Singles round-up: maart 7

Eigenlijk doe ik liever niet meer dan twee berichten op een dag, maar ja... de Week Spot had ik gisteren moeten doen. Dan blijf ik steken in een film op Youtube en valt het me tegen dat ik niet méér kan vinden over Don Downing. Straks ga ik jullie even op sleeptouw nemen langs de plekken die ik vanmiddag heb bezocht, maar... laten we het eerst eens hebben over Baz. Mijn Schotse maat en vast luisteraar van Wolfman Radio. Baz is overigens niet zijn echte naam, daar doet hij nogal geheimzinnig over, maar hij heeft een talent voor typetjes spelen. Het schijnt dat zijn imitatie van Basil uit 'Fawlty Towers' zó goed is dat zijn maten hem Baz zijn gaan noemen. Ik heb overigens ook aan Baz te danken dat ik weer terug ben op Facebook. Hij heeft een oude account liggen van een acteur. Die heeft hij leeggehaald en de inloggegevens naar mij gestuurd. Het is een paar weken geleden als Nazareth voorbij komt in mijn show en Baz opmerkt dat hij 'Bad Bad Boy' heeft liggen. De Engelse Mooncrest? Die heb ik nog niet. Baz stuurt opnieuw een pakketje toe en nu met twee extra singles die ook best de moeite waard zijn. Daar begin ik vandaag mee. 

* The Goodies- Father Christmas Do Not Touch Me (UK, Bradley's, 1974)
Mijn radiocollega Lee gaat tien jaar geleden even door een vinyl-revival. Hij trekt 'charity shops' leeg met vooral platen uit zijn jeugd. Deze digitaliseert hij op een afschuwelijke manier, zo'n rechtstreeks usb-pickup-geval uit China. Een paar jaar later is hij het zat en doet hij de platen weer van de hand. Naar het schijnt heeft hij toen deze van The Goodies naar Baz gestuurd. Hij is zeer welkom want deze ontbreekt in de collectie. Het is 'Glory Glory Hallelujah' maar dan met een heerlijke dubbelzinnige tekst over een handtastelijke kerstman. Het is in Engeland een dubbele a-kant met 'The Inbetweenies' op de keerzijde. Dat is een parodie op de Bay City Rollers en geschikt voor de overige 51 weken per jaar.. 

* Nazareth- Bad Bad Boy (UK, Mooncrest, 1973)
Ik heb deze single op de Duitse Philips en de Engelse Old Gold-heruitgave maar klinkt nergens zo fijn als van de stokoude Mooncrest. Niet in de allerbeste staat maar hij kan ermee door. Het blijft een knalnummer!

* Thompson Twins- Don't Mess With Doctor Dream (UK, Arista, 1985)
Baz heeft een verleden als kok en banketbakker maar heeft ook in een kunstgalerie gewerkt. Hij heeft tal van beroemde personen ontmoet en kan daar heerlijk over vertellen. Een legendarisch verhaal mét foto is de dag in 1984 dat hij het ontbijt mag klaar maken voor Thompson Twins. Vanwege dit gegeven heeft hij deze single toegevoegd en die is meer dan welkom! Ik heb al de Duitse maar die is niet smetteloos. Bovendien klinkt een Engelse persing zoveel beter!

Dan de fietstocht. Waar gaan we heen? Ik speel enige tijd met Beilen en denk dan aan Pesse en Hoogeveen. Als ik de fiets uit de schuur haal, weet ik het nog altijd niet zeker. In ieder geval geen Beilen. Het wordt Hoogeveen of Ruinerwold. Ach, ik kan best eerst naar Ruinerwold fietsen en desnoods een eindje in de richting van Hoogeveen. De jas gaat los over het t-shirt en de muziek op de oren. In Ruinerwold voelt het alsof ik 'close' ben bij één van de singles. Toch zit de sorteerder eveneens op Discogs en zal de single ook hier nier beneden de honderd euro gaan. Ook een paar aanvullingen op de jaren zestig waaronder 'Road Runner' van The Pretty Things. Zou er nog meer zijn? 'Midnight To Six Men', 'Cry To Me' of 'Come See Me' misschien? Ik moet het in de gaten houden. Vanuit de kringloop heb ik nog altijd geen plan en fiets eerst door Blijdenstein. Dan ontstaat het idee. Laten we via de Weidenweg naar Broekhuizen fietsen. Bij Weerwille de weg oversteken en via Koekangerveld gaan. Desnoods een stukje door het bos en anders de weg oversteken naar Ruinen. Het wordt het laatste. Weer eens via Oldehave gefietst. Dat is lang geleden. In Ruinen doe ik boodschappen en neem ook iets mee te eten en te drinken. Ik wil eerst naar de molen maar besluit dan het bankje op te zoeken waar ik vorige week maandag de dorst heb gestild. Daarna via Ansen weer terug naar huis. Geen spectaculaire kilometers maar wel genieten! Ik ga beginnen met de dubbele singles. 

* Bay City Rollers- Summerlove Sensation (NL, Bell, 1974)
* Alvin Cash- The Ali Shuffle (Spanje, Zafiro, 1977)
* The Cats- Sure He's A Cat (NL, Imperial, 1967)
* Alan Price Set- Hi-Lili Hi-Lo (NL, Decca, 1966)
* Jim Reeves- He'll Have To Go (Australië, RCA, 1960)
* Santana- She's Not There (NL, CBS, 1977)
Bay City Rollers heb ik al in de Duitse persing. Alvin Cash heb ik ook al maar niet in deze Spaanse Zafiro. The Cats moet een upgrade worden en daarvoor moet ik het plaatje even opzetten. Ja, deze klinkt beter dan mijn oude. Ik hecht waarde aan 'hartjes' en in dat kader gaat Alan Price Set een kleine upgrade worden. Jim Reeves lijkt Engels maar blijkt Australisch te zijn. Santana heb ik nog niet met fotohoes. Nu dan de overige acht. 

* Circus- Beer Or Sangria (NL, Negram, 1974)
Er staat een jongeman te bladeren in de singles en hij zoekt voornamelijk Hollandstalig. Jammer, want anders had ik zeker 'Huilen Is Voor Jou Te Laat' van Corry & De Rekels meegenomen. Het hoort gewoon in de collectie en deze is met de fotohoes. 'Beer Or Sangria' zou anders ook zomaar een piratenhit kunnen worden in 2026? Ook bekend als 'Geen Bier Maar Karnemelk' van Evert Van Der Pik. 

* The Duke Of Burlington- Indian Fig (NL, Pink Elephant, 1971)
Eigenlijk de b-kant van 'Clapping Wings'. De single is tweemaal uitgebracht in ons land. Eerst met 'Clapping Wings' als a-kant op het zwarte label en een paar maanden later met verwisselde kanten en rose labels. Helaas is 'Indian Fig' geen tweede 'Flash'. Het is een wat flauw instrumentaal nummer met mondharp. 'Clapping Wings' lijkt griezelig veel op 'House Of The King' van Focus maar dan nét even anders. Het is de betere van de twee!

* Ruud Gullit- Not The Dancing Kind (Duitsland, WEA, 1984)
Tenminste... ik denk dat ik deze nog niet heb? Nee, goed gegokt! Altijd een leuke single gevonden. 

* Zemda Jacks- Earthquake! (UK, Magnet, 1975)
Pete Shelley tekent voor de productie en Jacks is later één van de zangeressen uit Silver Convention. 'Earthquake' geeft me een 'Dokter Bernard'-gevoel om ene of andere reden. Dreigende geluiden en ik denk dat Zenda's stem erg in de buurt zit van Bonnie. Het is echter een knipoog naar George 'Shadow' Morton en zijn meidengroep-producties uit de midden jaren zestig. 

* Supremes & Four Tops- River Deep, Mountain High (NL, Tamla Motown, 1971)
Hoezo 'close'? Ik heb een jaar geleden al het vermoeden dat ik erg dicht in de buurt ben van 'A Taste Of Honey'. Engelsen betalen grif vijfhonderd euro voor deze single die alleen in ons land is uitgebracht. De laatste keer op Marktplaats is het ook niet beneden de honderd. Deze mag wat mij betreft de Blauwe Bak in, hoewel 'River Deep Mountain High' niet het meest soulvolle nummer ooit is (in mijn beleving) en de uitvoering door de beide groepen matig is. 

* Topaz- Christmas (NL, CBS, 1971)
Wisse Scheper komt uit Drachten en George Snijder heeft gespeeld bij Pugh's Place uit Leeuwarden en toch opereert de band vanuit Groningen. Chris Hinze produceert de plaat en 'Christmas' klinkt niet heel erg kerstachtig hoewel de tekst wel gaat over dit feest. Het is een progressief rockgeluid met fluit. Toch nog een klein stukje 'Stille Nacht' tot besluit. 'Who Are You' op de flip dan. Ook een lekker progressief geluid. Best een bijzondere single. Jan Prins is ook lid en hij heeft in 1968 een single gemaakt als Prince John die ik eveneens in de verzameling heb. 

* De heer Valk- De Oude KNIL-er (NL, Durlaphone, 1965)
De eerste singles van The Cats zijn op Durlaphone en dat trekt meteen mijn aandacht. De heer Valk blijkt een comedian te zijn van Molukse komaf. Hij is bekend van een radioprogramma voor de Indische gemeenschap en die hebben zich vast een deuk gelachen om deze man. De plaat is brandhout en het niet meer dan een novelty en de nieuwsgierigheid naar het Durlaphone-label. Buiten The Cats heeft het nog één Engelstalige popsingle uitgebracht en voor de rest is het gewijde muziek en kleinkunst. 

* Larry Williams- Short Fat Fanny (België, Moonglow, 1957)
Ik weet niet of een schoonmaakbeurt hier gaat helpen want het stof zit er na 69 jaar bijna in gebakken. Het is lekkere oude rhythm & blues maar gewoon voor de Gele Bak. 

Singles round-up: maart 6

Het kan niet op deze maand? Ik heb gisteren al het plan om een 'Singles round-up' te doen met hagelnieuwe releases. Vanmiddag is echter ook een pakketje van drie uit Duitsland gekomen en die stop ik bij in dit bericht. Natuurlijk moet ik uit fietsen op deze middag, alleen is de richting lange tijd onzeker. Dan besluit ik opnieuw in Ruinerwold te kijken bij de kringloop en daarna een fietstocht eraan vast te knopen. Ditmaal met méér plezier dan een paar weken geleden. In Ruinerwold heb ik ook een stuk of twaalf gekocht maar heel veel 'dubbel' en hopelijk upgrades. Verder heb ik nog een paar liggen die ik vorige week van mijn Schotse maat heb gekregen en deze singles kunnen eveneens samen in een bericht. Ik begin vanavond echter eerst met de soul, daar zitten immers een paar singles bij die ik graag voor zaterdag wil leren kennen. Eerst vier van Juno, dan twee op het Jai Alai-label, twee proefpersingen en tenslotte de drie 'oudjes' uit Duitsland. De apparatuur kan aan. 

* Cold Diamond & Mink- Trouble (Finland, Timmion, 2026)
De huisband van het Timmion-label en de band die iedere productie de bijzondere sfeer mee geeft. Is dat interessant genoeg om zonder zang te horen? Dat weet ik niet echt. Wat ik wel weet is dat ik een grote fan ben van Emilia Sisco en 'Trouble' daar de aanstichter van is. Nu brengt Timmion ons een single met twee instrumentale versies van Emilia Sisco-liedjes en worden de instrumenten extra belicht. 'Trouble' werkt voor mij in dat opzicht. 'It Will Get Better' is eigenlijk 'It'll Get Better' en is de oorspronkelijke b-kant van 'Trouble' van Sisco. Ik moet bekennen dat ik die kant nooit heb uitgeprobeerd en ga het zeker nog eens doen. 

* Durand Jones & The Indications- Let's Take Our Time (US, Colemine, 2026)
Met Durand Jones ben ik voorzichtig geworden. Ik luister zondag naar dertig seconden van 'Let's Take Our Time' en beslis dan dat deze wel mag. Niet alles is even interessant van de band. Hoewel het vrij upbeat en opgewekt is, heeft het elementen van de 'lowrider' soul en dat is een subgenre dat ik erg goed kan waarderen. Plat geslagen zou het een soul-deuntje uit 1964 kunnen zijn met uitmuntende vocalen. Zo hoor ik Jones en zijn Indications dan ook het liefste. Het tracht soms té 'modern' te klinken maar dit is vintage van start tot finish. 'Flower Child' is eveneens lekker mellow op de b-kant en er bestaat zelfs een kans dat dit mijn favoriet gaat worden van de twee. 

* Mr. Thelonious- Panther (US, Solo 500, 2026)
Over 'fan' gesproken: Dit is de derde single van Mr. Thelonious dit jaar. Of... heb ik de eerste in december gekocht? Voor de Blauwe Bak loopt het jaar van december tot en met november. Ik heb zojuist ernstig gezondigd: Ik heb een elpee gekocht. Nu snel terug naar de singles. Mr. Thelonious beweegt zich op deze plaat in het gebied van Si Cheeba met een re-work van Ray Barretto op de keerzijde. Eerst dan 'Panther', een uitvoering van Manu Dibango's klassieker uit 1973. Een moddervette funky Afro-groove. Erg fijn gedaan maar ik draai het snel om naar 'Together' van Ray Barretto uit 1969. Dat klinkt erg ingetogen in vergelijking tot Si Cheeba maar het origineel van Ray Barretto komt wel goed uit de verf. Ik ben op voorhand al benieuwd naar het volgende dat Mr. Thelonious uit de bakken tovert en aan het vinyl toe vertrouwt. 

* Say She She- Disco Life (US, Karma Chief, 2026)
De zomer van 2023. Dezelfde periode als dat ik word geraakt door 'Trouble' van Emilia Sisco. Het is ook de tijd van Say She She. Drie dames die ongelooflijk leuke platen maken voor Colemine-offshoot Karma Chief. Dan verschijnt het langverwachte debuutalbum en, nee, daar kan ik niet aan wennen. De singles zijn de uitschieters. Bovendien heb ik een broertje dood aan politieke uitingen in de muziek en zeker als het over genderpolitiek gaat. Dat is nu juist de boodschap die Say She She gaat verkondigen en dan ben ik er wel even klaar mee. Nu dan een nieuwe kans voor Say She She? 'Cut & Rewind' is de eigenlijke a-kant maar die heb ik zondag al afgeserveerd. Het heeft op zichzelf best een aardige groove maar ik raak maar niet opgewonden van deze sound. 'Disco Life' is de b-kant en dat is meer wat het zegt op het etiket. Een moderne flashback naar de disco uit de late jaren zeventig en deze jas past Say She She altijd goed. Ik ben zondag een beetje overhaast te werk gegaan en heb per ongeluk knalroze vinyl aangeschaft terwijl hij ook op zwart vinyl is. Ach, het moet maar... 

* Romero Bros.- Gabriel (UK, Echo Chamber, 2026)
Het is afgelopen zomer. Echo Chamber komt opeens met groot nieuws en opeens worden we overspoeld door updates en aanbiedingen. Naar het schijnt heeft Si Cheeba van een liefhebber uit Argentinië gehoord over een lokale groep en opeens zijn er remixes, is er een compleet album beschikbaar en zelfs t-shirts en slipmats. Ik doe niet aan elpees, terwijl ik nét toch maar Loaded Honey heb gekocht. De bookmark naar Juno brengt me naar de pagina van Loaded Honey en dan zie ik dat Juno nog drie exemplaren heeft. 'Better safe than sorry' en dus heb ik de plaat net aangeschaft. Het album heeft een paar weken geleden een bericht gehad op Soul-xotica. Hier is het betreffende bericht. Een paar weken geleden komt Echo Chamber met het volgende nieuws op het gebied van Romero Bros.: Een nieuwe single. Officieel gaat deze pas eind april verschijnen maar ik bemachtig weer 1 van de 3 proefpersingen. 'Cravo E Canela' is de eigenlijke a-kant en dat is een nieuwe remix van een albumtrack. Ik vind deze iets té druk aan mijn oren. 'Gabriel' heeft daarentegen een single-edit gekregen op de b-kant. Dat is mijn favoriet van de twee. Ietwat elektronische latin met een overtuigende zangeres. Ik zou er geen elpee van kopen, maar een single is precies genoeg. 

* Ol' June & The Ashburns- What's Her Name (UK, LRK, 2026)
Morgen (vrijdag 20 maart) verschijnt de single dan officieel en daarmee zijn alle vier proefpersingen van LRK nu een feit. James Holvay, Denver Cuss, The 7:45's en nu Ol' June & The Ashburns. 'What's Her Name' is soul met hoofdletter S. Het benadert het geluid van enkele Colemine-bands zoals Durand Jones & The Indications op de betere momenten. 'Can't Let Go' is iets meer upbeat en neigt qua stijl, niet noodzakelijk in de zang, naar Marvin Gaye. Ik vrees dat ook dit, net als bij Denver Cuss, mijn favoriete kant gaat worden van de single. 

* Barbara Lynn- So Good (Spanje, Jai Alai, 1994, re: 2026)
* Ann Peebles- Nobody But You (Spanje, Jai Alai, 1992, re: 2026)
Ik heb het recent nog eens gedacht: Zou Alex nog iets doen met Jai Alai? Hij lijkt druk te zijn met het uitbrengen van EP's en LP's op Soul 4 Real en de laatste Jai Alai lijkt jaren geleden. Dan presenteert hij opeens twee singles tegelijk. Jai Alai specialiseert zich in nummers die nog niet eerder op single zijn uitgebracht of zelfs helemaal niet op vinyl. Dat geldt ook voor de opnames op deze twee singles. Twee veteranen uit de soul. In de begin jaren negentig maken deze zangeressen cd's want ja... vinyl is iets uit een ver verleden en je moet meegroeien. De Ann Peebles-single is iets aan de bluesy kant. Niet onaardig maar ook niet heel bijzonder. 'So Good' van Barbara Lynn dekt echter de lading. Barb heeft een speciaal stemgeluid dat ruim dertig jaar later nog altijd staat als een huis. Okay, het is moderne soul, een beetje pre-r&b zoals je wilt, maar dit is een overtuigende performance van Lynn. Het is van eenzelfde hoge kwaliteit als 'You'll Lose A Good Thing' en 'This Is The Thanks I Get'. Maar nu ga ik dan toch echt grasduinen in eeh grijs verleden... 

* Roddie Joy- If There's Anything Else You Want (US, Red Bird, 1966)
De Week Spot van vorige week is de inspiratie om deze single weer eens op te zoeken. Dan zie ik een exemplaar bij Jörg. Herinneren we hem nog? Jörg is een Duitse dj waarvan ik in 2013 en de jaren erna veel platen heb gekocht. Hij heeft de cash opgegeven zoals het lijkt en ook doet hij geen geluidsclips meer bij zijn platen. En dus is het een gok.... Roddie Joy op styreen in VG+, maar het is goudeerlijk. De plaat klinkt stevig en de kraakjes hoor je alleen in het begin en aan het eind. Verder is het label niet 'Mint', maar ach... daar heb ik nooit veel om gegeven. Buiten de elpee van Loaded Honey en de vangst in Ruinerwold heb ik vanmorgen ook een 'big want'  aangeschaft via Discogs. Ook in VG+ op styreen. Als die even goed is als deze, dan teken ik ervoor!

* Al Green- Here I Am (US, Motown Yesteryears, 1972, re: 1982)
Een beetje een novelty voor mij. Toch schijnt het dat Motown Yesteryears een flinke hoeveelheid Al Green-singles heeft uitgebracht in de vroege jaren tachtig. Of er oorspronkelijk een distributie was van Hi door Motown of dat het komt door de verkoop van Hi omstreeks 1978? Dat weet ik niet. De eigenlijke a-kant is 'For The Good Times' maar ik ga dan toch liever voor 'Here I Am'. Het blijft smullen!

* Gloria Lynne- Be Anything (US, Fontana, 1964)
Ik word verlekkerd door het fotohoesje maar die zit uiteraard niet bij de single van Jörg. 'Be Anything' is een pure ballade en weinig soul. De b-kant heet 'Soul Serenade' en is dat...? Ja, dat is de oervorm van de latere 'Soul Serenade'. Een beetje jazzy qua zang maar wel met de hook van de 'serenade'. Zonder meer de betere kant van de twee, ook al is het een novelty en voor twee euro een kassakoopje. 

Week Spot: Don Downing

Wat is er toch aan de hand? Ruim een week geleden heb ik het idee om Roddie Joy de Week Spot te geven omdat er vast wel informatie moet zijn te vinden over de artieste. Niet dus! Dan deze week maar op 'safe' spelen en iemand uitzoeken waar het internet vol mee staat? Don Downing bijvoorbeeld? Ik heb overal gezocht maar verder dan zijn afkomst en familie ben ik niet gekomen. Het is niet de eerste keer dat ik 'Lonely Days, Lonely Nights' in de verzameling heb gekregen. Ik zeg, uit mijn hoofd, dat de eerste in 2023 is geweest maar dat schijfje klinkt her en der een beetje verrot. Afgelopen zaterdag heb ik de 'nieuwe' van Mark gedraaid, één van de singles uit het 'verrassingspakket' en ben opnieuw verliefd geworden op het nummer. Vandaar dat ik het vandaag wil presenteren als de nieuwe Week Spot maar het wordt opnieuw een erg kort bericht. 

Als het nu zou gaan om zijn broer? Over Al Downing is genoeg te vinden maar zelfs in zijn biografie op Wikipedia wordt Don niet genoemd. Dankzij 45cat weet ik dat hij al actief is in de jaren 1961-62 met een groep genaamd Rodney & The Blazers. Don krijgt een aparte vermelding als zanger op de labels van de twee singles. De tweede krijgt zelfs een nationale distributie op Abner dat drie singles oplevert in het overzicht. Zijn broer Big Al Downing is dan ook al actief in de muziek. We weten van Don alleen dat hij afkomstig is uit Texas en pas in de vroege jaren zeventig aan de weg gaat timmeren. Don heeft in 1972 de eer om de eerste release op het Roadshow-label uit te brengen. 'Lonely Days, Lonely Nights' is in juni 1973 de tweede single van Downing op Roadshow. Een van de producenten is Tony Bongiovi. Ik weet dat de oom van Jon Bon Jovi 'You Don't Love Me' van Epitome Of Sound op de band heeft gezet. Dat is Anthony Bongiovi. De Tony van de Don Downing-single wordt de achterneef genoemd van Jon Bon Jovi. Blues & Soul-magazine uit Engeland roemt 'Lonely Days' vanwege de vele zéér verschillende facetten binnen het ene nummer. Het voorspelt dat het wel eens lastig kan worden om hier een hit uit te slepen. De populariteit in de discotheken is er niets minder om en hierdoor worden toch nog fysieke exemplaren verkocht van de single. 

Downing volgt dit met 'Dream World' en het is hierbij vooral een mix van de invloedrijke dj Tom Moulton dat maakt dat het gereedschap is voor de dancing in 1974. In Nederland bereikt het nummer in 1975 de Tipparade. De Tros heeft dan de uitzending van de Top 40 overgenomen van Veronica en met name de 'Soulshow' van Ferry Maat levert interessante hits en tips op in deze jaren. Roadshow is in het begin een divisie van Scepter en in 1976 wordt de handel ondergebracht bij United Artists. Ik heb nog een latere single van Don Downing op het RS-label, dat blijkt de afkorting te zijn voor Roadshow. 'Doctor Boogie' verschijnt voor het eerst in 1978 maar zal pas in 1979 een wereldwijde hit worden in de discotheken. Voor de rest is Don Downing een totaal vergeten en genegeerde artiest gebleken. Alle reden om 'Lonely Days, Lonely Nights' deze week weer eens in de schijnwerpers te zetten. 

Honderd achteruit 2023-25: Gary Numan

Even heb ik het plan om dubbele afleveringen te doen totdat we klaar zijn met 2023. Het is net op tijd dat ik me bedenk dat Gary Numan ook in de Top 100 van het afgelopen jaar heeft gestaan. Een dubbele aflevering dus! We hebben verderop in de lijst wel een paar zéér obscure artiesten waarbij ik wel ga combineren. Het is het streven dat we ergens volgende maand met 2024 kunnen beginnen. Vandaag zet ik de schijnwerpers op een baanbrekende artiest. Wellicht de eerste superster uit de hoek van de synthesizermuziek. Nee, hij is niet de eerste, maar wel één van de meer succesvolle kunstenaars die popmuziek weet te maken met synthesizers en daarmee grote hits scoort. Dat laatste overigens met name in Engeland. De volgspots staan vanavond op Gary Numan. Hij staat in 2023 op nummer 87 met 'We Are Glass' en in 2025 op nummer 45 met 'Cars'. 

'Are Friends Electric' van Tubeway Army is best een grote hit geweest in ons land en ik heb de single al sinds 1994. Toch moet ik bekennen dat ik het pas echt heb leren kennen en waarderen in England. Daar is Gary Numan een grootheid uit die periode, waar hij in Nederland niet meer is dan een naam. 'We Are Glass' heb ik op 23 januari 2023 gekocht in Assen. Voor 'Cars' moet ik terug naar Dedemsvaart. Dat is correct. Op 18 februari 2025 worstel ik me door de duizenden singles bij Robin Hoed en dit is één van de bijna honderd die ik daar vandaan haal. 

Als Gary niet een beetje had rondgesnuffeld in de opnamestudio, dan zou hij nu zijn herinnerd als een punkgitarist. Op 8 maart 1958 aanvaardt hij deze incarnatie als Gary Anthony James Webb. Zijn wieg staat in de wijk Hammersmith in West-Londen. Zijn vader is werkzaam als buschauffeur op vliegveld Heathrow en dat zal uitmonden in het eerste baantje voor de jonge Gary. Als Gary vijftien jaar oud is, koopt zijn vader een Gibson Les Paul voor hem. Gary is druk met het door spitten van de advertenties in de muziekbladen en cliamt dat hij auditie heeft gedaan voor The Jam, maar daarvoor is afgewezen. Dit feit is echter niet te verifiëren en dus moeten we hem op zijn mooie ogen geloven. Zijn eerste band is Mean Street & The Lasers en bestaat verder uit Paul Gardiner op bas en zijn oom Jess Lidyard als de drummer. Gary heeft dan al het pseudoniem Valerian gebruikt, maar ziet dan een advertentie van een loodgieter met de naam Neumann en dat inspireert hem tot de naam Gary Numan. Mean Street & The Lasers gaat op in Tubeway Army en het trio, nog zonder synthesizers, probeert aanvankelijk commerciële punkmuziek te maken. Dat wil niet echt lukken. Dan ziet hij in een hoek van de studio een Moog-synthesizer staan onder een dikke laag stof. Numan gaat hiermee prutsen  en het resultaat is een grote hit in Engeland: 'Are Friends Electric' van Tubeway Army. 

In de zomer van 1979 is Gary in de studio van John Peel en besluit een paar nummers te doen van een toekomstige Tubeway Army-plaat. Een van de nummers is 'Cars' en daar is meteen iedereen enthousiast over. Gary besluit Tubeway Army op te heffen en met dezelfde muzikanten onder de naam Gary Numan de muziek uit te brengen. 'Cars' is de tweede nummer 1-hit voor Numan na 'Are Friends Electric'. Waar de vorige single is blijven steken in de 'bubbling under' in Amerika, daar wordt 'Cars' eveneens een flinke hit. Het staat op nummer 9 in de Billboard. In Nederland blijven zowel 'Cars' als 'We Are Glass' steken in de Tipparade. 'We Are Glass' brengt het in Engeland tot een vijfde plek op de hitparade. Tot de vroege jaren negentig tracht Gary mee te doen in het spel van de popmuziek en met wisselende resultaten. Hij bereikt in Engeland geregeld de hitlijsten en ook zijn albums worden goed verkocht. Dan besluit hij het over een andere boeg te gooien. De muziek wordt 'donker', de teksten meer persoonlijk en opeens is een cultheld geboren. 

Hij is nog altijd actief en heeft vorig jaar zomer zijn debuut gemaakt op het Glastonbury-festival. Zijn meest recente album is echter van 2021. 

Het zilveren goud: 2001 deel II

De terugweg vanuit Mossley... Hoe lang gaan we daar over doen? Wellicht twee berichten want als ik het in eentje moet stoppen, wordt het wel heel erg een geprop. Vijfentwintig jaar geleden ben ik alweer thuis van het avontuur en ben ik inmiddels al op de fiets naar Friesland geweest voor de verjaardag van mijn zwager. Het is dan ook dat ik het 'Grote Nieuws' breek bij mijn ouders. Die blijken allerminst verrast te zijn. Enfin, ik heb de afgelopen dagen terug gebladerd naar de vorige aflevering van 'Het zilveren geheugen'. Na een zeer nodige slaap ontwaak ik in de 'games room' van de Tollemache, volgens mij omdat mensen een pijltje willen gooien. Ik kijk op de klok en opeens heb ik heel veel haast. Ik had nog graag even goed afscheid willen nemen van Frank en Jayne van de Tollemache Arms want het voelt wel alsof ik hier nooit meer ga komen. Dat lijkt ook waarheid te zijn geworden. Vanwaar de haast? Ik wil vóór acht of negen uur in Uppermill zijn zodat ik nog een paar boodschapjes kan halen voor onderweg. Het betekent dat ik me tot Uppermill al in het zweet mag werken en ik ben nét op tijd voor de buurtsuper. Ik koop een grote plastic fles met vruchtensap en stop dat bij de tas in. Nu ben ik klaar voor het grote avontuur!

Ik heb een mooi vooruitzicht. Ik hoef immers maar een paar kilometer steil omhoog te lopen met de fiets aan de hand. De afdaling gaat meer geleidelijk en over een afstand van tien of vijftien kilometer. Het is begin maart en hoe hoger als ik kom hoe meer ik merk dat het vriest. Op de top van Saddleworth kijk ik nog eens in het rond voordat ik naar beneden suis. Hoe hard is het gegaan? Ik meen in 2001 te hebben uitgerekend dat ik op een bepaald moment negentig heb gereden. Dat lijkt me iets overdreven. Met de ligfiets ben ik eens de 54 aangestipt en dat is al té snel voor een rijwiel. Ik denk dat ik in 2001 de 60 heb gehaald. Het vriest ligt en in een bocht voel ik mijn achterwiel iets weg schuiven. Daarmee word ik 25 jaar later nog steeds zwetend wakker. Als ik dáár onderuit was gegaan? Misschien hadden ze mijn lichaam dan drie maanden later gevonden. Er is ook even paniek als ik mijn been wil bewegen, er ligt dan al een laagje ijs op mijn spijkerbroek. In Huddersfield zie ik een tent welke de hele dag door thee schenkt. Toch is het al dicht als ik aanklop. Verder naar Leeds. Daar word ik steeds richting de rondweg gedirigeerd. Is dat de bedoeling? Ik passeer een politiebureau en ga informeren. Ja, dat klopt. De pubs lopen leeg en ik word een paar keer afgesneden door auto's. Even buiten Leeds kom ik langs een supermarkt die 24/7 open is en ik koop een pak koekjes. Bij Tadcaster is de weg nagenoeg uitgestorven. Ik ga bij de afrit op een steen zitten. P&O-dekentje om me heen wil ik van de vruchtensap drinken. Bevroren! Onder de jas houden en zo nu en dan een teugje, het heeft wel wat. Mijn ogen worden zwaar en ik besluit heel even te dommelen. Ik word wakker gemaakt door een veegauto van de gemeente. Op de fiets en weer verder door de nacht. 

Na een paar kilometer zie ik de York Minster al aan de horizon. Dáár moeten we heen! Als ik York kom binnen fietsen is de dag net begonnen. Ik kom binnen aan de kant van Clifton en probeer het eerst daar bij de herberg waar ik een paar weken geleden ook tevergeefs aan de deur ben geweest. Die zit vol. Tja, er zit niks anders op? Ik fiets door naar Bishophill Senior, het 'jongerenhotel' waar ik begin 1998 een paar weken heb gewoond. Geen paspoortcontrole en ik geef de naam op van een huisgenoot in Tuk. Overdag slaap ik iets en later op de middag ga ik York in. Ik vind een paar singles bij een 'charity shop' maar die komen niet eerder aan bod dan in juli. 's Avonds trek ik mijn 'speciale pak' aan en ga nu het nachtleven in van York. Het 'speciale pak' houdt verband met een verhaal dat ik in die tijd schrijf. De hoofdpersoon draagt een zwart overhemd en een groene legerbroek en het verhaal speelt zich eveneens af in Yorkshire. Ik ga deze avond naar de Snickleway Inn aan Goodramgate maar kan de 'magie' van 1998 daar niet vinden. De volgende ochtend check ik uit en moet me haasten om op tijd te zijn voor de kerkdienst in Clifton. Ik luister wel even naar 'Itchycoo Park' van M People tijdens een sigaretje op het bankje waar ik in 1998 geniet van de versie van Small Faces. Ik tref Jim in de kerk en traditiegetrouw kan ik bij hem lunchen. 's Middags geniet ik vooral van het zonnetje en ga dan naar Brownlow Street. De vriend heeft vrienden op bezoek maar hoe meer zielen, hoe meer vreugd? Grote gemene deler is dat ze allen van de herenliefde zijn en ik voel me daar bijzonder thuis. De volgende dag blijkt dat de vriend al jaren heimelijk verliefd is op me en opeens is het wederzijds. De dagen in York zijn legendarisch!

De woensdag wil ik weer terug naar de boot in Hull. Ik vertrek mooi op tijd en heb wind in de rug. Ik heb net even gestaan voor een boterhammetje als ik weer wil fietsen. O nee toch...? Lekke band! Wat nu? Wel, ik ben net voorbij Shiptonthorpe (halverwege York en Hull en waar York Road overgaat in Hull Road) en daar zit een garage. Misschien kunnen zij me helpen? Jawel hoor... Ik heb niet veel geld over maar iemand wil wel even de band plakken, geen probleem. De tijd begint inmiddels wel te dringen als de fiets klaar is. Dan krijg ik een aanbod. Er moet met de bergingsauto een schadevoertuig worden opgehaald in Hull. Als ik wil? De fiets wordt achterop gebonden en zo ben ik een uur eerder in Hull. Weet je wat? Ik maak het af! 

In Nederland is de mond- en klauwzeer uitgebroken. Je mag geen etenswaren meenemen uit Engeland, maar je moet het vrijwillig afstaan. Ik verzwijg de potten Branston's pickle in mijn fietstas. De autobanden worden schoon gespoten, maar dat hoeft niet bij de fiets. Terwijl ik waarschijnlijk dichter in de buurt van agrarische bedrijven ben geweest dan menig auto. Ach, het zal wel! Ik ben rond het middaguur in Spijkenisse. Ik ben mijn pincode kwijt en moet dus even geld lenen van mijn vriend. Die middag slaap ik heerlijk en 's nachts vertrek ik weer naar Steenwijk. Nu wel met méér beleid dan de heenweg. Bij Lopik wordt het licht en ditmaal fiets ik om Utrecht en Amersfoort heen door het Gooi. Het is een barre en koude dag en later op de dag wordt natte sneeuw verwacht. Wederom door de polder. Tussen Kampen en Ens staat een zwaan op het fietspad en dus fiets ik kilometers rond om niet langs dat beest te hoeven. Bij Vollenhove wordt het donker en tank ik nog wat koffie. Via Blauwe Hand en Giethoorn koers ik aan op Tuk en ben een uur of zeven thuis. Ik denk dat ik zeventien uur heb gedaan over de terugweg. 

De eerste vracht singles van maart 2001 zijn platen die ik heb meegenomen uit Mossley.

3319 Step Inside Love - Cilla Black (UK, Parlophone, 1968)
3320 The Tide Is High - Blondie (UK, Chrysalis, 1980)
3321 Rock 'N' Roll Suicide - David Bowie (US, RCA Victor, 1974)
3322 Plays Good Old Rock'N'Roll - The Dave Clark Five (UK, Columbia, 1969)

Als ik me niet vergis heb ik David Bowie in de zomer van 1999 nog van mijn eigen geld gekocht op een 'carbootsale'. Cilla Black is iets krom getrokken en deze heb ik in 2021 vervangen door de Nederlandse met de fotohoes. Blondie ligt in april 1998 al op me te wachten als ik de eerste keer de Emmaus binnenstap. Ook de volgende maanden zullen het steeds 3, 4 of 5 singles zijn uit Mossley. 

*Rakelinks

Een gewaarschuwd mens? Ach, wat zal er mij gebeuren? Ik krijg vandaag een sms-bericht dat Ziggo en Vodafone onderhoud gaan plegen aan het netwerk en dat op maandagmorgen om 01.00 uur. Ik lees er een beetje overheen. Niet wakker genoeg om te weten dat ik dan doorgaans nog in de uitzending zit. Op een gegeven moment lees ik in de chatroom dat ik word gemist op de stream. De opname is dan ook al stil gevallen. Ik pak de stream opnieuw maar... wat heb ik voor het laatst gedraaid? Ik ga ervan uit dat het de plaat van Phil Tate moet zijn en deze draai ik later nog als 'bonus'. Nu ik de twee stukken aan elkaar heb vastgeplakt, blijkt dat er ruim acht minuten mist en dus drie platen. Connie Stevens en Jaki Graham gaan door voor een volgende ronde, Phil Tate heb ik alsnog gedraaid. In dit bericht de beide links van de shows van gisteravond en vanavond. 

In 'Do The 45' heb ik alle nieuwe Blauwe Bak-aanwinsten van deze week gedraaid. Dat is inclusief drie die nog geen bericht hebben gehad en eentje die ik al sinds januari heb, maar die ik nu pas voor het eerst 'mag' draaien. De releasedatum is namelijk komende vrijdag. Daarmee zijn alle vier LRK-singles een feit waarvan ik de proefpersingen heb. Voor de rest een aantal recente aanwinsten. De show is hier te beluisteren. Do The 45 ,

Van 'The Vinyl Countdown' heb ik tot slot nog de bands en artiesten in alfabetische volgorde per decennium gecategoriseerd. 
Jaren 50 en 60: The Spotnicks, Dusty Springfield, Lucille Starr, Status Quo, Steppenwolf, April Stevens, The Mony Sunshine Quartet, Tages, Phil Tate en Wally Tax. 
Jaren 70: The Hollies (3), Honest Men, Hookfoot, Mary Hopkin, Barry Hopkins, Eddie Howell, Hues Corporation, Humbug, Engelbert Humperdinck (2), Ides Of March, Ironhorse, Mick Jackson, Jackson 5, Peter Jacques Band, The Jaggerz, J.A.L.N. Band en Jacky James. 
Jaren 80 en 90: Geier Sturzflug, Bob Geldof, Robin Gibb, Debbie Gibson, Godley & Creme (2), Golden Earring, Eddy Grant, Marcia Griffiths, Haircut 100, Albert Hammond, Haysi Fantayzee, André Hazes en Heaven 17. 
Hier is de link naar de show. The Vinyl Countdown 15 03 26 

*Rondje gebak 70s: Bak 21

Het originele idee is om hetzelfde te doen bij de jaren zestig en tachtig maar dan ook vóór eind augustus. Ik vermoed namelijk dat ik tegen die tijd de bakken weer opnieuw ga inrichten zoals vorig jaar. Toch is het nog niet gekomen van de overige decennia. Enfin, afgelopen zondag heb ik de 21e bak te gast en dat is meteen wel een speciale. Zowel de nummer 1 uit de Gele Bak Top 100 van 2023 als van 2024 staat in deze betreffende bak en dat levert een gevecht op om plek 1 en 2. Zoals ik in de show heb uitgelegd zijn de nummers 5 tot en met 10 inwisselbaar en kunnen elk moment een plaats zakken of stijgen. Ik laat het echter zo zoals ik het heb gedaan in de show. In deze bak Volgens de wet zitten er 135 singles in deze bak, ook al weet ik dat een paar 'dubbele' ook een plekje hebben gekregen. 

De bak trapt af met 'The Race Is On' van Suzi Quatro uit 1978 en eindigt ook in dat jaar met 'Miss You' van Rolling Stones. Ik noem weer de artiesten en bands met drie of meer singles. 

Queen (9), Gerry Rafferty (5), Raiders (3), Rare Earth (9), Redbone (10), Helen Reddy (4), Les Reed Orchestra (3), Charlie Rich (3), Cliff Richard (10), Clodagh Rodgers (3) en Rolling Stones (8).

De top 10 ziet er als volgt uit. 

10. Black Betty - Ram Jam (1977)

9. Killer Queen - Queen (1974)

8. Lovin' You - Minnie Riperton (1975)

7. They Shoot Horses Don't They - Racing Cars (1977)

6. The Witch - Rattles (1970)

5. Right Down The Line - Gerry Rafferty (1978)

4. Just Seventeen - Raiders (1970)

3. Come And Get Your Love - Redbone (1973)

2. Don't Wanna Say Goodbye - The Raspberries (1972)

1. Fresh Air - Quicksilver Messenger Service (1970)

In de bijgaande show kunnen jullie genieten van 31 hoogtepunten uit de bak waaronder 2 van Redbone. Het gaat om de volgende bands en artiesten:

Suzi Quatro, Queen, Quicksilver Messenger Service, Racing Horses, Gerry Rafferty, Raiders, Rainbow, Ram Jam, The Ramones, Kenny Rankin, The Rare Earth, The Raspberries, The Rattles, Raydio, Redbone, Redwing, Les Reed, Reggaelia, Reparata & The Delrons, Revolution System, Charlie Rich, Cliff Richard, Rich Kids, Rikki & The Last Days Of Earth, Minnie Riperton, Road (Leeuwarden), B.A. Robertson, Vicki Sue Robinson, Clodagh Rodgers, Rolling Stones. 

Hier is de link om de show te beluisteren. https://pixeldrain.com/u/uy7ZQYF7