Week Spot: Peggy March

Het bericht over The Electric Prunes is overigens het 5900e bericht op Soul-xotica. Het betekent dat we in iets van drie maanden de slingers kunnen ophangen voor het 6000e bericht. Als ik zondag de singles van zaterdagavond terug in de bakken zet, zie ik opeens Peggy March in de Engelse koffers staan. Ik zou bijna zijn vergeten dat ik de plaat heb gekocht, maar ja... het is waar. Die heb ik vorig jaar eindelijk eens aangeschaft. Omdat ik het plan heb om zaterdagavond naar een concert te gaan, ga ik donderdag een show opnemen. Omdat ik er niet zeker van ben of de meest recente Juno-order morgen nog gaat arriveren, wil ik dan maar een show doen met Engelse persingen. Even in de lijst kijken of Peggy al Week Spot is geweest en, nee, dat is nooit gebeurd. Best jammer want er steekt best een interessant verhaal achter de plaat. Wat begint met een vergeten popliedje van een Franse zanger die enigszins op zijn retour is, zal uitmonden in een grote instrumentale hit die vervolgens weer van een tekst wordt voorzien. Vandaag het verhaal van 'If You Loved Me' van Peggy March uit 1968, de Week Spot van deze week. 

Ik ken het nummer sinds de zomer van 2012. Ik ben pas gaan luisteren naar de Northern Soul-show van mijn huidige collega Lee bij Wolfman Radio. We zijn elkaar tegengekomen in een Northern Soul-groep op Facebook en ik besluit op een maandagavond zijn show eens te checken. Ik heb sindsdien niet veel maandagen gemist. Lee is dan ook nog volop dingen aan het ontdekken en hij is pas tegen dit nummer van Peggy March aangelopen. Hij presenteert het met groot bombarie in zijn show en we weten allemaal niet we horen. Toch is het nummer al in de jaren zeventig ontdekt en krijgt het in 1979 een Engelse release om te voldoen aan de vraag vanuit The Casino in Wigan. Hierdoor zal de plaat voor altijd verbonden blijven met de eerste weken en maanden dat ik afstem op Wolfman Radio. In november 2012 zal ik mijn debuut maken en de rest is geschiedenis. 

Het verhaal begint met Michel Polnareff. Hij wordt op 3 juli 1944 geboren in het Franse Nérac. In 1966 krijgt hij een platencontract en, naar het schijnt, speelt Jimmy Page gitaar op zijn 'La Poupee Qui Fait Non'. In 1967 heeft hij nog een grote hit met 'Ta Ta Ta' en dan verdwijnt Polnareff langzamerhand van het toneel. 'Ame Caline' staat even in de vaderlandse Tipparade. Intussen hebben we daar Raymond Lefevre. Hij aanvaardt op 20 november 1929 deze incarnatie. Hij start als pianist in de jaren vijftig en debuteert met een album in 1956. In de jaren erna zal Lefevre een eigen orkest tot zijn beschikking krijgen waarmee hij filmthema's en bekende pophits zal omdopen tot easy listening. Als Paul Mauriat bovenaan de Amerikaanse hitparade staat met 'Love Is Blue' besluit de platenmaatschappij Lefevre's uitvoering van 'Ame Caline' uit te brengen met de nieuwe naam 'Soul Coaxing'. Daar heeft dan niemand van Polnareff of van de originele 'Ame Caline' gehoord en zo ontstaat het initiatief om 'Soul Coaxing' van een nieuwe Engelse tekst te voorzien. Dat wordt 'If You Love Me' en Peggy March mag het uitvoeren. Het wordt evenwel geen hit en 'Ame Caline' zal vooral onsterfelijk worden als instrumentaal nummer. 

Er zijn enkele andere orkesten die 'Soul Coaxing' ook uitvoeren maar Lefevre's versie is vooral te horen als herkenningsmelodie bij uiteenlopende radiostations. In Nederland fungeert 'Soul Coaxing' in een nieuw opgenomen versie als 'bed music' tijdens de Top 2000 van Radio 2. Margaret Annemarie Battavio is de volledige naam van March. Zou haar artiestennaam iets met haar geboortedatum hebben te maken? Zij is onder ons sinds 8 maart 1948. Ze groeit op in een Italiaans-Amerikaanse familie in Lansdale in Pennsylvania en wordt als dertienjarige ontdekt door Hugo & Luigi als ze zingt op een bruiloft. Vanwege haar geringe lengte wordt ze Little Peggy March gedoopt, later is ze niet meer zó 'little' en laat ze dat deel van de naam varen. Ze wordt in Amerika herinnerd als een 'eendagsvlieg'. Ze heeft een grote hit met 'I Will Follow Him' maar zal actief blijven tot in de jaren zeventig. Vooral in Duitsland kunnen zie niet genoeg krijgen van Peggy. Ze heeft in ons land een paar hits met Duitstalige nummers. 'If You Loved Me' moet in 1968 een comeback veroorzaken maar dat loopt anders. Van 1969 tot en met 1999 woont ze in Duitsland en vertrekt dan met haar echtgenoot naar Florida. Nadat ze vierenveertig jaar samen zijn geweest, overlijdt Arnie Harris. Een van haar laatste projecten is een duet met onze eigen José Hoebee in een nieuwe uitvoering van 'I Will Follow Him', waarmee José in 1982 een nummer 1-hit heeft gehad in ons land. 

Komende zaterdag dus uitsluitend jaren zestig, zeventig en tachtig in de show en alles afkomstig van Engelse persingen. 

Singles round-up: mei 3

Wanneer ik maandagavond naar de winkel fiets, kan ik het niet helpen. Ik moet even rillen maar weet te voorkomen dat ik ook nog ga klappertanden. Het contrast is weer groot. Nu hebben we dan écht met wind te maken hoewel ik het gevoel heb alsof we daar al weken in zitten. Afgelopen donderdag is op papier best een mooie fietsdag. De praktijk is echter dat er een frisse wind staat uit het oosten en mij zelfs iets té krachtig om voor mijn lol tegenin te fietsen. De fietsdag lijkt helemaal te verdwijnen in dagdromen, maar dan opeens... Ik spurt naar de schuur om mijn fiets te pakken. We kunnen nu wel even bij de kringloop in Ruinerwold kijken! Toch valt het fietsen me zwaar en ga ik vanuit Ruinerwold vrij rechtstreeks weer terug naar huis. Helaas niet de single waar ik stiekem op hoop dat die nog eens zal opduiken in Ruinerwold maar wel een hele mooie upgrade met fotohoes en een Jamaicaanse persing van een single die ik nog steeds niet heb. Dertien singles in totaal waaronder een aantal uit overzeese gebieden waarbij weer gegokt mag worden. Ik begin deze 'Singles round-up' met de Week Spot van vorige week, die is zaterdagmiddag gearriveerd. 

* Daryl Hall & John Oates- Sara Smile (US, RCA Victor, 1975)
Goed gegokt? Ja! Het 'zeer goed' van de Marktplaats-verkoper komt overeen met de single. 'Geen origineel hoesje', heeft hij in de advertentie staan. Ik denk dat hij uitgaat van Nederlandse persingen die meestal een fotohoes hebben. Deze komt echter met de RCA 'birth sleeve'. Er zit een 'not for sale'-sticker op de b-kant en de vorige eigenaar heeft de a-kant gemarkeerd. Hij is in een prachtige staat en kan voorlopig wel weer even vooruit. Ik heb inmiddels gezien dat 'Sara Smile' in de jaren tachtig als b-kant is gebruikt in Engeland dus dat kan altijd nog. Op de b-kant staat een cover van een reggae-klassieker, 'Soldering', maar dat hadden de heren niet hoeven doen. 

De overige singles ga ik per drie doen omdat ze niet allemaal even interessant lijken. 

* Raffaella Carra- Fiesta (NL, CBS, 1977)
* Gail Ann Dorsey- Where Is Your Love (Duitsland, WEA, 1988)
* Romeo Dunk & The Indian Funmakers- Bholie Nanie (NL, MEO, 1977)
Veel Caribisch spul ditmaal en dat vind ik helemaal niet erg. De vraag is alleen of het iets is voor de Blauwe Bak of anderszins interessant genoeg is om te draaien. We beginnen meteen met een feestje en een Spaanstalig feestje om precies te zijn. Ik check ook even de b-kant want dat heeft een Engelse subtitel. Dat klinkt bij het intro veelbelovend. Ja, Raffaella kan ook in het Engels zingen. 'Dreaming Of You' is eigenlijk best stijlvol in vergelijking met haar andere hits. Ik gun dit eerst een poetsbeurt en daarna mag die in de Blauwe Bak. Die had ik niet zien aankomen! Dan Gail Ann Dorsey. Uit 1988 en dus moest ik het kunnen kennen. Bij het refreintje gaat er een lichtje branden. Heb ik deze niet ooit op cd gehad? Nee, maar ik ken het wel. Ik lees nu dat Gail Ann in de eerste plaats een bassiste is die veel heeft gewerkt met David Bowie. 'The Indian calypso and kasòko king', staat er op het hoesje. Op de plaat wordt alleen The Indian Funmakers genoemd. Het is een plaatje op de CBS Special Products want het is eigenlijk het oude Artone-label. Het is feestelijke kasèko met een lichte calypso-ondergrond, maar niet voor de Blauwe Bak. 'Gerem Masala' eens proberen? Nee, ook dat gaat hem niet worden. Leuk voor op een zondagavond. 

* Hot Chocolate- Cheri Babe (NL, Rak, 1974)
* Jansen, Duyff & Piscaer- Today I Lost A Friend (NL, Miragram, 1981)
* The Mighty Sparrow- Maradjhin (US, Charlies, 1981)
Hot Chocolate is een thuisbrenger. Uiteraard wil ik Hot Chocolate-singles alleen met fotohoes hebben maar voor een euro wil ik wel kennis maken met deze ontbrekende single. Het vinyl klinkt wonderwel nog erg stevig. Een fijne aanvulling in de collectie! Op het label staat Mirasound maar dat is de studio waar het is opgenomen. De single van Ruud Jansen, Charles Duyff en Hein Piscaer is echter op het Miragram-label. De vriend is John Lennon. Op de keerzijde staat 'Melafunk' en dat klinkt als Mezzoforte met een Hammond-orgel in de garagebox. De a-kant is drama, de b-kant is behang. Tja, je kan niet altijd geluk hebben? Het is waar dat Charlies Records een Amerikaans platenlabel is dat ook werk van Mighty Sparrow aldaar heeft uitgebracht, maar er is geen info te vinden over dit 'Maradjhin' en het label doet me iets Caribisch aan. Het is een soort van calypso-reggae maar gewoon voor de zondagavond. 

* Steve Miller Band- Serenade (Jamaica, Mercury, 1976)
* Max Nijman & The New Faces- Ine Miene Mutte (NL, Max, 1974)
* Graham Parker- Stupefaction (NL, Stiff, 1980)
Steve Miller heb ik vrijdag meteen in de top tien gestopt van 'Rondje gebak 70s'. Het is altijd al een favoriet geweest van mij maar tot nu toe alleen op elpee. Max Nijman & The New Faces is een pure gok. Het ding heeft geen hoesje. Het is een zeer gezellige bewerking van het kinderliedje. Op de flip vinden we 'Monie Nanga Lobie'. Dat is een ballade in de Southern Soul-stijl dat erg populair is bij de Surinaamse dansers. Het is heel erg 'lo-fi' maar dat vind ik wel iets hebben. Blauwe Bak dan maar? Graham Parker zie ik bijna over het hoofd. Ik zit tot mijn oren in de Surinaamse muziek. Zoals we gewend zijn van Graham Parker is ook dit weer een sterk staaltje van de man. 

