iets dat ik identificeer als obscure 'sweet soul' uit de vroege jaren zeventig. Deze dj wil wel eens een origineel draaien van een sample. Zo heb ik eens 'Woman Of The Ghetto' van Marlena Shaw gehoord op QMusic. Ik vermoed dat een 50Cent of iemand anders deze vergeten 'oldie' heeft gesampled en dat hij straks de nieuwe versie gaat draaien. Dan hoor ik de naam vallen van Silk Sonic. Eenmaal thuis zie ik dat het een samenwerking is tussen Brono Mars en Anderson Paak. Helaas, alleen op cd-single en digitaal. Het album verschijnt korte tijd later wel op elpee maar nog steeds geen single. Zo kijk ik van tijd tot tijd totdat ik twee weken geleden zie dat de tijd eindelijk is aangebroken. In een gelimiteerde oplage van vijfhonderd is deze inmiddels uitverkocht en gaat voor flinke prijzen over de toonbank. Met de billen bloot? De mijne is met verzendkosten en gunstige dollar ongeveer tachtig euro. Hij is me ieder dubbeltje meer dan waard. Met de aanhoudende populariteit van Bruno Mars gaat deze plaat ook niet heel hard zakken. De b-kant is een live-versie en die laat ik voor wat het is. Gebeden worden verhoord!

* The Sunburst Band feat. Tiffany T'zelle- Reach For My Love (UK, Z Records, 2026)
Ik dacht dat dit een heruitgave was, maar dat blijkt niet zo te zijn. Het is gewoon een speciale single-versie. Dave Lee formeert de band in 1998 als hij nog werkt onder de naam Joey Negro. Hoewel het nieuw is klinkt het als een moddervette jaren tachtig-productie met opnieuw het talent van Dave Lee in de arrangementen. Het klinkt als klassieke soulvolle disco uit lang vervlogen tijden met alleen een aangedikte bas. Queen B Unlimited is eenzelfde laken een pak zonder dat ik negatief wil overkomen. Het zijn beide aantrekkelijke staaltjes jaren tachtig maar dan uit een moderne studio met meer analoog dan digitaal. 

* The Valdons- All Day Long (US, Secret Stash, 1971, re: 2026)
Dus...? Hebben ze toch iets uitgebracht in de jaren zeventig? In 2013 maak ik kennis met The Valdons. Secret Stash is dan bezig aan een compilatie over soul en funk uit Minneapolis en komt de naam tegen van The Valdons. De mastertapes liggen op zolder bij één van de leden en deze zijn bijna vergaan. De huisband van Secret Stash neemt vervolgens drie nummers opnieuw op met de originele leden van de groep. De b-kant van de tweede single is van de oorspronkelijke tape met heel veel ruis. Nu schijnt het dat de groep toch een single heeft gemaakt maar die is reuze zeldzaam. Secret Stash heeft 500 geperst voor Record Store Day en ik heb nummer 401 op de draaitafel liggen. Het is qua zang een beetje als The Esquires maar dan met een prettige funky soul als begeleiding. Het zou zomaar een hele grote hit kunnen worden. 'Love Me, Leave Me' is een ballade en ook op dat vlak overtuigt The Valdons. 

* Natasha Watts- Good Love (UK, LRK, 2026)
Ik heb maanden geleden al besloten dat Ana Frango Eletrico dit jaar de zomerhit mag hebben. Deze krijgt nu geduchte concurrentie van Natasha Watts. 'Good Love' begint met een staccato beat. De toetsen laten weten wat er gaat gebeuren en dan is opeens ook Natasha van de partij. Dit is materiaal voor een zwoele zomeravond met een feestje op het strand. 'Feels Like Sunshine' heeft jazzy percussie en is eveneens een overtuigende kant met een prettige 'hook'. Misschien zelfs wel mijn favoriet hoewel het een 'double-sider' is. 

Komende zaterdag zijn een goed deel van bovenstaande singles te horen in 'Do The 45' plus de Engelse persingen van maandag en de 26 van Mark die jullie nog te goed hebben. 'Fingers crossed' en het nieuwste pakket van Chris is dan ook binnen. 

Beeld uit het verleden: 5 juni 2015 en 2016

Aanvankelijk zou ik het plan hebben gehad om door te gaan met de partij van Mark in de 'Singles round-up'. Tegelijk wil ik ook graag de nieuwe singles even beter leren kennen en zie daar: Verandering van plannen. De singles van Mark zullen zaterdag grotendeels voorkomen in 'Do The 45' en dan wel met de kanten waarvoor ik de single heb gereserveerd. Dat scheelt volgende week dan weer tijd bij het beoordelen van de platen. Ik heb totaal negen hagelnieuwe singles klaar liggen en die ga ik straks van een berichtje voorzien. Om toch niet meteen achterop schema te komen, moet ik maar even kijken in mijn foto-archief. De computer geeft inmiddels 5 juni aan, want het is na middernacht. Ik heb dubbele bingo. Een foto van 2015 en eentje van 2016, beide met een fiets in de hoofdrol. Alleen liggen de rijwielen in meerdere opzichten mijlenver uit elkaar en zit er zelfs nog een fiets tussenin. Ik vind het wel treffend om ze beide tot één foto te maken en zie hier het resultaat. Links is de spotgoedkope Altra bij de Oude Vaart in Havelte, rechts de Pioneer in de buurt van Doldersum. 

