Singles round-up: juni 5

In het vorige jaar is het de maand mei. Dit jaar heeft Chris ervoor gekozen om in juni de 'Engelse maand' te hebben. Het is een drukke maand voor hem en dit jaar heeft hij in mei een trip naar Amerika gepland om nieuwe platen in te slaan. Zijn oudste dochter heeft een neus voor de platenhandel, maar het overlaten van de drukte met de Engelse persingen gaat een beetje te ver voor Chris. Het is één grote snoepwinkel voor mij. Ik heb gisteren al een aantal gekocht en vanmiddag opnieuw. Zaterdagmorgen plaatst hij de laatste Engelse persingen voor deze maand en dus zaterdagmiddag nog even kijken. Daarna kan ik een pakket van omstreeks dertig tegemoet zien. De liefde voor de Engelse persingen begint ooit met elpees. Voor de geluidskwaliteit hoef je het qua singles niet altijd te doen. Ik heb Engelse persingen die beroerder klinken dan de Amerikaanse. De naamgever van mijn radioshow is daar een fraai voorbeeld van: 'Do The 45' van The Sharpees klinkt erg verwaterd vanaf de Engelse President. In veel gevallen zijn het echter 'plaatjes om naar te kijken' en dat geeft voor mij ook vaak de doorslag. De komende zestien singles zijn uit twee samengevoegde bestellingen en ze zijn afgelopen zaterdag aan bod gekomen in 'Do The 45'. Ook dan op alfabetische volgorde, hoewel ik dan een foutje heb gemaakt met de K en L. In sommige gevallen heb ik zowel de a- als b-kant gedraaid. Ze gaan vanavond dus op herhaling. 

* Afro Dimensions- If You Don't Want My Love (UK, Jay Boy, 1975)
Er zitten enkele 'dubbele' singles bij die ik reeds heb in de Amerikaanse of in een andere Europese persing. Sommige zijn welbekende klassiekers maar ook een paar 'nieuwe' dingen voor mij. Ik begin meteen met zo'n plaatje. Afro Dimensions. Ik heb er nog nooit van gehoord en een blik op de discografie verklaart waarom. Het heeft namelijk maar één single gemaakt. De commentator op 45cat mist hoegenaamd de 'Afro', maar ik hoor het toch duidelijk in het ritme. Het is niet de doorsnee disco of snelle funk. De b-kant heet 'Just Because' en is een ballade. Er is iets 'lo-fi' aan deze plaat en dat maakt het op slag interessant voor mij. Deze kant mag zaterdag de rondjes draven. 

* The Carrolls- Surrender Your Love (UK, Polydor, 1966, re: 1971)
In één van de vorige afleveringen heb ik al een single van The Carrolls te gast. Een familiegroep uit het Engelse Liverpool. De zangeres zal in de jaren zeventig bekendheid verwerven als Faith Brown en sinds maandagavond weet ik dat deze mevrouw borsten heeft als skippyballen. Mijn collega raakt bijna opgewonden als haar naam valt. De single is oorspronkelijk van 1966 maar krijgt een heruitgave in 1971. Polydor is dan goed op de hoogte van wat er speelt binnen de Northern Soul en het vermoeden rijst dat dit ook de reden is geweest om 'Surrender Your Love' opnieuw te persen. De b-kant klinkt mij een beetje flauw in de oren. Ik zal toch vanavond niet last krijgen van Northern-moeheid? 

* Cornelius Brothers & Sister Rose- Treat Her Like A Lady (UK, United Artists, 1971)
Deze heb ik al in de Amerikaanse uitdossing op styreen, maar klinkt niet echt kek vanwege dat materiaal. Sinds een jaar luister ik veel naar een compilatie van het werk van Cornelius Brothers en 'Treat Her Like A Lady' is uiteindelijk gegroeid tot een favoriet. Leuk detail is dat op het label staat dat het 33rpm is. 

* The Decisions- I Can't Forget About You (UK, A&M, 1971)
Dit is de reden waarom ik de 'dubbele' singles niet apart heb vermeld. Chris kondigt de single aan met deze kant, maar het is de b-kant van 'It's Love That Really Counts'. Het is meer upbeat dan de kant waarvoor ik oorspronkelijk de Amerikaanse single heb gekocht. 

* Loleatta Holloway- Bring It On Up (UK, United Artists, 1971)
De recensent in 'Blues & Soul' hoopt in 1971 méér van deze zangeres te horen. Zijn gebeden zijn verhoord. Weliswaar niet prominent als soliste maar wel als achtergrondzangeres. 'Bring It On Up' is een beetje een aftreksel van 'Mr. Big Stuff' van Jean Knight, maar is in zijn geheel niet onaardig. De b-kant heb ik nog niet geluisterd en de recensie in het Engelse tijdschrift maakt me nieuwsgierig. 'Rainbow '71' is van de hand van Curtis Mayfield en reeds opgenomen door Gene Chandler. Toch deel ik niet helemaal het enthousiasme van de Engelsen in 1971. 'Bring It On Up' blijft de betere kant voor mij. 

* Jackson Sisters- Shake Her Loose (UK, Mums, 1974)
De zussen van 'I Believe In Miracles'. De single wordt geadverteerd met 'Shake Her Loose' dat in Amerika de b-kant is van ''When Your Love Is Gone' en ik al in die hoedanigheid heb. 'Boy You're Dynamite' is de a-kant en dat is nieuw voor mij. Het is meer funky maar veel verder dan The Three Degrees komt het niet. Typisch zo'n Engelse persing die ik gewoon móet hebben. 

* Gloria Jones- Heartbeat (UK, Capitol, 1965)
De allereerste Engelse single voor Gloria Jones en uitgebracht in januari 1966. In een tijd dat nog niemand van 'Tainted Love' heeft gehoord en zelfs Marc Bolan nog niet als zodanig bekend staat. Het is een weergaloze stamper en een bijzonder fraai item uit de canon van de Northern Soul. 

* Krystal Generation- Wanted Dead Or Alive (UK, Mercury, 1972)
Een samenwerking tussen Gene Chandler en Simtec Simmons. De plaat wordt in het genoemde 'Blues & Soul' de grond in geschreven vanwege de grote gelijkenis met 'Want Ads' van The Honey Cone. Het wordt ook als reden aangedragen voor het totale floppen van de single in Amerika. De b-kant is een sociologisch drama, maar nee... ik heb wel een plekje in mijn hart voor 'Wanted'. 

* Kenny Lynch- The Drifter (UK, Columbia, 1969)
Een groen EMI-label met een witte A op de voorkant gaat nooit vervelen. De combinatie van Kenny Lynch en 'The Drifter'... Nee, het is niet het Ray Pollard-nummer. Het is een gezellig heupwiegend nummer in een Gilbert O'Sullivan-stijl, maar hee... de man is een absolute legende en zeker in de Engelse Northern Soul-hoek. Ik schrik van de prijs op 45cat want ik heb deze slechts voor tien pond op de kop getikt. De b-kant is countrypop en totaal niet interessant. 

* Barbara Lynn- Take Your Love And Run (UK, Atlantic, 1971)
Ik kan geen oorspronkelijke releasedatum vinden van dit nummer maar volgens 'Blues & Soul' is het een jaar of vier oud. Hier is andermaal het bewijs dat je niet voor de geluidskwaliteit een Engelse single hoeft te kopen want het geluid is mono en zeer minimaal. 'Take Your Love And Run' is de topkant in Engeland. 'Until Then I'll Suffer' is een ballade en dat is het territorium waarin ik Barb het liefste hoor. Ik denk dat ik deze kant zaterdag een kans geef. O ja, mijn specifieke persing komt eigenlijk uit 1972. Het is net in de tijd dat de distributie verandert in Engeland en vanaf 1972 worden er nieuwe catalogusnummers gegeven aan Atlantic-platen. 

* The Orlons- Spinnin' Top (UK, Mojo, 1966, re: 1972)
The Orlons is in 1966 nog niet de ware tegengekomen. De leadzangeres vergelijkt hem met een bromtol waar heel snel de lol vanaf is. Het is een lekker springerig nummer dat het vast goed heeft gedaan op de dansvloer van de Northern Soul-clubs. Op de keerzijde een zeer fraaie versie van 'Anyone Who Had A Heart' maar ook weer niet echt heel geschikt voor een soulshow. Wél de moeite van het vermelden waard!

* Ede Robin- There Must Be A Love Somewhere (UK, Crystal, 1968, re: 1975)
Ik heb de latere bootleg op het Le Cam-label. Dat is dan echter de mono-opname waar er flink is geknoeid aan de Engelse stereo. Het klinkt als een achtbaan op de kermis, hoewel ik nooit in een dergelijke attractie heb gezeten. De flip heet 'Soul Over Easy' van Six Feet Under en is dezelfde instrumentale versie als 'Soul Symphony' van Sons Of Moses. Onmisbaar in een overzicht van de Northern Soul, ook al moet ik nog even wennen aan het merkwaardige stereo. 

* Sue & Sunny- Freedom (UK, Deram, 1971)
De dames hebben al samen plaatjes gemaakt als onder andere The Myrtelles en The Stockingtops en Sunny zal in 1974 een internationale hit scoren met 'Doctor's Orders'. 'Freedom' is een beetje 'almost but not quite', maar best leuk als een Engelse persing. 'Freedom' is geschreven door Lambert en Potter en hierdoor valt het nog ietwat onder de 'blue-eyed soul' maar Sue & Sunny doen het niet erg overtuigend. 

* The Symphonics- Heaven Must Have Sent You (UK, Polydor, 1973)
Van deze single heb ik zaterdag beide kanten gedraaid. Het is een tegenvaller. Alleen 'Heaven' doet het een heel klein beetje voor mij maar het wil me niet echt overtuigen. Het is desondanks een grote hit geweest in de Northern Soul-clubs van Engeland. 

* Frankie Valli- You're Ready Now (UK, Philips, 1966, re: 1970)
Ja, ik heb al zo'n vermoeden dat het de heruitgave is. Het maakt me weinig uit. Ik heb de single overigens in een Europese persing maar deze Engelse lacht me toe voor een zeer schappelijke prijs. 

* Bobby Womack & Peace- Across 110th Street (UK, United Artists, 1973)
Op het moment van schrijven gaat het buiten even flink tekeer. Het lijkt alsof er weer eens twee onweersbuien elkaar ontmoeten achter Rheebruggen en het regent dat het giet. Hopelijk gaat dit morgen de temperatuur iets drukken? Ik zit niet echt op 33 graden te wachten om eerlijk te zijn. De laatste in deze 'Singles round-up' staat voor mij synoniem aan de soundtrack van de Tarantino-film 'Jackie Brown' en in mijn optiek één van de betere Bobby Womack-singles ooit. De plaat is doorgaans meteen uitverkocht maar ik heb een mazzeltje. 

Week Spot: Dexter Wansel

Een beetje een 2-in-1 want feitelijk is dit bericht ook een verkapte 'Singles round-up'. Wat is er aan de hand? Twee weken geleden lees ik op Facebook van het overlijden van Dexter Wansel. 'Hee, daar heb ik een plaat van. Nog recent gekocht', is het eerste dat me te binnen schiet. Omdat ik die week weinig inspiratie heb voor een Week Spot noteer ik 'The Sweetest Pain' als Week Spot voor de betreffende week. Als ik dan wat huiswerk ga doen, wil ik op zijn minst mijn fysieke exemplaar in handen houden. Waar ik ook kijk: Geen Dexter Wansel. Ik hou mijn 'Alle singles van 2026 op datum' nauwgezet bij, maar ook daar kan ik niets van Wansel vinden. Heb ik het dan gedroomd? Ik kies last minute een andere Week Spot voor deze betreffende week en we gaan weer door. Afgelopen zaterdag vind ik hem opeens, nog helemaal in het Juno-plastic. Wat blijkt? Ik heb de single inderdaad op 3 april gekocht bij Juno samen met nog een paar platen. Die andere singles zijn destijds wel kersvers in 'Do The 45' langs gekomen en heb ik even later gebruikt voor een 'Singles round-up'. Dexter valt buiten de boot en eindigt op een stapeltje dat ik in weken niet heb aangeraakt. Nu ik hem heb gevonden, mag deze alsnog als de Week Spot. Dat is dus 'The Sweetest Pain' van Dexter Wansel. De Expansion-release heeft het over 1976 op het label. 

Nee, niet goed gekeken. De b-kant is uit 1976, Expansion noemt ook 1979 als datum voor 'The Sweetest Pain'. Enfin, Dexter Wansel is dus een paar weken geleden gaan hemelen. Op de laatste van mei om precies te zijn. Het heeft niet de voorpagina van de Telegraaf gehaald of iets dergelijks. Nee, Wansel's invloed wordt zeer specifiek gevierd in de hoek van de hiphop en funk. Het verhaal begint op 22 augustus 1950. Dexter Gilman Wansel wordt dan geboren in Philadelphia. Zijn stiefoom is een radioman in Philadelphia en als jonge knaap helpt Dexter hem bij de live-shows in theaters. Hierdoor ontmoet hij reeds op jonge leeftijd invloedrijke artiesten. Verder is hij als jongeman bevriend met Stanley Clarke, een snarenvirtuoos op de basgitaar. Hij dient voor het Amerikaanse leger en verblijft hierdoor enige tijd in Taiwan. In 1970 wordt hij eervol ontslagen en slaat hij een nieuwe weg in. De synthesizer is dan in opkomst en het bespelen van het instrument is meer het werk van laboranten. Wansel werkt in de daaropvolgende jaren aan het vervaardigen van tonen uit de verschillende synthesizers. Intussen speelt hij mee op platen van Instant Funk en MFSB en hierdoor komt hij in contact met Philadelphia International, het platenlabel van Kenneth Gamble en Leon Huff. Wansel zal de daaropvolgende jaren praktisch iedere synthesizer op een PIR-plaat bespelen, soms krijgt hij daarvoor een naamsvermelding maar vaker niet. Samen met tekstschrijfster Cynthia Biggs wordt Wansel ingehuurd als componist. In 1977 produceert hij 'Unmistakably Lou' van Lou Rawls. 

Zijn 'Life On Mars' geldt als een absolute klassieker in het spacefunk-genre. 'Theme From The Planets', de b-kant van de Expansion-uitgave, heeft klassieke drums in het intro welke in de decennia erna zullen worden gesampled door hiphop-artiesten. Sterker nog: Het wordt tot op de dag van vandaag gebruikt. In 1979 komt dus 'The Sweetest Pain' voor de eerste maal uit. Vooral in Engeland wordt Dexter Wansel gevierd. In 2021 krijgt hij een kakelvers contract bij een Brits hiphop-label en heeft 'celebrity' Jason Kay van Jamiroquai meerdere malen in interviews verteld dat hij als kind werd gegrepen door Dexter's muziek en 'Life On Mars' op de repeat had staan. 

Deze maand zou een live-uitvoering worden gehouden van 'Life On Mars' met een hoeveelheid aan nieuwe artiesten. Wansel heeft het dus niet mogen meemaken. Hij is op 31 mei overleden op 75-jarige leeftijd. Maar daarmee stopt zijn invloed niet, de man heeft een nalatenschap waar we nog jaren uit kunnen putten. 

Singles round-up: juni 4

Als ik bij de vijfde single ben, druk ik opeens op de backspace en besluit het te laten. Ofwel: Ik heb gisteravond nog wel getracht om deze 'Singles round-up' te schrijven maar ik ga het teveel afraffelen. Bij de eerste vier singles is er nog geen naald in het vinyl gegaan en 'geloof ik het wel' als het aankomt op de b-kanten. Nu dan een verse poging. Intussen heb ik vanmorgen de inklaringskosten betaald voor het laatste pakket van Chris en heb ik zojuist een nieuw pakket samengesteld. In plaats van een 'massive update' gaat hij de komende dagen steeds nieuwe titels toevoegen en vandaag heeft hij alleen al zeventig singles toegevoegd. Daar staan twee 'big wants' bij die bij een grote update meteen zijn uitverkocht. Verder heb ik Mark laten weten na het weekend ook voor het volgende pakket te willen betalen. Nu dan een tweede poging om de laatste twaalf singles van Mark van een fatsoenlijk bericht te voorzien. De koffie is doorgelopen en de apparatuur kan aan want nu moet ik wel de b-kanten beluisteren. 

* Robert Mosley- Goodbye My Lover Goodbye (US, Capitol, 1963)
Eigenlijk hoor ik helemaal niet verbaasd te zijn. Denk aan alle grote hits van The Searchers en de meeste daarvan zijn covers van Amerikaanse artiesten. Toch moet ik bekennen dat ik me kan voorstellen dat 'Goodbye My Love' speciaal voor de groep is geschreven. Dat dit in werkelijkheid een cover van een nummer van twee jaar oud is? Dat is nieuws voor mij. Het heeft in Mosley's versie dan 'Goodbye My Lover Goodbye'. Hij zingt dan wel weer 'Goodbye My Love'. Hij is in zijn eentje en mist dus de harmoniezang van The Searchers. De begeleiding hangt tegen de rocksteady aan, net als bijvoorbeeld 'Just One Look' van Doris Troy (dat weer is gecoverd door The Hollies). De andere kant heet 'Crazy Bout My Baby' maar nee... hier doe ik het niet voor. 

