Singles round-up: april 8

Het valt me niks tegen. Aan de hoeveelheid singles van april zou ik een hoger aantal 'Singles round-ups' hebben verwacht. Acht is keurig voor mijn doen! Er is nog geen spoor van de Discogs-order en deze gaat mee voor de maand mei. De platen waarvoor ik vrijdag invoerkosten heb betaald, blijken inderdaad de Rikers te zijn en die zijn vanmiddag gearriveerd. Deze 'Singles round-up' bestaat dus uit een 12", een dubbel-single en drie enkele singles van Jnuo, waarvan ik eentje zelfs via Discogs heb laten gaan. Verder een proefpersing van een toekomstige Echo Chamber-release en de twee laatste aanwinsten op het Riker-label. De apparatuur staat aan en ik zou bijna mijn zondagse kloffie aantrekken voor de eerste plaat. Totaal onnodig want dat had ik vanmiddag evenmin aan toen ik naar de originelen heb geluisterd. 

* Annie & The Caldwells- Wrong/I Made It Remixes (US, Luaka Bop, 2026)
Het is in november dat voormalige Facebook-vriend (nog altijd vergeten toe te voegen, hoewel ik zijn laatste berichten minder interessant vond worden) Greg schrijft dat hij een dj-optreden zal doen bij de albumpresentatie van Annie & The Caldwells. Uit nieuwsgierigheid ga ik even luisteren naar Annie en ben blij verrast. Toch vergeet ik lange tijd het album toe te voegen aan mijn mp3-speler en dat is sinds twee weken een feit. Ik heb het album al heel vaak gedraaid. Het is weliswaar verkrijgbaar op elpee, maar ik zou het graag op single willen hebben. Dan dient Luaka Bop zich aan met deze 12" met remixen. Het zou vorige week bijna de Week Spot zijn geworden als ik ontdek dat Annie op Bandcamp nog 7"-singles in de aanbieding heeft. Hier drie remixen van openingstrack 'Wrong' en twee van 'I Made It'. Zeer diverse en uitlopende stijlen. Van 'Wrong' vind ik de 'Extended Wooden Dance Floor Mix' van Nicky Siano het meest interessant, het blijft lekker in de buurt van de rauwheid van het origineel. Overigens is dat niet 'Wrong' maar 'I Made It' maar heeft desondanks de titel 'Wrong' mee gekregen. Nicky heeft extra orgel en piano toegevoegd waardoor het geheel nóg funkier wordt. Van de werkelijke 'Wrong'-remixen is de tweede matig interessant. Ik ben nooit een groot fan geweest van Kornel Kovacs en dus valt de eerste bij voorbaat af. Iets té simplistisch een harde beat onder een bestaand nummer. Op de flip twee meer van 'I Made It'. De eerste geeft het een 1987-vibe en ook de Justin Strauss-mix kan me maar matig bekoren. Ik wacht voor de Week Spot op de Bandcamp-single. 

* Babe Ruth- The Mexican (UK, Odeon, 1973, re: 2020)
Ik geloof dat mijn andere 'The Mexican' ook op 33 toeren moet en dus hoop ik maar dat deze op 45 toeren is. Mister Mushi heeft een paar jaar geleden een smaakvolle remix gedaan van 'The Mexican', een nummer dat me dan nog niet echt bekend is. Dan zie ik deze bij Juno staan, eigenlijk dus al een paar jaar oud en niet honderd procent legaal. Qua label is het een replica van de Braziliaanse single uit 1973 welke zijn gewicht in goud waard is. Mister Mushi heeft de pitch ook iets hoger gezet en deze draait dus op het juiste toerental. De Engelse progband, vergelijkbaar met onze Earth & Fire, heeft zich voor dit nummer laten inspireren door 'For A Few Dollars More'. Op de b-kant staat een onuitgebrachte demo waar Babe Ruth dat nummer nog eens doet. Het is aantrekkelijke latin rock met een ingenieus gitaarriffje en een breakbeat waar de dames en heren MC's later jaren mee uit de voeten kunnen. 

* Cheeba's Reggae Sound Boys- Voice Of The Voodoo (UK, Echo Chamber, 2026)
Si Cheeba is niet een 'one trick pony'. Als voormalige Mod-dj heeft hij een brede muzieksmaak en door de Mod-bewegeng gestoeld in de latin, reggae en psychedelica. Eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik niet kapot ben van de eerste van de Reggae Sound Boys, maar dit is aan beide kanten een knaller! Natuurlijk is het B-Boy-elektronica als basis met daarover heen samples van een obscuur reggae-plaatje en ditmaal ook echt te identificeren als reggae. Ik heb bij de 'pre-order' al meteen de mp3's in mijn zak en deze heb ik erg veel gedraaid. Blij dat het nu vanaf vinyl kan en wederom een proefpersing uit een oplage van drie. Ik denk dat ik nu al meer proefpersingen heb van het label dan reguliere uitgaven. Voor wie het nu meteen op vinyl wil hebben, nog even geduld... De officiële release is pas eind mei of daaromtrent. 

