Singles round-up: juni 7

Het wordt nog even flink organiseren in de laatste week van juni. Een bericht achterstand? Dat zou ik eventueel volgende week dinsdag kunnen gebruiken voor de 'Eindstreep' en de Week Spot. Daarna ga ik me schrap zetten voor de samenstelling van de Gele Bak Top 100 van 2026 en het eerste resultaat krijgen jullie meteen op woensdag 1 juli. Omdat ik in het weekend wil doorgaan met de 'Radiolinks' en 'Rondje 70s gebak' heb ik besloten om de Top 100 in negen afleveringen aan jullie voor te stellen en dan steeds op een woensdag. De Top 100 trekt ons dan helemaal door juli en augustus heen. Over de Gele Bak Top 100 gesproken, ik heb nog een aantal singles liggen van vorige week zaterdag. Het is de eerste zaterdag dat ik 'vroeg' begin en er is zeer weinig post. Opeens ligt het plan klaar. Als ik een beetje op tijd klaar ben, kan ik naar Meppel fietsen. Daar is onlangs een nieuwe kringloop geopend die ik nog eens moet checken. Dat blijkt een teleurstelling. De 'oude' kringloop aan de Hugo De Grootstraat levert me desondanks dertien singles en ik scoor twee in Ruinerwold. Het is maar afwachten of één van de singles de Top 100 zal bestormen maar daarvoor moet ik ze eerst wel beluisteren. Eentje heb ik vorige week al in 'Do The 45' gedraaid en deze gaat naar alle waarschijnlijkheid in de Blauwe Bak.  Omdat het op het eerste oog niet veel soeps is, ga ik de singles per drie behandelen. 

* Peter Allen- I Go To Rio (NL, A&M, 1976)
* David Castle- Ten To Eight (Frankrijk, Parachute, 1977)
* Teri De Sario- Ain't Nothing Gonna Keep Me From You (Frankrijk, Casablanca, 1978)
Ik heb de 'nieuwe' kringloopwinkel vorig weekend wel genoemd. Het is van de organisatie 'Red Een Kind' en zit in het oude pand van Amslod, de elektrische fietsen-werkplaats van Dolsma. Hierdoor is het zéér ruim opgezet. Zelfs als de anderhalve meter terug komt, kun je elkaar eenvoudig passeren. Qua platen is het helemaal niets. Wel een koffertje met singles maar die gaan alleen in één keer. Ik zie een single van Pim Maas maar in een dermate slechte staat dat ik het laat voor wat het is. Peter Allen zal pas in 1978 de hitparade bereiken met 'I Go To Rio' maar er staat duidelijk 1976 op het label. David Castle is een pure ballade met piano en orkest, een beetje in dezelfde hoek als Eric Carmen. Het is eigenlijk best goed. Ik moet het eerst nog wel een paar keer horen voordat ik een eindoordeel kan geven. De a-kant van de Teri De Sario-single is geschreven door Barry Gibb, op de b-kant heeft Betty Wright een credit. Eerst de a-kant. Het is snelle doch onderkoelde disco. Het stijgt niet boven het maaiveld uit. 'Sometime Kind Of Thing' dan eens proberen? Dat is een pure ballade. Ik ben niet kapot van Teri's stem om te beginnen en dat haalt helaas wel het plezier van deze kant naar beneden. Ik kijk liever eens of Betty het zelf nog heeft uitgebracht als single. 

* Walter Egan- Hifi Love (NL, Polydor, 1979)
* Theo Vaness- As Long As It's Love (NL, RCA Victor, 1979)
* Gallagher & Lyle- I Wanna Stay With You (UK, A&M, 1976)
Walter Egan is een naam die ik ken uit het 'Hitdossier' maar waarvan ik geen liedje kan neuriën. Ik moet bekennen dat ik hem vorige week heb verward met Joe Egan die samen met Gerry Rafferty Stealers Wheel vormde. Walter Egan weet, in navolging van Kiss, gitaarrock heel goed te mengen met de vierkwartsmaat van de disco waardoor het dansbare rock wordt. Niet een onaardig nummer maar het wiel wordt niet opnieuw uitgevonden. Theo moet officieel onder de 'V' staan, maar het komt vast in de jaren zeventig-bak terecht. Ik vind het dan wel handig om het bij de platen als Theo Van Es te hebben, dus vandaar dat ik 'Vaness' even negeer. Een enorme hit in de Amerikaanse discotheken en dat wordt vanaf de eerste noot duidelijk. Hier is vast goed gekeken en geluisterd naar Dan Hartman. Gewoon voor de Gele Bak. Gallagher & Lyle heb ik al in de Duitse persing met fotohoes maar jullie weten ongetwijfeld van mijn hobby met de Engelse persingen. Toch denk ik dat de Duitse vooral veel opgezet gaat worden. Deze Engelse zit een beetje tegen de 'distortion' aan. 

* G'Race- Man Made In Japan (NL, Carrere, 1981)
* Ted Heath- The Faithful Hussar (UK, Decca, 1956)
* Tippa Irie- Hello Darling (NL, Greensleeves, 1986)
Iemand die in de elpees graait, helpt me bij mijn constatering dat de platen al geruime tijd niet meer zijn aangevuld in Ruinerwold. Dan hou ik opeens een single in mijn handen die in mei is toegevoegd en die zit later in deze 'Singles round-up'. G'Race ligt sinds maart in Ruinerwold en ik heb hem al vaker in de handen gehouden. Omdat het qua sixties enorm tegen valt, strijk ik ditmaal de hand over het hart. Het is een Nederlands antwoord op 'Japanese Boy' van Aneka. En dat is verdomd knap gedaan! Ik vind hem boven verwachting erg leuk. Ted Heath mag mee vanwege de Engelse persing, verder is dit alleen maar gezellig voor de zondagavond. Tippa Irie is een vreemd geval. Het is de Nederlandse single in het Engelse fotohoesje. Voor de rest is het gewoon een grappig nummer en dat heb ik altijd al gevonden. 

* Kincade- Do You Remember Marilyn (Duitsland, Bellaphon, 1973)
* Lyle Lovett- She's No Lady (Duitsland, Curb, 1987)
* Donny Osmond- Sweet And Innocent (Duitsland, MGM, 1971)
De tipnotering van Kincade. Het is een gezellige stamper. In de jaren negentig sta ik geregeld samen met een vriend op vlooienmarkten en braderieën en hij biedt onder andere de volledige cd-collectie van Lyle Lovett. Geen idee of hij ze destijds nieuw heeft gekocht of dat hij ze ook maar heeft opgescharreld. In 1994-95 is Lyle Lovett al een redelijk nostalgische naam. Ik hoef niet zo nodig alles van hem te hebben maar 'She's No Lady' is desondanks erg welkom. 'Donny Osmond of The Osmonds'. Ja, je zou het niet verwachten? Toch is er een goede reden van de Duitse tak van MGM om dit op het hoesje te zetten. Het is namelijk de eerste solo-single van Donny en The Osmonds heeft pas een hit gehad met 'One Bad Apple'. Verder zijn beide onbekende fenomenen aan deze kant van de oceaan. Hij zit evenzeer tegen de pijngrens aan als Little Jimmy. Het is overigens best een grappig nummer, maar ja... dat is 'Long Haired Lover From Liverpool' ook nadat je hebt geaccepteerd dat het een oorwurm is. 

* Gilbert O'Sullivan- Susan Van Heusen (UK, MAM, 1971)
* Mortimer Shuman- Le Lac Majeur (Frankrijk, Philips, 1973)
* Bobby Vourilvee- When Robins Come SInging (Barbados, Doreth Vee, 1975)
Bij Phonogram hebben ze even een lui moment in 1971. Omdat 'Susan Van Heusen' geen hit is geweest in Engeland, wordt besloten een fiks aantal singles over te nemen van de Britten en deze hier in een hoesje te stoppen. Het is stiekem één van de betere singles van de Gilbert buiten 'Nothing Rhymed' om. Ik had 'Get Down' en 'Ooh-Wakka-Doo-Wakka-Day' graag ingeruild voor deze plaat als hit. Dit is zomaar wel een kanshebber voor de Top 100. 'Le Lac Majeur' is één van de weinige nummer 1-hits die ik nog niet op single heb en deze zaterdag is het uitgelezen moment om dat recht te zetten. Bij een snelle beluistering besluit ik een week geleden om de b-kant te draaien van Bobby Vourilvee. Beide kanten zijn erg 'lo-fi' producties zoals we die kennen van Barbados. Bobby heeft iets weg van Fats Domino. 'Broken Hearted Woman' van Aubrey Mann is daarentegen 'deep soul'. Niet echt van de bovenste plank maar wel lekker eigenwijs. Hij mag voor deze kant in de Blauwe Bak. 

Singles round-up: juni 6

Gemak dient de mens. Ik zou eigenlijk 'Het zilveren goud' willen doen, maar dan moet ik een foto maken en daar heb ik nu even geen zin in. Bovendien moet ik nog even nadenken over wat ik precies wil gaan vertellen over juni 2001. Intussen heb ik vrijdag al de foto gemaakt van het meest recente pakket van Chris om te gaan behandelen in een 'Singles round-up' en dus kan ik net zo gemakkelijk deze van de camera halen. De singles zijn afgelopen zaterdag in het tweede uur van 'Do The 45' aan bod gekomen, alleen heb ik daar de jaren zestig weer even gescheiden van de jaren zeventig. Voor de rest kunnen jullie dus 'live' mee luisteren. De koffie is ingeschonken en de apparatuur kan aan voor een veertiental Engelse persingen.

* Darrell Banks- Open The Door To Your Heart (UK, Stateside, 1966)
Een iconische Northern Soul-single. London meent aanvankelijk de rechten te bezitten voor het Revilot-label uit Detroit. Een paar jaar geleden is een Engelse London-single geveild voor een prijs waarvoor je ook een fraaie middenklasser kan kopen. EMI blijkt dan toch de rechtmatige distributeur te zijn van Revilot in Engeland en zo verschijnt deze Stateside-single. Chris biedt hem aan met '4-prong-centre'. Als ik de bestelling heb geplaatst, krijg ik meteen berichtje van hem. Hij heeft de verkeerde foto geplaatst. De '4-prong' is in een 'matige' staat en hij heeft een 'solid centre' voor mij. Ik geef aan liever de '4-prong' te hebben en dan pakt hij het rigoureus aan. Hij geeft me bijna het volledige aankoopbedrag terug en verzendt alsnog de '4-prong-centre'. En...? Ach, hij klinkt voor een plaat van zestig jaar oud en een enorme favoriet in de Northern Soul helemaal niet slecht. Een licht kraakje op de achtergrond maar ik heb het wel minder meegemaakkt. 'Our Love Is In The Pocket' is ietsje rumoeriger maar nog altijd binnen de perken. Het is een knalharde Detroit-opname. Een klassieke 'double-sider'. 

* The Blossoms- You Got Me Hummin' (UK, MGM, 1968)
Chris heeft van beide kanten een geluidsclip toegevoegd maar ik moet nog altijd wennen aan 'Tweedle Dee'. 'You Got Me Hummin' op de b-kant is meteen helemaal raak. Het is ook weer een 'plaatje om naar te kijken' want het is een Engelse demo met een kleur roze dat pijn doet aan de ogen. 'Tweedle Dee' is rockende versie van het oudje maar is voor de soulhobby nauwelijks interessant. Nee, doe me dan maar de uitstekende uitvoering van 'Hummin', ook al moet ik bekennen dat ik de plaat had laten liggen als het niet een demo was geweest. 

* Brenda & The Tabulations- One Girl Too Late (UK, Epic, 1973)
Deze heb ik al in 2018 als Engelse persing van Discogs gehaald, alleen hangt deze tegen de 'distortion' aan. Deze is opeens spotgoedkoop en dat betekent dat ik nu de '4-prong' en de 'solid centre' heb. De laatste is het meest geschikt om te draaien en ik reken het als een upgrade. Er bestaat een kans dat de '4-prong' de algemene jaren zeventig-bak in gaat. Moet ik even bekijken. 

* James Brown & The Famous Flames- Night Train (UK, Sue, 1964)
* James Brown & The Famous Flames- There Was A Time (UK, Polydor, 1968)
'Night Train' ken ik vooral van de soundtrack van 'Quadrophenia' en het eerste dat me opvalt: De versie is daar vertraagd! Het mag de pret niet drukken van een originele Sue uit 1964 met een semi-instrumentaal nummer van James en zijn kornuiten. 'There Was A Time' is officieel gezien de b-kant. Het is eveneens opgenomen door Gene Chandler en zijn versie is gewoon ietsje beter. Mijn persing blijkt nu van december 1969 te zijn en heeft 'There Was A Time' als a-kant plus het King-logo op het label. Het is in 1968 overigens de eerste Engelse single op Polydor, daarvoor heeft Pye International de distributie gedaan van het King-label. 'I Can't Stand Myself When You Touch Me' is een vroege schets van 'Sex Machine' en dergelijke hits. 

