Het is officieel weekend geworden. Ik heb vanmiddag contact gehad met mijn chef en, nee, morgen is er geen post voor mij. Enerzijds voel ik alsof ik tegen een griep aanleun maar anderzijds wil ik morgen ook wel iets van de vrije dag maken. Eens kijken hoe ik me morgenochtend voel. Ik heb eerder vanavond de jaren zeventig gedaan met een bijzonder aardige bak. Ik had in principe nog best een uur uit deze betreffende bak kunnen draaien. Spirit Of The Seventies is hier te beluisteren en nu natuurlijk de volledige speellijst.
Uur 1
1. Superfly - Curtis Mayfield (NL, Curtom, 1972)
2. Rock Your Baby - George McCrae (UK, Jay Boy, 1974)
3. Living Without You - Manfred Mann (Duitsland, Philips, 1971)
4. Arumbai - Massada (NL, Kendari, 1979)
5. Live And Let Die - Wings (UK, Apple, 1973)
6. Movin' - Mailer Mackenzie Band (NL, Decca, 1970)
7. Acapulco Gold - Mason-Dixon (België, Cardinal, 1971)
8. Mary Had A Little Lamb - Wings (NL, Apple, 1972)
9. Feel So Good - Chuck Mangione (UK, A&M, 1977)
10. Solo Tu - Matia Bazar (Spanje, Hispavox, 1978)
11. Listen To What The Man Said - Wings (NL, Capitol, 1975)
12. I Can't Leave You Alone - George McCrae (Duitsland, RCA Victor, 1974)
13. Spirits In The Night - Manfred Mann's Earth Band (UK, Bronze, 1975)
14. Cousin Norman - The Marmalade (UK, Decca, 1971)
15. De Hengelaar - Manke Nelis (NL, Playboy, 1972)
Uur 2
1. Fool - Al Matthews (NL, CBS, 1975)
2. I've Had Enough - Wings (UK, MPL, 1978)
3. As The Years Go By - Mashmakhan (NL, CBS, 1970)
4. Because I Love - Majority One (NL, Pink Elephant, 1971)
5. Soul Cha Cha - Van McCoy (NL, H&L, 1976)
6. Girl I've Got News For You - The Mardi Gras (NL, AZ, 1971)
7. La Paloma Adé - Mireille Mathieu (NL, Ariola, 1973)
8. I Can Remember - Myrna March (US, Agape, 1971)
9. Compainte Pour Ste-Catherine - Kate & Anna McGarrigle (NL, Warner Bros., 1976)
10. Stir It Up - Bob Marley & The Wailers (NL, Island, 1979)
11. Dancing In The City - Mashall & Hain (UK, Harvest, 1978)
12. Thinking Of My Woman - John Mayall (Duitsland, Polydor, 1970)
13. Don't You Write Her Off - McGuinn, Clark & Hillman (NL, Capitol, 1979)
14. Soldiers Who Want To Be Heroes - Rod McKuen (NL, Warner Bros., 1971)
15. Falling Apart At The Seams - The Marmalade (NL, Target, 1976)
16. Blinded By The Light (albumversie) - Manfred Mann's Earth Band (Duitsland, Bronze, 1976, re: 1979)
vrijdag 20 november 2026
donderdag 19 november 2026
Honderd achteruit 2024-26: Audience
'Een bericht waar ik naar heb uit gekeken'. Zoiets weet ik me te herinneren uit de inleiding van de 'Honderd achteruit' over Audience. Alleen... weet ik dan al dat 'Indian Summer' in de Gele Bak Top 100 van 2024 zal staan? Het antwoord luidt ontkennend. Ik denk dat ik wel een vermoeden heb als ik het bericht op 16 oktober 2023 schrijf, maar niet op welke positie. Ook weet ik dan nog niet welke speciale lading het nummer zal krijgen. Eerlijk gezegd ben ik me daar nog niet eens van bewust als ik de plaat in juli 2024 op plek 28 zet in de Gele Bak Top 100. Vlak voordat ik in 2024 met vakantie ga, voeg ik een aantal verse albums toe aan mijn mp3-speler. Vanwege de liefde voor de albumversie van 'You're Not Smiling' besluit ik het album 'House On The Hill' tijdens de vakantie van een luisterbeurt te voorzien. Enfin, het album heeft ook 'Lang zullen ze spelen' afgetrapt en in de inleiding daarvan leg ik uit hoe ik het album voor het eerst heb beluisterd. Dat het als advies vervolgens ruilmateriaal zal worden voor een 'instapplaat' van Peter Hammill en dat het dan in oktober allemaal anders loopt.
Ik zou Audience in eerste instantie hebben bewaard tot een verzamelbericht met fotohoesjes, maar wil toch even aandacht schenken aan de band omdat het dus een hele nieuwe wending heeft gekregen voor mij sinds 2024. Ik schaf 'Indian Summer' op 19 juli 2023 aan op Discogs. Dezelfde periode dat ik ook 'Bullfrog Blues' zie, de Engelse film waarvoor Audience in 1969 de soundtrack heeft verzorgd. Ik ben vóór oktober 2023 nooit de diepte in gegaan met de band. Wel heb ik de groep in 2014 eens te gast gehad in 'Raddraaien' maar dat is niet meer dan parate kennis en de herinnering aan de kennismaking met 'Belladonna Moonshine'. Daarover gesproken: Dat nummer staat in de Gele Bak Top 100 van dit jaar op 6. Had dat hoger gekund? Ja en nee. Ten eerste geldt voor de meeste singles van Audience dat ze iets afwijken van de albumversie. Ik vind de single 'Belladonna Moonshine' iets minder dan de elpee, maar misschien is dat een kwestie van gewenning. Het is ook jammer dat Philips ervoor heeft gekozen om de plaat in mono uit te brengen. Deze plaat tref ik op 9 maart 2026 bij de kringloopwinkel in Dedemsvaart.
