Deze week zit alweer volgepland voor wat betreft Soul-xotica. Eerst de singles van Mark in twee delen, de twee laatste pakketten van Chris in één bericht en de vangst van afgelopen zaterdag in een bericht. 'Het zilveren goud' doe ik dan in het weekend. Met de Week Spot en het 70s gebak is de week dan compleet. De singles van Mark heb ik vorige week in Do The 45 gedraaid aan het begin van de show. Ik draai daar de kanten waarvoor ik de singles heb gereserveerd maar moet uiteraard de b-kanten ook nog checken. Dat ga ik in twee delen doen van elk twaalf singles. Ik ga proberen de eerste aflevering niet té lang te maken waardoor ik de tweede er achteraan kan gooien. Het is kort daarna ook alweer bedtijd want om acht uur gaat het wekkertje. Dat heeft met de voorspelde hitte wel zijn voordelen, maar het is nog altijd wennen voor mij. Ik trap af met de eerste twaalf singles. In de show zijn de jaren zestig gescheiden van de jaren zeventig en tachtig, voor de 'Singles round-up' hou ik weer de originele alfabetische volgorde aan.
* Buddy Ace- Don't Hurt No More (US, Blues B Us, 1990)
Net zoals broeder nog altijd even enthousiast naar de wedstrijden ging van Heerenveen als degradatie op de loer lag, zo heb ik een groot hart voor een aantal artiesten in de soulwereld. Buddy Ace is vooral een bluesman maar zijn 'The Right Thing' uit 1970 is uitgegroeid tot een Blauwe Bak-klassieker en sindsdien ben ik sneller geneigd om ander werk van Buddy Ace aan te schaffen. Maar, ten overvloede, Buddy is een bluesmuzikant en de naam van het label geeft veel weg. Het is de moderne take op de blues met een southern soul-ondertoontje dat het nét geschikt maakt voor de soulhobby. Maar heel geweldig is het allemaal niet.
* Madeline Bell- Doing Things Together With You (US, Philips, 1968)
'Van McCoy-magic'. Een zeer lokaal begrip want er is (nog) niemand buiten mijzelf die het te pas en te onpas gebruikt. Het is eveneens van toepassing op dit plaatje van Madeline Bell. Een prachtige beatballade met de altijd prettige stem van Bell en de band van Arthur Greenslade. Britse soul klinkt zelden beter dan dit! De b-kant is geschreven door Clive Westlake en dat geloof ik wel. Het zal wel pure pop zijn, maar 'Doing Things' is pure magie.
* Brenda & The Tabulations- Lies Lies Lies (US, Top & Bottom, 1970)
Méér Van McCoy-magic want de beste man is ook betrokken bij de plaatjes van Brenda & The Tabulations. Nu heeft hij het samen met Ed Cobb geschreven. Ik heb vanavond Mark laten weten komend weekend weer de portemonnee te trekken en dat bevat een Brenda & The Tabulations-single. Het nieuwste pakket van Chris bevat een upgrade van een single van Brenda en de dames. 'Lies Lies Lies' is lekker upbeat en helemaal geschikt voor de danvloer. De andere kant heet 'And My Heart Sang' met 'Tra La La' tussen haakjes. Dat is een ballade dat terug gaat naar de tijd van de doowop. Het styreen is niet echt lief aan deze kant en dat is helemaal geen ramp!
* Ray Charles- Everybody Sing (US, Crossover, 1973)
Het is een vreemde gewaarwording. De grote Ray Charles op een klein nietszeggend platenlabel? Het komt de creativiteit in ieder geval ten goede. Ray duikt in de wereld van de crossover met een prachtige stereo-opname met zijn stem uit alle hoeken van het spectrum. 'Come Live With Me' is van de hand van het echtpaar Bryant dat veel heeft geschreven voor The Everly Brothers. Het is een pure ballade. Ik lust wel soep van Ray's stem maar moet concluderen dat 'Everybody Sing' toch wel de ultieme kant is van deze bijzondere single.
