Week Spot: The Jackson 5

Na twee 'lastige' Week Spots wil ik nu dan echt eens voor een band of artiest gaan waarover ik met goed fatsoen een bericht kan schrijven. Als ik kijk naar de recente aanwinsten is er eentje die er toch wel een beetje met kop en schouders bovenuit steekt. Het nummer zélf ken ik het beste in de uitvoering van een andere band en vind het plaatje curieus genoeg om erbij in een pakket te hebben. Het is afgelopen zaterdag dat me het opnieuw opvalt. Hoewel het teveel een liedje is om een 'builder' te zijn, blijft het nummer wel bouwen en bouwen in mijn beleving. Dus, laat me eens gek doen en laten we deze week The Jackson 5 in de Week Spot hebben met 'Maybe Tomorrow' uit 1971. Daar moet vast wel informatie over zijn te vinden?

Hoewel de groep in één adem wordt genoemd met Tamla Motown en dus Detroit, is The Jackson 5 eveneens een band welke heel ergens anders haar roots heeft. In 1971 heeft de groep een hit met 'Goin' Back To Indiana' en dat is precies de staat waar het hele verhaal begint. In de plaats Gary om precies te zijn. In 1964 is The Jackson 5 een feit met de broers Jackie, Tito, Jermaine, Marlon en Michael. Vader Joe Jackson is de manager van het stel. Jackie Jackson is het tweede kind van de Jackson-familie en is geboren op 4 mei 1951. Hij is de oudste van de broers. Toriano Adaryll is beter bekend onder de naam Tito. Hij komt op 15 oktober 1953 en is op 15 september 2024 van ons heen gegaan. Jermaine ziet op 11 december 1954 het levenslicht. Marlon is eerder deze maand 69 jaar geworden en dan is alleen nog Michael over. De zou deze zomer 68 zijn geworden, maar hij is ons uiteraard ontvallen in de zomer van 2009. Jackie is overigens getrouwd met een vrouw uit Steenwijk. Ze hebben samen een tweeling, hoewel Jackie diverse kinderen heeft uit eerdere huwelijken. 

Het is 1964 als Tito speelt op de gitaar van zijn vader en een snaar breekt. Vader Joe is licht ontvlambaar maar is desondanks zo onder de indruk van Tito's muzikale kunsten dat hij een gitaar koopt voor zijn zoon. Michael is dan pas vijf jaar oud maar speelt al de conga's in de groep. Twee schoolvrienden helpen de broers met drums en toetsen. Marlon komt in 1965 bij de groep als bespeler van de tamboerijn en kort daarop wordt voorgesteld om als The Jackson 5 verder te gaan. In de eerste jaren moet de groep het hebben van talentenjachten. De eerste zege is in 1966 op de lokale Theodore Roosevelt High School waar de jonge Michael onder andere 'Barefootin'  zingt. In de zomer van 1967 komen de boekingen op gang en doet de groep auditie voor het One-Derful!-label in Chicago. Ze nemen 'Big Boy' op voor het label maar dat besluit het niet uit te geven. Het is in recente jaren evenwel uitgebracht als single. Joe vindt een aantrekkelijker contract bij Steeltown. Dat is een lokaal platenlabel uit Gary in Indiana en voor dit label neemt The Jackson 5 een nieuwe versie op van 'Big Boy' en dat is in 1968 de eerste single van de groep. 'We Don't Have To Be Over 21' is een andere fijne single van de vroege Jacksons maar ook deze heeft een tegenvallende verkoop, ondanks een nationale distributie door Atlantic. In de zomer opent The Jackson 5 voor Bobby Taylor & The Vancouvers en Taylor is erg onder de indruk van de groep. Hij laat een tape afspelen op het hoofdkantoor van Motown. Berry Gordy heeft hen al eerder gehoord maar toen geweigerd omdat hij niet nóg meer minderjarigen aan boord wilde hebben. Stevie Wonder was elf toen hij bij Motown kwam. De tape van Taylor brengt Gordy op andere gedachten. 

The Jackson 5 wordt gepresenteerd als een ontdekking van Diana Ross, maar dat is onderdeel van de PR-machine van Motown. Het mes snijdt aan twee kanten: Het presenteert Ross als een individu in plaats van de leadzangeres van een groep en de bekende naam vestigt de aandacht op de nieuwe groep. De rest is geschiedenis. 'I Want You Back' is eind 1969 al een hit in Amerika, Europa volgt in de eerste weken van 1970. Gek genoeg is 'Maybe Tomorrow' in 1971 niet als single uitgebracht in Engeland. Het verschijnt pas in 1972 als b-kant voor 'Little Bitty Pretty One'. Uiteraard zal dit nummer in 1987 worden gecoverd door UB40 en dat is hoe ik de plaat leer kennen. Tot een paar jaar geleden wist ik niet eens dat het origineel van The Jackson 5 was. In de tijd van de kraakkroeg in Zwolle en de tweede minidisc-speler heb ik een 'feest'-minidisc samengesteld waar 'Maybe Tomorrow' van UB40 onderdeel van uit maakt. Toch moet ik die versie meteen vergeten als ik zaterdag omver wordt geblazen door het origineel. The Jackson 5 heeft in 1969 een zevenjarig contract bij Motown. Als het afloopt in 1976 trekt de groep naar Philadelphia en tekent bij Epic. Zullen we de rest dan echt maar als geschiedenis af doen?

Lang zullen ze nog eens spelen: Loaded Honey

'Ik heb in juli en augustus getwijfeld of ik zo nu en dan de platenspelers op 33 toeren moet laten draaien'. Dat is één van de laatste zinnen in 'Lang zullen ze spelen' van 19 november. Ik heb het dan over 'Love Made Trees' van Loaded Honey, een album dat vorig jaar juni is uitgebracht en dat ik pas tijdens de korte break in oktober écht leer kennen. Het is de dinsdagmiddag in Duitsland dat ik het album voor het eerst integraal draai en van de ene in de andere verbazing val. Ik heb tot dan toe steeds wat losse nummers gehoord maar het album imponeert als een geheel. Sinds december duikt hij weer op bij Juno en de elpee gaat in en uit het boodschappenmandje bij iedere bestelling. Dan ben ik donderdag bezig met de 'Singles round-up' en moet ik iets checken op de site van Juno. De bookmark is rechtstreeks naar de pagina met dit album en dan zie ik dat Juno nog drie op voorraad heeft. Die wordt dus ter plekke gekocht. Het album is vanmiddag bezorgd maar zit nog altijd ingepakt. Ik wil vanavond opnieuw schrijven over het album, iets recht zetten uit het vorige bericht en ga hem eerst digitaal beluisteren vanaf mijn mp3-speler. Het gaat dus om 'Love Made Trees' van Loaded Honey (Vetra, UK, 2025) en Juno heeft er nog twee op voorraad...

In 'Lang zullen ze spelen' heb ik me vooral gericht op de informatie die er bekend is over dit ietwat mysterieuze duo. Ik lees ergens dat de storm op gang komt en dat er signalen zijn dat de leden wel eens hun dagelijkse werk aan de kant moeten zetten om de band op poten te houden. Dat is een goed teken want 'Love Made Trees' verdient het om ontdekt te worden. Wil ik een fout recht zetten? Ja, ik schrijf daar dat de vertraging in 'Cisco Bay' is, maar dat is niet juist. Dat moet 'Lessons' zijn. Ik heb afgelopen week een paar afzonderlijke videoclips gekeken, maar het lijkt alsof het een complete film is. Toch nog maar eens voor gaan zitten om alle clips te bekijken, hoewel ik niet zo van de videoclips ben. 

Als ik in oktober dit album opzet na een koffiestop in Georgsdorf weet ik even niet meer de aanleiding te herinneren. Ik denk het eerste aan een film waarvan dit de soundtrack moet zijn. En, ja, 'In Your Arms' klinkt meteen als een filmhuis-soundtrack. Pas bij het derde nummer ontdek ik dat het de elpee is die ik geregeld heb gezien bij Juno en waarbij ik zelfs heb getwijfeld om hem te kopen. Deze middag hoor ik de vertraging maar verwonder ik me ook bij een nummer als 'Tokyo Rain'. Saint Etienne in een neo-soul sausje. 

'In Your Arms' grenst meteen aan de 'lowrider soul' met het lome tempo, de falsetto-achtige leadzang en de koortjes. Knap dat ze dit samen hebben gemaakt. 'Don't Speak' is meteen een aardappeltje anders en het is duidelijk dat dit niet één deuntje wordt voor een uur. 'Don't Speak'  klinkt als een Eugene Record-productie uit de vroege jaren zeventig, maar dan zonder de psychedelische fratsen. Het geestverruimende van 'Don't Speak' zit hem in de goed uitgekiende zangarrangementen en het mierzoete orkest op de achtergrond. Ik heb tot vanavond altijd geloofd dat het nummer 'Do you really care' of iets dergelijks moest heten en verbaas me altijd over wat ze op een gegeven moment zegt. Dat blijkt dus 'Don't speak' te zijn. 'Cisco Bay' heeft een hoog 'feelgood'-karakter en is ideaal voor de zeer warme zomerdagen. 'Lessons' heb ik hersteld in de tweede alinea. De stemmen zijn door een multitrack gehaald en die van de zangeres zit dicht tegen een falsetto aan. Het nummer is bijna afgelopen als opeens de schakelaar wordt omgegooid en het nummer een stuk langzamer 'loopt' met de stemmen 'lager'. Misschien een knipoog naar de Chicano-dj's die dikwijls doowop-platen nóg trager laten lopen. 'Bullets' zou zomaar een grote hit kunnen zijn, ware het niet dat er een vreemd elektronisch effect doorheen loopt dat het net weer minder gelikt maakt als dat het lijkt. Voor de video van 'Over' loopt een rouwstoet door de woestijn. Compleet met een groepje nonnen dat ik ook voorbij heb zien komen in de clip van 'Cisco Bay'. 'Over' is een pure ballade waarvan de mannelijke achtergrondzang iets heeft van een 'Big City'-sound uit de vroege jaren zestig. Een magisch samenspel dat klinkt als hele obscure sixties. En dan is het ook echt voorbij? Nee hoor, een kwestie van de schijf omdraaien naar kant twee. 

Wat zou er eerst zin geweest? Het liedje of de band? De tweede kant trapt af met 'Loaded Honey' en is erg poppy maar ik vind het wel passen in het totaalbeeld. Het intro van 'Tokyo Rain' klinkt als een sample van een oudere disco-plaat maar ik vermoed dat het een gimmick is. Dit is zo'n nummer waarbij ik Saint Etienne-vibes krijg en dat is een goed teken. In 'Really Love' is het weer de traditionele rolverdeling, alleen heeft de groove nu iets van een funky ondertoon. 'Only Gonna Let You Down' klinkt alsof het zou zijn uitgekomen op Daptone. Slotstuk 'Hello Stranger' klinkt daarentegen alsof het in de vroege jaren zestig is opgenomen in een garage en uitgebracht op krakkemikkig vinyl. Dat op een gegeven moment ook zeer hard en abrupt wordt stopgezet. Wat me dan opnieuw verbaast na het beluisteren van het integrale album: Is dit echt in elkaar gezet door twee mensen? Een jongedame en een jongeheer van dat rare eiland waar ze bonen eten als ontbijt? 

Jullie begrijpen het hopelijk? Als ik superlatieven tekort kom bij een digitaal album dan moet ik het eigenlijk ook wel op vinyl hebben. Sommige vrienden zeggen dat het al veel eerder had moeten gebeuren, maar de elpee gaat zijn intrede maken in 'Do The 45'. Ik ben zelfs van plan om mijn oude 'Play that full album white boy'-rubriekje uit 'Afterglow' van stal te halen. 

