Eindstreep: augustus 2026

Er valt deze maand niet zoveel te doen in de 'Eindstreep'. Ik hoef de lijst er niet eens bij te pakken om te weten dat tien singles heb gekocht. Negen in de kringloopwinkels van Meppel en Ruinerwold en vanmiddag eentje als 'pre-order'. Ook niet iedere van de tien singles is waardig om in een top tien te staan, in geval van Sharif Dean en Fun Boy Three dubbel zijn. Ik volsta mijn plicht vanavond dus alleen met een fotohoesje van de plaat die uiteindelijk de nummer 1 was geworden. Na morgen even kijken hoe de vlag erbij hangt qua financiën want ik hoop eigenlijk nog wel dat ik een paar singles kan kopen deze week. Voor nu dus alleen Patti Labelle met Michael McDonald en 'On My Own' als de ultieme plaat uit deze maand. 
 

*Weerzien in de vakantie

Vandaag heb ik een zeer inactieve dag gehad. Ik denk dat de meeste mensen wel zullen weten waarom? De komende twee of drie dagen kan ik weer volop aan de bak. Morgen lijkt de hele dag droog te zijn. Woensdag klimt de temperatuur zelfs naar 22 graden en staat er een klein procentje aan regenkans ingetekend voor de middag. Assen staat nog op het verlanglijstje en wellicht ga ik ook weer een dag het zuidoosten in. Die omgeving gaat me voorlopig nog even niet vervelen. Na weken en maanden van droogte en erg warm weer verbaast het me allerminst dat de herfst iets vroeger invalt? Hoewel? De temperaturen zijn nog altijd rond de twintig en dat is erg warm voor de herfst. Als ik terug kijk op de laatste paar vakanties dan heb ik steeds een ontzettende mazzel met mijn 'late' vakanties. In het kader van een 'gezellig' bericht ga ik vandaag terug kijken op het weer van mijn vakanties sinds 2013. Dat is het eerste jaar dat ik aan het werk ben in de post en een late vakantie heb. Er staat een sterretje in de titel en dat betekent dat jullie ook twee links krijgen: Do The 45 - The 2026 Collection Vol. II en de nummers 100 tot en met 50 van de Gele Bak Top 100. 

In 2011 is het soepweer in mijn vakantie en bovendien is de fiets nodig aan vervanging toe. Er zit dus geen tweede fietskampeertocht in als 2010. In 2012 'vergeet' ik de vakantie domweg. In 2013 lijkt het een herhaling te worden van 2012 maar dan... Moeder staat erop dat ik even een paar nachten weg ga en schuift ons als kinderen een voorschotje toe. Dat investeer ik onder andere in een paar nachten in De Steeg tussen Dieren en Rheden en aan de voet van de Posbank. Zaterdagmiddag en zaterdagavond hebben we bakken met regen gehad. In 2013 hebben we een échte zomer: In de maanden juli en augustus komt het kwik nauwelijks beneden de twintig graden. De korte broek maakt overuren. De vakantie is in de laatste dagen van augustus en dan kondigt de herfst zich even aan met een bak regen. Zondagmiddag is het echter weer warm en dat blijft het voor de rest van de vakantie. In 2014 maak ik een regenrecord mee in Slenaken. Het begint maandagmiddag en stopt woensdagmorgen. Op dinsdag is het een uurtje droog en dat benut ik door naar Maastricht te fietsen. De uitbater van de camping vertelt me dat hij een kruiwagen heeft laten staan op het erf. Deze stroomt dinsdagmorgen over! In 2015 ga ik voor het eerst naar Sleen en ben van plan op maandag naar huis te gaan. Dit omdat er geen goed weer wordt voorspeld voor de maandagavond. Als ik mijn twijfel uitspreek bij de eigenaar stelt deze me gerust. Er komt praktisch niets. Ik blijf en heb een fraaie fietsdag extra. Het regen en onweer van maandagavond is te verwaarlozen. Het giet wel best als ik dinsdag naar Emmen fiets maar dan zijn we weer onderweg naar huis. 

In 2016 maak ik een zeer zware onweersbui mee in Sleen op de zaterdagavond. Ik maak snel een video hiervan en deze heb ik nog altijd in mijn archief zitten. Ook al hoor je alleen maar de slagregens op het tentdoek. De dag van mijn afscheid blijft het ook niet helemaal droog maar verder is 2016 om door een ringetje te halen. In 2017 begint de vakantie in Sleen een beetje aan de koele kant maar vervolgens is het de maandag té heet om te fietsen. De heenweg van de vakantie in 2018 heb ik gisteren al benoemd. Dan is het niet helemaal droog. Die nacht is het ontzettend koud, een nachttemperatuur van acht of negen als ik me niet vergis. Op maandag heb ik vrij veel regen als ik naar Duitsland ga. In Sleen is het de hele dag droog gebleven. 2019 is een ander extreem jaar. Dan is het de dinsdag één van de warmste dagen van het jaar, als het niet dé warmste dag is. De foto dateert van die dag. Ik heb de heenweg tegenwind en terug de wind in de rug. Helemaal fout! Ik leg het af. In 2020 gaan kampeerplannen in de ijskast als ik hoor dat er een storm wordt verwacht. Die hebben we ook gehad en ik mag de woensdag met wind in de rug vanaf Warnsveld crossen. Verder is het niet onaardig, bij vlagen is het zelfs warm op zondag en maandag. Dinsdagmiddag al wel veel regen gehad als ik uit lieverlee maar Deventer ga opzoeken. 