* Johnny Dean- I've Got A Feeling We'll Be Seeing Each Other Again (US, Magic Seven, 1984)
Al Wilson heeft dit nummer in 1976 op een elpee gezet en acht jaar later doet Johnny Dean zijn plasje over het origineel. Hoewel Willie Mitchell betrokken is bij de productie vinden de opnames plaats in een lo-fi studio met als resultaat een fraai nummer in een lo-fi jaren tachtig-setting. Ik geef de voorkeur aan Wilson's meer gepolijste versie maar Johnny's poging is erg goed. De b-kant bevat een instrumentaaltje dat ik maar gewoon negeer.
* Wade Flemons- Please Send Me Someone To Love (US, Vee Jay, 1961)
De prijs lijkt okay maar de geluidsclip wil niet laden. Het is dus een pure gok. In de show hoop ik dat de andere kant beter is en dat ga ik nu controleren. 'Please Send Me Someone To Love' is gewoon een ordinaire countryballade met een groots orkest. Van Wade mogen we beter verwachten? 'Keep On Loving Me' is inderdaad dé kant. Het is upbeat met een beetje doowop in het intro. De soul druipt er niet vanaf maar het kan ermee door.
* Willie Gauff & The Love Brothers- It Takes A Whole Lotta Woman (US, Eureka, 1969)
Bij het lezen van de naam Gauff zit ik meteen op het puntje van mijn stoel. Ik heb een zeer fijn gospelplaatje van Allen Gauff & His Combo. Ik zie dat Willie uit LA komt maar vindt verder geen connectie met Allen. 'It Takes A Whole Lotta Woman' is echter sublieme crossover op een b-kantje. 'Communicate Not Hate' is een boodschap van alle tijden. Dat is meer funky en upbeat. Zeker niet slecht maar het mist de magie van de b-kant.
* Monk Higgins- Treat Her Like A Lady (US, United Artists, 1972)
De instrumentale versie van het gelijknamige nummer van Cornelius Brothers & Sister Rose. Die komen we later deze week nog tegen in de 'Singles round-up' bij de singles van Chris. Ik heb namelijk de Engelse aangeschaft. Ik heb ook het Amerikaanse styreen maar deze is niet smetteloos. Monk's versie mag er zijn maar het is voor mij vooral een novelty.
* Skip Jackson- Peace Of Mind (US, Capitol, 1972)
Een pure ballade waar ik nog flink aan moet wennen. Het is een promo met dezelfde plaat in mono op de keerzijde.
* Jay & The Techniques- I'll Be Here (US, Gordy, 1972)
De groep van 'Apples, Peaches, Pumpkin Pie' mag het in de vroege jaren zeventig proberen bij Motown. 'I'll Be Here' is de keerzijde van het meer funky 'Robot Man' dat ik nooit erg interessant heb gevonden. 'I'll Be Here' is een vette knipoog naar 'Baby Make Your Own Sweet Music' van een paar jaar eerder. De Motwon-jas past de groep als gegoten.
* J. Jones & The Northenaires- I Don't Know Why (US, JAS, 1970)
Als een bandnaam eindigt met 'aires' en het komt uit Amerika dan kun je er gif op innemen dat het gospel is. We hebben bijvorbeeld The Jackson Southernaires en nu dan The Northernaires. Beide kanten zijn 'public domain'. Het is 'deep' met een hele diepe basstem. 'Theres Been A Change In Me' is meer van het kaliber 'rocking gospel' waardoor 'I Don't Know Why' automatisch de topkant is voor mij. Met rocking gospel kun je doorgaans niet zoveel.
* Margie Joseph- Never Can You Be (US, Volt, 1969)
De pagina van Mark vierde afgelopen zaterdag de twaalfde verjaardag. Begin dit jaar was het tien jaar nadat ik voor het eerst iets heb besteld bij Mark. De allereerste single? 'Punish Me' van Margie Joseph. Hier heb ik dan een promo met aan beide kanten hetzelfde nummer en geen verschil in stereo of mono. Het is een grootse productie met Margie's onvolprezen soul als stralend middelpunt. Smullen!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten