*Radiolinks week 38

Hetzelfde verhaal als vorige week. Ik wil mijn bakje weer even leeg hebben en ook deze tweede jaren zeventig-bak weer terug op zolder hebben voor vanavond. Omdat ik de speellijst wil delen, is het zaak om nu alvast de link te publiceren. Vanmiddag heb ik afgesproken met W. op de Woldberg. Ik kwam haar gistermiddag tegen tijdens het bezorgen en de afspraak was snel gemaakt. Vrijdagavond heb ik, zo gezegd, de tweede jaren zeventig-bak te gast gehad in de 'Spirit Of The Seventies', deze loopt van Baccara tot en met Biddu Orchestra. Tussen Lydia Beck (de 69e single in de bak) en George Baker is het 'Colour by numbers' plus Bad Company en The Beatles in het tweede uur. Helaas begint mijn microfoon kuren te krijgen, ik heb iets erin gelaten om duidelijk te maken waarover ik me zo druk maak. Een paar minuten lang is het alleen maar brommen en zoemen. Spirit Of The Seventies is via deze link te beluisteren. Hieronder de speellijst. 

Uur 1
1. Grüezi Wohl Frau Stirnimaa - Lydia Beck (NL, Telstar, 1973)
2. Tragedy - Bee Gees (NL, RSO, 1979)
3. No Matter What - Badfinger (UK, Apple, 1970)
4. Candy Baby - Beano (US, London, 1974)
5. To Love Somebody 'live' - Bee Gees (US, RSO, 1977)
6. You Ain't Seen Nothing Yet - Backhman-Turner Overdrive (NL, Mercury, 1974)
7. I (Who Have Nothing) - Shirley Bassey (NL, Columbia, 1970)
8. If I Said You Had A Beautiful Body Would You Block Me On Facebook And Call The Police - Bellamy Brothers (NL, Warner Bros., 1979)
9. Lookin' Out For #1 - Bachman-Turner Overdrive (NL, Mercury, 1976)
10. Go North - Richard Barnes (Frankrijk, Philips, 1970)
11. Edge Of The Universe 'live' - Bee Gees (NL, RSO, 1977)
12. Rain Forest - Biddu Orchestra (NL, Epic, 1976)
13. Life Is A Carnival - The Band (Denemarken, Capitol, 1971)
14. How Can You Mend A Broken Heart - The Bee Gees (NL, Polydor, 1971)
15. Paloma Blanca - George Baker Selection (Italië, Warner Bros., 1975)

Uur 2
1. Can't Get Enough - Bad Company (NL, Island, 1974)
2. All Together Now - The Beatles (NL, Apple, 1972)
3. Sorry I'm A Lady - Baccara (NL, CNR, 1977)
4. Muddy Water - Balloon Corps (NL, Probe, 1971)
5. Loop Di Love - J. Bastos (NL, Pink Elephant, 1971)
6. Scotch On The Rocks - The Band Of The Black Watch (UK, Spark, 1975)
7. Summit Ridge Drive - Barefoot Jerry (NL, Monument, 1976)
8. Theme From The Persuaders - John Barry (NL, CBS, 1971)
9. Titles - Barclay James Harvest (NL, Polydor, 1975)
10. Tribute To Buddy Holly - Mike Berry (NL, Pink Elephant, 1975)
11. You're The One That I Want - Hylda Baker & Arthur Mullard (UK, Pye, 1978)
12. No Charge - J.J. Barrie (Duitsland, Power Exchange, 1976)
13. Saturday Night - Bay City Rollers (NL, Bell, 1975)
14. Let's Groove - Archie Bell & The Drells (US, TSOP, 1975)
15. Student Demonstration Time - The Beach Boys (NL, Stateside, 1971)
16. Lady Of The Ball - THe Ball (NL, Polydor, 1976)
17. Day After Day - Badfinger (NL, Apple, 1972)

Vanavond komt de link van 'Do The 45'. 

Week Spot: The Classic Sullivans

Met de eerste platen uit de 'nieuwe' singles aan de start van 'Do The 45' verandert mijn schema ietsje. Niet heel drastisch want het zijn er slechts vijf of misschien zes voordat ik ga vervolgen met het Island-label. Ik had even de hoop dat ik de L zou kunnen afmaken deze zaterdag, maar nee... het lijkt erop als ik blijf steken bij LRK. Als ik ga rekenen tot 20-22 platen, dan zit ik midden in de Kent-heruitgaven. Op ene of andere manier spreekt me dat niet zo aan deze week en dus kijk ik even verder. Dan valt mijn oog op de laatste op een label dat start met een K. Een plaatje dat ik al enige jaren in de Amerikaanse uitdossing in de koffers heb staan, maar ik loop pas echt warm voor een Engelse persing. Er is niet zoveel te vertellen over de plaat en dus presenteer ik hierbij de nieuwste Week Spot: 'Paint Yourself In The Corner' van The Classic Sullivans uit 1973, ofschoon er 1974 op het Engelse label staat. 

Iedereen weet waar hij/zij was op de elfde september in 2001. Toch vermoed ik dat hetzelfde aan de hand zal zijn met de tiende januari van 2016. Je hoeft geen 'fan' te zijn van David Bowie om toch deze dag te herinneren en er een bepaald gevoel bij te krijgen. De man heeft een paar dagen eerder zijn nieuwste album uitgebracht dat klinkt als één grote afscheidsceremonie. Dat het ook daadwerkelijk zijn afscheid zal zijn, durft niemand te vermoeden. Maar goed... een Week Spot waar niet veel over is te vertellen en dan heb ik het opeens over David Bowie? Ja, het is een tijd waarin ik het druk heb met de 'Dodenrit'. Het is op een zeker moment een 'gaan' van iedereen die iets heeft betekend in de popmuziek en iedereen staat in de schaduw van David Bowie. Op 10 januari 2016 overlijdt ook Albert Sullivan. Beter bekend als Eddie Sullivan. Hij wordt op 31 januari 1942 geboren en maakt in 1957 zijn muzikale debuut in The Four Gents. Later zal hij zingen in The Desideros dat enkele toekomstige Chi-Lites-leden zal bevatten. Marshall Thompson zal 'Paint Yourself In The Corner' produceren en hij is eveneens lid van The Chi-Lites. Eddie maakt in 1966 een single als Eddie Sull maar dat flopt genadeloos. In de vroege jaren zeventig start hij een groep met zijn zussen Lorraine en Barbara. Dat levert in 1971 een single op voor Master Key en in 1973 twee voor Kwanza. 'Paint Yourself In The Corner' is een prachtig voorbeeld van 'Modern Soul'. Het klinkt allesbehalve 'modern' maar het is feitelijk een opname welke in 1967 zou kunnen zijn gemaakt, maar dan met de studiotechniek van 1973. Het plaatje doet het erg goed in de Engelse Northern Soul en dus wordt besloten om het ook een Engelse release te geven. 

Honderd achteruit 2024-26: Time Bandits

Het gaat op dit moment niet helemaal naar wens met het publiceren maar ik heb nog twaalf dagen voor de boeg om de schade in te halen. Eigenlijk zou ik nu een 'Singles round-up' hebben willen doen. Toch zie ik er tegenop om de foto's te maken en bovendien gaat er gemakkelijk een anderhalf tot twee uur in zo'n bericht zitten. De 'nieuwe' singles zijn allemaal binnen en ik denk dat de eerste singles komende zaterdag al aan bod komen in 'Do The 45'. Dat scheelt me volgende week bij het schrijven van de 'Singles round-up'. Verder heb ik vanmiddag een rondje langs kringloopwinkels gemaakt en dat levert dertien singles op. Omdat ik nu ook langzamerhand moe begin te worden en morgen weer aan de slag moet, ga ik voor de eenvoudigste optie. De volgende aflevering van de 'Honderd achteruit' en ditmaal een duo van een erg fijne Nederlandse band. 'Endless Road' is een verrassing als ik deze in begin 2024 tegenkom. Inmiddels staan mijn voelsprieten uit naar overige Time Bandits-singles en twee jaar later tref ik zo 'Wildfire' dat in de Gele Bak Top 100 van dit jaar staat genoteerd. Vandaag zet ik dus de schijnwerpers op Alides Hidding en zijn gevolg. 

Ik moet bekennen dat ik de eerste singles destijds heb gemist. Ik meen dat 'I'm Specialized In You' het eerste is dat ik zie en hoor van Time Bandits. Een paar weken geleden krijg ik opeens een leuk kanaal aangeboden op Youtube met oude TopPop-opnames en, ja, daar zit 'Specialized' ook bij. Precies zoals ik het herinner. Het winterse landschap onder een straatlantaarn, hoewel het geheel in de studio is opgenomen. Mijn oudste broer is achttien als het plaatje uit komt en hij is 'fan'. Ik weet zeker dat hij ze vaker dan eens heeft gezien en heeft in ieder geval de elpees van de groep. Ik herinner me iets van een climax in een nummer op de elpee dat ik spoedig weer eens moet opzoeken. Als achtjarige klinkt het zeer heftig in mijn oren. 'Endless Road' tref ik op 19 januari 2024 bij de kringloopwinkel in Meppel. Ik weet even niet uit mijn hoofd welke van de twee maar ik heb ze vandaag eveneens beide bezocht. Het is zo'n vrijdag dat ik in Meppel aan het werk ben. Ik ben afhankelijk van de bus maar weet niet meer de reden te herinneren. Op 14 februari 2026 ben ik aan het werk in Steenwijk als ik een paar minuten vrij maak voor een bezoekje aan de kringloop van Tuk. 'Wildfire' is daar één van de singles. De laatste staat op 78 in de Gele Bak Top 100 van dit jaar. 'Endless Road' staat in de Gele Bak Top 100 van 2024 op de twaalfde plek. 

Net zoals Mick Hucknall zelfs in zijn eentje Simply Red kan zijn, zo heeft Alides Hidding ook geen vaste band nodig om Time Bandits te zijn. Alides wordt op 30 januari 1954 geboren al Alidus Hidding in Odoornerveen aan de rand van Schoonoord. Als elfjarige wordt hij Drents kampioen op de accordeon, maar dat instrument verdwijnt snel naar de achtergrond zodra hij de gitaar onder de knie krijgt. Zijn eerste band is The Orb, een symfonische rockband die alleen bekendheid vergaard in Emmen en directe omgeving. Dan stapt hij over naar het Groningse Boozy. Dat heeft hits gehad met 'Dance To The Music' en 'Angela' maar Hidding zal er niet lang blijven. In 1979 wordt de band namelijk opgeheven. Hij komt in 1980 in contact met Kayak-drummer en producent Pim Koopman. Deze heeft een nummer op de plank liggen: 'Hollywood Seven'. Het is geschreven door de Amerikanen Gloria Sklerov en Harry Lloyd die eerder onder andere 'House For Sale' hebben geschreven voor Lucifer. Samen met Koopman neemt Hidding zijn versie op van 'Hollywood Seven' dat het in 1980 tot een 25e plek op de Top 40 brengt. Een solocarrière lijkt logisch. Hidding mist toch het contact met bandleden en zo start hij in 1981 Time Bandits. Peter Smid (uit de Houseband), Tommy Bachman en Otto Cooymans (uit Hollander) zijn de andere leden van het eerste uur. De laatste twee vertrekken niet veel later om plaats te maken voor Ake Daneilson (uit Meteors) en Joris Alberda. Bassist Dick Schulte Nordholt en drummer Kim Haworth zullen weer de rollen overnemen van Smid en Alberda en komen evenals Danielson uit Meteors. 

'Sister Paradise' is niet alleen in Nederland meteen een grote hit maar er komt ook interesse vanuit Amerika. Daar wordt de muziek platgedraaid in de discotheken. De groep doet zelfs een optreden in de befaamde 'Studio 54'-discotheek. Met 'I'm Specialized In You' gaat Hidding zich richten op het zelf schrijven van liedjes en dat werpt meteen vruchten af. Het zal de grootste hit worden uit de loopbaan van de groep. 'Tracks' uit 1983 is de best verkopende elpee van de groep. Platenmaatschappij CBS doet verwoede pogingen om ook het debuut aan de man/vrouw te krijgen maar zonder succes. De derde elpee heet 'Fiction' en dat bevat 'Endless Road' als de eerste single. 'Endless Road' schopt het tot een zestiende plek in de Top 40. Daarna brengt CBS (en niet EMI zoals op Wikipedia wordt beweerd) Alides in contact met Dan Hartman. Deze produceert het vierde album van de groep: 'Can't Wait For The World' dat voor geen meter verkoopt. 'Wildfire' is alleen goed voro de Tipparade en is gedurende 21 jaar het laatste dat we vernemen van de band op de hitparade. 

Hidding vertrekt naar Amerika om te werken met Hartman en songschrijver Charlie Midnight. Hij schrijft een herkenningsmelodie voor een televisieprogramma in Amerika maar het grote succes kan hij er niet vinden. In 1991 keert hij terug naar Europa. Hij opereert eerst vanuit België waar hij onder andere Dana Winner voorziet van een top tien-hit. In 2008 staat de groep opeens in de Tipparade dankzij de Belgische dj Johan Gielen. In 2012 keert Time Bandits terug met het album 'Out Of The Blue'. In de eerste jaren is ook Danielson weer van de partij maar verder is Time Bandits vooral een gezelschap van steeds wisselende muzikanten. Onlangs heeft Hidding opnieuw 'Live It Up' in een gemoderniseerd jasje gegoten en dat is een grote 'hit' op RTV Drenthe. 

Lang zullen ze spelen: Lucca Mae

De komende dagen moet ik proberen om de schade weer in te halen. De 'gezellige' berichten hou ik voorlopig even voor de woensdagen als ik een kwart eeuw terug in de tijd ga, ook al beschouw ik deze tijd zelf niet als bepaald gezellig. Ik heb vorige week een bericht gewijd aan Jeb Loy Nichols, één van de albums dat overuren maakt op mijn mp3-speler. Vandaag een artieste die ik noem in de 'Uffelter vergezichten' over de fietstocht naar Emmen. Ik zit heel lang te twijfelen over hoe ik tot dit album ben gekomen. Nu ik het hoesje zie, weet ik het weer! Het album wordt aangeprezen op de site waar ik mijn digitale albums aanschaf. De foto en de layout van het hoesje maken me gewoon nieuwsgierig en ik skip even door het album. Ik koop het album (dat is spotgoedkoop via deze website) en parkeer de zip-file in mijn downloads. Dan ga ik weer eens zip-files opruimen en kom Lucca Mae tegen. Het is twee weken vóór de vakantie dat ik het album voor het eerst integraal beluister onderweg naar Steenwijk. In de vakantie gaat het album alleen maar meer groeien. En dus presenteer ik jullie iets dat nog helemaal nieuw en grotendeels onontdekt is. Het debuutalbum 'The Truth Is' is geheel in eigen beheer uitgebracht en sinds een paar weken verkrijgbaar op zowel cd als vinyl. 

Het 'uh-oh-oh' en 'pa-dom pa-dom pa-dom' in openingstrack 'My Type' heeft me meteen de allereerste dag te pakken. Toch heb ik enige tijd mijn twijfels. Wat is dit? Is het werkelijk datgene dat ik meen te horen of is het gewoon een doorsnee popzangeres met een gehaaide producer? Mijn oren liegen niet want het is het eerste. Er is niet heel veel bekend over Lucca Mae. Ze groeit op in een stadje in het zuiden van Engeland. Haar vader heeft een brede muzieksmaak en tinkelt graag wat op een gitaartje bij het kampvuur. Hij leert haar op jonge leeftijd de eerste akkoorden. Toch kan de kleine Lucca Mae maar geen interesse vinden voor de gitaar en het is pas op haar zeventiende als ze besluit het instrument onder de knie te krijgen. Ze is dan inmiddels begonnen met het schrijven en zingen van eigen liedjes. 

Haar grote idool is Amy Winehouse en alleen al dat gegeven is een teken dat ze zelf ook over een brede muzieksmaak beschikt. Iets dat ook weer terug komt op 'The Truth Is'. Ze kan haar stem kwijt in soul en jazz, maar klinkt bovendien erg overtuigend in een bluesy track. Een drummer genaamd Steve White. Is dat? Ja, het blijkt dé Steve White uit Style Council te zijn en na die tijd werkt hij ook veel samen met Paul Weller. In 2024 stelt ze de cd 'Mixtape' samen met enkele studio-opnames, demo's en live-werk. Het is tevens een ruwe schets voor 'The Truth Is'. Ik ga niet graag voor de overdrijving, maar vooruit... Ik heb hetzelfde gevoel bij Lucca Mae als dat muzikanten in het verleden hebben gehad met Eva Cassidy toen ze nog totaal onbekend was. Niet dat ik de twee direct met elkaar wil vergelijken maar ik voel dat Lucca Mae ook een pareltje is dat nog moet groeien maar wellicht nog met hele bijzondere dingen op de proppen komt. Om de link met Soul-xotica weer aan te halen, ze doet binnenkort een optreden in Londen met MT Jones. Dat zou voor mij dubbelop smullen zijn!

Honderd achteruit 2024: Steve Forbert + Cobra

In eerste instantie heb ik het idee om Steve Forbert een apart bericht te geven, maar... er is eigenlijk ook niet zoveel te vertellen over de beste man. Een dubbelaflevering schiet over het algemeen ook wel lekker op. Het is niet dat ik haast krijg met de 'Honderd achteruit' maar een beetje de schade inhalen kan mijns inziens geen kwaad. Ik ben immers nog maar net begonnen aan de Top 100 van 2024 terwijl het nu september 2026 is. De nummer 12 is een band welke zeker een apart bericht verdient. Vooral ook omdat we de groep dit jaar ook in de Top 100 hebben en ik twijfel of dit het geval is geweest in 2025. In deze dubbelaflevering presenteer ik jullie de nummer 11 en 13 in de Gele Bak Top 100 van 2024. Ik begin met 'Goin' Down To Laurel' van Steve Forbert en ga vervolgens naar 'The War Will Soon Be Over' van Cobra. Steve Forbert gaat vermoedelijk het grootste deel van het bericht in nemen. 

Het programma is vaker genoemd op Soul-xotica. De NCRV zendt in de eind jaren tachtig en tot en met 1991 uit op de zaterdag. Op zaterdagavond doet het een programma genaamd 'Elpee Pop' waarin de nieuwste albums centraal staan. Het uur vooraf is een 'Special' met de beste albumtracks van één bepaalde artiest of band uit het verleden. Het gaat vaak in secties met een thema. Steve Forbert zit in een groep met onder andere Leo Kottke maar ook Warren Zevon. Het is 1990 en 'Elpee Pop' presenteert de onderwerpen van de specials van de komende weken. Ik zit klaar met mijn cassettebandje en vang onder andere 'Doorbell' van Leo Kottke op, maar heb ook wel oren naar 'Goin' Down To Laurel' van Steve Forbert. In 2003 heb ik de elpee 'Alive On Arrival' op de kop getikt. Ik heb er eigenlijk nooit bij stil gestaan dat het ook als single is uitgebracht als ik het tegenkom op Discogs. Op 19 juli 2023 reken ik mijn exemplaar af. Een beetje korter dan de albumversie maar nog altijd niet te versmaden. 

Samuel Stephen Forbert wordt geboren op 13 december 1954 in Meridian in de Amerikaanse staat Mississippi. Als kind speelt hij luchtgitaar in een zelfbedachte band genaamd The Mosquitos. Hij is helemaal verslingerd aan hitparades en radio en noemt zichzelf een 'muzikale junk'. Op zeventienjarige leeftijd begint hij met het schrijven van eigen liedjes. Na de high school werkt hij even als chauffeur maar gaat in 1978 zijn dromen achterna en op weg naar New York City. Hij landt daar midden in de punkrage en gaat zelf met akoestische gitaar de straat op om zijn liedjes te vertolken. Hij speelt ook een tijdje in CBGB, de legendarische punkclub van New York. In 1978 tekent hij bij Nemperor Tot zijn grote ergernis wordt hij her en der 'de nieuwe Bob Dylan' genoemd. Zijn debuut heet 'Alive On Arrival' en dat trapt af met 'Goin' Down To Laurel'. In 1979 komt hij met 'Jackrabbit Slim' en dat bevat 'Romeo's Tune'. Volgens de hoes opgedragen aan Florence Ballard, maar in werkelijkheid is het voor een ex-vriendinnetje uit Meridian. Ballard, één van The Supremes, is dan pas overleden. 'Romeo's Tune' zal uitgroeien tot de grootste hit voor Forbert. Het bereikt een elfde plek op de Billboard. In Nederland zal Forbert in 1981 een nummer 19-hit hebben met 'Schoolgirl'. 'Goin' Down To Laurel' heeft nooit ergens een hitparade gehaald. Ik heb van Forbert eveneens de singles 'Oil Song' en 'Big City Cat', maar dat terzijde. 

Steve zal nog jaren actief blijven, albums uitbrengen en live-optredens doen. Zijn meest recente studioalbum is uit 2024. In 2017 krijgt hij te horen dat hij kanker heeft. Er wordt een nier verwijderd en sindsdien is hij genezen. Een niet alledaagse cult-held uit de late jaren zeventig en vroege jaren tachtig. 

Winston Beresford Gork heb ik al eens eerder te gast gehad op Soul-xotica. In 2008 loop ik in Rotterdam tegen zijn single 'Cloud Nine' aan. Nee, het is niet de Motown-tune. Een eigenzinnig dingetje op het Decca-label uit de jaren zestig. De begeleiding is duidelijk dezelfde als van Tom Jones en Winston G., zoals hij heet op de plaat, komt maar moeilijk op gang. Winston wordt geboren op 28 januari 1945 in India en komt in de jaren zestig in Engeland terecht. Van Gork maakt hij 'Gawk' en later 'Gawke' om meteen de juiste uitspraak te krijgen. Hij maakt deze single voor Decca en werkt enige tijd samen met Huw Lloyd Langton die later furore zal maken met Hawkwind. Zijn band heet Fox en maakt in 1968 een single, daarna verandert het de naam in The Whip en zal met name in Duitsland populair worden. The Whip schijnt zichzelf op momenten te identificeren als The Yardbirds. Zo komt Gawke in Nederland terecht en formeert in 1971 de band Cobra. Rob Vunderink zullen we later tegenkomen in Diesel en voor de rest bestaat de band uit Paul Heppener en Michiel Driessen. De groep maakt vier singles voor het Polydor-label waarvan 'The War Will Soon Be Over' een 33e plek in de Top 40 zal aandoen. 'So Dissatisfied' schopt het zelfs tot nummer 31. 

Een paar jaar geleden houdt hier het verhaal op maar nu schijnt het dat Winston later een paar platen van Nederlandse acts heeft geproduceerd. Of Winston nu nog altijd onder ons is en waar hij uithangt, is dan weer onbekend. Zijn meest recente productie is van 1998. 

