Lang zullen ze spelen: Jungle

De 'r' is in de maand en de herfst is begonnen. Als de Buienradar gelijk krijgt, hoef ik daar niet veel last van te krijgen. Integendeel zelfs! Volgende week ben ik vrij en dan ziet het er erg fraai uit voor de tijd van het jaar. De dagen gaan gevuld worden met fietstochten. Nachten weg kan ik me op dit moment domweg niet permitteren en bovendien is het meest 'sentimentele' er ook wel vanaf. We zullen broeder nooit vergeten maar ik ben een jaar geleden ook niet echt overmand door emoties tijdens deze dagen. Ik wil proberen om volgende week dinsdag rond het middaguur op een fraaie plek te zijn. Even stil zijn en dan weer verder. 'Lang zullen ze spelen' kan wat mij betreft nog wel even doorgaan maar ik zal eerst de meest ultieme zomerplaat van dit jaar aan jullie voorstellen. Ik heb al plannen gehad om de elpee te kopen, maar dat komt er de komende tijd zeker niet van. Helaas zijn er geen vinylsingles getrokken van het album. De nieuwste van het Engelse Jungle heet 'Sunshine' en is op 14 augustus uitgebracht op het Caiola-label. 

Het is ook gedurende de dagen in Hardenberg dat ik echt kennis maak met het album van Loaded Honey. Ik heb het dan net toegevoegd aan de mp3-speler. Ik ben in Georgsdorf geweest en hoor opeens muziek op mijn koptelefoon die ik niet meteen herken. Ik denk eerst aan een soundtrack van een film noir. Zelfs Loaded Honey zegt me op dat moment even niets. Het is pas later in het album dat ik het weer weet: Het is die interessante elpee die ik in juli ben tegengekomen bij Juno. Een nieuw Engels bandje dat doet alsof het nooit 1980 is geworden en met name een tussenstop doet in de 'lowrider soul'. De rest is geschiedenis? Dat album heb ik in maart alsnog aangeschaft op vinyl. Loaded Honey is een 'spin-off' van Jungle. Josh Lloyd en Lydia Kitto. De laatste zit nog niet zo heel erg lang bij Jungle en brengt desondanks een heel eigen stemgeluid mee. Dat zal het duo eerst botvieren op de plaat van Loaded Honey. Begin dit jaar verschijnen de eerste digitale singles van het nieuwe Jungle-album. De fans zijn niet bepaald unaniem. 'Teveel Loaded Honey' is vaak het oordeel. Dat laatste hoeft voor mij geen bezwaar te zijn en dus geef ik de nieuwe singles stuk voor stuk een luisterbeurt. 

Ik heb het album nu ruim een maand op mijn speler staan en het expres bewaard tot de vakantie. Het is de fietstocht op woensdag naar Almelo en dergelijke. Op de terugweg wil ik het album wel eens proeven. Dat bevalt zó goed dat ik later die dag het album nog een keer op zet. Is 'Sunshine' een 'Loaded Honey 2'? Als je het mij vraagt niet. Lydia heeft een opvallende stem die de associatie met Loaded Honey oproept, maar bijna geen 'lowrider soul' op het album van Jungle. Sterker nog: Jungle is veel meer poppy en mainstream dan het album van Loaded Honey. Het feest gaat meteen los met 'Come Back To Me' gevolgd door het erg catchy titelnummer van de plaat. Op 'Romeo II' hebben we zelfs een gast-rapper. 'Carry On', 'Someday Somewhere' en finale 'Heavy On My Soul' zijn uitschieters voor mij, maar het complete album is erg zonnig. Er staan voor mij wel een paar redenen op om het album op vinyl aan te schaffen. Een elpee per jaar? Dat klinkt als een deal, dan wacht ik tot volgend jaar met de bestelling. 

Het zilveren goud: 2001 deel IX

We zijn al twee afleveringen onderweg met 'Het zilveren goud' in september 2001 maar nog nergens is een single ter sprake gekomen? Dat klopt. De finale van de rit heeft de singles als 'bonus' die deze maand voorbij zijn gekomen in 'Het zilveren goud'. Komende woensdag krijgen jullie als vanzelfsprekend de 'Eindstreep'. De vier woensdagen erna ga ik een meer definitieve top tachtig van de jaren tachtig doen. Ik moet hem nog altijd samenstellen. Het idee is ontstaan tijdens de 'Vinyl Summer Spirit' van afgelopen zomer. Bij de jaren zestig en tachtig ga ik dan uit van de lijsten die ik heb gemaakt voor de triootjes en kwartetjes. Van de jaren zestig ga ik later ook nog opnieuw een top honderd samenstellen. Deze twee lijsten kunnen dan op de zondagen in december in 'The Vinyl Countdown'. Ik ben dus helemaal op de fiets naar Limburg gegaan om mijn toekomst te plannen. Ik wil weer terug het idealisme in. Een dagtaak zonder dat ik voor mezelf hoef te zorgen, daar komt het, geloof ik, in 2001 wel op neer. De ene 'companion' heeft goed voor me 'gezorgd' in de afgelopen dagen en dat maakt me hoopvol. Hij verwijst me zondag door naar de slaapplek van het Leger Des Heils in Maastricht en geeft me geld voor een buskaartje. Dinsdag mag ik zelfs langs komen voor een kopje thee. De leider van het geheel is er pas woensdag weer. En deze beledigt me tot op het bot. Met een waas voor de ogen fiets ik weg en ga door België. Ik weet een goed deel van de tocht de volgende dag niet eens meer te herinneren. Het wordt pas 'helder' als het donker is geworden en ik bij Budel de grens oversteek. 

De cassettes heb ik wel een beetje gehoord na een week 'on the road' en Arrow Classic Rock gaat ook teveel herhalen. Ik zoek op de zenderschaal van de radio en kom dan uit bij... 'Theater Van Het Sentiment'. Het gaat over 1976 en de invoering van de autogordels. Vanaf dat moment zal ik een vast luisteraar worden van het programma. Het is inmiddels wel donker geworden en ik heb geen idee waar ik nu naartoe wil. 'Take a brisk walk', adviseerde Jacqui in Mossley altijd. Zij helpt me daar bij mijn depressie en een wandeling 'alsof je nog even snel voor sluitingstijd naar de winkel moet' is volgens haar een prima manier om stoom af te blazen. De fietstocht door België is 'brisk' geweest. Ik ben eigenlijk doodop en moet straks mijn mooie hoofd ergens laten rusten. Ik vind een bossage nabij Leenderstrijp. Het is nat en het regent ook nog altijd. Ik pak me in in slaapzak en deken en trek de lekke plastic biertank over me heen als tent. Dat levert de volgende ochtend een wekdienst op. 

Een witte auto met rode strepen en blauwe lampjes op het dak. De mannen zijn ook gekleed in stemmig blauw. Ze zijn alleen maar blij dat het goed met me gaat want ze waren best een beetje geschrokken. Ik beloof dat ik de boel zal inpakken en verder ga fietsen. Ze zijn erg relaxt en dat heb ik wel anders meegemaakt. Waar fiets ik naartoe? Opeens weet ik het. Ik ga naar De Bilt! Niet om langdurig te verblijven maar wellicht kan ik me daar wel even douchen en een warme nacht slapen. In Den Bosch heb ik het eigenlijk wel gehad met het fietsen door de miezerige regen. Als ik nu gewoon met de fiets aan boord van de trein ga? Paspoort klaar houden? Dat doe ik. Van Den Bosch naar Utrecht. Vraag me niet hoe je dan moet reizen. De conducteur heeft een vrije dag genomen en dus hebben fiets en ik een gratis ritje. Op Utrecht Centraal dreigt nog wel even een papiertje. Ik ben namelijk met de fiets in de stationshal en wil naar de bussen maar daar mag je helemaal niet komen met de fiets. Gelukkig kan ik de handhavers overtuigen en eentje loopt met me mee naar de uitgang van het station. Het is rond etenstijd als ik in De Bilt arriveer. Voor de laatste keer word ik hier met open armen ontvangen. 

Dan blijkt er opeens een hele aardige verrassing te zijn voor mij. Stephen, ook bekend als 'The Doc', is 'companion' geworden samen met een andere Engelsman, Yorkie. 'The Doc', vanwege zijn uiterlijke gelijkenis met 'The Doc' uit 'Back To The Future', is ooit een paar dagen in Mossley geweest. Het is gek maar ik heb dan meteen een 'band' met hem. Het is alsof ik hem al eeuwen ken. Yorkie ken ik minder goed en daar ben ik nooit helemaal zeker over geworden, maar Stephen is een zeer aangename verrassing. Ik zal tot zondagmiddag in De Bilt blijven. Intussen bied ik mezelf aan om nog wat 'dure' platen van prijsstickers te voorzien. Dit zorgt ervoor dat ik nog een aantal achterover kan drukken en dat zijn de singles in de afleveringen van 'Het zilveren goud' van deze maand. Het afscheid van Stephen valt zwaar, niet wetende dat hij later in dit jaar nog aan bod gaat komen. Ik fiets uit De Bilt vandaan en door het Gooi naar de polders. Halverwege de polders is het al donker, maar hee... ik ben onderweg naar thuis in Tuk. Nee, de pont van Genemuiden vaart niet meer op dit tijdstip en dus moet ik over Cellemuiden naar Hasselt om aan de overkant van het water te komen. Het is midden in de nacht als ik terug ben in Tuk. Mijn idealisme heeft een flinke knauw opgelopen en intussen is de lucht in Tuk weer iets geklaard sinds mijn uitbarsting in het café van een paar weken eerder. 

3350 Free Four - Pink Floyd (NL, Harvest, 1972)
3351 Beaucoups Of Blues - Ringo Starr (NL, Apple, 1970)
3352 It Don't Come Easy - Ringo Starr (NL, Apple, 1971)
3353 Peace Train - Cat Stevens (NL, Ilsnad, 1972)
3354 Join Together - The Who (UK, Track, 1971)
3355 Let's See Action _ The Who (NL, Polydor, 1972)

De singles van The Who verdienen nieuwe blanco hoesjes zoals Pink Floyd die al jaren geleden heeft gekregen. 

Honderd achteruit 2024: The Troggs

Niks mis met mijn planning. In dit bericht heb ik 'Hi Hi Hazel' van The Troggs te gast. Het is dan 24 februari 2024 en ik weet zeker dat de laatste aanwinst van de band dit jaar in de Top 100 gaat komen. Ik schat in de inleiding van genoemd bericht dat dit twee of drie jaar kan duren voordat ik het ga schrijven. Welnu... het is twee jaar en zeven maanden geworden. 'Hi Hi Hazel' staat per ongeluk tweemaal in de Gele Bak Top 100. Omdat ik weet dat 'Good Vibrations' in de Top 100 zal komen te staan, beperk ik me in het bericht van 2024 uitsluitend tot de begintijd: De jaren zestig. De rest van de geschiedenis kan in twee of drie jaar of... in twee en een half zoals nu blijkt. Deze single is overigens een fraaie 'bonus' want het zit stiekem verpakt in het verkeerde hoesje en is het te danken aan mijn nieuwsgierigheid dat ik erachter kom. Deze aflevering van de 'Honderd achteruit' gaat over de merkwaardige cover van 'Good Vibrations' door The Troggs en uitgebracht in februari 1975. Het is de nummer 14 in de Gele Bak Top 100 van 2026. 