Dan komt het een paar jaar niet van 'nachtjes weg'. Misschien had ik het in 2021 wel kunnen doen maar ik kom dan net uit een flinke dip. Ik wil niet het risico lopen om ergens te hebben geboekt en opeens geen zin meer te hebben. Ik huur een week de elektrische fiets van Vredenburg en doe dagtochtjes. Het weer is niet altijd even goed maar het kan ermee door. Het is goeddeels droog. De eerste week van de vakantie in 2022 is troosteloos en het is pas tegen het weekend dat ik een 'gewone' fiets ga huren. De ritjes naar Earnewâld, Nijverdal en Emmen gebeuren bij fraai zomers weer. Dat zou het ook de woensdag zijn geweest als ik 'de klapper' wil maken. Dan krijg ik een telefoontje van mijn zus en zit ik de volgende dag aan het bed van onze moeder. In 2023 heb ik extreem veel mazzel. De bouwvak van 2023 zal de boeken in gaan als één van de natste ooit gemeten. In 2023 heb ik zelfs pas in september vakantie en opeens krijgen we een 'Indian summer'. In 2024 krijg ik de woensdagmiddag in Duitsland een flinke bak regen te verwerken. Verder is het hartje zomer ondanks dat het september is. Vorig jaar heb ik een regen- en onweersbui op mijn dak gekregen op de terugweg. Ik heb op dinsdag een 'big box' Marlboro's gekocht waarvoor ik eigenlijk geen plek heb. Jammer maar helaas, de helft van dat doosje is zo de Kliko in gegaan omdat ze zijn doorweekt van de terugweg. 

Qua weer gaat 2026 niet de boeken in als de beste zomervakantie voor mij, maar ik probeer het wel zoveel mogelijk mee te pikken. Met name woensdag is onbetaalbaar gebleken en hopelijk kan ik dat ook over morgen en woensdag zeggen. 

Uffelter vergezichten: Zaterdag 29 augustus

Het échte mooie weer lijkt voorbij. Dat is na de warmte van de afgelopen weken niet moeilijk te begrijpen en tóch heb ik de afgelopen jaren steeds veel mazzel gehad met mijn 'late' vakanties. In 2022 is het aangenaam fietsweer en in 2023 krijgen we begin september eindelijk de zomer waar we maanden op hebben gewacht. 2024 en 2025 is wisselvallig maar nog altijd perfect weer om te leven in de korte broek. Ik heb een week geleden al in de gaten dat als ik een paar ambitieuze fietsplannen wil volbrengen, dat ik deze vooral in de eerste week moet proppen. Gaan we nu op onze krent zitten? Nee hoor, een paar buitjes laten mij niet binnen zitten. Assen en Grolloo staat nog op het 'to-do'-lijstje en dinsdag lijkt veruit de beste dag te worden van de week. In de tweede helft neemt de wind ook flink toe. Zaterdag ziet er in eerste instantie ook niet erg florissant uit maar het is net zoals vrijdag. Dan verwacht ik op bepaalde tijdstippen ook flinke buien, maar dan blijft het droog. Is het ideaal? Nee, allesbehalve. Ik wil naar Emmen en heb te maken met een zuidwester dus eerst wind in de rug. Dat doe ik liever andersom maar het is niet anders. Ik start rond een uur of half twaalf van huis. Helemaal precies weet ik het niet meer want de camera én de telefoon blijven thuis. 

Ik krijg de 'vibes' van 2018. Dan lig ik achterover op de Pioneer, maar het is ook een zaterdagmorgen met hetzelfde weerbeeld. Ik doel op de zaterdag dat ik naar de camping in Sleen fiets om mijn best wel legendarische vakantie van 2018 te vieren. Het is momenteel droog maar er wordt wel neerslag voorspeld. Soms is het gewoon warm. Ik heb mijn bomberjack in eerste instantie onder de snelbinders maar zal hem gedurende de dag drie keer aantrekken, weer uit of de rits open. Nog meer 'vibes'? Ja, ik fiets grotendeels dezelfde route als een jaar geleden naar Emmer-Compascuum. Dan in t-shirt en afzakkende korte broek. Het bindkoord in de middel is niet strak te krijgen. Vandaag, in 2026, heb ik de lange broek aan, overhemdje met lange mouwen (vanwege het borstzakje voor de muziekspeler) en dus het iets té dikke bomberjack, maar de laatste droogt wel snel na een buitje. In Dwingeloo haal ik een paar broodjes omdat ik vrijdag ben vergeten brood te kopen. Via Lhee richting Lheebroek en de snelweg over naar Spier. Dan recht het oosten in naar Wijster. Achter Wijster kom je vlak langs het natuurgebied De Vossenberg en met name de vennetjes van Hamveld springen in het oog. Ik weet niet helemaal zeker of ik de juiste foto heb, maar het is in ieder geval in het genoemde natuurgebied. Dit is een stuk dat me qua kilometers altijd weer tegenvalt. Ik heb het dan over de afstand tussen Wijster en Meppen. In zowel Meppen, Aalden als Zweeloo vergeet ik op een klok te kijken. Ik heb geen flauw idee. Het fietst lekker door maar ik twijfel zelfs al aan hoe laat ik van huis ben gegaan. Na Zweeloo moet ik naar Noord-Sleen zo nu en dan al iets het zuiden in en dan merk ik de wind wel. Het is vooral zuidelijk. Ik ga niet overdrijven maar kilometers tegen de wind in kruien bij deze, toch nog best aangename, temperatuur doet je baden in het zweet. Via Westenesch fiets ik Emmen binnen en ga rechtstreeks naar het plan van de fietstocht: Mijn Kraam. 