*Radiolinks week 37

Later dit weekend ga ik een AI-foto maken ter decoratie. Omdat ik het kleine koffertje leeg wil hebben voor vanavond ga ik nu eerst al 'The Spirit Of The Seventies' publiceren. Ik ben gistermiddag op een idee gekomen. Vanaf morgen tot begin december ga ik een aantal bakken op herhaling doen in 'The Vinyl Countdown'. Dat zijn niet alle bakken uit de jaren zeventig en ik heb uitgerekend dat ik deze op de vrijdagavond kwijt kan. Het concept van deze eerste aflevering is als volgt: Het eerste uur 'Colour by numbers', een 'Cheese' voor het hele uur, vervolgens alle reggae-achtige platen in de betreffende bak en de 'New additions' in het tweede uur. Dat levert de volgende speellijst op. 

Uur 1
1. Joy - Apollo 100 (NL, Pink Elephant, 1972)
2. Pick Up The Pieces - Average White Band (US, Atlantic Oldies, 1975, re: 197?)
3. Save The Sunlight - Herb Alpert & The Tijuana Brass (Duitsland, A&M, 1974)
4. Stand By Me - Atomic Rooster (Duitsland, Brain, 1972)
5. Up Town Top Ranking - Althia & Donna (UK, Lightning, 1977)
6. Dog Days - Atlanta Rhythm Section (NL, Polydor, 1975)
7. Voulez-Vous - Abba (Duitsland, Polydor, 1979)
8. Don't Be Down - Amsterdam (NL, Pink Elephant, 1973)
9. S.O.S. - Abba (NL, Polydor, 1975)
10. Singing The Blues - Laurie Andrew (UK, Arista, 1976)
11. Devil's Answer - Atomic Rooster (Duitsland, Philips, 1971)
12. Can't Control My Emotions - Wendy Alleyne & The Dynamics (Barbados, Spouge Beat, 1974)
13. Touch Too Much - Arrows (NL, Rak, 1974)
14. Waterloo - Abba (NL, Polydor, 1973)
15. Help Me My Love - After All (NL, Negram, 1975)

Uur 2
1. Ramblin' Man - Allman Brothers Band (Duitsland, Capricorn, 1973, re: 1981)
2. Reggae Motion - The Aces (NL, Polydor, 1972)
3. Calico Suit - Mighty Two (NL, Warner Bros., 1977)
4. Amazin' Man - Idi Amin aka John Bird (NL, Transatlantic, 1975)
5. Skylarking - Horace Andy (bootleg, Bongo Man, 1970, re: ??)
6. Hacka Tacka Music - Baba & Roody (NL, Ariola, 1979)
7. Doctor Doctor - Baba & Roody (NL, Ariola, 1979)
8. Crazy Love - Allman Brothers Band (US, Capricorn, 1979)
9. Slow Dancin' Don't Turn Me On - Addrissi Brothers (NL, Buddah, 1977)
10. Sister Golden Hair - America (UK, Warner Bros., 1975)
11. Such A Funny Night - Aphrodite's Child (NL, Mercury, 1971)
12. Mr. Boyd - Argosy (NL, DJM, 1970)
13. More More More - Andrea True Connection (NL, Buddah, 1976)
14. Indian Summer - Audience (NL, Philips, 1971)
15. Dream On - Aerosmith (US, Columbia, 1973)

Spirit Of The Seventies is hier te beluisteren. 

Ik heb dit weekend geen last gekregen van AI-inspiratie en dus gebruik als afbeelding de grote finale van dit radioweekend. Zaterdagavond heb ik alle platenlabels gedraaid die ik wilde draaien, van Eureka tot en met Imperial. Volgende week trap ik af met Invictus, Island en Izipho Soul en ga dan door de J en de K naar LRK. De show van zaterdag is hier te beluisteren. Van 'The Vinyl Countdown' doe ik dan maar weer de volledige speellijst. 