Het is vrijdag 25 augustus 2023. Ik moet nog een week voordat de vakantie begint. Het is tevens één van de laatste keren dat ik in Meppel werk op vrijdag. Het is op zichzelf best fraai weer en ik ben op tijd klaar. Ik besluit de kringloopwinkels langs te gaan evenals het platenwinkeltje aan het Prinsenplein. Het zal voor het laatst zijn dat ik in de laatstgenoemde winkel ben geweest. Hij maakt gebruik van een pand dat opeens wordt opgeëist door de eigenaar omdat deze het geheel kan verhuren. Hij heeft er op het laatst ook allerhande kunstobjecten aan toegevoegd om nog enige omzet te draaien want qua platen is het een beetje sappelen. Toch komt The Troggs niet van het Prinsenplein. Ik tref deze single in de kringloopwinkel aan de Hugo De Grootstraat. In het hoesje van 'Gut Das Es Freunde Gibt' van Cliff Richard... ofwel... de Duitstalige 'Power To All Our Friends'. Ik weet dan nog niet of ik blij moet zijn of niet want die Duitse Cliff lijkt me ook wel geinig. Tja, The Troggs. Ik ken qua later materiaal wel de afschuwelijke opname van 'With A Girl Like You' welke in de jaren tachtig op iedere verzamelplaat komt te staan. Ik heb me dan nog nooit gewaagd aan 'Good Vibrations'.

Dat ga ik evenwel doen in 2023. Het materiaal van The Beach Boys is als crêpe. Je moet het uiterst voorzichtig behandelen om een scheur te voorkomen. Crêpe omzetten naar gewapend bordkarton is iets waar je niet aan moet denken, maar bij The Troggs lukt het wél! Even terug naar het verhaal van 2024. Na 1968 zijn de kansen verkeken voor The Troggs. De groep maakt al lang niet meer de drammende nummers als 'Wild Thing' en 'With A Girl Like You' en flirt met psychedelica en barokke pop. Toch zit het publiek daar duidelijk niet op te wachten want de platen verkopen slechts mondjesmaat. In 1970 scheiden de wegen van manager Larry Page en The Troggs. Pete Staples houdt het al in 1969 voor gezien en wordt vervangen door Tony Murray, bassist in een andere Page-One-band: Plastic Penny. Chris Britton ontbreekt geregeld op het appel. Zo ook in 1975 als 'Good Vibrations' wordt uitgebracht. Even daarvoor is The Troggs teruggekeerd bij Larry Page. Deze is het Penny Farthing-label begonnen en er wordt meteen flink teruggegrepen. Onder andere een reggae-versie van 'Wild Thing' moet geld in het laatje brengen, maar helaas. Tegelijk mag de band zich erin verheugen dat het geluid van 'Wild Thing' en 'With A Girl Like You' dankzij de glamrock weer helemaal terug is. Zo neemt het trio (Reg Presley, Ronnie Bond en Tony Murray) de oude Beach Boys-hit onder handen. De eerste keer luister ik met dichtgeknepen bilspieren want ik verwacht iets dat hemeltergend slecht moet zijn. Dat blijkt anders uit te vallen...

Je kan een 'carbon copy' cover doen van een liedje. Dan speel je het origineel noot voor noot na en probeer je precies zó te klinken als de oorspronkelijke uitvoering. Ik hoor liever iemand die een eigen interpretatie doet van een nummer. 'Good Vibrations' valt in de laatste categorie. Het zijn de staccato drums uit de tijd van 'Wild Thing' maar nu weer helemaal hip dankzij de glamrock. Er is een kleine onderbreking door de brug waarin Reg weer sensueel mag doen zoals we van hem gewend zijn. Tegen het einde van het nummer heb ik al een hartje gemaakt met mijn handen. Deze single mag blijven! 'Beter dan het origineel' en dergelijke is niet aan de orde. Het is gewoon een interessante cover. 

Ondanks verwoede pogingen om weer populair te worden, blijft The Troggs voor het publiek een schreeuw uit het verleden. In de jaren tachtig wordt de band in de armen gesloten door het nieuwe platenlabel New Rose. Als de leden van R.E.M. in een interview hebben verteld over hun liefde voor het werk voor The Troggs, ontstaat er een samenwerking tussen beide. 'Andover Athens' is in 1992 het resultaat. Het album is opgenomen met hulp van drie R.E.M.-leden en verschijnt als The Troggs. De meningen in de media zijn verdeeld en de plaat is geen succes. The Troggs glijdt weer af richting de revival-feesten. 'Wild Thing' wordt nog een paar maal opnieuw uitgebracht in Engeland maar het zal geen hits opleveren. Wel heeft het Schotse Wet Wet Wet een knaller van een hit met 'Love Is All Around' in 1994 en dat zorgt ervoor dat Reg Presley weer kan ademhalen. 

Ronnie Bond is op 13 november 1992 overleden. Hij is ziek maar er is nooit bekend gemaakt aan welke ziekte hij zou lijden. Begin 2012 krijgt Reg Presley de diagnose van longkanker en gaat met pensioen. Een jaar later, 4 februari 2013, overlijdt hij aan de gevolgen. Pete Lucas is pas in 1984 toegetreden tot de band en hij overlijdt in 2023 op zijn 73e verjaardag. In 2026 is Chris Britton de enige in de bezetting van The Troggs die nog in leven is, ook al speelt hij nog maar sporadisch mee. The Troggs is als het mannenkoor geworden waarbij ook niemand klaagt bij het honderdjarig jubileum dat er geen oorspronkelijke leden bij zitten. The Troggs is al onderweg naar het eeuwfeest want de band bestaat 62 jaar. 

