Singles round-up: februari 7

Ja, ik weet het weer. Ik heb in eerste instantie zes gereserveerd op Discogs maar besluit er twee af te gooien. Wellicht voor een volgende keer als deze bestelling helemaal naar wens is. Het is erg leuk om iemand op Discogs te ontmoeten die uit Nederland komt en precies in mijn straatje zit. Hij heeft één single die op mijn 'zoeklijst' staat maar waarvan hijzelf vast ook steil achterover is geslagen. Dat is namelijk een plaatje dat dik vierhonderd euro moet kosten. En nee... er is niemand die de artiest kent en nog minder weten de precieze reden van het prijskaartje. Het is ietwat gospel aan één kant en het is in eigen beheer uitgebracht in Engeland, maar bovenal is het een popsingle die ik hoop toch nog eens voor dubbeltjes en kwartjes te treffen. Mijn maximum bod is een botte belediging voor een verkoper en zelfs dan moet ik er nog eens over nadenken. Het zijn dus vier van Discogs in plaats van zes. Als ik daarbij de drie singles van Rarenorthernsoul doe en de voorlopig laatste aanwinsten van Juno, dan zit ik op negen singles. Ik heb gistermiddag in een vlaag van verstandsverbijstering veel teveel betaald voor zes singles in Meppel en ik hoop dat ik Ruinerwold nog ga halen in deze dagen. Dat zou dan de laatste 'Singles round-up' worden van deze maand. Ik begin met de drie singles van Rarenorthernsoul, vervolgens de twee van Juno en tenslotte de vier van Discogs (en dus de volgorde zoals op de foto). 

* Mixed Feelings- Sha-La-La (UK, Sonic Wax, 1975, re: 2020)
In 2019 heb ik via een kennis van een Facebook-vriend contact met iemand die een lathe-pers heeft. Ofwel: Hij kan singles persen op lathe in plaats van vinyl. Het is de tijd dat ik regelmatig luister naar 'Sha-La-La' op mijn mp3-speler en iedere keer wil ik de plaat op vinyl hebben. Dan is het oktober 2020. Nu het weer kouder wordt, komen de eerste maatregelen die uiteindelijk zullen leiden tot een lockdown en zelfs een avondklok. Dan meldt Sonic Wax dat het een licentie-overeenkomst heeft voor 500 eenzijdig bespeelbare singles met de gezochte opname van Mixed Feelings. Ik bestel deze meteen. Toch is mijn oude exemplaar iets krom getrokken en is het vinyl niet in de beste staat. Rarenorthernsoul is momenteel het magazijn aan het opruimen en komt daarbij onder andere deze demo tegen. Hij gaat voor een flinke prijs maar ik heb het ervoor over. Het is in 2020 de aanvoerder in de Blauwe Bak Top 100 en de hernieuwde kennismaking smaakt erg goed!

* Derrick Morgan- Starvation (UK, Island, 1965)
Het is een trend op dit ogenblik. Als ik even geen andere soul kan vinden, ga ik zoeken op reggae en ska. Rarenorthernsoul heeft een flink aantal jaren zestig-singles welke ik op zichzelf wel zou willen hebben. Toch beslis ik op het einde om maar eentje extra mee te nemen en die is flink aan de prijs. Het is evenwel de originele Engelse persing van een rocksteady-klassieker van de bovenste plank. Ik vertel Baz in eerste instantie niks over de plaat en draai het zaterdag als 'verrassing'. Hij is meteen in alle staten. 'Send it over to me' en meer van dat alles. Het blijkt dat de bevriende ska-dj de single zelf niet eens heeft. 'Dan moet je me maar boeken voor een optreden', is mijn antwoord. De keerzijde heet 'I Am A Blackhead Again' en zit in hetzelfde ritme maar nu enthousiaste blazers in het intro. Hij tikt een keertje over maar ach... dat hoort wel een beetje bij deze stijl. Ga ik nu ineens ska en reggae verzamelen? Ach, ik stop het erbij in de Blauwe Bak voor de aardigheid. Wellicht net zo'n afdeling binnen de Blauwe Bak als de Barbados-singles die ook niet allemaal strikt soul zijn. 

* Arthur Willis & Soulful Dynamics- The Hurting Is Over (UK, Mars La Tour, 1971, re: 202?)
Deze single staat eveneens onder de ska/reggae en het is wel duidelijk waarom. Toch is hier geen sprake van 'island soul' of iets dergelijks. Arthur Willis & Soulful Dynamics zit echt in de soulhoek. Een origineel van deze single brengt grif drieduizend euro op en deze heruitgave is een paar jaar oud. 'The Hurting Is Over' is een ongeorganiseerd zootje gebouwd rondom een ska-ritme van rond de tijd van de Derrick Morgan-single. Het orgel geeft het juiste rocksteady gevoel ook al zal dat vast niet de bedoeling zijn geweest? 'I've Gotta Find A Way' op de keerzijde is meer crossover-soul en ook met een onweerstaanbare sound. Een 'double-sider' in mijn boek waarvan 'Hurting' een novelty is en de keerzijde keurige crossover-soul. Overigens is dit een héél duur pakket geworden. Het is me bij de Stateside-singles niet opgevallen maar Rarenorthernsoul geeft de werkelijke verkoopprijs aan als waarde. Dit pakket wordt onderschept door de douane en ik moet maar liefst dertig euro extra aftikken. Dat weerhoudt me er voorlopig van om weer te bestellen bij Rarenorthernsoul of het moet via Discogs gaan. 

* Mr. Thelonious- Crazy (US, Galaxy Sound Co., 2026)
Naar verluid draagt Mr. Thelonious wel eens een en dezelfde onderbroek voor drie releases zonder dat je hem kan betichten van een slechte hygiëne. Met andere woorden: Hij lijkt bijna iedere dag iets uit te brengen zonder dat we maar te weten komen wie er schuil gaat achter Mr. Thelonious. Op de vorige single heeft hij een gezochte opname van Upp en ditmaal valt een nummer van The Pointer Sisters ten prooi. 'Don't It Drive You Crazy' staat oorspronkelijk op een elpee in 1977 en wordt pas in de nieuwe eeuw ontdekt door de disco-dj's. Het is in 2016 als single uitgebracht in Japan maar ik moet inmiddels al heel veel post bezorgen om een exemplaar te kunnen betalen, mocht hij eens opduiken. Mr. Thelonious' versie is dan 'the next best thing'. Het complimenteert de laidback groove en voegt nog wat extra bas toe aan de bestaande break. Het resultaat is onweerstaanbaar. Ik zou hem bijna willen vragen om eens een remix te maken van 'Questions' van Pat Stallworth want deze mix past voor mij in hetzelfde rijtje. 'Stuff made of dreams'. 'Promo use only, strictly for dj culture, not for resale' staat op het label en dus heeft de b-kant zelfs nog de kale break als extraatje zodat het gemakkelijk kan worden gesampled voor een rap of remix. 

* 6Blocc- Saturday Edit (US, Boogie Down Edits Forty-Fives, 2026)
'Made in Los Angeles' maar dat is ook alles dat we weten. Juno geeft ons de naam 6Blocc maar deze staat niet op het label. 'Saturday' is feitelijk een feestelijke re-edit van 'A Roller Skating Jam Named Saturday' van De La Soul met een extra nadruk op het gezongen refreintje. Op de keerzijde wordt Sade's 'Couldn't Love U More' iets opgevoerd, maar het is vooral 'Saturday' dat mijn interesse heeft. Ik heb zondag nog even lopen dralen bij mijn boodschappenmandje van Juno maar heb het leeg gekieperd. Ik zit namelijk te twijfelen om toch nog de elpee van Loaded Honey aan te schaffen, maar het voelt aan als verraad. 

* Harold Burrage- Got To Find A Way (US, M-Pac!, 1965)
Een verhaal over een vader met een platenzaak, veel onuitgebrachte punk en in het zuiden des lands. Dus ongetwijfeld ook veel soul voor de naburige Popcorn-dansers? Hij heeft geen volledige 100 procent score op Discogs en dus is het even gokken. Deze Harold Burrage heeft niet een hoge gradatie en is een kassakoopje. Welnu, als dit zijn kwaliteit is dan durf ik het een volgende keer wel aan. 'Got To Find A Way' is fijne stampende Chicago Soul, het repertoire waarmee Wilson Pickett een jaar later veel succes zal oogsten. 'How You Fix Your Mouth' is wat minder in mijn beleving. 

* Nickie Lee- The Ten Commandments Of Man (US, Dade, 1967)
Prince Buster heeft heel veel nummers gecoverd in de loop der jaren en zijn 'originals' worden nog dagelijks gecoverd door 2-Tone bands en artiesten. Het gebeurt maar zelden dat een reggae- of ska-original wordt gecoverd door een soulartiest. Als ik de titel zie, moet ik méér weten. Geschreven door Campbell, dat begint goed. En ja... de Youtube-video vertelt me dat het dé tien geboden zijn zoals Prince Buster die heeft opgesteld voor de dames in zijn leven. Toch claimt Nickie de geboden te hebben gedacht, 'the Nick with the solid kick'. Eerlijk? Als Prince Buster zijn regels opsomt, kun je maar beter luisteren en respecteren als dame want anders zwaait er iets. Nickie is té uitbundig waardoor hij zichzelf eerder voor schut zet dan dat het een vrouw gaat overtuigen. 'Last Shadows' is dan de instrumentale versie welke eveneens is geschreven door Prince Buster maar hij krijgt hier geen credit. Zeuren? Nee, daar doe ik niet aan. Wel moet ik benadrukken dat de plaat niet 'nieuw' is zoals hij wel wordt beschreven. Ik doe daar niet moeilijk over maar ben dan ook niet representatief voor een Discogs-koper. 

* Mystic Five- Don't Let Me Down (US, Unity, 1972)
Mark beschrijft het als 'oddball' en ik sla er meteen op aan. Helaas heeft hij net zijn exemplaar verkocht en dat is het moment dat ik op Discogs ga zoeken en bij deze verkoper uit kom. 'Don't Let Me Down' klinkt als 'kitchen sink soul' uit de midden jaren zestig. Toch wijst alles er op dat dit uit 1972 stamt en het wordt ondersteund door een krantenartikel dat vertelt dat Mystic Five een tournee heeft gedaan door onder andere Jamaica en Trinidad en Tobago. Hij zit qua charme in dezelfde hoek als The Darling Dears. Pure magie in alle 'lo-fi' en rauwheid. 'Girl's Get Out Of The Way, Let A Woman In' klinkt al meer als Stax uit de late jaren zestig maar ontbeert ieder spoortje van de charme van de a-kant. Ik kom superlatieven tekort voor de a-kant. 

* Redemption Singers- Black Is Beautiful (US, One-derful!, 1968)
De datum van 14 januari 1963 op het label geldt eigenlijk voor het logo van One-derful! dat vreemd genoeg niet voor deze release wordt gebruikt. De datum staat op iedere uitgave van het label. De groep heeft in 1968 twee singles gemaakt voor Halo, de gospel-afdeling van Eddie Silvers' operatie. 'Black Is Beautiful' komt uit op een moment dat het eindelijk eens hardop mag worden gezegd. Het zijn de roerige tijden van de moord op Martin Luther King en de onlusten in de verschillende steden. 'Black Is Beautiful' is lekker upbeat. Op de keerzijde doet The One-Derful Band 'Honey In The Bee-Bo' en dat klinkt echt alsof het uit 1963 komt. Totaal niet interessant. 

Singles round-up: februari 6

Is de titel van mijn Week Spot van afgelopen week uit gekomen? Ik hoor net op het nieuws dat het morgen 19 graden kan worden, ook al vermoed ik dat dit in Zuid-Limburg zal zijn. Desondanks zal het in het noorden omstreeks de 15 graden worden. Ik moet even iets opzoeken dat ik steeds vergeet. Kijk! Dus toch...? Vorig jaar heb ik op 21 februari voor het eerst mijn (dikkere) zomerjasje aan gehad tijdens een fietstocht over het Koekangerveld en het Dwingelerveld. Ik heb gistermiddag overigens voor het eerst in 2026 eens zonder een vast doel gefietst. Hoewel? Ik moet nog altijd mijn kerstpakket ophalen uit Meppel en fiets terug langs de Hoogeveense Vaart en over Rogat en Ruinerwold naar Havelte. Het kan niet lang meer duren of ik kan weer meerdere fietstochten in meer luchtige kledij maken. Dat het inmiddels ook steeds later donker wordt, is een ander gegeven dat me erg gelukkig stelt. Deze week vooral veel afleveringen van de 'Singles round-up'. Te beginnen met het derde deel van de singles van Mark. Daarna heb ik drie bestellingen van totaal zeventien singles en ik moet even kijken hoe ik deze ga verdelen over de berichten. Ik begin met de singles van Mark. 

* Living Color- Thank The Lord For Love (US, Chicago Sounds, 1971, re: 1975?)
Hoewel Amerikanen vaak de 'u' weg laten uit 'colour' hanteert de band van Vernon Reid de Engelse spelling van 'colour'. Ik moet zijn naam Googlen en zie dan dat Corey Glover al eerder zanger is geweest van de band en hij heeft een vrij grote 'culthit' in de Northern Soul met zijn 'Little Girl' uit 1998. De Chicago-band uit de vroege jaren zeventig heeft deze status al langer en dit heet dus Living Color. Het plaatje lijkt vrij authentiek maar het kan nooit bestaan voor de prijs die ik bij Mark heb betaald. Hij vergist zich nooit! Ik heb dit altijd een fijn nummer gevonden, Bernice Watkins is één van de leden en het origineel is op het Madhatter-label. Het heeft oorspronkelijk ook een b-kant waar de flip in geval van Chicago Sounds de instrumentale versie is van Mystery ? Het heeft een fijn Northern crossover-geluid. 

* Wilson Meadows- That's Still My Love (US, Ichiban, 1997)
Mark biedt de plaat aan met de b-kant en daar beginnen we maar mee. Het is een 'straight starter'. De productie is erg jaren negentig maar nog altijd wel met echte instrumenten. Ichiban is het toevluchtsoord van 'echte' soul- en blues-muzikanten waarvan de carrière grotendeels voorbij is. Wilson speelt samen met zijn broers Wallace en Eugene in The Zircons en The Meadows maar zullen nooit in de buurt komen van het grote succes. 'Memories Keep Hangin' On' is de eerste Ichiban-single voor Wilson en in het intro van de a-kant vraagt hij de dj's om zijn plaatje te draaien. Vaak is dat geen goed teken. Het ligt prettig in het gehoor maar 'That's Still My Love' heeft de meer rauwere soul verpakt in een eigentijds jasje van het model uit 1997. Zou je daarmee een aapfiguur slaan? Ik heb eind 1997 een bruin nappaleren jasje gekocht in een model zoals je dat nu niet meer ziet, maar of je nu echt voor lul loopt in zo'n jas? Hij is overigens al meer dan twintig jaar geleden de recycling in gegaan. 

* Teddy Pendergrass- We Got Love (UK, Shotgun, 1967-69, re:  2020)
Ik heb al sinds 2016 een single van Rozetta Johnson op het Shotgun-label en in 2021 verkeer ik even in de omgeving van Selrec International met de singles op One World. Toch is deze release van Teddy Pendergrass me ontgaan. Het zijn twee niet eerder uitgebrachte opnames welke door een expert worden geschat op 1967, 1968 of 1969. 'We Got Love' zou in 2020 uitstekend in de koffers hebben gepast want het is lekkere upbeat sixties. Op de keerzijde gaat hij aan de haal met The Clash? Oh wacht, die titel is anders. 'Should I Go Or Should I Stay' is de prangende vraag van Teddy in de late jaren zestig. Het is iets meer een ballade. Net als bij de voorgenoemde single van Rozetta Johnson kun je je afvragen hoe deze opnames nooit zijn uitgebracht want qua kwaliteit (sonisch en artistiek) heb ik ze beslist minder gehoord. Zo loopt Epsilon me op dit moment te pushen met een nieuwe onuitgebrachte opname, maar ik haak af bij het minimalistische geluid. 

* The Righteous Brothers- A Man Without A Dream (US, Verve, 1966)
De essentie van 'blue-eyed soul' is wel de combinatie van Bill Medley en Bobby Hatfield. 'A Man Without A Dream' is een 'big city'-productie en klinkt in de koortjes zelfs iets als The Impressions. Oh... ik hoor in de brug dat het iets uit het lood is. 'On This Side Of Goodbye' zal ongetwijfeld de a-kant zijn. Het is meer uitbundig en commercieel verantwoord maar de heren hebben zich los weten te maken van het juk van 'You've Lost That Lovin' Feeling'. Ik vind deze kant ook erg goed en het klinkt niet uit het lood. Het nadeel van styreen is dat de groef wil gaan 'liggen' als het te lang in de zon heeft gelegen. Dit klinkt als zo'n voorbeeld. Beetje jammer want ik vind 'A Man Without A Dream' ietsje beter. 

* The Romeos- Precious Memories (US, Mark II, 1967)
Ik moet bekennen dat ik ze alleen van Youtube ken. Ze zijn er blijkbaar al een tijdje maar in 2020 krijgen ze opeens een naam: de romeo's. Er zullen weinig deelnemers aan coronaprotesten zijn die 'precious memories' hebben aan een optreden van de romeo's. Eigenlijk is er geen goed woord voor de daden van de romeo's en vandaar dat 'Precious Memories' dan ook instrumentaal is. Ik heb zaterdag 'Juicy Lucy' in de show gedraaid vanwege de titel. 'Precious Memories' is een sfeervol ding met een tinkelende klavecimbel (of een piano welke klinkt als een klavecimbel) en met een kleine versnelling waarna de gitaar het stokje overneemt. Het is 'oddball' en 'leftfield' als het kan maar ook obscuur en erg goedkoop. Ik kan me niet beheersen en moet ingrijpen. Deze single zal mijn arrestantenwagen in moeten. Ik bedoel mijn soulkoffers. 'Juicy Lucy' is meer een 'tittyshaker' met een overdaad aan orgel. Het is een novelty. 

* The Seven Wonders Of The World- Just Once Chance To Say Goodbye (UK, Blackout, 2002)
Je moet ze credit geven. Ze hebben goed hun best gedaan op het label. Blackout lijkt een authentiek jaren zestig-label met een kantoor in Los Angeles. Toch blijkt het hele adres uit een dikke duim te zijn gezogen. Op de rand van het label wordt een poging gedaan door de copyright op 1968 te zetten. Op 45cat staat deze dan ook als 1968 en na mijn opmerking is dit aangepast naar 'UK' en 2002. De producenten op het label zijn dezelfde als van de single van The Sophisticates uit 1967, maar het riekt vooral naar Ian Levine. Het is zeer duidelijk geen sixties, maar voor 2002 opeens wel een heel erg fijne plaat met een retro-gevoel. Ook de andere kant heeft dezelfde credits als de single van The Sophisticates en zelfs iets van een gebruikte sample. 'Turning In Circles'  klinkt desondanks minder overtuigend in mijn oren. Ik zie nu dat dit oorspronkelijk de a-kant is geweest. Eveneens een novelty. 

* Percy Sledge- Rainbow Road (US, Atlantic, 1972)
Een 'double-sider' volgens Mark maar ik heb alleen 'Rainbow Road' geproefd tot nu toe. Het is één van de laatste originele Atlantic-opnames van Percy. 'Rainbow Road' is fraaie Southern Soul met een poppy afwerking. 'Standing On The Mountain' is zelfs iets meer upbeat en ik moet zeggen dat ik het lastig vind om een kant te kiezen. Het is inderdaad een 'double-sider'. Ik kan we zien dat Sledge met deze plaat de interesse heeft gewekt bij Capricorn voor een volgende platendeal. 

De Week Spot stel ik nog even uit en ga direct verder met een volgende 'Singles round-up' met negen singles. 

*Het zilveren geheugen: februari 2001 deel III

Kijk, dit bedoelde ik dus afgelopen vrijdag. Geen apart bericht voor The Vinyl Countdown, maar het sterretje in de titel vertelt dat het een link naar een radioshow bevat. Laat me anders maar meteen beginnen met deze show. Totaal 46 singles in een kleine drie uren. 
Jaren 60: World Of Oz, Yamasuki's, The Yardbirds (2), Jimmy Young, Zager & Evans (2), Zangeres Zonder Naam, ZZ & De Maskers (2)
Jaren 70: Walter Mitty, Moments, Montevideo, Moody Blues, Chris Moon Group, G.T. Moore, Nicholas More, Kim Morrison, Mothers Finest, Mott The Hoople (3), Mr. Waldy & Greenlight, Mud, Mungo Jerry (2), Anne Murray, Nanda, Graham Nash, Nazareth (2), New Four. 
Jaren 80: Oleta Adams, Afrika Bambaataa, A-Ha, Alisha, Amazulu (2), Ambrosia, Amp, Camen Appice, Joan Armatrading, Assembly, Aswad, Aztec Camera, Bananarama.
Hier is de show te beluisteren https://pixeldrain.com/u/bMsMuwjM en voor toekomstige lezers... deze links blijven meestal vier tot vijf maanden staan. 

Afgelopen week heb ik de tocht volbracht en heb ik na een paar feestelijke pints John Smith's de weg gevonden naar Queen Street. Ik word in het portaal verwelkomd door een oude vriendin. Ze is hoogst verbaasd. Ik denk wel eens dat ze het later moet hebben herinnerd als zijnde een droom. Ik heb het over een viervoeter. De snuit en poten van een labrador en de spieren van een greyhound. Pure sm als je het mij vraagt. Onderhuids een jongedame dat door haar verleden voor altijd een klein onopgevoed stout meisje zal blijven, ondanks dat ze wel moederlijke liefde toont naar mij en mijn collega's. Ik heb afgelopen avond nog over haar gedroomd, zoals dat nog geregeld zal gebeuren. Ze verwelkomt me en op de laatste middag in Mossley knuffel ik nog even met haar voordat ik de deur uit loop. Sadie is in het laatste geval bezig met haar middagdutje en begrijpt dat gejank van de lange Hollander niet. 'Wordt nou eens een kerel', zie ik haar denken. 

Het is een anderhalf jaar sinds mijn vertrek als 'companion' in Mossley. In de laatste weken van mijn verblijf in 1999 zijn er al veel veranderingen en niet altijd even positief. De grote verbouwing is afgerond. Het betekent niet alleen méér kamers en dus plek voor 'companions', maar ook een nieuwe keuken en eetzaal. In de oude situatie hebben we een keuken met twee lange tafels en banken aan weerskanten. Als je ruzie met iemand hebt, moet je dat snel bijleggen want in de oude keuken kun je elkaar niet ontlopen of negeren. De nieuwe eetzaal is ruimer opgezet als een soort van terras. Het resultaat is dat je 'eilandjes' creëert en dat komt de samenwerking als collega's niet ten goede. Op het moment van de 'Monstertocht' is alleen Rob over van de oude garde. Rob is één van de vele oorlogsveteranen die heeft gediend tijdens de Falkland-oorlog in de begin jaren tachtig. Hij heeft een legerpensioen dat hij opspaart tijdens zijn verblijf in een Emmaus. Drie maanden later kan hij zijn vakantiegeld en 'leaving money' meenemen en heeft hij weer beschikking over zijn pensioen. Hij gaat dan een paar weken feest vieren met heel veel drank voordat hij zich meldt bij de volgende Emmaus. In de periode 1998-99 komt Rob zo driemaal langs. 'It's not the same anymore', zegt Rob als ik hem in 2001 de hand schud. Het komt het meest tot uitdrukking in de eetzaal. Er lijkt zelfs een onderlinge concurrentie gaande te zijn tussen de verschillende tafels. 

'It's not a holiday camp', bijt de nieuwe coördinator me toe. Het is een Duitser die, voor mijn aankomst in 1998, al enige tijd stage heeft gelopen in Mossley. Hij zal later nog eens terug komen voor een vakantie en, nee, het zal nooit een dikke liefde worden tussen ons. Bob en Carol, het vorige coördinatorsechtpaar, is een nieuwe Emmaus-vestiging begonnen. Althans, dat leer ik pas in latere jaren want er wordt nogal geheimzinnig gedaan. Stuart en Norah zijn er nog altijd wel als respectievelijk 'deputy' en administratief medewerkster, maar met name de laatste heeft het niet zo staan op de nieuwe coördinator. De maandag mag ik best even uitrusten van de fietstocht maar daarna moet ik aan de slag. Als wat? Dat kan ik me niet meer herinneren. Ik weet alleen dat ik een zaterdag in de meubelwinkel heb gewerkt. Ik denk dat ik verder in het huishouden ben geweest. De 'topshop' aan Manchester Road is dan al dicht en door een nieuwe eigenaar verbouwd tot een moderne hoekwoning. Op de laatste dag moet ik maar even het plafond van de oude keuken gaan verfrollen. Dat weiger ik, op grond van mijn allergie voor latex verf, en dat veroorzaakt dat ik hals over kop vertrek. 

In de tussenliggende weken blijft de fiets in de opslag. Ik heb nog wel even idee om naar Ashton toe te fietsen, maar het komt er niet van. Tuk-Manchester-Tuk is het dus ook niet helemaal geworden, hoewel ik het wel vaak zo heb uitgelegd. Op vrijdag 2 maart barst de bom nadat ik de donderdagavvond flink ben doorgezakt in de Tollemache Arms. Ik weet de vrijdagochtend te smokkelen en op vrijdagmiddag moet ik dan maar gaan verfrollen. Half slaperig stap ik op de fiets en ga naar de Tollemache voor mijn laatste uren in Mossley. Ik mag van de bardame even in de 'games room' gaan liggen slapen. Daar besluit ik het verhaal en in de volgende aflevering, wellicht 'Het zilveren goud' in maart, begin ik op dit punt. 

M People heeft maar één Top 40-hit gehad in Nederland en een stel radiovriendelijke opvolgers. Ik leer de groep pas echt waarderen in 1999 in Engeland. Begin 2001 tref ik de cd in Sneek en besluit het aan te schaffen. Het is één van de ultieme soundtracks van deze fietsvakantie. Als ik het niet vergeet, komt er in het volgende bericht over 2001 nog een verwijzing naar een nummer van de cd. Ach vooruit... ik doe het nu! Als in 1998 dakloos ben geraakt in York en ik tijd zit te doden tussen de opvang en de kerkdienst zit ik in de vroege morgenzon op een bankje te luisteren naar 'Itchycoo Park' van Small Faces. 'It's all too beautiful', krijgt opeens een speciale lading. Op de zondag 4 maart 2001 zit ik weer op hetzelfde bankje en luister ik naar 'Itchycoo Park' van... M People. Het gevoel zal toch niet helemaal hetzelfde zijn. 

*Do The 45: 21 februari 2026

Verrassingen in deze 'Do The 45'? Welnu, ik heb afgelopen week een bestelling geplaatst en PostNL geeft vrijdag aan dat het vandaag gaat worden bezorgd. Dat is helaas niet gebeurd waardoor de grote 'verrassing' even op zich laat wachten. De 'dure' ska-single is wel een verrassing want mijn Schotse maat blijkt hem niet te hebben. Of ik hem even voor nop naar hem kan sturen? Welnee, boek me maar voor een optreden. 'Do The 45' is mijn wekelijkse 'werkstukje' geworden en het is onderdeel van het ritueel om na de show de opname klaar te maken voor Pixeldrain en de volledige speellijst te publiceren. Bij gebrek aan Facebook en andere sociale media (hoewel ik sinds een week wel mijn LinkedIn opnieuw heb geopend) zal ik het dus hierbij doen. Van de nog niet behandelde singles van Mark draai ik alleen een kantje van The Romeos, de rest hou ik voor volgende week. Het eerste uur is voornamelijk 70s met een paar 80s en de nieuwste van James Alexander Bright. Het tweede uur is doorgaans voor de sixties en de Week Spot en het derde uur is een beetje 'experimenteel' met vooral re-edits maar ook de stokoude ska-tune. Ik ga hier de link plaatsen. https://pixeldrain.com/u/GHySC7fB

Uur 1
1. There Will Never Be Another - Barbara Jacobs (Morning Glory, US, 1989)
2. Baby - James Alexander Bright & Faye Meana (Athens Of The North, UK, 2026)
3. Takin' My Time With You - Maureen Bailey (Soul Brother, UK, 1976/2017)
4. Welcome Back Into My Life - Pumphouse Gang (Celestial Echo, UK, 1979/2026)
5. Lady Lady Lady - The Boogie Man Orchestra ft. Mel Hayes (Contempo, UK, 1976)
6. All I Need - Anacostia (CBS, UK, 1975)
7. Come Fly With Me - Bobby Bland (ABC, US, 1978)
8. There's No Greater Love - The Blossoms (MAM, Germany, 1977)
9. Someone Just Like You - Chairmen Of The Board ft. Prince Harold (Invictus, US, 1976)
10. Sha-La-La - Mixed Feelings (Sonic Wax, UK, 1975/2020)
11. Sha-La Bandit - Delores Hall (RCA Victor, US, 1973)
12. Canto Chorando - Dalila (Mr. Bongo, UK, 1969/2017)
13. One Woman's Man - Inez Foxx (Volt, US, 1973)
14. You've Got The Key - Willie Moody (Soul Direction, UK, 1992/2019)
15. Call On Me - Mike Jemison (Soul Junction, UK, 2010)