* Smokey Robinson- Being With You (Frankrijk, Motown, 1981)
* Leo Sayer- One Man Band (Duitsland, Chrysalis, 1974)
* Small Faces- Tin Soldier (NL, Immediate, 1967)
* Rod Stewart- Ain't Love A Bitch (UK, Riva, 1979)
Smokey mag rechtstreeks de Blauwe Bak in. Ik had hem zaterdag zelfs in het bakje zitten voor de show maar ben er niet aan toe gekomen. Het blijft een fantastische plaat. Ik ken 'One Man Band' vooral in de uitvoering van Ronnie Dyson en dat zal Leo niet ontstijgen. De vorige eigenaar is zo verliefd op de single van Small Faces dat hij een hart met zijn eigen naam tekent op beide kanten van de hoes. Dat is erg jammer. De single is een vooruitgang ten opzichte van mijn oude exemplaar dat al sinds 1992 cirkeltjes draait op mijn platenspelers. Van Small Faces is het maar een kleine stap naar Rod The Mod. Hier in een fijne Engelse persing. Altijd fijn!

Tot mijn grote verrassing toch nog een paar singles voor de Blauwe Bak. Ruinerwold moet een geregeld uitstapje worden voor mij op de donderdag. 

Psychedelica om te pruimen

Meteen de daad bij het woord voegen? Het is gisteren niet meer toegekomen aan fietsen. En vandaag? Het waait me té hard en bovendien wordt de volgende bui om vier uur verwacht. Ik zal nog wel even naar Havelte moeten maar verder zal ik niet komen op deze maandag. Geen 'Diagonaal zeven letters' of een variant daarop. 'Het zilveren goud' en de herinneringen aan 2001 mogen nog een week wachten. Ik beschouw de single als mijn persoonlijk verjaardagscadeautje voor mijn 51e. Ik heb in de 'Singles round-up' reeds geschreven dat de plaat voor een zekere omwenteling heeft gezorgd in mijn leven. Het is een plaatje dat me inmiddels ruim 34 jaar in de ban houdt. Echter, ik heb het nog altijd niet als single en daar is sinds een week verandering in gekomen. En niet zomaar een single, maar de originele Japanse promo met fotohoes. De overige persingen zijn niets goedkoper (Amerikaans styreen daar gelaten) en als je dan toch bezig bent? Wat kost dat nou? De dealer heeft een paar opmerkingen bij de single waardoor het geen 'Mint' meer is en de plaat ietsje in waarde zakt. Toch kan ik me geen beter exemplaar voorstellen en doe ik er mijn voordeel mee. Het kost me wel vijfendertig euro, maar ach... dat betaal ik ook geregeld voor soulplaten. Het wordt geen verhaal OVER The Electric Prunes, dat bewaar ik voor de toekomstige 'Honderd achteruit'. 

Als ik in de jaren negentig verklaar dat ik dol op psychedelica ben, word ik vaak glazig aan gekeken. Tien jaar later zal ik een nóg grotere liefhebber worden van psychedelica, maar dan heb ik het over chemische substanties. Ik reken het als een gemiste kans dat ik in die tijd nooit eens naar The Electric Prunes of een andere 'zweefplaat' heb geluisterd. Met name het eenmalige crack-avontuur zou goed hebben gepast bij de muziek van The Prunes, schat ik zo in. Ik rook nog nog niet eens als ik word gegrepen door de psychedelische rock. Eer wie eer toekomt want dat begint voor mij met The Moody Blues. Het is 1990 als ik de elpee 'In Search Of The Lost Chord' krijg voor Sinterklaas en het is met name de Mike Pinder-compositie 'Best Way To Travel' dat me eindeloos boeit. In de brug zit een stukje waarbij een toon glijdt van rechts naar links. Dan verschijnt er een mug en je kan het mechanisme van de vleugels horen. Hoe vaak ik voor het slapen gaan alle licht in de slaapkamer heb gedoofd en naar 'Best Way To Travel' heb geluisterd over de koptelefoon? Dan is het opeens een anderhalf jaar later. Dezelfde slaapkamer. Ditmaal speelt de radio en ik heb een cassettebandje op REC en Pause staan zodat ik alles kan opnemen wat mij bevalt. 

Ik heb geprobeerd de naam te herinneren van de beste man, maar helaas... Er is een Veronica-medewerker 'op de achtergrond' die eens per jaar de drie uren van 'Goud Van Oud' op de vrijdagmorgen mag vullen. Deze ochtend in 1992 is het opnieuw zijn beurt. Dan hoor ik het intro van The Electric Prunes en ben daarvoor net te laat om het op cassette te krijgen. Het malle stukje voordat de drums los barsten heb ik wel op tape. Ik ben in alle staten. Ik weet niet eens meer wat ik voor de rest heb opgenomen maar The Electric Prunes is voor mij dé ontdekking. Voor jongeren is het niet voor te stellen en zelfs ik heb moeite met mijn 51 jaren om het me nog voor te stellen. In 1992 hebben we geen internet, geen Youtube, geen Spotify en dus ook geen Marktplaats, Discogs of Ebay. Je moet platen 'in het wild' tegenkomen op rommelmarkten, kringloopwinkels en platenbeurzen. Ik heb in de zomer van 1994 een single van The Electric Prunes in mijn handen gehad. Het is echter niet 'I Had Too Much To Dream Last Night' en volgens mij vraagt de verkoper hier vijfendertig gulden voor. Dat heb ik gereserveerd voor de drankavonturen en bovendien volgt 'Het midweek op eigen benen' op deze zondag. 

Dan is het 1997. Ik ben aan het werk in de muziekoefenruimte waar 'collega Jan' me muzikaal heropvoed met Captain Beefheart, Tom Waits en Mr. Bungle om een paar te noemen. Op een gegeven moment komt The Electric Prunes ter sprake. 'Ik denk dat mijn broer de elpee heeft', zegt hij dan. Zijn broer oefent met zijn band op de maandagavond en dat is mijn vaste baravond in de Popkelder. Ik spreek hem eens aan over deze plaat. 'Wat zou je ervoor willen geven?'. Ik geloof dat hij geen stuiver verliest want we komen de prijs overeen van vijfentwintig gulden. Het is de jaren zeventig-heruitgave die vermoedelijk voor 24,95 gulden is verkocht. Enfin, de broer van Jan is zuinig geweest op zijn platen en zo heb ik 'I Had Too Much To Dream Last Night' opeens op hagelnieuw vinyl. Ik heb de plaat nog altijd maar het is inmiddels een racebaan. 

In de midden jaren negentig ben ik eens met iemand uit een kroeg komen rollen en deze heeft een grote verzameling psychedelische rock. Helaas ben ik hem nooit weer tegengekomen. In 1997 leer ik ook 'vriend Jan' kennen. 1997 is sowieso het jaar van de Jannen en dus moet ik ze specificeren. 'Vriend Jan' en ik zijn enige tijd van plan om samen een geheime zender te beginnen. Jan heeft een collectie van duizenden elpees en heel veel psychelica van onder andere Pink Floyd ('Zabriskie Point' kan ik me nog herinneren) en Frank Zappa (Ik heb zijn 'Absolutely Free' in april 2001 op cassette gezet). Houdt de liefde voor de psychedelica op in Engeland? Allesbehalve! Ik koop een hele interessante cassette als ik pas in York woon. In Mossley leen ik een cd-box van de bibliotheek welke Bob, onze 'baas', voor mij overzet op cassette. De cassette gaat mee met de Paasvakantie in 1999 naar Nederland en zal daar zoek raken. 

Als verzamelaar ben ik voortdurend op zoek naar rare bandnamen en titels in de hoop dat het iets psychedelisch is. Het levert een flinke collectie bubblegum op. Het is pas 'psychedelisch' voor mij als er van alles en nog wat gebeurt binnen een liedje. In 2007 trek ik bijvoorbeeld nog stevig de portemonnee voor de elpee van Daughters Of Albion terwijl 'Well-Wired' het enige interessante op de schijf blijkt te zijn. 'Ta Det Lugnt' van Dungen kan ook in deze context worden bekeken. Terug naar The Prunes. De single wil maar niet 'in het wild' opduiken en met name in het laatste jaar probeer ik een aantal psychedelische dingen alsnog te vinden. Zie daar de aanschaf van 'Defecting Grey' van The Pretty Things en nu dus ook 'I Had Too Much To Dream' van The Electric Prunes. 

De chemische psychedelica is met de alcohol blijven steken in 2008 en 2009 maar de liefde voor muzikale psychedelica blijft tot aan mijn dood toe. Dus op zijn minst nog veertig jaar? 

Triootje gebak 80s: deel III

'Note to self'. Eerst beginnen met kwartetje, triootje of rondje gebak, dan het decennium en het nummer in Romeinse cijfers. Het eerste triootje is een 'Triootje 80s gebak' en ook gebruik ik daar opeens '2' in plaats van 'II'. Rare jongens, die Romeinen! Ik lig een paar berichten achter maar op zichzelf is alles onder controle. Jullie hebben nog een aantal 'Singles round-up'-afleveringen tegoed en verder kan ik wel even lol hebben met triootjes en kwartetjes. De volgende in het gebak moet de jaren tachtig zijn en ik wil vanmiddag alvast de voorbereidingen treffen voor een aflevering van vanavond. Dan zie ik dat ik op 2 mei het nu volgende triootje heb voltooid. Het enige dat nog moet gebeuren is het nemen van de foto's en dat klopt... de batterijen van mijn camera zijn op dat moment leeg. Ik kan dus zo aanschuiven met dit triootje. De top tien-lijstjes zijn momentopnames maar ik ben eigenlijk best tevreden nu ik negen dagen later naar de lijstjes kijk. Vandaag de eerste, zestiende en twaalfde bak uit de jaren tachtig en negentig in dit trio. 

Ik meen dat ik in de jaren negentig 'Un Barg Die He Un Krul In De Steert' van De Aal op single heb gehad. Verleden tijd, want deze is al jaren zoek. Is dat erg? Nee, ik had de single eigenlijk alleen maar om dat hij eerder in het alfabet staat dan Abba. 'Van Abba tot Zappa' herinner ik me van een muziekboek. In mijn geval is het van Abba tot Da Zombi Squad. Ik moet altijd nog eens een single van ZZ Top in de jaren tachtig hebben om er van Abba tot ZZ Top van te maken. De eersteling in de eerste jaren tachtig-bak is dus van de Zweedse supergroep. 'Head Over Heels' om precies te zijn. De laatste is 'Movin' On' van Bananarama. Een single uit 1992 als het is gereduceerd tot duo. Het overzicht van de bands en artiesten met drie of meer singles in deze bak:

ABC (5), Paula Abdul (3), Adam & The Adam Ants (incl. Adam Ant, 5), A-Ha (6), Amazulu (4), Aneka (4), Joan Armatrading (3), The Associates (3), Aswad (3), Bad Manners (3) en Bananarama (8).

Zoals ik zeg kan ik heel goed leven met deze top tien. 

1. Hunting High And Low - A-Ha (1986)

2. All Of My Heart - ABC (1982)

3. Broken Land - The Adventures (1988)

4. Anak - Freddie Aguilar (1980)

5. Never Never - The Assembly (1983)

6. Tears Run Rings - Marc Almond (1987)

7. Breakfast - The Associates (1984)

8. Rosie - Joan Armatrading (1980)

9. Young Souls - Angela & The Rude (1990)

10. Robert De Niro's Waiting - Bananarama (1984)

We slaan de kindertijd voorlopig even over want van nummer 1 gaan we naar nummer 16. Alhoewel? De nummer 1 in de top tien is doorspekt van jeugdherinneringen en dan met name de allerlaatste vakantie in Nunspeet. De vakantieliefde van mijn zus besluit op dag 2 het, na ruim twee jaar, uit te maken waardoor zus opeens naar huis wil. Gelukkig kunnen zus en ex overeen komen dat ze het gezellig zullen houden waardoor de vakantie gewoon de doorgang kan vinden. Aswad is één van de plaatjes die veel op de radio is te horen in die tijd en met twee oudere broers en een zus staat dat apparaat bijna onafgebroken aan. De zestiende begint met 'Cannonball' van Supertramp en loopt door tot 'Move Over Darling' van Tracey Ullman. Als ik het niet apart vermeld, bevat iedere bak 135 singles. Ik begin met het lijstje van drie-of-meer. 

