Singles round-up: juni 9

De zon wekt me al om half tien en sindsdien ben ik 'bij de pinken' om één van mijn favoriete Frisismen te gebruiken. Ik heb ergens wel een plannetje voor vandaag, maar anderzijds... Soul-xotica en een beetje slaap zo nu en dan kan ook geen kwaad. Ik ga vannacht opblijven voor de voetbal en moet morgenochtend weer gewoon aan de slag. De singles van Chris zijn zaterdag binnengekomen. Dat zijn totaal 32 singles die komende zaterdag voorbij komen in 'Do The 45' en die ik waarschijnlijk pas vanaf volgende week in een verhaal ga stoppen. Ik wacht nog op het Duitse Discogs-pakket dat ik in het vorige bericht heb genoemd. Een pakketje van Juno is gisteren pas op de post gegaan. Ook die schuiven door naar volgende maand. Nu de tweede helft van de laatste partij van Mark. Op dit moment liggen er alweer drie op een stapeltje te wachten voor een volgende keer. 

* The Liberty Belles- Shing-A-Ling Time (UK, Shout, 1967)
Chris heeft de Jay Boy uit 1971 in de aanbieding en ik heb getwijfeld. Desondanks staat deze al een flinke tijd in de lijst bij Mark en dit is het vrij schaarse origineel. Het is een echte Northern Soul-stamper. De b-kant heeft iets meer atmosfeer en stijl als je het mij vraagt. Ik sta te boek als eigenwijs en geef de voorkeur aan de flip. 

* The Mad Lads- Don't Cry At The Party (US, Capitol, 1964)
Er wonen niet alleen gekke jongens in Memphis. Natuurlijk verwar ik deze Mad Lads ook met de gelijknamige groep op het Memphis-label Volt maar dat is onjuist. 'Don't Cry At The Party' is 'quirky' doo-wop  en dat is in 1964 flink uit de mode. Het is een gezellige 'novelty'. De b-kant geloof ik wel. 

* Jackie Moore- Why Don't You Call On Me (US, Shout, 1968)
De opvolger van 'Here I Am' en hier als promo met de instrumentale versie op de b-kant. De gitaren maken het meteen erg Memphis. Het is best een lekker nummer hoewel het styreen niet overal even lief is. 

* The Poets- She Blew A Good Thing (US, Symbol, 1966)
Nog een hele echte Northern Soul-klassieker en ook deze biedt Chris aan in de Engelse uitdossing. Toch heb ik deze kostbare Amerikaanse persing al in het boodschappenmandje. Het plaatje heeft wel wat steenslag gehad maar klinkt nog altijd overtuigend. De b-kant wordt me afgeraden door 'Blues & Soul' en dat geloof ik graag. 'Out To Lunch' kan niet iets opleveren dat mijn aandacht waard is. 

* P.J. Proby- Just Like Him (US, Liberty, 1965)
De b-kant van 'Somewhere'. Hier doet P.J. een nummer van Jackie De Shannon en dat past ook weer in de 'ballad with a beat'-traditie. Opvallend is ook hoeveel 'soul' Proby in het nummer weet te stoppen. De a-kant is uiteraard een drama maar dat ik ook de bedoeling geweest. Deze schijnt in de Amerikaanse persing ook niet al té gangbaar te zijn op de markt. 

* Dutch Robinson- Happy (UK, Epic, 1984)
Een 'oddball'? Tja, in deze 'Singles round-up'-afleveringen wel. Het is de enige plaat van na 1980. 'Happy' is een club-hit geweest in Engeland en het heeft een onvervalste jaren tachtig-sound. Op de flip staat de instrumentale versie. De Engelse persing heeft hier de doorslag gegeven want ik wil nu weer terug naar de jaren zestig en zeventig. 

* Jean Shy- I'll Belong To You (US, Dakar, 1972)
Een promo met de mono-versie op de keerzijde. Jean Shy doet haar plasje over het nummer dat ik het beste ken in de versie van Clyde McPhatter. Het arrangement maakt het meteen tot een ander nummer terwijl de ijzersterke zangmelodie overeind blijft. Ik ben na een paar jaar wel weer toe aan een nieuwe versie en dus is deze van Jean Shy zeer welkom. Het blijft één van de mooiste liedjes in mijn beleving. 

* Edwin Starr- Girls Are Getting Prettier (US, Ric-Tic, 1966)
De tijd van het jaar, Edwin. Het moment dat armen en benen weer bloot mogen zijn. Edwin Starr geniet blijkbaar ook erg van het fraaie weer. 'Girls' is een eersteklas stamper. Bij hem maakt het weer niet zoveel uit, hij zit zo verlegen om een meisje dat hij ze allemaal tegelijk wil hebben. Het is de b-kant van 'It's My Turn Now' maar.. nee... dat is geen memorabele kant van Edwin. 

* Candi Staton- Heart On A String (US, Fame, 1969)
Tot slot een zuurtje van het huis. 'Heart On A String' staat als een huis en oef... wat heeft deze dame een prachtige kenmerkende stem. Ze mag wat mij betreft zelfs een gebruiksaanwijzing van een magnetron voorlezen. Het is de b-kant van 'I'm Just A Prisoner' dat Mark niet lijkt aan te prijzen. Waarom? Misschien omdat het een hit is geweest? Ik noem het een 'double-sider'. 

Singles round-up: juni 8

Vorig jaar juli is een 'zuinige' maand geweest qua platen en iets dergelijks lijkt ook de komende maand te gaan gebeuren. Juli staat nu al in het teken van het 'onderhoud'. Hoewel ik nog een reservenaald op voorraad heb, is de tweede reservenaald ook al aangeschaft. De ene heeft gisteravond zijn laatste rondjes gedraaid, de andere kan over een paar weken ook zomaar de geest geven. Daarna koop ik wel weer een duo voor de volgende ronde. Verder is de fiets aan de beurt. Het ketting sleept al een paar weken maar sinds gisteren wordt het erg dringend om het te laten vervangen. Ik ben gistermiddag een heel klein blokje om geweest omdat ik domweg niet verder durf. Ook heb ik een aantal extra koffers besteld vanuit Engeland en een vers flesje naaldenvloeistof. Daar doe ik ongeveer een half jaar mee. Het heeft de levensduur van één naald een heel stuk opgerekt. Ik ga deze maand besluiten met de 'Singles round-up'. Hoewel ik pas donderdag heb betaald voor de singles van Mark, krijg ik vrijdag het pakket al binnen. Deze achttien ga ik eerst in twee delen doen. Als derde wil ik de overgebleven hagelnieuwe singles behandelen. Over naar de eerste helft en dat telt meteen elf singles? 

Ja, ik begin deze aflevering met de 'oddballs'. Mark weet dat ik eclectische smaak heb en graag iets mag uitproberen. Maar, beste Mark, je kan ook overdrijven. Bij de vorige bestelling heeft hij twee 'freebies' toegevoegd die ik eerder over het hoofd heb gezien. In het nieuwe pakket zit ook eentje ter vervanging van een single die hij abusievelijk heeft verkocht aan iemand anders. De bewuste single heb ik via Discogs besteld maar die is nog altijd onderweg.  Ik begin deze aflevering met deze drie 'oddballs'. 

* Walter Gates- My Man (US, Swan, 1964)
* Gidea Park- Seasons Of Gold (US, Profile, 1981)
* Jerry Butler- Jerry Butler Sampler (US, Mercury, 1972)
Walter Gates en Gidea Park komen uit het vorige pakket. Watler Gates is een bigband in de stijl van 'The Stripper' van David Rose. Dat geldt ook voor 'Rose Of Washington Square'. Deze gaat in de Gele Bak en ik bedank Mark voor het fraaie Capitol-hoesje. Dat kan ik weer voor een andere single gebruiken. Adrian Baker heeft in 1975 in Engeland een hit met 'Sherry', het nummer van The Four Seasons. Als Gidea Park een medley wil doen Four Seasons-hits is Baker de logische keuze. Ik sla de medley over en ga meteen naar de b-kant. 'Lolita' is geschreven door Adrian Baker maar is gewoon platte disco. Ook in de Gele Bak ermee. Jerry Butler brengt de wereld in 1972 een dubbelelpee en Mercury stelt deze promo beschikbaar om potentiële kopers over de streep te helpen. Het is een EP op 33 toeren met korte fragmenten van het album en Samuel F. Brown III, de producent, vertelt het verhaal over de ontwikkeling van het album. Volgens hemzelf het beste album dat in 1972 zal uitkomen. Een echte 'oddball', maar ik gun het ding een plekje in de koffers. 

* Darrell Banks- I've Got That Feelin' (US, Atco, 1967)
Na twee singles op Revilot verhuist het gehele team naar Atco om voor een betere distributie te zorgen. 'I've Got That Feelin' is de b-kant van de single. Opnieuw een Detroit-productie welke het beste van Motown naar de kroon steekt. 'Here Come The Tears' is de a-kant en dat is beduidend rustiger qua tempo. Een 'double-sider' hoewel ik 'Feelin' net ietsje aantrekkelijker vind. 

* Archie Bell & The Drells- I Could Dance All Night (UK, Philadelphia International, 1975, re: 1977)
Een single uit de 'Disc-O-Doubles'-box met 'Soul City Walk' op de keerzijde. Het schijnt dat er slechts vijfentwintig zijn die op blauw vinyl zijn geperst en... de mijne is blauw! Muzikaal is het erg fijne Philly. 'Blues & Soul' merkt op dat het niet heel erg spontaan klinkt en, ja, dat is het enige manco aan het nummer. Het klinkt alsof de producenten alvast de kreetjes van Archie hebben ingepend. Met de 'Soul City Walk' heb ik nooit veel gehad. 

* Brenda & The Tabulations- Hey Boy (US, Dionn, 1969)
Ik ken 'Hey Boy' van de 'Northern Soul Jukebox'. Het is jarenlang een favoriete b-kant. Van 1967 tot zeker 1969 is het verschillende keren gebruikt als b-kant. Het klinkt een beetje gedateerd voor het verschijningsjaar maar het is een gezellig upbeat nummer. Als ik het opnieuw hoor, krijg ik opeens allemaal flitsen van Nijeveen en fietstochten uit die tijd. Fijn om hem eindelijk eens op styreen te hebben. In 1969 is het de flip van 'A Reason To Live'. Zoals de titel doet vermoeden is het dramatisch maar niets minder goed. Bobbie Martin verzorgt het orkest en ook heren we elektrische piano. Een vroege vorm van Phillysoul als je het mij vraagt. Ik moet nog even wennen aan deze kant. 

* Vernon Burch- Ain't Gonna Tell Nobody (UK, United Artists, 1975)
Ach, hij is slechts zes pond en ik heb nu de Engelse demo. Mark biedt deze single in 2020 aan met de b-kant en die heb ik toen gekocht. De eigenlijke a-kant heb ik waarschijnlijk nooit uitgeprobeerd? 'Ain't Gonna Tell Nobody' is een beetje doorsnee-disco maar helemaal prima voor deze prijs. 'Loving You Gets Better With Time' is dan toch de betere kant in mijn boek. Een prachtige melodieuze ballade. Het neemt niet veel plek in de koffers en dus zet ik deze naast de 'issue'. 