Vorig jaar ben ik met de neus in de boter gevallen bij deze winkel. Ik weet dat het muziekkraampje meteen links bij de ingang vaker leuke Engelse persingen heeft en dergelijke. De vangst valt ditmaal zwaar tegen. Een paar leuke jaren zestig-singles met fotohoes, alleen heb ik ze allemaal al. Niet allemaal met fotohoes, maar hiervoor fiets ik niet naar Emmen. Ik kijk even verder en vind 'Happy Brasilia' van James Last mét fotohoes en een single van Paul Simon in een bak. Geen prijssticker en dat is best opmerkelijk. Er is een handelaar met Amerikaanse import uit de jaren zestig en zeventig en daar hou ik zelfs een ontbrekende single van Justin Hayward & John Lodge in mijn handen. Toch ben ik niet 'on the ball'. Een piraat heeft rijen Engelstalige singles en 'Wang Dang Doodle' van Livin' Blues staat vooraan in de fotohoes en voor een vriendelijke prijs. Waar gaat het mis? Welnu, bij de singles van James Last en Paul Simon. De dame achter de kassa kan deze nu niet verkopen. Verder heb ik ook een onbestemd gevoel bij de overige singles en opeens ben ik er klaar mee. Ik zet ze allemaal terug en ga weg. Wel spijt van de Hayward en Lodge-single, maar ach... heel zeldzaam is die nu ook weer niet. 

Ik ga nog even het centrum in want mijn sigaartjes zijn bijna op. Ik meen me te herinneren van 2015 dat er aan het plein een sigarenwinkel zit. Niet gevonden. Er moet vast wel een Primera ergens zitten maar ik ben klaar met Emmen en stap weer op de fiets. Ik fiets naar Sleen want dat hóórt bij deze fietstochten. Daar heb ik nog maar één sigaartje en, ja hoor, geen rookwaren in dit dorp. Emmen en Nieuw-Amsterdam worden genoemd als opties. O ja, de tijden. Ik hoor het nieuws van drie uur op de radio in de winkel in Emmen. Om vier uur hou ik een pauze in Sleen. Daarna fiets ik naar Oosterhesselen en Gees. Enerzijds wil ik weer het pad langs dat ik de afgelopen twee jaar ben gefietst, maar sigaartjes zijn ook lekker. In dat geval moet ik dan richting Hoogeveen. Ik volg vanaf Geesbrug de vaart en ben klokslag zes uur in Hoogeveen. Het heeft dan ook even serieus geregend en dat is voor het eerst sinds Dwingeloo en Lhee. Ik fiets naar het 'bekende' tankstation een heel eind het zuiden in en daar schaf ik de rookwaar aan. Daarna wil ik naar de Albert Heijn waar ik woensdagavond ben geweest. Vanaf Hoogeveen fiets ik weer exact dezelfde route als woensdagavond. In Ruinen zijn de dorpsfeesten aan de gang, volgens mij ook in Havelte. Het is heel vaak andersom. Ik ben dikwijls uit Ruinen gekomen en dat er een hevige bui boven Ansen hangt. Deze volgt me dan tot Rheebruggen en aan de andere kant van het bos is het droog. Nu blijft het tot Rheebruggen droog en blijkt het in Uffelte al uren te miezeren. De jas en broek moeten dus evengoed nog even hangen te drogen bij thuiskomst. Het is dan half negen en ik denk dat ik negen uren onderweg ben geweest. 

Honderd achteruit 2024: Pagliaro + Linda Christine

De Buienradar krijgt de schuld. Nou, ten eerste mijn eigenwijze kop die de wekker uit zet een uur voordat het begint te piepen en er vervolgens niet uit komen. Daarna is het pas de Buienradar. Deze voorspelt heftige buien voor deze middag en dus zie ik het ene fietsplan meteen al in een mist van regen en onweer verdwijnen. Het andere plan had in principe wel gekund maar het gebeurt niet. Wel móet ik even naar Diever voor dampbenodigdheden en ik besluit een heel klein stukje om te fietsen naar Dwingeloo voor de eet- en drinkboodschappen. Buiten de winkel is het gaan regenen. Hoewel ik het liefste door het bos naar Ansen was gefietst, zie ik meteen dat de lucht in het westen helder lijkt. Warempel, hoe westelijker ik kom, des te droger dat het wordt. Het is dan inmiddels al geen weer meer om langer buiten te zijn waardoor de extreme fietsplannen een dagje zijn verschoven. Het is een goede gewoonte om minstens één keer in de week een 'Honderd achteruit' te doen en vandaag kan ik jullie meteen een dubbelaflevering aanbieden rondom de nummers 7 en 10 in de Gele Bak Top 100 van 2024. Over beide artiesten is namelijk niet heel veel te vertellen. Ik start bij de nummer 7 en dat is 'Lovin' You Ain't Easy' van Pagliaro uit 1971. 

Het platenlabel Cherry Red brengt ook nog wel nieuw werk uit, denk aan bijvoorbeeld Kim Wilde, maar is vooral het label voor de box sets en de 'anthologies' van een bepaalde band of artiest. Wij zenden iedere maand de 'Cherry Red Radio Show' uit, een 'syndicated' show van de mensen van Cherry Red zélf waarin ze hun koopwaar actief promoten. Dat heeft in 2023 een compilatie uit met de voorlopers van de 'powerpop' uit de late jaren zeventig. Op dat album staat ook Pagliaro en zo hoor ik het nummer voor het eerst. Op 19 juli 2023 doe ik een bestelling bij iemand op Discogs en deze heeft ook de Franse persing van dit kleinood liggen. Het schopt het een jaar later tot de zevende plek in de Gele Bak Top 100. 

Michel Armand Guy Pagliaro wordt op 9 november 1946 geboren in Montreal in Quebec. De Canadees maakt voornamelijk liedjes in het Frans maar gooit de hoogste ogen met een paar Engelstalige singles. Hij begint met optredens in 1962 en maakt drie jaar later zijn eerste plaat. Hij bedient zich dan uitsluitend van de Franse taal. In 1970 is 'Give Us One More Chance' zijn eerste Engelstalige uitstapje en het wordt een hit in Canada. Dat heeft twee afzonderlijke hitlijsten: Eentje voor Franstalig werk en een andere voor Engels. Michel Pagliaro is de eerste Canadese artiest die op beide hitparades voorkomt. In 1971 verschijnt 'Lovin' You Ain't Easy' en dat is internationaal zijn grootste hit. Het nummer schopt het tot een 31e plek in Engeland en staat bij ons in 1972 een tijdje in de Tipparade. Cherry Red heeft het goed begrepen. Als je kijkt naar bijvoorbeeld The Cars in 1978-79 en je luistert opnieuw naar Pagliaro in 1971. Het is een blauwdruk voor de latere 'powerpop'. Pagliaro is tot op de dag van heden actief en vooral als songschrijver met een aantal grote Canadese hits op zijn naam. Zijn meest recente studio-album is echter van 1988. 

Dan is het december 2023. Het begint op mijn vrije donderdag en zet door tot de vrijdagmorgen. Ik loop van top tot teen te bibberen. Ik moet me ziek melden en vervolgens zal ik een griep hebben die ik me nog lang zal heugen. Het duurt bijna een maand en het gaat op en af met alle symptomen die bij een stevige griep horen. Op een gegeven ogenblik heb ik zoveel geslapen dat ik al koppijn krijg bij de gedachten aan een bed. Het is een woensdagmiddag en ik hang wat rond in de kamer. Ik zie op Facebook dat radiovriend Bert zijn Tipparade van 1970 heeft gedeeld op Pixeldrain. Ach vooruit... daar heb ik wel even zin in! Dan hoor ik ook 'Send Me No More Letters' van Linda Christine. Het origineel staat nog altijd op mijn verlanglijstje, daarover straks meer. Op 7 december reken ik mijn exemplaar af bij Bart's Vinyl op Discogs. 

The Moody Blues stapt in 1969 in een nieuw avontuur. Niet alleen een eigen platenlabel maar ook een keten van platenwinkels. Alles onder de noemer van Threshold. Het brengt extra druk op de band welke dan al druk genoeg is met tournees en het regelmatig afleveren van albums. Het is in de eerste plaats bedoeld voor de groep zélf. Dat ervaart teveel druk van Decca/Deram om met hitmateriaal te komen terwijl dat ze zelf meer willen richten op de albums. Toch krijgen ook een aantal andere bands de kans om platen te maken voor Threshold. Trapeze is daar eentje van. Deze groep staat onder leiding van Glenn Hughes die van 1973 tot en met 1977 deel zal uitmaken van Deep Purple. Trapeze maakt twee elpees voor het label en zal later uitgroeien tot een toonaangevende hardrockband. De eerste single is 'Send Me No More Letters', een barok popdingetje en een schril contrast met het latere gitaargeweld van Trapeze. 

Linda Pellencau is in 1953 geboren op Surabaja in Indonesië maar woont inmiddels met haar familie in Emmen. Haar broer Tonny is vijf jaar ouder en met hem zal ze in de late jaren zeventig nog twee singles maken als Tony & Linda. Er is helaas niet zo heel veel bekend over Linda en hoe ze onder de aandacht is gekomen van de mensen van Purple Eye Records. Feit is wel dat het label in 1970 haar versie van de geflopte debuutsingle van Trapeze op single uitbrengt en dat dit de Tipparade zal bereiken. Het logo met het paarse oog is de echte voorkant van de hoes, op de achterkant staat dan voor het eerst de naam van de zangeres en de titels van de single. Het woont bij ons enige tijd in de Tipparade maar meer zit er niet in voor Linda. Ze maakt een Nederlandstalige single voor Park en een jaar later verschijnt 'Send Me No More Letters' opnieuw op het Groovy-label. Nu mét een foto van het meiske op de voorkant van de hoes en, opvallend, dezelfde typografie van de Purple Eye-single. Met Tonny (als Tony) maakt ze dan nog twee singles op CNR in respectievelijk 1978 en 1979. Van Tonny weten we dat hij in 2020 is overleden. Linda heeft blijkbaar sinds 2015 niets meer gedaan op Facebook, als ik even verder scroll zie ik wel dat een jongere telg uit de Pellencau-clan eveneens is gezegend met gouden stembanden. 'Send Me No More Letters' staat niet alleen op 10 in de Gele Bak Top 100 van 2024, ook in de recente Top 100 van de jaren zeventig staat het nummer genoteerd. Overigens ga ik binnenkort opnieuw zitten voor deze Top 100-lijsten en ga ik een paar méér definitieve lijsten samenstellen die ik in december wil gaan behandelen op de radio. 

Singles round-up: augustus 4

De schrik van mijn leven? Ik weet zeker dat ik ergens in mei een documentje heb aangemaakt met de fiets en wandeltochten tot dusver in 2026. Toch kan ik deze opeens niet vinden. Alsnog eentje maken? Met de kans dat ik fietstochten oversla? Tussen kerst en oud en nieuw maar zien welke fietstochten me zijn bij gebleven? Nee, ik denk dat ik er nog wel even voor ga zitten. Of ik moet het document een hele aparte naam hebben gegeven en dat wil me niet aan. Het is ook alweer twee weken geleden dat ik op woensdag aan het werk ben in Steenwijk. Tijdens het bezorgen tref ik een oud-collega. Hij heeft sinds mensenheugenis post gelopen in Meppel en is sinds een jaar met pensioen. Hij fietst stad en land af voor markten en braderieën en wil vandaag naar de Vestingfeesten in Steenwijk. Ik ben mooi op tijd klaar en voel er wel iets voor om even in Ruinerwold te kijken. Vanaf Steenwijk zal je dan via Meppel moeten en dus kijk ik eerst bij de kringloop aan de Hugo De Grootstraat en vervolgens de kringloop in Ruinerwold. Het is de dag van zonsverduistering en ik zou de negen singles bijna hebben verduisterd. Het is puur junkie-gedrag. Ik hoop nog elders singles te vinden om deze een beetje weg te moffelen tussen deze singles, maar ik denk dat ik nu toch met de billen bloot ga. Vijf in Meppel (M) en vier in Ruinerwold (R).

* Les Compagnons De La Chanson- Maria Souviens-Toi (NL, CBS, 1967) (M)
Ik krijg altijd last van slappe knieën als ik zo'n oude Nederlandse CBS-single zie met een kleurig fotohoesje. Dat is het enige excuus want van mezelf hoef ik anders niet een plaat te kopen van Les Compagnons De La Chanson. Ik heb 'Un Mexicain' omdat ik het wel grappig vind. Het is nog niet eens slecht! Het is een Franse vertaling of hertaling van 'Sweet Maria' en heeft best een aantrekkelijk Hammond-orgel en een solide groove. Op de andere kant staat een versie van George Gershwin's 'Swanee' en dat is meer de traditionele sound van de groep. 'Maria' mag er toch nog zijn!

* Sharif Dean- Do You Love Me (NL, CBS, 1973) (M)
* Fun Boy Three & Bnanarama: T'Aint What You Do.... (Duitsland, Chrysalis, 1982) (R)
Sharif Dean staat te boek als de nummer 106 in mijn verzameling. Ik koop in 1990 mijn eerste exemplaar in nieuwstaat. Door dj-en en vooral door drankgebruik heb ik een ongelukje met deze plaat en is deze niet meer te draaien. Deze single uit Meppel klinkt weer als vanouds en het is heerlijk hem weer eens te horen. Overigens is dit de Belgische uitgave (SABAM) maar geperst in Nederland en met een rond middengat. Op zichzelf weer een extraatje ten opzichte van de Nederlandse uitgave met 'hartje'. Ik heb Fun Boy Three jaren geleden al eens in Ruinerwold gekocht maar dat exemplaar is flink mishandeld. Deze klinkt dan een stuk beter. Het zijn de enige 'upgrades' van deze dag. 

* Patti LaBelle & Michael McDonald- On My Own (Duitsland, MCA, 1986) (M)
Soms kun je gewoon zin hebben in een plaat. Dat is het geval als ik 'On My Own' zie liggen. Deze moet even goed worden gereinigd want het tikt meteen in het intro over. Ik schrik ervan... Veertig jaar geleden? Nee, dat moet een rekenfout zijn. Toch is het waar! De zomer van 1986. Met ouders en broeder naar Slenaken. Ook de zomer van 'Alles Geprobeerd' van Het Goede Doel waarbij broeder iedere keer het raampje naar beneden draait als de Henk zingt dat hij 'behoefte aan wat frisse lucht' heeft. Buiten de gekke start klinkt de plaat verder voortreffelijk, dus straks even in de weer met de alcohol. 

* Sundar Popo- Hum Najaiba (Trinidad, Windsor, 198?) (R)
Een rare plaat uit Ruinerwold die opeens 3,50 euro moet kosten. Even gokken? Ik heb hem vanaf Youtube gehoord op dezelfde dag en... tja...? Het is een Indiase volksmuziek met duidelijk een synthesizer. Over de releasedatum is weinig bekend maar dit accessoire maakt het definitief jaren tachtig. Het is lekker upbeat en zou met een iets andere begeleiding zomaar reggae kunnen worden. De b-kant heet 'Tears In My Eyes' en warempel... dit heeft de beroemde Barbados-synthesizer in de opname. Het is een schuifelballade maar op zichzelf past het wel iets in de Carib. Ik ga hem in de Blauwe Bak stoppen en zie in december wel weer. Is het 3,50 waard? Geen idee, maar het is wel curieus op zijn minst!