* Act Of Sedition- Femmes Fatales (dubbelsingle, Frankrijk, Act Of Sedition, 2025)
Ik moet zelfs begrijpen dat het een tweede run heeft gekregen. Het is de voorloper van de Femmes Fatales-set die ik hier in januari heb gepresenteerd. Ditmaal krijgt het collectief toestemming om vier nummers van het Stax-label onder handen te nemen. 'Sleepy People' van Bettye Crutcher is daarbij de 'lead track'. Een verfijnd baswerk is het eerste dat opvalt. De nieuwe groove past prachtig bij de 'strings' van het origineel en de wonderschone melodie. Plus een tekst die decennia later nog altijd actueel is. Tijd om te ontwaken! Op de keerzijde mag San FranDisko zijn plasje doen over 'Move Me' van Gwen McCrae. Daar ben ik minder van onder de indruk. De tweede single noteert 'The Sisters' maar eigenlijk is dat Sisters Love. 'Gimme Your Love' wordt flink opgeschud en het resultaat is een sonische ervaring. De leider van het stel, Bully Boy, sluit keurig aan in de rij en mag op de laatste kant 'Punish Me' van Clydie King van een nieuwe jas voorzien. Dat is uiteindelijk het meest 'mainstream' hoewel er geen onrecht wordt gedaan aan het origineel. De beide a-kanten zijn voor mij de beste pogingen. Volgens mij was dat ook zo bij de laatste uit de 'Femmes Fatales'-serie. 

* Roy Porter Sound Machine- Jessica (Japan, P-Vine, 1971, re: 2026)
Buiten dat de Braziliaanse muziek een invloed krijgt in de Blauwe Bak, gaat er nóg een naam geregeld vallen: Kenny Dope. Ik moet bekennen dat ik de man lange tijd associeer met 'Da Bomb' van The Bucketheads en pas sinds een jaar leer van zijn fijne neus voor Braziliaanse funk en dergelijke. Er is méér Kenny Dope onderweg. Nu dan deze single van Roy Porter Sound Machine. Porter is een vooraanstaand jazzdrummer en speelt jaren met Charlie Parker. In 1971 maakt hij het album 'Jessica' voor het kleine Chelan-label. Mark Gardner van het Engelse Jazz & Blues-magazine hoopt dan op een single van 'Jessica' zodat hij kan doorstoten naar de top van de populaire muziek. De single verschijnt in 2014 via het Duitse Tramp-label en nu dan via P-Vine uit Japan. Toch heeft de Duitse de instrumentale versie als flip waar Kenny Dope op de P-Vine-uitgave zijn visie deelt. Een bijzonder plaatje. Jazzy in de vocalen maar met de drums op de voorgrond wel erg funky en het past zeker in de hoek van Terry Callier en dergelijke. Zo gezegd voorziet Kenny Dope het van een remix op de b-kant en hoewel hij ongetwijfeld zal hebben gesampled uit het rijke verleden van Porter mis ik toch wel de drums van de a-kant. Maar... zoals gezegd: Volgende maand méér Kenny Dope op Soul-xotica. 

* Ebo Taylor- Will You Promise (US, Remined, 1976, re: 2026)
Op 7 februari is Deroy Ebow Taylor van ons heen gegaan en hij is nog maar pas negentig geworden. Een week later komt Colemine met deze single als 'pre-order'. Omdat dit gekleurd vinyl is, wacht ik even op zwart vinyl. Dat schijnt er wel te zijn maar vooralsnog zie ik alleen gekleurd vinyl. Ik ben op een zeker moment de plaat ook vergeten en dan kom ik de mp3 tegen in mijn archief. Ebo is een Ghanese gitarist en bandleider uit de Afrobeat en Highlife, hoewel deze single onversneden reggae is. Maar wel met soulvolle zang en dus helemaal goed gekeurd voor de Blauwe Bak. 

* Patti Andrews- Need My Lovin' Supply (UK, Riker, 2026)
* The Incantations- Love Came Runnin' (UK, Riker, 2026)
Swingende gospel, latinrock, reggae, jazz and re-edits... Is er dan helemaal geen soul meer op Soul-xotica? Jawel hoor, alleen dan van een stel niet-bestaande artiesten en groepen. Ik ben sinds mijn rentree op Facebook de pagina gaan volgen van Riker en dus ben ik ditmaal op tijd om de beide nieuwe releases aan te schaffen voor de oorspronkelijke prijs. En... het zijn knallers ditmaal! Colin Day geeft ook een kijkje in de keuken. Patti Andrews is een dame die drie jaar geleden nog drie armen had en zeven vingers aan iedere hand. Waarbij je toen bijvoorbeeld 'chubby' moest toevoegen aan het script om een vrouw nog enige borsten te geven. Ofwel: Patti bestaat niet echt en heeft nooit bestaan. Het klinkt evenwel als een productie uit de late jaren zestig. Best wel 'sophisticated' als je het mij vraagt. Geen malle teksten, daar zorgt Colin Day wel voor. Zelfs het 'Yes I am' tussendoor klinkt erg authentiek en volgens mij iets waaraan hij uren heeft moeten werken. Op de b-kant de altijd goedlachse Bobby Reverie. Tenminste... het zwarte mannelijke standaard-model heeft een ontwapenende glimlach. Bobby is iets minder mijn kop thee dan Patti. Bij Bobby kunnen we wel horen dat hij aanvullende instrumenten heeft gebruikt. 'RIK-508' is een 'double-sider' in mijn boek. The Incantations zou zomaar The Monophonics kunnen zijn maar dan met een authentiek orkest en opgenomen in de jaren zestig. 'Together Forever' van Taff Bryan & The 66 heeft me in maart al helemaal betoverd. Een dreigende productie en een niet heel erg typische soul-stem. Is Colin geïnspireerd door Teri Bryant bij het maken van 'Together Forever'? Dat kan ik hem nog wel eens vragen! Vanaf nu ga ik de Rikers op de voet volgen. Beide zijn inmiddels uitverkocht. Beide staan inmiddels op Discogs voor honderd pond per stuk. 

Week Spot: Dalila

Officieel vijftigplusser. Mag ik nu ook al bijna met een roze strippenkaart in het openbaar vervoer? Of krijg ik vrije reisdagen op mijn ov-chip? Een jaar geleden verblijf ik een paar dagen in Hardenberg om vooral kilometers te maken in Duitsland. Het is op deze dag dat ik heel snel ga wennen aan een album dat ik niet lang daarvoor heb gedownload: Een compilatie van het klassieke werk van Ray Barretto. Dit veroorzaakt een hernieuwde interesse voor 'The Soul Drummers' dat ik meteen tot Week Spot bombardeer. Jullie zullen het al iets in de gaten hebben, ik heb de laatste tijd iets met Braziliaanse funk. Als het nog niet duidelijk is dan komt dat later deze week wel uit want er is een singles-box onderweg van Discogs. Nee, nog niet onderweg. Als de verkoper hem morgen op de post doet, kan hij er evenwel nog voor het weekend zijn. In navolging van Ray Barretto wil ik ook dit jaar wel een tropische verrassing hebben als Week Spot in de week van mijn verjaardag. Ik zou kunnen wachten op de genoemde singles-box maar feitelijk is eerder dit jaar het vuurtje aangestoken door Dalila. Een plaat dat iedere keer weer een feestje is om te draaien in 'Do The 45' en deze week mag deze dan in het kader van de Week Spot. Dat wordt dan 'Canto Chorando' van Dalila uit 1968. 

Het is omstreeks 2015 als ik net ben begonnen met 'Tuesday Night Music Club'. Ik heb een rubriek genaamd 'Sample versus original' waarbij ik in sommige gevallen een complete plaat ontleedt en dan weer eens ga zoeken naar markante samples. 'Ain't No Other Man' van Christina Aguilera is dan al jaren een grote favoriet van mij. Ook een link met 28 april 2025. De eerste plaat die ik hoor als vijftigjarige is bij de buurtsuper in Hardenberg en is 'Beautiful'. Soms ligt de humor op straat en in andere gevallen komt het uit de luidsprekers van de buurtsuper. Ik ben benieuwd naar de 'hook' uit 'Ain't No Other Man' en kom zo op 'Hippy Skippy Moon Strut' van The Moon People. Ontzettend duur! Dan zie ik dat er een alternatieve versie is met organist Dave 'Baby' Cortez: 'Happy Soul With A Hook'. Ik koop mijn exemplaar rechtstreeks van Mr. Bongo 'himself' en het is één van de laatste nieuwe exemplaren. Sinds 2018 zit het in de promo van 'Do The 45'. 

Mr. Bongo is eigenlijk een dj met een eclectische muzieksmaak. In eeerste instantie blijft het bij deze ene release op het Mr. Bongo-label. In 2023 koop ik bijvoorbeeld Kit Sebastian dat Turkse psychedelische soulpop maakt. Sindsdien heb ik wel echt een zwak gekregen voor Mr. Bongo-releases. De singles krijgen steevast een sticker met een eigen recensie van Mr. Bongo en de passie die daaruit spreekt werkt aanstekelijk. In navolging van onder andere Dave Cortez & The Moon People zit hij in 2018 nog altijd in de latin en presenteert een single van Neyde Alexandre. Het is echter de b-kant die een paar maanden geleden doet swingen in mijn stoel. Ik trek de stoute schoenen aan en schaf één van de laatste nieuwe exemplaren aan bij Juno in de uitverkoop. De single is namelijk al in 2018 uitgegeven. Sindsdien is 'Canto Chorando' bijna een wekelijks terugkerend muzikaal feestje geworden. 

De enige Engelse informatie over Dalila komt van Discogs. Dalila De Silva Costa heet ze voluit en ze wordt in 1945 geboren in São Gabriel in Rio Grande De Sul. Ze start haar loopbaan in Porto Alegre waar ze in één van de meest populaire nachtclubs Elis Regina mag vervangen. In 1965 trekt ze naar Rio De Janeiro en maakt haar eerste twee elpees voor het Polydor-label. 'Canto Chorando' is in 1968 haar eerste single op het Copacabana-label. Zoals we onlangs nog hebben gezien in de 'Singles round-up' met de single van Spiral Starecase is het dan de gewoonte om in Brazilië singles te persen op 33 toeren en dat is eveneens het geval bij de twee singles uit 1968 en 1969. Haar eerste Europese optreden is met Alcione in Italië en in de jaren tachtig zal ze naar Zweden verhuizen. Ze maakt in 2000 een cd en zal in 2004 het leven laten. Ze ligt begraven in Stockholm. 

Ik moet bekennen dat ik een boerenlul ben als het aankomt op Braziliaanse muziek. Wellicht dat er een bepaalde aanduding is voor de muziekstijl, maar ik kan alleen maar beschrijven wat ik hoor. En dat begint vrij klein en traag waarna het grote feest losbarst. Dan is het opeens erg lastig om stil te blijven zitten. Mijn verjaardag mag dan (nog niet) een groot feest zijn geweest in 2026, desnoods wacht ik met het grote feest totdat ik zaterdagavond Dalila weer mag draaien. 

De Mr. Bongo-uitgave komt in een neutraal hoesje. Toch kan ik het hoesje van de Copacabana-single uit 1968 niet weerstaan en kies voor deze illustratie boven dit bericht. Morgen de laatste 'Singles round-up' met vooral nieuwe releases en heruitgaven. 

Honderd achteruit 2023-25: Lene Lovich

Mijn voornemen om de 'Honderd achteruit' deze maand te voltooien is niet helemaal gelukt, maar... ik hoef eigenlijk nog maar vier berichten hierna te doen. Vier dubbelafleveringen wel te verstaan. Er zijn wel een paar artiesten bij die een volledig bericht zouden verdienen, maar de aangrenzende titels zijn weer matig gedocumenteerd. Het levert in veel gevallen slechts een alinea op. Lene Lovich krijgt ook een dubbelaflevering maar dan met twee singles. Het is maar goed dat ik de lijsten nog even bekijk want deze had ik bijna over het hoofd gezien. In 2023 staat 'Bird Song' op nummer 90 in de Gele Bak Top 100. Twee jaar later staat 'Say When' op plek 92. Omdat ik de hits nu wel een beetje heb vermoed ik dat ze dit jaar niet in de Top 100 zal staan en dus ben ik met deze dubbelaflevering ineens helemaal uit-to-date. 

Vanaf 2018 doe ik in de zomermaanden 'The Summer Spirit Of' met iedere weekend een jaar uit het verleden in de schijnwerpers. Ik heb zomerse Top 100'-lijsten samengesteld uit de Britse hitlijsten. Een heidens karwei maar ik heb er een paar jaar veel plezier van. Nummer dertien is uiteraard het geluksgetal en in veel lijsten is dat een vrij markante single. Ik besluit een spelletje op te zetten waarbij de luisteraar drie cryptische aanwijzingen krijgt. Hoe gaan we dat noemen? Nou, wat denken we van 'Lucky Number'. Natuurlijk met een verknipte versie van Lene Lovich als jingle. Het brengt menigeen nog altijd hoofdpijn want ja... voor de gemakkelijke spelletjes hoef je niet bij Gerrit aan te kloppen. Ik heb 'Bird Song' op 25 september 2022 gekocht bij het platenwinkeltje aan het Prinsenplein in Meppel. 'Say When' heb ik bijna een jaar geleden in Hoogeveen gekocht. Het is dan donderdag 1 mei en ik heb net mijn uitstapje naar Hardenberg achter de rug. 

Als in 1979 de elpee 'Stateless' verschijnt, gaat ook een geweldig verhaal de ronde. Lene zou staatloos zijn en vandaar de titel van het album. Het is waar dat ze meerdere nationaliteiten in haar bloed heeft zitten, maar ze heeft wel een vaste woon- en verblijfplaats. Ze komt ter wereld op 30 maart 1949 in het Amerikaanse Detroit. Ze heet eigenlijk Lili-Marlene Premilovich. Haar moeder is Engels, haar vader bezit de Amerikaanse nationaliteit hoewel die van Servische afkomst is. Als ze dertien is verhuist ze met haar moeder naar Hull in Engeland. Ze ontmoet daar Les Chappell, een gitarist en liedjesschrijver waarmee ze al sinds haar tienerjaren is bevriend. Chappell zal voor de rest van de eeuw met haar blijven werken. In 1968 maakt ze haar debuut aan de kunstacademie en hier begint ze haar haar te vlechten in de stijl waarmee ze later beroemd zal worden. De jaren erna is ze een beetje overal en nergens en heeft van alles bij het eind. Ze danst voor de Radio 1 Roadshow, maar ook in een erotische club. Ze is één van de vele zangers en zangeressen die te horen zijn op Chuck Berry's live-uitvoering van 'My Ding-A-Ling'. Ze leent haar stem voor gillen in horrorfilms en schrijft liedjes voor Cerrone waaronder de hit 'Supernature'. In 1975 maakt ze een elpee en drie singles met de funkband The Diversions maar dat zal haar geen vette bankrekening opleveren. 

In 1976 neemt ze onder haar eigen naam een single op met drie kerstliedjes. 'I Saw Mommy Kissing Santa Claus' is de lead track op de maxi-single. In 1978 neemt ze een cover op van 'I Think We're Alone Now' van Tommy James & The Shondells en dat brengt Lovich in contact met Dave Robinson, de eigenaar van het Stiff-label. Deze biedt haar meteen een contract aan en 'Lucky Number' is meteen een schot in de roos. In Nederland is de doorbraak een feit als ze naast Herman Brood en Nina Hagen verschijnt in de film 'Cha Cha'. 'Lucky Number' is overal goed voor de top tien. 'Say When' piekt in Nederland op plaats nummer 19, 'Bird Song' moet tevreden zijn met 30. In Engeland is dit bijna hetzelfde hoewel de laatste daar piekt op 39. Amerika is duidelijk niet klaar voor Lene's eigenzinnige muziek. 

Lene zal zich tijdens haar loopbaan vooral inzetten voor de betere behandeling van dieren en doet vele shows voor de organisatie PETA. 'Supernature' van Cerrone heeft dit idealisme ook als onderdeel van de tekst van de hand van Lovich. Het laatste dat we van haar vernemen is in 2025 als ze op tournee gaat met The B-53's en Devo. Haar meest recente studio-album heet 'Shadows And Dust' en dateert alweer van 2005. 

Het zilveren goud: 2000 deel III

Zo wordt het lange weekend me weer door de neus geboord. Ik zou aanvankelijk tot en met donderdag vrij zijn geweest maar de post van zaterdag ligt er nog en nu kan opeens niemand meer herinneren dat ik woensdag ook vrij ben. Het is maar goed dat ik niets heb geboekt voor deze week. Ik begin vandaag met 'Het zilveren goud' en aanvankelijk zonder een foto. Ik 'mis' twee fotomodellen en weet dat ik ze recent nog in de handen heb gehad. Ik moet dus nog eens rondkijken om te zien of ik ze kan vinden. Zo ja, dan komt er vanavond een foto van het kwartetje singles. Zo nee, dan maak ik wel een foto van de overgebleven twee. Ik hik al een week op tegen 'Het zilveren goud'. Zoals jullie ongetwijfeld hebben vernomen in 'Van het concert des levens' heb ik gemengde gevoelens bij het jaar 2001. Omdat ik de naam van de serie moest zoeken heb ik hier meteen het betreffende verhaal. Ik heb het nu even niet gelezen maar ken wel de teneur van het bericht. Dan schiet er opeens een herinnering te binnen welke té leuk is om niet te delen waardoor er een balans komt in deze aflevering van 'Het zilveren goud'. (EDIT: 3 van de 4 maar de tweede Pussycat heeft hetzelfde label en een neutraal hoesje) 

Ik ben ooit wel heel druk geweest met cijfers. Wat dat betreft wacht ik nu ook op iets 'groots'. De eerste zeventien jaar van mijn leven zijn grotendeels alcoholvrij geweest. De shandy en advocaatjes niet meegerekend. Dan volgt een periode van zeventien jaar mét alcohol en bij vlagen zeer overdadig en overweldigend. Nu ben ik inmiddels zeventien jaar zonder en ben ik in blijde verwachting wat er de komende zeventien jaar gaat gebeuren. Zo zie ik ook iets terug van een interval van acht jaar, ook al klopt het niet helemaal. 1993, 2001, 2009, 2017 en 2025 hebben iets gemeen, maar dan opnieuw... omringende jaren zijn ook niet altijd even vrolijk. In vergelijking met 2002 is 2001 nog de 'light'-versie. Depressies maken dermate deel uit van mijn leven dat ik ze zou gaan missen als ze niet zouden komen. In 2001 los ik het nog op met een flinke sloot bier of wijn. 

Bij april 2001 moet ik meteen aan 'haar' denken. Bliksem, het was een mooie meid. Was? Tja, de laatste keren dat ik haar heb gezien was ze veel van haar onschuld verloren en ook qua karakter was ze niet meer dezelfde. Een lief meisje dat op een vaste dag in de week werkte in het plaatselijke café. De donderdag werd een vast uitstapje. Koffie drinken en broodje eten bij haar en daarna aan het bier. Haar dienst duurde tot zes uur en dan kon je mij meestal ook wel opvegen. Sociaal, lief en ondeugend. Zo zou ik haar het liefste willen typeren. Iemand die heel goed kan luisteren en juist dit luisterend oor heb ik zo nodig op dit moment in 2001. Ik bouw een band met haar op en dan komt mijn verjaardag in zicht. Het is een zondag en mijn huisbaas is op de hoogte dat mijn voltallige familie langskomt. Dan nodig ik haar ook uit, vooral om te laten zien aan de familie dat ik erg leuke vrienden heb. Toch zal het erop neer komen dat het lijkt alsof ik haar aan de famile voorstel en dat is nimmer de bedoeling geweest! Ze heeft immers al jaren vaste verkering en er is geen haar op mijn hoofd die daaraan zou willen tornen. De vriendschap is even later helemaal afgelopen. Zonde!

Nog niet meteen na de verjaardag want de eerste weken van mei zit ik nog bij haar aan de bar. Kort daarna loop ik wel tegen een fikse depressie aan en dat zal resulteren in 'De volharding', twee weken op doelloze zwerftocht door Nederland. Om later terug te gaan en 'Swiebertje van Ulvenhout' te worden. In de komende maanden meer daarover. Hoe komt zoiets? Het heeft te maken met de thuissituatie. In het begin ben ik alleen in de kost bij Harrie. Dat gaat allemaal prima. Dingen hoeven niet op de weegschaal en zo rooien we het aardig goed zonder dat er iemand bij inschiet. Dan komt hij op het idee om de zolder te verhuren. Ik denk aan een student(e) maar dan komt hij op de proppen met iemand die ik dan niet kan luchten of zien. Later zal de vriendschap wel worden hersteld. Die weet ook nog iemand die woonruimte zoekt en samen kunnen ze de zolder huren. De nieuwste aanwinst is jarig en heeft afgesproken met Harrie om zijn verjaardag te vieren in de huiskamer. Ik heb weinig belang bij 'hun' feest en ga dus naar het café voor mijn eigen feestje. Na afloop kom ik thuis en trek de schoenen uit om mijn pantoffels aan te trekken. Het feest is nog in volle gang en ik word in de kamer geroepen. 'We gaan straks nog even de stad in. Ga je ook mee?'. Ach, waarom niet? We zitten nog even en dan roept iemand dat de taxi er is. Snel het jasje aan en naar de taxi. De bestemming is de Locomotion. Ik heb in de jaren negentig leren dansen en ga meteen de dansvloer op om te 'trancen'. Toch moet ik bekennen dat het onwennig aanvoelt. Het is alsof mijn voet steeds uit de schoen schiet. Ik kijk naar beneden en zie dat ik de huispantoffels nog aan heb. 

Qua singles zit ik ook in de volgende twee maanden nog in de platen die ik in maart 2001 heb meegenomen vanuit Mossley. Hopelijk kan ik het duo van Pussycat vinden zodat ik een foto kan plaatsen. 

3323 Would I Lie To You - Eurythmics (UK, RCA, 1985)
3324 Urban Guerilla - Hawkwind (UK, United Artists, 1973)
3325 Mississippi - Pussycat (UK, Sonet, 1975)
3326 Smile - Pussycat (UK, Sonet, 1976)

Rondje gebak 70s: Bak 19

Op zichzelf is dit een bak waarvan ik graag had willen draaien in de 'Spirit Of The Seventies' maar ik vind het dit jaar wel weer eens lollig om iets te doen met Bananaramaweek. Dan ben ik nu ook weer genezen voor drie jaar. De negentiende jaren zeventig-bak heeft afgelopen week geen reprise gehad op de radio maar het maakt vandaag wel deel uit van het 'Rondje gebak'. Tegelijk kijk ik met een schuin oog naar de klok. Het blijft bij ambities hoewel ik denk dat ik straks nog wel even een blokje om ga, maar ik zal geen kilometers vreten. Die ga ik de komende week in ieder geval maken?

Deze bak begint met de laatste in de collectie van New Riders Of The Purple Sage, 'Panama Red', De andere, 'I Don't Need No Doctor' is de laatste in de achttiende bak. Deze bak loopt tot en met de beide exemplaren van 'I Think I Love You' van The Partridge Family. Dat zijn zowel de originele Nederlandse Stateside uit 1970 als de Bell-maxi-single uit 1972. Ik zet me schrap voor de lijst van drie of meer. 

The New Seekers (3), Olivia Newton-John (6), Paul Nicholas (4), Normaal (3), Billy Ocean (4), The O'Jays (5), Osibisa (6), Donny Osmond (solo 4, 2 extra met Marie), Little Jimmy Osmond (4), The Osmonds (9), Gilbert O'Sullivan (16), Pacific Gas & Electric (4), Robett Palmer (3) en Paper Lace (3). 

De top tien ziet er dan als volgt uit:

10. Jolene - Dolly Parton (1974)

9. Portsmouth - Mike Oldfield (1976)

8. A Little More Love - Olivia Newton-John (1978)

7. Best Of Both Worlds - Robert Palmer (1978)

6. Kayuta Hill - Partner (1978)

5. Music For Gong Gong - Osibisa (1972)

4. Jackie Blue - Ozark Mountain Daredevils (1975)

3. Lovin' You Ain't Easy - Pagliaro (1972)

2. Crazy Horses - The Osmonds (1972)

1. Nothing Rhymed - Gilbert O'Sullivan (1971)

*Radiolinks 25 en 26 april

Voordat ik verder kan gaan met 'Rondje gebak 70s' moet ik eigenlijk eerst een aflevering doen met de radiolinks. De uitgezochte bakken voor de show van gisteravond staan namelijk op de betreffende jaren zeventig-bak en omdat ik vrijdag geen 'Spirit Of The Seventies' heb gedaan, moet ik de top tien straks ter plekke samenstellen. Verser dan dat gaat het niet snel worden met de betreffende rubriek. Nu eerst de link en de speellijst van 'Do The 45', enkel en alleen Nederlandse persingen uit de jaren zestig tot en met tachtig. De Nederlandse Intruders is een 'novelty' en Sister Janet Mead is goed genoeg voor deze week als de 'Praise Of The Week' maar zal dus niet opnieuw zijn te horen in deze show. De show is overigens hier te beluisteren. 