'Colour by numbers'
1. Say I Am - Tommy James & The Shondells (NL, Roulette, 1966)
2. Turn The Beat Around - Vicki Sue Robinson (Frankrijk, RCA Victor, 1976)
3. No Ordinary Love - Sade (Duitsland, Epic, 1992)
4. Change - Jess & James (NL, Palette, 1968)
5. Last Time I Saw Him - Diana Ross (NL, Tamla Motown, 1973)
6. I Love Your Smile - Shanice (Duitsland, Motown, 1991)
7. Natural Born Bugie - Humble Pie (NL, Immediate, 1969)
8. Behind Closed Doors - Charlie Rich (NL, Epic, 1974)
9. Endless Love - Diana Ross & Lionel Richie (US, Motown Yesteryears, 1981/1985)
10. Tossing And Turning - The Ivy League (UK, Piccadilly, 1965)
11. Never Leave Me Lonely - Road (NL, Polydor, 1971)
12. Meer Nederlandse Sterre - Rubberen Robbie (NL, CNR, 1981)
13. Reveille Rock - Johnny & The Hurricanes (NL, London, 1960)
14. You Can't Change That - Raydio (NL, Arista, 1979)
15. Why Do Lovers Break Each Others' Hearts - Showaddywaddy (Duitsland, London, 1980)
16. I Ran Off The Road Of Love - Gene Hood (US, Chart, 1969)
17. Carmen Brasilia - Anarchic System (NL, Pink Elephant, 1972)
18. Harlem Shuffle - The Rolling Stones (NL, Rolling Stones, 1986)
19. Behind A Painted Smile - The Isley Brothers (NL, Tamla Motown, 1969)
20. The Tears Of A Clown - Smokey Robinson & The Miracles (NL, Tamla Motown, 1970)
21. Take A Chance With Me - Roxy Music (NL, Polydor, 1982)
22. Sally Go Round The Roses - The Jaynetts (US, Tuff, 1963)
23. Theme From Mahogany - Diana Ross (NL, Tamla Motown, 1976)
24. Love Is Contagious- Taja Sevelle (Duitsland, Paisley Park, 1987)
25. Heartbeat - Buddy Holly (NL, Coral, 1958/1966)
26. This Is Your Life - The Revells (NL, CBS, 1970)
27. Got To Get - Rob 'N' Raz Featuring Leila K (Duitsland, Arista, 1989)

'New additions'
1. Keepin' Me Out Of The Storm - Rare Earth (US, Rare Earth, 1975)
2. Maxwell's Silver Hammer - George Howe (Duitsland, MCA, 1969)
3. Heartbeat - Secret Sounds (NL, Guilty, 1983)
4. That Is Why - The Security (NL, Top Hole, 1988)
5. Poison Ivy - Redbone (NL, Epic, 1972)
6. I Can't Ask For Anymore Than You - Cliff Richard (NL, EMI, 1976)
7. To Be Or Not To Be - Mike Rondell & The High Five (NL, Poker, 1976)
8. Bourée - Jethro Tull (NL, Island, 1969)
9. Eine Kleine Nachtmusik - Waldo De Los Rios (NL, Hispavox, 1971)
10. Toy Symphony - Waldo De Los Rios (NL, Hispavox, 1971)
11. Beethoven 21 - Waldo De Los Rios (Duitsland, Polydor, 1974)
12. Get Closer - Linda Ronstadt (NL, Asylum, 1982)
13. Tonight We Love - Rufus (NL, MCA, 1981)
14. Warm Ride - Rare Earth (Duitsland, Prodigal, 1978)

'Allsods'
1. Bang Bang - B.A. Robertson (Duitsland, Asylum, 1979)
2. Liquidator - Harry J. All Stars (UK, Harry J., 1969)
3. Mockin' Bird Hill - Roots Syndicate (NL, Polydor, 1993)
4. I Can't Let Go - The Hollies (NL, Parlophone, 1966)
5. More Than This - Roxy Music (NL, Polydor, 1982)

The Vinyl Countdown is via deze weg te beluisteren.

Honderd achteruit 2024: Sugar Minott

Na de Week Spot van Pat Kelley lijkt er een thema te ontstaan op Soul-xotica, maar nee... het is ouderwets toeval dat ik vandaag opnieuw ga schrijven over een reggaemuzikant. De nummer 8 in de Gele Bak Top 100 van 2024 is van Level 42 en deze band heeft enige tijd geleden al een 'Honderd achteruit' gehad. Daarnaast staat er ook een nummer van de band in de Top 100 van 2025. Ik ga even een paar 'sparen' om later nog eens een aflevering te doen met vier of zes fotohoesjes van bands en artiesten die al aan bod zijn geweest. De nummer 9 in de lijst heb ik een week geleden bewust overgeslagen omdat daar nog wel wat informatie over is te vinden. Op de negende plek vinden we 'Good Thing Going' van Sugar Minott, oorspronkelijk 'We've Got A Good Thing Going', en uitgebracht in 1981. 