Grappig detail over de genoemde aflevering van 'Raddraaien': Ik stel daarin 'dat ik niet zoveel op heb met progrock uit de jaren zeventig' maar nog wel op zoek ben naar overige singles van Audience. Niet zoveel op met progrock? Welke gek heeft dat geschreven? Enfin, ik zit dan kopje onder in de Northern Soul en meen dat de progrock een lang gepasseerd station is. De single die daar te gast is overigens 'I Put A Spell On You', dat eveneens op 'The House On The Hill' staat.
Week Spot: Scarlett Fagan
'Recently I've been a busy bee'. Is dat zo? Welnu, voor Soul-xotica wel zoals het lijkt. Dit zinnetje speelt echter afgelopen dinsdag in mijn hoofd als ik door de barre weersomstandigheden naar Steenwijkerwold fiets en terug. Het is duidelijk! Dit moet de Week Spot worden. Eenmaal thuis twijfel ik dan toch weer. Het is niet zomaar een single, het zijn twee contrasterende kanten die beide hun eigen charme hebben. Ik bekijk een video waar Scarlett korte vragen beantwoordt en als ze moet kiezen tussen 'Awaken' en 'Arise' kiest ze voor de laatste. Ja, dat is ook een fijn nummer! Toch heb ik unaniem besloten om 'Awaken' deze week tot Week Spot te maken. Sinds ik voor het laatst heb geschreven over Scarlett ben ik een aantal verrassende dingen op het spoor gekomen. Hierbij de hagelnieuwe Week Spot: 'Awaken' van Scarlett Fagan uit 2026.
In de 'Singles round-up' met deze plaat wek ik de indruk dat we met een piepjong vers talent hebben te maken, maar dat is niet helemaal de waarheid. Scarlett is al sinds 2017 aan de slag en heeft deel uitgemaakt van een bandje. Ze is het stralende middelpunt van The Hawkmen, hoewel ze er zelf niet bepaald mannelijk uit ziet. The Hawkmen start ergens rond 2015 en speelt een mix van rockabilly en rootsy soul. De band wordt omarmd door BBC Radio-dj Craig Charles. Scarlett doet niet op alle opnames mee maar ik ben inmiddels wel een paar geweldige nummers met haar stem op het spoor gekomen. De singles hebben even in mijn boodschappenmandje op Discogs verbleven, maar het is me een beetje teveel Mod en retro-soul. Feit is dat Scarlett de band nergens meer noemt. Ook heb ik een live-opname gezien van haar in een Londense club met een pianist en een bassist. Als ik het nog niet weet dan maakt deze video het duidelijk. Scarlett is niet gewoon een meisje dat een liedje zingt, ze 'leeft' de nummers en het komt haar heerlijk vanuit de tenen.
Mijn eerste kennismaking met 'Awaken' is tussen de nieuwe releases op Juno. Ik geef het een kans en word meteen gegrepen door het speelse karakter van haar zingen. Het korte vragenvuur dat ze doet voor sociale media leert ons dat ze vooral is beïnvloed door Amy Winehouse en haar 'Back To Black'-album en dat ze van de jaren zeventig-zangeressen een voorkeur geeft aan Aretha Franklin. O ja, ze houdt inmiddels méér van Londen dan haar thuishaven Bristol. De overige vragen en antwoorden ben ik vergeten. Zoals ik haar heb leren kennen, is ze heerlijk 'down to earth'. Ze reageert persoonlijk op ieder compliment onder haar Youtube-video's en ze heeft ook al een opmerking van mij op Facebook 'geliked'. Ze is dus niet zo piepjong als dat ik eerder heb vermoed, maar nog altijd wel een groeibriljantje. Ze heeft op het moment van schrijven net haar solo-debuut uitgebracht en deze wil ik zeer zeker een luisterbeurt geven!
Honderd achteruit 2024: L.T.D. + Neon Philharmonic
Over L.T.D. zou ik eventueel best een volledig bericht kunnen schrijven, maar bij Neon Philharmonic wordt dat lastig. Dus heb ik besloten om deze twee samen te vatten in één bericht en dat gaat vaker voorkomen in de komende tijd. Ik heb de lijst even bekeken en ga er vanuit dat ik omstreeks de jaarwisseling wel bij nummer 50 in de Gele Bak Top 100 van 2024 kan zijn. Ik tref het maar met mijn vrije dag want de schoenen zijn nauwelijks opgedroogd van dinsdag. Een uitgelezen dag om een inhaalslag te doen op Soul-xotica. Waarvoor mijn excuses want van origine is Soul-xotica een middernachtelijke activiteit. Door de nieuwe werktijden hoor ik dan in mijn nest te liggen en dan blijft het publiceren er bij. Ik ga vandaag beginnen met de nummers 26 en 27 in de Gele Bak Top 100 van 2024 en daar vinden we respectievelijk 'Back In Love Again' van L.T.D. uit 1978 en 'Heighdy-Ho Princess' van Neon Philharmonic uit 1970.
Ik begin echter eerst met de nummer 27 in de lijst. Doorgaans noem ik in de Top 100 alleen de platen die helemaal nieuw zijn in de verzameling. Dat geldt niet voor Neon Philharmonic. Ik kom de single tegen in 1996. Niet in een al te beste staat en met omgedraaide labels. 'Heighdy-Ho Princess' speelt op de kant met het label van de b-kant. Ik heb een sterke herinnering aan het weekend waarin ik de single heb gekocht en dan kan ik de plaat opeens nergens meer vinden. Omdat ik weet dat die flink afgedraaid is, laat ik me verleiden tot een exemplaar bij 45Toeren. Het is het aard van het beestje, deze Warner Bros./Negram-persingen uit 1970 blinken niet bepaald uit. De 'nieuwe' heeft last van wat 'distortion' maar ach... ik moet er maar mee leren leven. Het is op 26 april 2024 een vroeg verjaardagscadeau voor mezelf.
