*Radiolinks week 37

Later dit weekend ga ik een AI-foto maken ter decoratie. Omdat ik het kleine koffertje leeg wil hebben voor vanavond ga ik nu eerst al 'The Spirit Of The Seventies' publiceren. Ik ben gistermiddag op een idee gekomen. Vanaf morgen tot begin december ga ik een aantal bakken op herhaling doen in 'The Vinyl Countdown'. Dat zijn niet alle bakken uit de jaren zeventig en ik heb uitgerekend dat ik deze op de vrijdagavond kwijt kan. Het concept van deze eerste aflevering is als volgt: Het eerste uur 'Colour by numbers', een 'Cheese' voor het hele uur, vervolgens alle reggae-achtige platen in de betreffende bak en de 'New additions' in het tweede uur. Dat levert de volgende speellijst op. 

Uur 1
1. Joy - Apollo 100 (NL, Pink Elephant, 1972)
2. Pick Up The Pieces - Average White Band (US, Atlantic Oldies, 1975, re: 197?)
3. Save The Sunlight - Herb Alpert & The Tijuana Brass (Duitsland, A&M, 1974)
4. Stand By Me - Atomic Rooster (Duitsland, Brain, 1972)
5. Up Town Top Ranking - Althia & Donna (UK, Lightning, 1977)
6. Dog Days - Atlanta Rhythm Section (NL, Polydor, 1975)
7. Voulez-Vous - Abba (Duitsland, Polydor, 1979)
8. Don't Be Down - Amsterdam (NL, Pink Elephant, 1973)
9. S.O.S. - Abba (NL, Polydor, 1975)
10. Singing The Blues - Laurie Andrew (UK, Arista, 1976)
11. Devil's Answer - Atomic Rooster (Duitsland, Philips, 1971)
12. Can't Control My Emotions - Wendy Alleyne & The Dynamics (Barbados, Spouge Beat, 1974)
13. Touch Too Much - Arrows (NL, Rak, 1974)
14. Waterloo - Abba (NL, Polydor, 1973)
15. Help Me My Love - After All (NL, Negram, 1975)

Uur 2
1. Ramblin' Man - Allman Brothers Band (Duitsland, Capricorn, 1973, re: 1981)
2. Reggae Motion - The Aces (NL, Polydor, 1972)
3. Calico Suit - Mighty Two (NL, Warner Bros., 1977)
4. Amazin' Man - Idi Amin aka John Bird (NL, Transatlantic, 1975)
5. Skylarking - Horace Andy (bootleg, Bongo Man, 1970, re: ??)
6. Hacka Tacka Music - Baba & Roody (NL, Ariola, 1979)
7. Doctor Doctor - Baba & Roody (NL, Ariola, 1979)
8. Crazy Love - Allman Brothers Band (US, Capricorn, 1979)
9. Slow Dancin' Don't Turn Me On - Addrissi Brothers (NL, Buddah, 1977)
10. Sister Golden Hair - America (UK, Warner Bros., 1975)
11. Such A Funny Night - Aphrodite's Child (NL, Mercury, 1971)
12. Mr. Boyd - Argosy (NL, DJM, 1970)
13. More More More - Andrea True Connection (NL, Buddah, 1976)
14. Indian Summer - Audience (NL, Philips, 1971)
15. Dream On - Aerosmith (US, Columbia, 1973)

Spirit Of The Seventies is hier te beluisteren. 

Ik heb dit weekend geen last gekregen van AI-inspiratie en dus gebruik als afbeelding de grote finale van dit radioweekend. Zaterdagavond heb ik alle platenlabels gedraaid die ik wilde draaien, van Eureka tot en met Imperial. Volgende week trap ik af met Invictus, Island en Izipho Soul en ga dan door de J en de K naar LRK. De show van zaterdag is hier te beluisteren. Van 'The Vinyl Countdown' doe ik dan maar weer de volledige speellijst. 

'Colour by numbers'
1. Say I Am - Tommy James & The Shondells (NL, Roulette, 1966)
2. Turn The Beat Around - Vicki Sue Robinson (Frankrijk, RCA Victor, 1976)
3. No Ordinary Love - Sade (Duitsland, Epic, 1992)
4. Change - Jess & James (NL, Palette, 1968)
5. Last Time I Saw Him - Diana Ross (NL, Tamla Motown, 1973)
6. I Love Your Smile - Shanice (Duitsland, Motown, 1991)
7. Natural Born Bugie - Humble Pie (NL, Immediate, 1969)
8. Behind Closed Doors - Charlie Rich (NL, Epic, 1974)
9. Endless Love - Diana Ross & Lionel Richie (US, Motown Yesteryears, 1981/1985)
10. Tossing And Turning - The Ivy League (UK, Piccadilly, 1965)
11. Never Leave Me Lonely - Road (NL, Polydor, 1971)
12. Meer Nederlandse Sterre - Rubberen Robbie (NL, CNR, 1981)
13. Reveille Rock - Johnny & The Hurricanes (NL, London, 1960)
14. You Can't Change That - Raydio (NL, Arista, 1979)
15. Why Do Lovers Break Each Others' Hearts - Showaddywaddy (Duitsland, London, 1980)
16. I Ran Off The Road Of Love - Gene Hood (US, Chart, 1969)
17. Carmen Brasilia - Anarchic System (NL, Pink Elephant, 1972)
18. Harlem Shuffle - The Rolling Stones (NL, Rolling Stones, 1986)
19. Behind A Painted Smile - The Isley Brothers (NL, Tamla Motown, 1969)
20. The Tears Of A Clown - Smokey Robinson & The Miracles (NL, Tamla Motown, 1970)
21. Take A Chance With Me - Roxy Music (NL, Polydor, 1982)
22. Sally Go Round The Roses - The Jaynetts (US, Tuff, 1963)
23. Theme From Mahogany - Diana Ross (NL, Tamla Motown, 1976)
24. Love Is Contagious- Taja Sevelle (Duitsland, Paisley Park, 1987)
25. Heartbeat - Buddy Holly (NL, Coral, 1958/1966)
26. This Is Your Life - The Revells (NL, CBS, 1970)
27. Got To Get - Rob 'N' Raz Featuring Leila K (Duitsland, Arista, 1989)