De invloed van Wolfman Radio? Ik weet het wel zeker. Ergens kan ik me de plaat nog wel herinneren uit 1981 maar het zijn bovenal de Specialized-fondsenwervers waar ik dit plaatje van Sugar Minott aan link. Het zou me niks verbazen dat ik het ooit in digitale versie in een ontbijtshow heb gedraaid. Buiten de vaste kliek om was er dan altijd een 'gast' in de chatroom. Broeder luisterde nagenoeg niet meer 'live' naar Wolfman Radio maar als ik een ontbijtshow deed, was hij present in de chat. Hij zal de komende afleveringen van de 'Honderd achteruit' vaker voorbij komen. Ik wil Ben Cramer even niet aanhalen in dit bericht maar iets met een herinnering die bléééft. Op 28 september 2023 geniet ik nog volop van de 'nieuwe' fiets en maak menig lange tocht in die tijd. Op deze donderdag heb ik besloten maar weer eens in Zwolle te kijken bij Minstrel en dit moet uiteraard ook op de fiets gebeuren. Die dag leer ik dat Zwolle op en neer toch best ver is op mijn leeftijd want ik ben de volgende dag helemaal kapot. Bij Minstrel koop ik een aantal singles en ga ook door het reggae-vakje. Enkele platen zullen later alsnog in de verzameling komen, maar ik heb opeens zin in dit plaatje van Sugar Minott. 

Lincoln Barrington Minott is de naam en hij wordt geboren op 25 mei 1956 op Jamaica. Hij begint zijn loopbaan als 'selecter' voor 'sound systems'. Dat is veel meer dan alleen maar plaatjes draaien en dj-en. De 'selecters' zijn voortdurend bezig om de bassen extra op te schroeven en een beetje 'toasten' of meezingen is niet ongebruikelijk bij de 'sound systems'. Het zal geen verrassing zijn dat menig 'sound system'-bediener vroeg of laat het vak van zanger in rolt. Dat is voor Sugar Minott in 1969 het geval als hij samen met Tony Tuff en Derrick Howard The African Brothers begint. Een nieuw decennium breekt aan en er ontstaat behoefte in allerhande genres om de muziek aan te passen aan de 'nieuwe' tijd. In geval van The African Brothers wordt meer ingezet op het Rastafari-geloof. Nabij 1974 komt The Afrtcan Brothers tot een halt en gaat Minott aan de slag in de studio van Coxsone Dodd. Hij is producent en schrijft ook veel nieuw materiaal, muzikaal vaak geënt op bestaande ritmes. Iets dat 'live' de normaalste zaak van de wereld is, maar binnen de studiomuren vrij ongehoord is. 

'We've Got A Good Thing Going' verschijnt in 1972 als b-kant voor een single van The Jackson 5, maar het nummer vergaart verdere bekendheid doordat het op het album 'Ben' staat. Brenda Lee is in 1973 de eerste die een cover opneemt van het nummer. In 1975 volgt de debuutsingle van Zeita Massiah. Haar voornaam is eigenlijk Zeeteah maar het label vermeldt Zeita. Zij neemt dus de eerste reggae-versie op van het nummer. Een detail dat ons gemakkelijk zou hebben kunnen ontgaan, ware het niet dat Zeeteah een paar jaar geleden veel 'airplay' heeft gekregen op ons station als 'unsigned' act. Zij loopt er graag mee te koop dat ze de eerste was die de reggae-versie heeft gemaakt en daarmee Sugar Minott heeft beïnvloed. Terug naar Sugar Minott. Die legt in de late jaren zeventig het fundament voor de dancehall-muziek zoals dat in de jaren tachtig tot volledige bloei zal komen. In 1979 keert hij terug naar de roots-reggae. Toch blijken zijn platen vooral in Engeland een gretige aftrek te vinden en in 1980 besluit hij naar dat land te vertrekken. 'Good Thing Going' wordt door RCA opgepikt voor distributie en de plaat brengt het tot een vierde plek op de Engelse hitparade. In Nederland klimt de single in vier weken naar plek 11 in de Tipparade en meer zit er niet in voor Minott. 

Ik heb vorig jaar nog eens een soulvolle 'lover's rock'-plaat van Sugar Minott aangeschaft, een heruitgave wel te verstaan. Hij keert in 1983 terug naar Jamaica om zijn Youth Promotion-'sound system' op te zetten dat een springplank vormt voor toekomstige sterren. Grote namen in de Jamaicaanse scene, geen internationaal beroemde namen. Voor het gros van de mensen zal Sugar Minott dan ook de geschiedenisboeken in gaan als 'eendagsvlieg'. Sugar blijft desondanks optreden, ook al moet hij in 2009 een aantal concerten afzeggen vanwege pijn op de borst. Hij laat het verder niet onderzoeken. Op 10 juli 2010 wordt hij opgenomen in een ziekenhuis op Jamaica met onbekende klachten en zal hieraan later op de dag bezwijken. Hij is 54 jaar geworden. Zijn oudste zoon is hem al voorgegaan, verder laat Sugar een weduwe en veertien kinderen na. Een van zijn dochters organiseert later nog eens een 'fundraiser'. In 2019 ontvangt hij postuum een 'Reggae Gold'-award van de Jamaicaanse overheid voor zijn verdiensten in de muziek.