Neon Philharmonic is meer een project dan een fysieke band. In 1967 start de samenwerking tussen songschrijver Tupper Saussy, zanger Don Gant, producent Bob McCluskey en Don's broer Ronald als technicus. In 1969 verschijnen er twee albums op Warner Bros. van Neon Philharmonic. In 1970 woont 'Heighdy-Ho Princess' enige tijd in onze vaderlandse Tipparade maar doet gek genoeg helemaal niets in Amerika. Daar zal de band voornamelijk worden herinnerd vanwege de hit 'Morning Girl' uit 1969. Het nummer zal in 1976 opnieuw een hit worden in de uitvoering van Shaun Cassidy, hoewel ook dat in Nederland in de Tipparade blijft steken. De originele Neon Philharmonic maakt na 1970 platen voor enkele andere labels maar het grote succes blijft uit. In 1975 wordt een punt gezet achter de samenwerking onder deze naam. De naam wordt dan echter verkocht aan een producent die na 1975 een paar singles uitbrengt onder de naam. Deze hebben geen enkele relatie tot Tupper Saussy of Don Gant, hoewel de 'nieuwe' groep nog wel één nummer van Saussy op de plaat brengt.
Nederland heeft ook een streepje voor in het verhaal over L.T.D. Ik ken de plaat al jaren en het is in de tijd van 'Floorfillers' een graag geziene gast in de show. Het is zaterdag 2 september 2023 en de start van mijn vakantie. Ik ga 'wennen' aan de fiets door een tochtje te maken naar Emmeloord voor heel veel singles. Daar zit ook 'Back In Love Again'. Hoewel ik platen van L.T.D. in de Blauwe Bak-koffers heb staan, acht ik 'Back In Love Again' teveel als een pophit en dus staat deze in de Gele Bak. De groep heeft haar oorsprong in Greensboro in de staat North Carolina. De groep treedt dan op als Love Men Limited. Veel van de originele leden hebben een ruime ervaring als begeleiders van verschillende artiesten waaronder Sam & Dave. In 1969 neemt Jeffrey Osborne de drumstokjes over in de band. De groep verkast intussen van New York naar Los Angeles. In 1974 krijgt de groep een contract bij A&M. De naam is dan inmiddels veranderd in Love, Togetherness & Devotion, kort gezegd L.T.D. Jeffrey valt op als zanger en hij geeft de drumstokjes aan iemand anders om vervolgers de mannelijke leadzanger te worden. 'Love Ballad' is in 1976 het eerste succesvolle wapenfeit van de band maar in 1978 zal het helemaal raak zijn met 'Back In Love Again'. In Amerika piekt het op 4 in de Billboard en bovenaan de R&B. In Nederland wordt het beloond met een 22e plek. Internationaal kan L.T.D. het succes maar moeilijk een vervolg geven.
In 1980 verschijnt 'Shine On' als single en doet vrijwel niets in Amerika. In Nederland is het goed voor de top tien en kort daarop verlaat Jeffrey het schip om solo aan de bak te komen. In 1983 wordt het boek dicht geslagen. De band zal in wisselende bezettingen een sporadische reünie geven. Van de oorspronkelijke leden zijn er zes gaan hemelen.
dinsdag 17 november 2026
Honderd achteruit 2024-26: Dolly Dots + Angela & The Rude
Voorlopig de laatste 'dubbelaflevering' van gerelateerde artiesten in een flinke tijd. Wel ga ik in de toekomstige aflevering vaker twee of drie of vier artiesten ineens noemen, omdat er over elk niet heel veel valt te vertellen of als ik geen zin heb om er een lang verhaal over te schrijven. Het kan hem aan mij liggen, maar ik vind het niet erg opschieten met de zomer dit jaar. Oh wacht... het is november! Het is een cliché om te zeggen dat het koud is, maar oef... ik heb moeten afzien deze morgen. Ik heb sinds een paar weken een bedrijfsjas en deze is weliswaar spatwaterdicht maar ook niet heel erg dik. Ik heb een iets te luchtig shirt eronder omdat het anders een sauna is in mijn nieuwe winterjas. De regen is zó koud dat ik op een bepaald moment mijn wenkbrauwen niet meer voel. Ook heb ik de handschoenen aan en deze raken doorweekt. Als ik ze wil uittrekken trek ik de voering van de vingers mee. Vrijdag maar weer nieuwe halen! In de Gele Bak Top 100 van 2024 vinden we op plek 25 'Young Souls' van Angela & The Rude. Omdat ik de Dolly Dots op 27 in de Top 100 van dit jaar heb staan met 'Hela-Di-Ladi-Lo' heb staan, lijkt het me de kortste klap om de twee te combineren. Daarmee mag ik dan ook weer terug naar mijn jeugdjaren in Jutrijp.
Totdat zus gaat trouwen en het huis verlaat, delen broeder en ik een slaapkamer. Hij bepaalt de inrichting ervan want hij is er ook het meest. Ik kom er eigenlijk alleen maar om te slapen of broeder moet een nieuwe plaat hebben gekocht die hij me wil laten horen. Ik slaap onder op een stapelbed en daar hangt lange tijd een 'Watership Down'-geïnspireerde poster. De rest van de kamer is tot en met 1982 gevuld met posters van zes leuke Nederlandse dames en altijd in kleurrijke outfits. In 1982 wordt het systematisch ingewisseld voor elf mannen in blauw-witte shirts en korte broeken. Ik heb 'Young Souls' altijd een fijn nummer gevonden en ik meen het: Als ik hem eerder had gevonden, had ik hem ook gekocht. Het is een nummer waarvan ik lange tijd veronderstel dat er geen fysieke vinylsingle van is uitgebracht, hoewel ik dat eenvoudig had kunnen onderzoeken op 45cat en Discogs. Dan is het 9 april 2024. Ik heb de week ervoor vrij gehad en ben net weer aan de slag. Ik moet bezorgen in Tuk en gun mezelf een kleine pauze. Ik wip binnen bij de kringloopwinkel en kom daar pardoes deze single van Angela & The Rude tegen. Bij thuiskomst moet ik dit broeder laten weten. 'Een mooi nummer', is zijn reactie. Op 27 november 2025 ga ik met de bus naar Beilen en sla een flinke slag bij het kramenhuis. Daar zit 'Hela-Di-Ladi-Lo' tussen en dat is een single die nog ontbreekt. Ik moet bekennen dat ik hem zelfs een beetje was vergeten.
Dolly Dots gaat officieel van start in 1979 maar heeft al een jaar voorbereiding vooraf. Het is het idee van Peter Van Asten en Richard De Bois. De Bois claimt dat de naam tot hem is gekomen in een droom, maar Dolly Dot blijkt tevens een tekenfilmfiguur te zijn uit de jaren vijftig. Het idee is om een meidengroep op te richten nadat concurrent Philips hits heeft gescoord met Luv'. Angela Kramers is de eerste die wordt gevraagd. Deze Angela maakt dan deel uit van een dansgroepje en zo volgen Patty Zomer, Anita Heilker en Esther Oosterbeek. De meiden zijn enthousiast maar hebben geen zangervaring. Zo wordt Angela Groothuizen gecontacteerd. Angela zingt bij Howling Hurricane met haar broer Jos. De laatste zal later opduiken in Vulcano. Groothuizen is meer ruig repertoire gewend en ziet een Phil Spector-achtig groepje niet zitten. Ze stelt op haar beurt Ria Brieffies voor. Ria zingt bij The Vips. De Nederlandse Wikipedia verwijst me door naar de band van Jimmy Once, maar dat is niet correct. De groep heet oorspronkelijk Robert Stanley & The Vips en is in de vroege jaren zeventig actief in de kop van Noord Holland. Angela gaat mee als Ria de overige vier dames gaat treffen en vindt het dan zó gezellig dat ze aanblijft. Zes is teveel, vinden de producenten, maar de dames besluiten dat ze allemaal willen meedoen. Kramers gaat vanaf dat moment als Sjeel door het leven.
De groep is meteen goed voor een flinke hoeveelheid hits in binnen- en buitenland. 'Love Me Just A Little Bit More' is in 1983 de eerste en enige single die op nummer 1 zal komen. Er tekent zich iets van 'Beatlemania' af ten tijde van de Dots. In 1984 zijn er poppen van de leden. Nee, daar heb ik broeder nooit op kunnen betrappen! Heilker is in 1985 de eerste die de groep verlaat. Ze is in verwachting van een dochter. Ze maakt nog wel een album en een paar singles in 1986 maar zal verder van 1983 tot en met 2023 de officiële stem zijn van Donald Duck. Als ze in de jaren negentig meedoet in Verona met Henk Spaan en Harry Vermeegen zit ze geregeld te 'dukken', zoals Spaan dat noemt. Qua producenten is er eveneens een wisseling van de wacht. Eerst mogen Fluitsma & Van Tijn het proberen en later zal ook Stock, Aitken & Waterman zich nog bemoeien met een plaat. Toch blijft het succes op het laatst beperkt tot Nederland en in 1988 valt de groep uiteen.
Sjeel stapt helemaal uit de showbiz en zal zich later bezig houden met yoga. Toch laat ze zich een paar keer overhalen om toch nog een optreden te doen met de Dots. Ria heeft in 1989 een hit met Glenn Medeiros en gaat daarna de jazz in. In de jaren negentig geeft ze het op en gaat ze aan de slag in de voetverzorging. In 2009 overlijdt ze op 52-jarige leeftijden aan de gevolgen van longkanker. Esther maakt in 1978 ook deel uit van The Surfers van de hit 'Windsurfin'. Zij kiest ervoor om op de achtergrond te werken in de showbusiness en wordt uiteindelijk visagiste bij onder andere De Toppers. Patty gaat aan de slag als styliste en is enige tijd op tv te zien met 'Modepolitie'. Dan blijft alleen Angela nog over.
Ik heb vaker kritiek geuit over Wikipedia maar bij de Dots wordt het een zootje. Zo verwijst de link van The Vips door naar de verkeerde band en wordt Angela & The Rude helemaal overgeslagen. Feit is dat Angela en Ruud elkaar al jaren kennen. In 1984 draait de buschauffeur een demo van het bandje van zijn zoon. Angela is enthousiast en gaat kijken bij een optreden. Ze zal de band 'ontdekken'. We hebben het dan over Roberto Jacketti & The Scooters. Groothuizen produceert het eerste album van de band samen met Ruud Mulder. Mulder heeft in de jaren ervoor gespeeld met Spargo. In de vroege jaren negentig maken Groothuizen en Mulder twee albums. 'Young Souls' strandt in 1990 op een 32e plek als opvolger van de top 20-hit 'Pressure'. 'Hela-Di-Ladi-Lo' heeft overigens de zesde positie behaald in 1980, dat was ik nog vergeten te melden. Groothuizen's muzikale loopbaan gaat nog wel even door en in 2023 komt ze in aanmerking voor een gouden plaat. Dat is vanwege de single 'Ome Duo' van Trobi met een aantal Nederhop-artiesten en Angela als bonus-zangeres.
zondag 15 november 2026
Het zilveren goud: 2001 deel XII
Primair is het de bedoeling van de Emmaus-organisatie om daklozen van straat te halen en te laten werken aan een stabiele toekomst. In Nederland merk ik deze sturing heel erg als ik in 2001 mijn licht laat schijnen op andere Emmaus-vestigingen dan De Bilt. Ik weet niet hoe het is in Frankrijk, maar in Engeland is Emmaus voor velen 'a way of life'. De dagen dat ze zaten te bedelen of te dealen is al lang voorbij, maar de sfeer binnen de gemeenschappen bevalt hen desondanks. Er zijn een aantal kopstukken dir van Emmaus naar Emmaus trekken. Als je met goed gedrag vertrekt, kun je al binnen 24 uur in een andere Emmaus terecht. Als je drie maanden hebt verbleven op één plek, krijg je behalve je opgespaarde vakantiegeld ook 'leaving money'. Voor dat laatste spaar je feitelijk ook, maar je kan het alleen verkrijgen als je drie maanden aanblijft. Als je eruit wordt getrapt, krijg je overigens geen 'leaving money'. Voorwaarde is wel dat je zes maanden niet meer welkom bent in de specifieke Emmaus en dat je ook een paar weken niet kan aankloppen bij een andere vestiging. Er zijn er dus die enkel tevreden zijn met het vakantiegeld en dan snel weer naar een andere vestiging gaan. 'The Doc', hierna Doc te noemen, is eentje van deze categorie Engelse Emmaus-gangers. Over hem ga ik het in de komende twee afleveringen van 'Het zilveren goud' hebben en ook schets ik de thuissituatie in Tuk.
Laat me anders met dat laatste beginnen. Ik ben in juli 2000 bij Harrie ingetrokken. Het verhaal van de weddenschap heb ik al gedaan. Het zorgt ervoor dat Harrie goeddeels van de drank af is. De eerste maanden zijn legendarisch. 'Het hoeft niet op de weegschaal', is voor ons beide een logische benadering. Zolang er niemand is die misbruik maakt van de zaak is er geen vuiltje aan de lucht. Geen profiteurs! Eind 2000 laat hij weten dat hij de zolder wil gaan verhuren. Als ik hoor wie de nieuwe huurder wordt, moet ik vloeken. Kort daarop komt de tweede klaploper erbij op zolder. 'De volharding' waarover ik in mei of juni heb geschreven, is een gevolg van de 'drukte' in huis. Die tweede is alweer maanden geleden vertrokken. Harrie heeft intussen zijn jeugdvlam opnieuw ontmoet. Ook zij heeft al een huwelijk achter de rug en opeens vinden de twee elkaar. Harrie verblijft steeds vaker bij zijn nieuwe vriendin in Willemsoord en kostganger en ondergetekende proberen elkaar te vermijden als de pest. Ik wil in september mijn toevlucht zoeken in een andere Emmaus en ga op de fiets naar Itteren. Daar word ik keihard afgewezen en verlaat gedesillusioneerd de regio. Onderweg het noorden in besluit ik een tussenstop te maken in De Bilt. Ik blijf daar een paar dagen en tref een oude bekende.
Stephen heet hij in het echt. Omdat het in de Engelse Emmaus-vestigingen stikt van de Steve's krijgt 'onze' Steve een bijnaam. Hij vertoont uiterlijke overeenkomsten met 'The Doc' uit de 'Back To The Future'-films. Ook hij reist Engeland af van gemeenschap naar gemeenschap. De gemeenschap in Cambridge is de oudste van Engeland en ook voor Doc de pleisterplaats. In de zomer van 1999 is zijn nieuwsgierigheid gewekt voor wat betreft de Emmaus van Greater Manchester. Hij komt aan op een dinsdag. Ik kan me het erg goed herinneren. De Emmaus is dan al ietwat een komen en gaan van mensen en met sommige gasten bouw ik helemaal niets op. Als ik Doc de hand schud, is het alsof we elkaar niets hoeven te vertellen want dat weten we al lang. Het is als een oude vriend of een familielid die na jaren afwezigheid weer voor je staat. Doc is erg geliefd bij iedereen en dat is moeilijk om te zien. Qua uiterlijk mag hij er excentriek uit zien met zijn warrige lange haar, zodra hij begint te praten...? Doc zit vol liefde. Het is een oude hippie voor wie het nooit 1977 is geworden. Een zachte stem met vriendelijkheid alom. Een mooi Engels accent. In Nederland probeert de Emmaus de residenten te laten afkicken van hun verslaving, in Engeland is dat ook een 'way of life'. Je werkt een paar weken of maanden, vertrekt met je vakantiegeld en gaat twee dagen stomdronken door het leven. Dan klop je aan bij de volgende Emmaus enzovoorts. Doc houdt eveneens van zijn drankje. Ik ga vrijwel nooit met de 'lads' mee naar het Huddersfield Canal als deze hun dagelijkse shot pils of cider in nemen. Als Doc te gast is, is het bijna vanzelfsprekend. Je wilt gewoon altijd bij hem in de buurt zijn!
