*Radiolinks week 42

Twintig minuten geleden heb ik afscheid genomen van de luisteraars en nu kunnen jullie al genieten van de show van vanavond. Het is namelijk een bak vol winnaars en ik had zomaar nóg een uur kunnen doen. Toch is twee uren momenteel wel even genoeg. Het is de bedoeling dat ik tot het einde van het jaar op zaterdag ga werken en dan maandag vrij ben. Ons bedrijf dacht wel een half jaar eerder te kunnen beginnen want PostNL is van plan om vanaf 2027 niet meer op zaterdag te werken. Toen deze er achter kwam dat wij hun post op maandag bezorgden, waren ze 'not amused' en vandaar dat ik op zaterdagmorgen uit de veren kom om deze post weg te brengen. Stiekem hoop ik dat PostNL nog van gedachten gaat veranderen want ik ben zó gewend geraakt aan dinsdag tot en met zaterdag dat ik maar moeilijk kan wennen aan een vrije zaterdag. Hierbij dan de link naar Spirit Of The Seventies en traditiegetrouw de speellijst. 

'Colour by numbers'
1. Feels Like The First Time - Foreigner (NL, Atlantic, 1977) (de nummer 69 in de bak)
2. House Of The Rising Sun - Frijid Pink (NL, London, 1970, iets korter dan de Deram-uitvoering)
3. Don't Stop - Fleetwood Mac (NL, Warner Bros., 1977)
4. Get Off - Foxy (NL, TK, 1978)
5. Mary In The Morning - Guy Fletcher (NL, Philips, 1971)
6. S-s-s-single Bed - Fox (NL, GTO, 1976)
7. The Girl I Need - Ferrari (NL, CBS, 1971)
8. Little Darling - The Flirtations (Duitsland, Polydor, 1972)
9. Stealer - Free (Denemarken, Island, 1970)
10. Money - The Flying Lizards (NL, Virgin, 1979)
11. Strut Your Funky Stuff - Frantique (UK, Philadelphia International, 1979)
12. Tired Of Waiting - The Flock (NL, CBS, 1970)
13. Tokyo Joe - Bryan Ferry (NL, Polydor, 1977)
14. Not That Funny - Fleetwood Mac (NL, Warner Bros., 1979)
15. Monza - Ferrari (België, Bestseller, 1976)
16. My Brother Jake - Free (NL, Island, 1971)
17. Part Of The Plan - Dan Fogelberg (NL, Epic, 1975)

Rest van de show
1. The Worker - Fischer-Z (NL, United Artists, 1979)
2. Hocus Pocus (USA) - Focus (NL, Imperial, 1973)
3. Dirty Work - The Flirtations (UK, Polydor, 1974)
4. In These Changing Times - The Four Tops (NL, Tamla Motown, 1971)
5. Feel Like Makin' Love - Roberta Flack (NL, Atlantic, 1974)
6. I'm On Fire - 5000 Volts (NL, Philips, 1975)
7. Lay Love On You - Luisa Fernandez (UK, Warner Bros., 1978)
8. Give Love A Second Chance - Luisa Fernandez (NL, Warner Bros., 1978)
9. I Need To Be In Love - Carpenters (US, A&M, 1976)
10. California Calling - Fickle Pickle (NL, Negram, 1971)
11. Silver Star - The Four Seasons (NL, Warner Bros., 1976)
12. In The Valley Back Home - F.M. (NL, Ariola, 1978)

Beeld uit het verleden: Zondag 15 oktober 2017

Eigenlijk zou ik vanavond aan de slag zijn gegaan met de 'Singles round-up' maar daar heb ik nu de moed niet meer voor. Ik voel me vanmiddag en vroeg op de avond dermate ziek dat ik denk dat ik even ben uitgeschakeld. Een paar uur geleden lekker gegeten en straks maar eens gaan slapen en ik vermoed dat ik het weet af te wenden. Dat zal de nacht moeten uitwijzen en hoe ik me morgenochtend voel. 'Het is momenteel té mooi weer om ziek te zijn', zeg ik vanavond nog tegen iemand. Welnu, vergeleken bij 2017 is het ijzig koud! Op 15 oktober 2017 is het gedurende dat weekend nog boven de vijfentwintig graden. Ik neem eerst thuis een foto van de schapen in het weiland tegenover mijn achtertuin. Daarna ga ik fietsen. Op de Pioneer natuurlijk! Het is een tocht die 'groeit' naarmate de middag vordert. Het begint eerst met Dwingeloo en de Anserdennen en gaandeweg ga ik richting en door Hoogeveen en zal terug over onder andere Echten gaan. Het is half zes als ik in Hoogeveen langs een thermometer kom en deze staat dan nog altijd op 25 graden. Een weekend om niet snel te vergeten hoewel mensen een kortetermijngeheugen blijken te hebben als het om het weer gaat. Iedere keer als ik iemand op het nieuws hoor roepen dat het 'extreem weer' is als het 25 graden is in september, dan moet ik onherroepelijk denken aan dit weekend in 2017. Ik kies vanavond voor de foto bij Stuifzand voordat ik Hoogeveen door ga. 

Week Spot: Taff Bryan & The 66

Wellicht heb ik het volgende verhaal al eerder eens genoemd? Ik heb even snel gescrold door de berichten van de afgelopen weken, maar ik kan het niet vinden. Het Riker-label verschijnt begin 2025 als een donderslag bij heldere hemel. Ik weet uit eigen ervaring dat kunstmatige intelligentie ten aanzien van creatieve producten iedere maand wordt verfijnd en dat ik het eigenlijk jammer vind dat ik vorig jaar de projecten uit 2023 heb weggegooid. Het zou anno 2026 een mooie vergelijking kunnen opleveren. Met 'negative prompts' waarmee je moet aangeven dat een hand standaard vijf vingers heeft en dat een persoon twee armen heeft en niet nog een derde op de rug. Ogen die in een rechte positie moet worden gesitueerd en niet het linkeroog op wanghoogte. Als je vervolgens kijkt naar wat AI tegenwoordig kan? Over twee jaar lachen we ons weer helemaal stuk over hoeveel moeite ik nu moet doen om een foto of video te maken. Dat is het enige waarvoor ik AI gebruik. Geen ChatGPT of Google AI-functies voor tekst, nieuws en informatievoorziening. De muziek laat ik ook graag over aan de professionals. De enige muzikale dingen die ik tot dusver heb gedaan, komen voor 95 procent uit een doosje en alles klinkt alsof je het al duizend keer eerder heb gehoord. Qua foto en video ben ik echter ver gevorderd, zeker als ik online sommige AI-foto's en video's tegenkom van het niveau 'lik-mijn-vestje'. Dat brengt ons vanavond ook bij de Week Spot en dat is 'Together Forever' van Taff Bryan & The 66. 

Het begint in de eerste maanden van 2025. Mijn bevriende labeleigenaren plaatsen opeens 'statements' op Facebook waarin ze verklaren dat ze nóóit AI zullen toepassen voor hun muziek. Ik vraag Liam van LRK wat hij bedoelt en hij stuurt me een link van een hele andere plaat. Het klinkt mij té plastic en retro om het te willen bestellen. Blijkbaar is de storm op sociale media vooral te wijten aan Riker Records. Dat is net opgestaan met twee singles die klinken als authentieke jaren zestig-opnames, maar waar de zang afkomstig is van anonieme 'voice artists'. Als ik Lenny & The Illustrators voor het eerst hoor, is de plaat al lang uitverkocht en doet het al, naar mijn mening, rare prijzen op Discogs. Hij zit dan omstreeks de vijftig euro. Een half jaar later gaan ze over de honderd en moet ik mezelf tevreden stellen met eentje van tachtig euro. Riker is vanaf dag één een 'cult'. Sinds begin dit jaar volg ik Riker op Facebook en ben ik met de laatste zes releases op tijd om ze te bestellen voor de reguliere prijs van vijftien pond per stuk. Dat wil zeggen... Ik zou eigenlijk niet de laatste twee kopen maar ben gisteren alsnog overstag gegaan. Dat is meteen ook het einde van Riker. 

Colin Day heeft besloten dat het welletjes is. Twaalf singles, samen een 'dirty dozen' zoals hij zelf zegt, één album en een tweede in het volgende jaar plus een reeds uitverkochte eenzijdig bespeelbare 'souvenir-single' (waarvoor ik ook te laat ben). Dat is alles wat we van Riker mogen verwachten. Colin is officieel met pensioen en de eerste Rikers waren puur voor de lol. Het is hem tegengevallen hoeveel werk dit heeft opgeleverd en dat botst met zijn plan om het eens wat rustiger aan te doen. De laatste twee singles zijn iets meer in een Modern Soul-stijl met zelfs experimentele drum'n'bass op één kant en dat heeft me gisteren alsnog de bestelling doen plaatsen. Deze zaterdag komen Lenny & The Illustrators en de eerste vier van 2026 aan bod in 'The 2026 Collection'. De eerste is op nieuwjaarsdag 2026 te gast als Week Spot en daar ben ik ook verder in gegaan op Colin Day en zijn projecten. Taff Bryan & The 66 wordt in februari aan ons voorgesteld en in maart start de 'pre-order' voor de single. Ik ben meteen 'fan' van dit nummer en ik reken het nog altijd tot één van de absolute hoogtepunten uit het repertoire van Riker. Er staat nu, zeven maanden later, eentje op Discogs en die mag inmiddels ook weer tachtig pond kosten. 

Honderd achteruit 2024-26: De avonturen van Neil Innes

Het is een week geleden dat ik voor het eerst kijk naar het onderwerp van vanavond. Ik heb immers dit jaar The Bonzo Dog Doo Dah Band in de Top 100 gehad en dat zou ik wel kunnen combineren met The World. Ik ben nog niet op zoek gegaan naar fotomateriaal op 45cat als ik me bedenk dat The Rutles eveneens in de Top 100 van 2024 staan. Ach... waarom niet? Laten we de drie verenigen met Neil Innes als grote gemene deler. Omdat de Nederlandse hoes van The World niet op 45cat staat en omdat een collage met drie singles ook lastig gaat worden, stal ik de singles uit op zolder voor de foto. Dus inclusief de beschadigde fotohoes van The Bonzos terwijl de vorige eigenaar ook het hoesje van The World heeft bijgeknipt. Vandaag ga ik een persoonlijke held en een favoriete band in de schijnwerpers zetten. Het hoe, waarom en wanneer gaat waarschijnlijk ook ietsje langer nemen dan gebruikelijk. Vandaag in de schijnwerpers: Neil Innes. Omdat 'Angelina' van The World op 16 staat in de Top 100 van 2024, 'I Must Be In Love' van The Rutles op 33 in dezelfde lijst en 'I Want To Be With You' van The Bonzo Dog Doo Dah Band op 73 in de lijst van 2026. 

In huize Louwsma is het 's avonds na elf uur stil. Iedereen ligt dan te slapen en de beeldbuis is gedoofd. In 1990 of 1991 heeft Nederland 3 een themamaand met popfilms en -documentaires. Omdat deze in het weekend vallen, krijg ik de uitzondering om op te blijven en ze te bekijken op een laag volume (of misschien zelfs over de koptelefoon, dat weet ik niet meer). Deze maand zie ik 'The Commitments' voor de eerste keer en komt ook 'The Rutles' voorbij. Een paar jaar later lees ik een lovende recensie in een programmablad van een poppodium over een recent verschenen verzamelalbum van The Bonzos. In 1999 kom ik 'The Equestrian Statue' tegen op een markt in Mossley en maak dan ook kennis met het controversiële 'The Intro And The Outro'. In 2000 koop ik tenslotte een cd van The Bonzos met de 'grootste hits'. Sindsdien mag je mij rekenen tot de schare Bonzo Dog Doo Dah Band-fans. In 2021 heb ik 'I'm The Urban Spaceman' gekocht op single en zal ongetwijfeld in de lijst van 2021 staan. The World kom ik op 19 juli 2023 tegen op Discogs. The Rutles komt op 15 februari 2024 bij me wonen nadat ik de single bij Minstrel in Zwolle heb gekocht. Tenslotte ga ik op 9 maart 2026 voor dampbenodigdheden naar het Duitse Itterbeck en vind 'I Want To Be With You' voor een fraaie prijs bij de kringloopwinkel in Dedemsvaart. Deze drie singles staan vanavond dus centraal in de 'Honderd achteruit'. 

Neil James Innes komt ter wereld op 9 december 1944 in Danbury in Essex. Zijn vader is militair in het Engelse leger en is enige jaren gestationeerd in Duitsland. Neil groeit dus op in Duitsland maar als het tijd wordt voor het voortgezet onderwijs is de familie Innes weer op de geboortegrond teruggekeerd. In 1966 ontvangt hij een bachelor aan de kunstacademie. Tijdens zijn studie aan de Goldsmith-academie sluit hij zich aan bij de semi-professionele schoolband. Deze is al opgericht in 1962 als The Bonzo Dog Da Da Band. 'Bonzo The Dog' is een tekenfilmfiguur en 'Da Da' refereert aan de dadaïstsche kunststroming. Omdat de mannen na verloop van tijd moe worden om iedereen te onderwijzen over het dadaïsme wordt besloten er 'Doo Dah' van te maken en later in hun carrière het helemaal van de naam af te halen. In 1966 heeft Geoff Stephens met studiomuzikanten de single 'Winchester Cathedral' gemaakt als The New Vaudeville Band. Daar moet een album en een live-band op volgen en zo wordt The Bonzos benaderd. Er is eentje (trompettist Bob Kerr) uit de originele bezetting die overstapt naar The New Vaudeville Band. Innes kent de heren Viv Stanshall, Rodney Slater en 'Legs' Larry Smith inmiddels maar wordt door basgitarist Vernon Dudley Bohay Nowell bij de groep gehaald. Met Innes begint The Bonzos aan een succesvolle periode. Uiteraard weet Innes nét de juiste composities aan te leveren. In de grote boze wereld zal het de boeken in gaan als eendagsvlieg dankzij 'I'm The Urban Spaceman', maar dat doet teniet aan de uitstekende albums en singles die de band heeft afgeleverd. 

Door het schrijven van dit verhaal leer ik opeens dat Apollo C. Vermouth niet alleen Paul McCartney was, maar een combinatie van McCartney met Gus Dudgeon. De eerste keer dat McCartney de studio binnen stapt, draagt Stanshall enkel een zwembroek en een duikbril 'omdat hij een nieuwe sound wil proberen'. Persoonlijk is het album 'The Doughnut In Granny's Greenhouse' een favoriet. Soms absurd, dan weer perfect, maar altijd met een vette knipoog. Het album 'Keynsham' verschijnt in 1969 en bevat onder andere 'I Want To Be With You' dat op single wordt uitgebracht. Vlak daarna barst de bom en heeft de band nog één album te maken om van het contract af te komen. Dat wordt de 'reünie'-elpee 'Let's Make Up And Be Friendly'. Begin 1970 formeert Innes The World met Bonzo-bassist Dennis Cowan, drummer Ian Wallace en gitarsit Roger McKew. Doel is om méér commercieel succes te hebben dan The Bonzos maar dat is al te hoog gegrepen. The World maakt een album dat drie achteruit verkoopt. 'Angelina' verschijnt als single en zal vooral bekend worden dankzij Slade. De laatste voert het nummer veelvuldig uit tijdens concerten. The Bonzos hebben in 1969 wekelijks opgetreden in 'Do Not Adjust Your Tv Set' en daar maakt Innes kennis met de mannen van het toekomstige Monty Python. 

Eerst maakt The Bonzos nog 'Let's Make Up And Be Friendly' en daarna gaat Innes aan de slag met Stanshall en onder andere Keith Moon van The Who dat moet leiden tot een live-band met de naam Freaks. Dit komt niet van de grond en dus gaat de band een fusie aan met The Scaffold en wordt het GRIMMS. Dit bonte gezelschap zal het volhouden tot 1974. Rond die tijd gaat Innes zich bezig houden met Monty Python. Hij draagt bij in de muziek op 'Monty Python's Previous Record' uit 1972 en 'The Monty Python Matching Tie And Handkerchief'. Hij blijft tot 1976 betrokken bij Monty Python en gaat in 1980 opnieuw op tournee met het gezelschap. In 1976 gaat Innes aan de slag met Eric Idle in de Rutland Weekend Television waar ook de parodie op The Beatles, The Rutles, wordt geïntroduceerd als 'The Prefab Four'. George Harrison ziet de lol er wel van in en is één van de investeerders in het project. Het is een beetje zuur dat Innes later toch nog wordt aangeklaagd door de publicatiemaatschappij van The Beatles en een deel van de royalties moet afstaan. 'I Must Be In Love' verschijnt als single in 1978 en schopt het tot 39 in Engeland. In Nederland woont het in de Tipparade. Als The Beatles hun 'Anthology' heeft uitgebracht, komt The Rutles met 'Archeology' en zelfs dat levert nog een kleine Engelse hitsingle op met 'Shangri-La'. Het nummer is mede ingegeven door de vermeende plagiaat van Oasis in 'Whatever' dat veel lijkt op 'How Sweet To Be An Idiot' van Innes uit 1973. 

Neil Innes overlijdt op 29 december 2019 in Frankrijk waar hij dan al jaren resideert. Hij is tot aan zijn dood actief gebleven, onder andere met The Idiot Bastard Band. Hij is eerder in de maand 75 jaar geworden. 

Singles round-up: oktober 1

Misschien is het weekend erna nog wel zwaarder dan de datum zélf? Het is vandaag qua datum precies twee jaar na de uitvaart, maar deze zondag heeft een speciaal gevoel voor mij. Twee jaar geleden ben ik toen naar 'ons' plekje op Brandeveen geweest waar hij nooit is geweest. Ik ben dan ook muisstil rond de tijd dat een week eerder het ongeval is gebeurd. Van dit soort rituelen stap ik al heel snel af want dat is niet hoe hij het zou willen hebben. Sterker nog: Broeder kende me als een notoire langslaper op de zondag. Als ik dan toch eens vroeg uit de veren was op zondagmorgen en ik had me 'gemeld' op Facebook, dan kon je er donder op zeggen dat hij even later belde. En, nee, dat is niet vaak voor gevallen! Ik ben de ervaring van gistermiddag nu wel weer zo goed als kwijt. Ik moet sowieso even naar de supermarkt maar het weer lijkt op dit moment best aantrekkelijk. Zonnig, droog, vijftien graden en windkracht 2. Morgen zou ook zomaar nog een fietstocht kunnen opleveren. Er is ook jaarmarkt in Dwingeloo en daar heb ik in ieder geval wel oren naar. We zullen zien! Ik ga de singles van de afgelopen week in twee delen doen. Ik begin met de Gele Bak-singles. De Blauwe Bak-singles kunnen later deze week. 

Ik ga voor deze 'Singles round-up' codes gebruiken om aan te geven waar en wanneer ik ze heb gekocht. Dat gaat als volgt: 
(A) = Woensdag in de kringloopwinkel in Dedemsvaart
(B) = Woensdag in de kringloopwinkel bij het station in Hardenberg
(C) = Woensdag in de kringloopwinkel van de zorginstelling in Hardenberg
(D) = Zaterdag bij King Kong in Leeuwarden
(E) = Zaterdag bij een kramenhuis in Heerenveen
Om alvast hieraan te wennen, ga ik eerst de 'dubbele' singles noemen voor de Gele Bak. 

* Brother Beyond- The Harder I Try (Duitsland, Parlophone, 1988) (B)
* Luisa Fernandez - Lay Love On You (UK, Warner Bros., 1978) (D)
* Fickle Pickle- California Calling (NL, Explosion, 1971) (C)
* The Gaylords- Ma Ma Ma Marie (NL, Mercury, 1959) (D)
* Supertramp- It's Raining Again (NL, A&M, 1982) (B)
* Sylvester- You Make Me Feel (NL, Fantasy, 1978) (D)
* Tarney/Spencer Band- Cathy's Clown (UK, A&M, 1979) (D)
* Third World- Now That We Found Love (NL, Island, 1978) (B)
* Tiny Tim- Tip-Toe Thru' The Tulips (NL, Reprise, 1968) (E)
* John Paul Young- Love Is In The Air (UK, Old Gold, 1978, re: 1982) (D)
Brother Beyond en Fickle Pickle zijn vlagen van verstandsverbijsteringen. Dan al! Terwijl ik dan nog niet zo gek ver van huis ben. Supertramp meen ik met een ander fotohoesje te hebben, maar dat blijkt fout. Luisa, Tarney/Spencer en John Paul Young winnen vanwege de Engelse persingen. Third World en Sylvester vanwege het fotohoesje. De rest is té leuk om te laten liggen. Ik kan me niet voorstellen dat mijn oude Tiny Tim beter is dan de single van gisteren. 

* The Animals- Don't Let Me Be Misunderstood (NL, COlumbia, 1965) (D)
* Aswad- Beauty Is Only Skin Deep (Duitsland, Island, 1989) (E)
* Aswad- Smile (Duitsland, Island, 1990) (E)
* Bilbo Baggins- The Sha-Na-Na-Na Song (UK, Polydor, 1974) (C)
* Blackfoot Indians- My Dear Old Shatterhand (NL, Killroy, 1979) (A)
Deze vijf kunnen wel even samen omdat ik de laatste twee vrijdag in de 'Spirit Of The Seventies' heb gedraaid. Blackfoot Indians is als Old Shatterhand van een paar jaar eerder maar dan met een discobeat. Eigenlijk best vervelend maar ik moest even gokken voor een euro. Bilbo Baggins klinkt als een hele grote Engelse hit maar dat is het niet geweest. Het komt uit de koker van de heren Waddington en Bickerton die verantwoordelijk zijn voor de Rubettes en anderen. Het nummer valt op door de Burundi-geïnspireerde zware drums en dat maakt het zeer geschikt voor de glamrock, maar de plaat is destijds genegeerd door het publiek. Ik moet binnenkort weer eens terug naar King Kong want niet alleen ligt er interessant werk voor de Blauwe Bak (ik ben zelfs eentje 'vergeten') maar ook de overige sixties moet ik nog eens checken. The Animals is niet smetteloos maar voor drie euro alleszins billijk. De liefde van de vorige eigenaar klinkt door en deze man heeft een uitmuntende muzieksmaak in deze jaren. Wanneer ben ik voor het laatst in het centrum van Heerenveen geweest? Dat kan zomaar bijna kwart eeuw geleden zijn. De Dracht is dan een aaneenschakeling van modebranches. Nu is het compleet uitgestorven en biedt het zelfs onderdak aan 'pop-up'-winkels en kramenhuizen. Bij een kramenhuis tref ik Tiny Tim en deze twee Aswad-singles. Mijn kameraad Baz kan wel janken bij deze platen. Het ooit zó goede Aswad dat afglijdt naar wegwerp-pop. 'Smile' heeft Sweetie Irie als gast. Dat levert twee dancehall-kanten op. 'Beauty' is een pure pop-cover van The Temptations. 

* Carpenters- I Need To Be In Love (US, A&M, 1976) (D)
* Culture Club- Do You Really Want To Hurt Me (Duitsland, Virgin, 1982) (B)
* Neil Darrow- Morning Love (US, Capitol, 1970) (A)
Ook Neil Darrow is vrijdag voorbij gekomen in de show. Het is uiteindelijk 'zijn' bak. Het is een zeer wilde gok in Dedemsvaart. Helaas heb ik geen progressieve dingen kunnen vinden als Audience van afgelopen maart, maar het lijken allemaal kleine hits en flops van omstreeks 1970 te zijn. Ik scheld Neil Darrow eerst uit voor country, maar nee... niet alles op Capitol is country. Het is niet onaardige crooner-pop. King Kong heeft een bak met singles die heel goedkoop mogen en bakken met iets duurdere. Uit die eerste bak mag heel veel en dus ook deze Carpenters-single. De plaat is helemaal 'Mint' en dat is al een wonder met het styreen. Het is een pure ballade waar Karen en Richard patent op hebben. Onlangs heb ik 'War Song' van Culture Club gekocht en ik ontdek pas een week geleden dat ik die single al lang heb.  Anders is dat met 'Do You Really Want To Hurt Me'. Die ontbreekt nog altijd. Ik heb in die tijd een hekel aan het nummer, maar dat zal vooral vanwege die man in de witte jurk zijn. Als zevenjarige vind ik Boy George iets 'vies' hebben, zonder dat ik weet hoe het allemaal in elkaar steekt. Anno 2026 zit ik te heupwiegen in mijn stoel. Als iemand me nu een kubus geeft, zou ik serieus overwegen hem op te lossen. 

* Drafi Deutscher & His Magics- Heute Male Ich Dein Bild, Cindy Lou (Duitsland, Decca, 1965) (B)
* Donovan- Colours (NL, Vogue, 1965) (D)
* Samantha Fox- Nothing's Gonna Stop Me Now (Duitsland, Jive, 1987) (B)
Van Drafi kom ik als eerste het hoesje tegen. Ik check de bak dubbel en vind dan ook de losse single. Ik moet dan nog Duitsland in, maar deze single doet me juichen. Drafi pakt de melodie van 'The Birds And The Bees' van Jewel Akens en voorziet het van een compleet nieuwe tekst. Van Donovan heb ik een flinke collectie maar 'Colours' ontbreekt nog altijd in de collectie. Van Samantha Fox heb ik nog helemaal niks. De kringloop bij het station in Hardenberg brengt me na Drafi een beetje in een eighties-trip en opeens mag Sam ook mee. Ik kan me iets herinneren dat een buurtgenootje foto's van Samantha Fox aan zijn muur heeft hangen. Ik ben dan nog te druk met de Lego om Sam woest aantrekkelijk te vinden. Enfin, ik geloof dat Sam uiteindelijk voor de vrouwenliefde is gegaan en dus heeft niemand gewonnen? De single danst op de draaitafel en tikt een paar keer over in het begin. Tja, nog altijd leuk genoeg voor een zondagavond!

* Bill Haley & His Comets- Travelin' Band (NL, Pink Elephant, 1971) (A)
* The Honeycombs- That's The Way (NL, Pye, 1965) (D)
* Red Vincent Hurley- Tennessee Special (NL, Red Bus, 1976) (D)
Bill Hailey op het hoesje. Ik ken het nummer van 'de Joost Den Draayer Show' die in 1971 door Dureco op elpee wordt uitgebracht. Haley leent even het nummer van Creedence en doet er niets bijzonders mee. Helaas is de vitrine in Dedemsvaart niet aangevuld en omdat ik toch iets wil kopen, valt de keuze op deze van Bill. Van The Honeycombs word ik even stil. Ik heb het nummer jaren geleden op een verzamel-cd en sindsdien staat het op een verlanglijstje. Ik ben ook wel benieuwd naar de b-kant want dat is geschreven door niemand minder dan Joe Meek. Als je de drums zou losweken en alleen dat zou draaien, dan zou je kunnen denken aan jaren zeventig-punk. De 'Meek-tastic' gitaar maakt het echter wel jaren zestig. Het is gewoon een vlot nummer maar ik had stiekem op een verborgen parel gehoopt. Ik ken 'Tennessee Special' uit het 'Hitdossier'. Het blijkt minder country te zijn dat ik had gedacht, het is vlotte commerciële disco  Dat had minder kunnen uitpakken!

* Annabel Lamb- Refugee (Duitsland, Metronome, 1989) (D)
* Trini Lopez Trio- Unchain My Heart (NL, Reprise, 1964) (A)
* Nena- Nur Geträumt (Duitsland, CBS, 1982) (B)
Niet alleen Samantha Fox maakt haar debuut in de collectie. Van Nena heb ik ook nog steeds helemaal niets. Dat moet ook eens veranderen! O, wat een herinneringen stromen er opeens binnen. Ik voel me echt weer even zeven jaar oud als ik dit hoor. Annabel Lamb heeft eveneens een connectie met broeder. Het nummer is een grote hit in de 'Weeshuis Van De Hits' waar Morrison uiteraard de 'refugee' is. Broeder koopt de cd-single in die tijd en ik heb hem later ook nog eens uit een uitverkoopbak gevist. Nu dan eindelijk eens op vinyl. Hij klinkt nog altijd fijn! Van Trini Lopez hoef ik niet zonodig alles te hebben, maar als hij Ray Charles gaat zingen? Tja, dat kan hij alleen maar op de Trini Lopez-manier waardoor ik het antwoord eigenlijk wel weet. 

* Carly Simon- Vengeance (Duitsland, Elektra, 1979) (B)
* Sky- Toccata (UK, Ariola, 1980) (D)
* Spirit- Nature's Way (UK, Illegal, 1978) (D)
Oef, Carly Simon valt me niet tegen. Dan te bedenken dat ik even heb getwijfeld bij deze single. Het zou niet nodig zijn geweest want ik heb acht voor vijf euro bij de kringloop in Hardenberg. Ik 'roof' bijna alle Engelse persingen bij King Kong uit de 'goedkope' bak en daar valt Sky ook onder. Het wordt nog eens een 'klassieke' zondagavond want Sky zit in dezelfde bak als Berdien Stenberg. Of mag ik die twee niet met elkaar vergelijken? Pech gehad want ik doe het stiekem toch. Sky is een wanstaltig monster maar ik heb hem nog niet en de Engelse persing mag altijd. Spirit ligt al decennia lang bij King Kong. Het is feitelijk een dubbel-single. Eentje op hard vinyl en een flexidisc. Ik heb inmiddels begrepen dat 'Nature's Way' 'live' is. Ik had stiekem gehoopt op de studio-track. Het blijft echter een prachtig nummer en dat blijft overeind staan tijdens dit concert. Het origineel staat op de elpee 'The Twelve Dreams Of Dr. Sardonicus' uit 1971. De Hendrix-cover 'Stone Free' is ongedocumenteerd en het vermoeden is dat het eens tijdens een soundcheck is opgenomen. Het is 'live' maar er is geen publiek aanwezig dat kucht of klapt. De flexidisc oogt helemaal vlak en goed maar daar ga ik mijn naald niet aan spenderen. Ik heb zo snel ook niet een eenzijdig bespeelbare single liggen waar ik hem op de 'harde' kant kan leggen. 

* Joey Valentine- Going To The Movies (UK, Penny Farthing, 1976) (C)
* Bobby Vinton- Just As Much As Ever (NL, Epic, 1968) (D)
* Andy Williams- Can't Help Falling In Love (NL, CBS, 1970) (A)
Eerlijkheid duurt het langst. Ik heb belangstelling voor Joey Valentine omdat het een Engelse persing is. Het staat in de bak met 'duurdere' singles in Hardenberg maar een prijssticker ontbreekt. De 'duurdere' singles zitten in een harde plastic hoes en dat ontbreekt hier ook. Er wordt beoordeeld dat de plaat waarschijnlijk van boven is meegenomen en gewoon een euro is. Ik denk dat deze desondanks een hoger prijsje heeft gehad. Joey doet met dit nummer mee aan de voorrondes van het Engelse Songfestival in 1976. Hij is favoriet maar zal worden overmeesterd door Brotherhood Of Man. Het is glamrock van de hand van Daniel Boone. Helemaal niet verkeerd maar hiermee had Engeland niet het songfestival gewonnen. Een Engelse single van Bobby Solo maakt me nieuwsgierig en zie dan dat Bobby Vinton in het hoesje zit. Dat kan leuk worden? Ach, ik heb eigenlijk ook geen idee. Wat ik wel weet is dat het momenteel weer even giet in Uffelte terwijl dat niet was voorspeld. Havelte op en neer zal de enige optie zijn? Bobby Vinton klinkt op beide kanten als een overjarige crooner. Dan ons aller Andy. Die heeft opeens de wind onder de ballade en dat past het nummer. Wellicht gewoon één van de betere uitvoeringen van het nummer? 

De gebruikte codes mogen jullie nu meteen weer vergeten. Het volgende deel van de 'Singles round-up' zijn allemaal singles die afkomstig zijn van King Kong in Leeuwarden.

Het uitgestalde nalatenschap

Het is in meerdere opzichten de week van broeder geweest. Niet alleen is het nog steeds moeilijk voor te stellen dat het twee jaar geleden is dat hij ons heeft verlaten, de verschillende gebeurtenissen in deze week houden ook allemaal verband met elkaar. Ik denk dat ik meteen deze week weer ga reserveren voor volgend jaar. Op Soul-xotica wil het publiceren eerst niet en dan besluit ik de top tachtig maar achterelkaar aan te rammen om weer op schema te komen. Het is goed zo! De fietstocht van woensdag is een dag later uitgevallen, maar is de fietstocht ter ere van zijn herinnering. Als klap op de vuurpijl is dan vanmiddag de opening van 'het museum'. Tussen aanhalingstekens want feitelijk is het een etage in iemands' huis en is het eerder meer een uitstalling dan een openbaar toegankelijk museum. Zijn vrienden en connecties weten het te vinden en daar is dit museum dan ook voor bedoeld. Ik zal dus ook geen namen delen, een adres of locatie of iets anders waaraan dit kan worden opgemaakt. De foto is vooral van de tafel van broeder met de verschillende foto's die door de jaren heen zijn gemaakt in Heerenveen-verband. 

In 'Het nalatenschap op 45 toeren' heb ik vorig jaar al eens uit de doeken gedaan hoe SC Heerenveen vrij plotseling een intrede heeft gedaan in het leven van broeder. Hij is een jaar of elf of twaalf als de onderwijzer van de basisschool een aantal van zijn pupillen meeneemt naar een wedstrijd van Heerenveen. De onschuldige jaren tachtig. Tegenwoordig is het spelen met vuur als je als docent iets doet met je leerlingen in de vrije tijd. Ik ben later in het decennium ook wel eens thuis geweest bij een onderwijzer. Dat kan allemaal en er is niemand die daar een negatieve gedachte bij krijgt. Er is overigens ook nooit iets gebeurd! Als broeder de volgende morgen opstaat is het SC Heerenveen voor en na, terwijl hij een week eerder nog vrij weinig had met voetbal. Mijn vader heeft van een vertegenwoordiger een petje van PEC Zwolle gekregen en dat is dan mijn favoriete hoofddeksel. Zelfs deze moet eraan geloven want vanaf nu af aan is alleen SC Heerenveen nog toegestaan in het huis. Ik deel dan de slaapkamer met broeder en systematisch worden de zes vrolijke meiden van de Dolly Dots vervangen door elf mannen in blauw-witte t-shirts en korte broeken. Dan mag Jack Spijkerman iedere dinsdagmorgen de luisteraars van Hilversum 3 wekken en dat doet hij onder andere door wensen in vervulling te laten gaan. Broeder heeft een briefje gestuurd met de wens om nog eens een dag te mogen meelopen in het Heerenveen-stadion. Deze wens wordt uiteraard ook vervuld. Hij mag de training mee maken en 's avonds een wedstrijd bij wonen. Ik geloof dat de seizoenskaart ook in het pakket zit en vanaf dat moment zal hij altijd zo'n pas hebben. Qua thuiswedstrijden zal hij sindsdien niet veel hebben gemist. 

Later gaat hij ook de trainingen op de woensdagmorgen bijwonen en dat is hoe hij steeds meer onderdeel wordt van het cirkeltje. Zo krijgt hij aan het einde van het seizoen wel eens een shirt van een speler of bouwt hij bijna een innig contact op met een speler. In 1993 is broeder helemaal idolaat van Camataru. Op de foto zien we de speler samen met broeder met tussen hen in de voetbalschoenen van Camataru. De laatste hangen ook in de uitstalling. Het was toen in Jutrijp de absolute trofee in zijn verzameling. Voor zijn verzameling had hij ook Voetbal Internationals gekocht uit de laatste decennia en deze heeft hij uitgeplozen om alles over Heerenveen te archiveren. Hij heeft kaartenbakken vol met informatie over spelers en wanneer ze hebben gescoord en dergelijke. Hij ontwikkelt ook een parate kennis, maar heeft tegelijk ook alles vastgelegd op papier. 

Ik dreig er wel eens mee om Cambuur-fan te worden maar dat is alleen maar om hem te stangen. Ik heb nooit iets met voetbal gehad, maar met zo'n fan en supporter in het gezin kan het niet anders dat ik SC Heerenveen een warm hart toedraag. Vraag me niet in welke divisie ze spelen, hoe hoog als ze staan en of ze de laatste wedstrijd hebben verloren of gewonnen. Euh... in dat laatste geval weet ik dat ze vrijdagavond hebben verloren, maar dat komt vanmiddag ter sprake. Er is nooit geen trammelant bij SC  Heerenveen en dat is iets dat ik alleen maar kan toejuichen. 

Met deze middag in het vooruitzicht heb ik de afgelopen week nagedacht over mijn meest ultieme Heerenveen-moment samen met broeder. Daarvoor gaan we naar de zomer van 1996. Hij woont dan pas een jaar in Denemarken als ik samen met mijn ouders de vakantie aldaar ga vieren. Er is afgesproken dat ik het eerste weekend bij broeder zal zijn en dat mijn ouders dan bij mijn oudste broer verblijven. In het tweede weekend doen we het precies andersom. Ik weet dat ik de vrijdagmiddag meteen het oranje satijnen hemd heb gekocht dat ik in mei heb zien hangen in een hippieboetiek in Herning. De rest van de zaterdag is blanco voor mij. Ik weet wel dat broeder in het Fries staat te vloeken als zijn vriendin vertelt dat we die avond worden verwacht bij vrienden voor een drankje. Broeder heeft meteen het plan klaar. 'We gaan er heen uit fatsoen maar na een uur peren wij hem en gaan we op stap'. De gastheer en -dame bedoelen het goed maar ik kan mijn draai niet vinden op het feestje. Iedereen praat Deens. Ik ben niet de enige 'partypooper' want ook broeder doet niet actief mee. Hij zit meest van de tijd met de oordopjes naar 'Langs De Lijn' te luisteren. Ik heb de bui al zien hangen, maar dan.... gebeurt er een mirakel! 

De single 'Je Liegt Dat Je Barst' van de zydeco-band Allez Mama is vaak gedraaid op Omrop Fryslân en ik ben de cd-single tegengekomen in een uitverkoopbak. Die draai ik dus regelmatig en heb ik in 1996 vast ook op cassettebandjes staan. De band bezingt een waslijst van 'onmogelijke' dingen en gebeurtenissen en pas als deze dingen werkelijkheid worden, zal hij haar kunnen geloven. 'Als Heerenveen van Ajax wint', is daar eentje van. Zo is het dan opeens het begin van het seizoen in 1996 als Heerenveen tegen Ajax moet en al snel op voorsprong komt te staan. Na een uur glippen we er tussenuit en onderweg naar de bar volgt het fluitsignaal in Heerenveen. Ajax is verslagen! We staan midden op straat en maken een vreugdedansje en hebben die avond misschien ook wel een extra flesje Tuborg gedronken!

Na zijn plotselinge overlijden ben ik bang dat de collectie helemaal uit elkaar zal vallen. Middels een Deense oud-speler van Heerenveen komt de collectie terecht bij een andere superfan die zelf ook al een niet misselijke verzameling heeft. Deze twee zijn nu samengevoegd en hij heeft het erg smaakvol ingericht. Het is klein maar ik denk dat een Heerenveen-fan hier hetzelfde gevoel krijgt als ikzelf in het Cuby + Blizzards-museum. Vier uren is niet genoeg. Je wilt er wonen! In zijn laatste huis is nauwelijks plek voor de verzameling en het meeste staat ingepakt in dozen. Goed beschouwd heeft het nu een veel mooiere plek als thuis in Denemarken. De angst dat het verloren zou gaan, is voorgoed uit onze gedachten verbannen. Deze man doet het namelijk ook nooit meer weg!

*Radiolinks week 41

Vanavond heb ik even gesnipperd van 'Do The 45'. Kan dat zomaar? Ja, vanwege de planning kan het want ik wil rond het Specialized-weekend klaar zijn met de singles. Ik denk dat ik nu nog drie shows heb te gaan. Bovendien heeft de activiteit van deze middag méér invloed op mijn gestel dan dat ik eerst wil toegeven en bij thuiskomst merk ik pas hoe moe ik echt ben. Er staat tegenover dat ik vandaag 32 singles rijker ben geworden. Daar voeg ik de 16 van woensdag aan toe en dat betekent dat ik meerdere afleveringen van de 'Singles round-up' in de planning heb. Ik ga vandaag of morgen ook even inhaken op deze middag en heb een leuke anekdote die ik wel met jullie wil delen. Gisteravond heb ik de 'Spirit Of The Seventies' gedaan met de buurman van de jaren zeventig-bak die zondag aan bod is gekomen. Saai maar waar maar ik geloof dat de buurman van de bak van gisteren morgen aan bod komt. Naast de 'New additions' uit deze bak komen ook de eerste drie van woensdag voorbij. Eentje hoort ook in deze bak en de andere twee zijn uit bakken die ik een paar weken geleden heb gehad. 

'Colour by numbers' 
1. You Can Count On Me - Sammy Davis Jr. (NL, 20th Century, 1976) (de nummer 69 in de bak)
2. Never Ending Song Of Love - Delaney & Bonnie & Friends (UK, Atlantic, 1971)
3. Sweet Hitch-Hiker - Creedence Clearwater Revival (NL, United Artists, 1971)
4. Love Song - The Damned (UK, Chiswick, 1979)
5. She Didn't Remember My Name - Daydé (Frankrijk, Riviera, 1973)
6. Go Back - Crabby Appleton (NL, Elektra, 1970)
7. The Devil Went Down To Georgia - The Charlie Daniels Band (NL, Epic, 1979)
8. Back Home Again - John Denver (Duitsland, RCA Victor, 1974)
9. When Julie Comes Around - The Cuff Links (Duitsland, MCA, 1970)
10. Love To Love You - Daniel (NL, Polydor, 1976)
11. Room With A View - Deco (NL, RCA Victor, 1979)
12. Also Sprach Zarathustra - Deodato (UK, CTI, 1972)
13. Downtown - Crazy Horse (NL, Reprise, 1971)
14. Someday Never Comes - Creedence Clearwater Revival (NL, Fantasy, 1972)
15. Ik Ben Gerrit - Gerrit Dekzeil (NL, Darkanivap, 1973) ('the cheese')
16. Dancin' - Crown Heights Affair (Frankrijk, De-Lite, 1976)
17. It's Raining - Darts (NL, Magnet, 1978)

'New additions'
1. Whispering Grass - Windsor Davies & Don Estelle (NL, EMI, 1975)
2. Orleans - David Crosby (NL, Atlantic, 1971)
3. Do You Love Me - Sharif Dean (NL, CBS, 1973)
4. Ain't Nothing Gonna Keep Me From You - Teri De Sario (NL, Casablanca, 1978)
5. Morning Love - Neil Darrow (US, Capitol, 1970)
6. The Sha-Na-Na-Na Song - Bilbo Baggins (UK, Polydor, 1974)
7. My Dear Old Shatterhand - Blackfoot Indians (NL, Killroy, 1979)

'Wedding Reggae'
1. You Can Gerrit If You Really Want - Desmond Dekker (NL, Ember, 1970)
2. Build Your Love - Dandy (NL, Fontana, 1971)

Rest van de show
1. Bye Bye Blues - Lenny Dee (Italië, MCA, 1971.... blijkt opeens een heel ander nummer te zijn dan het gelijknamige nummer van Lenny Dee dat ik voor een jingle heb gebruikt)
2. Be Stiff - Devo (UK, Stiff, 1978)
3. Cracklin' Rosie - Neil Diamond (NL, Uni, 1970)
4. It Happened Today (live) - Curved Air (UK, Deram, 1975)
5. Child In Time part 1 - Deep Purple (NL, Harvest, 1972)

Spirit Of The Seventies is hier te beluisteren. Morgen volgt de link van The Vinyl Countdown en dus geen 'Do The 45'. In geval van 'The Vinyl Countdown' begin ik 28 minuten té laat met opnemen van de show. Deze stel ik alleen beschikbaar voor de lezers van Soul-xotica. Ik zal echter de volledige speellijst publiceren en dus inclusief degene die niet op de opname staan. 

Do the 69
1. Right Place Wrong Time - Dr. John (NL, Atlantic, 1973)
2. Vlooiencircus - Cocktail Trio (NL, Imperial, 1965)
3. Hold On To What You've Got - Evelyn 'Champagne' King (Duitsland, Manhattan, 1988)

Colour by numbers niet in de opname
1. Here We Go Again - Ray Charles (NL, Artone, 1967)
2. Manny, Moe & Jack - The Dickies (UK, A&M, 1979)
3. Life In Tokyo 'remix' - Japan (UK, Hansa, 1982)
4. Les Marionettes - Christophe (NL, Vogue, 1966)

Colour by numbers in de opname
1. What A Fool Believes - The Doobie Brothers (Duitsland, Warner Bros., 1978)
2. Tighten Up - Wally Jump Jnr. & The Criminal Element (UK, A&M, 1987)
3. Delta Lady - Joe Cocker (NL, Stateside, 1969)
4. She Didn't Remember My Name - Drupi (Duitsland, Metronome, 1973)
5. Together We Are Beautiful - Fern Kinney (US, Malaco, 1980)
6. Un Mexicain - Les Compagnons De La Chanson (NL, Columbia, 1963)
7. Lyin' Eyes - The Eagles (NL, Asylum, 1975)
8. Love You Too Much - Greg Lake (Ierland, Chrysalis, 1981)
9. Chanson Anonyme - Eddy Christiani (NL, CNR, 1968)
10. The Good Times - José (NL, Carrere, 1982)
11. Sweet Maxine - The Doobie Brothers (Duitsland, Warner Bros., 1975)
12. My Boy Flat-Top - Dorothy Collins (NL, Coral, 1955)
13. George Jackson - Bob Dylan (NL, CBS, 1972)
14. I Missed The Bus - Kris Kross (NL, Columbia, 1992)
15. Few Short Lines - Mike Cooper (UK, Saydisc, 1968)
16. Deep Down Inside - Cheryl Dilcher (NL, A&M, 1973)
17. Generations Of Love - Jesus Loves You (Duitsland, Virgin, 1991)
18. I Love Onions - Susan Christie (NL, CBS, 1966)
19. The Bull And I - Hal Dorado (NL, Philips, 1970)
20. I Promised Myself - Nick Kamen (Duitsland, WEA, 1990)
21. You Don't Own Me - Keanya Collins (US, ITCC, 1969)
22. Witchy Woman - The Eagles (NL, Asylum, 1972)
23. Radio Africa - Latin Quarter (NL, RCA, 1985)

'New additions'
1. Angel Baby - Dusk (NL, Stateside, 1971)
2. Inbetweenies - Ian Dury & The Blockheads (NL, Stiff, 1979)
3. Have A Drink On Me - Lonnie Donegan (NL, Chrysalis, 1978)
4. A Bit Of... - Kiss AMC (Duitsland, Syncopated, 1989)
5. Clapping Wings - The Duke Of Burlington (NL, Pink Elephant, 1972)
6. Questions 67 & 68 - Chicago (NL, CBS, 1969, re: 1971)
7. I'm A Man part one - Chicago (NL, CBS, 1969)
8. Bholie Nanie - Romeo Dunk & The Indian Funmakers (NL, Meo, 1977)
9. I Beg Your Pardon - Kon Kan (Duitsland, Atlantic, 1989)
10. On My Own - Patti Labelle & Michael McDonald (Duitsland, MCA, 1986)
11. Fattie Bum-Bum - The Diversions (NL, Gull, 1975)
12. Maria Souviens-Toi - Les Compagnons De La Chanson (NL, CBS, 1967)
13. Anne - Kayak (NL, Vertigo, 1980)
14. Do It - Neil Diamond (NL, Pink Elephant, 1967, re: 1971)
15. Eleanor Rigby - Ray Charles (NL, Stateside, 1967)
16. Refugee - Annabel Lamb (Duitsland, Metronome, 1969)

De show begint halverwege Christophe. Twee uur en vijfenveertig minuten is hier te beluisteren.