*Radiolinks week 39

Het is alsof ik de hele avond aan het bier ben geweest. Ik herinner me zoiets nog van heel lang geleden. Ik ben brak. Hoe komt dat zo? Welnu, van vrijdag op zaterdag niet heel spectaculair geslapen met dank aan een zoemende steekvlieg. Zaterdagochtend de post weg gebracht, pas rond een uurtje of vier kan ik wat rust pakken om daarna op de fiets naar Echten te gaan. Het concert is boven verwachting zeer vroeg afgelopen waardoor ik 'Do The 45' achteraf gezien wel 'live' had kunnen doen. Of dat verstandig zou zijn geweest? Ik neem om twintig minuten over twaalf het stokje over van kunstmatige Isla en merk meteen hoe moe ik werkelijk ben. Er zit dus nogal een contrast in de presentatie: Van de keurige uitspraak van Isla naar een vermoeide Gerrit die op het laatst amper uit zijn woorden kan komen. Ik moet beide shows nog editen maar ga alvast de speellijst van 'Spirit Of The Seventies' doen zodat ik deze singles terug kan zetten. 

Uur 1 (nummer 69 + 'Colour by numbers' + cheese)
1. Ma Baker - Boney M (NL, Hansa, 1977)
2, The One For Me - Joe Bourne (US, Sophisticated Soul, 1971)
3. Paranoid - Black Sabbath (NL, Vertigo, 1970)
4. Gotta Go Home - Boney M (Duitsland, Hansa, 1979)
5. El Bimbo - Bimbó Jet (Spanje, EMI, 1974)
6. Andorra - Colin Blunstone (NL, Epic, 1973)
7. Wait - Bintangs (NL, Negram, 1974)
8. Hearts Of Stone - Blue Ridge Rangers (NL, Fantasy, 1973)
9. Bea - Bontjie Stars (NL, Lark, 1979)
10. Melting Pot - Blue Mink (NL, Philips, 1970)
11. Disco Stomp - Bohannon (NL, Brunswick, 1975)
12. De Pieteröliekar - Het Börker Trio (NL, Ivory Tower, 1979)
13. Virgin - Brainbox (NL, Imperial, 1971)
14. I'm Gonna Love You Too - Blondie (NL, Chrysalis, 1978)
15. Can't You See - Black Lake (NL, Negram, 1977)

Uur 2
1. Let's Spend The Night Together - David Bowie (NL, RCA Victor, 1973)
2. Good Morning Freedom - Blue Mink (NL, Philips, 1970)
3. Belfast - Boney M (UK, Atlantic, 1977)
4. Side Show - Barry Biggs (UK, Dynamic, 1976)
5. Montego Bay - Bobby Bloom (Duitsland, Polydor, 1970)
6. Sweetest Thing - The Blues Busters (UK, Dynamic, 1976)
7. Pied Piper - Bob & Marcia (NL, Trojan, 1971)
8. Rivers Of Babylon - Boney M (NL, Hansa, 1978)
9. Chop Chop - Tony Blackburn (NL, RCA Victor, 1971)
10. Thought I Had Me A Good Thing Going - Black Velvet (NL, Beacon, 1971)
11. Hi-De-Ho - Blood Sweat & Tears (NL, CBS, 1970)
12. Beautiful Sunday - Daniel Boone (NL, Penny Farthing, 1972)
13. Weak For You - Colin Blunstone (NL, Epic, 1974)
14. Bobby The Flobby - Bourbon Family (NL, Pink Elephant, 1972)
15. Come To The Sabbat - Black Widow (UK, Earmark, 1970, re: 2008)

Spirit Of The Seventies is hier te beluisteren. Do The 45 gaat via deze link. Met name na het concert van Gercoh in juni heb ik al het plan om voortaan de helft van een show op te nemen en de rest 'live' te doen als ik thuis ben. Zo ontstaat ook het plan voor 'Do The 45' van gisteren. De vergunning in Echten loopt tot elf uur. Als ik om kwart voor elf op de fiets stap, ben ik altijd voor middernacht thuis. Ik zou dan om half een de stream kunnen pakken. Daarnaast heb ik de afgelopen weken heel wat promo's gemaakt met de stem van Isla, een bestaande 'voice artist' die haar 'stems' heeft opgenomen zodat ze alles kan zeggen wat je van haar verlangt. Ze heeft een deftig Engels accent maar reageert ook erg mooi op de emoties die je toevoegt. Zo kan ze van deftig opeens heel erg stout klinken, maar kan ze ook heerlijk uit de hoogte doen. Dat heb ik in de eerste helft van de show mogen botvieren. Het probleem is echter dat ik niet goed een overzicht van tijd heb bij de opname. Ik wil haar in ieder geval de Week Spot laten doen en de plaat erna denk ik dat ik genoeg heb voor een anderhalf uur. Achteraf blijkt het een uur en vijftien minuten te zijn. Zoals gezegd is mijn presentatie nogal flut want ik ben bekaf en heb een lijst met Spaanse titels voor mijn neus. Vanavond de link naar 'The Vinyl Countdown'. En zo is het inmiddels maandagochtend en heb ik heel veel werk aan de winkel want ik lig een heel eind achterop. Ik heb plannen om vanmiddag te fietsen en hopelijk levert dat een paar singles op. Die kunnen dan nog in een 'Singles round-up' met twee die ik zaterdag heb meegenomen in Steenwijk. Nu eerst maar de speellijst van 'The Vinyl Countdown' zodat ik de singles terug kan zetten. De show duurt drie uur en achttien minuten. 