Qua idealisme zitten we ook helemaal op dezelfde golflengte en we mogen elkaar vanaf de eerste minuut. Doc is al fors ouder en heeft in zijn leven heel veel concerten bezocht. Hij is bijvoorbeeld getuige ervan hoe de gitarist van Stone The Crows in 1972 op het podium wordt geëlektrocuteerd. Verder is hij een groot liefhebber van Yes en Pink Floyd. Toch is de ontmoeting met Doc van korte duur. Op woensdag werkt hij met ons en op woensdagavond gaan we een drankje doen aan het kanaal. De volgende dag is hij opeens spoorloos verdwenen. 'Het aard van het beestje', volgens enkele Emmaus-veteranen. Ik moet sindsdien geregeld aan hem denken. Ik droom er zelfs van om samen met Doc een Emmaus op te zetten omdat we daar beide wel ideeën over hebben. Dan is het september 2001 en ben ik onderweg van mijn mislukte 'sollicitatie' in Itteren. Ik ben de regen moe en verlang naar een warme douche en een dito bed. Ik ga naar De Bilt en tref daar... Doc en Yorkie. Zoals gebruikelijk trekken de Engelsen zich aan elkaar op, maar verder heb ik nooit veel gehad met Yorkie. Ik ben vergeten dat ik bij het afscheid in De Bilt hen een telefoonnummer en adres heb gegeven. Uiteraard alleen voor Doc want Yorkie mag buiten slapen van mij.
Het is een doordeweekse dag. Harrie is op dat moment thuis. 'Er is telefoon voor je'. Wie? 'Ene Steve'. Ik neem de telefoon aan. Het is Doc. Of hij langs mag komen.Waar ben je? Dan schijnt hij al in Steenwijk te zijn! Hij is weg gegaan uit De Bilt en zoekt nu een plek om een paar dagen te crashen. Ik overleg vlug met Harrie en die geeft groen licht. Hij zal immers de komende dagen weer bij zijn vriendin zijn. Ik heb twee kamers in Tuk en dus kan Doc slapen in de 'leef-slaapkamer'. Harrie is daar trouwens ook heel relaxt onder: Mijn vrienden zijn voor hem altijd 'goed volk'. Gelukkig heeft hij Yorkie thuis gelaten want dan was het voor mij een andere zaak geweest. Op de tweede dag begint Doc aan iets dat ik niet van hem ben gewend: Hij wil gaan settlen in Engeland. Hij heeft een paar keer telefonisch contact met zijn zus in Swansea en, ja, hij wil huisje-boompje-beestje. Natuurlijk heeft hij geen geld voor de tocht naar huis. Of ik hem kan helpen? Tja, ik ben afhankelijk van een uitkering en kan daar nét mee rond komen. Hij belooft me dat zijn zus garant zal staan voor het geld en natuurlijk geloof ik dat graag. Ik moet echter wel een hulplijn inschakelen en daar besluit ik nu even het verhaal. De ontknoping komt volgende week.
3365 Im Nin'alu - Ofra Haza (NL, Sound, 1987)
3366 Say You'll Stay Until Tomorrow - Tom Jones (US, Epic, 1976)
3367 Get Sexy - Paul Kelly (NL, Warner Bros., 1974)
3368 Causing A Commotion - Madonna (US, Sire, 1987)
Mijn eerste exemplaar van Ofra Haza blijkt zo krom als een hoepel en deze heb ik inmiddels een upgrade gegeven. Madonna is de Amerikaanse persing. Ik heb hem ook in een iets betere Duitse persing en beide keren met de identieke fotohoes. Deze vier singles komen honderd procent zeker van de kringloopwinkel in Steenwijk, alleen weet ik niet goed wanneer ik ze heb gekocht. Het is de periode dat ik bij Harrie woon en dus vóór april 2002.
Singles round-up: november 1
De elektrische fietsen op de zaak zijn niet bepaald het model waarmee je een vakantie wil doorbrengen. Het zijn zwaardere frames omdat ze heel wat kilo's aan post moeten kunnen meezeulen. Je moet gebruik kunnen maken van de ondersteuning en anders fiets je jezelf het apenzuur. Ik heb jaren lang de 'bultrug' tot mijn beschikking. Dat is in 2014 de eerste elektrische fiets die in Meppel komt, hij is speciaal besteld voor iemand voor wie gewoon fietsen te zwaar was geworden. Twee maanden na aflevering kiest hij ervoor om iets anders te doen en daar staat de 'bultrug'. Hij is, geloof ik, eind vorig jaar eens voor onderhoud weg gegaan en niet meer terug gekomen. Momenteel hebben we er nog maar één over in Steenwijk. Gewoon fietsen zou wellicht redelijk goed af gaan. In zijn tweede trapt hij door maar dat kun je oplossen door even naar de derde te schakelen en dan naar zijn tweede. Het betekent wel dat je steeds een korte tijd in de loodzware derde versnelling fietst en dat heeft invloed op mijn rechterknie. De accu is al een tijdje plat als ik op het industrieterrein van Tuk ben. Er nadert een donkere wolk en, ach, ik ben al een tijdje niet binnen de kringloop geweest. Ik verwacht drie keer niks en dan... Vier volle bakken, ongesorteerd, een euro per stuk en op het eerste oog al boordevol schlagers. Als ik goed en wel bezig ben in de bak hoor ik van iemand dat het buiten giet. Eenmaal buiten krijg ik nog één winters buitje over me heen maar ben reeds opgedroogd als ik terug op de zaak ben.
* Abba- The Name Of The Game (UK, Epic, 1977)
* Peter Alexander- Bist Du Einsam Heut'Nacht (Duitsland, Polydor, 1960)
* Harry Belafonte- Banana Boat (Duitsland, RCA Victor, 1957)
Er zitten een paar dubbele tussen maar voor de rest is het niet heel erg interessant om deze 'Singles round-up' in meerdere delen te doen. Ik ben doorgaans niet geïnteresseerd in het levenslied van de Oosterburen. Ik geef de schuld aan het Youtube-kanaal over de etherpiraten uit Twente die ik graag mag kijken. Ik moet toegeven dat ik intussen wel eens op Discogs kijk naar de waarde van een bepaalde gedraaide plaat. Toch beginnen we deze aflevering met iets dat honderd procent Engels is. Ik heb Abba al in de Nederlandse persing maar deze heeft zijn beste tijd gehad. Deze Engelse oogt in ieder geval in een prachtige staat. Eens proberen? Ja, een hit van dat formaat heb ik wel in mindere condities getroffen. Hoewel ik een Abba-allergie heb is dit één van de weinige nummers waarvoor je me wakker kan maken. Peter Alexander heeft het label van de a-kant aan beide kanten zitten. Hierdoor heb ik al een stukje van de b-kant gehoord en dat valt niet tegen. Het gaat me echter om zijn versie van 'Are You Lonesome Tonight'. Harry Belafonte is een aantal malen uitgebracht, de eerste keer zelfs al in 1956. Dit is echter de gangbare 1957-release als de plaat ook een grote hit wordt. De plaat klinkt ondanks de leeftijd en het succes alsof het nieuw uit het doosje komt. Ik zing altijd 'Day-O' als ik bezweet ben en nodig een fris luchtje onder de oksels moet spuiten.
* Graham Bonney- Aber Nein Nein Nein (Duitsland, Columbia, 1967)
* Graham Bonney- Wähle 3-3-3 (Duitsland, Columbia, 1968)
* Will Brandes und die Kleine Elisabeth- Baby-Twist (Duitsland, Polydor, 1962)
* The Cry'n Strings- Kleine Sonja (Duitsland, Metronome, 1971)
Volgens mij 'Siebenmeilenstiefel' een grote hit geweest voor Bonney in Duitsland? Het is uiteraard een Engelse zanger die in 1966 een internationale hit heeft met 'Super Girl'. Daarna vindt hij zijn geluk in Duitsland waar hij zal uitgroeien tot een gewaardeerd volkszanger. De eerste klinkt nog echt als een Engelsman in Duitsland en daar maken de tekstdichters handig gebruik van. 'Augen' wordt zo opeens 'Eyes'. Het is een lekkere folkrock-stamper. 'Siebenmeilenstiefel' neigt in het intro naar 'These Boots Are Made For Walking' en in het refrein wordt de 'Super Girl' even aangehaald. Twee uitstekende kanten van Bonney. Op de tweede single heeft hij afscheid genomen van The Jay Five en dat wordt dan hoempapa. Er zit wat 'distortion' op maar op zichzelf is dit best grappig voor een zondagavond. 'Schneewittchen' is mede geschreven door Bonney en dat is een melodieuze ballade. Bij sommige singles brand ik van nieuwsgierigheid hoewel ik toch wel weet dat het vrij weinig gaat worden. Neem nu de single van Will Brandes en de olijke Elisabeth. Het is een soort van 'Baby Sittin' Boogie' alleen kan het kind nu al 'Pappa' zeggen en doet het nog niet 'Boogie boogie all night'. Metronome-labels lijken oud maar als je goed oplet? De Duitse persingen hebben altijd een jaartal staan op het label. Ik weet ook best dat 'Kleine Sonja' door Vader Abraham is geschreven voor De Makkers en dus van de jaren zeventig moet zijn maar The Cry'n Strings doet me zo sixties aan. Het is vast een piratentoppertje maar het wordt nergens echt interessant.
* Drafi Deutscher- Weil Ich Dich Liebe (Duitsland, Metronome, 1970)
* David Dundas- Another Funny Honeymoon (Duitsland, Chrysalis, 1977)
* Connie Francis- Nino (Duitsland, MGM, 1964)
Ik heb al vluchtig gezien dat het is geschreven door Bob Dylan en dat lijkt me een fraaie aanvulling op 'Heut Male Ich Dein Bild, Cindy Lou'. Toch weet ik ook stiekem wel Drafi in de jaren zestig op Decca zit en ik kijk wederom niet op het label voor het jaartal. Drafi-doet-Dylan moeten we in elk geval meenemen. Het blijkt een hertaling te zijn 'Wigwam', niet bepaald één van Dylan's beste nummers als je het mij vraagt. Ik durf zelfs zo ver te gaan om te zeggen dat Drafi's versie beter is dan het origineel. Ach ja, het is maar betrekkelijk. De b-kant heeft een Engelse titel maar is toch echt Duits: 'Make Up And Lipstick'. Het is een gezellige stamper waarmee de piraten wel uit de voeten kunnen. Van de ene DD naar de andere DD. Zou Connie Francis jaloers zijn geweest? David Dundas heeft een grote hit gehad met 'Jeans On' en dit is een opvolger. Het is helemaal in dezelfde stijl en ik kan wel begrijpen dat voor de Nederlandse platenkopers de lol er wel weer af was. Het is niet slecht maar ook niet bijster origineel. Er zitten een aantal singles tussen die winnen vanwege de fotohoes. Zonder hoes had ik Connie laten liggen. Het is het bekende Connie Francis-geluid maar dan op zijn Deutsch.
* Gilla- Johnny (Duitsland, Hansa, 1976)
* Bert Kaempfert- Afrikaan Beat (Duitsland, Polydor, 1961)
* Brenda Lee- Ich Will Immer Auf Dich Warten (Duitsland, Polydor, 1964)
'Johnny' bestaat volgende maand vijftig jaar. Zou daar ook gekleurd vinyl van worden uitgebracht? Je weet het maar nooit! Ik weet dat 'Gentleman Callers Not Allowed' door Hilversum in de ban is gedaan, misschien is 'Johnny' hetzelfde lot beschoren. Hoewel ik niet heel diep in de tekst duik, klinkt tante Gilla even sensueel als Donna Summer. Het is best een aardige plaat! Met Bert Kaempfert kun je niet mis grijpen en 'Afrikaan Beat' klinkt ruim zestig jaar later nog altijd erg fijn. Veel Duitse platen in kringloopwinkels zijn vaak helemaal afgedraaid, maar deze singles klinken erg fris voor hun hoge leeftijd. Dan Brenda Lee. Die ligt maar liefst tweemaal bij de kringloop in Tuk, maar eentje is genoeg. Misschien heb ik dan toch de mindere mee genomen? Deze wordt flink verstierd door 'distortion'. Enfin, ik kan niet uitsluiten dat ik volgende maand wellicht een tweede graai heb in de bakken. Er is nog eentje die ik eigenlijk had moeten meenemen.