Diagonaal zeven letters: Maandag 23 maart

'Hee buurman', klinkt het als ik mijn fiets parkeer voor de deur om de boodschappen binnen te zetten. Buurman is na het overlijden van mijn lieve oude buurvrouw in het huis komen wonen en ik heb geregeld een praatje met hem. Hij speelt overdag veel piano en, ja, ik heb wel eens stiekem naar hem zitten luisteren. Verder mag hij graag in de omgeving fietsen. Ik vertel hem dat ik net 'een rondje' heb gedaan en zijn reactie is: 'Nou, dat is nog wel een flink eindje'. Ik haal mijn schouders op want ik beschouw het als mijn achtertuin en een beetje functioneel toeristisch fietsen. Of toeristisch functioneel. Ik heb vanmiddag twee duidelijke boodschappen: Koffiefilters en dampvloeistoffen. Ik besluit dan om de laatste in Diever te halen en vanuit daar toeristisch te fietsen naar Dwingeloo. Afhankelijk van wat ik meeneem, kan ik eventueel nog verder de toerist gaan uithangen. Welnu, jullie zullen me niet horen klagen, maar ik vind de wind iets aan de frisse kant en dus wordt het niet heel spectaculair. Buurman vindt het een flink eind fietsen en ach... misschien kan ik er ook wel een verhaaltje uit persen. Laten we het eens proberen!

De afgelopen maanden is een deel van de Dorpsstraat nieuwe bestrating gekregen. Het betekent dat ik moet om fietsen om naar Havelte te gaan. Is dat erg? Nee hoor! Via de Woerthe langs de schapen, ezels en paarden is best een feestelijk begin van de dag voor mij. Nu de Dorpsstraat weer helemaal toegankelijk is, mis ik het stukje wel eens en fiets het geregeld naar huis. Vanmiddag heb ik eerst het idee om gewoon via de Postweg te gaan, maar krijg opeens zin om via het fietspad naar Wapse te gaan. Het is daarna wel een beetje gek Diever binnen fietsen, maar ach...? Ik kan bij het Booyveen ook altijd rechtsaf gaan en richting Wittelte. Enige spelbrekers kunnen de hooglanders zijn. Ik ben nog maar net op het fietspad als ik even verderop een dier zie staan met een erg fraaie kapstok op zijn hoofd. Ik zal pal achter het dier moeten langs fietsen. Risico is dan wel dat ze verderop lomp op het fietspad staan en ik nog eens langs deze wandelende kapstok moet fietsen. Dan toch maar gewoon de Weg Achter De Es af en via de Postweg naar Wittelte. Ach, dat verveelt ook nooit! Naar Diever gaat het dus zo rechtstreeks als je het wil hebben. Bij de Primera haal ik twee flesjes vloeistof en stap dan weer op de pedalen. Volgende stop is Dwingeloo. 

Het dreigt even een rechtstreekse fietstocht te worden maar ik bedenk me bij Dieverbrug. Langs de Dieversluis en aan de overkant van de Rijksweg een aardig stukje op weg naar Wittelte. Dan kun je links een fietspad in. Ik trek de lijn door en ga door een stuk bos om uit te komen tegenover het landgoed Klaver Drie tussen Wittelte en Dwingeloo. Volgende week donderdag en vrijdag is Dwingeloo voor een goed deel afgesloten want 'we' hebben dit jaar de Passion in onze gemeente. Ik hoop die donderdag op fraai weer want ik wil mijn alcoholvrije verjaardag wel weer eens vieren met wat fietsgeweld. Ik haal mijn boodschappen bij de Albert Heijn in Dwingeloo en fiets dan richting het Dwingelderveld. Ik drink een pak melk en eet een paar broodjes die ik bij de super heb gehaald en fiets dan langs het Drentse Huis de bossen in richting Ansen. Als ik het bos uit kom, ga ik meteen links en steek over naar de Anserdennen. Hier heb ik vorige week zondag ook nog gefietst, alleen ben ik dan een afslag te vroeg. Nu ga ik wel via het gewenste pad terug en kom uit halverwege Witteveen. In die tussentijd ben ik het Theehuis gepasseerd dat jullie op de bovenstaande foto kunnen zien. Ik fiets Witteveen af en kom halverwege Ruinen en Ansen uit. In Ansen ga ik nu weer eens via de Voorlanden want dat vind ik uiteindelijk het mooiste fietsen. Ik ga ditmaal ook over Rheebruggen terug naar Uffelte. Een heel eind? Ik ben wel iets verrast als ik zie dat ik drie uren ben weggeweest, maar dan opnieuw... ik heb het lekker 'easy' gedaan en ik heb tweemaal heel ontspannend op een bankje gehangen. 

*Radiolinks 21 en 22 maart

Het nuttige met het aangename verenigen? Of is het gewoon beide keren het aangename verenigen? Feit is dat ik mijn radioshows en met name 'Do The 45' naar 'buiten' wil hebben en dus voel ik nog steeds wel de plicht om de linkjes hier te delen. Zo 'funky' als dat ik het in het begin heb gedaan, wil ik het niet meer doen. Zolang 'Rondje gebak 70s' loopt, zal ik daar de link plaatsen van vrijdagavond. Later zullen de drie radiolinks in één bericht terecht komen. Zo ook bij 'Do The 45' van gisteren en 'The Vinyl Countdown' van vanavond. Uiteraard moet ik de laatste nog doen en weet ik op voorhand nog niet wat er allemaal voorbij gaat komen in de show. Het houdt in dat ik het bericht na de show nog eens aanpas met een overzicht van de bands en artiesten die ik vanavond heb gedraaid én de link naar de radioshow. Nog meer aangenaams? Ach waarom zet ik mijn AI-kunsten niet in voor een illustratie. Hoewel ik AI goed heb getraind om mezelf weer te geven (ook al ben ik in geval van AI naar de kapper geweest), op het gebied van de platen en dj-kunsten moet ik het juiste prompt nog zien te ontdekken. Vooralsnog krijg ik alleen 12" of héle kleine plaatjes. Ik heb op moment van de foto ook een zekere koffiebehoefte want ik sta achter de draaitafel en gebruik blijkbaar de naalddruk als pitch control. Enfin, het kan wel voor vandaag! 