Ik heb, geloof ik, ooit wel eens een overzichtje gedaan van de fietsen. Feit is dat ik na de Marathon Tyros, die ik in 2001 heb gekocht voor de 'Monstertocht', een hele hoop afdankers heb gehad. Nadat de fietsenmaker in de zomer van 2011 heeft geweigerd de Marathon nóg eens te renoveren, koop ik in september 2011 een tweedehandsje bij hetzelfde bedrijf. Deze is in 2013 helemaal 'op' en koop ik via Marktplaats een 'kroegfiets'. Er kan niet veel stuk aan gaan en het ding heeft werkende verlichting. Begin 2015 zakt deze door zijn hoeven. Ik heb absoluut geen cent te makken op dat moment en dus koop ik via Marktplaats een fiets voor dertig euro, als ik me niet vergis. Daarvoor kun je niet veel hebben en dat is het geval met de Altra. Drie maanden later laat ik hem met een lekke band staan aan de kant van de weg. Dat is kort na de bovenstaande foto. Dan tref ik de Multicycle en dat is geen zuivere koffie, maar wel een erg fijne fiets. Toch zal deze ook verder roesten in mijn schuurtje als de Pioneer in beeld komt. De laatste staat ook al sinds 2019 stil. Ik leen fietsen van het werk en in de zomer van 2023 koop ik mijn huidige fiets. Die krijgt later deze maand weer een nieuw ketting en tandwielen van mij en dan kunnen we weer een jaar trappen. 

In 2015 woon ik nog in Nijeveen maar het is met name de vrijdagmiddag/avond dat er een kleine traditie ontstaat. Dikwijls fiets ik vanaf het werk in Meppel over Havelte. Ik doe dan boodschappen bij de Albert Heijn en fiets over Veendijk terug naar Nijeveen. Ik ontdek het plekje langs de Oude Vaart. Enerzijds populair bij vissers, anderzijds hangt de Havelter jongelui hier rond en wordt er vuurtje gestookt. In 2016 woon ik een paar weken in Uffelte en begin de Pioneer net iets onder de knie te krijgen. Volgens mij ben ik vorige week, in 2016, nog eens flink onderuit gegaan en het zal me nog een paar maal gebeuren. De prettige herinneringen en het pure fietsgenot maken dat ik geen afstand kan nemen van de fiets, ook al lijkt het me onwaarschijnlijk dat deze ooit nog de weg op gaat. Ik roep het al jaren, maar het komt er gewoon niet van. In deze staat moet ik blij zijn als ik de ijzerprijs ervoor krijg en dus laat ik hem voorlopig nog even staan. 'De herinnering blijft', zingt Ben Cramer in mijn hoofd als ik naar de foto's van de Pioneer kijk. 

Week Spot: The Platters

Even denk ik dat de Week Spot zichzelf heeft aangemeld. Het is dinsdagmiddag dat ik lees van het overlijden van Dexter Wansel. 'The Sweetest Pain', zeg ik meteen. Dat klopt! Die heb ik recent gekocht en dus kan ik zaterdag twee vliegen in een klap slaan met een eerbetoon en de Week Spot. Ik heb hem zelfs in de lijst staan en wil het bericht gaan voorbereiden als ik zie dat deze niet in de lijst van recente aanwinsten staat. Ik heb de lijst op alle manieren bekeken, zelfs ondersteboven, maar géén Dexter Wansel. Hoe zit het dan? Expansion heeft recent 'The Sweetest Pain' opnieuw geperst en daar heb ik updates over gekregen van Juno. Ik denk dat de plaat zelfs in mijn boodschappenmandje heeft gezeten en dat ik deze eens in een vlaag heb geleegd. Helaas, geen Dexter Wansel in mijn show en de beste man is zondag ook nog eens van ons heen gegaan. Dan moet de Week Spot opeens uit de greep van gisteren komen en dan is The Platters ongeveer de enige kandidaat die nog niet eerder een Week Spot heeft gehad. Deze week dus de klassieke Northern Soul-hit van The Platters: 'Washed Ashore' uit 1967. 

