Singles round-up: april 7

'Heb jij de sleutel?'. Mijn collega Ali staat buiten het pand te wachten. De sleutel hangt toch in het kastje? Nee, daar hangt hij niet. Hij heeft meerdere malen een collega geprobeerd te bellen en krijgt steeds de voicemail. De voorvrouw viert weekend en heeft haar telefoon ook uit staan. Jammer maar helaas, maar ik kan niet bezorgen. Onderweg naar de stad kom ik een andere collega tegen en dan is de reconstructie vrij eenvoudig gemaakt. We hebben een sleutel met een code in het kastje maar één collega is chauffeur en heeft het eveneens aan zijn sleutelbos. Collega heeft de zaak geopend met de sleutel uit het kastje en is gaan koffie drinken. Later heeft de chauffeur afgesloten met zijn eigen sleutel en ligt de sleutel uit het kastje op de koffietafel. Enfin, wat gaan we doen? Nou, het is erg mooi op tijd en dus kan ik wellicht vandaag eens flink door de singles bij Groenendijk? Ook dat loopt iets anders dan gepland. 

'Ik heb ze allemaal weg gehaald. Ik had er schoon genoeg van'. Ik ben twee weken geleden bij Groenendijk geweest en ontdek dan ter plekke dat er een single van Heintje in het fotohoesje zit van The Motions. Hij vloekt hartgrondig. Het schijnt dat hij een jukebox-eigenaar in de zaak heeft gehad die uren heeft doorgebracht. Tot zijn verbazing verlaat de man de zaak met een paar singles van Heintje. Wat blijkt? De man is niet geïnteresseerd in de fraaie fotohoesjes en wil de singles zo goedkoop mogelijk hebben. Hij verwisselt ze dus met singles van Heintje uit de eurobak. Wat is er met alle singles gebeurd? 'Die staan weer bij me thuis. Je mag wel eens langskomen'. Dat gaan we zeker nog eens doen! Hij heeft helaas ook de singles van een euro mee naar huis genomen, maar heeft het afgelopen week niet kunnen laten. 'Ik heb een paar singles ingekocht maar vooral geestelijk repertoire'. Laat toch maar even kijken nu we er zijn? Dat blijkt opeens best interessant geestelijk repertoire te zijn en een welkome aanwinst in de verzameling. De meeste singles heb ik dubbel en dus ga ik het hier niet heel uitgebreid doen. 

* The Commodores- Three Times A Lady (UK, Motown, 1978)
* Neil Diamond- I Am... I Said (NL, Uni, 1971)
* The Intruders- I'll Be Your Friend (NL, Phonogram Special Products, 1974)
* Sister Janet Mead- The Lord's Prayer (NL, A&M, 1974)
* The Platters- Smoke Gets In Your Eyes (NL, Mercury, 1959)
* James & Bobby Purify- I'm Your Puppet (NL, Mercury, 1976)
* Frank Sinatra- Lady Day (NL, Reprise, 1971)

The Commodores mag mee vanwege de Engelse persing. Neil Diamond is in een uitdossing zoals ik hem niet eerder heb gezien. Het is een 'gewoon' blauw label met Uni gespeld in zilveren letters, terwijl Phonogram echt wel de 'templates' had voor Uni-labels. The Platters zal ik ongetwijfeld ook hebben maar niet met de aantrekkelijke fotohoes. James & Bobby heb ik in 1990 'per ongeluk' gekocht als gesigneerde single en is de vroegste aanwinst in de Blauwe Bak. Ik wil hem eigenlijk ook best in de jaren zeventig-bak hebben. Ik dacht dat ik ook Frank Sinatra had in een Amerikaanse persing, maar nee... deze is nieuw in de collectie. Omdat die er zo onberispelijk uit ziet in het Nederlandse fotohoesje. Sister Janet Mead doet het Onze Vader op een leuk folkpop-deuntje. Ik heb het gisteren als de 'Praise Of The Week' gedaan maar deze single gaat gewoon in de Gele Bak. Dat geldt ook voor The Intruders. Natúúrlijk is dit niet de soulgroep, het is een bandje uit Amersfoort met twee setjes van twee broers en een vijfde. Het maakt niet bijster originele countrypop maar té nieuwsgierig om het te laten liggen. 

Kwartetje gebak 60s: Deel III

Is alles onder controle? Jazeker! De berichten zijn bekend en zelfs de volgorde waarin ik deze ga publiceren. Dat laatste om het vooral zo gemakkelijk mogelijk te houden voor mezelf. Het Kwartet heb ik ergens vorige week al samengesteld maar het fotomoment wordt aldoor uitgesteld. Verder kan ik direct melden dat ik 'The Spirit Of Bananarama' van vrijdag heel bewust niet heb opgenomen. Wat de Bananaramaweek betreft: Dat is gewoon jolijt binnen het station en een dergelijke show is alleen om de directe fans en luistereaars te amuseren of, liever nog, op te winden. 'Do The 45' moet ik nog knippen en uploaden, dat gaat straks gebeuren. Ook iets met een volgorde. Nu eerst een kwartetje bij de koffie want ik heb ergens nog ambitieuze fietsplannen voor vanmiddag. Het is immers ook een heel klein beetje 'Memory Lane' voor me in dit weekend. Wellicht later meer daarover maar nu eerst het derde deel van de jaren zestig. 

Het begint vrij vooraan in de collectie bakken. We hoeven slechts te bladeren naar de vierde jaren zestig-bak. Deze loopt van 'Choo Choo Train' van The Box Tops, ooit overgenomen van mijn eerste volger en voormalig leverancier van fotohoesjes, en loopt tot 'Birdland' van Chubby Checker. Van zowel The Box Tops als Chubby Checker staan er twee méér in de belendende bakken. The Cats is uiteraard de grote winnaar in deze bak, voor de rest is dit het lijstje van de artiesten en bands met drie of meer singles in de betreffende bak. 

The Box Tops (4), Brainbox (3), André Brasseur (4), Corry Brokken (3), Dave Brubeck (3), The Buffoons (5), Eric Burdon & The Animals (5), The Byrds (7), BZN (3), Canned Heat (4), Johnny Cash (3), The Casuals (3), The Cats (11), Les Chakachas (4), The Champs (3), Ray Charles (8) en Chubby Checker (5). 

De top tien is in een knipoog een feit. 

1. When I Was Young - Eric Burdon & The Animals (1967)

2. Jesamine - The Casuals (1968)

3. Sea Of Delight - Brainbox (1969)

4. Lea - The Cats (1968)

5. Lady Friend - The Byrds (1967)

6. Distant Shores - Chad & Jeremy (1966)

7. Maybe Someday - BZN (1968)

8. Going Up The Country - Canned Heat (1968)

9. Sweet Cream Ladies Forward March - The Box Tops (1968)

10. Pipeline - The Chantays (1963)

Vervolgens maken we een flinke sprong naar de eenentwintigste bak van de jaren zestig. Dan zitten we dus bijna tegen het einde van het alfabet. Ik heb héél veel (van) bands en artiesten met een S als eerste letter en nummer 21 is de laatste van dit decennium van de S. Het begint met 'Drina' van The Spotnicks en stopt bij 'Hear Me Calling' van Ten Years After. 'Amapola' van The Spotnicks is de laatste in de twintigste bak. Desondanks komen we The Spotnicks nog altijd tegen in het lijstje van drie of meer. 

The Spotnicks (5), Dusty Springfield (9), The Springfields (3), Status Quo (5), Henry Stephen (3), Steppenwolf (7), Cat Stevens (3), Billy Stewart (3), Crispian St. Peters (4), Barbra Streisand (3), The Supremes (11), Suzie (4), Swinging Blue Jeans (3), Swinging Soul Machine (3), The Symbols (3), Phil Tate (3) en Tee Set (9). 

Bij het bovenstaande lijstje moet ik opmerken dat ik nog eens door de geschiedenis moet gaan van Steppenwolf. Hier staan namelijk alle singles van de groep waaronder ook zeker eentje uit 1970. Verder zou ik 'Born To Be Wild' wel mogen verdelen. De 1973-Probe in de jaren zeventig en de 'Tour Of Duty'-hoes in de jaren tachtig. De Amerikaanse Roulette is ook niet origineel maar komt dan nog het meest in aanmerking voor de jaren zestig. In geval van The Supremes is dat iedere plaat waaraan The Supremes mee doet, dus ook als Diana Ross & The Supremes en de samenwerking met The Temptations. 

1. Goin' Back - Dusty Springfield (1966)

2. Changes - Crispian St.Peters (1966)

3. Little Girl - Syndicate Of Sound (1966)

4. Matthew And Son - Cat Stevens (1967)

5. Summertime - Billy Stewart (1966)

6. Ich Will Immer Nur Dich - Suzie (1965)

7. Hippy Hippy Shake - Swinging Blue Jeans (1964)

8. Born To Be Wild - Steppenwolf (1968)

9. Na Na Hey Hey Kiss Him Goodbye - Steam (1969)

10. Black Veils Of Melancholy - Status Quo (1968)

De derde in de lijst voor vanavond is de buurman van de eerste uit dit kwartet. Deze loopt van 'I Started A Joke' van The Bee Gees tot en met 'Neon Rainbow' van The Box Tops. Van de gebroeders Gibb staan maar liefst dertien singles in de vorige bak maar deze bak is inmiddels een gepasseerd station. 

The Bee Gees (7), Harry Belafonte (5), Brook Benton (4), Dave Berry (13), Jane Birkin & Serge Gainsbourg (4), Bill Black's Combo (3), Cilla Black (8), Blood Sweat & Tears (3), The Blue Diamonds (9), Bojoura (3), Booker T. & The MG's (8), Pat Boone (14), Boots (3) en David Bowie (3). 

Opvallend is dat Jane Birkin & Serge Gainsbourg steeds dezelfde plaat is, maar in verschillende uitgaven. Broeder heeft nog een duit in het zakje gedaan met de Noorse persing. Zoveel platen van Pat Boone? Ja, ook dat heeft direct met Denemarken te maken. In dat land liggen deze singles in de begin jaren engentig voor het oprapen en sommige zelfs met fotohoesjes. Soms is het alleen maar Deense schlager en kommer en kwel in een bakje en opeens weer een single van Pat Boone. Zo krijg je vanzelf een collectie compleet. 

1. If I Stay Too Long - Big Wheen (1969)

2. Step Inside Love - Cilla Black (1968)

3. And When I Die - Blood Sweat & Tears (1969)

4. The Letter - The Box Tops (1967)

5. I Started A Joke - The Bee Gees (1969)

6. Baby I Need Your Lovin' - Blues Dimension (1968)

7. Summertime Blues - Blue Cheer (1968)

8. I'm The Urban Spaceman - Bonzo Dog Band (1968)

9. Can I Get It From You - Dave Berry (1965)

10. Dream Man - Bojoura (1967)

Dan tot slot de veertiende uit de collectie. Deze trapt af met 'Mighty Quinn' van Manfred Mann en eindigt met 'Why Not Tonight' van The Mojos. Van Manfred Mann staan uiteraard méér singles in de vorige bak alleen heb ik de aantallen niet genoteerd en heb ik niet zoveel zin om het document opnieuw te openen. Volgens mij is bak 13 ook al aan bod geweest. Volgens mij staat 'Come Tomorrow' dan in de top tien. 

Manfred Mann (6), The Marbles (3), Imca Marina (4), The Marmalade (3), Dean Martin (5), De Maskers (3), John Mayall (3), The McCoys (3), Kenneth McKellar (4), Scott McKenzie (4), David McWilliams (6), Sergio Mendes & Brasil '66 (5), The Merrymen (5), Glen Miller (3), Mitch Miller (3) en Millie (3)

De singles van ZZ & De Maskers staan onder de Z en zijn dus niet inbegrepen in dit lijstje. Van Kenneth McKellar heb ik zowaar een gesigneerde plaat en zelfs gepersonaliseerd. Een oud mopje van mijn kameraad Baz die uit de McKellar-clan afkomstig is. Menig dj heeft 'per ongeluk' een persoonlijke gesigneerde EP in de verzameling gekregen en hij stuurt hem mee in een pakketje voor mij. 

1. Days Of Pearly Spencer - David McWilliams (1967)

2. Ragamuffin Man - Manfred Mann (1969)

3. Hang On Sloopy - The McCoys (1965)

4. Sorrow - The Merseys (1966)

5. Sitting By The Window (live in Amsterdam) - Moby Grape (1969)

6. My Boy Lollipop - Millie (1964)

7. Pretty World - Sergio Mendes & Brasil '66 (1969)

8. A Groovy Kind Of Love - The Mindbenders (1966)

9. Only A Fool - Mighty Sparrow & Byron Lee & The Dragonaires (1969)

10. Don't Waste My Time - John Mayall (1969)

Week Spot: Casey & The Pressure Group

De Week Spot is deze week een zware bevalling. Feitelijk heb ik al een hele inleiding geschreven voor een Week Spot als ik naar Discogs ga om de discografie te bekijken. Dan zie ik een recent commentaar bij de zeer gelimiteerde 7"-single. Iemand schrijft dat de single 'gewoon' te koop is op de Bandcamp-pagina. Even kijken en, ja, er zijn nog zeven exemplaren voor de gangbare verkoopprijs (en dus tientjes onder de maximumprijs op Discogs). . Nu ik deze single heb besteld, heb ik opeens geen behoefte meer om de 12" tot Week Spot te maken en bewaar dit liever voor de 7". Ik verwijder het bericht en zit dan opnieuw met de handen in het haar. Ach, weet je wat? Het is BananaramaWeek en het is eens in de zoveel tijd dat ik hier ook aandacht voor heb in 'Do The 45' en met de Week Spot. Ook omdat ik maandag nog een paar singles heb gekocht van Casey & The Pressure Group en omdat 'Venus' nog geen Week Spot is geweest... Het is echter geen recente aanwinst want de single is al sinds eind augustus 1993 bij me in de koffers. 'Venus' van Casey & The Pressure Group (1970) is deze week de Week Spot. 

Cornelius Martin Schrama is de naam. Hij wordt geboren op 18 december 1936 in Den Haag in een muzikale familie. Vader speelt saxofoon en moeder piano en het duurt niet lang voordat Cees de controle heeft over enkele muziekinstrumenten. Zijn eerste instrument is de accordeon, maar stapt daarna over naar gitaar. Later in zijn loopbaan zullen orgel en piano de overhand krijgen. Na het voltooien van de HBS gaat Schrama op tour met Theo Van Est. Als de Ted Easton Showband treden ze op voor in Europa gestationeerde Amerikaanse militairen. In de eind jaren zestig raakt hij betrokken bij The Golden Earrings en speelt hij, als George Martin bij The Beatles, mee op enkele platen. In ruil daarvoor spelen de Earrings weer belangeloos mee op Schrama's platen. Onder zijn eigen naam brengt hij in 1968 'Soul Tango' uit met op de flip 'Snaggle Puss'. De laatste titel bevat de heren van The Golden Earrings. Als Shocking Blue in 1970 bovenaan de Billboard heeft gestaan, besluit Cees tot een coverversie. Op de b-kant komt het twee jaar oude 'Soul Tango' en de laatste wordt opeens een grote hit. 'The Heart Of A Woman' is een nóg grotere hit. Op Wikipedia wordt 'Comin' Home Baby' ook toegeschreven aan The Earrings en dat zou me niks verbazen. De drummer is namelijk allesbehalve jazzy of soulvol, het klinkt net iets teveel 'rock' voor mij. Desondanks staat het plaatje wel in de Blauwe Bak. 

In 1970 maakt Schrama met de hulp van vrienden de elpee 'Powerhouse'. In 1973 kiest hij voor een nieuwe 'move'. De TROS start met het jazzprogramma 'Sesjun' en Schrama is lange tijd hét stemgeluid van de vaderlandse jazz. In de jaren negentig gaat hij het rustiger aan doen. Hij produceert nog wel drie albums voor het Rosenberg Trio. In 2009 krijgt hij de Paul Acket-award uitgereikt voor zijn bewezen diensten. In zijn latere jaren presenteert hij een jazzprogramma voor Baarn FM, de regionale radiozender. Op 22 mei 2019 verlaat hij dit leven in zijn woonplaats Baarn. Hij is dan 82 jaar geworden. 

Singles round-up: april 6

Mijn geweten. Als ik het de gang laat gaan, word ik stapelidioot en dus heb ik geleerd om bepaalde dingen uit het verleden voorgoed achter me te laten. Ik zou onmogelijk een geslaagde crimineel kunnen worden want dat geweten vermoordt me. Vanmiddag heb ik ook even een aanvaring met het geweten. Eerlijkheid duurt het langst maar mag je niet eens in de zoveel tijd even meeliften op de vergissing of het goede vertrouwen van de ander? Het antwoord luidt deze middag bevestigend. Ik meen dat ik de singles van een euro als één stapel bovenop de 'duurdere' singles heb gelegd. Omdat de dame bij de kringloop niet de meest snuggere is, zeg ik dus dat de bovenste elf allemaal een euro zijn. Ze begint dus van onderaf aan en houdt dan één exmplaar van Aswad in haar handen. 'Dus dit zijn er elf voor een euro?'. Ik roep volmondig 'ja' maar weet dat er iets mis is gegaan. Ze heeft eigenlijk dertien singles vast inclusief twee of drie met hogere prijzen. Enfin, ik heb nu zeventien singles voor zeventien euro en dat vind ik dik betaald. Eigenlijk zou het rond de vijfentwintig zijn geëindigd. Van genoemde Aswad liggen er twee identieke singles en beide voor een euro. Ik neem ze dus beide mee. Vandaar dat op de foto zestien singles staan afgebeeld. 

* Chris Andrews- To Whom It Concerns (NL, Vogue, 1965)
Je bent verzamelaar of je bent het niet. Ik koop deze in 1989 met de 'foldaround' hoes en tik jaren later ook de vrij zeldzame Havoc-persing op de kop. Nu sta ik met de envelop-hoes in de handen en deze kost echt niet meer dan een euro. De single lijkt brandhout maar dat geeft niet. Het gaat om het hoesje. 

* Aswad- Give A Little Love (Duitsland, Island, 1988)
Hoe zit het nou? Originals.be heeft de plaat niet in het overzicht staan. Whosampled eens proberen? Deze zegt dat Hammond & West echt de originele uitvoerenden zijn van dit mopje. Hammond heeft het samen met Diane Warren geschreven en ik weet niet af van een eerdere versie. Uiteraard reikt het succes van de beide Appies niet verder dan de landsgrenzen en dus waagt Aswad in 1988 een gokje. Het wordt alsnog een grote Engelse hit. De singles lijken 'new old stock'. Hij is overigens niets minder irritant dan Hammond & West. Een echte oorwurm, maar ik vind het fijn!

* Casey & The Pressure Group- Lazy Bones (NL, Philips, 1970)
* Casey & The Pressure Group- King Of The Road (NL, Polydor, 1972)
Cees Schrama is een veelzijdig toetsenist en werkzaam voor Polydor. Zijn 'Soul Tango' wordt al in 1968 uitgebracht met 'Snaggle Puss' op de b-kant. De begeleiding op de b-kant is van The Golden Earrings. Ook in daaropvolgende jaren maakt Cees geregeld een deal met een pop- of rockband op Polydor: Ik speel belangeloos mee als jullie belangeloos mee spelen op een Casey & The Pressure Group-plaat. Van 'Lazy Bones' kan ik niet helder krijgen wie de muzikanten zijn. Het rockt duidelijk meer dan dat ik gewend ben van Casey. In 1972 heeft hij al wel zelf een band samengesteld met onder andere de legendarische drummer Louis Debij. Qua deuntjes zit hij flink in de oudheid. Eerst Roger Miller met orgel in de zanglijn. Op de flip hetzelfde procedé maar nu met 'Let The Four Windw Blow' van Fats Domino. Niet bijster essentieel maar té leuk om te laten liggen. 

* Cathy Davey- Clean And Neat (UK, Regal, 2004)
Wie? Een alternatieve rockzangeres uit Ierland naar het schijnt. Ik moet bekennen dat ik 'Clean And Neat' meteen ontzettend leuk vind. Er zit een soort tempowisseling in dat erg gek klinkt. Dit had ik in 2004 helemaal té gek gevonden, maar ik moet het nu in 2026 opeens ontdekken. Het klinkt erg White Stripes-achtig uitgekleed en dat vind ik een fijne rocksound. 

* Lonnie Donegan- Have A Drink On Me (NL, Chrysalis, 1978)
Tijdgenoot Adam Faith is een gerespecteerd producent in de jaren zeventig en dat is het moment waarop Lonnie Donegan het nog eens probeert met zijn oudjes. 'Have A Drink On Me' is al een grote Engelse hit geweest in de vroege jaren zestig. Het krijgt in 1978 een aangename countryrock-benadering. Albert Lee is de geweldenaar op de gitaar. Een eigenzinnig plaatje dat een fraaie brug slaat tussen The Dubliners, Chas & Dave en The Wurzels. 

* Dave Edmunds- Baby I Love You (NL, RCA Victor, 1972)
Het laatste dat ik heb gehoord van Dave Edmunds is dat de man ernstig ziek is en elk moment zijn laatste adem kan uitblazen. Een radiocollega vertert me eens dat hij is overleden, maar dat blijkt de aankondiging te zijn dat hij terminaal is. Als het zover is, krijgt de man zeker een bericht! Edmunds is een vurig bewonderaar van Phil Spector en dan met name zijn muzikale producties. 'Baby I Love You' is de eerste uit deze rij en zal later worden gevolgd door 'Born To Be With You'. 

* The Lotus Eaters- It Hurts (Italië, Arista, 1985)
Niet toevallig een Italiaanse persing. Dit plaatje is in 1985 een grote hit in dat land en zal tien jaar later opnieuw in de hitparade verschijnen dankzij een cover door T.Y.P.I.C.A.L. Toch is The Lotus Eaters gewoon een duo uit het Engelse Liverpool. Het is melodieuze new wave in de stijl van A Flock Of Seagulls en ik mag het nummer meteen hoewel ik het nog nooit eerder heb gehoord. Ook niet zo gek want in Engeland bereikt het niet eens de top 75. 

* M- Moonlight And Muzak (NL, MCA, 1979)
Ik moet zeggen dat ze het wel veel gekker hebben gedaan in Tuk. Het merendeel van de singles is gewoon echt een euro. 'Fade To Grey' van Visage kostte me een paar weken geleden wel een paar euro's. De opvolger van 'Pop Muzik' maar ik moet bekennen dat 'Moonlight And Muzak' niet goed is blijven hangen in mijn geheugen, hoewel ik het wél herken. Het is weer eens wat anders. 

* The Pretenders- Thin Line Between Love And Hate (Duitsland, Real, 1983)
Mijn kennismaking met het nummer, ook al zal het nog ruim vijfendertig jaar duren voordat ik verliefd raak op het origineel van The Persuaders. Deze mag er echter ook helemaal zijn!

* Secret Sounds- Heartbeat (NL, Guilty, 1983)
De debuutsingle van de band uit Utrecht met onder andere Tony Claessens. De laatste zal later een carnavalshit scoren met 'KNMI' op de melodie van 'YMCA' van Village People en dan onder de naam Tony Peroni. 'Heartbeat' is best een fijn nummer. Mijn oogjes voelen wel een beetje zwaarder aan en dus ga ik niet meer een telefoonboek schrijven over iedere plaat. 

* Barbra Streisand- Stoney End (NL, CBS, 1970)
Over het talent van Laura Nyro raak ik persoonlijk niet snel uitgepraat en toch zal de wereldwijde erkenning nooit komen. Dan hebben we gelukkig nog sterren als Three Dog Night en Barbra Streisand die haar muziek onder de aandacht brengen. Laatstgenoemde bijvoorbeeld met dat overheerlijke 'Stoney End' dat gewoon even goed is als het origineel. Op de flip staat een nummer van Randy Newman, een man die dan ook nog wel wat reclame kan gebruiken. 

* Teach In- So Easy To Sing (NL, CBS, 1972)
Ik heb meteen de telefoon gepakt en Gerard Scholten gebeld om de band te boeken. 'Maar u belt te vroeg', hoor ik zijn vrouw zeggen. 'Staat het niet op het hoesje'? O ja, ik kan pas na 19.00 uur bellen. Stom van mij. Ofwel... een tijd dat Teach In nog geen zangeres heeft en de manager zichzelf moet bedruipen met een fabrieksbaantje. Na de aardappelen, vlees en groente doet hij zijn glitterpak aan en is hij opeens de manager van de popgroep. Giuseppe Verdi moet er ditmaal aan geloven en krijgt een Engelse tekst toebedeeld. Het is echter twee jaar voordat Eddy Ouwens zich gaat bemoeien met de band en het succes een vlucht neemt. 

* Mari Wilson- Just What I Always Wanted (NL, London, 1982)
De eerste gedachte als ik deze single in mijn handen hou? 'Just what I always wanted'. Ik heb Mari pas echt leren kennen en waarderen dankzij mijn Engelse radio-collega's maar 'Just What I Always Wanted' klinkt alsof het weken in de top tien had moeten verblijven. Dat is het geval in Engeland maar in Nederland zal de Tipparade het hoogst haalbare zijn. 

* Steve Winwood- There's A River (NL, Island, 1981)
Als Steve Winwood zou voorlezen uit de IKEA-brochure zou ik het zelfs nog kunnen beluisteren. 'There's A River' is niet direct het meest interessante dat hij aan het vinyl heeft toevertrouwd maar het blijft de aardappel in de keel. Ik heb dit altijd een beetje een overdreven nummer gevonden. 

* Yello- Desire (NL, Vertigo, 1985)
Tot slot de mannen van Yello met een kantje dat ik niet ken. Ik kan wel bij een beetje in het hoofd kijken van de eigenaar (m/v) van de new wave-singles want 'Desire' past wel in dat rijtje. Een serieus nummer ben ik niet echt gewend van Yello, maar dit wel smullen. Het vinyl nog eens flink oppoetsen. 
 

Triootje gebak 80s: Deel 2

Na een weekend van radiolinks is er opeens radiostilte? Gisteren heb ik niet meer de moed om te publiceren en dus wordt het doorgeschoven naar vanavond. Ik heb op zichzelf genoeg om over te schrijven, daar zal het niet aan liggen. Ik heb vanmiddag zeventien singles gekocht bij de kringloopwinkel in Tuk, om maar iets te noemen. Verder worstel ik nog met het bericht omtrent 'Het zilveren goud'. Maar allereerst moest ik me gaan bezighouden met het 'Triootje gebak'. Later deze week heb ik alweer een 'Kwartetje gebak' van de jaren zestig in de planning. Ik heb een deel van het huiswerk al af, ik moet alleen van de derde bak nog een top tien maken. Dat heb ik afgelopen nacht gedaan en nu hoeft alleen de foto te worden gemaakt. Voor wie het heeft gemist, nogmaals in het kort. Naast 'Rondje gebak 70s' wil ik vóór de zomer ook de bakken van de jaren zestig én de jaren tachtig op eenzelfde manier hebben behandeld. Ik ga dus iedere woensdag proberen een 'Kwartetje' of 'Triootje' te publiceren en op die manier heb ik half juli alle bakken behandeld. Vandaag neem ik jullie op trektocht langs Bak 13, 17 en 9 van de jaren tachtig. Uiteraard is dat alles van na 1979 en dus ook jaren negentig en nieuwe eeuw. 

Broeder is nooit ver weg en zeker niet wanneer het over de jaren tachtig gaat. Nummer 13 is zijn lievelingsgetal. Op vrijdag de dertiende viert hij altijd zijn persoonlijke feestje. De dertiende bak is vanavond de eerste die de revue passeert. Deze start met 'I'm So Excited' van Pointer Sisters en eindigt met 'Wasn't That A Party' van The Rovers. Deze titels vertellen een eigen verhaal. Het is een zeer fraaie en afwisselende bak en een top tien samenstellen gaat niet eenvoudig. Ik ga eerst beginnen met de artiesten en bands met drie of meer singles in de bak. Daarbij moet ik opmerken dat 'Slowhand' van Pointer Sisters de laatste in de twaalfde jaren tachtig-bak is. 

The Police (3), The Pretenders (6), Prince (6), Queen (7), Gerry Rafferty (3), Reboelje (3), R.E.M. (3), Cliff Richard (6), Tom Robinson (3) en Diana Ross (9).

Van The Pretenders heb ik vanmiddag net nog een single gekocht, maar goed... Diana Ross iv voorlopig nog niet in te halen. De jaren negentig voeren evenwel de top tien aan die ik heb samengesteld. 

1. Man On The Moon - R.E.M. (1992)

2. Karma Police - Radiohead (1997)

3. Shipyard Town - Gerry Rafferty (1988)

4. Loaded - Primal Scream (1990)

5. In The Evening - Sheryl Lee Ralph (1984)

6. Duel - Propaganda (1985)

7. Fallen Angel - Robbie Robertson (1987)

8. Clouds Across The Moon - The Rah Band (1985)

9. I Go To Sleep - The Pretenders (1981)

10. Dirty Work - The Poison Girls (1980)

Ik neem een aanloop en spring over maar liefst drie bakken heen. De volgendein het trio is de zeventiende bak. Deze loopt van 'My Guy' van Tracey Ullman naar 'Tossing And Turning' van Windjammer. Er staan totaal drie singles van Tracey Ullman in de vorige bak. In het overzicht van drie of meer komen we haar niet tegen. Wél de volgende bands en artiesten. 

Urban Heroes (4), Suzanne Vega (3), VOF De Kunst (3), Dionne Warwick (3), Albert West (4), Whispers (3), en Kim Wilde (11). 

Hier ben ik broeder wel dank verschuldigd want zonder zijn hulp zouden VOF De Kunst en Dionne Warwick niet in dit overzicht hebben gestaan. De nummer 1 in de top 10 refereert weer aan onze oudste broer, die is in 1981 helemaal wild van dit nummer en dat hebben we als gezin geweten!

1. You Better You Bet - The Who (1981)

2. Never Trust A Stranger - Kim Wilde (1987)

3. Lady - Wayne Wade (1982)

4. The Drugs Don't Work - The Verve (1997)

5. Burning Heart - Vandenberg (1982)

6. 5.01 AM - Roger Waters (1984)

7. Hot Havanna Nights - Albert West (1984)

8. If You Could Read My Mind - Viola Wills (1981)

9. Release Me - Wilson Phillips (1990)

10. Mind Of A Toy - Visage (1980)

De nummer 6 behoeft een extra motivatie. Broeder is net een jaar ervoor naar Denemarken verhuisd. We sturen elkaar geregeld cassettebandjes toe en het schijnt dat mijn neefjes omstreeks 2008 de grootste lol hebben met mijn tapes. Zelfs 'Busje Komt Zo' van Höllenboer heeft even gedreigd een Deense hit te worden dankzij de dj-kunsten van de oudste. Ik denk dat hij me in de zomer van 1996 het eerste bandje stuurt en dat is een lekkere bak jaren tachtig-nostalgie. Het is een 'ear-opener' voor platen die ik in 1996 glad ben vergeten en het is dankzij dit bandje dat ik erg ben gaan houden van het plaatje van Roger Waters. 

Dan besluit ik nu het triootje met de negende van de jaren tachtig. Deze trapt af me 'Just Got Lucky' van JoBoxers, de opvolger van 'Boxer Beat'. 'Boxer Beat' is de laatste in bak nummer acht. 'Through Before We Started' van Leyers, Michiels & Soulsister heb ik dus blijkbaar niet onder Soulsister staan, want dit is de laatste in de negende. Het wordt al traditie om door te gaan met het lijstje van drie of meer?

Johnny Hates Jazz (3), Jon & Vangelis (3), Grace Jones (3), Nik Kershaw (3), Kid Creole & The Coconuts (4), The Kinks (3), Gladys Knight (3), The Korgis (4), Lenny Kravitz (6), Laid Back (3), John Lennon (4) en Level 42 (12). 

Helaas heb ik 'It's Over' van Level 42 nog niet op single en dus ontbreekt deze band in de top tien. Bij Lenny Kravitz is het een momentopname en een beetje rebellie aan de andere kant. Deze top tien-lijstjes komen immers toch niet op de radio? 

1. Turn Back The Clock - Johnny Hates Jazz (1987)

2. Govinda - Kula Shaker (1997)

3. Love Like Blood - Killing Joke (1985)

4. Walking Away - Johan (2006)

5. How Are You - The Kinks (1986)

6. Saltwater - Julian Lennon (1991)

7. Intimiteit - Kadanz (1983)

8. If It's Alright With You Baby - The Korgis (1980)

9. There She Goes - The La's (1988)

10. What The Fuck Are We Saying - Lenny Kravitz (1992)

The La's is oorspronkelijk uit 1988 maar het kost een paar releases voordat de plaat in 1990-91 een hele grote hit wordt in Engeland. 

*Radiolinks: 18 en 19 april

Het is in de afgelopen jaren iets verwaterd, hoewel ik dit jaar voor het eerst sinds tijden weer wat enthousiasme heb. Jaren geleden ben ik voor de gein samen met mijn radio-collega het concept begonnen van een Bananaramaweek. Eigenlijk als een lange neus naar een andere collega, maar dan opnieuw... We hebben het immers wel over de meest succesvolle damesgroep uit Engeland, ook al zal het tegenwoordig wedijveren met Spice Girls. De band heeft op zijn zazhtst gezegd een opmerkelijke geschiedenis waarmee je radioshows kan vullen en zeker in het begin van de Bananaramaweek hebben wij het er druk mee. Dit jaar heb ik aangekondigd voor het eerst in jaren weer eens een show te doen, waarschijnlijk in plaats van de seventies op vrijdag. Twee uren muziek van Bananarama en bands en artiesten die op ene of andere manier zijn gelinkt met het trio. Als Bananarama dan in het plaatje moet, dan kunnen we ook net zo goed de radio-collega doen. AI kent hem al een beetje want iedere maandagavond probeer ik een parodie te hebben op het thema van bril en platte pet. Lee is niet bepaald een vinylman maar getuige het geklooi in de studio ik evenmin. Moet de muziek via de toonarm door ons lijf resoneren? Enfin, het had het al druk met het goed weergeven van Bananarama en de collega en dus hou ik het zo. 

In Do The 45 heb ik geprobeerd alle platen uit de afgelopen weken te draaien. Alleen The Merced Blue Notes, Phil Hurtt, Ingram Family, Billy Keene en The Stylistics zijn buiten de boot gevallen. Bij de Week Spot ga ik de mist in door de verkeerde kant op te zetten en ook introduceer ik 'Play that full album white boy' met de eerste vier tracks van 'Love Made Trees' van Loaded Honey. Kort gezegd zitten er 45 nummers in de show die grotendeels afgelopen week aan bod zijn gekomen in de 'Singles round-up'. Op alfabethische volgorde zijn dat: 

Sam Baker, Brook Benton, Black Nativity, Blademasters, Brother Soul, Candido, Chairmen Of The Board, Alice Clarke, The Classic Sullivans, The Delfonics, The East Coast Connection, Elado, The Facts Of Life, Eddie 'Buster' Forehand, The Gaslight, Marvin Gaye, Al Green, Wilbert Harrison, Karl Hector & The Malcouns, Wornell Jones, Major Lance, Loaded Honey (4x), Cheryl Lynn, Manchild, Vivienne McKone, Jeb Loy Nichols, The O'Jays, The Olympics, Peaches & Herb, Scruscru & Los Protos & Tony Lavrutz (2x), The Sequins, Bunny Sigler, Joe Simon, Timmy Smith, The Soul Fox Strings, Spiral Starecase, Gloria Ann Taylor, Billy Vera & Judy Clay, Gloria Walker, Al Wilson en The Yancy Family. 

Vanavond komt hier de link te staan naar 'The Vinyl Countdown'. In de show zitten totaal 46 singles van de volgende bands en artiesten. 
Jaren zestig: Abdullah, Aimable, Peter Alexander (2), Herb Alpert, Herb Alpert & TIjuana Brass, Christian Anders, Chris Andrews (2), Anisette & Dandy Swingers, Paul Anka (3), Aphrodite's Child, P.P. Arnold en Sven Arvidsen. 
Jaren zeventig: New Seekers, Olivia Newton-John, Nirvana, Ted Nugent & The Amboy Dukes, Gary Numan, Octopus, Mike Oldfield, Peter Orloff, Osibisa, Little Jimmy Osmond, Osmonds (2), Buck Owens, Patricia Paay en Paper Lace.
Jaren tachtig: Snap!, Belouis Some, Soulsister, Space Monkey, Spizzles, Split Enz, Rick Springfield, Alvin Stardust, Stars On 45, Status Quo, Shakin' Stevens, Dave Stewart & Barbara Gaskin, Richard Strange, Stranglers en Stray Cats. 

Normaal gesproken doe ik 'Spirit Of The Seventies' op de vrijdagavond, maar vanwege BananaramaWeek heb ik in eerste instantie een 'Spirit Of Bananarama' gepland. Het 'Rondje gebak' gaat als vanouds komende vrijdag wel verder, alleen zal er dan geen show zijn van de betreffende bak. Of ik moet nog tijd vrij zien te maken en inspiratie hebben om de Bananarama-show op te nemen zodat deze op een ander moment afgespeeld kan worden. Het hangt er ook nog van af of ik vrijdagavond wel of niet naar een concert ga. 

Singles round-up: april 5

De traditie is in stand gebleven. Ik koop bijna alle dagen van het jaar platen behalve op Record Store Day. Ik had laten doorschemeren dat ik ambitieuze plannen had. Eerst de post rond en daarna de singlesbakken in. Welnu, het werk is uitgesteld tot maandag en ik heb geen singles gekocht. Gisteren is het eerste Juno-pakketje binnengekomen, ik verwacht nog de tweede die ik via Discogs heb gekocht. In eerste instantie zal ik de single alvast presenteren in deze aflevering van de 'Singles round-up' maar ik verwacht dat ik morgen nog een bestelling ga plaatsen bij Juno en dan kan deze ook wel later deze week. Ik hou het nu dus bij de zes singles die gisteren zijn gearriveerd. Ik denk dat ik bijna een volledige 'Do The 45' aan nieuw materiaal heb en dus kunnen jullie vanaf morgen zelf mee luisteren. Of vanavond 'live' natuurlijk... Nu dan de zes meest recente aanwinsten van Juno. 

* Brother Soul- Cookies (UK, Breaks & Beats, 1974, re: 2020)
Het Breaks & Beats-label doet in principe aan gelimiteerde oplages maar maakt er geen punt van om een plaat opnieuw te persen. Dat is eveneens het geval met deze single. De 'breaks' zijn ietsje uitgebreider dan bij het origineel en ook met iets meer 'body'. Ze zijn allemaal voor 'professional use only' waardoor de eigenaars van de rechten niets terug zien van de verkoop van deze platen, maar voor de dj's is het een voordelige manier om aan nummers te komen die veel en vaak zijn gesampled. Ook zijn de nummers in sommige gevallen albumtracks en dan is 7" ook weer erg welkom. 'Cookies' is een feestje dankzij de geluidseffecten in het intro en vervolgens de moddervette groove met blazers. Vijf jaar eerder heeft Ramsey Lewis een album gemaakt genaamd 'Mother Nature's Son' en dat bevat zijn uitvoeringen van nummers van The Beatles van het witte album. Op de b-kant staat Ramsey's versie van 'Back In The USSR'. Het is een aardige novelty maar ik heb de bestelling geplaatst vanwege Brother Soul. 

* Elado- Edits Do Brasil (UK, Scruniversal, 2026)
'Edits Do Brasil' is de titel van de single en het bevat twee nummers: 'Sabor' op de a-kant en 'Debbie' op de b-kant. 'Sabor' is overduidelijk uit de jaren tachtig. Het is een erg catchy nummer dat ik helaas niet naar een origineel kan herleiden. 'Debbie' heet uiteraard 'Debora' want dat is de naam die wordt gezongen door de oorspronkelijke uitvoerenden. Het is dus Braziliaanse disco aan beide kanten en alleen 'Debbie' heeft wat percussie in het intro. 'Sabor' klinkt gewoon als een grote hit welke toevallig in het Spaans wordt gezongen. 

* The Gaslight- Hard Times Are Coming, Hard Times Are Here (UK, Soul Junction, unreleased 70s, re: 2026)
Oliver Cheatham en George McGregor zijn de twee belangrijkste namen van The Gaslight, een bandje uit Detroit dat het probeert in de vroege jaren zeventig. Het lsaagt door middel van een paar singles voor een lokaal platenlabel maar ook niet meer dan dat. In 2010 ontdekken de mensen van Soul Junction een paar onuitgebrachte opnames van The Gaslight en besluiten dit uit te brengen als single. Het is een doorslaand succes. Er zijn nóg twee andere nummers die erom smeken om te worden uitgebracht. McGregor is dan het voornaamste aanspreekpunt en zijn gezondheid laat te wensen over waardoor Soul Junction hem niet lastig wil vallen. McGregor overlijdt in 2015 en Soul Junction lijkt de opnames te vergeten. Dan stuurt iemand een opgepoetste versie op van 'Hard Times' en zie daar: Een tweede single van Gaslight op het Soul Junction-label. De opnames zijn van rond 1973-74 en rieken iets naar Phillysoul. In 1973 groeien de bomen ook niet tot in de hemel en is er sprake van werkloosheid en moet je de theremostaat flink naar beneden draaien om te kunnen overleven. Tja, dat is waar de 'Hard Times' over gaan. De b-kant bevat twee nummers en is op 33 toeren. Zelfs Juno is dat vergeten en bij hen klinkt het als The Chipmunks. 'Just Because Of You' is eveneens onuitgebracht. Als bonus is 'It's Just Like Magic' dat ooit wel op single is uitgebracht. Het is allemaal mierzoete 'sweet soul' hoewel de onuitgebrachte kanten vrij upbeat zijn. Ik moet nog even wennen aan de verschillende nummers. 

* Karl Hector & The Malcouns- Kingdom Of D'mt (US, Funk Night Field, 2026)
Berg het paspoort maar weer op. We hoeven voor de volgende plaat slechts naar Duitsland. Ofwel: Het wereldje van multi-instrumentalist J.J. Whitefield. Zijn 'Sitar Slam' als Itamar is vorig jaar een grote hit geworden in mijn verzameling en nu smeekt 'Kingdom Of D'mt' om hetzelfde lot. Méér grooviness met fluit en synthesizer ditmaal. Op de andere kant staat 'Safari Strut' door Whitefield Brothers. en deze is mogelijk nóg meer funky. Ik moet een keuze zien te maken tussen de twee. 

* Wornell Jones- Must Have Been Love (UK, Dynamite Cuts, 1979, re: 2026)
Twee tracks van de elpee van Jones uit 1979 waarop hij wordt bijgestaan door Maxayn Lewis. Blijkbaar is er een grote vraag naar het werk van Jones in Japan want Dynamite Cuts heeft speciaal een obi-strip laten drukken voor de Japanse markt en ook de titels zijn in het Japans geschreven. Er is daarnaast ook een reguliere Engelse maar het scheelt helemaal niets in prijs. Wornell is in de eerste plaats een bassist maar hij kan ook zingen. Beide kanten zijn duetten met Lewis. 'Must Have Been Love' is de meest interessante kant. 'Only Love Can Make It Better' riekt teveel naar Stevie Wonder als je het mij vraagt. 

* The Merced Blue Notes- Sundown (UK, Kent, 1963, re: 2018)
Omdat ik recent een paar Kent-singles heb gekocht, kijk ik een paar weken geleden in de koopjeshoek om oudere Kent-releases te vinden. Dan zie ik deze van The Merced Blue Notes liggen voor een dievenprijsje. Het is lekkere rauwe rhythm & blues. 'Sundown' is vóór 1984 niet uitgebracht en staat dan op een album met opnames van de groep uit de jaren 1960 tot en met 1963. De groep maakt in 1963 een single voor het Tri-Phi-label met de titel 'Whole Lotta Nothing'. Niet te verwarren met 'Whole Lotta Something'  dat onuitgebracht blijft totdat het in 2004 op een cd staat. Dat is een genadeloze rocker, grotendeels instrumentaal. 'Sundown' is dan de meest interessante kant voor de Blauwe Bak maar het is, eerlijk gezegd, de nieuwsgierigheid en de lage prijs die eht aantrekkelijk maken. 

Morgenmiddag krijgen jullie de link naar de show van vanavond.