Swing Out Sister (6), Sybil (3), Tears For Fears (6), 10cc (3), Tenpole Tudor (3), Tanita Tikaram (3), Time Bandits (4), Toto (3), Trio (7), Tina Turner (4), UB40 (9) en Tracey Ullman (3). 

Waarom Third World op 1? Dat kan er ook mee te maken hebben dat This Mortal Coil een paar weken geleden een apart bericht heeft gehad. Net zoals Electric Prunes wellicht binnenkort ook een eigen ruimte krijgt. Dat is op zichzelf wel een 'gezellig' verhaal. 

1. Try Jah Love - Third World (1982)

2. You And Your Sister - This Mortal Coil (1991)

3. Living In Another World - Talk Talk (1986)

4. Endless Road - Time Bandits (1985)

5. Food For Thought - UB40 (1980)

6. You On My Mind - Swing Out Sister (1989)

7. Da Da Da - Trio (1982)

8. Heart And Soul - T'Pau (1987)

9. I'll Be Over You - Toto (1986)

10. 72 - Turin Brakes (2001)

Tot slot dan de twaalfde. Het einde van de kindertijd? Je voelt je wel helemaal de bink als je naar het voortgezet onderwijs gaat maar dat is snel bekoeld als blijkt dat je op school een brugpieper bent en het mikpunt van oudere scholieren. Ik heb helemaal niet gekeken wat de nummer 1 is en toch herbergt dat nummer veel van de 'eenzaamheid' die ik in deze educatieve jaren heb ervaren. Gelukkig hebben we altijd nog de muziek om ons aan te warmen en duurt het pas tot 1994 of 1995 eer ik de single in mijn bakken heb staan. De bak begint met 'Again' van Night People en stopt bij 'Slow Hand' van Pointer Sisters. Het lijstje van drie-of-meer: 

The Nits (3), The No-Goods (3), The Nolans (3), Normaal (3), Billy Ocean (3), Sinéad O'Connor (4), Odyssey (4), Orchestral Manoeuvres In The Dark (8), Robert Palmer (5), Vanessa Paradis (3), The Pasadenas (3), Pet Shop Boys (9), Tom Petty (3) en Pisa (5). 

De laatste komt vooral op het conto van broeder hoewel ik zelf 'Als Ik Maar Niet Meer Op Mijn Poef Hoef' in de bak heb staan. Ik poseer met deze single op de poef die ik gratis heb gekregen van iemand uit Havelte en broeder reageert nog onder het Facebook-bericht. Het is dan twee of drie weken voordat hij naar Nederland zal komen. Enzovoorts. Toch is er geen ruimte voor Pisa in de top tien. 

1. The Train - The Nits (1988)

2. Enola Gay - Orchestral Manoeuvres In The Dark (1980)

3. Be My Baby - Vanessa Paradis (1992)

4. Downtown - One 2 Many (1988)

5. Troy - Sinéad O'Connor (1987)

6. A Face In The Crowd - Tom Petty (1989)

7. Johnny And Mary - Robert Palmer (1980)

8. Attention To Me - The Nolans (1980)

9. City Lights - William Pitt (1987)

10. Suburbia - Pet Shop Boys (1986)

*Radiolink: 9 mei

Natuurlijk heb ik een aantal nieuwe aanwinsten die ik wil draaien, maar bij een telling is dan slechts de helft van de show gevuld. Omdat er één specifieke plaat uit de laatste zes jaar is die ik weer eens wil draaien, ga ik naar de bak met de 'Roaring twenties'. Ik start de show ook als een soort van 'Roaring twenties', maar dan... Vlak voordat ik de stream start, draait onze jukebox 'After The Love Has Gone' van Earth, Wind & Fire. Ik zou de show drie minuten later kunnen beginnen om weer eens van dit nummer te genieten, maar... ik heb hem immers ook in de Engelse bak staan. Omdat deze nu dan toch open is, kan ik ook net zo goed een hoekje sixties doen in het tweede uur. Het is wederom een bonte slamix geworden. Hier is de show in zijn totaliteit. Uiteraard deel ik weer de speellijst. 