'Do The 45' van gisteren is eigenlijk een aanvulling op de show van vorige week. Veel andere kanten van 'double-siders' uit de afgelopen weken. Ik ben in eerste instantie van plan om een paar 'nieuwe' aanwinsten te draaien en voor de rest heruitgaven, maar als ik door mijn tijdelijke Blauwe Bak ben gegaan, heb ik al bijna veertig. Een stapeltje van maanden geleden vult de rest aan. Van 'Do The 45' geef ik wel even de volledige speellijst weer. De show kun je hier beluisteren. 

Uur 1
1. Little Bit O'Soul - The Music Explosion (Stateside, UK, 1967)
2. No Particular One - Jesse Boone & The Astros (Contempo, UK, 1965/1973)
3. Reaching For The best - The Exciters (20th Century, UK, 1975)
4. That's How It Is - Woman (Shock, US, 1971)
5. Love Was Made For Two - Gladys Knight & The Pips (CBS, UK, 1981)
6. Sweet Power Your Embrace - Diplomats Of Soul ft. Incognito & Vanessa Haynes (Expansion, UK, 2015/2025)
7. Let's Take Our Time - Durand Jones & The Indications (Colemine, US, 2026)
8. Perdoname - The Altons (Penrose, US, 2025)
9. I Like What You're Doin' - The Fawns (RCA, US, 1971)
10. Am I Enough - Mic & Ricky (PPU, US, 2025)
11. That's A Bad Thing To Know - Bobbettes (Action, UK, 1972)
12. All Over The World (edit) - Chuck Janckson (Motorcity Films, UK, 1999)
13. Panther - Mr. Thelonious (Solo 500, US, 2026)
14. Coz I'm Ready - Lenny & The Illustrators (Riker, UK, 2025)
15. Gonna Find A True Love - Patterson Twins (Acid Jazz, UK, 1978/2026)
16. Mr. President - Pilgrim Jubilees (Peacock, US, 1971)

Uur 2
1. Time Will Pass You By - Tobi Legend (RK, UK, 1968/1979)
2. She's A Heartbreaker - Gene Pitney (Stateside, UK, 1968)
3. Soul Serenade - Gloria Lynne (Fontana, US, 1964)
4. Please Don't Leave Me - Radiants (Chess, US, 1963)
5. If There's Anything Else You Want - Roddie Joy (Red Bird, US, 1966)
6. Jenny Take A Ride! - Mitch Ryder & The Detroit Wheels (Stateside, UK, 1965)
7. Little Things Can Make A Woman Cry - Freddie Paris (Stardust, Canada, 1967/??)
8. On This Side Of Goodbye - The Righteous Brothers (Verve, US, 1966)
9. Lonely Days, Lonely Nights - Don Downing (People, UK, 1973)
10. Spouge Rythm - Springer & The Barons (Wirl, Barbados, 1974)
11. Here I Am - Al Green (Motown Yesteryears, US, 1972/1982)
12. Maybe Tomorrow - The Jackson 5 (Tamla Motown, Holland, 1971)
13. Trouble - Cold Diamond & Mink (Timmion, Finland, 2026)
14. Gabriel - Romero Bros. (Echo Chamber, UK, 2026)
15. Lost & Found In Sielce - Penza Penza (Funk Night Fields, US, 2025)

Uur 3
1. My People - Echoes Of Soul ft. Shelley Nelson (Boogie Back, UK, 2025)
2. Are You Ready - Big Lee Dowell & The Cannonballs (Cannonball, Italië, 2017)
3. Sha-La Bandit - Delores Hall (RCA Victor, US, 1973)
4. Tomorrow - Willie Hobbs (Bandit, US, 1975)
5. So Good - Barbara Lynn (Jai Alai, Spanje, 1994/2026)
6. A Sua Diversão - Ana Frango Elétrico (Psychic Hotline, US, 2025)
7. Canto Chorando - Dalila (Mr. Bongo, UK, 1969/2018)
8. Can't Let Go - Ol' June & The Ashburns (LRK, UK, 2026)
9. River Deep Mountain High - The Supremes & Four Tops (Tamla Motown, Holland, 1971)
10. Dido - Names & Faces & Sylvian Cedia (Twa Twa, Suriname, 1974)
11. Humpty Dump - The Vibrettes (Break & Beats, UK, 1969/2015)
12. A Change In My Life - Cynthia Richards (Melrose, Jamaica, 1977)
13. Not Today - Thee Marloes (Big Crown, US, 2025)
14. Drug Crazed London Hippies - Cheeba's Funky Rock Ensemble (Echo Chamber, UK, 2026)
15. Disco Life - Say She She (Karma Chief, US, 2026)

Hieronder komt vanavond het verhaal over 'The Vinyl Countdown'. 'Live' luisteren mag ook altijd, dat is mogelijk vanaf 23.00 uur onze tijd. En voor het geval jullie het gemist hebben, het kan via deze link opniuew worden beluisterd. Totaal 46 singles van 1951 tot en met 1990 en de volgende bands en artiesten. 
Jaren 50/60: The Bell Notes, The Bell Ringers, Tony Bennett, Brook Benton (2), Dave Berry, Cilla Black, Blood Sweat & Tears, Frida Boccara, Bonzo Dog Band, Booker T. & The MG's (2), Ken Boothe en Alan Bown. 
Jaren 70: Sweet (2), Sweet Sensation, Sylvester, Teach In, Mieke Telkamp, 10cc, Thin Lizzy, Nicky Thomas, Three Degrees (2), Three Dog Night (2) en Thunderthighs. 
Jaren 80: Kieran McHugh, Meco, Randy Meisner, Mel & Kim, Men At Work, Men Without Hats, Stephanie Mills, Joni Mitchell, Eddie Money, Monsoon, Monyaka, Gary Moore & Phil Lynott, Motorhead, Alison Moyet, Nadieh, Neville Brothers, Booker Newbury III en Wayne Newton. 

