Beeld uit het verleden: 7 februari 2021

De vingers opsteken wie heimwee krijgt bij de bovenstaande foto? Ik hou mijn handen in de zak. De inspiratie voor een 'gezellig' verhaaltje ontbreekt even. Bovendien wil ik morgen een 'Singles round-up' doen met zes singles die morgen binnen komen. Daarna mag ik gaan kijken naar een Week Spot. Volgend weekend zal ik andermaal op de fiets stappen en door Engeland gaan met 'Het zilveren goud'. Ik zit zwaar te dubben wat ik vanavond ga doen maar gelukkig is er dan nog altijd het fotoarchief. Waarbij ik de foto's van 2022 tot en met 2024 nog moet hernoemen maar gelukkig hebben deze de oorspronkelijke data in de details. Ik ben blij dat ik de eerdere jaren nog heb kunnen doen met behulp van Facebook. Vandaag gaan we zomaar vijf jaar terug in de tijd en is het opeens weer hartje winter. Ik blijf erbij: Februari 2021 zou een Elfstedentocht hebben kunnen opleveren als niet...? 

Ik heb het al vaker geschreven. Ik kan intens genieten van sneeuw als ik vrij ben. Tijdens het werk heb ik een bloedhekel aan sneeuw. In 2021 is het 'the best of both worlds'. Op zondag is het genieten met een wandeling door Uffelte, de week erna is het afzien tijdens het post bezorgen in Meppel. Er zit ook een ijsperiode aan vast en op een gegeven moment lijken alle seinen op groen te staan voor een Elfstedentocht. Ik geloof zelfs dat een aantal de tocht onofficieel hebben volbracht. Het is echter de tijd van de grote paniek en met een virus dat in de lucht hangt, kun je niet zomaar met zijn allen op het ijs stappen? Het herinnert me ook aan een erbarmelijke fietstocht naar huis. Als ik klaar ben met mijn postronde voel ik een druk op mijn darmen. Straks even gebruik maken van het zitcomfort op de zaak. Als ik op de zaak kom is het een drukte van wat en eigenlijk wil ik meteen weg. Dat doe ik ook. Ik ben de Rijksomweg nog niet af of ik voel de eerste steken in mijn achterwerk. Terugfietsen is geen optie en dus ga ik door. De steken worden steeds heftiger. Ik moet ook plassen en dat doe ik tegen een boom, maar dan... de rest. De bilnaad bijeen knijpen en zo snel mogelijk naar Uffelte. Ik kwak de fiets tegen de gevel en spurt naar binnen. Ik ben nét op tijd! 

Op deze zondag maak ik een rondje Uffelte en kijk bij mijn grote vriendin. Zij zal, achteraf gezien, over een paar weken haar laatste adem uitblazen. Heeft ze het geweten? Ik weet in ieder geval al wel een tijdje dat het niet goed gaat met haar. Los van het feit dat ze stekenblind is, moet ik haar op een avond naar de voerbak leiden omdat ze aan een verkeerde kant van het land staat te hinniken. Ik weet niet wat er gaat gebeuren maar sinds een paar weken is er opeens actie op het braakliggende land. Er is een nieuw hek geplaatst en ze zijn aan het snoeien en graven in de bosjes. Haar slaapkamer waar ze in de laatste weken nog een overkapping hebben gebouwd. De rest van de meer dan veertig jaar heeft ze altijd onder de blote hemel gestaan. Bij emorme warmte meestal half in de bosjes want ze heeft het niet zo op zonlicht. Hier heb ik net de foto van haar genomen en blik de Dorpsstraat in richting huis. Het is een en al drukte in Uffelte want ze gaan een heel stuk opnieuw bestraten. Een goede zaak alleen vraag ik me af hoe lang het goed blijft. 

The Vinyl Countdown: 8 februari 2026

Twee redenen. Ten eerste ben ik gewend om direct na de show de administratie te doen, daarna de show te editen en te plaatsen op Pixeldrain, om vervolgens de complete speellijst te publiceren op Facebook. Dat laatste ontbreekt op dit moment waardoor ik iets 'mis'. Omdat ik een bericht achterop schema loop en ik hoop dat er morgen meer duidelijkheid is over mijn toekomst met Meta, doe ik vanavond een apart bericht met de link voor The Vinyl Countdown. De show heeft haar oorsprong in 2014. Voor die tijd heb ik The Vinyl Countdown altijd grondig voorbereid en draait het in het begin vooral om de albums. Dan besluit ik lukraak een bak singles te pakken, de mensen in de chatroom naar nummers te vragen en vervolgens doortellen in de betreffende bak en de platen draaien. In 2014 en 2015 zijn dat nog lukraak samengestelde bakken met van alles en nog wat. Begin 2016 zet ik de singles in de huidige volgorde. Jaren zestig en daarvoor, jaren zeventig, en jaren tachtig en later. Sindsdien pak ik een jaren zestig-bak, eentje van de jaren zeventig en een van de jaren tachtig en doe 'the trick with the three boxes'. Ik hou zelf erg van de verrassingen want ook ik weet niet wat er in de eerste helft op tafel komt. Inmiddels ben ik in de tweede helft van de drie uren druk met de 'New additions', ofwel: Singles die ik sinds januari 2025 heb gekocht en welke ik niet in een andere vorm heb. Vorig jaar deed ik bijvoorbeeld ook nog de 'dubbele' singles maar kan dat amper behapstukken in een jaar. 