'Colour by numbers'
1. Hör Mein Lied, Violetta - The 3 Jacksons (NL, Philips, 1961)
2. I Love To Love - Tina Charles (NL, CBS, 1976)
3. Election Day - Arcadia (Duitsland, Parlophone, 1985)
4. A Lover's Concerto - The Toys (UK, Stateside, 1965)
5. Make Me Smile - Chicago (NL, CBS, 1970)
6. Redlight Street - Backdoor Lovers (NL, Face, 1988)
7. Hippy Hippy Shake - The Swinging Blue Jeans (NL, His Master's Voice, 1964)
8. Tchip Tchip - Cash & Carry (NL, CNR, 1974)
9. Goody Two Shoes - Adam Ant (NL, CBS, 1982)
10. Little Bird - Tielman Brothers (NL, Delta, 1967)
11. Ain't That A Shame - Cheap Trick (NL, Epic, 1979)
12. I'm Lucky - Joan Armatrading (NL, A&M, 1981)
13. Scandale Dans La Famille - Les Surfs (NL, Festival, 1965)
14. The Heart Of A Woman - Casey & The Pressure Group (NL, Philips, 1970)
15. For Those About To Rock - AC/DC (NL, Atlantic, 1981)
16. (titel vergeten) - Taroub (Libanon, onleesbaar label, ca. 1969)
17. Let's Go Together - The Cats (NL, Imperial, 1973)
18. Show You My Love - Goldie Alexander (NL, Break, 1982)
19. I Can't Get Next To You - The Temptations (NL, Tamla Motown, 1969)
20. Simply Call It Love - Gene Chandler (US, Mercury, 1970)
21. I'm A Lover - Andrea (NL, Polydor, 1985)
22. Telstar - The Tornados (UK, Decca, 1962)
23. If You Leave Me Now - Chicago (NL, CBS, 1976)
24. Paid In Full - Eric B. & Rakim (Duitsland, Island, 1987)
25. Adieu Chagrin - Les Surfs (Frankrijk, Festival, 1964)
26. I Am A Clown - David Cassidy (NL, Bell, 1973)
27. Rush Rush - Paula Abdul (UK, Virgin, 1991)
28. Mr. Music Man - Tee Set (NL, Tee Set, 1969)
29. Get Down - Gene Chandler (NL, 20th Century, 1979)
30. Kingsor Girls - The Amp (NL, Friesland Pop, 1990)

'New additions'
1. Give A Little Love - Aswad (Duitsland, Island, 1988)
2. Lazy Bones - Casey & The Pressure Group (NL, Philips, 1970)
3. King Of The Road - Casey & The Pressure Group (NL, Polydor, 1972)
4. Na Na Hey Hey Kiss Him Goodbye - Bananarama (NL, London, 1983)
5. Valentino - Champagne (NL, Ariola, 1977)
6. Nights Of Magic - Dave Cartwright (NL, Transatlantic, 1978)
7. Ten To Eight - David Castle (Frankrijk, Parachute, 1977)
8. Helule Helule - The Tremeloes (NL, CBS, 1968)
9. I Want You To Want Me - Cheap Trick (NL, Epic, 1979)
10. Sinfonia Uit Partita No. 2 - Les Swingle Singers (NL, Philips, 1964)
11. King Without A Crown - ABC (NL, Mercury, 1987)
12. Susanna - The Art Company (NL, CBS, 1983)

'Allsods'
1. I'm Going Home - Ten Years After (Duitsland, Deram, 1969)
2. The Banging In Your Head - Chas & Dave (NL, EMI, 1979)
3. Here We Go Round The Mulberry Bush - Traffic (UK, Island, 1968)
4. What's Your Name - Chicory Tip (NL, CBS, 1972)
5. Ich Will Immer Nur Dich - Suzie (Duitsland, Vogue, 1965)
6. Breakfast - The Associates (Duitsland, WEA, 1984)

The Vinyl Countdown 

Week Spot: The Velvettes

Vandaag zal ik even flink actie moeten ondernemen want ik heb ambitieuze plannen voor zaterdag. Ik ga 's avonds naar een concert in Echten maar ben, naar verwachting, rond middernacht wel weer terug in Uffelte. Ik ben van plan om vanaf half één de live-stream te pakken voor deel 2 van 'Do The 45'. Ik zou het eerste deel zelf kunnen opnemen maar heb een erg leuk idee gekregen. Ik ben een beetje 'verliefd' geworden op de stem van Isla met haar zware Engelse accent. Ze klinkt ook heerlijk koel. Wat nu als Isla het eerste deel van de show gaat presenteren? Dus eerst de muziek opnemen en daarna haar de aan- en afkondigingen laten doen met een aantal kwinkslagen. De boel samenvoegen en dat zou dan het eerste anderhalf uur 'Do The 45' moeten opleveren. Ik kijk wel met een schuin oog naar mijn credits in het AI-programma. Vanwege een geschil met Paypal kan ik dat momenteel niet aanvullen. Dan moet ik nog een Week Spot uit kiezen. Dat is een lastige! Ik denk dat Isla de Week Spot mag doen want hij zit relatief 'vroeg' in de show. De keuze is gevallen op 'He's The One I Want' van The Velvettes uit 1964. 