* Patrick Simmons- So Wrong (NL, Elektra, 1983) (M)
Patrick staart me al een aantal bezoeken aan, maar ik kan steeds de verleiding weerstaan. Ik zie dat hij samen met Chris Thompson schrijft. Is dat de man uit Manfred Mann's Earth Band? Ja, het is dezelfde. Simmons is zelf lid van The Doobie Brothers. 'So Wrong' is confectie-disco en het doet geen lichaamsdeel bij me opzwellen. 

* Billie Jo Spears- What I've Got In Mind (NL, United Artists, 1976) (R)
De hoesjesmaker maakt het helemaal bont want die noemt haar 'Billie Joe'. Het is de logische opvolger van 'Blanket On The Ground' buiten het feit dat ze nu gekke dingen wil doen met haar eigen man. Gewoon een heel leuk plaatje in een zeer fijne staat en slechts een euro. Hier hoef ik me niet voor te schamen? 

* Toos En Cor- 'K Mis Me Slippie (NL, Big Life, 1987) (M)
Waar en wanneer? Ik weet het nog precies! Het is in maart 2003. Ik loop op krukken door een ongelukkige val van een paar weken eerder. Buurman en Buze-vriend Robert rijdt dan geregeld zonder rijbewijs in zijn Golfje en nodigt me uit om een rondje kringloopwinkels te doen. Zo ook de kringloop in Rouveen (inmiddels in Staphorst). Daar vind ik onder andere 'Train Is Coming' van Ken Boothe. De radio staat op een piratenzender en daar hoor ik voor het eerst 'K Mis Me Slippie'. Als ik de plaat zie liggen in Meppel moet ik gniffelen. Natuurlijk koop ik deze! Wat is het? Een héle slechte cover van 'Mississippi'  waarbij Toos opeens haar ondergoed kwijt is. Puur voor de novelty want echt grappig is het ook weer niet. 

* The Wee Papa Girl Rappers- Soulmate (NL, Jive, 1988) (R)
Ik moest deze wel kennen maar kan niets zingen of rappen bij de titel alleen. Nee, deze heeft nimmer een plaatsje gekregen in mijn geheugen maar desondanks best grappig voor een zondagavond. 

Ik heb zekere ambities voor morgen en dat zou ook 'verse' singles moeten opleveren. Hopelijk meer kwaliteit dan deze greep van twee weken geleden!

Gele Bak Top 100 van 2026: Top 4

Er zijn ergens heel diep wel bepaalde ambities aanwezig voor vandaag, maar heel soms wint ook mijn verstand. Na een energieke dag als gisteren kan ik beter even rustig aan doen. Gek als het klinkt maar ik kijk er ook niet naar uit om bij 27 graden te moeten fietsen. Nee, laat het maar een paar graden koeler worden. Een buitje regen houdt me ook niet binnenshuis in de vakantie. Ik heb nog een vergeten 'Singles round-up' voor jullie in petto, eentje die ik het liefste zou vergeten maar vooruit maar... Nu eerst de ontknoping van de Gele Bak Top 100. Normaal gesproken spendeer ik een volledig bericht aan de nummer 1 in de lijst, maar ik wijk er dit jaar van af. De reden is dat de band met twee singles in deze Top 100 staat. Vorig jaar staat het ook genoteerd dus ter zijner tijd (het kan nog een jaar of meer duren...) doe ik een bericht over The Pretty Things met de volledige historie. Vanavond ga ik even specifiek in op de single en de rol die het heeft gespeeld in mijn leven. We hoeven vandaag niet te fietsen want alle singles zijn sinds 14 februari van dit jaar aangeschaft. Hierbij de ontknoping van de Gele Bak Top 100. Komende zondag de nummers 100 tot en met 50 en de top 49 in de week erna. Ik zou een top 50 kunnen doen maar dan moet ik om negen uur beginnen met de 'stoute' plaat van Prince Buster. Dat lijkt me geen goed idee...

4. Lay Lady Lay - Bob Dylan (NL, CBS 4434, 1969)

3. Serenade - Steve Miller Band (Jamaica, Mercury 6303 925, 1976)

2. I Don't Believe In Miracles - Colin Blunstone (NL, Epic EPC 8434, 1972)

1. Defecting Grey - The Pretty Things (Denemarken, Columbia DB 8300, 1967)

Ik ben omstreeks 2007 een vast luisteraar geworden van Radio 2. Dan verneem ik van een nieuwe radioshow op de zaterdagavond. In 'Deja Vu' van de KRO zal de aandacht worden gevestigd op de albums. Niet heel specifiek de singles of de klassieke albumtracks maar de albums en nummers die je niet iedere dag hoort. Jeanne Kooymans doet de presentatie en ik mag graag naar haar luisteren. 'Deja Vu' begint ook met een 'Eregalerij'. Iedere zaterdag staan drie albums centraal waarvan eentje is voortgekomen uit de show van de vorige week. Middels de sms mag je stemmen op de favoriete elpee en na een x aantal weken komt het album in de 'Eregalerij'. Daar wordt door iemand anders 'S.F. Sorrow' van The Pretty Things in gezet. Zelf draag ik 'The North Star Grassman And The Ravens' van Sandy Denny aan. Jeanne zegt na een paar weken: 'O, wat ben ik van dit album gaan houden'. Ik moet bekennen dat het systeem om te stemmen zo lek is als een mandje want ik heb het album zelf ook een beetje naar de 'Eregalerij' geholpen. Zeker in een week als het album het moet opnemen tegen een échte klassieker. Als beloning voor het aandragen van een album mag je een 'oud' album uitzoeken dat in de Eregalerij staat. Mijn keuze valt op 'S.F. Sorrow' van The Pretty Things. 