* The Delfonics- La-La Means I Love You (UK, Bell, 1968, re: 1971)
* The Delfonics- Ready Or Not (UK, Bell, 1968, re: 1971)
Dan ontbreekt er eentje in het rijtje? Jawel, die zit in het volgende pakket. Ik moet tot mijn schrik concluderen dat ik al wel enkele singles heb van The Delfonics maar nog altijd niet één van de drie 'grote' nummers van de band. Dat is nu ineens recht gezet met deze fraaie heruitgaven uit 1971. De derde is overigens 'Didn't I Blow Your Mind This Time'. 

* Betty Everett- I Can't Say No To You (UK, MCA, 1969)
Fraaie crossover van Betty! 'Better Tomorrow Than Today' is meer upbeat en zeker niet slecht, maar ik geef stiekem de voorkeur aan 'I Can't Say No To You'. 

* The Fiestas- So Fine (UK, London, 1958)
Als jullie willen weten hoe dit plaatje eruit ziet? Blader dan even terug naar de week dat Sugababes de Week Spot heeft. Het Engelse London-label voert tot en met 1958 de 'tri-centres' en de combinatie met de 'silver top' is in 2000 het uitgangspunt voor de Sugababes-single. Na 1958 zullen het ronde middenstukjes worden. Doorgaans is 1958 té lang geleden maar 'So Fine' is gewoon een erg prettig plaatje en het hoeft je de kop niet te kosten. 

* The Glories- I Stand Accused (UK, CBS, 1967)
Ik zie nu dat 'I Worship You Baby' al in 2016 is uitgebracht door Outta Sight. Beter laat dan nooit? Toch maar eens een exemplaar aanschaffen. Intussen mag ik 'I Stand Accused' toevoegen aan de collectie. CBS staat dan op het punt om speciaal een soul-label op te zetten en dat wordt Direction waarop de volgende Engelse singles van The Glories zullen verschijnen. Ik ben wel benieuwd naar de b-kant maar het lijkt erop alsof Chris daar geen schoonmaakmiddel aan heeft verspild. Ook de a-kant heeft wat steenslag gehad maar kan er alleszins mee door. 

* Beryl Marsden- When The Lovelight Starts Shining Thru' His Eyes (UK, Decca, 1964)
Haar andere single is nét verkocht maar ook voor een meer gepeperde prijs. Beryl is ietwat een cultfiguur. Ze komt uit Liverpool en wordt derhalve gerekend tot de Merseybeat, alleen heeft ze een soul in de stem waar menig Engels vakcollega jaloers op kan zijn. De platen worden alleen geen hits en zijn niet vooral gezocht door de verzamelaars van Merseybeat en Mod. Dit is uiteraard een cover van het welbekende Motown-nummer. De b-kant doet het hem helaas niet voor mij. 

* The Olympics- Baby, Do The Philly Dog (UK, Fontana, 1966)
De groep van 'Western Movies' uit 1958. In de midden jaren zestig houdt de groep zich vooral bezig met dansjes. 'The Bounce' uit 1964 staat nog hoog op mijn verlanglijst maar eerst maar eens 'The Philly Dog'. De b-kant bevat een nieuwe opname van 'Western Movies' en dus moeten we het alleen doen met 'Baby, Do The Philly Dog'. 

* Nino Tempo & 5th Ave. Sax- Sister James (UK, A&M, 1973)
Elpees hebben nooit mee gedaan in mijn collectie, maar feitelijk heb ik dit nummer al twintig jaar op elpee. Ik heb eigenlijk nooit kunnen begrijpen waarom uitgerekend 'Sister James' is uitgekozen als single. Volgens mij staan er wel betere nummers op de elpee. Maar vooruit... omdat dit formaat niet meedoet in de collectie hebben we het nu eens op de single. Buiten een klein refreintje om een vrijwel instrumentaal nummer met elektrische piano, saxofoon en een talking box. 'Clair De Lune' brengt de klassieke componist Debussy naar de jazz maar is niets meer dan een novelty in mijn boek. 

* The Watts 103rd St. Rhythm Band- Spreadin' Honey (UK, Jay Boy, 1966, re: 1972)
Ik kijk een beetje verbaasd naar 1966 op het label. 45cat vertelt me dat de single in Amerika is verschenen in 1967 hoewel ik het zelf altijd heb beoordeeld als 1968-69. 'Spreadin' Honey' is een grote 'hit' in mijn setjes in 2010-11 en dan van de originele Amerikaanse Keymen. Het is nu pas dat ik de b-kant eens draai: 'Charley'. Dat is iets meer upbeat en klinkt ook best fijn. 

Morgen maar eens verder gaan met 'Het zilveren goud'. Ik ga nu eerst weer proberen te slapen.

*Radiolinks: 20 en 21 juni

De vakantie is voorbij. Alweer vakantie? Nee, de vakantie van Soul-xotica. Voor mijn echte vakantie moet ik nog ongeveer twee maanden vol aan de bak. Het is te hopen dat de prille zomer dan haar kruit nog niet heeft verschoten. Inmiddels heb ik een achterstand op Soul-xotica maar alles is onder controle. Buiten de radiolinks om zou ik dit weekend 'Het zilveren goud' doen maar wachten ook een aantal singles ongeduldig op een behandeling op Soul-xotica. Vandaag heeft Chris een pakket met 32 singles op de bus gedaan en ga ik rond het weekend ook afrekenen bij Mark. Er zijn dus weer voldoende plannen voor juli. Maar nu eerst de links en de speellijst van 'Do The 45'. De AI van de week is een potje voetbal tussen mijzelf en Napoleon. Ik maak me er verder niet druk over maar als AI ben ik opeens mijn lange haar kwijt. Geen zorgen: In werkelijkheid rust het nog altijd op mijn schouders. Laat me eerst beginnen met de speellijst van Do The 45. In het tweede uur zitten de singles die vandaag of morgen een 'Singles round-up' krijgen. 