Uiteraard niet te verwarren met The Velvelettes op Motown. The Velvettes is oorspronkelijk een kwartet dat afkomstig is uit Zuid Afrika. Peggy Phango, Hazel Futa, Patience Gowabe en Eunice Mamsie Mthombeni. Peggy Phango verlaat al aardig snel The Velvettes en zal in Engeland uitgroeien tot een actrice met een lange staat van dienst. Ze speelt in verschillende musicals maar is ook in de televisiesoap Eastenders te zien. Peggy trouwt in 1965 met de Engelse muzikant Johnny Parker en overlijdt op 7 augustus 1998 op 69-jarige leeftijd. Phango is de nicht van Miriam Makeba. Als de laatste toch niet een rol in de musical 'King Kong' kan accepteren, neemt Phango in 1959 de rol over. De overige dames maken ook deel uit van de cast van 'King Kong', het verhaal over een bokser, en dat brengt hen met de originele cast in Engeland. Futa is in 1955 uitgekozen als 'Miss South Africa' en zij ondervindt nogal problemen in haar thuisland vanwege de Apartheid. Ze besluit asiel aan te vragen tijdens de tour van 'King Kong'. Mamsie is de enige die zal terug keren naar Zuid Afrika. Ze is in 1963 getrouwd met een muzikant in Londen. 

Dan gaan we over naar de heren. Het is in oktober 1962 crisis bij The Savages. Cliff Bennett heeft twee leden ontslagen tijdens optredens in Duitsland: Nicky Hopkins en Bernie Watson. Carlo Little en Rick Brown kunnen het niet eens worden met Screaming Lord Sutch over de financiën en verlaten ook het schip. Nu de mannen vrij zijn verplichtingen worden deze meteen benaderd door de legendarische Cyril Davies. Davies wordt op 23 januari 1932 geboren in Engeland en staat te boek als de eerste Engelse bluesmondharmonica-speler. Cyril zal echter niet oud worden. Kort voor zijn 32e verjaardag kampt hij met hartproblemen en hij overlijdt op 7 januari 1964. Long John Baldry zal dan het stokje overnemen als bandleider. Baldry is dan al geruime tijd zanger van The All Stars hoewel hij niet altijd op de plaat is te horen. Dat zelfde geldt ook voor The Velvettes. Ze doen in 1964 wél mee op twee Engelse reggae-singles op het Black Swan-label. Wilfred 'Jackie' Edwards en Tony Washington zijn de leadzangers op deze platen. Mamsie vertrekt kort naar hun enige single op Mercury naar Zuid Afrika. Hazel zal in Engeland blijven en incidenteel acteren. Ze blijft vrijgezel en overlijdt in 1989 op 57-jarige leeftijd. Patience stapt in 1969 in het huwelijksbootje en zal in Londen blijven. Ze zingt door de jaren heen met verschillende jazzgezelschappen en overlijdt in 1991. 

Ik weet niet meer wat ik precies voor de single heb betaald, maar zo gek als op 45cat is het in geen geval. Dat baseert zich op een veiling van John Manship waarbij de single 125 euro zou hebben opgebracht. Muzikaal is het in de 'girl group'-hoek en neigt het naar The Ronettes en The Crystals. 

Beeld uit het verleden: Zaterdag 21 september 2024

Dit is het 21e bericht van de maand op Soul-xotica en ik ben wederom geruisloos voorbij gefietst aan '20092009'. Misschien is 2024 wel de grote finale geweest van '20092009'? Vandaag wil ik toch even stilstaan bij deze dag in 2024. Een legendarisch weekend waar ik nog altijd hele warme herinneringen aan heb. Iets dat wordt afgezegd en daarvoor in de plaats ga ik 'maar wat fietsen' en dat zal uitmonden in één van de fraaiste fietsdagen van 2024 en wijde omgeving. Hoewel ik de enige bestuurder van de fiets ben en er niemand naast me fietst, ben ik bijna voortdurend in goed gezelschap. Overal waar ik fiets zie ik broeder lopen en zo opeens zit ik van Hardenberg in de buurt van het Brandeveen, de omgeving die ik hem altijd nog eens wil laten zien. Voor de goede orde: Broeder is nog springlevend in dit weekend in september. We gaan elkaar over drie weken weer ontmoeten als hij een paar dagen in Nederland is. Brandeveen is al gepland als volgende 'uitstapje'. Ben ik voorbereid? Nee, want het is evengoed nog flink zoeken als ik in oktober naar het gebied wil. Natuurlijk speelt de muziek ook vrolijk op de koptelefoon en vaak moet ik hem iets vertellen over een album. Zo raken we dan in een denkbeeldige discussie. Op dit bankje voel ik enerzijds alsof hij naast me zit, maar aan de andere kant geniet ik vooral van het uitzicht en de absolute rust. Ik weet dat de foto en het verhaal vaker voorbij zijn gekomen, maar het is een soort van traditie...