De jaren zeventig-bak gaat vrijdag op herhaling in de 'Spirit Of The Seventies' en dus ook in 'Rondje gebak 70s'. 

*Rondje gebak 70s: Bak 13

De meteorologische start van de lente en op het eerste gezicht valt het niet tegen. Toch moet ik bekennen dat ik het vanmiddag erg koud heb gehad. Ik ben nog altijd dankbaar dat ik een overhemd onder mijn bomberjack heb. De jas is goeddeels los geweest vanmiddag maar ik had het overhemd vanavond zeker gemist! Ik ben eigenlijk compleet gaar en moet straks mijn nachtverblijf opzoeken. Werk aan de winkel in de komende weken want de woningstichting gaat onderhoud uitvoeren aan mijn hutje. Bovendien woon ik hier bijna tien jaar en was ik al van plan om eens een grootschalige opruiming te houden. Dat moet nu dus in de komende drie weken gaan gebeuren. Ik heb de show vanavond op mijn tandvlees gedaan maar niets dan lof na afloop en dus denk ik dat het wel goed is gekomen vanavond. Hier is alvast de link naar de show. 

De dertiende bak bevat 135 singles en ik zie nu dat Jimmy James & The Vagabonds de bak besluit met 'I'll Go Where Your Music Takes Me'. Ik dacht dat dit 'Take My Heart' van Jacky James was. De eerste in de bak is 'Magic Mary' van Holland. De formatie uit de midden jaren zeventig wel te verstaan. De gelegenheidsgroep uit 1970 van 'Hans Brinker Symphony' is de laatste in de twaalfde jaren zeventig-bak. Ik ga weer even de bands en artiesten noemen met drie of meer singles in deze bak. 

The Hollies (13), Honey Cone (3), Jimmy Bo Horne (4), Hot Chocolate (10), Houseband (3), Hues Corporation (4), Engelbert Humperdinck (3), Les Humphries Singers (6), Brian Hyland (3), Isley Brothers (4), Terry Jacks (3), Michael Jackson (3), Jackson 5 (8 + 1 als Jacksons) en J.A.L.N. Band (3). 

De top tien ziet er als volgt uit. 

10. Vehicle - The Ides Of March (1970)

9. Dance Across The Floor - Jimmy Bo Horne (1978)

8. Temma Harbour - Mary Hopkin (1970)

7. Summer Breeze - The Isley Brothers (1974)

6. Man From Manhattan - Eddie Howell (1975)

5. Gypsy Woman - Brian Hyland (1971)

4. Young And In Love - The Internationals (1977)

3. I'm Down - The Hollies (1975)

2. Every 1's A Winner - Hot Chocolate (1978)

1. It's Different For Girls - Joe Jackson (1979)

The Hollies, Hot Chocolate en The Isley Brothers hebben een tweede nummer in de show. Voor de rest kun je muziek verwachten van Holland, Jake Holmes, Honey Boy, Hot Butter, Humbug, The Les Humphries Singers, Marsha Hunt, Husky, If, Julio Iglesias, Impressions, Inner Circle, Iron Butterfly, Jackpot, Jackson 5, The Jags en The Jam. 

Singles round-up: maart 7

Eigenlijk doe ik liever niet meer dan twee berichten op een dag, maar ja... de Week Spot had ik gisteren moeten doen. Dan blijf ik steken in een film op Youtube en valt het me tegen dat ik niet méér kan vinden over Don Downing. Straks ga ik jullie even op sleeptouw nemen langs de plekken die ik vanmiddag heb bezocht, maar... laten we het eerst eens hebben over Baz. Mijn Schotse maat en vast luisteraar van Wolfman Radio. Baz is overigens niet zijn echte naam, daar doet hij nogal geheimzinnig over, maar hij heeft een talent voor typetjes spelen. Het schijnt dat zijn imitatie van Basil uit 'Fawlty Towers' zó goed is dat zijn maten hem Baz zijn gaan noemen. Ik heb overigens ook aan Baz te danken dat ik weer terug ben op Facebook. Hij heeft een oude account liggen van een acteur. Die heeft hij leeggehaald en de inloggegevens naar mij gestuurd. Het is een paar weken geleden als Nazareth voorbij komt in mijn show en Baz opmerkt dat hij 'Bad Bad Boy' heeft liggen. De Engelse Mooncrest? Die heb ik nog niet. Baz stuurt opnieuw een pakketje toe en nu met twee extra singles die ook best de moeite waard zijn. Daar begin ik vandaag mee. 

* The Goodies- Father Christmas Do Not Touch Me (UK, Bradley's, 1974)
Mijn radiocollega Lee gaat tien jaar geleden even door een vinyl-revival. Hij trekt 'charity shops' leeg met vooral platen uit zijn jeugd. Deze digitaliseert hij op een afschuwelijke manier, zo'n rechtstreeks usb-pickup-geval uit China. Een paar jaar later is hij het zat en doet hij de platen weer van de hand. Naar het schijnt heeft hij toen deze van The Goodies naar Baz gestuurd. Hij is zeer welkom want deze ontbreekt in de collectie. Het is 'Glory Glory Hallelujah' maar dan met een heerlijke dubbelzinnige tekst over een handtastelijke kerstman. Het is in Engeland een dubbele a-kant met 'The Inbetweenies' op de keerzijde. Dat is een parodie op de Bay City Rollers en geschikt voor de overige 51 weken per jaar.. 

* Nazareth- Bad Bad Boy (UK, Mooncrest, 1973)
Ik heb deze single op de Duitse Philips en de Engelse Old Gold-heruitgave maar klinkt nergens zo fijn als van de stokoude Mooncrest. Niet in de allerbeste staat maar hij kan ermee door. Het blijft een knalnummer!