Is het niet ontzettend egoïstisch van mezelf? Dat is het schuldgevoel dat ik in de eerste paar weken heb van 'The Vinyl Countdown' in de huidige vorm. Dat verandert snel als blijkt dat het 'nummertjes noemen' een ritueel wordt van de chatroom-gasten en dat deze evenzeer genieten van de verrassingen. Als ik op een ontzettende rotplaat uit kom en deze is nog redelijk te draaien, dan wordt deze eveneens gedraaid. 'The Vinyl Countdown' is een soort van 'wicked, weird and wonderful'. en ik kan eigenlijk niet zonder de show leven. Het klinkt gek maar ik werk iedere week weer naar de zondagavond toe. Deze week heb ik even paniek als ik de jaren zestig-bak heb met The Beatles, maar dat is nergens voor nodig. De nummers vallen slechts tweemaal in The Beatles en van één single draai ik beide kanten. Het slotstuk is eveneens van The Fab Four. Normaal gesproken tik ik de volledige speellijst uit op Soul-xotica compleet met de labels en bouwjaren. Dat ga ik nu niet doen. Ik ga jullie per decennium vermelden welke artiesten en bands gedraaid zijn en voor de rest blijft het een verrassing. 

Jaren 60: Bud Ashton, The Avant Garde, The Bachelors, Joan Baez, Long John Baldry, Tony Bass, The Beach Boys, The Beatles (4x), The Beau Brummels en The Bee Gees. 
Jaren 70: The Secrets, Bob Seger & The Silver Bullet Band, Sensational Alex Harvey Band, Seventh Wave, Shalamar, Gary Shearston, Sherbet, Shocking Blue (2x), Ernie Sigley & Denise Drysdale, Bebu Silvetti, Carly Simon en Afric Simone. 
Jaren 80: Uncle Bo-Bo, U2, Van Halen, Vanity 6, Maria Verano, Voice Of The Beehive, Maureen Walsh, Wang Chung, Muddy Waters, Wax, Wendy & Lisa, Albert West (2x), White Fire, The Who, Kim Wilde (2x), Willem en Deniece Williams. 

De jaren zeventig-bak gaat vrijdag op reprise in 'Spirit Of The Seventies' en is hier te gast in 'Rondje gebak'. Hier is tenslotte de link voor drie uren luisterplezier. https://pixeldrain.com/u/9smzRpYj 

Rondje gebak 70s: Bak 11

De afgelopen avond heb ik vrij genomen van 'Do The 45'? De reden? Ik heb enkele zaken te doen, waaronder Soul-xotica, en bovendien kan ik opeens nergens Toni Basil vinden voor de Week Spot. Ik heb om kwart voor twaalf even om het hoekje gekeken. Lege chatroom en Lee speelde de show af van precies een jaar geleden. Anders zou ik nu ook de link van vanavond hebben gedeeld, want ja... ik maak wel de opnames voor Pixeldrain maar er is niemand buiten de 'live' luisteraars die het te horen krijgt. Alhoewel? Gisteren had ik nog een redelijke chatroom met zelfs twee vrienden van een ander Engels radiostation die ik in het afgelopen jaar heb leren kennen. https://pixeldrain.com/u/3hUTJ9eN is de show van gisteravond over bak 11 van de jaren zeventig en inclusief de top tien in het tweede uur. De show duurt zelfs nog twintig minuten langer dan de gebruikelijke twee uren. Het is al vijf over twaalf als ik het tweede uur begin en de top tien neemt vijfenveertig minuten in beslag. Enfin, eerst de cijfers van de betreffende seventies-bak. 

De bak bevat de gebruikelijke 135 singles. Het trapt af met 'Cheek To Cheek' van Lowell George en eindigt met 'No Time' van The Guess Who. Ik ga weer een lijstje geven van artiesten en groepen met drie of meer singles. 

Andy Gibb (4), Jim Gilstrap (3), Ginger Ale (3), Gary Glitter (7), Andrew Gold (3), Golden Earring (13), Bobby Goldsboro (6), The Goodies (3), Grand Funk (4), Dobie Gray (5), Jesse Green (4), Norman Greenbaum (3), Greenfield & Cook (8), Greyhound (5), Pierre Groscolas (4) en The Guess Who (6)

Buiten een deel van de genoemde artiesten zitten Peter Green, Gilla & Bobby, The Gloomys, Gert & Hermien, Grateful Dead, Goldie, Owen Gray, Graham Gouldman, Gibson Brothers en Gruppo Sportivo in de show. Verder twee van Norman Greenbaum en maar liefst vier van Golden Earring. Dan tot slot de top tien. 

10. Lonely Boy - Andrew Gold (1976)

9. It Takes All Night Long - Gary Glitter (1976)

8. Railroad - Maurice Gibb (1970)

7. Nappy Love - The Goodies (1975)

6. Where - Greenfield & Cook (1972)

5. Oceans Away - Philip Goodhand-Tait (1976)

4. Love Is All - Roger Glover & Guests (1974)

3. She Flies On Strange Wings - Golden Earring (1971)

2. Hand Me Down World - The Guess Who (1970)

1. Real Cool World - The Greatest Show On Earth (1970)

Honderd achteruit 2023: Tasmin Archer & John Barry

Binnenkort stap ik weer op de fiets om naar Mossley te gaan. Nee, niet in werkelijkheid natuurlijk. Ik denk dat de rit in 2001 tien jaar op mijn leven heeft gekost en wil het leven niet nog verder inkorten. Hoe letterlijk als dat ik de fietstocht opnieuw ga doen, is ook maar de vraag. De berichten uit 2011 zijn uitvoerig genoeg en er zijn in de laatste vijftien jaar geen nieuwe herinneringen bij gekomen. Toch ga ik vanavond een heel klein stukje terug fietsen op de heenweg. We passeren in deze dubbelaflevering van de 'Honderd achteruit' twee plaatsen waar ik doorheen ben gefietst. In het geval van Tasmin Archer overigens alleen op de heenweg want op de terugweg blijkt het nogal onnodig te zijn om door Bradford te fietsen. Zoals ik de vorige keer al heb geschreven zou ik wellicht van beide artiesten een uitgebreid verhaal kunnen schrijven maar ik wil een beetje op schieten met de 'Honderd achteruit' van 2023. Vandaar dat jullie vandaag de nummers 80 en 81 krijgen voorgeschoteld: 'In Your Care' van Tasmin Archer uit 1992 en 'Theme From The Persuaders' van John Barry uit 1972. 

'Wat zou er toch geworden zijn van...?'. Met een dergelijk idee speel ik in 2013 of 2014 op Soul-xotica en zeker nadat ik 'Sleeping Satellite' van Tasmin Archer weer eens op de radio heb gehoord. Een nummer dat me meteen terugneemt naar de stage bij IJsselmeerbeton in Lemmer en tevens de finale van mijn schoolperiode. Een koude en grijze tijd met heel veel pulp op de radio en een paar kleine hoogtepuntjes. Tasmin Archer is daar onderdeel van maar ook 'Take Me With You' van The Jayhawks. Tasmin heeft echter de grotere hit van de twee en is dus in vrijwel ieder programma te horen. Ik moet deze nog altijd eens zien te scoren op single. 'In Your Caar' kom ik op 24 februari 2023 tegen bij het platenwinkeltje aan het Prinsenplein in Meppel. Niet zo sterk als 'Sleeping Satellite' en dat vertaalt in een tachtigste plek in de Gele Bak Top 100 van 2023. 

Een jaar geleden is op het opeens 'druk' in mijn Gmail. Ik heb drie tot vier keer per week een mailing van een grote Northern Soul-dealer en verder houdt Juno me op de hoogte van nieuwe releases. Het is dus best de moeite waard om iedere dag even de mail te checken. Dan heb ik een tijdje lang drie keer per week een nieuwsbrief van...? Tasmin Archer! Een souvenir uit de tijd in 2013-14 waarover ik heb geschreven. Ik ontdek dat ze dan net een nieuwe single heeft uitgebracht die je alleen kan aanschaffen via haar website. Ik heb erg veel sympathie voor Archer vanwege haar wereldhit uit 1992 en stuur via Paypal een paar pond om het nummer te kunnen downloaden. Ongemerkt heb ik me toen ook geabonneerd op haar nieuwsbrief en... in 2025 verschijnt een nieuw album van Archer. Hiervoor maakt az ook gebruik van de aloude nieuwsbrief en zo hoor ik voor het eerst in lange tijd weer van de zangeres. 

Tasmin Angela Archer wordt op 3 augustus 1962 geboren in het Engelse Bradford. Ik passeer de stad al ik op de heenweg van de 'Monstertocht' van Leeds naar het ochtendgloren in Wakefield fiets. Het is de route van de National Express-bus waarmee ik een paar maal ben gereisd, maar het bezoek aan Bradford is niets meer of minder dan service van de zaak. Het ligt niet bepaald op de logische route. Tasmin heeft Jamaicaanse ouders. In 1980 is ze klaar met school en werkt zichzelf op van typiste tot een medewerker van justitie. Samen met twee vrienden helpt ze bij het opzetten van en opnamestudio en verdiept ze zich in de zakelijke kant van de muziek. Dat zal haar later goed van pas komen. Met deze twee vrienden heeft ze een bandje: The Archers. In 1990 krijgt ze een contract met EMI en eind 1992 verschijnt de debuutsingle 'Sleeping Satellite'. Het is een dikke nummer 1-hit in Engeland en ook in Nederland goed voor de top tien. 'In Your Care' is de opvolger en gaat over kindermisbruik. Hierdoor doneert Archer de royalties aan Childline, een goed doel dat slachtoffers van kindermisbruik helpt. Ze wint een BRIT-award voor de grootste doorbraak. Haar debuut heet 'Great Expectations' en dat is doorgaans een onheilspellende titel. Als je strikt kijkt naar Nederland dan zou je kunnen concluderen dat ze niet kan opboksen tegen de hoge verwachtingen. In Engeland zal ze later nog wel enig succes hebben. 

Haar tweede album heet 'Bloom' en verschijnt pas in 1996. Toch is het publiek in Engeland Archer nog niet vergeten en kan ze nog steeds op enig succes rekenen, maar niet de proporties van 1992. Ze breekt in 1997 met EMI en wil in 1999 haar vervolg uitbrengen. Dan heeft ze te maken met een 'writers block' en het volgende album, 'On', zal pas in 2002 verschijnen. In de jaren erna zal ze veel muziek schrijven voor tv-series zoals EastEnders. In 2025 kondigt ze opeens een nieuw album aan: 'A Cauldron Of Random Notes'. De naam van haar nieuwsbrief is dan ook 'Some Random Notes'. De plaat verschijnt in september en ze verloot twee gesigneerde tamboerijnen voor de vroege bestellers. Ik had het album nog digitaal willen kopen, maar dat is er tot nu bij gebleven. Zó dankbaar voor 'Sleeping Satellite' dat ik haar voor altijd iets blijf gunnen. 'In Your Care' komt in Engeland overigens niet verder dan een zestiende plek. In Nederland gaat de zangeres als eendagsvlieg de boeken in. 

John Barry Prendergast. Dat is zijn volledige naam als hij op 3 november 1933 wordt geboren in York. Dat hij later veel filmmuziek zal componeren, is niet geheel toevallig. Zijn vader bezit heel veel bioscopen. Zijn moeder is klassiek pianiste. Tijdens zijn educatie aan de St. Peters School in York krijgt hij lessen in muziekcompositie van Francis Jackson, de organist van de beroemde York Minster. Hij vervult militaire dienst als trompettist en gaat daarna ervaring op doen bij de orkesten van onder andere Jack Parnell en Ted Heath. In 1957 formeert hij The John Barry Seven en zal enkele grote hits op zijn naam krijgen in Engeland. In de vroege jaren zestig schrijft hij verschillende soundtracks waaronder de James Bond-film 'Dr. No' in 1962. Dit zal ervoor zorgen dat van de volgende veertien James Bond-films er elf zijn die door Barry zijn gedomponeerd. Bovendien zal zijn thema ook in toekomstige Bond-soundtracks zijn te horen. Over dat thema zal vele jaren later nog controverse ontstaan. Het origineel toont Monty Norman als componist. In werkelijkheid geeft Norman een ruwe schets die door Barry zó wordt aangepast dat het praktisch een nieuwe John Barry-compositie wordt. Het contract van Norman dwingt EMI om hem toch als componist te blijven noemen. Op 30 januari 2011 overlijdt Barry aan een hartaanval in zijn huis in Oyster Bay in New York. Hij is dan 77 jaar oud. 

'The Persuaders' is een actiekomedie met Roger Moore en Tony Curtis in de hoofdrollen. Het instrumentale thema van John Barry staat bekend als één van zijn meest iconische stukken buiten het James Bond-oeuvre. De single bereikt een dertiende plek op de Engelse hitparade in 1971. Een jaar later verschijnt de single en doet helemaal niets. Ik kom de single tegen op 23 januari 2023 in Assen. 