* Mu Band- Let Me Come Inside (US, Zephyr, 1979)
'Treasures are always on the flipside', is een gevleugelde uitspraak in de Northern Soul. Als ik naar de titel van de a-kant kijk, vermoed ik dat dit een disco-kraker is van de bovenste plank. 'Let Me Come Inside' is echer zeer prettige midtempo. Het heeft een ingebouwde klasse mede dankzij de ietwat gedateerde synthesizer. Bindt de rolschaatsen maar onder want de a-kant heet 'Let's Go Skating'. Het is niet eens 'over the top' en eigenlijk best een prettig geluid, maar opnieuw weer niet de kant waar ik voor ga. 

* Robert Parker- Everybody's Hip Huggin' (US, Nola, 1967)
Robert Parker heeft kort daarvoor een grote Amerikaanse danshit gehad met 'Barefootin' en zet ook in de jaren erna nog menig dansvloer in vuur en vlam. Bijvoorbeeld met 'Hip Huggin'. Dat New Orleans-geluid waar je direct van gaat dansen. De kracht ligt hem in de eenvoud van het geheel. Bedenk een ijzersterke groove, perfectioneer deze en doe er dan een simpel liedje overheen. Op de keerzijde zingt Parker over een 'Foxy Mama' en dat is iets drukker in het arrangment met de fijne blazers. Twee uitstekende kanten van meneer Parker. 

* The Present- Many's The Slip Twixt The Cup And The Lip (US, Mercury, 1967, re: 1977)
Northern Soul is een vergaarbak van stijlen. Neem nu deze van The Present, een enorme 'hit' in The Casino in Wigan. Goed beschouwd is dit het Amerikaanse antwoord op The Rolling Stones, het nummer zou het neefje kunnen zijn van 'Have You Seen Your Mother Baby, Standing In The Shadows'. Ik denk dat de rare titel vooral de doorslag moet hebben gegeven want als je hierop kan dansen, kun je in principe op alles dansen. 'I Know' laat andermaal horen dat The Present sterk onder de invloed van The Stones is geweest, maar dit heeft dan ook helemaal niets met soul van doen. 'Many' evenmin, behalve dat het een hit is geweest in de Northern Soul. 

* Lou Rawls- Soul Serenade (US, Capitol, 1968)
Ik ken het nummer het beste in de instrumentale uitvoeringen. In de eerste plaats door The Mike Cotton Sound, gevolgd door de bizarre versie van Shake Keane. Zo'n serenade kun je met een gerust hart overlaten aan de grootse stem van Lou Rawls. Moeiteloos combineert deze man jazz met blues en soul en dat alles binnen één nummer. Op de andere kant staat 'You're Good For Me' en dat is een jaar eerder de b-kant van 'Dead End Street' op de Duitse release. Ofwel: Die heb ik al. Ook deze kant is niet te versmaden, zelfs ietsje soulvoller dan de 'Serenade' als je het mij vraagt. 

* Spellbound- Someone To Call My Own (US, Heat, 1986)
Op de a-kant wordt de luisteraar uitgenodigd om te komen vliegen, maar ik ga me eerst richten op de b-kant. Dat is zeer fijne midtempo met overtuigende zang en smaakvol gebruik van de synthesizer. Aan het gebruik van de balpen op het label te zien is 'Let's Fly' de topkant, maar Mark heeft niet eens de moeite genomen om deze kant schoon te maken. Het valt niet tegen en het is vrijwel in dezelfde stijl als 'Someone'. Ik reken het tot een 'double-sider'. 

* Nolan Struck- Falling In Love With You (US, Retta, 1978)
* Nolan Struck- My Nerve's Gone Bad (US, Retta, 1980)
Nolan neemt zijn muziek op in de studio van Malaco. In het diepe zuiden van de Verenigde Staten zijn ze er in die tijd niet zo mee bezig om specifiek een blues- of een soulplaat te maken. Het wordt ietwat aan het toeval overgelaten. Welke studiomuzikanten zijn er beschikbaar bijvoorbeeld. Nolan Struck is goed bekeken een blueszanger. 'Falling In Love With You' heeft echter blazers die doen denken aan Stax en met een beetje fantasie kun je een soulvolle ballade horen. De b-kant heet 'Fire Don't Burn All The Time' en is jusit meer funky. Een 'double-sider' in mijn boek. 'My Nerve's Gone Bad' klinkt als twee druppels water als 'The Thrill Is Gone' van B.B. King en de laatste heb ik ooit ook in de Blauwe Bak gehouden. Eigenlijk moet die weer terug! Raadt eens wat de b-kant is? Juist: 'Fire Don't Burn All The Time' is als b-kant gerecycled voor deze single. Zo zijn beide singles op slag 'double-siders'. 

* Jeb Stuart- Can't Count The Days (US, Kent, 1971)
We blijven in de directe omgeving van de blues en de Southern Soul met dit overtuigende nummer van Jeb Stuart. De b-kant heet 'I Just Love Your Work' en dat is dynamiet vanaf de eerste noot maar op een ene of andere manier slaat voor mij de wijzer door naar 'Can't Count The Days'. 

* Howard Tate- I Learned It All The Hard Way (US, Verve, 1968)
Nog meer blues? Howard Tate gaat heerlijk 'diep' in dit 'I Learned It All The Hard Way', alsof hij echt door schade en schande wijs is geworden. Compleet met een bluesy gilletje aan de start van ieder refrein. 'Part-Time Love' op de flip is ook aan de bluesy kant maar heeft beduidend minder mijn interesse. 

* Dee Dee Warwick- Lover's Chant (US, Mercury, 1966)
Een erg lieflijk liedje van Dee Dee. De b-kant komt uit een film of iets dergelijks en is meteen een stuk meer poppy. Ook is het styreen aan deze kant flink verrot terwijl 'Lover's Chant' helemaal schoon klinkt. De eerste eigenaar (m/v) heeft dus vooral 'I Want To Be With You' gedraaid maar dat gaat in mijn geval niet gebeuren. 

