Kijk, dit bedoelde ik dus afgelopen vrijdag. Geen apart bericht voor The Vinyl Countdown, maar het sterretje in de titel vertelt dat het een link naar een radioshow bevat. Laat me anders maar meteen beginnen met deze show. Totaal 46 singles in een kleine drie uren.
Jaren 60: World Of Oz, Yamasuki's, The Yardbirds (2), Jimmy Young, Zager & Evans (2), Zangeres Zonder Naam, ZZ & De Maskers (2)
Jaren 70: Walter Mitty, Moments, Montevideo, Moody Blues, Chris Moon Group, G.T. Moore, Nicholas More, Kim Morrison, Mothers Finest, Mott The Hoople (3), Mr. Waldy & Greenlight, Mud, Mungo Jerry (2), Anne Murray, Nanda, Graham Nash, Nazareth (2), New Four.
Jaren 80: Oleta Adams, Afrika Bambaataa, A-Ha, Alisha, Amazulu (2), Ambrosia, Amp, Camen Appice, Joan Armatrading, Assembly, Aswad, Aztec Camera, Bananarama.
Hier is de show te beluisteren https://pixeldrain.com/u/bMsMuwjM en voor toekomstige lezers... deze links blijven meestal vier tot vijf maanden staan.
Afgelopen week heb ik de tocht volbracht en heb ik na een paar feestelijke pints John Smith's de weg gevonden naar Queen Street. Ik word in het portaal verwelkomd door een oude vriendin. Ze is hoogst verbaasd. Ik denk wel eens dat ze het later moet hebben herinnerd als zijnde een droom. Ik heb het over een viervoeter. De snuit en poten van een labrador en de spieren van een greyhound. Pure sm als je het mij vraagt. Onderhuids een jongedame dat door haar verleden voor altijd een klein onopgevoed stout meisje zal blijven, ondanks dat ze wel moederlijke liefde toont naar mij en mijn collega's. Ik heb afgelopen avond nog over haar gedroomd, zoals dat nog geregeld zal gebeuren. Ze verwelkomt me en op de laatste middag in Mossley knuffel ik nog even met haar voordat ik de deur uit loop. Sadie is in het laatste geval bezig met haar middagdutje en begrijpt dat gejank van de lange Hollander niet. 'Wordt nou eens een kerel', zie ik haar denken.
Het is een anderhalf jaar sinds mijn vertrek als 'companion' in Mossley. In de laatste weken van mijn verblijf in 1999 zijn er al veel veranderingen en niet altijd even positief. De grote verbouwing is afgerond. Het betekent niet alleen méér kamers en dus plek voor 'companions', maar ook een nieuwe keuken en eetzaal. In de oude situatie hebben we een keuken met twee lange tafels en banken aan weerskanten. Als je ruzie met iemand hebt, moet je dat snel bijleggen want in de oude keuken kun je elkaar niet ontlopen of negeren. De nieuwe eetzaal is ruimer opgezet als een soort van terras. Het resultaat is dat je 'eilandjes' creëert en dat komt de samenwerking als collega's niet ten goede. Op het moment van de 'Monstertocht' is alleen Rob over van de oude garde. Rob is één van de vele oorlogsveteranen die heeft gediend tijdens de Falkland-oorlog in de begin jaren tachtig. Hij heeft een legerpensioen dat hij opspaart tijdens zijn verblijf in een Emmaus. Drie maanden later kan hij zijn vakantiegeld en 'leaving money' meenemen en heeft hij weer beschikking over zijn pensioen. Hij gaat dan een paar weken feest vieren met heel veel drank voordat hij zich meldt bij de volgende Emmaus. In de periode 1998-99 komt Rob zo driemaal langs. 'It's not the same anymore', zegt Rob als ik hem in 2001 de hand schud. Het komt het meest tot uitdrukking in de eetzaal. Er lijkt zelfs een onderlinge concurrentie gaande te zijn tussen de verschillende tafels.
'It's not a holiday camp', bijt de nieuwe coördinator me toe. Het is een Duitser die, voor mijn aankomst in 1998, al enige tijd stage heeft gelopen in Mossley. Hij zal later nog eens terug komen voor een vakantie en, nee, het zal nooit een dikke liefde worden tussen ons. Bob en Carol, het vorige coördinatorsechtpaar, is een nieuwe Emmaus-vestiging begonnen. Althans, dat leer ik pas in latere jaren want er wordt nogal geheimzinnig gedaan. Stuart en Norah zijn er nog altijd wel als respectievelijk 'deputy' en administratief medewerkster, maar met name de laatste heeft het niet zo staan op de nieuwe coördinator. De maandag mag ik best even uitrusten van de fietstocht maar daarna moet ik aan de slag. Als wat? Dat kan ik me niet meer herinneren. Ik weet alleen dat ik een zaterdag in de meubelwinkel heb gewerkt. Ik denk dat ik verder in het huishouden ben geweest. De 'topshop' aan Manchester Road is dan al dicht en door een nieuwe eigenaar verbouwd tot een moderne hoekwoning. Op de laatste dag moet ik maar even het plafond van de oude keuken gaan verfrollen. Dat weiger ik, op grond van mijn allergie voor latex verf, en dat veroorzaakt dat ik hals over kop vertrek.
In de tussenliggende weken blijft de fiets in de opslag. Ik heb nog wel even idee om naar Ashton toe te fietsen, maar het komt er niet van. Tuk-Manchester-Tuk is het dus ook niet helemaal geworden, hoewel ik het wel vaak zo heb uitgelegd. Op vrijdag 2 maart barst de bom nadat ik de donderdagavvond flink ben doorgezakt in de Tollemache Arms. Ik weet de vrijdagochtend te smokkelen en op vrijdagmiddag moet ik dan maar gaan verfrollen. Half slaperig stap ik op de fiets en ga naar de Tollemache voor mijn laatste uren in Mossley. Ik mag van de bardame even in de 'games room' gaan liggen slapen. Daar besluit ik het verhaal en in de volgende aflevering, wellicht 'Het zilveren goud' in maart, begin ik op dit punt.
M People heeft maar één Top 40-hit gehad in Nederland en een stel radiovriendelijke opvolgers. Ik leer de groep pas echt waarderen in 1999 in Engeland. Begin 2001 tref ik de cd in Sneek en besluit het aan te schaffen. Het is één van de ultieme soundtracks van deze fietsvakantie. Als ik het niet vergeet, komt er in het volgende bericht over 2001 nog een verwijzing naar een nummer van de cd. Ach vooruit... ik doe het nu! Als in 1998 dakloos ben geraakt in York en ik tijd zit te doden tussen de opvang en de kerkdienst zit ik in de vroege morgenzon op een bankje te luisteren naar 'Itchycoo Park' van Small Faces. 'It's all too beautiful', krijgt opeens een speciale lading. Op de zondag 4 maart 2001 zit ik weer op hetzelfde bankje en luister ik naar 'Itchycoo Park' van... M People. Het gevoel zal toch niet helemaal hetzelfde zijn.