Toch staat 'Defecting Grey' oorspronkelijk niet op een elpee. Het is de tijd van 'Sergeant Pepper' van The Beatles en het debuut van Pink Floyd. Opeens is het voor een platenmaatschappij als EMI acceptabel om geen singles van een album te trekken, maar wel 'losse' nummers uit te brengen als single. De cd-versie die ik ontvang is een dubbelaar. Het oorspronkelijke album heeft beide kanten van de twee singles al bonustrack. Op de tweede cd staat een integraal gespeelde 'S.F. Sorrow' zoals de band dat in 1997 op de band heeft gezet. Het album krijgt de eerste indrukwekkende draaibeurten tijdens de vakantie in 2009. 'Defecting Grey' is een psychedelisch feestje en meteen een favoriet. In die tijd betaal ik nooit meer dan een tientje voor een single en kan ik alleen maar dromen van het schijfje. 

Vervolgens is het begin 2025. Ik heb weer zin om 'S.F. Sorrow' eens in zijn geheel te horen en zet het op mijn mp3-speler. Er is één dag die me heel specifiek is bij gebleven. Het is woensdag 16 april. Ik heb die ochtend een gesprek bij de bedrijfsarts en zet The Pretty Things aan als muzikaal behang. Ook hoor ik 'Defecting Grey' opnieuw en ga 's avonds zoeken op Discogs. Het is in recente jaren opnieuw uitgegeven, maar ach... een origineel lijkt me leuker. Begin dit jaar draai ik weer eens het album en dan wordt het zaadje geplant. Ik kijk opnieuw op Discogs en zie dan een Deense persing staan. Als ik de beschrijving moet geloven, is het fotohoesje bij voorbaat al opgegeven, maar ik kan ermee leven. Hoe het werkelijk is? Tja de eerste eigenaar (m/v) heeft vermoedelijk het hoesje geplakt met sellotape. Het plakband is niet meer aanwezig maar de bruine strepen wel. Verder is het hoesje 'vuil' geworden, maar... het zit nog aan één stuk. Ik moet wel benadrukken dat ik de single zélf in een apart hoesje achter het fotohoesje heb geplaatst, want dit Deense papier wil gemakkelijk vergaan. De prijs is het bewijs want de handelaar geeft het terecht een lage waardering qua hoes waardoor de plaat bijkans goedkoop is. Met de billen bloot? Voor vijfendertig euro vindt je deze single niet in een betere staat als deze. Een half versleten Engelse persing ligt zelfs nóg hoger. 

Toch nog even fietsen aan het eind? Welnu, Colin Blunstone is mijn persoonlijke traktatie op 14 februari. Ik 'verwacht' de single al tijden bij de kringloopwinkel in Tuk en deze middag is die aanwezig. In een prachtige staat voor vijf euro. Op 27 februari haal ik The Pretty Things van Discogs. Op 11 april tref ik Bob Dylan bij Groenendijk in Steenwijk en Ruinerwold levert me Steve Miller op 7 juni 2026. Over Ruinerwold gesproken, daar gaat de volgende 'Singles round-up' ook primair over. Nu ik de broek op de enkels heb, kan ik hier ook wel even met de billen bloot. Het wordt echter geen hoogtepunt!

Uffelter vergezichten: Woensdag 26 augustus

Als ik meteen met een eindconclusie mag beginnen: De 'heenweg' verloopt wat stroef maar vervolgens krijg ik de smaak te pakken en krijg ik last van adrenaline. Pas drie uren nadat ik thuis ben gearriveerd, raak ik dat kwijt en kan ik gaan slapen. Ik heb in de afgelopen maanden vaak het idee gehad om dit jaar de vakantie te vieren in Twente. Met name het uitstapje in oktober is me erg goed bevallen. Het landelijke, het agrarische en de afwisseling van bos, heide en heuvels. Hier kan ik gerust een paar dagen ravotten. O ja... en Duitsland! Wat is het plan? Er is niet echt een plan. Ik ben wel vaker op een dag naar Nijverdal en terug gefietst. Dan hebben we ook nog de héle lange tocht in 2023 dat me in Almelo brengt. Zo extreem gaat het vandaag toch zeker niet worden? Zal ik het dan toch prijs geven? Het is extreem geworden!

Een Engelse radiovriend verzucht in de chatroom over de wegwerkzaamheden in zijn land. Ik haak daar meteen op in. Ik zou een aluminium hoedje kunnen opzetten en kunnen zeggen dat 'ze' met 'iets groots' in de weer zijn. Ik denk dat het met de infrastructuur van 5G heeft te maken en dat ze 'ons' hiermee 'in de gaten gaan houden'. Nee, het zal vast de speling van het lot zijn maar hier in de omgeving ligt om de vijf kilometer een straat open. Dat maakt het tot Ommen extra spannend. Weerwille is afgesloten voor alle verkeer en ik heb het aan de stok met de verkeersregelaar. Het bord voor fietsers staat zó dat je via de autoweg moet. Geen eerdere waarschuwingen dat je via Broekhuizen moet fietsen. 'Het bord staat goed, ik heb gisteren nog gekeken'. Dan maar terug en over Broekhuizen naar Koekange. Ik heb wel brood in huis maar geen beleg en dus stop ik in Koekange voor bekers ijskoffie, broodjes en beleg. Dat is voor straks. Binnendoor via Balkbrug naar Ommen. Nét op tijd want ook deze weg gaat er volgende week uit.