* Dionne Warwick- Keepin' My Head Above Water (US, Warner Bros., 1977)
Dionne heeft door de jaren heen gewerkt met vele songschrijvers en producenten. Natuurlijk van oudsher met Hal David en Burt Bacharach, maar in 1977 mag ze een poging wagen met Dennis Lambert en Brian Potter. Hier is het resultaat. Een nummer dat is geknipt voor Dionne's stem met een lekker tempo. Jammer dat er niet veel meer uit is gekomen want dit is een winnende combinatie voor mij. 

Ik zou nu kunnen vervolgen met de Week Spot want die is al sinds zaterdag bekend. Anderzijds wil ik eerst de singles van Chris ook samenvatten in een bericht. Daar ga ik dus even een half uurtje over nadenken...

Singles round-up: juni 3

Deze week zit alweer volgepland voor wat betreft Soul-xotica. Eerst de singles van Mark in twee delen, de twee laatste pakketten van Chris in één bericht en de vangst van afgelopen zaterdag in een bericht. 'Het zilveren goud' doe ik dan in het weekend. Met de Week Spot en het 70s gebak is de week dan compleet. De singles van Mark heb ik vorige week in Do The 45 gedraaid aan het begin van de show. Ik draai daar de kanten waarvoor ik de singles heb gereserveerd maar moet uiteraard de b-kanten ook nog checken. Dat ga ik in twee delen doen van elk twaalf singles. Ik ga proberen de eerste aflevering niet té lang te maken waardoor ik de tweede er achteraan kan gooien. Het is kort daarna ook alweer bedtijd want om acht uur gaat het wekkertje. Dat heeft met de voorspelde hitte wel zijn voordelen, maar het is nog altijd wennen voor mij. Ik trap af met de eerste twaalf singles. In de show zijn de jaren zestig gescheiden van de jaren zeventig en tachtig, voor de 'Singles round-up' hou ik weer de originele alfabetische volgorde aan. 

* Buddy Ace- Don't Hurt No More (US, Blues B Us, 1990)
Net zoals broeder nog altijd even enthousiast naar de wedstrijden ging van Heerenveen als degradatie op de loer lag, zo heb ik een groot hart voor een aantal artiesten in de soulwereld. Buddy Ace is vooral een bluesman maar zijn 'The Right Thing' uit 1970 is uitgegroeid tot een Blauwe Bak-klassieker en sindsdien ben ik sneller geneigd om ander werk van Buddy Ace aan te schaffen. Maar, ten overvloede, Buddy is een bluesmuzikant en de naam van het label geeft veel weg. Het is de moderne take op de blues met een southern soul-ondertoontje dat het nét geschikt maakt voor de soulhobby. Maar heel geweldig is het allemaal niet. 

* Madeline Bell- Doing Things Together With You (US, Philips, 1968)
'Van McCoy-magic'. Een zeer lokaal begrip want er is (nog) niemand buiten mijzelf die het te pas en te onpas gebruikt. Het is eveneens van toepassing op dit plaatje van Madeline Bell. Een prachtige beatballade met de altijd prettige stem van Bell en de band van Arthur Greenslade. Britse soul klinkt zelden beter dan dit! De b-kant is geschreven door Clive Westlake en dat geloof ik wel. Het zal wel pure pop zijn, maar 'Doing Things' is pure magie. 

* Brenda & The Tabulations- Lies Lies Lies (US, Top & Bottom, 1970)
Méér Van McCoy-magic want de beste man is ook betrokken bij de plaatjes van Brenda & The Tabulations. Nu heeft hij het samen met Ed Cobb geschreven. Ik heb vanavond Mark laten weten komend weekend weer de portemonnee te trekken en dat bevat een Brenda & The Tabulations-single. Het nieuwste pakket van Chris bevat een upgrade van een single van Brenda en de dames. 'Lies Lies Lies' is lekker upbeat en helemaal geschikt voor de danvloer. De andere kant heet 'And My Heart Sang' met 'Tra La La' tussen haakjes. Dat is een ballade dat terug gaat naar de tijd van de doowop. Het styreen is niet echt lief aan deze kant en dat is helemaal geen ramp!

* Ray Charles- Everybody Sing (US, Crossover, 1973)
Het is een vreemde gewaarwording. De grote Ray Charles op een klein nietszeggend platenlabel? Het komt de creativiteit in ieder geval ten goede. Ray duikt in de wereld van de crossover met een prachtige stereo-opname met zijn stem uit alle hoeken van het spectrum. 'Come Live With Me' is van de hand van het echtpaar Bryant dat veel heeft geschreven voor The Everly Brothers. Het is een pure ballade. Ik lust wel soep van Ray's stem maar moet concluderen dat 'Everybody Sing' toch wel de ultieme kant is van deze bijzondere single. 

* Johnny Dean- I've Got A Feeling We'll Be Seeing Each Other Again (US, Magic Seven, 1984)
Al Wilson heeft dit nummer in 1976 op een elpee gezet en acht jaar later doet Johnny Dean zijn plasje over het origineel. Hoewel Willie Mitchell betrokken is bij de productie vinden de opnames plaats in een lo-fi studio met als resultaat een fraai nummer in een lo-fi jaren tachtig-setting. Ik geef de voorkeur aan Wilson's meer gepolijste versie maar Johnny's poging is erg goed. De b-kant bevat een instrumentaaltje dat ik maar gewoon negeer. 

* Wade Flemons- Please Send Me Someone To Love (US, Vee Jay, 1961)
De prijs lijkt okay maar de geluidsclip wil niet laden. Het is dus een pure gok. In de show hoop ik dat de andere kant beter is en dat ga ik nu controleren. 'Please Send Me Someone To Love' is gewoon een ordinaire countryballade met een groots orkest. Van Wade mogen we beter verwachten? 'Keep On Loving Me' is inderdaad dé kant. Het is upbeat met een beetje doowop in het intro. De soul druipt er niet vanaf maar het kan ermee door. 