* Bruce 'Hey Baby Channel'- A Man Without A Woman (US, Le Cam, 1979)
Een hele echte 'oddball' uit de mouw van Mark. Op de a-kant brengt Bruce een eerbetoon aan Elvis met een medley. Die sla ik maar snel over. Mark schrijft dat hij veel uitvoeringen heeft gehoord van 'A Man Without A Woman' maar dat de versie van Bruce desondanks één van de betere is. Het past goed in de Carib met de tinkelende gitaar en fijne blazers. Bruce gaat 'deep'!

* Etta James- Losers Weepers (US, Cadet, 1970)
Etta is een kwaliteitsstempel op zichzelf. 'Losers Weepers' is een ietwat bluesy ballade met haar fabeltastische strot als stralend middelpunt. Het verhaal is na de a-kant nog niet verteld en dus dus gaat ze vrolijk verder op de keerzijde. 

* Gladys Knight & The Pips- Make Me The Woman That You Go Home To (UK, Tamla Motown, 1971)
Over het algemeen kan Motown me niet heel erg bekoren, maar Gladys Knight is een ander verhaal. Vooral als het dan ook nog eens een Engelse persing is. Een aantrekkelijk plaatje van de 'Knighthood' uit de vroege jaren zeventig. Niet zo memorabel als haar latere Buddah-werk maar ik lik mijn vingers erbij af. Op de flip staat 'I Don't Want To Do Wrong' en ook dat is een fraaie ballade van Gladys. Een echte 'double-sider'. 

* Barbara Lewis- Thankful For What I Got (US, Atlantic, 1968)
De b-kant van 'Sho Nuff' maar 'Thankful' klinkt als een klok. Op Wolfman Radio hebben we al jaren de strijd tussen Lewis en Acklin als de beste Barbara en ik kies het kamp van Lewis. Toch heb ik de laatste jaren wel eens schoorvoetend toe moeten geven dat het kamp Acklin vaak gelijk heeft, maar een 'Thankful' is niet uit de pen gekomen van Barbara Acklin. 'Sho-Nuff' is een Detroit-aangelegenheid met Tony Hestor en Richard Wylie als schrijvers en Mike Terry met zijn orkest. Eigenlijk wel net zo fijn als de b-kant. 

*Radiolinks: 27 en 28 juni

Moet ik eerst uitleggen dat een 'fan' in het Engels zowel een trouw supporter betekent alsook een ventilator? Welnu, na de afgelopen hittegolf is besloten een ventilator aan te schaffen. Na een zoektocht op Google kom ik uit op een pagina met alleen maar ventilatoren. Toch is het de laatste keer geweest dat ik iets heb besteld bij OnlyFans want deze 'fan' gaat me niet koel houden. De 'fan' was een paar weken geleden hier te gast samen met haar zusjes toen ik in een café plaatjes zat te draaien. Ik heb één van het team eruit gepikt en verder geperfectioneerd. Ik vind haar goed geslaagd! Gisteravond heb ik de parade gedaan van de Week Spots. Ik zou nu een speellijst kunnen publiceren, maar ach... het zijn alle Week Spots vanaf een jaar geleden. 'Good Good Feeling' van Wikstrom & Lewen en alles daarna. Alleen Barry White doet verstoppertje en heb ik vervangen door 'I'm Gonna Love You Just A Little Bit More' en wederom twijfel ik of ik wel de goede kant heb gedraaid van de Scruscru-single. Enfin, ik laat het maar zo. Ik zet toch nog even de gedraaide artiesten in alfabetische volgorde. Do The 45 is hier te beluisteren en duurt bijna 3,5 uur. 

In de show zitten de volgende artiesten en bands: Annie & The Caldwells, Darrell Banks, Barbara & Brenda, Toni Basil, The Beach Girls, Casey & The Pressure Group, The Charmels, Donna Colman, Don Covay, Dalila, Jimmy Delphs, Lee Dorsey, Don Downing, The Ebonys, The 8th Day, The Fascinations, The Friends Of Distinction, Marvin Gaye, Bobby Goldsboro, Cee Lo Green, Delores Hall, Hall & Oates, Tommy Hunt, Jackson 5, Litlle Willie John, Joubert Singers, Roddie Joy, Lenny & The Illustrators, Theresa Lindsey, Mandrill, Peggy March, Farah Maria, Van McCoy, Ron Murray, Platters, James Reese & The Progressiions, Riviera Ventura, Scruscru, The 7:45's, Sylvia Striplin, Sugababes, The Swan Silvertones, Georgie Sweet, Thee Marloes, The Velours, Shirley Wahls, Dexter Wansel, Lovelace Watkins, Barry White, Wikstrom & Lewen, Womack Sisters en Nectar Woode. 

Omdat ik bij 'Do The 45' heb volstaan met een overzicht van de groepen en artiesten ga ik jullie trakteren op de volledige speellijst van 'The Vinyl Countdown'. (Nederlandse persingen tenzij aangegeven)

'Colour by numbers'
1. Ain't Got No I Got Life - Nina Simone (RCA Victor, Duitsland, 1968)
2. I Thought It Took A Little Time - Diana Ross (Tamla Motown, UK, 1976)
3. Elvira - Oak Ridge Boys (MCA, 1981)
4. The Universal - Small Faces (Immediate, 1968)
5. I Must Be In Love - Th Rutles (Warner Bros., 1978)
6. You Can Have It - Roberrt Palmer (Island, Duitsland, 1983)
7. Laugh At Me - Sonny (Atlantic, 1965)
8. True Love That's A Wonder - Sandy Coast (Polydor, 1971)
9. Heartache - Pepsi & Shirlie (Polydor, Duitsland, 1987)
10. Ready To Ride - Southwind (Blue Thumb, US, 1969)
11. Remember Laura - Scala (Delta, 1975)
12. White Men - The Pilgrims (Columbia, 1991)
13. Emptyness - The Shoes (Polydor, 1969)
14. Ain't No Mountain High Enough - Diana Ross (Tamla Motown, 1970)
15. Your Own Sweet Way - Notting Hillbillies (Vertigo, Duitsland, 1990)
16. When A Man Loves A Woman - Percy Sledge (Atlantic, 1966)
17. If I Were A Carpenter - Leon Russell (Philips, 1974)
18. A Man Like That - Kelly Page (GWP, 1984)
19. Choose It Up - Smoke (Uni, US, 1969)
20. Mama Mia - Sandra & Andres (Philips, 1972)
21. Feed The Feeling - Perception (Talkin' Loud, Duitsland, 1992)
22. Gimme Some Loving - The Spencer Davis Group (Fontana, UK, 1966)
23. Time For Action - Secret Affair (Polydor, 1979)
24. Again - The Night People (Rams Horn, 1981)

'New additions'
1. Ton Doux Visage - The Singing Boys (Week End, België, 1968)
2. Everybody's Everything - Santana (CBS, 1971)
3. Peek A Boo - The Rubinoos (Beserkley, 1978)
4. Chippewa Town - Lon Satton (Philips, Duitsland, 1971)
5. Tonight - The Rubettes (Polydor, 1974)
6. Do You Love What You Feel - Rufus & Chaka Khan (MCA, 1979)
7. You've Got To Hide Your Love Away - The SIlkie (Fontana, 1965)
8. Dancin' Johnson - Bill Saluga (A&M, US, 1979)
9. Last Tango In Paris - Mongo Santamaria (Blue Elephant, 1975)
10. Red Man - Barry Ryan (Polydor, Duitsland, 1971)
11. Stupefaction - Graham Parker (Stiff, 1980)
12. She's Not There - Santana (CBS, 1978)
13. Tin Soldier - Small Faces (Immediate, 1967)
14. One Man Band - Leo Sayer (Chrysalis, Duitsland, 1974)
15. One Step - One/Two (Polydor, 1988)
16. California Blue - Roy Orbison (Virgin, Duitsland, 1989)
17. A Hard Rain's Gonna Fall - Leon Russell (Philips, 1971)
18. Foe-Dee-O-Dee - Rubettes (State, België, 1975)
19. Little Darling - Rubettes (State, 1975)
20. Under One Roof - Rubettes (State, 1976)
21. Summertrain - Sandy Coast (Polydor, 1972)

'Allsods'
1. My Friend Jack - The Smoke (Metronome, Duitsland, 1967)
2. Baby It's You - Smith (Stateside, Zweden, 1969)
3. Have Faith In Your Love - Sounds Orchestral (Pye, 1965)
4. Some Velvet Morning - Nancy Sinatra & Lee Hazlewood (Light In The Attic, US, 1967, re: 2020)

Dan is hier de bijbehorende soundtrack. 

*Rondje 70s gebak: Bak 12

De meest verzengende hitte is weg en daar ben ik eigenlijk wel content mee. Ik ben alleen gisteravond naar de winkel geweest. Als ik thuis kom, begint het te spoken. Ik zweer jullie dat ik onderweg van en naar de winkel niks heb gemerkt. De lucht is nog altijd blauw en de zon schijnt fel. Ik zet de fiets in de schuur en hoor dan gerommel dat dichterbij is dan dat ik zou verwachten. Ik ben kwalijk binnen of het begint met plenzen en dan een enorm onweer. Het is letterlijk een donderslag bij heldere hemel want optisch is het nog steeds de warme zonnige dag buiten. Na de show van afgelopen avond heb ik het snel gezien en zoek mijn bedje op. Geen succes want tussen vier en vijf is het opnieuw raak met flitsen die onafgebroken doorgaan. Na vijf uur weet ik wel de slaap te vatten. De sixties zijn ten einde in deze serie, de seventies gaat drie weken door. Zo lang doe ik ook nog gewoon 'The Vinyl Countdown', daarna ga ik iets doen met de top tien-lijstjes van de jaren zestig en tachtig. Nu eerst de twaalfde van de jaren zeventig en de top tien daarvan laat zich lastig samenstellen. Het is een bak vól winnaars. Spirit Of The Seventies is hier te beluisteren. 

De twaalfde trapt af met 'Clap For The Wolfman' van Guess Who. Van deze Canadese band zitten zes in de vorige bak. Omdat 'Hand Me Down World' daar al in de top tien heeft gestaan, heb ik Guess Who er ditmaal buiten gelaten. De laatste is de 'Hans Brinker Symphonie' van Holland. 'Magic Mary' van de andere Holland is dan de eerste in de volgende bak. Nu het lijstje van 3-of-meer singles. 

Guys & Dolls (3), Nico Haak & De Paniekzaaiers (3), Albert Hammond (6), Steve Harley & Cockney Rebel (6, inclusief de platen als Cockney Rebel), Harpo (4), Oscar Harris & The Twinkle Stars (7), George Harrison (9), Dan Hartman (3), Havenzangers (3), Edwin Hawkins Singers (3), Isaac Hayes (3), Heart (de band uit Amerika/Canada, 5). Hearts Of Soul (3), Heatwave (4), Hello (4), Jimi Hendrix (4), Donna Hightower (5) en Rob Hoeke (3). 

De top tien komt er dan als volgt uit te zien. 

10. Air Disaster - Albert Hammond (1974)

9. Don't Pull Your Love - Hamilton, Joe Frank & Reynolds (1971)

8. Urban Guerilla - Hawkwind (1974)

7. We're On Our Way - Chris Hodge (1972)

6. Sorry, I Love You - Murray Head (1979)

5. Make Me Smile - Steve Harley & Cockney Rebel (1975)

4. Forever Autumn - Justin Hayward (1978)

3. What Is Life - George Harrison (1971)

2. Crazy On You - Heart (1976)

1. To Make My Life Beautiful - Alex Harvey (1972)

Hawkwind, George Harrison en Alex Harvey hebben een tweede single in de show. Heart is zelfs met drie singles in de show. Voor de rest kunnen jullie muziek verwachten van de volgende bands en artiesten: Guess Who, Guys'n'Dolls, Hall & Oates, Marc Hamilton, Tol Hansse, Roy Harper, Harpo, Bobby Harrison, Headboys, Hearts Of Soul, Heatwave (ja ja), Heavy Jelly, Jimi Hendrix, Chris Hinze en Hobby Horse. 

Kwartetje gebak 60s: Deel VI (slot)

Op Facebook heb ik maar eens een verkorte versie geschreven over Het Veerse (on)weer. Vooral om aan te tonen dat het in 2008 ook 38 graden kon worden en mensen er nog op uit trokken. De braderie en kermis in Renesse ging eveneens gewoon door. Ik heb gistermiddag het telefoontje gekregen dat we vandaag niet aan het werk hoeven. Mijn chef weet precies hoe ik erover denk. Paniekvoetbal. Ik kan zomaar een aantal dagen voor de geest toveren waarbij het warmer is dan 35 graden en dat het leven gewoon doorgaat. Ik moet straks nog even naar de winkel en, als dit het toelaat, ga ik waarschijnlijk een bochtje om door het bos. De 'wetenschappers' kunnen me wat, die hebben het al vaker bij het verkeerde eind gehad. Voordat ik de hitte ga trotseren, kan ik me eerst even bezig houden met 'warm sounds' uit de jaren zestig. Komende zondag heb ik de laatste 'verse' jaren zestig-bak in 'The Vinyl Countdown'. Het laatste triootje uit de jaren tachtig komt volgende week. Qua jaren zeventig heb ik na vandaag nog vier bakken te gaan. Vandaag de laatste vier van de, momenteel, vierentwintig bakken met jaren zestig en eerder. 

Afgelopen zondag heb ik er ineens zin in. Ik ga de kaartenbak langs en zoek per honderd singles de nummers op die ik in mijn digitale bibliotheek heb staan. Deze heb ik gedownload en samengevoegd in pakketjes voor op de mp3-speler. Afgelopen week heb ik zo vertoefd in de tijd tussen april 1983 en maart 1990. Binnenkort vervolg ik de reis van april tot en met augustus 1990. Augustus 1990 tot en met maart 1991 heb ik ook al binnengehaald. De overige twee delen tot en met 500 gaan nog volgen. Dat is voor mij het einde van de 'onschuldige' verzameling. De tijd dat singles nog gewoon twee gulden zijn op zijn meest en dat ik nog geen idee heb van de waarde van platen. Ook moet ik dan nog doen van mijn zakgeld. Dat heeft de top tien-lijstjes wel een beetje beïnvloed. 

We beginnen met de op-een-na-laatste bak. De 23e begint met 'La Paloma' van Billy Vaughn uit de jaren vijftig. De laatste is 'The Muffin Man' van World Of Oz uit 1968. Van World Of Oz heb ik 'King Croesus' in de laatste bak staan. Van Billy Vaughn staan beide exemplaren van 'Sail Along Silv'ry Moon' in de vorige bak. Alle vier bakken hebben de gebruikelijke 135 singles. Stevie Wonder wint nipt van The Who. 

Billy Vaughn (4), The Ventures (5), The Vogues (4), The Walker Brothers (4), Dionne Warwick (8), West Side Story (4), Roger Whittaker (4), The Who (10), Marty Wilde (3), Andy Williams (5), Jackie Wilson (4) en Stevie Wonder (11). 

Het nationaal hitteplan staat op nummer 1 in deze bak. 

1. Birds And Bees - Warm Sounds (1967)

2. Music To Watch Girls By - Andy Williams (1967)

3. Gimme Gimme Good Lovin' - Whichwhat (1969)

4. Happy Jack - The Who (1966)

5. Daydream - Wallace Collection (1969)

6. My Ship Is Coming In - The Walker Brothers (1965)

7. Classical Gas - Mason Williams (1968)

8. You're The One - The Vogues (1965)

9. Walk Don't Run - The Ventures (1960)

10. Turning Round - Wishful Thinking (1966)


De zestiende begint met 'Goodnight' van Roy Orbison en loopt door tot en met 'That's The Way God Planned It' van Billy Preston. Van Roy Orbison staan zeven meer in de vorige bak. The King is natuurlijk de grote winnaar, ook al ben ik nooit heel erg fan geweest van de beste man. 

Roy Orbison (7), The Outsiders (4, de Nederlandse band), Papa Bue's Viking Jazz Band (3), The Pebbles (3), Peter & Gordon (4), Peter & Zijn Rockets (4), Wilson Pickett (3), Gene Pitney (11), The Platters (6), Michel Polnareff (5), Sandy Posey (4) en Elvis Presley (23). 

Pink Floyd dreigt even de nummer 1 te worden maar dat is opnieuw een single met een neutrale hoes. The Pebbles heeft bovendien een vakantieherinnerig, ditmaal in 2006. 

1. Get Around - The Pebbles (1968)

2. See Emily Play - The Pink Floyd (1967)

3. Light Flight - The Pentangle (1969)

4. Monkey On Your Back - The Outsiders (1967)

5. True Love Ways - Peter & Gordon (1965)

6. Lana - Roy Orbison (1966)

7. Everything I Am - Plastic Penny (1968)

8. Gonna Get Along Without You Now - Patience & Prudence (1957)

9. Ta Ta Ta - Michel Polnareff (1967)

10. Tormented - The Phantoms (1966)

Ik probeer doorgaans zoveel mogelijk fotohoesjes te gebruiken voor de foto, maar in twee gevallen kan ik niet om singles heen in neutrale hoesjes. Beter dan dat zitten ze nu eenmaal niet in de bak. De nummer 1 uit de zestiende bak combineert twee dingen. Enerzijds de winterse kou van de dag in februari 1991 dat ik de single heb gekocht en daarna een nóg hetere dag in de zomer van 2008. In Sint-Niklaas vlucht ik na een platenjacht een café in met een authentieke jukebox. Voor de grap vraag ik 'Eloise' aan en als het intro begint, komt het volume op standje 'oorverdovend'. De originele single heb ik al een paar maal vervangen, maar het hoesje moet blijven. Compleet met de sticker van Bij De Put uit de tijd dat het nog een vestiging in Sneek heeft. 