Waarom Ommen? Een paar weken geleden meen ik dat het nog wél kan. Via een advertentie op de site van Buienradar zie ik een arrangement van drie nachten in een vrij eenvoudig hotel in Ommen. Ik had bijna geboekt maar ben blij dat ik dit niet heb gedaan. Het zou dan ook voor de komende week zijn geweest en dat ziet er niet heel vrolijk uit qua weersverwachtingen. Even na Ommen is de Top 40 van de jaren negentig voorbij en berg ik de koptelefoon op. Bij Eerde duik ik de bossen in en fiets naar Den Ham. Hier ben ik in 2023 langs gekomen en meen dat ik hongerig genoeg ben voor een groot bord eten. Na een paar frietjes moet ik er vanaf zien. Ik volg de knooppunten hoewel dat funest kan zijn in deze regio. De plattegrondjes beslaan opeens slechts tien kilometer en alles buiten dat gebied zie je niet. Ik schuif door naar Vroomshoop. Op een bepaald moment zit ik op de Saksenroute en, nee, liever niet! De andere optie is om het Zwolsche Kanaal te volgen en dan volgt Vriezenveen. Hoge Hexel lijkt bij Ommen nog een héél eind weg, maar ja... de kleinere kaartjes. Ik realiseer me niet dat als ik in Vriezenveen ben al voorbij Hoge Hexel ben. In Vriezenveen ga ik even lekker zitten met een ijskoud pak zuivel en de laatste broodjes. Ofwel... ik heb nog wel broodjes en beleg over maar de laatste durf ik niet meer aan. Als ik Vriezenveen uit fiets, zie ik een handwijzer. Oh nee toch.... Ik zit weer vlak boven Almelo. 

De stad zélf mijd ik als de pest. Mariaparochie is daarentegen wel feestelijk en ik zou vanuit daar naar Harbrinkhoek kunnen. Het betekent wel dat ik een lang kaal stuk met de kop in de wind heb. Niet dat het een halve storm waait, maar je merkt het wel. Bij Harbrinkhoek vind ik dat we wel ver genoeg zijn gegaan en fiets langs een provinciale weg naar Geesteren. Daar zie ik op de klok dat het vier uur is. 'Tied zat', zoals ze daar ongetwijfeld ook zullen zeggen. Ik fiets toeristisch én agrarisch naar Langeveen. Daar begint het te jeuken. Ik heb hier in oktober ook gefietst en zit een paar kilometer van de Duitse grens af. Even in het buitenland kijken? Ja, vijf kilometer lang terwijl je over de grens kan pissen. Itterbeck verschijnt ook even op de handwijzers maar nee... ik heb nu even geen zin om vapes te kopen. Ik moet weer naar huis. Bij Balderhaar ga ik weer de grens over. Vervolgens over Bruchterveld en dan is het een echte herhaling van oktober. Naar Hardenberg. In oktober gaat het hier pas echt serieus regenen zodat ik alsnog kletsnat ben. Nu ben ik nat van het zweet en dat is een stuk aangenamer! Ik heb even het plan om te dineren in Hardenberg, maar... als de shoarma verkeerd valt en je zit tussen Slagharen en Hoogeveen? Bovendien is het me té vroeg. Ik verlaat Hardenberg rond een uurtje of zes en tracht nu in tegengestelde richting te fietsen wat ik laatst op de zondagmiddag heb gedaan. Over Collendoorn naar Lutten en oversteken naar Slagharen. Daar doe ik het me hoegenaamd niet aan tijd om de Jumbo te bezoeken en spurt verder naar Hoogeveen. De keuze is daar niet echt reuze en ik eindig weer aan tafel bij Adam. Hier heb ik in maart ook heerlijk gegeten en ook nu smaakt de kapsalon weer als vanouds. Hij stopt extra pepertjes in de kebab.

Het is half negen als ik de maaltijd heb verorberd en ben in principe al onderweg naar huis als me opeens iets te binnen schiet. Met het oog op de pepertjes heb ik bij thuiskomst vast belang bij frisdrank. Ook het broodbeleg moet er nog komen en een koekje bij de koffie zou ook fijn zijn. In Hoogeveen moet er vast nog wel iets open zijn? Dat valt tegen. De dames van het casino hebben het over een Albert Heijn buiten het centrum. Ik denk meteen aan het winkelcentrum dat me leidt naar de weg naar Echten. Dat zou me goed uit komen! Helaas, bij een tankstation koop ik een pak hele dure koeken en fiets vervolgens onder Wolfsbos langs. Zuidelijker dan dat kom je niet. Dan zie ik een afslag maar dat is niet voor fietsers. Even later tref ik alsnog de Albert Heijn en zo kan een anderhalve literfles Fernandes me thuis helpen bij de verwerking van de pepers. Ik fiets dan ook maar via het Bethesda-ziekenhuis en binnendoor over Fluitenberg. Ik ben niet heel erg slaperig maar wil desondanks wakker blijven. Ik zet The Gathering aan op tien en dat begeleidt me tot Rheebruggen. Ik ben even na tien uur thuis in Uffelte en ben om half negen van huis gegaan. 

Het fototoestel is thuis gebleven en dus maar een Google-foto van de 'grensovergang' bij Balderhaar.