Uur 2
1. Angel Baby - The Deirdre-Wilson Tabac (RCA Victor, UK, 1969)
2. I'll Never Be The Same Aagin - Little Anthony & The Imperials (United Artists, US, 1969)
3. No Particular One - Jesse Boone & The Astros (Contempo, UK, 1965/1973)
4. Flintstones - Flintstones (Rocafort, Spain, 1960s/2026)
5. I'm Gonna Hold On To You - Alice Rozier & Little Joe (Rocafort, Spain, 1960s/2026)
6. I Need You - Thomas Bailey (Rocafort, Spain, 1960s/2026)
7. Let's Start All Over Again - Timothy Carr (The Hot Biscuit Disc Company, US, 1968)
8. I Resign From Your Love - Syl Johnson (Federal, US, 1962)
9. Feels Like Summer's Coming On - Jimmy Delphs (Karen, US, 1968)
10. Hot Fun In The Summertime - Sly & The Family Stone (Epic, Portugal, 1969)
11. This Girl - James Holvay (LRK, UK, 2026, a-kant)
12. Sweet Soul Song - James Holvay (LRK, UK, 2026, b-kant)
13. I Told You So - Janice (Fantasy, US, 1975)
14. Humpty Dump - The Vibrettes (Breaks & Beats, UK, 1973/2016)
15. Slip Around - Charles Hodges (Calla, US, 1970)
16. Juicy Lucy - The Romeos (Mark II, US, 1967)

Uur 3
1. Are You Ready - Big Lee Dowell (Cannonball, Italy, 2017)
2. Mo Se B'ola Tan - Dele Sosimi & The Estuary 21 (Mukatsuku, UK, 2023/2025)
3. Saturday - 6Blocc (Boogie Down Edits, US, 2026)
4. Drug Crazed London Hippies - Cheeba's Funky Rock Ensemble (Echo Chamber, UK, 2026)
5. Give It To You - Mr. Thelonous (Galaxy Sound Co., US, 2025)
6. Crazy (Break edit) - Mr. Thelonious (Galaxy Sound Co., US, 2026)
7. Funky Rainbow - Rebellions (Lava On Wax, UK, 1979/2025)
8. The Hurting Is Over - Arthur Willis & Soulful Dynamics (Mars Tour, UK, 1971/202?)
9. Starvation - Derrick Morgan (Island, UK, 1965)
10. Joyce - Ben Jamin (Act Of Sedition, France, 2025)
11. Terri - Bully Boy (Act Of Sedition, France, 2025)
12. Coolage - Shimi Sonic (Un Own, UK, 2025)
13. All That We Were - Georgie Sweet (Mukatsuku. UK, 2025/2026)

*Rondje gebak 70s: Bak 6

Het is erg ambitieus gedacht dat ik nu nog een 'Singles round-up' ga schrijven. Het betekent dat we morgen een paar verrassingen hebben in 'Do The 45'. Ook verwacht ik nog een pakketje morgen dat ook fris de show in kan. Het dreigt nu al een erg goede show te worden! Vanavond heb ik de 'Spirit Of The Seventies' gedaan met de jaren zeventig-bak van afgelopen zondag. Dat is bak nummer 6. Ik geloof dat we in de volgende weken weer hoger in het alfabet zitten. Ik ben de show nu aan het knippen en straks gaat die op Pixeldrain. Uiteraard krijgen jullie de link weer onder dit bericht. Zal ik voor de aardigheid berichten met een dergelijke link met een * laten beginnen? Ik kan niet verzekeren dat iedere Vinyl Countdown een apart bericht krijgt. Vandaag dus de zesde jaren zeventig-bak en eentje zonder uitzonderingen. Er zitten dus 135 singles in de bak. 

De eerste single in de bak is een vrij recente aanwinst. Het is 'Melody Man' van Petula Clark dat ik in november in Beilen heb gekocht. De laatste in de bak krijgt vanavond een minuutje in de show en voornamelijk voor de link: 'Sooner And Sooner' van Andrae Crouch & The Disciples. De single staart me jaren aan bij de kringloop in Meppel en op een zwak moment neem ik hem mee. Waarom? Ik ben in vroeg 1997 een regelmatig bezoeker van een evangelische gemeente, een periode waar ik niet met plezier aan terug denk. Op het repertoire staan veel moderne Amerikaanse gospels. 'Sooner And Sooner' heb ik dus meerdere malen gezongen op de vroege zondagochtend en ook andere liederen van Andrae Crouch blijken erg populair. Voor mijn gospel-hobby is dit helemaal niks. Dan nu de lijst van artiesten en groepen met meer dan drie singles in deze bewuste bak. 

Jimmy Cliff (8), Clout (3), Clover Leaf (5), Cobra (3), Joe Cocker (8), Dave & Ansil Collins (3), Chi Coltrane (6), Commodores (6), Ray Conniff (3), Continental Uptight Band (4), Alice Cooper (7), Elvis Costello & The Attractions (6), Ben Cramer (4), Creedence Clearwater Revival (13) en Crosby, Stills & Nash (3 inclusief eentje met Neil Young). 

Van 'I Put A Spell On You' van Creedence heb ik bijvoorbeeld een extra exemplaar in de bak staan maar deze is niet bij de 135 gerekend. Het kan dus zijn dat er stiekem toch 136 of 137 in de bak staan. Vanavond draai ik trouwens mijn stokoude exemplaar en deze tikt een paar maal over. Toch maar de 'nieuwe' de volgende keer? Buiten de top tien om kunnen jullie in de show genieten van de volgende bands en artiesten: 

The Clash, The Classics (2), Jimmy Cliff, Clover Leaf, Cobra, Joe Cocker, Dave & Ansil Collins, Commodores (2), Ry Cooder, Alice Cooper, The Corries, Elvis Costello (2), Larry Cotton, Crash Brothers, Jim Croce en dus een stukje van Andrae Crouch & The Disciples. Totaal zitten er 31 singles in de show. 

De top tien zou er als volgt uit zien. De keuze voor de nummer 1 boven de nummer 2 leg ik in de show uit. 

10. Just A Song Before I Go - Crosby, Stills & Nash (1977)

9. One Tin Soldier - Coven (1971)

8. Harmony - Ray Conniff (1973)

7. On The Ride - Continental Uptight Band (1972)

6. We're All Alone - Rita Coolidge (1977)

5. Go Back - Crabby Appleton (1970)

4. Keep On Pushin' - Country Gazette (1973)

3. Thunder And Lightning - Chi Coltrane (1972)

2. I Put A Spell On You - Creedence Clearwater Revival (1972)

1. Substitute - Clout (1978)

Chi Coltrane en Creedence hebben elk nog een tweede nummer in de show. De show is hier te beluisteren: https://pixeldrain.com/u/u3pccdCy

Singles round-up: februari 5

In deze tweede aflevering van de singles van Mark zien we maar liefst acht op de foto, maar zijn er slechts zes 'nieuwe'. Eentje is een vergissing van de kant van Mark, de andere is eentje van mezelf. Voordat ik bij Mark afreken, reserveer ik nog één single en hoop dat deze mee kan in het pakket. Mark bevestigt dat maar dan zie ik hem opeens niet in het pakket zitten. Op zichzelf niet iets waar ik me heel druk over maak, dat komt de volgende keer wel. Als ik de titels wil invullen in mijn document van de Blauwe Bak-aanwinsten sinds 1 december zie ik de titel van Willie Hobbs al staan. Juist ja, die heeft Mark per ongeluk bijgevoegd nadat hij me twee maanden geleden ook al eentje heeft gestuurd. De tweede biedt hij aan met de b-kant. Omdat ik een andere single heb van deze zangeres 'wil ik best wennen' aan dit meer uptempo nummer. Het blijkt echter de b-kant te zijn van de single die ik al heb en daarvan is de a-kant teveel een favoriet om aan een b-kant te moeten wennen. Willie Hobbs mag ik houden. Ik vermoed dat ik hem eerst in de Gele Bak plaats als eventuele reserve. De single van The Daisies zit in een volgend pakket want, aldus Mark, daar heb ik al voor betaald. Nu dan de volgende acht of zes uit het pakket van Mark. 

* Inez Foxx- One Woman's Man (US, Volt, 1973)
Waar Charlie uithangt, dat vertelt de geschiedenis niet. Feit is wel dat Inez broerlief even buiten de studio's weet te houden waar zij haar plaatjes opneemt. In 1973 staat de studio zelfs in Memphis en in navolging van Dusty Springfield heeft zij haar eigen 'Inez Foxx At Memphis'-album. Op de a-kant een nummer van Sir Mack Rice en op de keerzijde eentje van Baby Washington. Inez kan sowieso geen kwaad doen bij mij. 'One Woman's Man' heeft het funky Memphis-geluid en haar rauwe puurheid past als een handschoen. Op de flip staat 'The Time' uit de pen van Baby Washington en dat is meer een zoete ballade. Best mooi maar voor 'Do The 45' kies ik dan toch voor de a-kant. 

* Delores Hall- Sha-La Bandit (US, RCA Victor, 1973)
Ik denk dat dit de duurste is uit het pakket. De plaat blijkt als 'issue' nogal schaars te zijn. Het is iedere euro dubbel en dwars waard want dit is een prettige combinatie van commercie en klasse. Een 'hook' en een refreintje dat het zomaar hoog in de hitparade had kunnen brengen, maar Delores zingt het tegelijk tot uit haar tenen en klinkt erg zelfverzekerd. Een wereldplaat als je het mij vraagt. Met de 'issue' heb je nu wel de beschikking over de b-kant. 'In This Lonely Hour' is een tandje lager qua tempo maar wel weer met klasse en soul vanaf de eerste noot. Ik kwam afgelopen week een andere Delores Hall tegen en heb eigenlijk nu al spijt dat ik die niet heb gekocht. Dit smaakt naar meer! Dit is wat mij betreft een 'double-sider' van de bovenste plank. 

* Willie Hobbs- Tomorrow (US, Bandit, 1975)
Nog altijd de b-kant van 'Let's Steal Away' en nog altijd van Willie Hobbs. Ik heb in 2024 een discussie met Mark over Willie Hobbs en dan wijst hij me op de zéér zeldzame Hobbs-single uit 1974 dat ook een release heeft gehad in Zuid Afrika. De laatste staat hoog op mijn droomlijst. Voor wat betreft de Amerikaanse betreft: Het prijsnummer staat alleen op de 'issue' en deze blijkt knap zeldzaam te zijn. De officiële a-kant is wel als mono- en stereo-promo geperst en een stuk eenvoudiger te vinden, maar daar gaat het mij dan weer niet om. We blijven zoeken!

* Charles Hodges- Slip Around (US, Calla, 1970)
In Nederland is het duo niet zo heel bekend, maar het proberen waard. Wie kent nog Chas & Dave? Welnu, Chas' echte naam is Charles Hodges, maar dat is niet deze Charles Hodges. Ik leer de Amerikaanse Charles Hodges in 2018 kennen middels zijn versie van 'I'll Never Fall In Love Again', het 'liefdesliedje' van Lonnie Donegan dat hij vier jaar na dato persoonlijk overhandigt aan Tom Jones. Hodges neemt in 1971 zijn 'deep soul'-uitvoering op. 'Slip Around' heeft Hodges zelf geschreven. Het is een lekker upbeat nummer waar hij in het refrein nog wel even los kan gaan. Heel 'deep' wordt het nergens maar nog altijd wel een fijne performance van Hodges. De groove is bijna letterlijk een trein op de rails. 'Easier To Say Than Do' is dan weer meer de ballade-kant die ik het liefste hoor van Hodges. Qua sfeer doet het me heel erg denken aan de ballades van Otis Redding, ook al mag Hodges zo nu en dan wel uit de bocht schieten. Ik geef een lichte voorkeur aan de ballade. 

* Barbara Jacobs- There Will Never Be Another (US, Morning Glory, 1989)
De zomer van 2020, de vakantie in Warnsveld. Dat is waar ik me meteen bevind als ik denk aan 'Don't Let Me Go' van Barbara Jacobs. Ik heb nog even snel voor de vakantie de meest recente aanwinsten in een mix gegooid en deze draait overuren tijdens de korte vakantie. Ik kan me niet heugen dat Mark het in 2020 over de b-kant heeft gehad. Als ik het ietwat knullige intro hoor van 'Don't Let Me Go' met daarna de fantastische vocalen van Jacobs (ze doet alle zangpartijen op de plaat) dan ben ik opeens niet meer geïnteresseerd in een b-kant. Wat heb ik gemist? Een meer upbeat dance-tune met een productie die riekt naar de hits uit 1989 en 1990. Misschien een beetje té goed en gewoontjes in vergelijking met de stijlvolle 'lo-fi' van de andere kant. Ook deze krijgt een plekje in de Gele Bak voor het geval ik ooit een ongelukje zou krijgen met de andere single. 

* Janice- I Told You So (US, Fantasy, 1975)
Een plaat uit South Carolina. Het is eigenlijk The Reggie Sadler Band dat om contractuele redenen een andere naam moet aannemen en de naam van zangeres Janice hanteert. Janicd Saddler zal in 1980 een single maken welke een flinke bom duiten waard is. 'I Told You So' valt genoeg mee qua waarde maar de plezierfactor is er niet minder om. Het is typische 'beach music' De b-kant, 'Him', is een pure ballade. 

* Mike Jemison- Call On Me (UK, Soul Junction, 2010)
Van Mike Jemison heb ik inmiddels een flinke collectie. Van zijn crossover-singles op GeNeva via gospel in de jaren tachtig naar deze Soul Junction-release uit 2010. Soul Junction doet hoofdzakelijk in het opnieuw uitbrengen van zeer zeldzame singles uit de jaren zestig en zeventig maar strikt heel soms ook een meer 'moderne' artiest. Het lijkt erop dat dit vrij recente opnames zijn van Jemison. 'Call On Me' is hier de b-kant. Het is ietwat jazzy in de begeleiding en tekstueel staat het helemaal in dienst van de Here, net zoals de genoemde jaren tachtig-single. De a-kant heet 'Hold On, He's Coming' en dat heeft een ietwat elektronisch aandoende begeleiding en productie, maar het is wel lekker upbeat. Nee, het heeft niets met Sam & Dave te maken. Het is niet onaardig maar kan wel zien waarom Mark voor de b-kant heeft gekozen. Misschien ietsje té 'modern' , maar ik wil het een kans geven. 

* Syl Johnson- I Resign From Your Love (US, Federal, 1962)
Een van de vroegste singles van Syl en jaren vóór 'Is It Because I'm Black' en zijn succesvolle periode op Hi in de jaren zeventig. Doet hij zelf de ijzige schreeuw in het intro? Het is in ieder geval beukende rhythm & blues uit het jaar nul, maar ik vind dat persoonlijk wel leuk. 'Little Sally Walker' is de a-kant en dat klinkt iets commerciëler maar nog altijd beukende pre-soul rhythm & blues. Als het even heel erg clean dreigt te worden in de show gooi ik altijd graag wat rockende rhythm & blues zoals dit in de mix. Voor 1962-begrippen is het een flinke klap om de oren. 

Week Spot: Jimmy Delphs

Hoe is het een jaar geleden? Normaal gesproken moet ik heel hard nadenken over zo'n vraag, maar nu weet ik hem meteen te beantwoorden. Misschien wel te vergelijken met het huidige weer? Een vrij straffe wind uit het oosten hetgeen koude lucht oplevert. Zo nu en dan wat zon om het aangenamer te maken maar nog altijd flink aan de frisse kant. Hoe weet ik dat zo precies? Ik ben een jaar geleden op dinsdag 17 februari naar Dedemsvaart gefietst voor heel veel singles. Deze datum kom ik iedere zondag tegen bij het voorbereiden van 'The Vinyl Countdown'. Op de terugweg luister ik naar Vivaldi en dit zal het startpunt zijn voor mij om eens vaker klassiek op te zetten. Vivaldi is overigens al lang weer verwijderd van de speler. Ik ben niet een enorme Vivaldi-fan en bovendien zijn er wel betere uitvoeringen en opnames te vinden. Een paar weken later in 2025 is het opeens schitterend weer als ik naar Beilen en Hardenberg fiets, dus het kan snel veranderen. Ik heb de vooruitzichten gezien en het gaat na het weekend even boven de tien graden worden, maar vooralsnog is er nog geen einde aan de winter. De Week Spot van deze week is een klein beetje een protest tegen de winter, in navolging van 'Winter Go Away' van Holly Maxwell in 2024. 'Feels Like Summer's Comin' On' van Jimmy Delphs uit 1968 mag deze week de Week Spot zijn. 

Over Delphs zijn geen biografische gegevens te vinden. Het is een zanger uit de jaren zestig en zeventig uit Detroit. Over de producent weten we wel iets te vertellen. Richard 'Popcorn' Wylie is in de jaren zestig een onafhankelijke producent in Detroit. Geen gemakkelijke baan! Op het gebied van de muziekindustrie regeert Motown met een stalen hand. Labels als Wingate en Golden World hebben al het loodje gelegd en Ric-Tic is door Motown uitgekocht. Elders in Detroit ontstaan de Westbound- en Groovesville-labels die de concurrentiestrijd aan gaan met Motown. Het resultaat is echter dat de platen niet doorbreken tot de mainstream radio overdag en dat de platen nu vooral gewild zijn bij verzamelaars en dj's. Dat geldt ook voor Jimmy Delphs en zijn producties van Richard 'Popcorn' Wylie. Naar verluid spelen de kinderen van Wylie op een gegeven moment frisbee met zijn producties. De niet-verkochte platen staan bij hem in de opslag. Omdat er tijdens het kinderspel wel eens een plaat sneuvelt, zijn sommige titels flink zeldzaam geworden. 'Have Mercy Mrs. Percy' is nog redelijk goedkoop te bemachtingen. De opvolger heet 'Dancing A Hole In The World' en deze blieft al snel een paar duizend euro voor een exemplaar. Tony Hestor heeft ook een credit op deze plaat en hij zal later vooral actief zijn met The Dramatics. 

Dit plaatje is op het Karen-label en dat is de naam van één van de kinderen van Wylie. Nota bene één van de kinderen die later frisbee loopt te spelen met de singles? Wylie zal plezier hebben van zijn platen in de opslag want met name in de Engelse Northern Soul-scene groeien enkele van zijn platen uit tot grote 'hits' en hij kan de 'scene' in de jaren zeventig en tachtig nog voorzien van hagelnieuwe platen. Alle platen van Jimmy Delphs zijn erg in trek bij de Engelsen en het Engelse label Hayley heeft in de laatste tien jaar een drietal onuitgebrachte opnames van Delphs in het vinyl geperst. 

Morgen ga ik verder met de 'Singles round-up'.