'New additions'
1. Keepin' Me Out Of The Storm - Rare Earth (US, Rare Earth, 1975)
2. Maxwell's Silver Hammer - George Howe (Duitsland, MCA, 1969)
3. Heartbeat - Secret Sounds (NL, Guilty, 1983)
4. That Is Why - The Security (NL, Top Hole, 1988)
5. Poison Ivy - Redbone (NL, Epic, 1972)
6. I Can't Ask For Anymore Than You - Cliff Richard (NL, EMI, 1976)
7. To Be Or Not To Be - Mike Rondell & The High Five (NL, Poker, 1976)
8. Bourée - Jethro Tull (NL, Island, 1969)
9. Eine Kleine Nachtmusik - Waldo De Los Rios (NL, Hispavox, 1971)
10. Toy Symphony - Waldo De Los Rios (NL, Hispavox, 1971)
11. Beethoven 21 - Waldo De Los Rios (Duitsland, Polydor, 1974)
12. Get Closer - Linda Ronstadt (NL, Asylum, 1982)
13. Tonight We Love - Rufus (NL, MCA, 1981)
14. Warm Ride - Rare Earth (Duitsland, Prodigal, 1978)

'Allsods'
1. Bang Bang - B.A. Robertson (Duitsland, Asylum, 1979)
2. Liquidator - Harry J. All Stars (UK, Harry J., 1969)
3. Mockin' Bird Hill - Roots Syndicate (NL, Polydor, 1993)
4. I Can't Let Go - The Hollies (NL, Parlophone, 1966)
5. More Than This - Roxy Music (NL, Polydor, 1982)

The Vinyl Countdown is via deze weg te beluisteren.

Honderd achteruit 2024: Sugar Minott

Na de Week Spot van Pat Kelley lijkt er een thema te ontstaan op Soul-xotica, maar nee... het is ouderwets toeval dat ik vandaag opnieuw ga schrijven over een reggaemuzikant. De nummer 8 in de Gele Bak Top 100 van 2024 is van Level 42 en deze band heeft enige tijd geleden al een 'Honderd achteruit' gehad. Daarnaast staat er ook een nummer van de band in de Top 100 van 2025. Ik ga even een paar 'sparen' om later nog eens een aflevering te doen met vier of zes fotohoesjes van bands en artiesten die al aan bod zijn geweest. De nummer 9 in de lijst heb ik een week geleden bewust overgeslagen omdat daar nog wel wat informatie over is te vinden. Op de negende plek vinden we 'Good Thing Going' van Sugar Minott, oorspronkelijk 'We've Got A Good Thing Going', en uitgebracht in 1981. 

De invloed van Wolfman Radio? Ik weet het wel zeker. Ergens kan ik me de plaat nog wel herinneren uit 1981 maar het zijn bovenal de Specialized-fondsenwervers waar ik dit plaatje van Sugar Minott aan link. Het zou me niks verbazen dat ik het ooit in digitale versie in een ontbijtshow heb gedraaid. Buiten de vaste kliek om was er dan altijd een 'gast' in de chatroom. Broeder luisterde nagenoeg niet meer 'live' naar Wolfman Radio maar als ik een ontbijtshow deed, was hij present in de chat. Hij zal de komende afleveringen van de 'Honderd achteruit' vaker voorbij komen. Ik wil Ben Cramer even niet aanhalen in dit bericht maar iets met een herinnering die bléééft. Op 28 september 2023 geniet ik nog volop van de 'nieuwe' fiets en maak menig lange tocht in die tijd. Op deze donderdag heb ik besloten maar weer eens in Zwolle te kijken bij Minstrel en dit moet uiteraard ook op de fiets gebeuren. Die dag leer ik dat Zwolle op en neer toch best ver is op mijn leeftijd want ik ben de volgende dag helemaal kapot. Bij Minstrel koop ik een aantal singles en ga ook door het reggae-vakje. Enkele platen zullen later alsnog in de verzameling komen, maar ik heb opeens zin in dit plaatje van Sugar Minott. 

Lincoln Barrington Minott is de naam en hij wordt geboren op 25 mei 1956 op Jamaica. Hij begint zijn loopbaan als 'selecter' voor 'sound systems'. Dat is veel meer dan alleen maar plaatjes draaien en dj-en. De 'selecters' zijn voortdurend bezig om de bassen extra op te schroeven en een beetje 'toasten' of meezingen is niet ongebruikelijk bij de 'sound systems'. Het zal geen verrassing zijn dat menig 'sound system'-bediener vroeg of laat het vak van zanger in rolt. Dat is voor Sugar Minott in 1969 het geval als hij samen met Tony Tuff en Derrick Howard The African Brothers begint. Een nieuw decennium breekt aan en er ontstaat behoefte in allerhande genres om de muziek aan te passen aan de 'nieuwe' tijd. In geval van The African Brothers wordt meer ingezet op het Rastafari-geloof. Nabij 1974 komt The Afrtcan Brothers tot een halt en gaat Minott aan de slag in de studio van Coxsone Dodd. Hij is producent en schrijft ook veel nieuw materiaal, muzikaal vaak geënt op bestaande ritmes. Iets dat 'live' de normaalste zaak van de wereld is, maar binnen de studiomuren vrij ongehoord is. 

'We've Got A Good Thing Going' verschijnt in 1972 als b-kant voor een single van The Jackson 5, maar het nummer vergaart verdere bekendheid doordat het op het album 'Ben' staat. Brenda Lee is in 1973 de eerste die een cover opneemt van het nummer. In 1975 volgt de debuutsingle van Zeita Massiah. Haar voornaam is eigenlijk Zeeteah maar het label vermeldt Zeita. Zij neemt dus de eerste reggae-versie op van het nummer. Een detail dat ons gemakkelijk zou hebben kunnen ontgaan, ware het niet dat Zeeteah een paar jaar geleden veel 'airplay' heeft gekregen op ons station als 'unsigned' act. Zij loopt er graag mee te koop dat ze de eerste was die de reggae-versie heeft gemaakt en daarmee Sugar Minott heeft beïnvloed. Terug naar Sugar Minott. Die legt in de late jaren zeventig het fundament voor de dancehall-muziek zoals dat in de jaren tachtig tot volledige bloei zal komen. In 1979 keert hij terug naar de roots-reggae. Toch blijken zijn platen vooral in Engeland een gretige aftrek te vinden en in 1980 besluit hij naar dat land te vertrekken. 'Good Thing Going' wordt door RCA opgepikt voor distributie en de plaat brengt het tot een vierde plek op de Engelse hitparade. In Nederland klimt de single in vier weken naar plek 11 in de Tipparade en meer zit er niet in voor Minott. 

Ik heb vorig jaar nog eens een soulvolle 'lover's rock'-plaat van Sugar Minott aangeschaft, een heruitgave wel te verstaan. Hij keert in 1983 terug naar Jamaica om zijn Youth Promotion-'sound system' op te zetten dat een springplank vormt voor toekomstige sterren. Grote namen in de Jamaicaanse scene, geen internationaal beroemde namen. Voor het gros van de mensen zal Sugar Minott dan ook de geschiedenisboeken in gaan als 'eendagsvlieg'. Sugar blijft desondanks optreden, ook al moet hij in 2009 een aantal concerten afzeggen vanwege pijn op de borst. Hij laat het verder niet onderzoeken. Op 10 juli 2010 wordt hij opgenomen in een ziekenhuis op Jamaica met onbekende klachten en zal hieraan later op de dag bezwijken. Hij is 54 jaar geworden. Zijn oudste zoon is hem al voorgegaan, verder laat Sugar een weduwe en veertien kinderen na. Een van zijn dochters organiseert later nog eens een 'fundraiser'. In 2019 ontvangt hij postuum een 'Reggae Gold'-award van de Jamaicaanse overheid voor zijn verdiensten in de muziek. 

Het zilveren goud: 2001 deel VII

In juli heb ik de singles van de 'Monstertocht' afgesloten. Dan meld ik dat de volgende maand iets in de fik gaat vliegen maar dat wordt door de droogte van de afgelopen weken uitgesteld. Hoewel ik nog heel veel details van 2001 weet te herinneren, is het niet bepaald de vrolijkste tijd om op terug te kijken. Het ligt hem dan vooral ook aan de weerzin om 'wéér terug te gaan naar dat Woodstock' dat ik besluit om de twee singles van augustus maar bij september te rekenen. Dat maakt achttien singles voor september en dus krijgen jullie deze maand maar liefst drie afleveringen van 'Het zilveren goud'. In oktober heb ik een meer definitieve top 80 van de jaren 80 in gedachten en dat is dan voor de woensdagen in oktober. In november en december is het andermaal druk met 'Het zilveren goud' en meerdere afleveringen per maand waarna het in 2002 weer kan inzakken als een pudding. Vandaag combineer ik de herinnering aan augustus 2001 met de herinnering die we allemaal lijken te hebben. 'Waar was je toen?', is wellicht de meest gestelde vraag op 11 september 2026. Ik weet het nog precies... 