Het verhaal begint met Gercoh. Ik heb hem maanden eerder op RTV Drenthe gehoord waarbij hij aankondigt die middag te zullen optreden met een Indiase tablas-speler. Daar kan ik niet bij zijn maar ben hem wel meteen gaan volgen op Facebook. Dan maakt hij bekend dat hij met een bevriende gitarist in september gaat optreden in de muziekwinkel van zijn ouders. Okay, een extra gitarist is geen tablas-speler, maar nog altijd heb ik wel interesse om Gercoh eens 'live' te zien. De datum is zaterdagmiddag 21 september. Het zal rond mijn vakantie zijn geweest, zo schat ik. Op de laatste zaterdag van de vakantie fiets ik naar Assen voor singles en ga terug over onder andere Grolloo. Ik kijk bij het Cuby-museum naar de openingstijden en heb dan opeens een plan. Over een paar weken is het vijftien jaar ná '20092009' en Grolloo is dan het keerpunt op de fietstocht. Ik ben donderdag 19 september vrij en zou dan '20092009' kunnen vieren met een bezoek aan het Cuby-museum? Dat klinkt als een plan! Gelukkig is het de 19e ook erg fraai weer. Ik ben wel in Grolloo geweest maar niet in het museum. In plaats daarvan vervolg ik de fietstocht en heb die avond mijn avondeten bij de chinees in Westerbork. Op 20 september moet ik gewoon aan het werk. Ik heb 21 vrij gekregen op de voorwaarde dat ik maandag de post zal weg brengen. Over post en maandag gesproken: Vanaf volgende week gaan we weer terug naar dinsdag tot en met zaterdag. Ik blijf echter 'The Vinyl Countdown' voorlopig om negen uur doen.

Ik zit me thuis helemaal voor te bereiden op de fietstocht naar Zuidwolde en het optreden van Gercoh als ik opeens lees dat het optreden is gecanceld. Ben ik er heel rouwig om? Nee, want het is eigenlijk té mooi om binnen te zijn. Ik wil fietsen maar niet noodzakelijk over Zuidwolde. Dan herinner ik me de kringloopwinkel in Hardenberg die me nieuwsgierig heeft gemaakt. Ik ga nu via Hoogeveen en Hollandscheveld en over Slagharen naar Hardenberg. De winkel is nét dicht als ik arriveer in Hardenberg maar heb onderweg al ontzettend genoten. In een buitenwijk van Hardenberg koop ik een pak karnemelk-met-een-smaakje en broodjes en vind even later langs het kanaal dit bankje. Ik zeil neer en geniet van drankje en rokerij en de omgeving. Ik zou me zomaar kunenn voorstellen dat ik hier uren zou kunnen zitten. Achteraf gezien had ik er wel jaren achtereen willen zitten als alles bij het oude was gebleven. Dat het nooit 22 september 2024 zou zijn geworden, zoiets. Die avond trakteer ik me op een maaltijd in Dalen en fiets in de nacht weer terug naar Uffelte waar 'Do The 45' op me wacht. Op zondag ga ik onder andere langs het Blauwe Meer van Hoogersmilde waar broeder met vrouw en kroost een paar jaar geleden heeft gefietst. Ze hebben dan fietsen gehuurd in Dwingeloo en hij is eveneens zwaar onder de indruk van het Blauwe Meer. 

Het zal gek klinken, maar zo heb ik het wel ervaren. Dit ogenschijnlijk weinig avontuurlijke weekend (buiten de fietskilometers om) hebben me er in de volgende weken in 2024 doorheen gesleept. Als ik echt een rustmomentje wil hebben, kan ik uren lang naar deze foto kijken. 'Toen was geluk heel gewoon', om Gerard Cox te citeren. Alles klopt aan de foto: Het aangename weer, de karnemelk met vruchtensmaak, de fiets en mijn 'mindset'. Ik ben sindsdien nog vaak langs het bankje gekomen maar ik kan niet dezelfde vrede vinden als op deze zaterdag van twee jaar geleden. 

Singles round-up: september 4

Allereerst moet ik benadrukken dat ik driekwart van Mamas Gun gisteravond heb geschreven. Omdat ik tóch wil weten wanneer ik naar Hardenberg ben gefietst, raak ik op een zeker moment verzeild in de archieven en lees ik een paar berichten opnieuw. Als ik daarmee klaar ben, is het inmiddels nóg later geworden en zo sluit ik de computer. De 'Singles round-up' is dus eergisteren en vanavond heeft het er wél alle schijn van dat ik ga publiceren op Soul-xotica. Vanmiddag heeft het even gedriegd dat deze 'Singles round-up' uitbreiding zou krijgen. Ik ben al heel vroeg klaar met het werk en aangezien het fraai fietsweer is, besluit ik even in Wolvega te kijken. Voor de kringloop waar ik al eens voor de dichte deur heb gestaan en waarvoor ik een paar weken geleden té laat ben op de zaterdagmiddag. Nu ben ik ruimschoots op tijd, maar... ik heb niks gekocht. Het heeft altijd 'duurdere' singles achter de balie maar momenteel niets. De singles voor 50 cent per stuk zijn té minimaal in mijn beleving. Dan maar niet! Even een voorraadje winterse sokken gehaald bij de Scapino en daarna toeristisch terug over Steggerda, De Eese en Eesveen naar Wapserveen en door de bossen naar huis. Omdat ik vorige week niet uit bed kon komen, moest ik donderdag aan het werk. Dan ben ik eveneens fraai op tijd klaar en besluit in Meppel en Ruinerwold langs te gaan voor de kringloopwinkels. Ik bezoek voor de variatie weer eens beide zaken in Meppel en tenslotte in Ruinerwold. Het levert dertien singles op waarvan ik eentje al blijk te hebben. (A) is De Kring, (B) is de 'oude' kringloopwinkel en (C) is Ruinerwold. 