1. The Horse - Cliff Nobles & Co. (CBS, 1968)
2. Love Is Under Control - Liberation Of Man (CNR, 1976)
3. California Soul - The 5th Dimension (Liberty, 1968)
4. You Got Me Hummin' - The Hassles (United Artists, 1967)
5. Big Boss Man - Shirley (Relax, 1967)
6. Piece Of My Heart - Erma Franklin (Stateside, 1969)
7. Let's Do It Again - Staple Singers (Warner Bros., 1975)
8. Strung Out - Chi-Lites Featuring Gene Record (20th Century Fox, 1981)
9. Fly - Scherrie Payne (Motown, 1977)
10. Love Hangover - Diana Ross (Tamla Motown, 1976)
11. You And I - American Gypsy (CBS, 1982)
12. Let's Go Round Again - Average White Band (RCA Victor, 1980)
13. Soul Entertainer - Respect (Pink Elephant, 1969)
14. Gotta Learn How To Dance - The Fatback Band (Polydor, 1974)
15. If It Don't Fit Don't Force It - Kellee Patterson (Fleet, 1977)
16. The Lord's Prayer - Sister Janet Mead (A&M, 1974)

17. Rain - Dorothy Morrison (Elektra, 1970)
18. Crying In The Rain - Major Lance (Epic, 1963/1976)
19. We Can't Believe You're Gone - Bobby Harris (Atlaantic, 1965/1976)
20. You Put Something On Me - Don Covay & The Goodtimers (Atlantic, 1966/1976)
21. Believe In Me - The Jennings Brothers (Atlantic, 1965/1976)
22. Try Me Again - Ted Taylor (Atlantic, 1965/1976)
23. Raining In My Heart - Clyde McPhatter (Mercury, 196?/1976)
24. Need To Be Loved - Erwin Bouterse & Roetoe (Unice, 1978)
25. Nathan Jones - The Supremes (Tamla Motown, 1970)
26. Venus - Casey & The Pressure Group (Philips, 1970)
27. It's The Magic In You Girl - Steam (Fontana, 1969, b-kant)
28. Na Na Hey Hey Kiss Him Goodbye - Steam (Fontana, 1969, a-kant)
29. Use Ta Be My Girl - The O'Jays (Philadelphia International, 1978)
30. Who's Gonna Love Me - The Imperials (Philips, 1978)
31. Dream World - Don Downing (Scepter, 1975)
32. Make The Sun Shine - Salt And Pepper (CBS, 1972)

33. One Man Band - Ronnie Dyson (CBS, 1973)
34. I'll Be Your Friend - The Intruders (Phonogram Special Products, 1974)
35. I'll Always Love My Mama - The Intruders (Epic, 1973)
36. She's A Winner - The Intruders (Philadelphia International, 1974)
37. Get Closer - James & Bobby Purify (Mercury, 1977)
38. Every Day Will Be Like A Holiday - Byron Lee & The Dragonaires (Jad, 1969)
39. Give Love A Try - The Equals (President, 1967)
40. Stand - Sly & The Family Stone (Epic, 1969)
41. Can't Get You Off Of My Mind - Larry Santos (Casablanca, 1975)
42. A Little Bit Of Soap - The Exciters (Stateside, 1966)
43. Me Myself & I - Cheryl Pepsii Riley (CBS, 1988)
44. Unknown Destination - Massada (Kendari, 1979)
45. You'll Never Know - Hi-Gloss (Rams Horn, 1981)
46. Lovin' Woman - Eloise Whitaker (Rams Horn, 1981)
47. Someone Out There - The Flirtations (Deram, 1968)
48. Viva Tirado - El Chicano (MCA, 1970)
49. A Night To Remember - Shalamar (Solar, 1982)

Vanavond vul ik dit bericht aan met de link naar 'The Vinyl Countdown'. Vanavond maar liefst 47 singles in drie uur en een kwartier. Het is ook nog vrij toevallig dat ik Shocking Blue in de jaren zestig, Mariska Veres in de jaren zeventig en Fun Boy Three in de jaren tachtig heb, dus een fraaie afsluiter van de Bananarama-week. De volgende bands en artiesten zitten in deze show.
Jaren zestig: Samantha Sang, Lon Satton, Savage Rose (2), Armando Savini, Willy Schobben, The Searchers (2), Second City Sound, The Shadows (2), Sandie Shaw (3), The Shirelles, Shocking Blue en The Shioes 
Jaren zeventig: Toots & The Maytals, Topaz, Trammps, John Travolta & Olivia Newton-John, T.Rex (3), Tumbleweeds, Ike & Tina Turner (2), UFO, Uriah Heep, The Valentino's, Mariska Veres, Verka Spinarova, Veronica Unlimited, Paul Da Vinci, Walker Brothers (2) en The Walkers. Verka Spinarova is eigenlijk Vera Spinarova en moet ik ter zijner tijd onder de S van Spinarova plaatsen. 
Jaren tachtig (alleen in 'Colour by numbers' en de laatste n de show, de 'New additions' uit deze bak doe ik later nog eens): Eurythmics (2), Extreme, Falco, John Farnham, Fast Eddie, Scott Fitzgerald, Four Seasons, Freiheit en Fun Boy Three & Bananarama.