* Thompson Twins- Don't Mess With Doctor Dream (UK, Arista, 1985)
Baz heeft een verleden als kok en banketbakker maar heeft ook in een kunstgalerie gewerkt. Hij heeft tal van beroemde personen ontmoet en kan daar heerlijk over vertellen. Een legendarisch verhaal mét foto is de dag in 1984 dat hij het ontbijt mag klaar maken voor Thompson Twins. Vanwege dit gegeven heeft hij deze single toegevoegd en die is meer dan welkom! Ik heb al de Duitse maar die is niet smetteloos. Bovendien klinkt een Engelse persing zoveel beter!

Dan de fietstocht. Waar gaan we heen? Ik speel enige tijd met Beilen en denk dan aan Pesse en Hoogeveen. Als ik de fiets uit de schuur haal, weet ik het nog altijd niet zeker. In ieder geval geen Beilen. Het wordt Hoogeveen of Ruinerwold. Ach, ik kan best eerst naar Ruinerwold fietsen en desnoods een eindje in de richting van Hoogeveen. De jas gaat los over het t-shirt en de muziek op de oren. In Ruinerwold voelt het alsof ik 'close' ben bij één van de singles. Toch zit de sorteerder eveneens op Discogs en zal de single ook hier nier beneden de honderd euro gaan. Ook een paar aanvullingen op de jaren zestig waaronder 'Road Runner' van The Pretty Things. Zou er nog meer zijn? 'Midnight To Six Men', 'Cry To Me' of 'Come See Me' misschien? Ik moet het in de gaten houden. Vanuit de kringloop heb ik nog altijd geen plan en fiets eerst door Blijdenstein. Dan ontstaat het idee. Laten we via de Weidenweg naar Broekhuizen fietsen. Bij Weerwille de weg oversteken en via Koekangerveld gaan. Desnoods een stukje door het bos en anders de weg oversteken naar Ruinen. Het wordt het laatste. Weer eens via Oldehave gefietst. Dat is lang geleden. In Ruinen doe ik boodschappen en neem ook iets mee te eten en te drinken. Ik wil eerst naar de molen maar besluit dan het bankje op te zoeken waar ik vorige week maandag de dorst heb gestild. Daarna via Ansen weer terug naar huis. Geen spectaculaire kilometers maar wel genieten! Ik ga beginnen met de dubbele singles. 

* Bay City Rollers- Summerlove Sensation (NL, Bell, 1974)
* Alvin Cash- The Ali Shuffle (Spanje, Zafiro, 1977)
* The Cats- Sure He's A Cat (NL, Imperial, 1967)
* Alan Price Set- Hi-Lili Hi-Lo (NL, Decca, 1966)
* Jim Reeves- He'll Have To Go (Australië, RCA, 1960)
* Santana- She's Not There (NL, CBS, 1977)
Bay City Rollers heb ik al in de Duitse persing. Alvin Cash heb ik ook al maar niet in deze Spaanse Zafiro. The Cats moet een upgrade worden en daarvoor moet ik het plaatje even opzetten. Ja, deze klinkt beter dan mijn oude. Ik hecht waarde aan 'hartjes' en in dat kader gaat Alan Price Set een kleine upgrade worden. Jim Reeves lijkt Engels maar blijkt Australisch te zijn. Santana heb ik nog niet met fotohoes. Nu dan de overige acht. 

* Circus- Beer Or Sangria (NL, Negram, 1974)
Er staat een jongeman te bladeren in de singles en hij zoekt voornamelijk Hollandstalig. Jammer, want anders had ik zeker 'Huilen Is Voor Jou Te Laat' van Corry & De Rekels meegenomen. Het hoort gewoon in de collectie en deze is met de fotohoes. 'Beer Or Sangria' zou anders ook zomaar een piratenhit kunnen worden in 2026? Ook bekend als 'Geen Bier Maar Karnemelk' van Evert Van Der Pik. 

* The Duke Of Burlington- Indian Fig (NL, Pink Elephant, 1971)
Eigenlijk de b-kant van 'Clapping Wings'. De single is tweemaal uitgebracht in ons land. Eerst met 'Clapping Wings' als a-kant op het zwarte label en een paar maanden later met verwisselde kanten en rose labels. Helaas is 'Indian Fig' geen tweede 'Flash'. Het is een wat flauw instrumentaal nummer met mondharp. 'Clapping Wings' lijkt griezelig veel op 'House Of The King' van Focus maar dan nét even anders. Het is de betere van de twee!

* Ruud Gullit- Not The Dancing Kind (Duitsland, WEA, 1984)
Tenminste... ik denk dat ik deze nog niet heb? Nee, goed gegokt! Altijd een leuke single gevonden. 

* Zemda Jacks- Earthquake! (UK, Magnet, 1975)
Pete Shelley tekent voor de productie en Jacks is later één van de zangeressen uit Silver Convention. 'Earthquake' geeft me een 'Dokter Bernard'-gevoel om ene of andere reden. Dreigende geluiden en ik denk dat Zenda's stem erg in de buurt zit van Bonnie. Het is echter een knipoog naar George 'Shadow' Morton en zijn meidengroep-producties uit de midden jaren zestig. 

* Supremes & Four Tops- River Deep, Mountain High (NL, Tamla Motown, 1971)
Hoezo 'close'? Ik heb een jaar geleden al het vermoeden dat ik erg dicht in de buurt ben van 'A Taste Of Honey'. Engelsen betalen grif vijfhonderd euro voor deze single die alleen in ons land is uitgebracht. De laatste keer op Marktplaats is het ook niet beneden de honderd. Deze mag wat mij betreft de Blauwe Bak in, hoewel 'River Deep Mountain High' niet het meest soulvolle nummer ooit is (in mijn beleving) en de uitvoering door de beide groepen matig is. 

* Topaz- Christmas (NL, CBS, 1971)
Wisse Scheper komt uit Drachten en George Snijder heeft gespeeld bij Pugh's Place uit Leeuwarden en toch opereert de band vanuit Groningen. Chris Hinze produceert de plaat en 'Christmas' klinkt niet heel erg kerstachtig hoewel de tekst wel gaat over dit feest. Het is een progressief rockgeluid met fluit. Toch nog een klein stukje 'Stille Nacht' tot besluit. 'Who Are You' op de flip dan. Ook een lekker progressief geluid. Best een bijzondere single. Jan Prins is ook lid en hij heeft in 1968 een single gemaakt als Prince John die ik eveneens in de verzameling heb. 

