Singles round-up: juni 9

De zon wekt me al om half tien en sindsdien ben ik 'bij de pinken' om één van mijn favoriete Frisismen te gebruiken. Ik heb ergens wel een plannetje voor vandaag, maar anderzijds... Soul-xotica en een beetje slaap zo nu en dan kan ook geen kwaad. Ik ga vannacht opblijven voor de voetbal en moet morgenochtend weer gewoon aan de slag. De singles van Chris zijn zaterdag binnengekomen. Dat zijn totaal 32 singles die komende zaterdag voorbij komen in 'Do The 45' en die ik waarschijnlijk pas vanaf volgende week in een verhaal ga stoppen. Ik wacht nog op het Duitse Discogs-pakket dat ik in het vorige bericht heb genoemd. Een pakketje van Juno is gisteren pas op de post gegaan. Ook die schuiven door naar volgende maand. Nu de tweede helft van de laatste partij van Mark. Op dit moment liggen er alweer drie op een stapeltje te wachten voor een volgende keer. 

* The Liberty Belles- Shing-A-Ling Time (UK, Shout, 1967)
Chris heeft de Jay Boy uit 1971 in de aanbieding en ik heb getwijfeld. Desondanks staat deze al een flinke tijd in de lijst bij Mark en dit is het vrij schaarse origineel. Het is een echte Northern Soul-stamper. De b-kant heeft iets meer atmosfeer en stijl als je het mij vraagt. Ik sta te boek als eigenwijs en geef de voorkeur aan de flip. 

* The Mad Lads- Don't Cry At The Party (US, Capitol, 1964)
Er wonen niet alleen gekke jongens in Memphis. Natuurlijk verwar ik deze Mad Lads ook met de gelijknamige groep op het Memphis-label Volt maar dat is onjuist. 'Don't Cry At The Party' is 'quirky' doo-wop  en dat is in 1964 flink uit de mode. Het is een gezellige 'novelty'. De b-kant geloof ik wel. 

* Jackie Moore- Why Don't You Call On Me (US, Shout, 1968)
De opvolger van 'Here I Am' en hier als promo met de instrumentale versie op de b-kant. De gitaren maken het meteen erg Memphis. Het is best een lekker nummer hoewel het styreen niet overal even lief is. 

* The Poets- She Blew A Good Thing (US, Symbol, 1966)
Nog een hele echte Northern Soul-klassieker en ook deze biedt Chris aan in de Engelse uitdossing. Toch heb ik deze kostbare Amerikaanse persing al in het boodschappenmandje. Het plaatje heeft wel wat steenslag gehad maar klinkt nog altijd overtuigend. De b-kant wordt me afgeraden door 'Blues & Soul' en dat geloof ik graag. 'Out To Lunch' kan niet iets opleveren dat mijn aandacht waard is. 

* P.J. Proby- Just Like Him (US, Liberty, 1965)
De b-kant van 'Somewhere'. Hier doet P.J. een nummer van Jackie De Shannon en dat past ook weer in de 'ballad with a beat'-traditie. Opvallend is ook hoeveel 'soul' Proby in het nummer weet te stoppen. De a-kant is uiteraard een drama maar dat ik ook de bedoeling geweest. Deze schijnt in de Amerikaanse persing ook niet al té gangbaar te zijn op de markt. 

* Dutch Robinson- Happy (UK, Epic, 1984)
Een 'oddball'? Tja, in deze 'Singles round-up'-afleveringen wel. Het is de enige plaat van na 1980. 'Happy' is een club-hit geweest in Engeland en het heeft een onvervalste jaren tachtig-sound. Op de flip staat de instrumentale versie. De Engelse persing heeft hier de doorslag gegeven want ik wil nu weer terug naar de jaren zestig en zeventig. 

* Jean Shy- I'll Belong To You (US, Dakar, 1972)
Een promo met de mono-versie op de keerzijde. Jean Shy doet haar plasje over het nummer dat ik het beste ken in de versie van Clyde McPhatter. Het arrangement maakt het meteen tot een ander nummer terwijl de ijzersterke zangmelodie overeind blijft. Ik ben na een paar jaar wel weer toe aan een nieuwe versie en dus is deze van Jean Shy zeer welkom. Het blijft één van de mooiste liedjes in mijn beleving. 

* Edwin Starr- Girls Are Getting Prettier (US, Ric-Tic, 1966)
De tijd van het jaar, Edwin. Het moment dat armen en benen weer bloot mogen zijn. Edwin Starr geniet blijkbaar ook erg van het fraaie weer. 'Girls' is een eersteklas stamper. Bij hem maakt het weer niet zoveel uit, hij zit zo verlegen om een meisje dat hij ze allemaal tegelijk wil hebben. Het is de b-kant van 'It's My Turn Now' maar.. nee... dat is geen memorabele kant van Edwin. 

* Candi Staton- Heart On A String (US, Fame, 1969)
Tot slot een zuurtje van het huis. 'Heart On A String' staat als een huis en oef... wat heeft deze dame een prachtige kenmerkende stem. Ze mag wat mij betreft zelfs een gebruiksaanwijzing van een magnetron voorlezen. Het is de b-kant van 'I'm Just A Prisoner' dat Mark niet lijkt aan te prijzen. Waarom? Misschien omdat het een hit is geweest? Ik noem het een 'double-sider'.