* Culture Club- War Song (Duitsland, Virgin, 1984) (B)
* Diamond Brothers- Reggae Stop (België, ODB, 198?) (C)
* Dan Hill- Can't We Try (NL, CBS, 1987) (C)
Laat me eens beginnen bij de laatste. Dan Hill ligt al sinds november in Ruinerwold en staart me iedere keer vragend aan. Het is een duet met Vonda Shepard en mijn herinnering zegt me dat het nogal 'bout' is. In de maanden dat er genoeg interessant werk ligt, blijft de single achter in Ruinerwold. Nu mag hij dan toch eens mee. Ja, nu weet ik het weer. Nee, hier hoef je heel lang niet mee aan te kloppen bij mij, maar nu? Ik ben de vijftig gepasseerd en opeens vind ik het een erg lekkere plaat. Jaren tachtig-glad maar ik ben er voor te porren. Zolang er naties zijn die elkaar bestoken met bommen, granaten en drones zal Culture Club een tijdloos nummer blijven met een universele boodschap. De singles in Ruinerwold hebben de maand op de prijssticker staan en zo weet ik dat Diamond Brothers ook een half jaar heeft moeten wachten. In eerste instantie blader ik achteloos voorbij aan de plaat. Het is pas in juni dat 'Reggae Stop' me opvalt. Als die een euro was geweest? Hij moet echter drie euro kosten. Dat is de Discogs-prijs zoals het lijkt en daar wordt de plaat omschreven als 'Italo Disco'. Ik ben benieuwd! Er is niets 'reggae' aan 'Reggae Stop' en Italo-disco is ook 'tongue-in-cheek'. Het is een man op een elektronisch orgel met Moog-effectjes. Het maakt een fraaie herkenningsmelodie voor een radiopiraat. Het is wel vrolijk. Het zou me niks verbazeen dat het ook de piraten zijn die de prijs hebben opgedreven. Ik schat de single op ongeveer 1983. 

* Miso Kovac- Proplakat Ce Zora (Joegoslavië, Jugoton, 1971) (C)
* Linda Lewis- 109 Jamaica Highway (Duitsland, Ariola, 1979) (C)
* Norma Lewis- Maybe This Time (NL, ERC, 1983) (B)
Twee kanten waarmee Miso heeft opgetreden op het songfestival van Split. 'Proplakat' is zijn inzending voor 1971 en op de keerzijde staat zijn bijdrage voor 1969. Een lang gezongen intro en daarna valt de muziek in. Dan is het plots de Balkan-gezelligheid van 1971. Een beetje een crooner, onze Miso. 'Jedan Brod' klinkt avontuurlijker. Het schijnt een Frans nummer te zijn van de hand van ene Laurent. Ik probeer te ontdekken of dat Michel Laurent is, maar ik kan maar geen resultaat vinden. Het is zonder meer de betere kant van de twee. Linda Lewis begint heel erg mellow en als de muziek invalt, is het ook niet meteen een 'full-on' stamper. Dat had ik wel enigszins verwacht. Het is een typische Duitse disco-productie uit die tijd met een aardig patroontje dat we later veel vaker tegen komen in Amerikaanse disco-platen met een Jamaicaanse inslag. Bij Norma Lewis ben ik vooral heel erg nieuwsgierig. Ik heb nog nooit van het Nederlandse ERC gehoord. Dat kan kloppen want het is een platenlabel uit Los Angeles. Phonogram heeft dit dingetje uitgebracht, zo staat het klein op het label en herken ik eveneens aan het label. Het is de Hi-NRG-disco dat vooral wordt genoten vanaf de 12"-single. Het zit in de hoek van Miquel Brown en dergelijke. 

* Paul McCartney & Michael Jackson- Say Say Say (Duitsland, Odeon, 1982) (C)
* Steve Miller Band- Going To The Country (NL, Capitol, 1970) (A)
* The Photos- We'll Win (UK, Epic, 1981) (B)
Paul en Michael zijn vorige maand aan mijn aandacht ontsnapt. Steve Miller is echter de grote verrassing van de middag. Steve moet zelf in 1975 niks meer hebben van zijn eerdere platen, maar ik heb met name de eerste twee elpees altijd erg leuk gevonden. Je hoort goed dat de band de roots heeft in de blues en ze proberen nog steeds een eigen weg te zoeken. 'Going To The Country' heeft naast mondharmonica ook violen want ja... het is 'country' in de titel. Het levert hele aardige muziek op. 'De Kring' vraagt standaard 2,50 voor een single en dat is vaak te duur. In geval van Steve Miller heb ik een leuk koopje gedaan want met fotohoes zit de single al snel boven een tientje. The Photos heeft nooit een hitsingle gehad in Engeland, maar het debuutalbum stipt toch nummer 4 aan in de albumlijsten. Aanvankelijk de punkband Satan's Rats. Als in 1979 zangeres Wendy Wu toetreedt, wordt het The Photos en verandert de stijl naar New Wave. 'We'll Win' is de laatste op het Epic-label. Het is niet onaardig. 

* The Shuffles- Bitter Tears (NL, CBS, 1970) (B)
* Strawberry Vocal Choir- Summer Is A Coming (NL, Philips, 1982) B)
* Donna Summer & Barbra Streisand- No More Tears (NL, Philips, 1979) (A)
* Teach-In- The Robot (NL, CNR, 1979) (C)
Bij het nemen van de foto heb ik in de jaren zeventig-bak gekeken en, jawel, The Shuffles heb ik dus toch al. Ik zit al te twijfelen. Bij een zomer hoort minstens één vette knipoog naar The Beach Boys en daar tekent Strawberry Vocal Choir in 1982 voor. De single heeft een flinke poetsbeurt nodig maar het hoesje is in nieuwstaat. Dat maakt dat ik wel even ietsje meer wil betalen voor de plaat van Donna & Barbra. Teach-In zit in een 'gas'-hoesje en deze heb ik in Ruinerwold laten liggen. Ik moet even kijken maar heb wel ergens een oud neutraal hoesje liggen. Lekkere jeugdherinneringen aan dit plaatje!