De jaren zeventig-bak gaat op herhaling voor 'Spirit Of The Seventies' en zal dan ook centraal komen te staan in 'Rondje gebak'. 

Singles round-up: april 7

'Heb jij de sleutel?'. Mijn collega Ali staat buiten het pand te wachten. De sleutel hangt toch in het kastje? Nee, daar hangt hij niet. Hij heeft meerdere malen een collega geprobeerd te bellen en krijgt steeds de voicemail. De voorvrouw viert weekend en heeft haar telefoon ook uit staan. Jammer maar helaas, maar ik kan niet bezorgen. Onderweg naar de stad kom ik een andere collega tegen en dan is de reconstructie vrij eenvoudig gemaakt. We hebben een sleutel met een code in het kastje maar één collega is chauffeur en heeft het eveneens aan zijn sleutelbos. Collega heeft de zaak geopend met de sleutel uit het kastje en is gaan koffie drinken. Later heeft de chauffeur afgesloten met zijn eigen sleutel en ligt de sleutel uit het kastje op de koffietafel. Enfin, wat gaan we doen? Nou, het is erg mooi op tijd en dus kan ik wellicht vandaag eens flink door de singles bij Groenendijk? Ook dat loopt iets anders dan gepland. 

'Ik heb ze allemaal weg gehaald. Ik had er schoon genoeg van'. Ik ben twee weken geleden bij Groenendijk geweest en ontdek dan ter plekke dat er een single van Heintje in het fotohoesje zit van The Motions. Hij vloekt hartgrondig. Het schijnt dat hij een jukebox-eigenaar in de zaak heeft gehad die uren heeft doorgebracht. Tot zijn verbazing verlaat de man de zaak met een paar singles van Heintje. Wat blijkt? De man is niet geïnteresseerd in de fraaie fotohoesjes en wil de singles zo goedkoop mogelijk hebben. Hij verwisselt ze dus met singles van Heintje uit de eurobak. Wat is er met alle singles gebeurd? 'Die staan weer bij me thuis. Je mag wel eens langskomen'. Dat gaan we zeker nog eens doen! Hij heeft helaas ook de singles van een euro mee naar huis genomen, maar heeft het afgelopen week niet kunnen laten. 'Ik heb een paar singles ingekocht maar vooral geestelijk repertoire'. Laat toch maar even kijken nu we er zijn? Dat blijkt opeens best interessant geestelijk repertoire te zijn en een welkome aanwinst in de verzameling. De meeste singles heb ik dubbel en dus ga ik het hier niet heel uitgebreid doen. 

* The Commodores- Three Times A Lady (UK, Motown, 1978)
* Neil Diamond- I Am... I Said (NL, Uni, 1971)
* The Intruders- I'll Be Your Friend (NL, Phonogram Special Products, 1974)
* Sister Janet Mead- The Lord's Prayer (NL, A&M, 1974)
* The Platters- Smoke Gets In Your Eyes (NL, Mercury, 1959)
* James & Bobby Purify- I'm Your Puppet (NL, Mercury, 1976)
* Frank Sinatra- Lady Day (NL, Reprise, 1971)

The Commodores mag mee vanwege de Engelse persing. Neil Diamond is in een uitdossing zoals ik hem niet eerder heb gezien. Het is een 'gewoon' blauw label met Uni gespeld in zilveren letters, terwijl Phonogram echt wel de 'templates' had voor Uni-labels. The Platters zal ik ongetwijfeld ook hebben maar niet met de aantrekkelijke fotohoes. James & Bobby heb ik in 1990 'per ongeluk' gekocht als gesigneerde single en is de vroegste aanwinst in de Blauwe Bak. Ik wil hem eigenlijk ook best in de jaren zeventig-bak hebben. Ik dacht dat ik ook Frank Sinatra had in een Amerikaanse persing, maar nee... deze is nieuw in de collectie. Omdat die er zo onberispelijk uit ziet in het Nederlandse fotohoesje. Sister Janet Mead doet het Onze Vader op een leuk folkpop-deuntje. Ik heb het gisteren als de 'Praise Of The Week' gedaan maar deze single gaat gewoon in de Gele Bak. Dat geldt ook voor The Intruders. Natúúrlijk is dit niet de soulgroep, het is een bandje uit Amersfoort met twee setjes van twee broers en een vijfde. Het maakt niet bijster originele countrypop maar té nieuwsgierig om het te laten liggen.