Uur 1
1. Maybe Tomorrow - The Jackson 5 (Tamla Motown, NL, 1971)
2. One Step At A Time - Maxine Brown (Wand, US, 1966)
3. Need My Lovin' Supply - Patti Andrews (Riker, UK, 2026)
4. And My Heart Sang - Brenda & The Tabulations (Top & Bottom, US, 1970)
5. Showdown - The Shaladons (Kent Deep Soul, UK, opgenomen in 1967/2026)
6. I'm Going To Rise - Annie & The Caldwells (Luaka Bop, UK, 2025)
7. Nothing But Reasons - The Rayvelles (Funk Night, US, 2024)
8. Let's Fly - Spellbound (Heat, US, 1986)
9. You're Doing It With Her - Rhetta Hughes (South Street Soul, UK, 1968/2026)
10. You're Good For Me - Lou Rawls (Capitol, US, 1968)
11. It's A Shame - Aaron Frazer (Colemine, US, 2026)
12. Baby - James Alexander Bright & Faye Meana (Athens Of The North, UK, 2026)
13. Lovin' Time - Bertha Tillman (Brent, US, 1960)
14. Nothing Like Be Present - Jo-Ann Hamilton & The Kevin Fingier Collective (Fingier, UK, 2026)
15. I Don't Know Why - J. Jones & The Northernaires (JAS, US, 1970)

Uur 2
1. Open The Door To Your Heart - Darrell Banks (Stateside, UK, 1966)
2. You Got Me Hummin' - The Blossoms (MGM, UK, 1968)
3. There Was A Time - James Brown & The Famous Flames (Polydor, UK, 1968)
4. Night Train - James Brown & The Famous Flames (Sue, UK, 1964)
5. I Can't Say No To You - Betty Everett (MCA, UK, 1969)
6. So Fine - The Fiestas (London, UK, 1958)
7. I Stand Accused - The Glories (CBS, UK, 1967)
8. When The Lovelight Starts Shining Thru' His Eyes - Beryl Marsden (Decca, UK, 1964)
9. Baby Do The Philly Dog - The Olympics (Fontana, UK, 1966)
10. Spreadin' Honey - The Watts 103rd St. Rhythm Band (Jay Boy, UK, 1966/1975)
11. The Sweetest Pain - Dexter Wansel (Expansion, UK, 1979/2026)
12. One Girl Too Late - Brenda & The Tabulations (Epic, UK, 1973)
13. La-La Means I Love You - The Delfonics (Bell, UK, 1968/1971)
14. Ready Or Not - The Delfonics (Bell, UK, 1968/1971)
15. Sister James - Nino Tempo & 5th Ave. Sax (A&M, UK, 1973)
16. Just Because - Afro Dimensions (Jay Boy, UK, 1975)
17. Until Then I'll Suffer - Barbara Lynn (Atlantic, UK, 1967/1971)

Uur 3
1. Soul Symphony - Gloria Lynne (Fontana, US, 1964)
2. Good Time Tonight - The Soul Sisters (Soul Sounds, UK, 1963/1970)
3, The Ten Commandments Of Man - Nickie Lee (Dade, US, 1967)
4. Make Me Believe In You - Patti Jo (Celestial Echo 12", UK, 1973/2026)
5. Rio Ritmo - LTF & Moskvin (Scruniversal, UK, 2026)
6. You Don't Get It - Denver Cuss (LRK, UK, 2026)
7. It'll Never Be The Same Again - Little Anthony & The Imperials (United Artists, US, 1969)
8. Keep On Loving Me - Wade Flemons (Vee Jay, US, 1961)
9. Been So Long - Lil' Soul Brothers (Wee 3, US, 1966)
10. Foxy Mama - Robert Parker (Nola, US, 1967)
11. If This Is Our Last Time - First Born (Atlantic, US, 1972)
12. Chico - The Concretes (Licking Fingers, UK, 20004)
13, 27 Sided - Queen B Unlimited (Z Records, UK, 2026)
14. Holy Cow - Lee Dorsey (Stateside, UK, 1966)
15. Give Me Your Love - Sylvia Striplin (Expansion 12", UK, 1980/2018)

Dan vervolgens The Vinyl Countdown. Hierin maar liefst 49 singles. Met de op een na laatste 'verse' jaren zestig-bak en de meest recente plaat stamt uit 2000. Ik ga de artiesten weergeven per decennium. 
Jaren 60: Righteous Brothers, The Rivieras, Jimmie Rodgers, Tommy Roe, Kenny Rogers & The First Edition, Rolling Stones (3), Max Romeo, Ronettes, Ronny, The Roomates, Nino Rota, Normie Rowe, Billy Joe Royal, Barry Ryan (2), Hans Der Sachse, Sambrinco's, Sammy Soul Set, Sam The Sham & The Pharaohs en The Sandpipers.
Jaren 70: Tom T. Hall, Keith Hampshire (2), Tim Hardin, Steve Harley & Cockney Rebel, Harley Quinne, Roy Harper, Harpo, Dan Hartman, Alex Harvey (2), Edwin Hawkins Singers (2), Murray Head, Heavy Jelly, High Noon, Hillside Singers, Chris Hinze en Rob Hoeke. 
Jaren 80: Tracey Ullman, Undertones, Vanity 6, Visage, Rick De Vito, Ween, Max Werner en Mari Wilson.

*Rondje 70s gebak: Bak 20

De eerste tropische dag van het jaar wordt in Uffelte traditioneel afgesloten met vuurwerk en discolampen in de lucht. Volgens de Buienradar zal het in ieder geval tot half vier zo door gaan. Afgelopen nacht hebben we ook regen en onweer gehad en wat me opvalt. Ondanks het warme weer weigert het fietspad tussen Darp en Havelterberg te drogen. Ik ben aardig goed de dag door gescharreld. Alleen in het laatst word ik erg vochtbehoeftig. Twee peperdure flesjes Fristi bij een tankstation, een grote milkshake in Zuidveen en twee flesjes melk in Havelte en thuis heb ik alleen 0.0% witbier op voorraad. Morgen zal het ietsje koeler zijn maar nog altijd erg tropisch voor de tijd van het jaar. In het overzicht van de jaren zeventig-bakken zijn we vanavond aanbeland bij bak 20. Hierin staan 135 singles en loopt van 'Lookin' Through The Eyes Of Love' van The Partridge Family tot en met 'Stumblin' In' van Suzi Quatro en Chris Norman. Het beste uit deze bak is te beluisteren in Spirit Of The Seventies. Ik ga meteen vervolgen met de lijst van drie of meer singles per artiest of band. 

Lynsey De Paul (9), Peaches & Herb (3), The Peddlers (3), Pilot (3), Poco (3), Pointer Sisters (4), Poppy Family (5), Poppys (3), Elvis Presley (3), Billy Preston (4, waarvan 2 met Syreeta), Procol Harum (4), Pussycat (5) en Suzi Quatro (6).