* De heer Valk- De Oude KNIL-er (NL, Durlaphone, 1965)
De eerste singles van The Cats zijn op Durlaphone en dat trekt meteen mijn aandacht. De heer Valk blijkt een comedian te zijn van Molukse komaf. Hij is bekend van een radioprogramma voor de Indische gemeenschap en die hebben zich vast een deuk gelachen om deze man. De plaat is brandhout en het niet meer dan een novelty en de nieuwsgierigheid naar het Durlaphone-label. Buiten The Cats heeft het nog één Engelstalige popsingle uitgebracht en voor de rest is het gewijde muziek en kleinkunst. 

* Larry Williams- Short Fat Fanny (België, Moonglow, 1957)
Ik weet niet of een schoonmaakbeurt hier gaat helpen want het stof zit er na 69 jaar bijna in gebakken. Het is lekkere oude rhythm & blues maar gewoon voor de Gele Bak. 

Singles round-up: maart 6

Het kan niet op deze maand? Ik heb gisteren al het plan om een 'Singles round-up' te doen met hagelnieuwe releases. Vanmiddag is echter ook een pakketje van drie uit Duitsland gekomen en die stop ik bij in dit bericht. Natuurlijk moet ik uit fietsen op deze middag, alleen is de richting lange tijd onzeker. Dan besluit ik opnieuw in Ruinerwold te kijken bij de kringloop en daarna een fietstocht eraan vast te knopen. Ditmaal met méér plezier dan een paar weken geleden. In Ruinerwold heb ik ook een stuk of twaalf gekocht maar heel veel 'dubbel' en hopelijk upgrades. Verder heb ik nog een paar liggen die ik vorige week van mijn Schotse maat heb gekregen en deze singles kunnen eveneens samen in een bericht. Ik begin vanavond echter eerst met de soul, daar zitten immers een paar singles bij die ik graag voor zaterdag wil leren kennen. Eerst vier van Juno, dan twee op het Jai Alai-label, twee proefpersingen en tenslotte de drie 'oudjes' uit Duitsland. De apparatuur kan aan. 

* Cold Diamond & Mink- Trouble (Finland, Timmion, 2026)
De huisband van het Timmion-label en de band die iedere productie de bijzondere sfeer mee geeft. Is dat interessant genoeg om zonder zang te horen? Dat weet ik niet echt. Wat ik wel weet is dat ik een grote fan ben van Emilia Sisco en 'Trouble' daar de aanstichter van is. Nu brengt Timmion ons een single met twee instrumentale versies van Emilia Sisco-liedjes en worden de instrumenten extra belicht. 'Trouble' werkt voor mij in dat opzicht. 'It Will Get Better' is eigenlijk 'It'll Get Better' en is de oorspronkelijke b-kant van 'Trouble' van Sisco. Ik moet bekennen dat ik die kant nooit heb uitgeprobeerd en ga het zeker nog eens doen. 

* Durand Jones & The Indications- Let's Take Our Time (US, Colemine, 2026)
Met Durand Jones ben ik voorzichtig geworden. Ik luister zondag naar dertig seconden van 'Let's Take Our Time' en beslis dan dat deze wel mag. Niet alles is even interessant van de band. Hoewel het vrij upbeat en opgewekt is, heeft het elementen van de 'lowrider' soul en dat is een subgenre dat ik erg goed kan waarderen. Plat geslagen zou het een soul-deuntje uit 1964 kunnen zijn met uitmuntende vocalen. Zo hoor ik Jones en zijn Indications dan ook het liefste. Het tracht soms té 'modern' te klinken maar dit is vintage van start tot finish. 'Flower Child' is eveneens lekker mellow op de b-kant en er bestaat zelfs een kans dat dit mijn favoriet gaat worden van de twee. 

* Mr. Thelonious- Panther (US, Solo 500, 2026)
Over 'fan' gesproken: Dit is de derde single van Mr. Thelonious dit jaar. Of... heb ik de eerste in december gekocht? Voor de Blauwe Bak loopt het jaar van december tot en met november. Ik heb zojuist ernstig gezondigd: Ik heb een elpee gekocht. Nu snel terug naar de singles. Mr. Thelonious beweegt zich op deze plaat in het gebied van Si Cheeba met een re-work van Ray Barretto op de keerzijde. Eerst dan 'Panther', een uitvoering van Manu Dibango's klassieker uit 1973. Een moddervette funky Afro-groove. Erg fijn gedaan maar ik draai het snel om naar 'Together' van Ray Barretto uit 1969. Dat klinkt erg ingetogen in vergelijking tot Si Cheeba maar het origineel van Ray Barretto komt wel goed uit de verf. Ik ben op voorhand al benieuwd naar het volgende dat Mr. Thelonious uit de bakken tovert en aan het vinyl toe vertrouwt. 

* Say She She- Disco Life (US, Karma Chief, 2026)
De zomer van 2023. Dezelfde periode als dat ik word geraakt door 'Trouble' van Emilia Sisco. Het is ook de tijd van Say She She. Drie dames die ongelooflijk leuke platen maken voor Colemine-offshoot Karma Chief. Dan verschijnt het langverwachte debuutalbum en, nee, daar kan ik niet aan wennen. De singles zijn de uitschieters. Bovendien heb ik een broertje dood aan politieke uitingen in de muziek en zeker als het over genderpolitiek gaat. Dat is nu juist de boodschap die Say She She gaat verkondigen en dan ben ik er wel even klaar mee. Nu dan een nieuwe kans voor Say She She? 'Cut & Rewind' is de eigenlijke a-kant maar die heb ik zondag al afgeserveerd. Het heeft op zichzelf best een aardige groove maar ik raak maar niet opgewonden van deze sound. 'Disco Life' is de b-kant en dat is meer wat het zegt op het etiket. Een moderne flashback naar de disco uit de late jaren zeventig en deze jas past Say She She altijd goed. Ik ben zondag een beetje overhaast te werk gegaan en heb per ongeluk knalroze vinyl aangeschaft terwijl hij ook op zwart vinyl is. Ach, het moet maar... 

* Romero Bros.- Gabriel (UK, Echo Chamber, 2026)
Het is afgelopen zomer. Echo Chamber komt opeens met groot nieuws en opeens worden we overspoeld door updates en aanbiedingen. Naar het schijnt heeft Si Cheeba van een liefhebber uit Argentinië gehoord over een lokale groep en opeens zijn er remixes, is er een compleet album beschikbaar en zelfs t-shirts en slipmats. Ik doe niet aan elpees, terwijl ik nét toch maar Loaded Honey heb gekocht. De bookmark naar Juno brengt me naar de pagina van Loaded Honey en dan zie ik dat Juno nog drie exemplaren heeft. 'Better safe than sorry' en dus heb ik de plaat net aangeschaft. Het album heeft een paar weken geleden een bericht gehad op Soul-xotica. Hier is het betreffende bericht. Een paar weken geleden komt Echo Chamber met het volgende nieuws op het gebied van Romero Bros.: Een nieuwe single. Officieel gaat deze pas eind april verschijnen maar ik bemachtig weer 1 van de 3 proefpersingen. 'Cravo E Canela' is de eigenlijke a-kant en dat is een nieuwe remix van een albumtrack. Ik vind deze iets té druk aan mijn oren. 'Gabriel' heeft daarentegen een single-edit gekregen op de b-kant. Dat is mijn favoriet van de twee. Ietwat elektronische latin met een overtuigende zangeres. Ik zou er geen elpee van kopen, maar een single is precies genoeg. 

* Ol' June & The Ashburns- What's Her Name (UK, LRK, 2026)
Morgen (vrijdag 20 maart) verschijnt de single dan officieel en daarmee zijn alle vier proefpersingen van LRK nu een feit. James Holvay, Denver Cuss, The 7:45's en nu Ol' June & The Ashburns. 'What's Her Name' is soul met hoofdletter S. Het benadert het geluid van enkele Colemine-bands zoals Durand Jones & The Indications op de betere momenten. 'Can't Let Go' is iets meer upbeat en neigt qua stijl, niet noodzakelijk in de zang, naar Marvin Gaye. Ik vrees dat ook dit, net als bij Denver Cuss, mijn favoriete kant gaat worden van de single. 

* Barbara Lynn- So Good (Spanje, Jai Alai, 1994, re: 2026)
* Ann Peebles- Nobody But You (Spanje, Jai Alai, 1992, re: 2026)
Ik heb het recent nog eens gedacht: Zou Alex nog iets doen met Jai Alai? Hij lijkt druk te zijn met het uitbrengen van EP's en LP's op Soul 4 Real en de laatste Jai Alai lijkt jaren geleden. Dan presenteert hij opeens twee singles tegelijk. Jai Alai specialiseert zich in nummers die nog niet eerder op single zijn uitgebracht of zelfs helemaal niet op vinyl. Dat geldt ook voor de opnames op deze twee singles. Twee veteranen uit de soul. In de begin jaren negentig maken deze zangeressen cd's want ja... vinyl is iets uit een ver verleden en je moet meegroeien. De Ann Peebles-single is iets aan de bluesy kant. Niet onaardig maar ook niet heel bijzonder. 'So Good' van Barbara Lynn dekt echter de lading. Barb heeft een speciaal stemgeluid dat ruim dertig jaar later nog altijd staat als een huis. Okay, het is moderne soul, een beetje pre-r&b zoals je wilt, maar dit is een overtuigende performance van Lynn. Het is van eenzelfde hoge kwaliteit als 'You'll Lose A Good Thing' en 'This Is The Thanks I Get'. Maar nu ga ik dan toch echt grasduinen in eeh grijs verleden... 

* Roddie Joy- If There's Anything Else You Want (US, Red Bird, 1966)
De Week Spot van vorige week is de inspiratie om deze single weer eens op te zoeken. Dan zie ik een exemplaar bij Jörg. Herinneren we hem nog? Jörg is een Duitse dj waarvan ik in 2013 en de jaren erna veel platen heb gekocht. Hij heeft de cash opgegeven zoals het lijkt en ook doet hij geen geluidsclips meer bij zijn platen. En dus is het een gok.... Roddie Joy op styreen in VG+, maar het is goudeerlijk. De plaat klinkt stevig en de kraakjes hoor je alleen in het begin en aan het eind. Verder is het label niet 'Mint', maar ach... daar heb ik nooit veel om gegeven. Buiten de elpee van Loaded Honey en de vangst in Ruinerwold heb ik vanmorgen ook een 'big want'  aangeschaft via Discogs. Ook in VG+ op styreen. Als die even goed is als deze, dan teken ik ervoor!

* Al Green- Here I Am (US, Motown Yesteryears, 1972, re: 1982)
Een beetje een novelty voor mij. Toch schijnt het dat Motown Yesteryears een flinke hoeveelheid Al Green-singles heeft uitgebracht in de vroege jaren tachtig. Of er oorspronkelijk een distributie was van Hi door Motown of dat het komt door de verkoop van Hi omstreeks 1978? Dat weet ik niet. De eigenlijke a-kant is 'For The Good Times' maar ik ga dan toch liever voor 'Here I Am'. Het blijft smullen!

* Gloria Lynne- Be Anything (US, Fontana, 1964)
Ik word verlekkerd door het fotohoesje maar die zit uiteraard niet bij de single van Jörg. 'Be Anything' is een pure ballade en weinig soul. De b-kant heet 'Soul Serenade' en is dat...? Ja, dat is de oervorm van de latere 'Soul Serenade'. Een beetje jazzy qua zang maar wel met de hook van de 'serenade'. Zonder meer de betere kant van de twee, ook al is het een novelty en voor twee euro een kassakoopje.