De achttiende bak loopt van 'Unchained Melody' van The Righteous Brothers tot en met 'Hooked On A Feeling' van Clive Sands. De laatste heet overigens officieel Sarstedt en is de broer van Peter Sarstedt die in 1969 een hit heeft met 'Where Do You Go To My Lovely'. Van The Righteous Brothers heb de drie exemplaren van 'You've Lost That Lovin' Feeling' in de vorige bak staan. 

Righteous Brothers (3), Ro-d-ys (4), Tommy Roe (9), The Rolling Stones (24), John Rowles (4), Billy Joe Royal (3), Barry Ryan (6, inclusief 2 met broer Paul), Bobby Rydell (5), Sam & Dave (7), Sam The Sham (5, inclusief 4 met The Pharaohs), Sambrinco's (7) en Sandra (3, waarvan 2 met Andres). 

De nummer 1 is al bij voorbaat ingevuld. 

1. Eloise - Barry Ryan (1968) 

2. Be My Baby - The Ronettes (1963)

3. She's A Rainbow - The Rolling Stones (1967)

4. Just Fancy - Ro-d-ys (1967)

5. Hush - Billy Joe Royal (1967)

6. California Sun - The Rivieras (1964)

7. Unchained Melody - The Righteous Brothers (1965)

8. The Stripper - David Rose (1962)

9. Dizzy - Tommy Roe (1969)

10. Wet Dream - Max Romeo (1969)

Tot slot de twintigste. Deze komt zondag pas aan bod in 'The Vinyl Countdown'. Daarna ga ik kijken naar de meest gevulde jaren zestig-bakken qua recente 'New additions' en doe deze dan in ieder geval tot en met zondag 19 juli. Daarna ga ik waarschijnlijk iets doen met de Kwartetjes en Triootjes van de afgelopen maanden. De eerste single in de twintigste bak is 'Man's Life' van The Shoes en de laatste is 'Amapola' van The Spotnicks. Van The Shoes heb ik vijf in de vorige bak en van The Spotnicks eveneens vijf in de volgende bak staan. 

The Shoes (7), Simon & Garfunkel (7), Nina Simone (8), Frank Sinatra (8, plus eentje met Nancy), Nancy Sinatra (8, inclusief Lee Hazlewood, plus eentje met Frank), Sir Douglas Quintet (3), Sir Henry (4), Percy Sledge (3), Small Faces (9), Wim Sonneveld (3), Sonny (7, waarvan 6 met Cher), Sounds Orchestral (5), Spencer Davis Group (7) en Spooky Tooth (3). 

Niet alleen een single in een neutrale hoes op 1 maar ook nog eens de b-kant. De a-kant heet 'Love Makes Sweet Music' en is eveneens een fijn nummer, maar het meer psychedelische 'Feelin' is voor mij de uiteindelijke nummer 1 in deze bak. 

1. Feelin' Reelin' Squealin' - The Soft Machine (1967)

2. My Friend Jack - The Smoke (1967)

3. That Was Only Yesterday - Spooky Tooth (1969)

4. All Or Nothing - Small Faces (1966)

5. Some Velvet Morning - Nancy Sinatra & Lee Hazlewood (1967)

6. Be Mine Again - The Skope (1967)

7. Time Seller - The Spencer Davis Group (1967)

8. You've Got To Hide Your Love Away - Silkie (1965)

9. Baby It's You - Smith (1969)

10. Hello Hello - Sopwith Camel (1967)

Week Spot: Darrell Banks

Het weer speelt onder andere een rol, maar ik ben nog steeds niet zeker over wat ik komende zaterdag ga doen op de radio. Op zichzelf zijn 52 singles ook al méér dan drie uren en zou ik zaterdag de parade van de Week Spots kunnen doen. Mijn gevoel zegt me dat de singles van Chris niet helemaal op tijd zullen arriveren. Bij ons postbedrijf hebben we een hitteplan waarbij is besloten dat er na half twee niet meer wordt bezorgd. Ik neem aan dat dit in overeenstemming is met PostNL waar wij eveneens voor bezorgen. Dus ja... ik ga steeds meer voelen voor de Week Spots voor deze zaterdag. Het zijn dan de 52 Week Spots van week 27 in 2025 met de plaat van deze week als afsluiter. Dat heb ik een jaar geleden ook gedaan en toen was The Mohawks de afsluiter. Voor een Week Spot hoef ik niet lang na te denken, dat moet de recent behandelde single van Darrell Banks worden. Uiteraard met een scan van 'mijn' single boven het bericht. Was het maar waar? De getoonde London-single lijkt de enige overlevende te zijn van de 'stock copies' op het London-label en is een paar jaar geleden geveild voor net geen vijftienduizend Engelse ponden. Drie weken na het verschijnen van de single op het London-label brengt EMI als enige rechthebbende de single uit op Stateside. De Week Spot van deze week is het iconische 'Open The Door To Your Heart' van Darrell Banks. 

De artiest zélf heeft niets mee gekregen van de drukte rondom de single. Hij is namelijk niet oud geworden. Maar zoals altijd beginnen we het bericht met beschuit met muisjes. Darrell wordt precies een jaar en een dag vóór mijn moeder geboren. Dat is dan 25 juli 1937. Zijn wieg staat in Mansfield in Ohio, maar hij zal opgroeien in Buffalo, New York. Hij ontdekt zijn stem in één van de vele gospelkoren in de kerk en na verloop van tijd besluit hij solo verder te gaan en niet langer over de liefde van een vader en een zoon te zingen. Motown leidt een hiërarchie in Detroit en alle andere platenlabels uit die stad hebben hieronder te lijden. Het heeft Golden World en Ric-Tic al de das omgedaan maar er blijven een paar ondernemers strijden voor de goede zaak. Zo is daar het Solid Hitbound-productieteam met onder andere het Revilot-label tot haar beschikking. De plaat die is 'gemist' bij Motown en welke ruim baan krijgt naar de radiostations en in Amerika moeiteloos op de hitparade komt. 'Open The Door To Your Heart' verschijnt in mei 1966 in Amerika en piekt op 27 in de Billboard en nummer 2 in de R&B. London meent in Engeland de distributiedeal te hebben en perst enthousiast een flinke hoeveelheid demo's . Tot een paar jaar geleden wordt verondersteld dat het nooit als een 'issue' op London is geperst. Dan verkoopt een oud-medewerker van Decca zijn singles en deze bevat, tot nu toe, de enige 'issue' op London. De tweede eigenaar geilt de Northern Soul-fans op met het verhaal dat hij nog niet weet of hij de plaat gaat verkopen. Hij gaat sowieso niet voor minder dan 10.000 pond naar een volgende eigenaar. Uiteindelijk komt daar nog 4000 bovenop. Het is de exclusiviteit van de persing dat de prijs maakt. London-demo's gaan voor een paar honderd en in Amerika kun je nog een originele Revilot treffen voor een paar dollar. 

Zou ik nog bijna vergeten te vertellen dat het nummer eigenlijk 'Baby, Walk Right In' heet en is geschreven door Donnie Elbert. Met een andere titel krijgt Banks opeens de credits als songschrijver. Dat is korte tijd later uitgevochten in de rechtszaal en met Elbert als de winnaar.

Als in september 1966 de Engelse Stateside eindelijk in de winkels ligt, brengt Revilot in Amerika de opvolger uit. 'Somebody (Somewhere) Needs You' zal geen grote hit worden (nummer 34 in de R&B en 55 op de Billboard) en evenals de overige singles is alles van Darrell Banks tegenwoordig in trek bij de Northern Soul-enthousiastelingen. Daarvan zijn de Amerikanen zich inmiddels ook bewust en spelen het spel mee. In 1967 stapt hij over naar het Atco-label. De singles die hij maakt voor dit label zijn evenmin een grote succes maar de platenmaatschappij laat hem wel zijn eerste elpee maken: 'Darrell Banks Is Here'. In 1969 maakt hij nog een album voor Stax genaamd 'Darrell Banks Is Here To Stay'. Helaas zal het lot anders bepalen. 

Darrell heeft in 1970 een affaire met ene Marjorie Bozeman. Bozeman is eigenlijk al vergeven aan politieagent Aaron Bullock. Als deze ontdekt dat er een kaper op de loer ligt, besluit deze zijn wapen te pakken en Darrell Banks de kogel te geven. Op 24 februari 1970 overlijdt Darrell Banks. Hij is dan nog maar 32 jaar. 'Omdenken' is niet eenvoudig maar muzikaal gezien komt zijn dood precies op het juiste moment? Net zoals met de club van 27? Jimi Hendrix heeft bijvoorbeeld geen zouteloze bluesplaten meer kunnen maken in de jaren tachtig en Darrell Banks zou geen tweede leven hebben gekregen bij Ian Levine in Engeland. Binnen de Northern Soul is het een klinkende naam en de legende van de single is ale een feit voordat de unieke London-'issue' wordt ontdekt. 

Het zilveren goud: 2001 deel V

De zomer van 2001 moet in het teken staan van de fietstochten. Of... beter gezegd... een héle grote fietstocht. Het is de laatste zondagmiddag van de 'Monstertocht'. Ik heb net mijn lunch genoten bij Jim en zijn gezin en ga later die middag op bezoek bij een andere vriend in York. Op het plein is deze zondagmiddag geen zwerver te bekennen. Geen bekende gezichten, geen plastic zak met bouwlijm, maar gewoon genieten in de zon. Heb ik een boekje om te lezen of luister ik naar muziek? Of helemaal niets? Op een gegeven moment zie ik het helemaal voor me. Ik ga de zomermaanden doorbrengen op de fiets. Het plan ontstaat om via het voormalige Oostblok naar Rusland te fietsen en daarna noordelijk via Finland en door Scandinavië weer naar huis te gaan. Ik ga uit van een paar weken...? Hoewel ik ook stiekem wel weet dat fietsen in Rusland een alternatief is voor Russisch roulette. Toch moet ik al snel terug komen op deze plannen. Ik ontvang een uitkering en hoewel mijn huisbaas is 'getraind' om mijn soos-formulieren in te vullen, is het een tikje riskant om maanden lang niet in de gemeente te verblijven. De fiets brengt het grootste deel van de bewuste zomer door in de garagebox van de huisbaas. 'Dan denk ik aan Brabant, want daar brandt nog licht'. Ik meen me te herinneren dat ik in 2001 het liedje al eens heb gehoord, maar is dat mogelijk? Nee, de plaat is pas in 2003 uitgebracht. Toch zal de zomer van 2001 vooral in het teken staan van de Brabantse nachten. 

Het ontwaken in de buurt van de Mark vlak buiten Ulvenhout op de dag na Hemelvaartsdag. Dat is het startschot geweest voor de zomer van 2001. Ik ervaar een rust en vrijheid op het plekje aan de Mark en een paar weken na 'De volharding' besluit ik dan ook terug te gaan naar deze plek. Op 13 juni 2021 heb ik over De muskusrat-legende geschreven. Dat hoeft dus niet opnieuw. In de daaropvolgende weken wordt De Mark bij Ulvenhout mijn vertrek- en eindpunt. Soms bivakkeer ik dagen in de directe omgeving, dan ga ik weer wandelen naar Langeweg en Zevenbergen. Of naar de Belgische grens en richting het Belgische Essen. Ik heb van iemand een lekke opblaasbare biertank gekregen. Daar komt geen druppel regen doorheen en gebruik ik als deken als het regent. Want het slapen doen we voornamelijk buiten. Onder de sterrenhemel en in de vrije natuur. Mijn hele hebben en houden in een plastic shopper die ik door middel van een opgerolde handdoek over mijn schouder kan meenemen. In Ulvenhout zijn ze al snel gewend aan 'Swiebertje' en weten ze dat hij geen vlieg kwaad doet. Ik word dus getolereerd door de plaatselijke bevolking. Zo nu en dan keer ik even voor een week of een paar dagen terug naar Steenwijk, maar ik kom altijd weer terug in Ulvenhout. Op een bepaald moment heb ik zelfs een kortingskaart voor de trein aangeschaft. Die vijfendertig euro (of zoiets) heb ik er al in een paar ritten uit. 

Ik geloof ergens dat het al in juli moet zijn geweest. Vermoedelijk één van de laatste weken op deze manier in Brabant. Ik vertrek op maandagmiddag vanuit Steenwijk met de trein. Ik weet niet waarom maar ik ga opeens met de trein naar Roosendaal in plaats van Breda. Of... weet ik het wel? Ja, dat zal de reden zijn geweest! Dat komt straks. Ik vervolg mijn weg met de benenwagen en na een paar uur kom ik in Rucphen. Daar wacht een café waar ik als laatste uit kom rollen. Ik slaap die nacht nabij een bos en ben al vroeg wakker. Enerzijds door een fietser die schrikt van 'een lichaam in het bos', maar eveneens door de felle zon. Ik denk dat het de warmste zomerdag is geweest van 2001. Het kwik stijgt snel maar ik heb een missie die volbracht moet worden. Het idee? Er zit een klooster vlakbij Zundert. Daar ga ik mezelf 'out of the blue' melden want ik wil even iets héél anders. In Engeland kon ik ook zomaar in een klooster terecht en verwacht hetzelfde open deur-beleid in Zundert. Ik voel de zon branden op mijn kruin. Sindsdien draag ik hooddeksels met een dergelijke hitte en in 2001 is mijn haar verbrand. Bestaat dat? Ja, hoewel het er ook mee te maken heeft dat ik niet heel geregeld een douche zie. Als ik weer terug ben in het huiselijke comfort blijkt pas hoe mijn haar is veranderd in een uitgedroogd takkenbos en zit er niks anders op om de lange manen af te knippen. Jullie raden het al... in Zundert word ik weggestuurd met een broodje en een appel. 'Zo werkt het niet, seun', zou mijn vader hebben gezegd. In de buurt van Schijf breng ik de nacht door in een berm en de volgende ochtend word ik gewekt door een naderende onweersbui. Ik schuil bij een tankstation en loop daarna in één etappe naar Ulvenhout. 

Wat doe je zoal in Ulvenhout? Welnu, ik hang veel rond in het plaatselijke café waar de drankjes ook op de lat gaan. Tot december zal daar een erg hoge schuld staan, maar... ze hebben een onderpand. Ik heb van iemand een laptop gekregen. Eentje uit de midden jaren tachtig die ze iets hebben opgevoerd om spelletjes op te spelen, maar dat blijkt het achteraf niet te zijn. De accu is dood en dus werkt hij alleen op stroom. Ik zal de laptop in december 2001 ophalen nadat ik mijn schuld heb voldaan en het apparaat al dienst doen tot en met de zomer van 2008. Hij is bij de verhuizing naar Uffelte de container in gegaan. Inclusief alle boeken die ik erop heb geschreven. Eind juli ben ik opeens helemaal genezen van het zwerven en buiten slapen, hoewel ik in september nog een fietstocht zal maken naar Brabant en Limburg en weer terug. Vlak na de moord op Pim Fortuyn ga ik opnieuw naar Ulvenhout maar dan is de magie weg. Ook hebben de handhavers me ontdekt en komen me iedere avond lastig vallen met dreigementen richting boetes en dergelijke. Dan hou ik het maar voor gezien in Brabant. 

Het kwartetje singles zijn de laatste vier die uit Mossley mee zijn gekomen van de 'Monstertocht'. Er resten dan nog twee die ik bij een 'charity' in York heb gekocht en twee die per ongeluk in mijn bakken zijn terecht gekomen in De Karre. Die komen volgende maand aan bod. 

3330 I Don't Know Why - Stevie Wonder (UK, Tamla Motown, 1969)
3331 If You Really love Me - Stevie Wonder (UK, Tamla Motown, 1971)
3332 I'm A Cider Drinker - The Wurzels (UK, EMI, 1975)
3333 Wond'rous Stories - Yes (UK, Atlantic, 1978)
Stevie heb ik beide keren ook in de Nederlandse uitdossing. The Wurzels is een Engels folkbandje met een liefde voor cider en het boerenleven. Het heeft eerst een hit met 'Combine Harvester', een bewerking van Melanie's 'Brand New Key'. Daarna horen ze George Baker's 'Paloma Blanca' en dat wordt 'I'm A Cider Drinker'. George moet aanvaarden dat The Wurzels de grootste hit zullen hebben met zijn liedje. Het is schitterend gepland dat Yes de nummer 3333 is.