1. Windy City Theme - AC Soul Symphony (Z, UK, 2024)
2. Prototype - Valentino Maltos ft. Kiikii Star (Izipho Soul, UK, 2023)
3. Rather Be - LCGC ft. Annette Bowen (Papa, UK, 2024)
4. After The Love Has Gone - Earth Wind & Fire (CBS, UK, 1979)
5. White Gloves - Khruangbin (Night Time Stories, 2015/2022)
6. Mellan Slagen - Dina Ögon (Skyline Recordings, UK, 2026)
7. Sweet Dreams - Betty Black & The Family Fortune (Skyline Recordings, UK, 2024)
8. Cuban Shuffle - Cheeba's Latin Bros (Echo Chamber, UK, 2024)
9. Stop The Rain - Average White Band (Dynamite Cuts, UK, 1979/2024)
10. I'm Crying - Mike Harper (RCA Victor, UK, 1976)
11. All I Do - MT Jones (MT Jones Music, UK, 2024)
12. Fatal Attraction - The Charities (Colemine, US, 2025)
13. Wrong (Alexis Taylor Production) - Annie & The Caldwells (Luaka Bop, US, 2026)
14. Everything's Wrong - Chubby Checker (Cameo Parlway, UK, 1965)
15. Little Ole Man - Bill Cosby (Warner Bros., UK, 1967)
16. The Duck - Jackie Lee (Contempo, UK, 1967/1976)
17. I'll Pick A Rose For My Rose - Marv Johnson (Tamla Motown, UK, 1968)
18. Put Yourself In My Place - The Elgins (Tamla Motown, UK, 1966/1971)
19. That New Girl - The Manhattans (Carnival, UK, 1966)
20. My Sweet Sweet Baby - The Glories (Date, US, 1968)
21. Gotta Find Me Somebody To Love - The Jades (Imperial, US, 1969)
22. Testify - Rena Scott (Epic, US, 1972)
23. Sara Smile - Daryl Hall & John Oates (RCA Victor, US, 1975)
24. Freed From Desire - Gala (Kiss Klassics, UK, 1996/2026)
25. It Goes Na Na Na - Peggy Gou (Kiss Klassics, UK, 2023/2026)
26. Ikareta Baby - Yobai Suspects (Brass Rockers, Japan, 2026)
27. Tell Me - Julian Jonah ft. Sugar Rainbow (Izipho Soul, UK, 2026)
28. Rinky Dink - Dave Baby Cortez (Pye International, UK, 1962)
29. Mi Mambo - Orchestra Mambo International (Echo Labs, UK, 2025)
30-34 Brazil45 Box Set (Mr. Bongo, UK, 2022)
30. Berimabao - Jayme Marques (1975)
31. Pernalonga (Kenny Dope Remix) - Di Melo (1975)
32. Cidade Vazia - Milton Banana Trio (1966)
33. Doningo No Parque - Papete (1980)
34. Black Soul Brothers (Kenny Dope Edit) - Miguel De Deus (1977)
35. Mucho Macho (Kenny Dope Edit) - Macho (Acid Jazz, UK, 2025)
36-40 Cuba 45 Bos Set (Mr. Bongo, UK, 2026)
36. La 132 - Ricardo Eddy Martinez Y Expreso Ritmico (1976)
37. Amame Y No Pienses Mas - Farah Maria (1974)
38. Muevete Con Las Fuerzas Del Corazon (DJ Koco aka Shimokita Edit) - FA-5 (1976)
39. Y Viva La Felicidad - Juan Pablo Torres Y Algo Nuevo (1977)
40. Ya Tengo Un Amor Verdadore - Grupo FA-5 (1977)
41-43 LP Love Made Trees (Vetra, Duitsland, 2025)
41. Really Love - Loaded Honey
42. Only Gonna Let You Down - Loaded Honey
43. Hello Stranger - Loaded Honey

Vanavond komt hier de link te staan naar The Vinyl Countdown. Het plaatje hierboven is weer een raadplaatje. Het is moederdag en ik draai een plaatje uit de jaren zeventig. Welke? Het is nog niet geraden op Facebook... 

Vroeg op de avond voel ik enige slaapbehoefte. Ik reken een anderhalf uur en dat maakt het tot half tien. Meteen eruit en bakken klaar zoeken, de show promoten en drie happen eten. Het kan nét. Omdat mijn wekkerradio op het hele uur staat en het knopje lam is waardoor ik een kwartier bezig ben om de wekker een half uur vooruit te zetten, ga ik het proberen met het alarm op de telefoon. Jullie raden het al. Ik word middernacht wakker. Er is vandaag geen show geweest en er komt ook niet meer een link. Komende vrijdag zou ik bijvoorbeeld de jaren zeventig-bak uit de Bananarama-week kunnen gebruiken voor de show, op Soul-xotica heeft het 'Rondje gebak 70s' een week vrij. Wellicht kan ik het inhalen met de triootjes en kwartetjes? 

Er is nog niemand die het plaatje heeft geraden. Het heeft met moeder te maken en aan de kroon te zien is ze een Queen. Ik heb touw aan in mijn handen en dus zou ik gehoor kunnen geven aan de oproep van Queen? 'Tie Your Mother Down'. 

*Rondje 70s gebak: Bak 17

Nog zonder een asterisk omdat er iets mis lijkt te zijn met de Pixeldrain-pagina. Ik ben opeens uitgelogd en als ik opnieuw wil inloggen, zegt het dat er iets mis is met hun server en dat ik het later maar weer eens moet proberen. Dat gooit echter mijn plan voor Soul-xotica niet in de war want ik ga evenwel het 'Rondje 70s gebak' presenteren met de top tien en ook alvast een verwijzing naar de show die hopelijk snel kan worden gedeeld. Als ik hiermee klaar ben, ga ik het niet al te laat maken want ik heb wederom in de zon mogen ravotten en daar kan ik steeds minder goed tegen. Vanavond is de zeventiende jaren zeventig-bak te gast en dat is op zichzelf een hele fraaie bak. Veel calypso maar ook een aantal hele grote favorieten. Het samenstellen van de top tien is dan ook nog best een klus hoewel de nummer 1 een 'no-brainer' is. 

De bak trapt af met beide exemplaren van 'Room To Move' van John Mayall. Ik wil eigenlijk de Nederlandse draaien in de show omdat daar het stukje improvisatie in de brug intact wordt gehouden. Dat exemplaar is echter brandhout waardoor ik moet uitwijken naar de Duitse persing. Deze schakelt meteen na de mondharmonica weer over naar de oude melodie. De laatste in de bak is één van de vele uitvoeringen van 'Popcorn' die ik rijk ben. Ditmaal van ene Mister K die het ook maar 'Pop Corn' noemt. Nu het overzicht van de artiesten en groepen met drie of meer singles in de bak. 

John Mayall (5), Mayfly (4), Paul McCartney (met Linda en Wings, 15), Van McCoy (5), George McCrae (8), Don McLean (3), Penny McLean (3), Melanie (6), Harold Melvin & The Blue Notes (6), MFSB (3), Middle Of The Road (11), John Miles (3), Frankie Miller (3) en Steve Miller Band (6). 