Honderd achteruit 2023: B.A. Robertson & Geordie

Vandaag een werkdag omdat gisteren is afgevallen wegens ijzel. Genoeg tijd om te publiceren op Soul-xotica? Nou, ik heb het eerst even uitgesteld en ben toen verdwaald op Youtube. De 'Honderd achteruit' vergt enige voorbereiding en dat doe ik me niet meer aan tijd. Vanavond een herkansing. Er komen nog genoeg artiesten en groepen aan die wel een volledig bericht verdienen en wellicht zou ik ook in staat zijn geweest om een bericht te schrijven over ieder van de boosdoeners van vanavond. Toch wil ik een heel klein beetje opschieten zodat ik snel aan de Gele Bak Top 100 van 2024 kan beginnen. Deze aflevering en de volgende zijn dubbelafleveringen. Op nummer 78 vinden we 'To Be Or Not To Be' van B.A. Robertson uit 1980 en op 79 staat 'All Because Of You' van Geordie. Op het eerste gezicht beide niet de meest bekende namen maar toch hebben ze noten op hun zang waardoor iedereen wel iets herkent... 

Mijn oudste broer begint in 1978 met het kopen van platen. Zus investeert eind 1978 in haar eerste vinylsingle. Dat is overigens 'Windsurfin' van The Surfers. Verder luistert ze vrijwel continu naar cassettebandjes met Abba en ELO, vooral als ze een oogje in het zeil moet houden. Als moeder even wat vrije tijd nodig heeft, past mijn zus op mij. Onbewust 'verpest' ze Abba voor mij. Het is niet dat ik niets moet hebben van Abba, maar bij meer dan twee nummers achtereen krijg ik huiduitslag. Anders is dat bij ELO. 'Out Of The Blue', 'Discovery' en 'Xanadu', ze heeft ze allemaal op cassette en ze maken hun uren in het cassettedeck. Verder schuimt ze de platenwinkels af op zoek naar koopjes. Singles die nét uit de Top 40 zijn of die in de Tipparade zijn blijven steken. Hierdoor is 'Bang Bang' van B.A. Robertson een soort van culthit geworden in de familie. Dankzij broeder heb ik nu ook een gaaf exemplaar, daar mijn oude onder de eerste eigenaar (m/v) al flink was versleten. Op 24 februari 2023 voeg ik de opvolger toe aan de verzameling. 

Brian Alexander Robertson heeft een dag in het jaar dat hij kaarsjes op zijn taart heeft staan, maar op ene of andere manier houdt hij zijn geboortedatum en -jaar geheim. Hij wordt echter geboren in het Schotse Glasgow en maakt in 1973 zijn eerste album: 'Wringing Applause'. Zijn grote doorbraak komt in 1979 met de single 'Bang Bang' dat doorstoot naar een tweede plek in de Engelse hitparade. Hoewel B.A. Robertson zelf een aantal platen zal uitbrengen, is hij voornamelijk actief als schrijver voor anderen. Zo is hij verantwoordelijk van zeven van de twaalf nummers op 'Rock'N'Roll Juvenile' van Cliff Richard, het album uit 1979. Ook levert hij een bijdrage aan de hits 'Carrie' en 'Wired For Sound'. Hij zal in 1980 en 1981 enige tijd als co-host optreden in Top Of The Pops. Een ander project van hem is 'Jock n Roll parts I & II', een show over de geschiedenis van de Schotse popmuziek. Er is een spraakmakend fragment waar de piepjonge Annabella Lwin van Bow Wow Wow hem van repliek voorziet en kwaad wegloopt. In 1983 heeft hij een hand in 'Pumpin' And Blowin' uit de film The Pirate Movie dat een Razzle-award ontvangt voor de slechtste originele filmsong van dat jaar. 

In 1985 schrijft Robertson geregeld samen met Mike Rutherford van Genesis die op dat moment aan de slag is met zijn band Mike + Mechanics. Twaalf weken voordat Robertson's zoon wordt geboren, overlijdt zijn eigen vader. Hij besluit de komedie opzij te zetten en zijn werkelijke gevoelens eens op papier te zetten. Dat resulteert in één van de allermooiste nummers uit de popgeschiedenis: 'The Living Years'. In 2022 neemt hij een nieuwe uitvoering op om geld in te zamelen voor een goed doel. In 2024 maakt hij zelf bekend dat hij totaal achttien keer heeft gestaan in Top Of The Pops en dat hij zijn debuut maakte als toetsenist voor Cockney Rebel. Dat was nog nooit iemand opgevallen... 

'To Be Or Not To Be' heeft op nummer 9 gestaan in de Engelse hitparade en komt in Nederland niet verder dan de Tipparade. 

We dalen een paar kilometer af en komen uit in het uiterste noordoosten van Engeland. Newcastle upon Tyne om precies te zijn. Er was altijd een verbinding tussen Newcastle en IJmuiden maar weet niet of deze nog in de vaart is. In februari 1972 komt de eerste bezetting van Geordie bijeen. Vic Malcolm (leadgitaar), Tom Hill (basgitaar), Brian Gibson (drums) en Brian Johnson (zang). Waar B.A. Robertson achttien maal in Top Of The Pops heeft opgetreden, daar doet Geordie het ook niet belachelijk met vijftien optredens. De eerste is al in eind 1972. De debuutsingle heet 'Don't Do That' en gaat zo de Engelse top 40 in. 'All Because Of You' is de opvolger. De band toert veel met Slade en probeert mee te komen in de heersende glamrock. Buiten een periode van twaalf maanden zal het echter niet veel opleveren. Brian Johnson gaat zich in 1978 met een zijproject bemoeien. AC/DC-zanger Bon Scott is altijd vol lof geweest over zijn zangcapaciteiten en ziet hem als de perfecte opvolger. Als Scott in 1980 komt te overlijden, klopt AC/DC aan bij Johnson en die zegt natuurlijk geen 'nee', hoewel hij nooit echt de schoenen van Scott zal kunnen vullen. Johnson doet in 2001 nog één tournee met Geordie als Geordie II waarbij de band vooral hardrock-covers speelt. Hill en Gibson richtten Geordie opnieuw op in 2018 met andere muzikanten. Terry Slesser is de nieuwe zanger en hij heeft in de midden jaren zeventig gezongen met Paul Kossoff in Back Street Crawler. Vic Malcolm helpt nog altijd mee om liedjes te compeneren maar hij heeft de gitaar in de wilgen gehangen. 

'All Because Of You' is de grootste hit van Geordie in Engeland. Daar doet het nummer 6 op de hitparade. Het piekt in ons land op nummer 20 in de Top 40. De plaat zit overigens in een pakket dat ik van muziekvriend Albert heb ontvangen op 23 mei 2023. 

Week Spot: Toni Basil

De tweede Facebook-loze dag. Ik heb vanavond contact gelegd met zijn zus. Onze familie-'app' op Messenger zou immers nog een reden kunnen zijn om actie te ondernemen. Ook mis ik ergens wel de 'Five A Day' en heb nog geen contact met Mark kunnen krijgen op een andere manier. Ik moet eveneens nog altijd bezwaar aan tekenen, maar ach... ik heb zes maanden de tijd. Laten we het over Soul-xotica hebben en meer specifiek over de Week Spot. Dat laatste fenomeen is deze week jarig. Het is veertien jaar geleden dat ik de eerste Week Spot heb gepresenteerd op... Facebook. Ik heb dan (tijdelijk) een pagina opgezet voor de dj-activiteiten van DJ Soul-X en bij gebrek aan optredens ga ik favoriete Northern Soul-ontdekkingen delen met de vijf volgers. In week 6 van 2012 schrijf ik 'Tune Of The Week' bij Gladys Knight & The Pips en twee weken later hetzelfde bij de uiteindelijke Week Spot van week 8 in 2012. In week 7 post ik gewoon een favoriet en maak dat later de Week Spot. In daaropvolgende jaren wil ik altijd graag een 'classic' Week Spot hebben en dit jaar is geen uitzondering. Ik twijfel bij een paar en zie dan de volgende staan in de lijst: 'Breakaway' van Toni Basil uit 1966. Dat is warempel ook nog een artiest waar je iets over kan vertellen en dus mag HIJ de Week Spot hebben deze week. 

Hij? Ja, de single krijgt in 1966 een recensie waaruit blijkt dat de journalist de plaat niet heeft beluisterd. Hij noemt Toni niet eenmaal een 'hij', maar ook de vervoegingen als hem en zijn. De befaamde Engelse sessiedrummer Bobby Graham overkomt hetzelfde. Decca brengt een single van hem uit als Bobbi Graham. Terug naar Toni. Zij heet voluit Antonia Christina Basilotta. We hoeven dankzij Wikipedia niet meer te gissen naar haar leeftijd want ze is geboren op 22 september 1943. Vooral ten tijde van haar hit 'Mickey' wordt volop gespeculeerd over haar leeftijd en de officiële andere kant van 'Breakaway' heet 'I'm 28' en dat klopt dus ook niet. Ze is dan 22 of 23, dat hangt af of de plaat voor of na haar verjaardag is uitgebracht. Haar ouders werken beide in de entertainment en het lijkt voor Toni ook de logische keuze voor een carrière. Ze gebruikt de naam Toni al sinds haar tienertijd. Ze houdt zich vooral bezig met dansen en wordt verkozen als cheerleader op de high school. Feitelijk is het kostuum dat ze draagt bij de uitvoering van 'Mickey' hetzelfde pak dat ze draagt in deze periode. 

Toni zal zich in haar loopbaan vooral bezig houden met dans en choreografie. Ze werkt met onder andere David Bowie tijdens zijn 'Diamond Dogs'-tournee in 1974 en in 1980 met Talking Heads. In 1966 mag ze dan een plaatje opnemen voor A&M. Graham Gouldman schrijft de a-kant en is pure pop, de b-kant is van de hand van Ed Cobb en is een snelle stamper in de traditie van 'Tainted Love'. Het wordt geen hit en vanzelfsprekend wordt het plaatje in de jaren zeventig omarmd door de Northern Soul-liefhebbers in Engeland. Ik gebruik voor de afbeelding een scan van de originele demo en lijkt het meest op de Alma-uitgave die ik heb. Zo'n origineel zit dik over de twaalfhonderd euro en zelfs de eerste uitgave op het latere Stardust-label is een fortuin waard. In 1979 neemt de Engelse band Racey een liedje op voor 'Kitty'. In 1981 ontstaat het idee van Basil om Kitty een geslachtsverandering te laten ondergaan en de 'Oh Mickey, you're so fine'-chant is een nieuwe toevoeging aan het nummer en door Basil zélf bedacht. De eerste oplage van de single is via Radialchoice Records. Dankzij MTV krijgt het een distributie middels het Chrysalis-label en wordt het een grote hit. Dankzij broeder heb ik ook de Engelse Radialchoice in de collectie staan. Hij heeft het plaatje blijkbaar in de laatste tien jaar eens tweedehands gekocht, wellicht nadat hij het heeft gehoord in mijn radioshows. 

In Amerika zal ze in 1983 nog twee kleine hits hebben maar ze zal altijd worden herinnerd voor het aanstekelijke 'Mickey'. In ons land woont het in de Tipparade, hoewel de Nationale Hitparade plek 39 toekent. In Amerika, Australië en Canada staat het op nummer 1. In Engeland en Nieuw Zeeland piekt het op nummer 2. In de hoek van de Northern Soul staat ze vooral te boek als de zangeres van 'Breakaway'. Ik heb de prijzen voor een origineel al genoemd en dat zegt genoet. Mijn single is een uitgave op het Spaanse Alma-label waarvan ik nog altijd niet zeker weet of dat een volledig legaal label is of toch een soort van bootleg. Het is momenteel de meest voordelige manier om het gezochte plaatje te bemachtigen. 

Honderd achteruit 2023: Dave Dee, Dozy, Beaky, Mick & Tich

'Ach, maak je geen zorgen. Ook zonder bezwaar aan te tekenen ben je zomaar opeens weer online', probeert een Engelse radiocollega me gerust te stellen. Ik weet dat het anders is. Er wordt namelijk niet gesproken over een periode maar over een permanente ban. Waar gaat dit over? Welnu, de afgelopen maanden heb ik al verschillende berichten gehad van Facebook over dat ze berichten hadden verwijderd. Ze zouden in strijd zijn met de richtlijnen van de community. Het zijn vaak berichten van jaren oud waar nooit iemand naar heeft getaald. Een maand geleden krijg ik een laatste waarschuwing maar ik ben me van geen kwaad bewust. Sinds vanmorgen heeft Facebook mijn account op slot gedaan. Dikke paniek? Nee hoor! Ik vind het jammer van een paar contacten maar verder kan ik ermee leven. Het zou hem vooral gaan om de Pixeldrain-linkjes. Waar laat ik die nu? Nou, wat dacht je van Soul-xotica? https://pixeldrain.com/u/AxFirUKw Hier is bijvoorbeeld 'The Vinyl Countdown' van gisteren. Ik ga de komende dagen nog wel even kijken hoe ik in bezwaar kan gaan, maar ga er niet al teveel moeite in stoppen. Liever stop ik deze energie in Soul-xotica met vandaag de nummer 77 uit de Gele Bak Top 100 van 2023: 'Save Me' van Dave Dee, Dozy, Beaky, Mick & Tich uit 1967. 

Ik moet vast wel eens hebben geschreven over deze groep? Vorige week heb ik de zoekopdracht gegeven en kom daarbij uit op een paar verrassende berichten. De laatste keer Nationale Popquiz die ik heb gespeeld met kameraad Albert en een vriend van hem. We leren tijdens deze quiz dat Beaky de blonde is van het stel. Verder heb ik 'Zabadak' ooit in 'Raddraaien' gehad maar dan hebben we het eveneens over 2015. Ik durf het best aan om opnieuw een bericht te wijden aan deze groep. In Engeland staat Dave Dee, Dozy, Beaky, Mick & Tich synoniem aan lulligheid. Als wordt gesproken over het meest lullige van een bepaalde soort, dan zegt men de Dave Dee, Dozy, Beaky, Mick & Tich van de... Vul zelf maar een onderwerp in. Toch steken aan verschillende kanten verhalen de kop op dat de groep zélf beduidend minder lullig was. Het zal hem vooral liggen aan de hits met nietszeggende titels als 'Zabadak' en 'Okay!'. Het is het Engelse equivalent van de Amerikaanse bubblegum. Ik tref dit exemplaar van 'Save Me' bij VIP in Sneek op de maandag dat ik voor het laatst op bezoek ga bij moeder in Jutrijp. Ik heb hem nog niet en de prijs is billijk voor een redelijke single in een mooie fotohoes. We hebben een deal!

Hoewel de groep haar oorsprong heeft in 1964 begint het verhaal zo'n vijf jaar eerder. Trevor Davies (Dozy) speelt met een band in de omgeving van Salisbury: The Beatnicks. Hij spoort Ian Amey (Tich) aan om zijn oude band te verruilen voor The Beatnicks. David Harman komt als zanger bij de groep en hem zullen we leren kennen als Dave Dee. Tich neemt contact op met John Dymond (Beaky) en ook hij treedt toe tot The Beatnicks. Het is rond de kerst van 1961 dat Michael Wilson de vaste drummer wordt en daarmee is de toekomstige hitgroep een feit. Dave Dee werkt dan nog bij de politie en is ter plaatse, om in dat jargon te blijven, bij het noodlottige ongeval dat Eddie Cochran het leven kost en waarbij Gene Vincent gewond raakt. In de zomer van 1964 onmoeten de heren de songschrijvers Ken Howard en Alan Blaikley en deze hebben wel belangstelling om met de groep te werken. De groep zal haar eerste opnames maken met Joe Meek, maar dat gaat helemaal mis. De mannen kunnen zijn excentrieke gedrag niet waarderen en Meek gooit zelf de handdoek in de ring. Kort daarop biedt Fontana de band een platencontract aan. Het is Ken Howard's idee om de koosnaampjes van de muzikanten samen te voegen tot bandnaam. Vooral om hun kleurrijke persoonlijkheden extra in het zonnetje te zetten. Howard en Blaikley voorzien de heren van eenvoudige maar doeltreffende nummers met teksten die iedereen van acht tot tachtig kan meezingen. 

De eerste singles verkopen nog mondjesmaat maar met 'Hideaway' en 'Hold Tight' is het helemaal raak. Als ik in 1998 in Mossley kom te wonen, zie ik tussen de elpees eentje van Dave Dee en zijn gevolg: 'If Music Be The Food Of Love... Prepare For Indigestion'. Volgens mij heb ik die nog steeds, maar het is wel een racebaan. Zo leer ik ook een iets serieuzere kant kennen van de groep, ook al blijft het vooral dikke lol met de band. In 1967 is de harde 'in-your-face'-beat op zijn retour en moet de band nieuwe wegen in slaan. Dat doen ze met evenveel gemak en het geluid wordt her en der psychedelischer. De teksten gaan opeens over 'The Legend Of Xanadu' en 'The Wreck Of The Antoinette', maar het heeft de diepgang van een kano. In augustus 1969 verschijnt in New Musical Express het verhaal dat Dave Dee zal schitteren in de film 'Every Home Should Have One' van Marty Feldman en een maand later stapt hij uit de groep om het eens solistisch te proberen. De overige leden blijven aan en zullen in 1970 de naam veranderen in D., B., M. & T. In die hoedanigheid maakt de groep tot 1973 platen. Met name 'I Want To Be There' uit 1971 is al decennia lang een persoonlijke favoriet van mij. Volgens mij heeft die onlangs nog in 'Rondje Gebak' gezeten? 

Vooral de heren Dymond en Amey kunnen de band niet los laten. Ze gaan in 1973 aan de slag met een band genaamd Mason. In 1974 is de eerste reünie van de oorspronkelijke bezetting en daarna gaan Amey en Dymond aan de slag met de band Tracker. Daaruit richt het duo in 1976 een nieuwe Dozy, Beaky, Mick & Tich op. In de vroege jaren tachtig voegt Dave Dee zich opnieuw bij de band en blijft aan tot 1987 als de groep verhuist naar Marbella. In de vroege jaren negentig doet hij nog even mee. Dave Dee vervult een rol in de rechtbank totdat hij dat moet opgeven vanwege zijn slechte gezondheid. Hij lijdt al sinds 2001 aan prostaatkanker en zal op 9 januari 2009 overlijden. De originele Dozy is in 2015 overleden en Tich in 2024. De originee Mick is nog in leven maar heeft sinds 1974 geen bemoeienis meer met de band. Van de huidige bezetting is alleen Beaky present van de originele bezetting. Hij runt de band de tweede Dozy en de derde Mick en Tich. 

'Save Me' is in 1967 goed voor een derde plek in Engeland en het doet bij ons nummer acht op de Top 40. In Duitsland, Nieuw Zeeland en Zuid Afrika is het goed voor de top tien. In Amerika zal alleen 'Zabadak' door stoten naar een 52e plek in de Billboard Hot 100.