De top tien is evengoed nog lastig. Python Lee Jackson smeekt om een plekje maar valt af. Van Poppy Family heb ik eerst 'Which Way You Goin' Billy' op 5 staan, maar besluit dan toch de opvolger in de top tien te zetten. Die wisselt dan stuivertje met Promises. De top tien is dus zo bepaald. 

10. What Can I Say - Pousette-Dart Band (1976)

9. Hunted - The Passions (1979)

8. Won't Somebody Dance With Me - Lynsey De Paul (1973)

7. Georgie - Pussycat (1976)

6. Nothing Is Real Here - Pugh's Place (1970)

5. Baby It's You - Promises (1978)

4. That's Where I Went Wrong - The Poppy Family (1970)

3. Girlie - The Peddlers (1970)

2. Magnolia - Poco (1973)

1. Pandora's Box - Procol Harum (1975)


Lynsey De Paul, The Peddlers en The Poppy Family hebben elk een tweede single in de show. 'Geen Bier Maar Karnemelk' is mede geschreven door Wim T. Schippers alias Jacques Plafond en mag dus als klein eerbetoon in de show. Buiten de genoemde artiesten in de top tien kunnen jullie platen verwachten van de volgende acts: The Peppers, John Phillips, Wilson Pickett, The Piglets, Ir. Evert v.d. Pik, Pilot, Pink Floyd, The Pioneers, Plastic Bertrand, Plastic People, Playthings, Pluto, Pointer Sisters, The Police, Iggy Pop, The Poppys, Billy Preston, Proudfoot en Python Lee Jackson. 

Singles round-up: juni 5

In het vorige jaar is het de maand mei. Dit jaar heeft Chris ervoor gekozen om in juni de 'Engelse maand' te hebben. Het is een drukke maand voor hem en dit jaar heeft hij in mei een trip naar Amerika gepland om nieuwe platen in te slaan. Zijn oudste dochter heeft een neus voor de platenhandel, maar het overlaten van de drukte met de Engelse persingen gaat een beetje te ver voor Chris. Het is één grote snoepwinkel voor mij. Ik heb gisteren al een aantal gekocht en vanmiddag opnieuw. Zaterdagmorgen plaatst hij de laatste Engelse persingen voor deze maand en dus zaterdagmiddag nog even kijken. Daarna kan ik een pakket van omstreeks dertig tegemoet zien. De liefde voor de Engelse persingen begint ooit met elpees. Voor de geluidskwaliteit hoef je het qua singles niet altijd te doen. Ik heb Engelse persingen die beroerder klinken dan de Amerikaanse. De naamgever van mijn radioshow is daar een fraai voorbeeld van: 'Do The 45' van The Sharpees klinkt erg verwaterd vanaf de Engelse President. In veel gevallen zijn het echter 'plaatjes om naar te kijken' en dat geeft voor mij ook vaak de doorslag. De komende zestien singles zijn uit twee samengevoegde bestellingen en ze zijn afgelopen zaterdag aan bod gekomen in 'Do The 45'. Ook dan op alfabetische volgorde, hoewel ik dan een foutje heb gemaakt met de K en L. In sommige gevallen heb ik zowel de a- als b-kant gedraaid. Ze gaan vanavond dus op herhaling. 

* Afro Dimensions- If You Don't Want My Love (UK, Jay Boy, 1975)
Er zitten enkele 'dubbele' singles bij die ik reeds heb in de Amerikaanse of in een andere Europese persing. Sommige zijn welbekende klassiekers maar ook een paar 'nieuwe' dingen voor mij. Ik begin meteen met zo'n plaatje. Afro Dimensions. Ik heb er nog nooit van gehoord en een blik op de discografie verklaart waarom. Het heeft namelijk maar één single gemaakt. De commentator op 45cat mist hoegenaamd de 'Afro', maar ik hoor het toch duidelijk in het ritme. Het is niet de doorsnee disco of snelle funk. De b-kant heet 'Just Because' en is een ballade. Er is iets 'lo-fi' aan deze plaat en dat maakt het op slag interessant voor mij. Deze kant mag zaterdag de rondjes draven. 

* The Carrolls- Surrender Your Love (UK, Polydor, 1966, re: 1971)
In één van de vorige afleveringen heb ik al een single van The Carrolls te gast. Een familiegroep uit het Engelse Liverpool. De zangeres zal in de jaren zeventig bekendheid verwerven als Faith Brown en sinds maandagavond weet ik dat deze mevrouw borsten heeft als skippyballen. Mijn collega raakt bijna opgewonden als haar naam valt. De single is oorspronkelijk van 1966 maar krijgt een heruitgave in 1971. Polydor is dan goed op de hoogte van wat er speelt binnen de Northern Soul en het vermoeden rijst dat dit ook de reden is geweest om 'Surrender Your Love' opnieuw te persen. De b-kant klinkt mij een beetje flauw in de oren. Ik zal toch vanavond niet last krijgen van Northern-moeheid? 

* Cornelius Brothers & Sister Rose- Treat Her Like A Lady (UK, United Artists, 1971)
Deze heb ik al in de Amerikaanse uitdossing op styreen, maar klinkt niet echt kek vanwege dat materiaal. Sinds een jaar luister ik veel naar een compilatie van het werk van Cornelius Brothers en 'Treat Her Like A Lady' is uiteindelijk gegroeid tot een favoriet. Leuk detail is dat op het label staat dat het 33rpm is. 

* The Decisions- I Can't Forget About You (UK, A&M, 1971)
Dit is de reden waarom ik de 'dubbele' singles niet apart heb vermeld. Chris kondigt de single aan met deze kant, maar het is de b-kant van 'It's Love That Really Counts'. Het is meer upbeat dan de kant waarvoor ik oorspronkelijk de Amerikaanse single heb gekocht. 

* Loleatta Holloway- Bring It On Up (UK, United Artists, 1971)
De recensent in 'Blues & Soul' hoopt in 1971 méér van deze zangeres te horen. Zijn gebeden zijn verhoord. Weliswaar niet prominent als soliste maar wel als achtergrondzangeres. 'Bring It On Up' is een beetje een aftreksel van 'Mr. Big Stuff' van Jean Knight, maar is in zijn geheel niet onaardig. De b-kant heb ik nog niet geluisterd en de recensie in het Engelse tijdschrift maakt me nieuwsgierig. 'Rainbow '71' is van de hand van Curtis Mayfield en reeds opgenomen door Gene Chandler. Toch deel ik niet helemaal het enthousiasme van de Engelsen in 1971. 'Bring It On Up' blijft de betere kant voor mij. 