* Trini Lopez- What Have I Got Of My Own (NL, Reprise, 1964)
* Mina- Fiesta Brasiliana (Duitsland, Polydor, 1962)
* Wencke Myhre- Lass Mein Knie, Joe (Duitsland, Ariola, 1978)
* Nilsen Brothers- Tom Dooley (Duitsland, Electrola, 1958)
Van Trini Lopez-singles krijg ik het doorgaans niet heel erg warm maar 'What I Got Of My Own' klinkt heel anders dan 'This Land Is Your Land' en dergelijke. Trini gaat op de serieuze folkbeat-toer. De pose op het hoesje. Dat is de reden om de single mee te nemen. Mina staat prachtig op de foto voor de opvolger van 'Heisser Sand'. Laat het dan ook nog eens een Braziliaans feestje zijn en dat levert dus een erg leuke single op. Wencke Myhre ken ik van 'Flower-Power-Kleid' maar deze moet ik ook hebben. 'Deutsche Original Aufname von 'It's A Heartache'. De single heeft blijkbaar een jukebox-verleden want de strip van 'Danielle' van Bernhard Brink komt eveneens uit de hoes rollen. De Duitse hertaling van de Bonnie Tyler-hit is natuurlijk lachen, gieren en brullen voor op een zondagavond. Op de b-kant staat een bewerking van 'Sweet Sweet Smile' maar ik hou het toch bij de Duitse Bonnie. De Duitse EMI heeft in 1959 een mazzeltje. Zowel de originele versie van The Kingston Trio als de Duitse versie van Nilsen Brothers komen bij hen uit de stal. Er wordt dan ook besloten één hoesje te maken. 'Originalaufnahme' en vervolgens de logo's van Capitol (Kingston Trio) en Electrola (Nilsen Brothers). Het is in mijn geval dus de laatste. Het is ook nog een twee-voor-een want op de andere kant staat de Duitse versie van 'When' van Kalin Twins.
* Jim Reeves- Whispering Hope (Duitsland, RCA Victor, 1961)
* Nini Rosso- Greensleeves (Duitsland, Hansa, 1968)
* Roland W.- Mein Grünes Tal (Duitsland, Cornet, 1968)
* Tony Joe White- Groupy Girl (UK, Monument, 1970)
* Wilma- Tulpen Aus Amsterdam (Duitsland, Metronome, 1969)
Jim Reeves komt me wel bekend voor qua hoesje maar bij het maken van de foto heb ik in de desbetreffende jaren zestig-bak gekeken. Nee, die heb ik nog niet. Nini Rosso zit in een extra plastic hoesje alsof deze is verzegeld. Een blik op het vinyl toont dat de plaat wel degelijk eerder is gedraaid. 'Greensleeves' is natuurlijk een wonderschone melodie en meneer Rosso kent de kunsten van zijn trompet. Roland W. is geen gezochte misdadiger, mits je de oorwurm 'Monja' als een delict wil bestempelen. Op de a-kant heeft W. weemoed naar zijn geboortegrond. Misschien vanuit de gevangenis? 'Baby-Discothek' moet ook worden geprobeerd. Dat is hoempapa. Tony Joe White in de Engelse uitdossing. Ik maak een vreugdedansje in de kringloopwinkel. Ik heb gisteren 'Do The 45' afgetrapt met de single. Qua toestand ga ik er niet echt op vooruit ten opzichte van mijn oude Nederlandse, maar ach... het blijft de Engelse persing. Misschien dat deze alsnog in de Engelse koffers komt te staan, daar twijfel ik nog even. Wilma is de eerste single die ik uit de bak trek. Als ik nu een hoop héél interessante singles had gevonden, dan lag Wilma nu nog in Tuk, maar ach... waarom ook niet?
* Stephan Remmler- Keine Sterne In Athem (Duitsland, Mercury, 1986)
Het merendeel in de bak is oud tot stokoud maar desondanks valt er nog genoeg te genieten voor de liefhebber van Duitse muziek uit de jaren tachtig. Ik laat bijvoorbeeld een single van Spider Murphy Gang liggen. Dan hou ik Stephan Remmler in mijn handen. Heb ik hem ooit gemist? Euh... ja! Ik weet nog goed dat broeder de single destijds heeft gekocht. Hij staat jaren lang prominent vooraan. Toch heeft hij deze over het hoofd gezien toen hij zijn singles weg deed? Hij heeft immers zijn Trio-singles wél gehouden. Ik sta even te dralen en dan... herinner ik me de datum. Vrijdag de dertiende! Broeder is dol op het cijfer dertien en vrijdag de dertiende 'viert' hij altijd op Facebook met favoriete platen. Opeens vallen de stukjes op hun plek, dit moet zo zijn! Voor de goede orde: Remmler is de leadzanger van Trio en dat is net uiteen gevallen als dit aan de hitparade mag ruiken in ons land. Het is een voortzetting van zijn werk bij Trio. Neem novelty-geluidjes en een steady beat en bouw daar een nummer omheen. Stephan gaat gedwongen op vakantie naar Griekenland maar is blijkbaar liever thuis in die Heimat. Deze single markeert het bijzondere karakter van deze singles-vondst in Tuk. Anders zou ik het wellicht hebben verzwegen?
Abonneren op:
Posts (Atom)