Van de laatste heb ik momenteel zelfs zeven singles dankzij een vondst in Ruinerwold van gisteren. Bij hoge uitzondering heb ik deze nieuwe in de top tien geplaatst. 

10. Thinking Of My Woman - John Mayall (1970)

9. You Took The Words Right Out Of My Mouth - Meat Loaf (1978)

8. Just Your Friends - Mink De Ville (1978)

7. Stop I Don't Wanna Hear It Anymore - Melanie (1970)

6. Complainte Pour Ste. Catherine - Kate & Anna McGarrigle (1975)

5. Mrs. Vandebilt - Paul McCartney & Wings (1974)

4. The Morning After - Maureen McGovern (1972)

3. Don't You Write Her Off - McGuinn, Clark & Hillman (1979)

2. Serenade - Steve Miller Band (1977)

1. From Now On - Mayfly (1973)

John Mayall, Paul McCartney & Wings, Melanie, Steve Miller Band en Mink De Ville hebben allen een tweede single in de show. Voor de rest heb ik muziek gedraaid van de volgende bands en artiesten: 

Curtis Mayfield, Mayflower, George McCrae, Mike McGear, Roger McGuinn, McGuinness Flint, Medicine Head, Melodians, Harold Melvin & The Blue Notes, Merrymen, Middle Of The Road, Mighty Sparrow, Mighty Wave en Lloyd Miller. 

Hopelijk verschijnt hier morgen de link naar de show. Pixeldrain heeft het gefixt en hier is de show. 

Singles round-up: mei 2

Afgelopen zaterdag heb ik in 'Do The 45' vijf kanten gedraaid uit een Mr. Bongo-box. Voor Record Store Day in 2022 stelt de befaamde dj Kenny Dope een box samen van zijn meest favoriete Braziliaanse muziek waaronder een paar exclusieve eigen mixen. Mr. Bongo lijkt dit concept te herhalen voor Record Store Day want voor 2026 heeft het een identieke box maar dan met Cubaanse muziek als uitgangspunt. Deze heb ik afgelopen week 'blind' gekocht bij Juno. Tien Cubaanse kantjes, daar moeten vast wel zeven of acht leuke dingen bij zitten? Deze box is nog onderweg en ga ik samen in een bericht stoppen met de 'Brasil 45'-box set van Kenny Dope. Komende zaterdag ga ik alvast de andere kanten draaien van deze box en wellicht ook de a-kanten van de Cubaanse box. Het is een 'Singles round-up'-week deze week. Buiten de 'Brasil 45'-box om wil ik eerst even schoon schip maken voor wat betreft de Blauwe Bak. O ja, er zit ook een Gele Bak-single bij. Drie singles die ik vorige week heb afgerekend bij Chris, dan de drie die ik heb besteld met de 'Brasil 45'-box via Discogs, de op-een-na-laatste release op Izipho Soul en tenslotte drie Juno-bestellingen van vorige week die dinsdag pas zijn gearriveerd. De apparatuur kan aan. 

* The Glories- My Sweet Sweet Baby (US, Date, 1968)
Volgende maand gaan we weer geregeld horen van Chris. Dan heeft hij zijn update met de Engelse persingen in de planning. Deze maand is de update een 'mixed bag'. Ik vind één direct interessant en zie dan dat er nog twee uit april in mijn winkelmandje liggen. Ook deze van The Glories. Ik zie nu dat de single ook een Engelse release heeft gehad op Direction, maar ach... 'My Sweet Sweet Baby' klokt in onder de twee minuten en heeft ietwat een Flirtations-geluid. Een 'big city'-productie 'Stand By!' klinkt iets meer funky maar ik vind de ietwat dromerige atmosfeer van 'Baby' wel uitnodigend. 'Stand By!' is iets meer standaard. 

* The Jades- Gotta Find Somebody To Love (US, Imperial, 1969)
Er zijn verschillende groepen die de naam The Jades dragen. Ik heb zelf 'I'm Where It's At', maar dat is een mannelijke groep. Zowel de heren als deze dames komen echter wel uit Los Angeles. 'Gotta Find Somebody' is een b-kant van een demo op het Imperial-label. Een lekker crossover-geluid van de dames. Het effectje van de dames zou een morse kunnen zijn als het liedje een maritiem thema zou hebben. Qua 'heaviness' van de drums zou het uit Detroit kunenn zijn. Een nieuwsgierig ding! 'Wheel Of Fortune' is de eigenlijke a-kant. Een beetje hetzelfde verhaal als bij The Glories. De a-kant is duidelijk gemaakt voor radio airplay en hoewel het zeker niet slecht is, zou ik hier de portemonneee niet voor hebben getrokken. Iets té gewoontjes. 

* Rena Scott- I Finally Found The Love (US, Epic, 1972)
Het is bijna vijf jaar geleden als Izipho Soul 'You're So Far Away' uitbrengt van Rena Scott. Ik heb dan nog nooit van de dame gehoord. Sinds een paar jaar heb ik een single als Little Rena Scott en nu dan deze onder haar eigen naam. De 'cue burn' is nét voordat het nummer begint. Het is lekkere upbeat 70s crossover soul. De andere kant heet 'Testify' en begint heel spannend. Het is eigenlijk de betere kant in de zin van het avontuur. Een overtuigende ballade met een zeer fraai arrangement. Het komt Scott lekker uit de tenen zonder dat het tegen de pijngrens zit. 

* Charly Boy- Zombie (NL, Fontana, 1968)
De volgende drie singles zijn van Discogs-verkoper Vinyleers uit Leiden. Van hem koop ik ook de 'Brasil 45'-box. Deze van Charly Boy is normaal gesproken ietsje duurder, maar de mijne mist een hoekje uit de fotohoes. Niets ernstigs aan de hand. Ik vermoed dat Charly Boy uit België komt, gezien het een Belgische release heeft gehad en 'S. Vanoppens' wel Belgisch overkomt. 'Zombie' doet in het refrien het eerste denken aan een stukje uit 'Mony Mony' van Tommy James & The Shondells. Het is drukke soul met een zéér jonge zanger die alle Sam & Dave-gimmicks onder de knie heeft. Het is meer voor de aardigheid als dat het toe te passen is in de Northern Soul. 'On Your Line' is eenzelfde laken een pak maar dan zonder de novelty van het woord 'zombie'. 