* Jackson Sisters- Shake Her Loose (UK, Mums, 1974)
De zussen van 'I Believe In Miracles'. De single wordt geadverteerd met 'Shake Her Loose' dat in Amerika de b-kant is van ''When Your Love Is Gone' en ik al in die hoedanigheid heb. 'Boy You're Dynamite' is de a-kant en dat is nieuw voor mij. Het is meer funky maar veel verder dan The Three Degrees komt het niet. Typisch zo'n Engelse persing die ik gewoon móet hebben. 

* Gloria Jones- Heartbeat (UK, Capitol, 1965)
De allereerste Engelse single voor Gloria Jones en uitgebracht in januari 1966. In een tijd dat nog niemand van 'Tainted Love' heeft gehoord en zelfs Marc Bolan nog niet als zodanig bekend staat. Het is een weergaloze stamper en een bijzonder fraai item uit de canon van de Northern Soul. 

* Krystal Generation- Wanted Dead Or Alive (UK, Mercury, 1972)
Een samenwerking tussen Gene Chandler en Simtec Simmons. De plaat wordt in het genoemde 'Blues & Soul' de grond in geschreven vanwege de grote gelijkenis met 'Want Ads' van The Honey Cone. Het wordt ook als reden aangedragen voor het totale floppen van de single in Amerika. De b-kant is een sociologisch drama, maar nee... ik heb wel een plekje in mijn hart voor 'Wanted'. 

* Kenny Lynch- The Drifter (UK, Columbia, 1969)
Een groen EMI-label met een witte A op de voorkant gaat nooit vervelen. De combinatie van Kenny Lynch en 'The Drifter'... Nee, het is niet het Ray Pollard-nummer. Het is een gezellig heupwiegend nummer in een Gilbert O'Sullivan-stijl, maar hee... de man is een absolute legende en zeker in de Engelse Northern Soul-hoek. Ik schrik van de prijs op 45cat want ik heb deze slechts voor tien pond op de kop getikt. De b-kant is countrypop en totaal niet interessant. 

* Barbara Lynn- Take Your Love And Run (UK, Atlantic, 1971)
Ik kan geen oorspronkelijke releasedatum vinden van dit nummer maar volgens 'Blues & Soul' is het een jaar of vier oud. Hier is andermaal het bewijs dat je niet voor de geluidskwaliteit een Engelse single hoeft te kopen want het geluid is mono en zeer minimaal. 'Take Your Love And Run' is de topkant in Engeland. 'Until Then I'll Suffer' is een ballade en dat is het territorium waarin ik Barb het liefste hoor. Ik denk dat ik deze kant zaterdag een kans geef. O ja, mijn specifieke persing komt eigenlijk uit 1972. Het is net in de tijd dat de distributie verandert in Engeland en vanaf 1972 worden er nieuwe catalogusnummers gegeven aan Atlantic-platen. 

* The Orlons- Spinnin' Top (UK, Mojo, 1966, re: 1972)
The Orlons is in 1966 nog niet de ware tegengekomen. De leadzangeres vergelijkt hem met een bromtol waar heel snel de lol vanaf is. Het is een lekker springerig nummer dat het vast goed heeft gedaan op de dansvloer van de Northern Soul-clubs. Op de keerzijde een zeer fraaie versie van 'Anyone Who Had A Heart' maar ook weer niet echt heel geschikt voor een soulshow. Wél de moeite van het vermelden waard!

* Ede Robin- There Must Be A Love Somewhere (UK, Crystal, 1968, re: 1975)
Ik heb de latere bootleg op het Le Cam-label. Dat is dan echter de mono-opname waar er flink is geknoeid aan de Engelse stereo. Het klinkt als een achtbaan op de kermis, hoewel ik nooit in een dergelijke attractie heb gezeten. De flip heet 'Soul Over Easy' van Six Feet Under en is dezelfde instrumentale versie als 'Soul Symphony' van Sons Of Moses. Onmisbaar in een overzicht van de Northern Soul, ook al moet ik nog even wennen aan het merkwaardige stereo. 

* Sue & Sunny- Freedom (UK, Deram, 1971)
De dames hebben al samen plaatjes gemaakt als onder andere The Myrtelles en The Stockingtops en Sunny zal in 1974 een internationale hit scoren met 'Doctor's Orders'. 'Freedom' is een beetje 'almost but not quite', maar best leuk als een Engelse persing. 'Freedom' is geschreven door Lambert en Potter en hierdoor valt het nog ietwat onder de 'blue-eyed soul' maar Sue & Sunny doen het niet erg overtuigend. 

* The Symphonics- Heaven Must Have Sent You (UK, Polydor, 1973)
Van deze single heb ik zaterdag beide kanten gedraaid. Het is een tegenvaller. Alleen 'Heaven' doet het een heel klein beetje voor mij maar het wil me niet echt overtuigen. Het is desondanks een grote hit geweest in de Northern Soul-clubs van Engeland. 

* Frankie Valli- You're Ready Now (UK, Philips, 1966, re: 1970)
Ja, ik heb al zo'n vermoeden dat het de heruitgave is. Het maakt me weinig uit. Ik heb de single overigens in een Europese persing maar deze Engelse lacht me toe voor een zeer schappelijke prijs. 

* Bobby Womack & Peace- Across 110th Street (UK, United Artists, 1973)
Op het moment van schrijven gaat het buiten even flink tekeer. Het lijkt alsof er weer eens twee onweersbuien elkaar ontmoeten achter Rheebruggen en het regent dat het giet. Hopelijk gaat dit morgen de temperatuur iets drukken? Ik zit niet echt op 33 graden te wachten om eerlijk te zijn. De laatste in deze 'Singles round-up' staat voor mij synoniem aan de soundtrack van de Tarantino-film 'Jackie Brown' en in mijn optiek één van de betere Bobby Womack-singles ooit. De plaat is doorgaans meteen uitverkocht maar ik heb een mazzeltje. 

Week Spot: Dexter Wansel

Een beetje een 2-in-1 want feitelijk is dit bericht ook een verkapte 'Singles round-up'. Wat is er aan de hand? Twee weken geleden lees ik op Facebook van het overlijden van Dexter Wansel. 'Hee, daar heb ik een plaat van. Nog recent gekocht', is het eerste dat me te binnen schiet. Omdat ik die week weinig inspiratie heb voor een Week Spot noteer ik 'The Sweetest Pain' als Week Spot voor de betreffende week. Als ik dan wat huiswerk ga doen, wil ik op zijn minst mijn fysieke exemplaar in handen houden. Waar ik ook kijk: Geen Dexter Wansel. Ik hou mijn 'Alle singles van 2026 op datum' nauwgezet bij, maar ook daar kan ik niets van Wansel vinden. Heb ik het dan gedroomd? Ik kies last minute een andere Week Spot voor deze betreffende week en we gaan weer door. Afgelopen zaterdag vind ik hem opeens, nog helemaal in het Juno-plastic. Wat blijkt? Ik heb de single inderdaad op 3 april gekocht bij Juno samen met nog een paar platen. Die andere singles zijn destijds wel kersvers in 'Do The 45' langs gekomen en heb ik even later gebruikt voor een 'Singles round-up'. Dexter valt buiten de boot en eindigt op een stapeltje dat ik in weken niet heb aangeraakt. Nu ik hem heb gevonden, mag deze alsnog als de Week Spot. Dat is dus 'The Sweetest Pain' van Dexter Wansel. De Expansion-release heeft het over 1976 op het label. 

Nee, niet goed gekeken. De b-kant is uit 1976, Expansion noemt ook 1979 als datum voor 'The Sweetest Pain'. Enfin, Dexter Wansel is dus een paar weken geleden gaan hemelen. Op de laatste van mei om precies te zijn. Het heeft niet de voorpagina van de Telegraaf gehaald of iets dergelijks. Nee, Wansel's invloed wordt zeer specifiek gevierd in de hoek van de hiphop en funk. Het verhaal begint op 22 augustus 1950. Dexter Gilman Wansel wordt dan geboren in Philadelphia. Zijn stiefoom is een radioman in Philadelphia en als jonge knaap helpt Dexter hem bij de live-shows in theaters. Hierdoor ontmoet hij reeds op jonge leeftijd invloedrijke artiesten. Verder is hij als jongeman bevriend met Stanley Clarke, een snarenvirtuoos op de basgitaar. Hij dient voor het Amerikaanse leger en verblijft hierdoor enige tijd in Taiwan. In 1970 wordt hij eervol ontslagen en slaat hij een nieuwe weg in. De synthesizer is dan in opkomst en het bespelen van het instrument is meer het werk van laboranten. Wansel werkt in de daaropvolgende jaren aan het vervaardigen van tonen uit de verschillende synthesizers. Intussen speelt hij mee op platen van Instant Funk en MFSB en hierdoor komt hij in contact met Philadelphia International, het platenlabel van Kenneth Gamble en Leon Huff. Wansel zal de daaropvolgende jaren praktisch iedere synthesizer op een PIR-plaat bespelen, soms krijgt hij daarvoor een naamsvermelding maar vaker niet. Samen met tekstschrijfster Cynthia Biggs wordt Wansel ingehuurd als componist. In 1977 produceert hij 'Unmistakably Lou' van Lou Rawls. 

Zijn 'Life On Mars' geldt als een absolute klassieker in het spacefunk-genre. 'Theme From The Planets', de b-kant van de Expansion-uitgave, heeft klassieke drums in het intro welke in de decennia erna zullen worden gesampled door hiphop-artiesten. Sterker nog: Het wordt tot op de dag van vandaag gebruikt. In 1979 komt dus 'The Sweetest Pain' voor de eerste maal uit. Vooral in Engeland wordt Dexter Wansel gevierd. In 2021 krijgt hij een kakelvers contract bij een Brits hiphop-label en heeft 'celebrity' Jason Kay van Jamiroquai meerdere malen in interviews verteld dat hij als kind werd gegrepen door Dexter's muziek en 'Life On Mars' op de repeat had staan. 

Deze maand zou een live-uitvoering worden gehouden van 'Life On Mars' met een hoeveelheid aan nieuwe artiesten. Wansel heeft het dus niet mogen meemaken. Hij is op 31 mei overleden op 75-jarige leeftijd. Maar daarmee stopt zijn invloed niet, de man heeft een nalatenschap waar we nog jaren uit kunnen putten. 

Singles round-up: juni 4

Als ik bij de vijfde single ben, druk ik opeens op de backspace en besluit het te laten. Ofwel: Ik heb gisteravond nog wel getracht om deze 'Singles round-up' te schrijven maar ik ga het teveel afraffelen. Bij de eerste vier singles is er nog geen naald in het vinyl gegaan en 'geloof ik het wel' als het aankomt op de b-kanten. Nu dan een verse poging. Intussen heb ik vanmorgen de inklaringskosten betaald voor het laatste pakket van Chris en heb ik zojuist een nieuw pakket samengesteld. In plaats van een 'massive update' gaat hij de komende dagen steeds nieuwe titels toevoegen en vandaag heeft hij alleen al zeventig singles toegevoegd. Daar staan twee 'big wants' bij die bij een grote update meteen zijn uitverkocht. Verder heb ik Mark laten weten na het weekend ook voor het volgende pakket te willen betalen. Nu dan een tweede poging om de laatste twaalf singles van Mark van een fatsoenlijk bericht te voorzien. De koffie is doorgelopen en de apparatuur kan aan want nu moet ik wel de b-kanten beluisteren. 

* Robert Mosley- Goodbye My Lover Goodbye (US, Capitol, 1963)
Eigenlijk hoor ik helemaal niet verbaasd te zijn. Denk aan alle grote hits van The Searchers en de meeste daarvan zijn covers van Amerikaanse artiesten. Toch moet ik bekennen dat ik me kan voorstellen dat 'Goodbye My Love' speciaal voor de groep is geschreven. Dat dit in werkelijkheid een cover van een nummer van twee jaar oud is? Dat is nieuws voor mij. Het heeft in Mosley's versie dan 'Goodbye My Lover Goodbye'. Hij zingt dan wel weer 'Goodbye My Love'. Hij is in zijn eentje en mist dus de harmoniezang van The Searchers. De begeleiding hangt tegen de rocksteady aan, net als bijvoorbeeld 'Just One Look' van Doris Troy (dat weer is gecoverd door The Hollies). De andere kant heet 'Crazy Bout My Baby' maar nee... hier doe ik het niet voor. 