* Willie Gauff & The Love Brothers- It Takes A Whole Lotta Woman (US, Eureka, 1969)
Bij het lezen van de naam Gauff zit ik meteen op het puntje van mijn stoel. Ik heb een zeer fijn gospelplaatje van Allen Gauff & His Combo. Ik zie dat Willie uit LA komt maar vindt verder geen connectie met Allen. 'It Takes A Whole Lotta Woman' is echter sublieme crossover op een b-kantje. 'Communicate Not Hate' is een boodschap van alle tijden. Dat is meer funky en upbeat. Zeker niet slecht maar het mist de magie van de b-kant. 

* Monk Higgins- Treat Her Like A Lady (US, United Artists, 1972)
De instrumentale versie van het gelijknamige nummer van Cornelius Brothers & Sister Rose. Die komen we later deze week nog tegen in de 'Singles round-up' bij de singles van Chris. Ik heb namelijk de Engelse aangeschaft. Ik heb ook het Amerikaanse styreen maar deze is niet smetteloos. Monk's versie mag er zijn maar het is voor mij vooral een novelty. 

* Skip Jackson- Peace Of Mind (US, Capitol, 1972)
Een pure ballade waar ik nog flink aan moet wennen. Het is een promo met dezelfde plaat in mono op de keerzijde. 

* Jay & The Techniques- I'll Be Here (US, Gordy, 1972)
De groep van 'Apples, Peaches, Pumpkin Pie' mag het in de vroege jaren zeventig proberen bij Motown. 'I'll Be Here' is de keerzijde van het meer funky 'Robot Man' dat ik nooit erg interessant heb gevonden. 'I'll Be Here' is een vette knipoog naar 'Baby Make Your Own Sweet Music' van een paar jaar eerder. De Motwon-jas past de groep als gegoten. 

* J. Jones & The Northenaires- I Don't Know Why (US, JAS, 1970)
Als een bandnaam eindigt met 'aires' en het komt uit Amerika dan kun je er gif op innemen dat het gospel is. We hebben bijvorbeeld The Jackson Southernaires en nu dan The Northernaires. Beide kanten zijn 'public domain'. Het is 'deep' met een hele diepe basstem. 'Theres Been A Change In Me' is meer van het kaliber 'rocking gospel' waardoor 'I Don't Know Why' automatisch de topkant is voor mij. Met rocking gospel kun je doorgaans niet zoveel. 

* Margie Joseph- Never Can You Be (US, Volt, 1969)
De pagina van Mark vierde afgelopen zaterdag de twaalfde verjaardag. Begin dit jaar was het tien jaar nadat ik voor het eerst iets heb besteld bij Mark. De allereerste single? 'Punish Me' van Margie Joseph. Hier heb ik dan een promo met aan beide kanten hetzelfde nummer en geen verschil in stereo of mono. Het is een grootse productie met Margie's onvolprezen soul als stralend middelpunt. Smullen!

Hang naar magie

De tweede zondag in juni. Ik moet het dir keer echt niet vergeten en het maar vast in een agenda zetten voor 2027. Het is twee weken geleden dat ik 'toevallig' de aankondiging voorbij zie komen in een Facebook-groep. Een jaar geleden zal ik op zaterdagavond naar een concert van Gercoh in Zwolle, samen met onder andere een Indiase tablas-speler. Dan krijg ik te horen dat het concert niet doorgaat en biedt hij me aan om een kaartje te kopen voor Wapserveen. Wapserveen? Dat is in de achtertuin! Afgelopen weekend was de vijftiende editie van het 'Hanguut'-festival in Wapserveen. Een jaar geleden stap ik de wereld van de hang binnen als een groentje en speelt het instrument twee dagen in mijn hoofd. Op dinsdag ben ik het zat en ga Marktplaats op. Ik koop in een opwelling een hang, maar het bespelen ervan laat te wensen over. Ik heb hem een half uur geleden weer op schoot gehad en dat is voor het eerst sinds augustus! Hoewel het geen concert-materiaal is, ervaar ik wel iets als ik het instrument beroer met mijn vingertoppen. Ik heb gisteren opnieuw kunnen zien en horen hoe het écht moet. 

De hang is een relatief nieuw instrument, vandaar dat we Rob als één van de pioniers mogen rekenen. Vijftien jaar geleden is hij begonnen met 'Hanguut', door de corona ontbreekt één jaargang waardoor het dit jaar voor de vijftiende keer plaats heeft. In vergelijking met vorig jaar is het een stuk drukker in de kerk van Wapserveen. Voor een toeschouwer is het niet echt een festival. Het is een kampeerweekend voor hang-spelers uit de hele wereld. Op zaterdag zijn er verschillende workshops, maar wordt er bovenal veel samen gespeeld. De zondagmiddag is het openbare gedeelte. Dan laten solisten zich van hun beste kant horen, maar zijn er ook uitvoeringen van spontaan georganiseerde ensembles. Hoewel de hang het hoofdinstrument is, is het meer een open podium voor deelnemers. Een liedje zingen met de gitaar is dus eveneens een optie. 'Wat hoop je vanmiddag te horen?', is een vraag die ik meteen van een andere bezoeker krijg. 'Heel veel afwisseling', is mijn antwoord want dat is eveneens mijn ervaring van vorig jaar. 

Voor mij persoonlijk is het een feest van herkenning met veel dezelfde gezichten als vorig jaar. Met één bezoeker heb ik afgelopen winter nog eens gesproken buiten de Albert Heijn. Er worden telefoonnummers uitgewisseld maar meer is er nog niet van gekomen. Hij schijnt een huis vol muziekinstrumenten te hebben zonder dat hij eentje echt kan bespelen. Ook bij hem gaat het over het resoneren van de klanken in het lichaam. De middag begint heel erg magisch. Alle deelnemers dragen hun steentje bij en ik kan niet onder woorden brengen wat ik heb gezien en gehoord. Het is dezelfde magie die ik heb gevoeld bij het optreden van Snowblink in Zwolle in 2011. Mijn hoofd zit meteen in een andere dimensie en klaar om alle mooie muziek van de middag te absorberen. Het thema is 'afscheid van vrienden' en dat resulteert ook in een paar liedjes. Hoewel ik de uitvoerenden niet wil afvallen, kom ik niet voor de popmuziek naar Wapserveen. Ik wil hang horen en heel veel hang! 

De magische momenten zijn uitgesmeerd over het hele programma. De uitsmijter van de middag is Simon Wood. Helemaal uit Newcastle begint hij klein en licht maar heeft ook een trommel aan zijn voeten waardoor het op een zeker moment omslaat in een technofeestje met de melodie van Robert Miles' 'Children' op de hang. Drie lagen kippenvel op de armen. Als het is afgelopen, werkt het door bij mij. Op de fiets terug naar Uffelte kan ik niet stoppen met tikken en takken met mijn mond en speel de meest exotische ritmes. Ook nu klinkt zo nu en dan een hoge toon van de hang in mijn oren en heb ik dus weer eens het instrument op schoot genomen. Dat moest ik vaker doen! En alvast de tweede zondag van juni reserveren voor volgend jaar.

*Radiolinks: 13 en 14 juni

De nieuwe werktijden moeten nog altijd wennen. Vanaf halverwege juli gaan ook de werkdagen anders worden. We gaan dan niet meer bezorgen op zaterdag, maar wel op maandag. 'De baas' heeft laten weten voor mij de maandag als vrije dag in gedachten te hebben, maar daar moeten we het nog eens over hebben. Het liefste zou ik woensdag vrij willen zijn. Het breekt de week in tweeën en bovendien is er op woensdag meer open dan op maandag. Als ik wél op maandag ga werken, gaat 'The Vinyl Countdown' waarschijnlijk naar 21.00 uur op de zondag. Van negen tot middernacht, maar dat moet ik nog even afwachten. Ik heb er een 'druk' weekend van gemaakt. Er is niet veel post in Steenwijk en dus is dat in een vloek en een zucht gedaan. Dan is het rond het middaguur en besluit ik even naar Meppel te fietsen. Daar is sinds een week een nieuwe kringloop geopend en deze wil ik even checken. Ik ga ook naar de 'oude' kringloopwinkel en tenslotte naar Ruinerwold. Deze vijftien singles komen later deze week aan bod. Nu maar eerst de radioshows delen. 

Elk voordeel hep ze nadeel, om een beroemde Spaanse filosoof te citeren. Ik heb nu opeens méér tijd voor de voorbereiding van 'Do The 45' en dat heeft meteen effect. Ik doe in het tweede deel van de show weer eens een volledige 'Week Spot Carousel'. Ofwel: Alle Week Spots in deze week vanaf het begin in 2012 tot aan nu. Ik laat de uren los en doe 'onderdelen'. Het eerste onderdeel zijn de singles uit de laatste twee bestellingen van Chris, allemaal Engelse persingen uit de jaren zestig en zeventig. Ook die komen deze week aan bod in de 'Singles round-up'. Het tweede deel zijn dus de Week Spots en het derde gedeelte is iets van drie kwartier en heeft niet een echt thema. Do The 45 is hier te beluisteren. Nu de speellijst. 

Deel 1: Engelse persingen van de jaren 60 en 70. 
1. If You Don't Want My Love - Afro Dimensions (Jayboy, UK, 1975)
2. Surrender Your Love - The Carrolls (Polydor, UK, 1966)
3. Treat Her Like A Lady - Cornelius Brothers & Sister Rose (United Artists, UK, 1972)
4. I Can't Forget About You - The Decisions (A&M, UK, 1971, b-side)
5. It's Love That Really Counts - The Decisions (A&M, UK, 1971, a-side)
6. Bring It On - Loleatta Holloway (United Artists, UK, 1971)
7. Shake Her Loose - Jackson Sisters (Mums, UK, 1974, b-side)
8. Boy You're Dynamite - Jackson Sisters (Mums, UK, 1974, a-side)
9. Heartbeat Part 1 - Gloria Jones (Capitol, UK, 1965)
10. The Drifter - Kenny Lynch (Columbia, UK, 1969)
11. Take Your Love And Run - Barbara Lynn (Atlantic, UK, 1971)
12. Wanted Dead Or Alive - Krystal Generation (Mercury, UK, 1972)
13. Spinnin' Top - The Orlons (Mojo, UK, 1966, re: 1972)
14. There Must Be A Love Somewhere - Ede Robin (Crystal, UK, 1968, re: 1975)
15. Freedom - Sue & Sunny (Deram, UK, 1971)
16. Using Me - The Symphonics (Polydor, UK, 1973, a-side)
17. Heaven Must Have Sent You - The Symphonics (Polydor, UK, 1973, b-side)
18. You're Ready Now - Frankie Valli (Philips, UK, 1966)
19. Across 110th Street - Bobby Womack & Peace (United Artists, UK, 1973)

Deel 2: Week Spot Carousel
1. It's A Woman's World - The Gypsies (Old Town, US, 1966, re: 1974)
2. I Got You Babe - Etta James (Cadet, US, 1968)
3. Always & Forever - Brenda & The Tabulations (Top & Bottom, US, 1971)
4. I'm Still Here - The Notations (Twinight, US, 1971)
5. Sunshine Of Your Love - Spanky Wilson (BGP, UK, 1970, re: 2013)
6. Be Here In The Morning - The 2nd Verse (IX Chains, US, 1974)
7. Top Of My List - Stephanie Mills (20th Century, Holland, 1981)
8. Simply Call It Love - Gene Chandler (Mercury, US, 1970)
9. Center City - Fat Larry's Band (Wmot, UK, 1976)
10. Oh Me Oh My - Mike James Kirkland (Yazoo, US, 1973)
11. I'm Gonna Tear Your Playhouse Down - Ann Peebles (London, UK, 1972)
12. Love Jones - Norma Jenkins (Desert Moon, Frankrijk, 1976)
13. Keep It Together - Rufus (ABC, US, 1978)
14. Can't Live Without You - The Jesters (Jam, UK, 1973)
15. I Made It - Annie & The Caldwells (Luaka Bop, UK, 2025)

Deel 3: diversen
1. Breakaway - Toni Basil (Alma Espanola, Spanje, 1965, re: 2022)
2. The Sweetest Pain - Dexter Wansel (Expansion, UK, 1976, re: 2026)
3. If We Should Ever Meet - Stranger Cole (Unity, UK, 1968)
4. Heart Broken Woman - Aubrey Mann (Doreth Vee, Barbados, 1975)
5. The Fool - Aaron Frazer (Colemine, US, 2026)
6. Rejoice In Righteousness - Mose Dillon Bluestette (Echo Chamber, UK, 2026)
7. Bringing Out My Tears - Lesley Miller (RCA Victor, US, 1966)
8. Life Is Like A Checkerboard - Catherine Miller (Tyson, US, 1975, re: 1977)
9. I Won't Be Such A Fool Anymore - The Modettes (Kent Deep Soul, UK, 1969, re: 2026)
10. Ola! - LTF & Moskvin (Scruniversal, UK, 2026)

Dan tenslotte The Vinyl Countdown. Hierin maar liefst 48 singles, ook al zijn er twee die ik maar half heb gedraaid. Eentje omdat het styreen verrot klinkt en de tweede omdat het een gebed zonder einde is. Ik noem weer de bands en artiesten per decennium.
Jaren 50 en 60: Roy Orbison, Papa Bue's Viking Jazz Band, Luis Alberto Parana & Los Paraguayos, Pebbles (2), Pink Floyd, Pinky & Perky, Gene Pitney (3), Plastic Ono Band, Platters, Sandy Posey, Franck Pourcel (2), Elvis Presley en Billy Preston.
Jaren 70: Passions, Billy Paul, Lynsey De Paul, Tom Paxton, Pearls, Pearly Gates, Martha Pendleton, Pickel Nick Orchestra, Picketywitch, Poco (3), Michel Polnareff, Poppy Family (2), Power Of Zeus, Billy Preston, Pretty Things, Alan Price, Prince Buster, Proudfoot, James & Bobby Purify en Puzzle. 
Jaren 80: Don McLean, Sergio Mendes, Mental As Anything, Mighty Sparrow, John Miles, Montellas, Motorhead en The Motors. 

De foto moet iets met Oranje van doen hebben. Ik moet overigens om twintig over tien van een Schot horen dat 'we' moeten spelen. Desondanks doe ik gewoon een show in de tweede helft. Ik ben vooral erg onder de indruk van de kunstwerken aan de muur. Lopen daar nog stiekem kabeltjes van de levensgrote platenspelers? 

*Rondje 70s gebak: Bak 2

Een gekke werkdag vandaag. Ik zou vanmiddag bij mijn radiokameraad Bert gaan kijken maar als ik zie hoe weinig post er is, denk ik dat ik dat laat schieten. Dan ga ik bezorgen en gaat het erg lekker totdat de achterband opeens plat is. En wel op de Oostercluft, zo'n zes kilometer van de zaak. Uiteindelijk wordt het later en zou ik best even bij zijn radioshow kunnen kijken. Dan ontdek ik tot overmaat van ramp dat ik de portemonnee ook nog maar eens thuis heb gelaten terwijl ik toch wel dorst heb gekregen van de inspanning. Inmiddels voel ik het gezeul van een postfiets met lekke achterband ook in mijn benen en dus moet ik straks gestrekt gaan om morgenochtend weer vroeg aan de slag te gaan. Een van de laatste zaterdagen zoals het nu lijkt want ook voor ons wordt het vanaf juli van maandag tot en met vrijdag. Vanavond de tweede jaren zeventig-bak met daarin onder andere The Beach Boys, The Beatles en The Bee Gees maar nog veel meer moois . The Spirit Of The Seventies is hier te beluisteren. 

De bak trapt af met 'Lookin' Out For #1' van Bachman-Turner Overdrive dat de show heeft gehaald. De laatste in de bak is 'Wait' van Bintangs. De lijst van artiesten en groepen met drie of meer singles: 

Badfinger (5), George Baker Selection (12), Shirley Bassey (8), J. Bastós (3), Bay City Rollers (6), Beach Boys (5), Beatles (5), Bee Gees (29), Bellamy Brothers (3), Oscar Benton (4, waarvan 2 met Monica) en Barry Biggs (3). 

De top tien is vrij lastig. Zowel de nummers 1 als 2 reken ik tot de allergrootste popsongs die ooit zijn gemaakt en het doet pijn om Badfinger op 2 te zetten. Het is niet anders. 

10. Gruezi Wohl Frau Stirnimaa - Lydia Beck (1973)

9. Titles - Barclay James Harvest (1975)

8. Lady Of The Ball - The Ball (1976)

7. Hold On To What You've Got - Bill & Buster (1971)

6. Travelling In The USA - The Bintangs (1970)

5. Israel - The Bee Gees (1972)

4. Take To The Mountains - Richard Barnes (1970)

3. I Can Make You Cry - Dave Berry (1973)

2. Day After Day - Badfinger (1972)

1. Tears In The Morning - The Beach Boys (1970)

Badfinger en The Bee Gees hebben een tweede single in de show en voor de rest kun je platen verwachten van de volgende bands en artiesten: Bachman-Turner Overdrive, Bad Company, George Baker Selection, Hylda Baker & Arthur Mullard, The Band, Band Of The Black Watch, John Barry, Shirley Bassey, Mike Batt, Bay City Rollers, Beatles, Be Bop Deluxe, Betty Beck, Bellamy Brothers, B-52's, Barry Biggs, Big Secret en Bimbo Jet.