De maanden van zwerven in Brabant en buiten slapen zijn weliswaar 'vrijwillig', toch is er een zekere noodzaak voor mij. Het is een 'vlucht', hoe je het ook wendt of keert. Ik hou het niet meer uit in Tuk met de andere kostgangers en de huisbaas die me keihard in de steek laat. 'De volharding' is een opstap naar maanden dat ik in Ulvenhout of directe omgeving bivakkeer. Iedereen kent 'Swiebertje' en de meeste hondenbezitters en wandelaars zijn er aan gewend om mij in het wandelbosje te treffen. Toch is zwerven zonder geld ook niet wat en dus ga ik halverwege juli maar weer terug naar Tuk. Mede geholpen door Herman Brood. Eenmaal 'thuis' ben ik een ongeleid projectiel geworden. Aan het begin van Woodstock heb ik mijn plan al rond gebazuind. Het lijkt me lollig om de caravan in de fik te zetten. 'Doet-ie vast niet', wordt over het algemeen gedacht. Maar nogmaals... ik ben een ongeleid projectiel geworden en als ik iets zeg? Ben ik er trots op? Nee, allerminst! Het risico dat ik heb genomen met andere tenten, caravans en auto's op het terrein. Pal naast een boerderij met rieten dak. Wat als de vonken waren overgeslagen naar de feesttent? Om het idee zélf kan ik ook al twintig jaar niet meer lachen. Wat het extra pijnlijk maakt is dat er een getuige uit Jutrijp aanwezig is bij het schouwspel. Buurvrouw Thea, ons inmiddels ontvallen, spreekt me er maanden later nog eens op aan. Ze staat met haar man op een naburige camping en hebben me zien dansen in de onderbroek rondom de brandende caravan. Door de wind liggen opeens allemaal stukjes bordkarton in de bermen langs de weg. Ik word daar eind augustus op aangesproken door de vader van één van de kostgangers die naast het terrein woont. 'Je zou een goede sier maken als je dat even ging opruimen', zegt hij. Zo trek ik het boetekleed aan en ga een middag met kruiwagen langs de Baarsweg en door het weiland om stukjes caravan van de grond te rapen. Na afloop wacht een biertje bij de vader die een handelaar in van alles is. Hij heeft ook een paar singles en dat levert de twee singles op van augustus 2001. 

Zou ik hebben geleerd van deze maand? Welnee. Ik drink in die tijd geregeld rode wijn. Niet per glas maar per fles. Het heeft iets te maken met 'imago'. Bier is te volks in mijn optiek en ik wil me graag profileren als een serieuze schrijver en meer van dat alles. Zo zeil ik op vrijdagmiddag neer in het café en mag een fles burgemeester maken. Dan begint dan ook het piekuur en ik geloof dat ik een biertje van iemand krijg. Zo blijf ik dus hangen maar ben flink laveloos aan het worden. Opeens wil ik met mijn vuist op de bar slaan maar oh.... die rot-motoriek plus dat ik lazarus ben. Ik sla tegen het rek boven de bar en opeens regent het drankflessen. Hetzelfde moment sta ik buiten. Eruit gezet door een stamgast die me wel goed kent. Ik huil voortdurend en sta helemaal te schudden. Ik loop naar de pinautomaat en daar word mijn pas ingeslikt. Ook dat nog! Ik moet mijn neus voorlopig even niet laten zien in het café en bovendien begint het idealisme weer te jeuken. Is dit het juiste moment om me te melden bij de Emmaus nabij Maastricht? Met een fietstocht uiteraard! Op zaterdag verdien ik een paar grijpstuivers bij het opbouwen van een feesttent en zo kan ik op zijn minst een pakje shag veroorloven. 

Inmiddels is de SNS overgegaan naar ASN Bank, maar ik had gisteren wel een doos gebak verwacht van de bank. Het was gisteren precies vijfentwintig jaar geleden dat ik de SNS-rekening heb geopend. Ik ga maandagmiddag naar het kantoor van de Rabobank in Steenwijk en meldt mijn probleem. De pinpas kan nog een week op zich laten wachten en dat geduld heb ik niet. Iets dat in september 2001 nog mogelijk is en waar je nu niet meer om hoeft te komen. Ik neem het positieve saldo ter plekke contant op en loop met het geld naar de SNS Bank om het daar te storten op een nieuwe rekening. Omslachtig? Ja. Tegelijk heeft het anno 2026 wel iets nostalgisch dat je nog letterlijk contant geld kon ophalen bij de bank. Het is dan maandag 10 september. Ik heb dan al gepland om in de vroege uren van woensdag 12 september op de fiets te vertrekken naar Limburg. Het is rond een uur of drie als ik bedenk dat ik even wat dingetjes voor onderweg moet kopen. Ik loop hiervoor naar de buurtsuper in Tuk. 

Dat heeft doorgaans Sky Radio op staan maar terwijl ik door de gangen loop, hoor ik plechtige stemmen spreken. Ik denk het eerst aan Wimbledon of een ander sporttoernooi, maar nee... het is té plechtig voor een sportwedstrijd. Bij de kassa vraag ik wat er aan de hand is. 'Er is in Amerika een vliegtuig neergestort', is het antwoord. Vreemd? Er storten wel vaker vliegtuigen neer en de radio past zich ook niet aan als er een vliegtuig neerstort in Bangladesh. Met die vraagtekens loop ik naar huis. Ik ga de woonkamer in en vermoed dat Harrie een actiefilm zit te kijken. 'Weet je wat ik net hoor?', zeg ik tegen hem. 'Een vliegtuig neergestort in Amerika'. Hij wijst naar de televisie. Het is geen actiefilm maar de realiteit? Dat vraagteken staat er bewust want ik heb teveel aanwijzingen verzameld die maken dat het 'niet klopt' dat ik aan mijn eigen ogen durf te twijfelen. 'Morgen zal de wereld er heel anders uit zien', hoor ik later op de dag iemand zeggen. Als de ochtend gloort, zit ik al een paar uren op de fiets en kan tevreden vaststellen dat er niets is veranderd. De zon komt gewoon op, de natuur gaat op de oude voet verder en Arrow Classic Rock heeft gewoon de jukebox aan. Volgende week vervolg ik de fietstocht. 

3338 Cry Me A River - Joe Cocker (NL, A&M, 1970)
3339 Achterhoek Boogie - Normaal (NL, WEA, 1981)
3340 Denis - Blondie (NL, Chrysalis, 1978, rode letters op groen label)
3341 Strike A Match - Orville Couch (US, Vee Jay, 1964)
3342 Only You Know And I Know - Delaney & Bonnie & Friends (NL, Atlantic, 1971)
3343 Dodenrit - Drs. P. (NL, Polydor, 1974)

Bij Blondie staan de extra details over het label omdat ik ook de zwarte letters op groen label heb. Eigenlijk té minimaal om beide exemplaren te houden maar bij radioshows switch ik wel eens tussen beide exemplaren. De laatste vier zijn singles uit De Bilt waar we later deze maand nog terug zullen komen. Uiteraard in de berichten want ik heb geen behoefte om in persoon naar De Bilt te gaan. 

Week Spot: Pat Kelly

Komende zaterdag ga ik weer verder met 'The 2026 Collection' in 'Do The 45' en dat betekent dat de Week Spot uit de selectie van deze week afkomstig moet zijn. Deze week begin ik met Eureka en als ik dan 45 singles tel, kom ik uit bij het Imperial-label. Het Amerikaanse Imperial-label om duidelijk te zijn, niet te verwarren met de Nederlandse afdeling. Het Gas-label zit dan ergens halverwege de show. Mark gaat binnenkort opnieuw verhuizen en houdt een grote opruiming. Onder andere zijn muziekboeken en cd's moeten ditmaal het veld ruimen. Op het gebied van de muziekboeken biedt hij in juli enkele titels aan. Het boek over Chicago van Robert Pruter staat er ook tussen, maar toch ga ik eerst voor een ander boek. De allereerste 'price guide' van John Manship met uitsluitend Engelse soul-singles. Tot mijn grote verrassing staat Pat Kelly daar ook genoemd als één van de weinige singles op het Gas-label. Het is dan ook soulvolle rocksteady en Pat staat onder hevige invloed van Curtis Mayfield en dus past het gewoon binnen de hobby. De Week Spot van deze week is 'How Long Will It Take' van Pat Kelly uit 1969, hoewel de Engelse platen allemaal spreken van Pat Kelley. 

Het eerste dat opvalt bij het label van de Pat Kelly-single is de schrijver. 'H. Kelly'? Dat klopt want zijn volledige naam luidt Horatious Adolphus Kelly. Hij laat zich aardig snel Pat noemen en dat verklaart zijn podiumnaam. Op 6 augustus 1944 ziet hij het levenslicht in Kingston op Jamaica. Als hij de school heeft afgerond op Jamaica trekt Kelly voor een bepaalde tijd naar Springfield in het Amerikaanse Massachusetts om elektronica te gaan studeren. Een specialisme in studiotechniek. Als hij zijn diploma heeft gehaald, keert hij meteen terug naar Jamaica met de opgedane kennis. Hij werkt samen met Bunny Lee totdat Slim Smith zijn band The Techniques verlaat. Kelly wordt de opvolger binnen The Techniques. Zijn eerste plaat met The Techniques is 'You Don't Care', een bewerking van een oud Impressions-nummer. Kelly zal gedurende zijn loopbaan vaker terug vallen op de schrijfkunsten van Mayfield. 

In 1969 is hij weer solistisch actief. Hij neemt dan 'How Long Will It Take' op. Het gaat de boeken in als de eerste Jamaicaanse opname met een orkestbegeleiding. Dit krijgt in Engeland een overdub als de gebroeders Palmer hebben besloten de distributie van Gas uit te voeren. De mannen runnen zelf onder andere het Pama-label en zouden we in Nederland kennen van de hit 'The Champ' van The Mohawks. Op Jamaica is 'How Long Will It Take' de best verkochte single van 1969. In Engeland is hij niet opgewassen tegen het succes van onder andere Desmond Dekker, Jimmy Cliff en Harry J. All Stars. Pat krijgt evenwel een aanbod van vijfentwintigduizend pond van Apple om een album op te nemen voor het label, maar hij moet dat afwimpelen vanwege andere contractuele verplichtingen. Lee 'Scratch' Perry produceert zijn 'Pat Kelley Sings'-album in 1969. 

In de jaren zeventig is hij vooral actief als producent en als de dub een hoogtepunt bereikt in 1977-78 is hij eveneens van de partij. Hij is verantwoordelijk voor enkele grote disco-reggae-dub-singles die het goed doen in de discotheken. In de jaren negentig gaat hij opnieuw aan de slag met The Techniques. Zijn laatste solo-album dateert van 2012 maar hij blijft optreden tot en met 2018. Een jaar later krijgt hij te maken met een leveraandoening welke zijn leven op 16 juli 2019 zal beëindigen. Hij is dan 74 jaar geworden. 

Lang zullen ze spelen: Jeb Loy Nichols

Welke vierde? Dat is de grote vraag momenteel bij de 'nieuwe' singles. Ik meen dat ik er vier moet hebben, maar het zijn er drie. Tegelijk wacht er nog een winkelwagentje bij Juno dus wellicht dat ik de 'nieuwe' aflevering later nog eens ga doen. (EDIT 11 september: Gisteren is de vierde gearriveerd en heb ik ook afgerekend bij Juno) 'Lang zullen ze spelen' is ooit ontstaan met het oog op klassieke albums en favorieten van mijn mp3-speler. Er zijn momenteel een paar (vrij) nieuwe albums die smeken om een berichtje en ik ga meteen beginnen met de jongste liefde. Als ik later eens ga terugdenken aan de dag dat ik mijn sleutel ben verloren, zal Jeb Loy Nichols in mijn hoofd spelen. Sterker nog: Ik luister naar het album 'on full blast' als het gebeurt. Misschien had ik het wel gemerkt als ik geen muziek op de koptelefoon had gehad? Enfin, het album is bijna een jaar oud maar nog altijd vers genoeg. Ik heb de single van het album eerder dit jaar gekocht en het is twee weken geleden als ik deze opnieuw hoor in 'The 2026 Collection'. Reden om maar eens het volledige album toe te voegen aan mijn digitale speler. Twee weken geleden, de fietstocht naar Almelo, heb ik tussen Slagharen en Hoogeveen al een klein voorproefje van het album. Afgelopen zondag heb ik het op de koptelefoon gehad en, ja, dit is een zeer fijn album voor de late zomer en vroege herfst. Vandaag in de schijnwerpers: 'This House Is Empty Without You' van Jeb Loy Nichols samen met Cold Diamond & Mink uit december 2025. 

In het bericht van Bettye Swann heb ik al aangehaald dat ik eigenlijk een enorme hekel heb aan het begrip 'country-soul'. Volgens mij is 'Southern Soul' een betere beschrijving en is het niet altijd heel bewust dat er country-invloeden in een liedje terecht komen. Bij Jeb Loy Nichols is er geen twijfel mogelijk. Hij draagt op veel foto's een Stetson en heeft naast soul bovendien een ietwat klagerige country-stem. Als ik zijn autobiografie volg, kom ik erop uit dat hij inmiddels een jaar of 63 moet zijn. Als vijftienjarige hoort hij 'God Save The Queen' van Sex Pistols en het zit in de late jaren zeventig van zijn autobiografie. Jeb Loy is geboren in Wyoming en groeit op in Missouri. Als kind luistert hij veel naar 'Southern Soul'. Dat loopt uiteen van Stax-soul en The Staple Singers naar Bobby Womack en Joe Simon. Hij bezoekt met zijn vader bluegrass-festivals en luistert thuis met moeder naar Nat King Cole. The Sex Pistols is een volgend hoogtepunt in zijn leven. In 1979 wordt hij toegelaten tot de kunstacademie. Punk is dan op zijn retour maar hiphop is in opkomst. In 1980 maakt hij zijn eerste opname, een rap-track, dat op de plank zal blijven liggen. In 1981 bezoekt hij vrienden in Londen en besluit daar te blijven. Hij trekt in in een kraakpand waar onder andere Adrian Sherwood, Neneh Cherry en Ari Up van The Slits residentie houden. Hij sjouwt dozen met platen voor Sherwood en de twee raken erg goed bevriend. Sherwood spreekt zelfs over hem als 'een broer'. Hij maakt kort daarna deel uit van een band waarbij dub, soul en country als één wordt ervaren en in dezelfde trant maakt hij in 1997 zijn eerste album voor Capitol. 

We zijn nu bijna dertig jaar later en Jeb Loy heeft niet stil gezeten. Het kraakpand heeft hij al lang achter zich gelaten en woont nu op een rustieke plek in Wales. Op 15 juni van dit jaar heeft 'You Know Where I Live' in eigen beheer uitgebracht, nog geen half jaar na zijn vorige plaat. Het gaat in dit bericht om het vorige album. Ik heb geen idee of ik een ander album van Nichols ga volhouden want op 'This House Is Empty Without You'  maakt hij gebruik van de onweerstaanbare sound van Cold Diamond & Mink en Emilia Sisco op de achtergrondzang. 

Ik zie nu dat er al een andere single van het album is getrokken. Ook maar eens opsnorren! Begin dit jaar verschijnt 'Do The Get Together' dat niet op de elpee staat. Ik val echter meteen voor 'First Night Away From Home', de opener van het album. Cold Diamond & Mink heeft net als The Dap-Kings een eigen geluid en drukt haar stempel op iedere opname. In geval van Cold Diamond & Mink vind ik de band het fijnste als het ietwat 'laidback' mag grooven. Wat dat betreft kunnen ze uit de voeten met Jeb Loy. 'Black Water Girl' is wellicht het meest upbeat maar nog altijd met de herkenbare sound. Jeb Loy is bovendien een uitstekende songschrijver. Het is met name 'Good Morning Monday' dat een plekje heeft gevonden in mijn hart, alsook 'First Night Away From Home'. Er staat gewoon geen slecht nummer op het album, het kabbelt fijn door als een rustiek beekje. Ik heb onlangs zelfs 'Trouble' van Cold Diamond & Mink aangeschaft omdat ik niet genoeg kan krijgen van het geluid. Jeb Loy klinkt eerlijk en puur en probeert niet als een soulzanger te klinken. Hierdoor ontstaat het beeld van een country-zanger met een gemeende snik zonder dat er echt wordt gesnikt op het album. Van Emilia's stem word ik altijd blij! 

Binnenkort ook aandacht voor de andere drie albums die deze zomer overuren hebben gemaakt op mijn mp3-speler. 

Singles round-up: september 2

Ik ga ook meteen maar door met het volgende deel. De komende dagen ook nog even flink aan de bak en dan zitten we weer op schema. Morgen ontvang ik ook een andere 'nieuwe' single en deze komt binnenkort in een 'Singles round-up' met een paar andere hagelnieuwe aanwinsten. Nu even snel de laatste acht singles uit Assen en daarna zoek ik mijn nachtverblijf op. 

* Ola & The Janglers- La La La (Duitsland, Ariola, 1969)
Een snerpende fuzzgitaar en wat gaat er daarna gebeuren? Een Duitse release van een Zweedse band met 'La La La' als titel belooft weinig goeds. In de coupletten klinkt het als een vuige Amerikaanse garagerock-band. Helaas zakt het in als een pudding als Ola en zijn kornuiten los gaan in een erg poppy 'La La La'. Muzikaal is het desondanks erg fijn als je van garagerock houdt. 

* Rare Earth- Warm Ride (Duitsland, Prodigal, 1978)
'Top Hit In USA' staat op het hoesje. We kennen Rare Earth vooral van de lang uitgesponnen covers van Motown-klassiekers als 'Get Ready' en 'I Know I'm Losing You'. Sterker nog: De band staat onder contract bij Motown in die tijd en dat zoekt de naam voor een nieuw progressief rock-label. Dan grapt één van de mannen 'Rare Earth' en tot hun eigen verbazing heeft Motown opeens een label naar hen vernoemd. In 1978 neemt de band 'Warm Ride' van de gebroeders Gibb onder handen. Alhoewel? De tijd van de lange 'work-outs' is al lang voorbij en Rare Earth doet een versie die iets meer 'rock' is dan die van de Bee Gees, maar verder blijven alle elementen intact. Het is niet heel bijzonder maar voor een euro hoor je mij niet klagen. 

* Jerry Rix- Come, Let's Go (NL, Philips, 1965)
Is deze niet veel meer waard? Een vlugge blik op Discogs leert me dat de schijf alleen niet veel hoeft op te brengen. Met fotohoes praten we toch over minimaal vijftien euro. Het is de tweede single van Jerry Rix, de zoon van Toby van de toeteriks. Dit plaatje wordt geschreven en geproduceerd door Peter Koelewijn. Voor een achttienjarige heeft Jerry al een diepe en krahtige stem. Hij zingt een beetje statig terwijl Koelewijn het voorziet van een 'beat ballad'-begeleiding. Zeker niet slecht! 

* Roxy Music- Trash (NL, Polydor, 1979)
Deze heb ik al maar niet met fotohoes. En daar gaat het me een week geleden om. 

* Leo Sayer- Train (Duitsland, Chrysalis, 1974)
De Molukse treinkaping van 1975 zet Wijster internationaal op de kaart. Een aantal jaren geleden is er een dorpsfilm verschenen over deze barre dagen in december 1975 waarbij foto's en filmbeelden achtereen zijn gemonteerd met enkele van de grote hits uit die tijd als soundtrack. Dat bevat ook 'Train' van Leo Sayer. Hoe toepasselijk. Altijd een leuk plaatje gevonden!

* The Shadows- Let Me Be The One (NL, EMI, 1975)
Over leuke platen gesproken. Het Songfestival-liedje van The Shadows is een gedoodverfde winnaar totdat Nederland komt met haar diepe levensfilosofie van 'Ding-A-Dong'. Daar is ook The Shadows niet tegen bestand. 

* Sha Na Na- Yakety Yak (NL, Kama Sutra, 1969, re: 1973)
Max Yasgur is een enorme fan van Sha Na Na en om hem tegemoet te komen, wordt de band toegevoegd aan de line-up van Woodstock. Een groot contrast want het merendeel van de aanwezige hippies moet niks hebben van een deze rock'n'roll-revivalisten. Ik heb de elpee van Sha Na Na ook ergens liggen en dat is een dampende en stampende show. In 1973 woont de b-kant in onze Tipparade. We hebben het dan over het mierzoete 'A Teenager In Love'. Deze kant van de single is studio waar 'Yakety Yak' 'live' is, maar dat is ook het geval met de elpee. 

* Time Bandits- Sister Paradise (NL, CBS, 1982)
Ook nog even lokaal winkelen? Waarom niet! De oorsprong van Time Bandits zit op het randje van Groningen en Drenthe. Alides is onverminderd actief en ik zou hem best nog wel eens 'live' willen zien en horen. Mijn oudste broer is in 1982 een grote fan en heeft ze zeker wel 'live' gezien. 'Sister Paradise' is een beetje vergeten maar opnieuw een winnaar van de band. Ik mag binnenkort meer over hen schrijven in de 'Honderd achteruit'. 

Nu eerst maar eens de ruststand aanvaarden. 

Singles round-up: september 1

Mijn gedachten zijn wel een paar maal afgedwaald vandaag. Een groot contrast? Ach, ik moet bekennen dat ik me vandaag niet heb gestoord aan de regen. Het voelt juist wel lekker, net zoals het buitje dat ik de zaterdag van Emmen heb gehad. Als de Buienradar gelijk heeft, zal het morgen flink regenen als ik naar het werk toe ga. De rest van de dag lijkt nagenoeg droog. Pas om vijf uur weer een stevige bui. Laten we hopen dat het om tien uur valt in plaats van negen uur. Als ik eerst maar op de zaak ben. Ik ben ook zomaar een half uur zoet met het sorteren van de post. Vandaag heb ik een hele lange dag gemaakt, ik ga zelfs in de overuren. Ik ben in eerste instantie om drie uur klaar maar wil nóg wat weg brengen. Eigenlijk had ik het centrum moeten laten liggen, maar vooruit.. ik heb het toch in de tas zitten. En zo wordt het zomaar vijf uur terwijl ik bezig ben. Ik heb zojuist de twee foto's gemaakt van de singles uit Assen en de alfabetische volgorde bepaalt dat ik vanavond begin met zeven singles. Er valt een gat tussen Hot Tuna en Ola & The Janglers. In Emmen kan ik maar niet een bevestigend gevoel krijgen, over de singles uit Assen ben ik wel erg te spreken. En bijna allemaal gewoon een euro met vier van 1,50. Daar heb je in Emmen bijna niks voor!

* Addrissi Brothers- Slow Dancin' Don't Turn Me On (NL, Buddah, 1977)
Op de foto is dit de enige zonder een plastic hoesje? Er is afgelopen weekend een 'nieuwe' single binnen gekomen en de platen van dit label zitten standaard in een plastic hoes. Dat is bij de nieuwste release niet het geval. Ze komen echter altijd met stickers en een persoonlijk bedankje en dus heb ik een plastic hoesje nodig. Jullie raden het al? De Addrissi Brothers. In de tijd van 'Floorfillers' draai ik geregeld een discoplaatje van de gebroeders. Gewoon platte disco, niets voor de Blauwe Bak, maar aangenaam genoeg om het een paar keer te draaien. Het zal me benieuwen of 'Slow Dancin' in dezelfde categorie valt. Het past in de 'yacht rock' als je het mij vraagt hoewel ik daar weer geen ruimte voor reserveer in de Blauwe Bak. Maar het is wel een erg fijne plaat!

* The Art Company- Susanna (NL, CBS, 1983)
Als ik in Mossley woon, koop ik eens een oudere editie van The Guinness Book Of Hit Singles, het Engelse 'Hitdossier'. Deze is uit begin 1988. Het is meteen op één van de eerste bladzijden dat ik op een mysterie stuit. The Art Company een band uit Nederland? Het duurt wel een paar uur voordat het kwartje valt. VOF De Kunst! Ik heb ooit begrepen dat de Nederlandse 'Suzanne' een hit was geweest in Frankrijk. Mark Foggo helpt de mannen met een Engelse tekst en The Art Company is tamelijk succesvol in Engeland. Hij is echt voor de heb want ik heb nooit zoveel gevoeld voor 'Suzanne' maar voor 1,50 in de Nederlandse uitdossing haal ik de hand over het hart. 

* The Chi-Lites- I Found Sunshine (Duitsland, EMI, 1973)
Deze heb ik al maar... voor een euro met de Duitse fotohoes? Bovendien valt me meteen iets op. The Chi-Lites op EMI? De plaat is oorspronkelijk uitgebracht op Brunswick en dat wordt door verschillende bedrijven gedistribueerd in Europa. Vaak Buddah of Phonogram of MCA, maar EMI? Ik heb hem afgelopen zaterdag in 'The 2026 Collection' gedraaid, maar weet niet helemaal zeker of deze het gaat schoppen tot de Blauwe Bak. Daar beslis ik in december over. 

* The Diversions- Fattie Bum-Bum (Duitsland, Gull, 1975)
Ik word opeens erg blij als ik deze in de handen hou. 'Disco-reggae' noemen ze het maar het is bovenal reggae. Wel enorm kneuterig gespeeld maar het is en blijft een leuke novelty. Het is een enorme hit geweest in Engeland. 

* Percy Faith- Summer Place '76 (NL, CBS, 1976)
In 1976 is het de gewoonte door oudgedienden om hun oude hits opnieuw op te nemen. Percy Faith sluit die rij met een update van één van de allermooiste instrumentale nummers ooit dat beslist geen upgrade nodig heeft. Maar aan de andere kant, als Barry White ermee weg komt om 'Rhapsody In Blue' om te zetten in disco dan mag Percy het ook proberen. Ik ontdek nu dat er een scheurtje zit in het vinyl waardoor hij niet lekker door draait, maar dan opnieuw: Ik was ook niet van plan om hem heel vaak te draaien. Doe mij maar het origineel!

* The Fortunes- Celebration Of The Year (NL, United Artists, 1969)
Ik sta even te dralen met deze single in mijn handen. Heb ik deze al? Voor een euro met fotohoes hoef ik niet lang na te denken. Bij thuiskomst blijkt dat het één van de weinige Fortunes-singles is die ik nog niet heb. Ik had hem niet beter kunnen wensen dan in deze uitdossing. Het is niet zo sterk als de Decca-singles van een paar jaar eerder, maar nog altijd kwaliteit in vetgedrukte hoofdletters. 

* Hot Tuna- Keep On Truckin' (Duitsland, Grunt, 1972)
In 1972 is het vliegtuig van Jefferson al neergestort en wordt door een deel van de groep gewerkt aan een ruimteschip. Jorma Kaukonen richt vervolgens Hot Tuna op. Het moet een 'afschuwwekkende naam' hebben en ik geloof dat ik het met hem eens ben. Gloeiend hete tonijn moet inderdaad niet erg smakelijk zijn. 'Keep On Truckin' wordt weggeschreven als een 'traditional'. Ik heb even flink moeten zoeken en kom dan uit bij Blind Boy Fuller, de blueszanger, die dit in 1928 heeft opgenomen. Kaukonen tekent voor het nieuwe arrangement en dat is erg prettig!