De Britse folkrockband Fairport Convention wisselt vaker van leden dan van sokken en er is een 'grijze' periode rond 1973 dat niemand meer precies weet wie allemaal lid zijn geweest gedurende het jaar. 'Fairport Confusion', spotten de leden zélf. Als de laatste uit de originele bezetting wordt geconfronteerd met de opmerking dat er geen enkel oud lid bij zit die nooit het schip heeft verlaten, antwoordt deze met: 'Lekker boeiend. Als een kerkkoor 150 jaar bestaat hoor je ook niemand klagen dat er geen origineel lid meer bij zit'. Dat is ook het verhaal van The Platters, ook al is de stamboom hiervan wel helemaal bekend. Volgend jaar viert de groep haar 75-jarig bestaan. De eerste Platters bestaan uit de broers Alex en Gaynel Hodge samen met Curtis Williams, Joe Jefferson en Cornell Gunter. De groep tieners wordt geleid door A&R-manager Ralph Bass en deze vervangt al in 1953 Gunter door Tony Williams. Als Herb Reed in 1953 afzwaait uit het Amerikaanse leger vervangt deze Jefferson. Met nog wat bijschaven komt Zola Taylor als zangeres bij de groep en moeten ook de broers Hodge het veld ruimen. De groep komt in contact met Buck Ram en in 1953 wordt de eerste plaat gemaakt voor het Federal-label. In deze jaren neemt The Platters een vroege versie op van 'Only You', maar Federal ziet er geen brood in. Met dank aan The Penguins ('Earth Angel') krijgt de onsuccesvolle groep met Buck Ram aan een contract bij Mercury. 

The Platters zal tot en met 1965 blijven verbonden aan Mercury. 'Only You' is het eerste product op Mercury en meteen goud aan alle kanten. Hetzelfde zal het geval zijn met opvolgers als 'The Great Pretender', 'Smoke Gets In Your Eyes' en... ach... je zingt ze allemaal mee als ze voorbij komen op de radio. De groep zal een enorme inspiratie zijn voor zanggroepen in de daaropvolgende decennia, zélf ondervindt de groep dat het al snel gedateerd klinkt. Zeker als de rhythm & blues ruiger en volwassener wordt en een groep als The Beatles opeens algemeen wordt geaccepteerd. Tussen 1959 en 1965 heeft de groep zelfs twee zangeressen. Naast Zola Taylor maakt Barbara Randolph deel uit van The Platters. Zij zal in de late jaren zestig enkele uitstekende singles maken voor Motown. In de late jaren zestig is Sonny Turner de leadzanger van de groep. Zola Taylor is vervangen door Sandra Dawn. Verder geen beroemde leden behalve dan dat David Lynch uiteraard niet de gelijknamige filmregisseur is. Vanaf 1970 zijn er verschillende Platters actief. Ik heb nog ergens een single van Buck Ram Platters uit de midden jaren zeventig, maar ook Herb Reed heeft zijn Platters vanaf de late jaren zeventig. De naam 'Platters' is geregistreerd en zelfs oud-leden die de groepsnaam in een andere vorm gebruiken, zitten dikwijls fout. Er volgen vele rechtszaken. Ik probeer een logisch verband te vinden om het kort en krachtig samen te vatten, maar helaas... Ik kan er geen touw aan vastbinden. 

In februari 1967 kent The Platters een korte opleving als 'With This Ring' doordringt in de Amerikaanse top 20. 'Washed Ashore', de opvolger, brengt het tot 56 op de Billboard. Zoals ik gisteren heb geschreven in de 'Singles round-up' is 'Washed Ashore' een samenwerking met de 'hippe' songschrijvers Tony Hestor en Richard 'Popcorn' Wylie uit Detroit. Terwijl Motown in deze stad regeert met een ijzeren hand weten Hestor en Wylie zich staande te houden met eigen platenlabels. De 'Detroit Sound' is niet een geregistreerd handelsmerk en dus kunnen de heren een variatie maken op het thema. 'Washed Ashore' mag snel zijn vergeten door de Amerikaanse consument en niet-verkochte exemplaren gaan richting Engeland waar het een grote 'hit' zal worden in de Northern Soul. De b-kant van de single is echter onversneden 'granny pop' zoals iemand op 45cat het noemt. 

Wat ik nog wijs kan maken uit de rechtsgang van The Platters is dat de genoemde Buck Ram Platters eigenlijk zo illegaal zijn als het maar kan. Ook het gebruik door Herb Reed wordt betwist. Maar, nogmaals, het is niet heel erg interessant of relevant voor de Week Spot over wie nu gelijk heeft. Feit is dat 'Washed Ashore' van de laatste bezetting is uit een tijd dat er nog weinig onduidelijkheid is. Wikipedia noemt een laatste bezetting in 2024 welke, ongetwijfeld, nog altijd actief is.