* Mu Band- Let Me Come Inside (US, Zephyr, 1979)
'Treasures are always on the flipside', is een gevleugelde uitspraak in de Northern Soul. Als ik naar de titel van de a-kant kijk, vermoed ik dat dit een disco-kraker is van de bovenste plank. 'Let Me Come Inside' is echer zeer prettige midtempo. Het heeft een ingebouwde klasse mede dankzij de ietwat gedateerde synthesizer. Bindt de rolschaatsen maar onder want de a-kant heet 'Let's Go Skating'. Het is niet eens 'over the top' en eigenlijk best een prettig geluid, maar opnieuw weer niet de kant waar ik voor ga. 

* Robert Parker- Everybody's Hip Huggin' (US, Nola, 1967)
Robert Parker heeft kort daarvoor een grote Amerikaanse danshit gehad met 'Barefootin' en zet ook in de jaren erna nog menig dansvloer in vuur en vlam. Bijvoorbeeld met 'Hip Huggin'. Dat New Orleans-geluid waar je direct van gaat dansen. De kracht ligt hem in de eenvoud van het geheel. Bedenk een ijzersterke groove, perfectioneer deze en doe er dan een simpel liedje overheen. Op de keerzijde zingt Parker over een 'Foxy Mama' en dat is iets drukker in het arrangment met de fijne blazers. Twee uitstekende kanten van meneer Parker. 

* The Present- Many's The Slip Twixt The Cup And The Lip (US, Mercury, 1967, re: 1977)
Northern Soul is een vergaarbak van stijlen. Neem nu deze van The Present, een enorme 'hit' in The Casino in Wigan. Goed beschouwd is dit het Amerikaanse antwoord op The Rolling Stones, het nummer zou het neefje kunnen zijn van 'Have You Seen Your Mother Baby, Standing In The Shadows'. Ik denk dat de rare titel vooral de doorslag moet hebben gegeven want als je hierop kan dansen, kun je in principe op alles dansen. 'I Know' laat andermaal horen dat The Present sterk onder de invloed van The Stones is geweest, maar dit heeft dan ook helemaal niets met soul van doen. 'Many' evenmin, behalve dat het een hit is geweest in de Northern Soul. 

* Lou Rawls- Soul Serenade (US, Capitol, 1968)
Ik ken het nummer het beste in de instrumentale uitvoeringen. In de eerste plaats door The Mike Cotton Sound, gevolgd door de bizarre versie van Shake Keane. Zo'n serenade kun je met een gerust hart overlaten aan de grootse stem van Lou Rawls. Moeiteloos combineert deze man jazz met blues en soul en dat alles binnen één nummer. Op de andere kant staat 'You're Good For Me' en dat is een jaar eerder de b-kant van 'Dead End Street' op de Duitse release. Ofwel: Die heb ik al. Ook deze kant is niet te versmaden, zelfs ietsje soulvoller dan de 'Serenade' als je het mij vraagt. 

* Spellbound- Someone To Call My Own (US, Heat, 1986)
Op de a-kant wordt de luisteraar uitgenodigd om te komen vliegen, maar ik ga me eerst richten op de b-kant. Dat is zeer fijne midtempo met overtuigende zang en smaakvol gebruik van de synthesizer. Aan het gebruik van de balpen op het label te zien is 'Let's Fly' de topkant, maar Mark heeft niet eens de moeite genomen om deze kant schoon te maken. Het valt niet tegen en het is vrijwel in dezelfde stijl als 'Someone'. Ik reken het tot een 'double-sider'. 

* Nolan Struck- Falling In Love With You (US, Retta, 1978)
* Nolan Struck- My Nerve's Gone Bad (US, Retta, 1980)
Nolan neemt zijn muziek op in de studio van Malaco. In het diepe zuiden van de Verenigde Staten zijn ze er in die tijd niet zo mee bezig om specifiek een blues- of een soulplaat te maken. Het wordt ietwat aan het toeval overgelaten. Welke studiomuzikanten zijn er beschikbaar bijvoorbeeld. Nolan Struck is goed bekeken een blueszanger. 'Falling In Love With You' heeft echter blazers die doen denken aan Stax en met een beetje fantasie kun je een soulvolle ballade horen. De b-kant heet 'Fire Don't Burn All The Time' en is jusit meer funky. Een 'double-sider' in mijn boek. 'My Nerve's Gone Bad' klinkt als twee druppels water als 'The Thrill Is Gone' van B.B. King en de laatste heb ik ooit ook in de Blauwe Bak gehouden. Eigenlijk moet die weer terug! Raadt eens wat de b-kant is? Juist: 'Fire Don't Burn All The Time' is als b-kant gerecycled voor deze single. Zo zijn beide singles op slag 'double-siders'. 

* Jeb Stuart- Can't Count The Days (US, Kent, 1971)
We blijven in de directe omgeving van de blues en de Southern Soul met dit overtuigende nummer van Jeb Stuart. De b-kant heet 'I Just Love Your Work' en dat is dynamiet vanaf de eerste noot maar op een ene of andere manier slaat voor mij de wijzer door naar 'Can't Count The Days'. 

* Howard Tate- I Learned It All The Hard Way (US, Verve, 1968)
Nog meer blues? Howard Tate gaat heerlijk 'diep' in dit 'I Learned It All The Hard Way', alsof hij echt door schade en schande wijs is geworden. Compleet met een bluesy gilletje aan de start van ieder refrein. 'Part-Time Love' op de flip is ook aan de bluesy kant maar heeft beduidend minder mijn interesse. 

* Dee Dee Warwick- Lover's Chant (US, Mercury, 1966)
Een erg lieflijk liedje van Dee Dee. De b-kant komt uit een film of iets dergelijks en is meteen een stuk meer poppy. Ook is het styreen aan deze kant flink verrot terwijl 'Lover's Chant' helemaal schoon klinkt. De eerste eigenaar (m/v) heeft dus vooral 'I Want To Be With You' gedraaid maar dat gaat in mijn geval niet gebeuren. 

* Dionne Warwick- Keepin' My Head Above Water (US, Warner Bros., 1977)
Dionne heeft door de jaren heen gewerkt met vele songschrijvers en producenten. Natuurlijk van oudsher met Hal David en Burt Bacharach, maar in 1977 mag ze een poging wagen met Dennis Lambert en Brian Potter. Hier is het resultaat. Een nummer dat is geknipt voor Dionne's stem met een lekker tempo. Jammer dat er niet veel meer uit is gekomen want dit is een winnende combinatie voor mij. 

Ik zou nu kunnen vervolgen met de Week Spot want die is al sinds zaterdag bekend. Anderzijds wil ik eerst de singles van Chris ook samenvatten in een bericht. Daar ga ik dus even een half uurtje over nadenken...