* The Electric Prunes- I Had Too Much To Dream (Japan, Reprise, 1967)
Afgelopen zaterdag de laatste in 'Do The 45' hoewel de single niet voor de Blauwe Bak is. Ik heb pas de betreffende jaren zestig-bak gehad in 'The Vinyl Countdown' en kan niet zo lang wachten. Het begint in maart als ik weer eens nadenk over singles 'die ik altijd nog eens moet hebben'. Ik heb Electric Prunes wel op elpee, maar dat formaat doet niet mee in de verzameling. Ik raak verkikkerd op het Nederlandse fotohoesje en dan zie ik deze exclusieve Japanse promo staan. Hij is flink aan de prijs maar vooruit... het ziet er 'stevig' uit. Dat valt ietsje tegen want de 'gain' moet flink open om er nog iets van te maken, maar het is wel een plaatje om te zien. Als we het nu hebben over een plaatje dat mijn leven heeft veranderd? Wellicht nog eens goed voor een apart bericht en als voorschot op de 'Honderd achteruit 2026' over een paar jaar. 

* Joe South & The Believers- Walk A Mile In My Shoes (Duitsland, Capitol, 1970)
Tja... wat doen we met Joe South? Het is een fraai kassakoopje bij Vinyleers en hoewel ik ook deze in 'Do The 45' heb gedraaid, denk ik dat deze toch het beste terecht komt in de Gele Bak. Ik had stiekem iets meer  op een gospel-benadering gehoopt zoals de Nederlandse vertaling van De Dijk dat bijvoorbeeld wel heeft. Nee, deze komt echt in de Gele Bak terecht en wellicht binnenkort in de Gele Bak Top 100. 

* Julian Jonah ft. Robbie Love- Take My Love (UK, Izipho Soul, 2026)
Ik lig achter op schema bij Izipho Soul. Intussen heeft Patrick een onuitgebrachte 'stepper' uit de vroege jaren tachtig op vinyl doen verschijnen. Ik ben er niet heel happig op en weet nog niet of ik die ga aanschaffen. Met Julian Jonah ben ik ook altijd niet zeker, maar dan zie ik de naam van Robbie Love. Robbie is de dochter van soul-veteraan Mary Love en de vorige samenwerking met Jonah was voro mij eveneens een 'hit'. 'Take My Love' heeft een zeer prettig geluid uit de late jaren tachtig. Het optimisme van Jonah gaat nooit vervelen en Robbie voegt alleen maar meer toe aan dit fijne nummer. Op de keerzijde doet Jonah het met Sugar Rainbow in 'Tell Me'. Ik zie nu dat het is gepresenteerd als dubbele a-kant en ook deze kant mag er zijn. Ik denk dat ik deze komende zaterdag eens ga draaien in de show!

* Dina Ögon- Mellan Slagen (UK, Skyline, 2026)
Tot slot drie van Juno. Dina Ögon heeft 'Mellan Slagan' vorig jaar al in eigen beheer uitgebracht, nu voorziet het Engelse Skyline Recordings de plaat van een globale distributie. Het is een Zweedse band welke, naar eigen zeggen, een huwelijk is tussen Fleetwood Mac, Khruangbin en obscure b-kanten op het Motown-label. 'Mellan Slagen' heeft een bijzondere atmosfeer welke me, inderdaad, meteen aan Khruangbin doet denken. Dus is het automatisch 'groovy' genoeg voor de Blauwe Bak als je het mij vraagt. Op de flip staat 'Pumpan' en dat klinkt meer als psychedelische funk en mist de atmosfeer van de a-kant. 

* Peggy Gou- Na Na Na (UK, Kiss Klassics, 2023, re: 2026)
Ik heb in 2023 een single gekocht op het R&B Classics-label en dat komt uit dezelfde stal als Kiss Klassics. O ja, ook de voormalige Week Spot van Cee Lo Green. Kiss Klassics is zo illegaal als het maar kan, zelfs met 'Promo only, not for resale' op het label. Feitelijk is Peggy Gou de b-kant van Gala's monsterhit 'Freed From Desire' uit 1996, een nummer dat ik heel stiekem al dertig jaar een fantastische plaat vind. In de jaren negentig kan ik daar uiteraard niet voor uit komen. Toch beschouw ik dat teveel als 'pop' om in de Blauwe Bak te kunnen. Dan Peggy Gou... Nota bene het 'fotomodel' van 2023 in 'Van het concert des levens'. Ik heb Peggy veel gedraaid in 'Afterglow' en, ja, ook dit is gewoon een knaller van een pophit, maar tegelijk wel één van de leukste 'nu-disco'-platen van de laatste jaren. 

* Macho- Mucho Macho (UK, Acid Jazz, 2025)
Nog meer Kenny Dope? Ja, ik had jullie gewaarschuwd! In opdracht van Acid Jazz heeft Kenny zich vorig jaar bezig gehouden met plaatjes op het Spring-label. In het kader van 'Spring Revisited' heeft hij een paar nummers onder handen genomen en hier is het resultaat op een single. 'Mucho Macho' verschijnt oorspronkelijk in 1977 op het Event-label, maar dat mag de pret niet drukken. Het is een funk-klassieker met een klassieke groove en Dope laat de moderne technieken afwezig om de tijdloze groove te benadrukken. Millie Jackson neemt in 1973 een versie op van 'Don't Send Nobody Else' dat een jaar later onsterfelijk zal worden gemaakt door Ace Spectrum. De nieuw ontwikkelde groove past het nummer als een comfortabele jas. Ik moet bekennen dat dit de reden van aanschaf is geweest en ik plaats hem daarom op naam van Millie Jackson.