Het afgelopen weekend heb ik gedacht aan een volgende aflevering in 'Postsierlijk', maar wil eerst het gesprek van dinsdag afwachten. Dat heeft gisteren plaats gehad en meteen met groot effect. De laatste paar jaren ben ik bijzonder 'vrij' in mijn werk. Ik bepaal zelf wanneer ik begin en er is geen haan die er naar kraait. Ik zie het als een bevoorrechte positie maar weet ook dat ik het elk moment kan verliezen als er wél een leiding verschijnt in het bedrijf. Dat is recent het geval en ik heb in het begin nog tegengestribbeld, maar moet uiteindelijk toch het gesprek aan gaan met de 'nieuwe baas'. Deze laat meteen weten dat hij van me verwacht dat ik óók mijn werkdagen om half negen begin. Dat heb ik weten om te buigen naar tien uur maar het betekent wel dat ik vandaag mijn eerste 'normale' werkdag heb gehad sinds...? Tja, sinds wanneer precies? Het zal 2021 of 2022 zijn geweest. Enfin, misschien is het ook wel beter zo. Die aflevering van 'Postsierlijk' komt heus nog wel maar eerst mag ik me richten op de Week Spot. Ik heb het 'Triootje gebak' van de jaren tachtig al wel voorbereid maar weet niet of ik die vanavond nog ga publiceren. Het bericht van de Week Spot begint niet alleen in de kerk, maar eindigt ook in de kerk en intussen zal het nooit ver verwijderd zijn van het geloof. De Week Spot is 'I Made It' van Annie & The Caldwells uit 2025.
Nu ik even een beetje huiswerk heb gedaan, begrijp ik opeens ook waarom uitgerekend Greg Belson zijn favoriete platen mag draaien bij de albumpresentatie van Annie & The Caldwells. Hij heeft namelijk eerder al eens gedraaid bij optredens van The Staples Jr. Singers. We verplaatsen ons naar West Point in de staat Mississippi. De familie Brown zijn fanatieke aanhangers van de COGIC-kerk: 'Church Of God In Christ'. Dat heeft meerdere talentvolle zangers en zangeressen opgeleverd want Shirley Caesar is eveneens verbonden aan de COGIC. De kroost van Brown zijn nog in hun tienerjaren als ze in de midden jaren zeventig optreden als The Staples Jr. Singers. Het maakt zelfs een elpee in 1975 welke in recente jaren opnieuw is uitgebracht door Luaka Bop. Annie Brown doet dan ook al mee. Een van haar broers speelt ook met een andere band en de gitarist daarvan is helemaal van de leg als hij Annie heeft horen zingen. 'Wie is dat? ', vraagt hij. 'Dat is mijn zusje Annie', luidt het antwoord. De gitarist is Willie Joe Caldwell Sr. en gelukkig is de liefde wederzijds. Ze zijn nog zó jong dat de beide ouders toestemming moeten geven voor het huwelijk. Annie en Willie Joe zijn inmiddels ruim een halve eeuw samen en zijn naast trotse ouders ook al opa en oma geworden.
Annie Brown Caldwell opent een kledingboetiek dat zich specifiek richt op aanhangers van COGIC die er goed willen uitzien vooor COGIC-conferenties en dergelijke. De winkel is nog altijd open, mits Annie niet op tournee is. Willie Joe verdeint de kost als heftruckchauffeur. Het gezinsleven komt voorop met het devote geloof. Als één dochter in de puberteit zit, laat deze weten gevraagd te zijn voor een cluboptreden. Ze zal daar de blues vertolken. Dat veroorzaakt een diepe schok in de Caldwell-familie. De blues is van oudsher de anti-Christ en blijkbaar is dat het nog steeds voor bepaalde mensen. Mensen als Robert Johnson keerden de kerk de rug toe, verkochten hun ziel aan de duivel en gingen de blues prediken. In de jaren zeventig was hetzelfde aan de hand met de funk. Annie en Willie Joe zijn vastberaden om het tij te keren en besluiten zelf een groep te starten. Ze kijken allereerst naar de hippe popmuziek waar de kinderen naar luisteren en mengen dat met de boodschappen die ze over krijgen van een machtig wezen in de hemel. Inmiddels bestaat Annie & The Caldwells uit moeder Annie, twee dochters (Deborah en Anjessica) en 'goddaughter' Toni Rivers (het begrip laat zich niet vangen in één woord, maar een 'godchild' is een kind dat wordt ondersteund voor de doop) op zang. Oudste zoon Willie Jr. en jongste zoon Abel Aquirius zijn respecitevelijk gitarist en drummer. Annie & The Caldwells is echter in meerdere opzichten een familiegroep.
Dat laatste wordt beschreven in Annie's eigen woorden. Ze krijgt boodschappen binnen die, naar eigen zeggen, het eerste van toepassing zijn op haar eigen doen en laten. Als ze dan vervolgens van andere vrouwen krijgt te horen dat ze precies de woorden zingt die van toepassing zijn op deze vrouwen, wordt duidelijk dat Annie niet zomaar staat te zingen maar eerder een boodschap doorgeeft. Deborah heeft de tekst geschreven van 'Wrong' en dat gaat over haar voorbije huwelijk. Deborah is in het dagelijks leven een kapster en styliste en verantwoordelijk voor de fraaie kapsels en uitdossingen van de dames tijdens de optredens. Annie & The Caldwells is een familie waar de dames de dienst uitmaken en waarbij de boodschap van God automatisch wordt omgezet van een boodschap van een vrouwelijke God en verspreidt door vrouwen voor vrouwen. Een optreden van Annie & The Caldwells is dus niet enkel slechts een concert maar een spirituele belevenis!
Gelukkig valt er muzikaal genoeg te smullen. De muziek waar de kinderen naar luisteren zijn onder andere Bootsy Collins en The Gap Band en muzikaal zit het dicht tegen de klassieke disco van de jaren zeventig en tachtig aan, hoewel dit nog het meest tot uitdrukking komt in 'I Made It'. Het is vanaf het eerste begin meteen het nummer waar ik het meeste mee heb. De overige nummers zijn diep en spiritueel. Daar mag ik op zichzelf graag naar lusiteren maar vind ik iets minder geschikt voor de radioshow op de zaterdagavond. Ik heb het album een paar maanden geleden gehad in 'Lang zullen ze spelen' en daarbij prijs ik ook hoe Annie niet van ophouden weet en zo steeds de liedjes verder blijft uitbreiden.
Ik heb een mazzeltje met de single want deze is nu officieel helemaal uitverkocht. Alhoewel? Er zijn maanden geleden al singles voor over honderd euro verkocht op Discogs terwijl dat de schijf nog gewoon voor de oude prijs op Bandcamp staat. Overigens heeft het er alle schijn van dat het een Engelse persing is, de plaat is ook vanuit Engeland verzonden en voelt aan als een Sonic Wax-persing.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten