Eindstreep: augustus 2026

Er valt deze maand niet zoveel te doen in de 'Eindstreep'. Ik hoef de lijst er niet eens bij te pakken om te weten dat tien singles heb gekocht. Negen in de kringloopwinkels van Meppel en Ruinerwold en vanmiddag eentje als 'pre-order'. Ook niet iedere van de tien singles is waardig om in een top tien te staan, in geval van Sharif Dean en Fun Boy Three dubbel zijn. Ik volsta mijn plicht vanavond dus alleen met een fotohoesje van de plaat die uiteindelijk de nummer 1 was geworden. Na morgen even kijken hoe de vlag erbij hangt qua financiën want ik hoop eigenlijk nog wel dat ik een paar singles kan kopen deze week. Voor nu dus alleen Patti Labelle met Michael McDonald en 'On My Own' als de ultieme plaat uit deze maand. 
 

*Weerzien in de vakantie

Vandaag heb ik een zeer inactieve dag gehad. Ik denk dat de meeste mensen wel zullen weten waarom? De komende twee of drie dagen kan ik weer volop aan de bak. Morgen lijkt de hele dag droog te zijn. Woensdag klimt de temperatuur zelfs naar 22 graden en staat er een klein procentje aan regenkans ingetekend voor de middag. Assen staat nog op het verlanglijstje en wellicht ga ik ook weer een dag het zuidoosten in. Die omgeving gaat me voorlopig nog even niet vervelen. Na weken en maanden van droogte en erg warm weer verbaast het me allerminst dat de herfst iets vroeger invalt? Hoewel? De temperaturen zijn nog altijd rond de twintig en dat is erg warm voor de herfst. Als ik terug kijk op de laatste paar vakanties dan heb ik steeds een ontzettende mazzel met mijn 'late' vakanties. In het kader van een 'gezellig' bericht ga ik vandaag terug kijken op het weer van mijn vakanties sinds 2013. Dat is het eerste jaar dat ik aan het werk ben in de post en een late vakantie heb. Er staat een sterretje in de titel en dat betekent dat jullie ook twee links krijgen: Do The 45 - The 2026 Collection Vol. II en de nummers 100 tot en met 50 van de Gele Bak Top 100. 

In 2011 is het soepweer in mijn vakantie en bovendien is de fiets nodig aan vervanging toe. Er zit dus geen tweede fietskampeertocht in als 2010. In 2012 'vergeet' ik de vakantie domweg. In 2013 lijkt het een herhaling te worden van 2012 maar dan... Moeder staat erop dat ik even een paar nachten weg ga en schuift ons als kinderen een voorschotje toe. Dat investeer ik onder andere in een paar nachten in De Steeg tussen Dieren en Rheden en aan de voet van de Posbank. Zaterdagmiddag en zaterdagavond hebben we bakken met regen gehad. In 2013 hebben we een échte zomer: In de maanden juli en augustus komt het kwik nauwelijks beneden de twintig graden. De korte broek maakt overuren. De vakantie is in de laatste dagen van augustus en dan kondigt de herfst zich even aan met een bak regen. Zondagmiddag is het echter weer warm en dat blijft het voor de rest van de vakantie. In 2014 maak ik een regenrecord mee in Slenaken. Het begint maandagmiddag en stopt woensdagmorgen. Op dinsdag is het een uurtje droog en dat benut ik door naar Maastricht te fietsen. De uitbater van de camping vertelt me dat hij een kruiwagen heeft laten staan op het erf. Deze stroomt dinsdagmorgen over! In 2015 ga ik voor het eerst naar Sleen en ben van plan op maandag naar huis te gaan. Dit omdat er geen goed weer wordt voorspeld voor de maandagavond. Als ik mijn twijfel uitspreek bij de eigenaar stelt deze me gerust. Er komt praktisch niets. Ik blijf en heb een fraaie fietsdag extra. Het regen en onweer van maandagavond is te verwaarlozen. Het giet wel best als ik dinsdag naar Emmen fiets maar dan zijn we weer onderweg naar huis. 

In 2016 maak ik een zeer zware onweersbui mee in Sleen op de zaterdagavond. Ik maak snel een video hiervan en deze heb ik nog altijd in mijn archief zitten. Ook al hoor je alleen maar de slagregens op het tentdoek. De dag van mijn afscheid blijft het ook niet helemaal droog maar verder is 2016 om door een ringetje te halen. In 2017 begint de vakantie in Sleen een beetje aan de koele kant maar vervolgens is het de maandag té heet om te fietsen. De heenweg van de vakantie in 2018 heb ik gisteren al benoemd. Dan is het niet helemaal droog. Die nacht is het ontzettend koud, een nachttemperatuur van acht of negen als ik me niet vergis. Op maandag heb ik vrij veel regen als ik naar Duitsland ga. In Sleen is het de hele dag droog gebleven. 2019 is een ander extreem jaar. Dan is het de dinsdag één van de warmste dagen van het jaar, als het niet dé warmste dag is. De foto dateert van die dag. Ik heb de heenweg tegenwind en terug de wind in de rug. Helemaal fout! Ik leg het af. In 2020 gaan kampeerplannen in de ijskast als ik hoor dat er een storm wordt verwacht. Die hebben we ook gehad en ik mag de woensdag met wind in de rug vanaf Warnsveld crossen. Verder is het niet onaardig, bij vlagen is het zelfs warm op zondag en maandag. Dinsdagmiddag al wel veel regen gehad als ik uit lieverlee maar Deventer ga opzoeken. 

Dan komt het een paar jaar niet van 'nachtjes weg'. Misschien had ik het in 2021 wel kunnen doen maar ik kom dan net uit een flinke dip. Ik wil niet het risico lopen om ergens te hebben geboekt en opeens geen zin meer te hebben. Ik huur een week de elektrische fiets van Vredenburg en doe dagtochtjes. Het weer is niet altijd even goed maar het kan ermee door. Het is goeddeels droog. De eerste week van de vakantie in 2022 is troosteloos en het is pas tegen het weekend dat ik een 'gewone' fiets ga huren. De ritjes naar Earnewâld, Nijverdal en Emmen gebeuren bij fraai zomers weer. Dat zou het ook de woensdag zijn geweest als ik 'de klapper' wil maken. Dan krijg ik een telefoontje van mijn zus en zit ik de volgende dag aan het bed van onze moeder. In 2023 heb ik extreem veel mazzel. De bouwvak van 2023 zal de boeken in gaan als één van de natste ooit gemeten. In 2023 heb ik zelfs pas in september vakantie en opeens krijgen we een 'Indian summer'. In 2024 krijg ik de woensdagmiddag in Duitsland een flinke bak regen te verwerken. Verder is het hartje zomer ondanks dat het september is. Vorig jaar heb ik een regen- en onweersbui op mijn dak gekregen op de terugweg. Ik heb op dinsdag een 'big box' Marlboro's gekocht waarvoor ik eigenlijk geen plek heb. Jammer maar helaas, de helft van dat doosje is zo de Kliko in gegaan omdat ze zijn doorweekt van de terugweg. 

Qua weer gaat 2026 niet de boeken in als de beste zomervakantie voor mij, maar ik probeer het wel zoveel mogelijk mee te pikken. Met name woensdag is onbetaalbaar gebleken en hopelijk kan ik dat ook over morgen en woensdag zeggen. 

Uffelter vergezichten: Zaterdag 29 augustus

Het échte mooie weer lijkt voorbij. Dat is na de warmte van de afgelopen weken niet moeilijk te begrijpen en tóch heb ik de afgelopen jaren steeds veel mazzel gehad met mijn 'late' vakanties. In 2022 is het aangenaam fietsweer en in 2023 krijgen we begin september eindelijk de zomer waar we maanden op hebben gewacht. 2024 en 2025 is wisselvallig maar nog altijd perfect weer om te leven in de korte broek. Ik heb een week geleden al in de gaten dat als ik een paar ambitieuze fietsplannen wil volbrengen, dat ik deze vooral in de eerste week moet proppen. Gaan we nu op onze krent zitten? Nee hoor, een paar buitjes laten mij niet binnen zitten. Assen en Grolloo staat nog op het 'to-do'-lijstje en dinsdag lijkt veruit de beste dag te worden van de week. In de tweede helft neemt de wind ook flink toe. Zaterdag ziet er in eerste instantie ook niet erg florissant uit maar het is net zoals vrijdag. Dan verwacht ik op bepaalde tijdstippen ook flinke buien, maar dan blijft het droog. Is het ideaal? Nee, allesbehalve. Ik wil naar Emmen en heb te maken met een zuidwester dus eerst wind in de rug. Dat doe ik liever andersom maar het is niet anders. Ik start rond een uur of half twaalf van huis. Helemaal precies weet ik het niet meer want de camera én de telefoon blijven thuis. 

Ik krijg de 'vibes' van 2018. Dan lig ik achterover op de Pioneer, maar het is ook een zaterdagmorgen met hetzelfde weerbeeld. Ik doel op de zaterdag dat ik naar de camping in Sleen fiets om mijn best wel legendarische vakantie van 2018 te vieren. Het is momenteel droog maar er wordt wel neerslag voorspeld. Soms is het gewoon warm. Ik heb mijn bomberjack in eerste instantie onder de snelbinders maar zal hem gedurende de dag drie keer aantrekken, weer uit of de rits open. Nog meer 'vibes'? Ja, ik fiets grotendeels dezelfde route als een jaar geleden naar Emmer-Compascuum. Dan in t-shirt en afzakkende korte broek. Het bindkoord in de middel is niet strak te krijgen. Vandaag, in 2026, heb ik de lange broek aan, overhemdje met lange mouwen (vanwege het borstzakje voor de muziekspeler) en dus het iets té dikke bomberjack, maar de laatste droogt wel snel na een buitje. In Dwingeloo haal ik een paar broodjes omdat ik vrijdag ben vergeten brood te kopen. Via Lhee richting Lheebroek en de snelweg over naar Spier. Dan recht het oosten in naar Wijster. Achter Wijster kom je vlak langs het natuurgebied De Vossenberg en met name de vennetjes van Hamveld springen in het oog. Ik weet niet helemaal zeker of ik de juiste foto heb, maar het is in ieder geval in het genoemde natuurgebied. Dit is een stuk dat me qua kilometers altijd weer tegenvalt. Ik heb het dan over de afstand tussen Wijster en Meppen. In zowel Meppen, Aalden als Zweeloo vergeet ik op een klok te kijken. Ik heb geen flauw idee. Het fietst lekker door maar ik twijfel zelfs al aan hoe laat ik van huis ben gegaan. Na Zweeloo moet ik naar Noord-Sleen zo nu en dan al iets het zuiden in en dan merk ik de wind wel. Het is vooral zuidelijk. Ik ga niet overdrijven maar kilometers tegen de wind in kruien bij deze, toch nog best aangename, temperatuur doet je baden in het zweet. Via Westenesch fiets ik Emmen binnen en ga rechtstreeks naar het plan van de fietstocht: Mijn Kraam. 

Vorig jaar ben ik met de neus in de boter gevallen bij deze winkel. Ik weet dat het muziekkraampje meteen links bij de ingang vaker leuke Engelse persingen heeft en dergelijke. De vangst valt ditmaal zwaar tegen. Een paar leuke jaren zestig-singles met fotohoes, alleen heb ik ze allemaal al. Niet allemaal met fotohoes, maar hiervoor fiets ik niet naar Emmen. Ik kijk even verder en vind 'Happy Brasilia' van James Last mét fotohoes en een single van Paul Simon in een bak. Geen prijssticker en dat is best opmerkelijk. Er is een handelaar met Amerikaanse import uit de jaren zestig en zeventig en daar hou ik zelfs een ontbrekende single van Justin Hayward & John Lodge in mijn handen. Toch ben ik niet 'on the ball'. Een piraat heeft rijen Engelstalige singles en 'Wang Dang Doodle' van Livin' Blues staat vooraan in de fotohoes en voor een vriendelijke prijs. Waar gaat het mis? Welnu, bij de singles van James Last en Paul Simon. De dame achter de kassa kan deze nu niet verkopen. Verder heb ik ook een onbestemd gevoel bij de overige singles en opeens ben ik er klaar mee. Ik zet ze allemaal terug en ga weg. Wel spijt van de Hayward en Lodge-single, maar ach... heel zeldzaam is die nu ook weer niet. 

Ik ga nog even het centrum in want mijn sigaartjes zijn bijna op. Ik meen me te herinneren van 2015 dat er aan het plein een sigarenwinkel zit. Niet gevonden. Er moet vast wel een Primera ergens zitten maar ik ben klaar met Emmen en stap weer op de fiets. Ik fiets naar Sleen want dat hóórt bij deze fietstochten. Daar heb ik nog maar één sigaartje en, ja hoor, geen rookwaren in dit dorp. Emmen en Nieuw-Amsterdam worden genoemd als opties. O ja, de tijden. Ik hoor het nieuws van drie uur op de radio in de winkel in Emmen. Om vier uur hou ik een pauze in Sleen. Daarna fiets ik naar Oosterhesselen en Gees. Enerzijds wil ik weer het pad langs dat ik de afgelopen twee jaar ben gefietst, maar sigaartjes zijn ook lekker. In dat geval moet ik dan richting Hoogeveen. Ik volg vanaf Geesbrug de vaart en ben klokslag zes uur in Hoogeveen. Het heeft dan ook even serieus geregend en dat is voor het eerst sinds Dwingeloo en Lhee. Ik fiets naar het 'bekende' tankstation een heel eind het zuiden in en daar schaf ik de rookwaar aan. Daarna wil ik naar de Albert Heijn waar ik woensdagavond ben geweest. Vanaf Hoogeveen fiets ik weer exact dezelfde route als woensdagavond. In Ruinen zijn de dorpsfeesten aan de gang, volgens mij ook in Havelte. Het is heel vaak andersom. Ik ben dikwijls uit Ruinen gekomen en dat er een hevige bui boven Ansen hangt. Deze volgt me dan tot Rheebruggen en aan de andere kant van het bos is het droog. Nu blijft het tot Rheebruggen droog en blijkt het in Uffelte al uren te miezeren. De jas en broek moeten dus evengoed nog even hangen te drogen bij thuiskomst. Het is dan half negen en ik denk dat ik negen uren onderweg ben geweest. 

Honderd achteruit 2024: Pagliaro + Linda Christine

De Buienradar krijgt de schuld. Nou, ten eerste mijn eigenwijze kop die de wekker uit zet een uur voordat het begint te piepen en er vervolgens niet uit komen. Daarna is het pas de Buienradar. Deze voorspelt heftige buien voor deze middag en dus zie ik het ene fietsplan meteen al in een mist van regen en onweer verdwijnen. Het andere plan had in principe wel gekund maar het gebeurt niet. Wel móet ik even naar Diever voor dampbenodigdheden en ik besluit een heel klein stukje om te fietsen naar Dwingeloo voor de eet- en drinkboodschappen. Buiten de winkel is het gaan regenen. Hoewel ik het liefste door het bos naar Ansen was gefietst, zie ik meteen dat de lucht in het westen helder lijkt. Warempel, hoe westelijker ik kom, des te droger dat het wordt. Het is dan inmiddels al geen weer meer om langer buiten te zijn waardoor de extreme fietsplannen een dagje zijn verschoven. Het is een goede gewoonte om minstens één keer in de week een 'Honderd achteruit' te doen en vandaag kan ik jullie meteen een dubbelaflevering aanbieden rondom de nummers 7 en 10 in de Gele Bak Top 100 van 2024. Over beide artiesten is namelijk niet heel veel te vertellen. Ik start bij de nummer 7 en dat is 'Lovin' You Ain't Easy' van Pagliaro uit 1971. 

Het platenlabel Cherry Red brengt ook nog wel nieuw werk uit, denk aan bijvoorbeeld Kim Wilde, maar is vooral het label voor de box sets en de 'anthologies' van een bepaalde band of artiest. Wij zenden iedere maand de 'Cherry Red Radio Show' uit, een 'syndicated' show van de mensen van Cherry Red zélf waarin ze hun koopwaar actief promoten. Dat heeft in 2023 een compilatie uit met de voorlopers van de 'powerpop' uit de late jaren zeventig. Op dat album staat ook Pagliaro en zo hoor ik het nummer voor het eerst. Op 19 juli 2023 doe ik een bestelling bij iemand op Discogs en deze heeft ook de Franse persing van dit kleinood liggen. Het schopt het een jaar later tot de zevende plek in de Gele Bak Top 100. 

Michel Armand Guy Pagliaro wordt op 9 november 1946 geboren in Montreal in Quebec. De Canadees maakt voornamelijk liedjes in het Frans maar gooit de hoogste ogen met een paar Engelstalige singles. Hij begint met optredens in 1962 en maakt drie jaar later zijn eerste plaat. Hij bedient zich dan uitsluitend van de Franse taal. In 1970 is 'Give Us One More Chance' zijn eerste Engelstalige uitstapje en het wordt een hit in Canada. Dat heeft twee afzonderlijke hitlijsten: Eentje voor Franstalig werk en een andere voor Engels. Michel Pagliaro is de eerste Canadese artiest die op beide hitparades voorkomt. In 1971 verschijnt 'Lovin' You Ain't Easy' en dat is internationaal zijn grootste hit. Het nummer schopt het tot een 31e plek in Engeland en staat bij ons in 1972 een tijdje in de Tipparade. Cherry Red heeft het goed begrepen. Als je kijkt naar bijvoorbeeld The Cars in 1978-79 en je luistert opnieuw naar Pagliaro in 1971. Het is een blauwdruk voor de latere 'powerpop'. Pagliaro is tot op de dag van heden actief en vooral als songschrijver met een aantal grote Canadese hits op zijn naam. Zijn meest recente studio-album is echter van 1988. 

Dan is het december 2023. Het begint op mijn vrije donderdag en zet door tot de vrijdagmorgen. Ik loop van top tot teen te bibberen. Ik moet me ziek melden en vervolgens zal ik een griep hebben die ik me nog lang zal heugen. Het duurt bijna een maand en het gaat op en af met alle symptomen die bij een stevige griep horen. Op een gegeven ogenblik heb ik zoveel geslapen dat ik al koppijn krijg bij de gedachten aan een bed. Het is een woensdagmiddag en ik hang wat rond in de kamer. Ik zie op Facebook dat radiovriend Bert zijn Tipparade van 1970 heeft gedeeld op Pixeldrain. Ach vooruit... daar heb ik wel even zin in! Dan hoor ik ook 'Send Me No More Letters' van Linda Christine. Het origineel staat nog altijd op mijn verlanglijstje, daarover straks meer. Op 7 december reken ik mijn exemplaar af bij Bart's Vinyl op Discogs. 

The Moody Blues stapt in 1969 in een nieuw avontuur. Niet alleen een eigen platenlabel maar ook een keten van platenwinkels. Alles onder de noemer van Threshold. Het brengt extra druk op de band welke dan al druk genoeg is met tournees en het regelmatig afleveren van albums. Het is in de eerste plaats bedoeld voor de groep zélf. Dat ervaart teveel druk van Decca/Deram om met hitmateriaal te komen terwijl dat ze zelf meer willen richten op de albums. Toch krijgen ook een aantal andere bands de kans om platen te maken voor Threshold. Trapeze is daar eentje van. Deze groep staat onder leiding van Glenn Hughes die van 1973 tot en met 1977 deel zal uitmaken van Deep Purple. Trapeze maakt twee elpees voor het label en zal later uitgroeien tot een toonaangevende hardrockband. De eerste single is 'Send Me No More Letters', een barok popdingetje en een schril contrast met het latere gitaargeweld van Trapeze. 

Linda Pellencau is in 1953 geboren op Surabaja in Indonesië maar woont inmiddels met haar familie in Emmen. Haar broer Tonny is vijf jaar ouder en met hem zal ze in de late jaren zeventig nog twee singles maken als Tony & Linda. Er is helaas niet zo heel veel bekend over Linda en hoe ze onder de aandacht is gekomen van de mensen van Purple Eye Records. Feit is wel dat het label in 1970 haar versie van de geflopte debuutsingle van Trapeze op single uitbrengt en dat dit de Tipparade zal bereiken. Het logo met het paarse oog is de echte voorkant van de hoes, op de achterkant staat dan voor het eerst de naam van de zangeres en de titels van de single. Het woont bij ons enige tijd in de Tipparade maar meer zit er niet in voor Linda. Ze maakt een Nederlandstalige single voor Park en een jaar later verschijnt 'Send Me No More Letters' opnieuw op het Groovy-label. Nu mét een foto van het meiske op de voorkant van de hoes en, opvallend, dezelfde typografie van de Purple Eye-single. Met Tonny (als Tony) maakt ze dan nog twee singles op CNR in respectievelijk 1978 en 1979. Van Tonny weten we dat hij in 2020 is overleden. Linda heeft blijkbaar sinds 2015 niets meer gedaan op Facebook, als ik even verder scroll zie ik wel dat een jongere telg uit de Pellencau-clan eveneens is gezegend met gouden stembanden. 'Send Me No More Letters' staat niet alleen op 10 in de Gele Bak Top 100 van 2024, ook in de recente Top 100 van de jaren zeventig staat het nummer genoteerd. Overigens ga ik binnenkort opnieuw zitten voor deze Top 100-lijsten en ga ik een paar méér definitieve lijsten samenstellen die ik in december wil gaan behandelen op de radio. 

Singles round-up: augustus 4

De schrik van mijn leven? Ik weet zeker dat ik ergens in mei een documentje heb aangemaakt met de fiets en wandeltochten tot dusver in 2026. Toch kan ik deze opeens niet vinden. Alsnog eentje maken? Met de kans dat ik fietstochten oversla? Tussen kerst en oud en nieuw maar zien welke fietstochten me zijn bij gebleven? Nee, ik denk dat ik er nog wel even voor ga zitten. Of ik moet het document een hele aparte naam hebben gegeven en dat wil me niet aan. Het is ook alweer twee weken geleden dat ik op woensdag aan het werk ben in Steenwijk. Tijdens het bezorgen tref ik een oud-collega. Hij heeft sinds mensenheugenis post gelopen in Meppel en is sinds een jaar met pensioen. Hij fietst stad en land af voor markten en braderieën en wil vandaag naar de Vestingfeesten in Steenwijk. Ik ben mooi op tijd klaar en voel er wel iets voor om even in Ruinerwold te kijken. Vanaf Steenwijk zal je dan via Meppel moeten en dus kijk ik eerst bij de kringloop aan de Hugo De Grootstraat en vervolgens de kringloop in Ruinerwold. Het is de dag van zonsverduistering en ik zou de negen singles bijna hebben verduisterd. Het is puur junkie-gedrag. Ik hoop nog elders singles te vinden om deze een beetje weg te moffelen tussen deze singles, maar ik denk dat ik nu toch met de billen bloot ga. Vijf in Meppel (M) en vier in Ruinerwold (R).

* Les Compagnons De La Chanson- Maria Souviens-Toi (NL, CBS, 1967) (M)
Ik krijg altijd last van slappe knieën als ik zo'n oude Nederlandse CBS-single zie met een kleurig fotohoesje. Dat is het enige excuus want van mezelf hoef ik anders niet een plaat te kopen van Les Compagnons De La Chanson. Ik heb 'Un Mexicain' omdat ik het wel grappig vind. Het is nog niet eens slecht! Het is een Franse vertaling of hertaling van 'Sweet Maria' en heeft best een aantrekkelijk Hammond-orgel en een solide groove. Op de andere kant staat een versie van George Gershwin's 'Swanee' en dat is meer de traditionele sound van de groep. 'Maria' mag er toch nog zijn!

* Sharif Dean- Do You Love Me (NL, CBS, 1973) (M)
* Fun Boy Three & Bnanarama: T'Aint What You Do.... (Duitsland, Chrysalis, 1982) (R)
Sharif Dean staat te boek als de nummer 106 in mijn verzameling. Ik koop in 1990 mijn eerste exemplaar in nieuwstaat. Door dj-en en vooral door drankgebruik heb ik een ongelukje met deze plaat en is deze niet meer te draaien. Deze single uit Meppel klinkt weer als vanouds en het is heerlijk hem weer eens te horen. Overigens is dit de Belgische uitgave (SABAM) maar geperst in Nederland en met een rond middengat. Op zichzelf weer een extraatje ten opzichte van de Nederlandse uitgave met 'hartje'. Ik heb Fun Boy Three jaren geleden al eens in Ruinerwold gekocht maar dat exemplaar is flink mishandeld. Deze klinkt dan een stuk beter. Het zijn de enige 'upgrades' van deze dag. 

* Patti LaBelle & Michael McDonald- On My Own (Duitsland, MCA, 1986) (M)
Soms kun je gewoon zin hebben in een plaat. Dat is het geval als ik 'On My Own' zie liggen. Deze moet even goed worden gereinigd want het tikt meteen in het intro over. Ik schrik ervan... Veertig jaar geleden? Nee, dat moet een rekenfout zijn. Toch is het waar! De zomer van 1986. Met ouders en broeder naar Slenaken. Ook de zomer van 'Alles Geprobeerd' van Het Goede Doel waarbij broeder iedere keer het raampje naar beneden draait als de Henk zingt dat hij 'behoefte aan wat frisse lucht' heeft. Buiten de gekke start klinkt de plaat verder voortreffelijk, dus straks even in de weer met de alcohol. 

* Sundar Popo- Hum Najaiba (Trinidad, Windsor, 198?) (R)
Een rare plaat uit Ruinerwold die opeens 3,50 euro moet kosten. Even gokken? Ik heb hem vanaf Youtube gehoord op dezelfde dag en... tja...? Het is een Indiase volksmuziek met duidelijk een synthesizer. Over de releasedatum is weinig bekend maar dit accessoire maakt het definitief jaren tachtig. Het is lekker upbeat en zou met een iets andere begeleiding zomaar reggae kunnen worden. De b-kant heet 'Tears In My Eyes' en warempel... dit heeft de beroemde Barbados-synthesizer in de opname. Het is een schuifelballade maar op zichzelf past het wel iets in de Carib. Ik ga hem in de Blauwe Bak stoppen en zie in december wel weer. Is het 3,50 waard? Geen idee, maar het is wel curieus op zijn minst!

* Patrick Simmons- So Wrong (NL, Elektra, 1983) (M)
Patrick staart me al een aantal bezoeken aan, maar ik kan steeds de verleiding weerstaan. Ik zie dat hij samen met Chris Thompson schrijft. Is dat de man uit Manfred Mann's Earth Band? Ja, het is dezelfde. Simmons is zelf lid van The Doobie Brothers. 'So Wrong' is confectie-disco en het doet geen lichaamsdeel bij me opzwellen. 

* Billie Jo Spears- What I've Got In Mind (NL, United Artists, 1976) (R)
De hoesjesmaker maakt het helemaal bont want die noemt haar 'Billie Joe'. Het is de logische opvolger van 'Blanket On The Ground' buiten het feit dat ze nu gekke dingen wil doen met haar eigen man. Gewoon een heel leuk plaatje in een zeer fijne staat en slechts een euro. Hier hoef ik me niet voor te schamen? 

* Toos En Cor- 'K Mis Me Slippie (NL, Big Life, 1987) (M)
Waar en wanneer? Ik weet het nog precies! Het is in maart 2003. Ik loop op krukken door een ongelukkige val van een paar weken eerder. Buurman en Buze-vriend Robert rijdt dan geregeld zonder rijbewijs in zijn Golfje en nodigt me uit om een rondje kringloopwinkels te doen. Zo ook de kringloop in Rouveen (inmiddels in Staphorst). Daar vind ik onder andere 'Train Is Coming' van Ken Boothe. De radio staat op een piratenzender en daar hoor ik voor het eerst 'K Mis Me Slippie'. Als ik de plaat zie liggen in Meppel moet ik gniffelen. Natuurlijk koop ik deze! Wat is het? Een héle slechte cover van 'Mississippi'  waarbij Toos opeens haar ondergoed kwijt is. Puur voor de novelty want echt grappig is het ook weer niet. 

* The Wee Papa Girl Rappers- Soulmate (NL, Jive, 1988) (R)
Ik moest deze wel kennen maar kan niets zingen of rappen bij de titel alleen. Nee, deze heeft nimmer een plaatsje gekregen in mijn geheugen maar desondanks best grappig voor een zondagavond. 

Ik heb zekere ambities voor morgen en dat zou ook 'verse' singles moeten opleveren. Hopelijk meer kwaliteit dan deze greep van twee weken geleden!

Gele Bak Top 100 van 2026: Top 4

Er zijn ergens heel diep wel bepaalde ambities aanwezig voor vandaag, maar heel soms wint ook mijn verstand. Na een energieke dag als gisteren kan ik beter even rustig aan doen. Gek als het klinkt maar ik kijk er ook niet naar uit om bij 27 graden te moeten fietsen. Nee, laat het maar een paar graden koeler worden. Een buitje regen houdt me ook niet binnenshuis in de vakantie. Ik heb nog een vergeten 'Singles round-up' voor jullie in petto, eentje die ik het liefste zou vergeten maar vooruit maar... Nu eerst de ontknoping van de Gele Bak Top 100. Normaal gesproken spendeer ik een volledig bericht aan de nummer 1 in de lijst, maar ik wijk er dit jaar van af. De reden is dat de band met twee singles in deze Top 100 staat. Vorig jaar staat het ook genoteerd dus ter zijner tijd (het kan nog een jaar of meer duren...) doe ik een bericht over The Pretty Things met de volledige historie. Vanavond ga ik even specifiek in op de single en de rol die het heeft gespeeld in mijn leven. We hoeven vandaag niet te fietsen want alle singles zijn sinds 14 februari van dit jaar aangeschaft. Hierbij de ontknoping van de Gele Bak Top 100. Komende zondag de nummers 100 tot en met 50 en de top 49 in de week erna. Ik zou een top 50 kunnen doen maar dan moet ik om negen uur beginnen met de 'stoute' plaat van Prince Buster. Dat lijkt me geen goed idee...

4. Lay Lady Lay - Bob Dylan (NL, CBS 4434, 1969)

3. Serenade - Steve Miller Band (Jamaica, Mercury 6303 925, 1976)

2. I Don't Believe In Miracles - Colin Blunstone (NL, Epic EPC 8434, 1972)

1. Defecting Grey - The Pretty Things (Denemarken, Columbia DB 8300, 1967)

Ik ben omstreeks 2007 een vast luisteraar geworden van Radio 2. Dan verneem ik van een nieuwe radioshow op de zaterdagavond. In 'Deja Vu' van de KRO zal de aandacht worden gevestigd op de albums. Niet heel specifiek de singles of de klassieke albumtracks maar de albums en nummers die je niet iedere dag hoort. Jeanne Kooymans doet de presentatie en ik mag graag naar haar luisteren. 'Deja Vu' begint ook met een 'Eregalerij'. Iedere zaterdag staan drie albums centraal waarvan eentje is voortgekomen uit de show van de vorige week. Middels de sms mag je stemmen op de favoriete elpee en na een x aantal weken komt het album in de 'Eregalerij'. Daar wordt door iemand anders 'S.F. Sorrow' van The Pretty Things in gezet. Zelf draag ik 'The North Star Grassman And The Ravens' van Sandy Denny aan. Jeanne zegt na een paar weken: 'O, wat ben ik van dit album gaan houden'. Ik moet bekennen dat het systeem om te stemmen zo lek is als een mandje want ik heb het album zelf ook een beetje naar de 'Eregalerij' geholpen. Zeker in een week als het album het moet opnemen tegen een échte klassieker. Als beloning voor het aandragen van een album mag je een 'oud' album uitzoeken dat in de Eregalerij staat. Mijn keuze valt op 'S.F. Sorrow' van The Pretty Things. 

Toch staat 'Defecting Grey' oorspronkelijk niet op een elpee. Het is de tijd van 'Sergeant Pepper' van The Beatles en het debuut van Pink Floyd. Opeens is het voor een platenmaatschappij als EMI acceptabel om geen singles van een album te trekken, maar wel 'losse' nummers uit te brengen als single. De cd-versie die ik ontvang is een dubbelaar. Het oorspronkelijke album heeft beide kanten van de twee singles al bonustrack. Op de tweede cd staat een integraal gespeelde 'S.F. Sorrow' zoals de band dat in 1997 op de band heeft gezet. Het album krijgt de eerste indrukwekkende draaibeurten tijdens de vakantie in 2009. 'Defecting Grey' is een psychedelisch feestje en meteen een favoriet. In die tijd betaal ik nooit meer dan een tientje voor een single en kan ik alleen maar dromen van het schijfje. 

Vervolgens is het begin 2025. Ik heb weer zin om 'S.F. Sorrow' eens in zijn geheel te horen en zet het op mijn mp3-speler. Er is één dag die me heel specifiek is bij gebleven. Het is woensdag 16 april. Ik heb die ochtend een gesprek bij de bedrijfsarts en zet The Pretty Things aan als muzikaal behang. Ook hoor ik 'Defecting Grey' opnieuw en ga 's avonds zoeken op Discogs. Het is in recente jaren opnieuw uitgegeven, maar ach... een origineel lijkt me leuker. Begin dit jaar draai ik weer eens het album en dan wordt het zaadje geplant. Ik kijk opnieuw op Discogs en zie dan een Deense persing staan. Als ik de beschrijving moet geloven, is het fotohoesje bij voorbaat al opgegeven, maar ik kan ermee leven. Hoe het werkelijk is? Tja de eerste eigenaar (m/v) heeft vermoedelijk het hoesje geplakt met sellotape. Het plakband is niet meer aanwezig maar de bruine strepen wel. Verder is het hoesje 'vuil' geworden, maar... het zit nog aan één stuk. Ik moet wel benadrukken dat ik de single zélf in een apart hoesje achter het fotohoesje heb geplaatst, want dit Deense papier wil gemakkelijk vergaan. De prijs is het bewijs want de handelaar geeft het terecht een lage waardering qua hoes waardoor de plaat bijkans goedkoop is. Met de billen bloot? Voor vijfendertig euro vindt je deze single niet in een betere staat als deze. Een half versleten Engelse persing ligt zelfs nóg hoger. 

Toch nog even fietsen aan het eind? Welnu, Colin Blunstone is mijn persoonlijke traktatie op 14 februari. Ik 'verwacht' de single al tijden bij de kringloopwinkel in Tuk en deze middag is die aanwezig. In een prachtige staat voor vijf euro. Op 27 februari haal ik The Pretty Things van Discogs. Op 11 april tref ik Bob Dylan bij Groenendijk in Steenwijk en Ruinerwold levert me Steve Miller op 7 juni 2026. Over Ruinerwold gesproken, daar gaat de volgende 'Singles round-up' ook primair over. Nu ik de broek op de enkels heb, kan ik hier ook wel even met de billen bloot. Het wordt echter geen hoogtepunt!

Uffelter vergezichten: Woensdag 26 augustus

Als ik meteen met een eindconclusie mag beginnen: De 'heenweg' verloopt wat stroef maar vervolgens krijg ik de smaak te pakken en krijg ik last van adrenaline. Pas drie uren nadat ik thuis ben gearriveerd, raak ik dat kwijt en kan ik gaan slapen. Ik heb in de afgelopen maanden vaak het idee gehad om dit jaar de vakantie te vieren in Twente. Met name het uitstapje in oktober is me erg goed bevallen. Het landelijke, het agrarische en de afwisseling van bos, heide en heuvels. Hier kan ik gerust een paar dagen ravotten. O ja... en Duitsland! Wat is het plan? Er is niet echt een plan. Ik ben wel vaker op een dag naar Nijverdal en terug gefietst. Dan hebben we ook nog de héle lange tocht in 2023 dat me in Almelo brengt. Zo extreem gaat het vandaag toch zeker niet worden? Zal ik het dan toch prijs geven? Het is extreem geworden!

Een Engelse radiovriend verzucht in de chatroom over de wegwerkzaamheden in zijn land. Ik haak daar meteen op in. Ik zou een aluminium hoedje kunnen opzetten en kunnen zeggen dat 'ze' met 'iets groots' in de weer zijn. Ik denk dat het met de infrastructuur van 5G heeft te maken en dat ze 'ons' hiermee 'in de gaten gaan houden'. Nee, het zal vast de speling van het lot zijn maar hier in de omgeving ligt om de vijf kilometer een straat open. Dat maakt het tot Ommen extra spannend. Weerwille is afgesloten voor alle verkeer en ik heb het aan de stok met de verkeersregelaar. Het bord voor fietsers staat zó dat je via de autoweg moet. Geen eerdere waarschuwingen dat je via Broekhuizen moet fietsen. 'Het bord staat goed, ik heb gisteren nog gekeken'. Dan maar terug en over Broekhuizen naar Koekange. Ik heb wel brood in huis maar geen beleg en dus stop ik in Koekange voor bekers ijskoffie, broodjes en beleg. Dat is voor straks. Binnendoor via Balkbrug naar Ommen. Nét op tijd want ook deze weg gaat er volgende week uit.

Waarom Ommen? Een paar weken geleden meen ik dat het nog wél kan. Via een advertentie op de site van Buienradar zie ik een arrangement van drie nachten in een vrij eenvoudig hotel in Ommen. Ik had bijna geboekt maar ben blij dat ik dit niet heb gedaan. Het zou dan ook voor de komende week zijn geweest en dat ziet er niet heel vrolijk uit qua weersverwachtingen. Even na Ommen is de Top 40 van de jaren negentig voorbij en berg ik de koptelefoon op. Bij Eerde duik ik de bossen in en fiets naar Den Ham. Hier ben ik in 2023 langs gekomen en meen dat ik hongerig genoeg ben voor een groot bord eten. Na een paar frietjes moet ik er vanaf zien. Ik volg de knooppunten hoewel dat funest kan zijn in deze regio. De plattegrondjes beslaan opeens slechts tien kilometer en alles buiten dat gebied zie je niet. Ik schuif door naar Vroomshoop. Op een bepaald moment zit ik op de Saksenroute en, nee, liever niet! De andere optie is om het Zwolsche Kanaal te volgen en dan volgt Vriezenveen. Hoge Hexel lijkt bij Ommen nog een héél eind weg, maar ja... de kleinere kaartjes. Ik realiseer me niet dat als ik in Vriezenveen ben al voorbij Hoge Hexel ben. In Vriezenveen ga ik even lekker zitten met een ijskoud pak zuivel en de laatste broodjes. Ofwel... ik heb nog wel broodjes en beleg over maar de laatste durf ik niet meer aan. Als ik Vriezenveen uit fiets, zie ik een handwijzer. Oh nee toch.... Ik zit weer vlak boven Almelo. 

De stad zélf mijd ik als de pest. Mariaparochie is daarentegen wel feestelijk en ik zou vanuit daar naar Harbrinkhoek kunnen. Het betekent wel dat ik een lang kaal stuk met de kop in de wind heb. Niet dat het een halve storm waait, maar je merkt het wel. Bij Harbrinkhoek vind ik dat we wel ver genoeg zijn gegaan en fiets langs een provinciale weg naar Geesteren. Daar zie ik op de klok dat het vier uur is. 'Tied zat', zoals ze daar ongetwijfeld ook zullen zeggen. Ik fiets toeristisch én agrarisch naar Langeveen. Daar begint het te jeuken. Ik heb hier in oktober ook gefietst en zit een paar kilometer van de Duitse grens af. Even in het buitenland kijken? Ja, vijf kilometer lang terwijl je over de grens kan pissen. Itterbeck verschijnt ook even op de handwijzers maar nee... ik heb nu even geen zin om vapes te kopen. Ik moet weer naar huis. Bij Balderhaar ga ik weer de grens over. Vervolgens over Bruchterveld en dan is het een echte herhaling van oktober. Naar Hardenberg. In oktober gaat het hier pas echt serieus regenen zodat ik alsnog kletsnat ben. Nu ben ik nat van het zweet en dat is een stuk aangenamer! Ik heb even het plan om te dineren in Hardenberg, maar... als de shoarma verkeerd valt en je zit tussen Slagharen en Hoogeveen? Bovendien is het me té vroeg. Ik verlaat Hardenberg rond een uurtje of zes en tracht nu in tegengestelde richting te fietsen wat ik laatst op de zondagmiddag heb gedaan. Over Collendoorn naar Lutten en oversteken naar Slagharen. Daar doe ik het me hoegenaamd niet aan tijd om de Jumbo te bezoeken en spurt verder naar Hoogeveen. De keuze is daar niet echt reuze en ik eindig weer aan tafel bij Adam. Hier heb ik in maart ook heerlijk gegeten en ook nu smaakt de kapsalon weer als vanouds. Hij stopt extra pepertjes in de kebab.

Het is half negen als ik de maaltijd heb verorberd en ben in principe al onderweg naar huis als me opeens iets te binnen schiet. Met het oog op de pepertjes heb ik bij thuiskomst vast belang bij frisdrank. Ook het broodbeleg moet er nog komen en een koekje bij de koffie zou ook fijn zijn. In Hoogeveen moet er vast nog wel iets open zijn? Dat valt tegen. De dames van het casino hebben het over een Albert Heijn buiten het centrum. Ik denk meteen aan het winkelcentrum dat me leidt naar de weg naar Echten. Dat zou me goed uit komen! Helaas, bij een tankstation koop ik een pak hele dure koeken en fiets vervolgens onder Wolfsbos langs. Zuidelijker dan dat kom je niet. Dan zie ik een afslag maar dat is niet voor fietsers. Even later tref ik alsnog de Albert Heijn en zo kan een anderhalve literfles Fernandes me thuis helpen bij de verwerking van de pepers. Ik fiets dan ook maar via het Bethesda-ziekenhuis en binnendoor over Fluitenberg. Ik ben niet heel erg slaperig maar wil desondanks wakker blijven. Ik zet The Gathering aan op tien en dat begeleidt me tot Rheebruggen. Ik ben even na tien uur thuis in Uffelte en ben om half negen van huis gegaan. 

Het fototoestel is thuis gebleven en dus maar een Google-foto van de 'grensovergang' bij Balderhaar. 

Week Spot: The Glories

Nadat ik eerst maar lastig in slaap kan komen, heb ik om zes uur een natuurlijke wekker. Het is de opkomende zon. Ik heb het gordijntje op de slaapkamer namelijk niet dicht gedaan. Ik zou een herhaling van maandag kunnen doen, maar nee... Als ik heel even wacht, kan ik thuis de korte broek al aantrekken. Dat scheelt weer een striptease onderweg. Ik ga vandaag in ieder geval naar Ommen en hoop een klein stukje Twente mee te pakken. De plannen zijn niet zo vastomlijnd als afgelopen maandag. Eerst thuis maar even flink aan de koffie en dan hoef ik de thermoskan niet mee. Ik heb gisteren al besloten over een Week Spot en dus ga ik die eerst aan jullie voorstellen. Er is niet zo heel veel over te vertellen en dus past dit mooi bij het ontbijtje. Komende zaterdag ga ik ergens achter in de 'C' eindigen en dus ook het Amerikaanse Columibia maar nét niet het Date-label. Toch weer een geluk dat 'I Stand Accused' van The Glories in Engeland is uitgebracht op CBS. De debuutsingle van The Glories uit 1967 is deze week de Week Spot. 

Eigenlijk bestaat dit bericht uit twee biografieën. The Glories gaat na een minimale wijziging verder als een band welke meer succes zal hebben. Althans in Amerika. De oorspronkelijke Glories bestaat uit Frankie Gearing, Mildred Vaney en Delores Brown. Het is de tijd dat iedere platenmaatschappij op zoek is naar haar eigen Diana Ross & The Supremes en het Date-label meent raak te hebben geschoten met The Glories. 'I Stand Accused' is de eerste van acht singles voor Date. Hoewel soul-liefhebbers jaren later zullen weg lopen met de leadzang van Gearing, valt het succes op dat moment iets tegen. De groep speelt zichzelf wel in de kijker bij Willie Mitchell, de baas van Hi Records in Memphis. Delores Brown wordt ingewisseld voor Sandra Delores Reeves, beter bekend als Lois Reeves. Ze is het jongere zusje van Martha Reeves en vervangt in 1967 Betty Kelly in The Vandellas. Willie Mitchell laat haar eveneens mee zingen op nummers van Al Green, maar bovenal tovert hij The Glories om in Quiet Elegance. Dat heeft een aantal hits in Amerika en de groep begeleidt ook Engelbert Humperdinck tijdens tournees. In 1977 is het sprookje voorbij voor zowel The Glories als Quiet Elegance. 

Er is één single van The Glories welke zeer populair is in de Northern Soul: 'I Worship You Baby' uit 1968. Op de 'Northern Soul Jukebox' staat het nummer als 'I Workship You Baby'. Niet zo grappig als 'Black Powder' van James Coit maar ik noem het nummer nog altijd 'Workship'. Het origineel is duur maar ik zie dat het in 2016 opnieuw is uitgegeven door Outta Sight. Dat label volg ik al jaren niet meer op de voet. Meteen een bestelling plaatsen? Nee, 'I Worship You Baby' is typisch zo'n Northern Soul-plaatje dat lekker weg stampt maar verder eigenlijk niet interessant is. Met de rest van het werk van The Glories ben ik echter nog niet klaar. Ik heb in dit jaar overigens ook nog een Amerikaanse 'original' gekocht van The Glories op het Date-label, maar 'I Stand Accused' blijkt een logische keuze als ik een Week Spot nodig heb op het CBS-label. 

Morgen waarschijnlijk het 'Uffelter vergezicht' over vandaag en dan ga ik ook de top 4 van de Gele Bak Top 100 aan jullie voorstellen. 

Uffelter vergezichten: Maandag 24 augustus

'Het kan nooit eens normaal bij de Louwsma's'. Het is een gevleugelde uitspraak van de beste vriend van mijn broer. Samen bezochten ze veel wedstrijden van SC Heerenveen en hij kan er over mee praten. Ik weet niet meer over welke club het ging, maar er is een 'grote' club dat nog altijd ophaalacties van oud papier heeft. Ze staan op het punt om te vertrekken om Heerenveen uit te zien bij deze club als broeder opeens naar binnen stormt en terug komt met een paar dozen met oude kranten. Die heeft hij persoonlijk overhandigd aan de voorzitter van de club. Hij is ook al eens in compleet Sinterklaas-tenue bij een uitwedstrijd geweest. De vriend gebruikt deze woorden ook in 2023 als ik op Facebook schrijf dat ik die dag door Gaasterland naar Jutrijp ben gefietst en 's avonds weer terug. Ik heb gisteren geregeld aan zijn woorden moeten denken want het is een extreem plan. Ik durf er niet over te schrijven omdat ik niet weet of ik het ga volbrengen. Welnu, met vlag en wimpel. Ik heb in 2022 al even dit plan maar wil het dan met een gehuurde elektrische fiets doen. Dat wordt dan een 'gewone' fiets en de dag dat ik besluit Earnewâld te bezoeken. Afgelopen weekend borrelt het opeens op: Ik zou toch nog eens op de fiets naar Dokkum? 

In de eerste schetsen hou ik nog rekening met vermoeidheid in Leeuwarden. Ik zou met fiets aan boord van de trein van Leeuwarden naar Steenwijk kunnen gaan. Echter, mijn financiële situatie op dit moment hikt op tegen deze kostbare onderneming en ach... ik fiets ook wel eens naar Nijverdal en terug. Ik heb de Fietsersbond geraadpleegd. De heenweg mag rechttoe rechtaan zijn. De kortste route wil me dwars door Drachten hebben en daar heb ik geen zin in. 'Makkelijk doorfietsen' is dan de betere optie. Ik stap even na zeven uur op de pedalen. Het zomerjasje komt nu wel van pas. Er hangt een klein dekentje mist boven de weilanden, maar de zon laat zich ook al merken. Hoe mooi woon ik? Zo mooi dat zelfs 'makkelijk doorfietsen' erg toeristisch aanvoelt. Via Wittelte en Oldendiever naar Diever en vervolgens het Drents-Friese Wold in. Ofwel... ik blijf vooral op het fietspad op de doorgaande weg naar Wateren en pak pas in het laatst iets van het Drents-Friese Wold mee. Ik heb een paar maanden geleden een thermoskan gekocht en zo kan ik na een uurtje genieten van twee mokken koffie. Hij heeft toch iets gelekt in de tas, maar ik kan ermee leven. Na de koffiestop zet ik de muziek aan. Het wordt de show met de nummers 100 tot en met 51 van de jaren zestig. Over Langedijke naar Oosterwolde. Daar gok ik op een fietspaadje en kom uit waar ik wil uitkomen. Verder het noordwesten in naar Donkerbroek en ik schuif meteen door naar Wijnjewoude. Ik heb wat korte notities gemaakt en hoe ik de A7 over wil, is niet echt duidelijk. In Wijnjewoude koop ik iets te knagen want de boterham thuis is inmiddels drie uren geleden. Ik ga naar Ureterp en Frieschepalen en ga daar de snelweg over. Flink doorfietsen naar Surhuisterveen. Hier dreigt de lucht met vochtigheid maar het blijft droog. 

Na Surhuisterveen verder over Surhuizum naar Buitenpost. Het is dan twaalf uur 's middags en in de radioshow draai ik de nummer 51. Ik stop de koptelefoon in de tas en ga zonder muziek verder. Vanaf Kollum is er wat onduidelijkheid over fietspaden die zouden zijn afgesloten, maar volgens mijn gevoel kan ik niet directer fietsen en tegelijk toeristisch. Als je in de weilanden rondom Dokkum bent, wil je immers langs de Ee fietsen. Tussen half één en één uur ben ik in Dokkum. 

Ik ben in 2003 voor het laatst in Dokkum geweest. Ik heb in 2023 nog geschreven over de avonturen van destijds. Dit bericht. Ik meen dat het 2022 moet zijn geweest met aanloop op de fietstocht naar Earnewâld, maar in 2023 is idt precies twintig jaar geleden. Ik heb mezelf lekker gemaakt met een paar dingen. Het Keerpunt zou nog wel moeten bestaan? Daar ga ik lekker lunchen. Nee, ik kan zelfs niet meer het pand herkennen waar het heeft gezeten. Dan de visboer die me na 'de overval' uit de brand heeft geholpen? Nee, die zit er ook niet. Nog even vluchtig gekeken naar het café waar ik vrijdagavonden heb zitten buizen en ook hiervan is geen spoor meer. De Waag is natuurlijk wel open maar dat vind ik een beetje té luxe. Er tegenover zit een 'hip' tentje met moeilijke koffie en thee en broodjes. Nou, dat laatste zijn dan tosti's. Ik geniet een tosti en twee van de meest eenvoudige koffies die er zijn. Ik maak nog een rondje door de stad terwijl ik geniet van een sigaartje. Nee, ik heb het wel weer gezien! Ik heb het idee om 'voor de grap' een foto te maken terwijl ik op het bankje uit het bericht van 2023 lig. 'Homeless and drunk'. Het kost me nog enige moeite om het te vinden en dan zit een Elfstedentocht-fietser daar te genieten van het uitzicht. Hij kijkt al problematisch als ik aan de andere kant van de bank kom zitten en hij weet maar geen afscheid te nemen van de plek. Ik wel! Ik ben er klaar mee en stap weer op de fiets. Over de bolwerken naar Birdaard. Op het bolwerk schiet ik nog de bovenstaande foto. 

Terug wil ik over Leeuwarden en Heerenveen met misschien nog een bochtje extra als ik daar behoefte aan heb. Naar Birdaard zit je aan de Elfstedenroute en ook de vroegere Rietlandenroute die ik in 2009 heb gefietst. Het is bij vlagen erg heet. In Birdaard besluit ik nog even over Bartlehiem te gaan in de hoop dat ik een foto kan maken van het bruggetje. Volgens mij heb ik het verkeerde bruggetje op de foto gezet en moet je ook aan de overkant van het water zijn om deze goed op de foto te krijgen. Ik heb even het idee om richting Gytsjerk te gaan en wellicht aan de oostkant langs Leeuwarden te schuiven. Op een driesprong zie ik er van af. Ik heb erge dorst en kan dus net zo goed over Leeuwarden fietsen. Na Lekkum een enorme witte schimmel en op een gegeven moment zit ik in de buurt van de Emmakade. Kijk! Dit weet ik dan wel weer. Bij een cafetaria een broodje braadworst en een ijskoud flesje Fanta gehad. Ik schuif richting Goutum. Ik heb even het idee om over Goutum en dan richting Grou en Âldeboarn te gaan. Toch zit ik opeens op de weg naar Wytgaard en Reduzum en dat is me ook wel best. Heerenveen wordt inmiddels aangegeven op de handwijzers en dat ik is een flink stuk fietsen. Ik zet de muziek weer aan op de koptelefoon en verwonder me hoeveel er is veranderd. Sommige dingen ook weer niet zoals 'De Blauwe Tent' bij Reduzum, een beroemd chauffeursrestaurant. Rechtdoor naar Jirnsum en inmiddels heb ik weer dorst, maar in dit dorp kunnen ze me niet helpen. In Akkrum zit wel een winkel en daar haarl ik verschillende flesjes ijskoude zuivel en een paar slaatjes. Ik had even in Akkrum moeten kijken voor een bankje want onderweg naar Heerenveen duurt dat zeker een paar kilometer. Ik zit opeens aan de andere kant van de snelweg en kom niet meer vlak langs de molen van Vegelinsoord, dat is óók nieuw voor mij. Even later dan toch een bankje op een zonovergoten plek en daar geniet ik van de ijskoude lekkernijen. Verder door naar Haskerdijken en Nieuwebrug en zo kom ik Heerenveen binnen fietsen. 

Na het centrum is er een kleine vergissing en ik meen dat ik op de doorgaande weg naar Oudeschoot moet zitten. In werkelijkheid fiets ik achter Thialf langs. Er is geen man overboord. Na Oudeschoot gaat het eigenlijk vrij snel. Je bent zo ter hoogte van Ter Idzard en vlak daarna begint Wolvega ook al in het vizier te komen. Bij Oldeholtwolde eet ik mijn laatste slaatje. In Wolvega doe ik het niet meer aan tijd om een winkel te zoeken. Ik knal gewoon via De Blesse en Willemsoord naar Witte Paarden. Omdat de Tukseweg in Steenwijk eruit ligt, kies ik om vanuit Witte Paarden richting Baars te gaan en langs de uitkijktoren naar Tuk. Daar heb ik even last van een spasme welke toont dat ik het wel heb gehad. Via het Woldmeenthepad hoop ik nog op tijd te zijn voor het tankstation voor een vers doosje sigaren. Helaas, die is al dicht. Bij de Albert Heijn haal ik brood en het is dan half negen. Ik heb zelfs nog wel moed om even over De Kamp te fietsen en ga daarna rechtstreeks via Havelterberg, Darp en langs Havelte naar huis. Vanaf Steenwijk heb ik de verlichting aan, maar het is bij Havelte pas écht nodig. Ik ben even voor tien uur weer terug in Uffelte. 

Conclusie: Een zeer fraaie fietsdag maar ook de reden dat ik het vandaag even rustig aan doe. Morgen maar weer kilometers knallen! Met Dokkum ben ik nu wel helemaal klaar, dat hoofdstuk kan ik voorgoed afsluiten en ik voel geen enkele behoefte meer om deze uithoek ooit te bezoeken. 

*Radiolinks + Uffelter vergezichten: Zaterdag 22 augustus

Er zijn weken dat ik een heel eind achterop schema lig en er zijn vakantie weken dat ik ruimte tekort kom. De vakantie is gisteren officieel begonnen. Zoals ik al eerder heb aangegeven, ga ik waarschijnlijk geen nachten weg. Ik kan weer terug vallen op de 'Uffelter vergezichten' zoals ik die jaren heb gedaan in de vakantie. Er zal veel worden gefietst, zeker in deze eerste week. Ik begin alvast morgen met een héél ambitieus plan dat al een paar jaar oud is. Omdat ik jullie op Soul-xotica graag op sleeptouw wil nemen en ook nog de andere rubrieken op Soul-xotica heb, moet ik even dingen gaan combineren. Op zichzelf is het Uffelter Vergezicht van gisteren niet héél bijzonder en dus kan dat wel bij de radiolinks. Laten we daarmee beginnen. Vanavond doe ik de top veertig van de jaren tachtig. In 'Do The 45' ben ik van ABC naar Bongo Joe gesprongen en vervolg volgende week met Blues B Us. Do The 45 is hier te beluisteren, The Vinyl Summer Spirit Of The Eighties krijgt hier ook later de link. Deze week dus eens geen speellijsten maar wel een verhaaltje over de fietstocht van zaterdagmiddag. Vandaag rust ik uit voor het grote avontuur van morgen!

Qua slaap gaat het momenteel erg goed. Ik slaap heel erg diep en word uitgerust wakker. Dat is wel eens anders geweest. Vaak ook nog vóór de wekker. Ik aanvaard de dag om elf uur op zaterdagochtend. Ik heb een boodschapje want mijn dampvloeistof is helemaal op. Ik kan twee dingen doen: Naar Diever fietsen en verder het noorden in. Of naar Steenwijk en vervolgens de Weerribben of richting Noordoostpolder. Ik moet oppassen dat ik niet herinneringen opnieuw wil beleven. De eerste zaterdag van de vakantie in 2023 fiets ik bijvoorbeeld naar Emmeloord en terug over Schokland, Ens en Kraggenburg. Dat is voor herhaling vatbaar maar niet op de eerste zaterdag van de vakantie. Wellicht later nog eens? Er is ook een plan voor Assen maar hoe noordelijker hoe meer buienkans. Dan ga ik toch maar naar Steenwijk maar niet de gebruikelijke route. Ik ga over het Voermanpad naar Wapserveen. Dan via Westeinde de landerijen door en een stukje door Eeserwold. Ik begin hier al steeds meer wegwijs te worden, wellicht wordt dit een bezorgwijk in de toekomst. Zo fiets ik naar hartje Steenwijk voor de dampbenodigdheden. De polder laat ik schieten. Ik moet denken aan de vrijdagmiddag van een paar weken geleden. Dan sta ik in Wolvega voor de dichte deur. Dat zou ik best vandaag kunnen proberen? Dan moet ik ook meteen denken aan het fraaie weggetje dat ik ben gefietst van Willemsoord naar De Blesse. In Steenwijkerwold haal ik iets te drinken voor onderweg en besluit Gelderingen af te fietsen naar Basse. Vanuit daar kan ik via een alternatieve weg naar de Paaslooregel om zo weer uit te komen bij de Friese Veldweg. Op de grens van Friesland staan een paar weken geleden erg fraaie oranje bloemen in bloei en dan spijt het me dat ik de camera thuis heb gelaten. Nu heb ik de camera in de aanslag maar de bloemen zijn gerooid. Het is zo nu en dan even een beetje vochtig maar het is te behappen. De noordenwind is een beetje té stevig om heel ambitieus te willen fietsen. Ik ben drie kilometer vanaf Wolvega als ik op de klok kijk. Het is kwart voor vijf. 

De kringloop zal zo onderhand wel dicht zijn of op dat punt staan en dus laat ik Wolvega schieten. In plaats daarvan wil ik langs de Linde naar De Hoeve. Dan zie ik opeens een pad aan de rechterkant. Nog nóóit eerder gezien! Het gaat dwars door een oude polder en parallel aan de snelweg naar Peperga, vlak buiten De Blesse. Daar zie ik ook een fraai fietspaadje, de Overburen, en zo fiets ik om Steggerda heen en ga richting De Eese. De beklimming en afdaling van de Eiderberg en vervolgens naar De Bult. Het Onderduikerspad langs naar Steenwijk en ik haal een paar boodschapjes bij de Albert Heijn in de Oostermeenthe. Daarna via Kallenkote en om de legerkazerne naar de Van Helomaweg. Ik ga ook nog even over het Holtingherveld en wil op een bankje nog even de middag overdenken. Dan begint het serieus te plenzen en zoals verwacht hangt de bui weer precies boven het bos. De jas en broek zijn even doorweekt als ik het bos uit fiets en daar is het droog. Boven Ufflete staat een regenboog maar die kan ik niet mooi op de foto krijgen. De polder bij Peperga heet de Catspolder en vanaf daar heb ik een fraai uitzicht op de kerktoren van Peperga. 

*Gele Bak Top 100 van de jaren zeventig deel III

Jullie hebben er gelukkig niks van gemerkt, maar ik heb een lastige week achter de rug. Het is al sinds een paar weken dat mijn bankpas van de SNS overal wordt geweigerd. Het zou zijn geblokkeerd. Intussen maak ik gebruik van de ING totdat ik dinsdag mijn volle kar boodschappen moet laten staan. Onvoldoende saldo. Intussen kan ik ook nog steeds niet bij de SNS en moet wachten op een paar codes die me via de post worden toegestuurd. Die zijn vandaag gearriveerd en eindelijk kan ik zien wat er aan de hand is. Ik zou een nieuwe pas hebben ontvangen. Normaal gesproken neem ik deze meteen in gebruik en dat is ook gebeurd bij de SNS. Dat weet ik zeker! Toch zegt de SNS dat dit mijn 'oude' pas is en dat die dus is geblokkeerd. Volgende week maar eens een telefoontje plegen, maar nu kan ik op zijn minst geld overboeken naar de ING. Zodoende kan ik nu weer gewoon eten, drinken, roken en een beetje plezier hebben. Dat hoop ik de komende week vaak te beleven want de vakantie is begonnen en ik heb verschillende ambitieuze fietsplannen. Nu eerst de top 33 van de Top 100 van de jaren zeventig.  Uiteraard met de volledige speellijst. Van Mayfly zou ik eigenlijk 'From Now On' in de lijst hebben, maar deze single is té zwaar gehavend.

33. Crazy On You - Heart (NL, Arista NG 812, 1976)
32. Magnolia - Poco (US, Epic 5-11092, 1973)
31. El Doomo - Ellis (NL, EPic EPC 1052, 1974)

30. Little Does She Know - Kursaal Flyers (NL, CBS 4689, 1976)
29. Just A Friend - Sandy Coast (NL, Polydor 2050 127, 1971)
28. Real Cool World - The Greatest Show On Earth (NL, Harvest 5C 006-04379, 1970)
27. Pandora's Box - Procol Harum (Duitsland, Chrysalis 6155 048, 1975)
26. No Place For Our Minds - Crown's Clan (NL, Polydor 2050 038, 1970)
25. Lydia - Dean Friedman (UK, Lifesong LS 403, 1978)
24. Dawn Of An Old Man's Life - Mayfly (NL, Ariola 13105 AT, 1973)
23. Maybe Tomorrow Maybe Tonight - Earth & Fire (NL, Polydor 2050 242, 1973)
22. Cat Food - King Crimson (NL, Stateside 5C 006-91380 M, 1970)
21. New World In The Morning - Roger Whittaker (NL, Philips 6073 502, 1970)

20. You Got Me Anyway - The Sutherland Brothers & Quiver (NL, Island 12621 AT, 1973, re: 1976)
19. It's Different For Girls - Joe Jackson (NL, A&M AMS 7648, 1979)
18. Fresh Air - Quicksilver Messenger Service (NL, Capitol 5C 006-80593, 1970)
17. The Story In Your Eyes - Moody Blues (NL, Threshold 6101 601, 1971)
16. For You - Judie Tzuke (UK, Rocket XPRES 2, 1978)
15. Serenade - Steve Miller Band (Jamaica, Mercury 6303 925, 1976)
14, Get It On - Chase (NL, Epic EPC 7301, 1971)
13. To Make My Life Beautiful - Alex Harvey (NL, Capitol 5C 006-81257, 1972)
12. Winter In America - Doug Ashdown (NL, Decca 6103 113, 1978)
11. Love Song - Mike Starrs (NL, Pink Elephant PE 22.838, 1974)

10. If You Could Read My Mind - Gordon Lightfoot (US, Reprise 0974, 1971)
9. Substitute - Clout (Frankrijk, Carrere 49.350, 1978)
8. A Friend Of Mine - Fields (NL, CBS 7555, 1973)
7. Caroline Goodbye - Colin Blunstone (NL, Epic EPC 7948, 1972)
6. Tears In The Morning - The Beach Boys (NL, Stateside 5C 006-91984, 1970)
5. Nothing Rhymed - Gilbert O'Sullivan (NL, MAM 6101 651, 1971)
4. Sarah - Thin Lizzy (UK, Vertigo LIZZY 5, 1979)
3. Give Up Your Guns - The Buoys (NL, Scepter 05-1003, 1972)
2. Wildflower - Skylark (NL, Capitol 5C 006-81635, 1972, re: 1974)
1. Reflections Of My Life - The Marmalade (NL, Decca 15147 AT, 1970)

Vinyl Summer Spirit Of The Seventies

Gele Bak Top 100 van 2026: 16-5

De ontknoping van de Gele Bak Top 100 is nabij. Volgende week ga ik jullie de top vier presenteren. Traditiegetrouw schrijf ik dan ook alvast een bericht over de nummer 1, maar dat gaat dit jaar onderdeel uitmaken van de top 4. Ik kan alvast laten doorschemeren dat ik de uitvoerende(n) in een toekomstig bericht in de 'Honderd achteruit' historisch ag behandelen. Het verhaaltje van volgende week zal echt specifiek gaan over deze plaat en de rol die het in mijn leven heeft gespeeld. Dat klinkt zwaarder dan het is! Eerdere beloften om de singles in verschillende mixen op te nemen en te publiceren zijn er niet van gekomen. In plaats daarvan ga ik volgende week zondag de nummers 100 tot en met 50 draaien en de top 49 in de week erna. Waarom eindigen met nummer 50? Omdat Prince Buster niet heel erg lekker gaat vallen om vijf over negen. Maar nu over naar de nummers 16 tot en met 5 en daarna het fietstochtje langs de singles. 

16. Dancing In The Moonlight - Thin Lizzy (UK, Vertigo 6059 177, 1977)

15. In The Country - Cliff Richard & The Shadows (NL, Columbia DB 8094, 1967)

14. Never Never - The Assembly (Duitsland, Mute INT 111.815, 1983)

13. A Girl I Knew - The Savage Rose (Denemarken, Polydor XM 62089, 1968)

12. Standing In The Road - Blackfoot Sue (Duitsland, DJM 12216 AT, 1972)

11. Summer Is Over - Dusty Springfield (NL, Philips 6006 366, 1964, re: 1974)

10. Rikki Don't Lose That Number - Steely Dan (NL, Probe 5C 006-95438, 1974)

9. Andmoreagain - Love (UK, Elektra K 12113, 1967, re: 1973)

8. Dancing In The Moonlight - Boffalongo (UK, United Artists UP 35144, 1970)

7. I Had Too Much To Dream - The Electric Prunes (Japan, Reprise JET-1735, 1967)

6. Bella Donna Moonshine - Audience (NL, Philips 6073 300, 1970)

5. Expecting To Fly - Buffalo Springfield (NL, Atlantic 2091 137, 1968, re: 1971)

De vakantie begint in 2026 morgen voor mij. Als ik de Buienradar moet geloven gaan maandag, dinsdag en woensdag redelijke dagen worden en dus zal er dan veel worden gefietst. In 2025 ben ik op 28 augustus onderweg naar huis en ga langs de inbrengwinkel in Emmen. Buiten raak ik aan de praat met een collega-verzamelaar en hij laat me zijn aanwinsten zien. 'In The Country' wisselt buiten de winkel van eigenaar. Hij houdt ook 'Expecting To Fly' van Buffalo Springfield in zijn handen. Nee, die gaat niet weg! Dat doet mij vanaf dat moment wel actief zoeken naar deze single. Intussen vind ik binnen de nummer 11. Een week later is het vrijdag 5 september. Ik fiets dan over Ruinerwold en De Wijk naar Nieuwleusen. Daar koop ik veel singles en heb daarna een fraaie fietstocht terug over ondermeer Balkbrug. De nummer 14 is één van de prijsnummers van deze middag. Op 8 september plaats ik een bestelling bij Pete in Engeland vooral voor de Engelse 'Radar Love'. De nummer 16 gaat eveneens mee in het pakket. Op 11 oktober verras ik Assen met een bezoek. Eigenlijk had ik Blackfoot Sue liever als een Engelse Jam gehad, maar die vind ik wellicht nog wel eens. Op 19 oktober schaf ik mijn exemplaar aan van Buffalo Springfield op Discogs. 

Als ik nu toch bezig ben met de 'big wants', ik moet ook altijd nog eens 'Alone Again Or' van Love op single hebben. Op 21 oktober vind ik de single bij Bart's Vinyl op Discogs. Het is een Engelse persing uit 1973. Helaas is de 'Alone Again Or'-kant héél zacht opgenomen en schuift mijn interesse al snel naar 'Andmoreagain' op de b-kant. Gewoon één van de allermooiste platen ooit gemaakt! Boffalongo komt op 17 december in de collectie en, jawel, dit is de oer-versie van het nummer dat we collectief kennen van Toploader. Op 8 februari koop ik de twee singles van Savage Rose op Discogs waarvan 'A Girl I Knew' wel de aanjager is. Ik ken het voornamelijk in de langzame elpee-versie maar ben inmiddels gaan houden van deze meer upbeat single-opname. Op 9 maart ga ik naar Duitsland voor de vapes en koop een paar singles in Dedemsvaart. Audience is daarbij de grootste verrassing. De single ligt op me te wachten voor gewoon een euro! Op 11 april doe ik boodschappen bij Groenendijk in Steenwijk en tik Steely Dan op de kop. Een andere 'big want' is The Electric Prunes. Een single die altijd duur is en welke ik liever niet op Amerikaans styreen heb. Dan zie ik deze Japanner die in de verte lijkt op een Engelse persing. Met het fotohoesje is dit alleen al een prachtig item om naar te kijken. Audiotechnisch klinkt het ook als een klok, een geestverruimende klok wel te verstaan. 

Morgenavond de top 33 van de top 100 over de jaren zeventig en zondag de top 40 van de top 80 over de jaren tachtig. In de komende twee weken ga ik de bakken ook weer opnieuw inrichten door de singles uit 2026 tot dusver in de collectie te plaatsen. 

Week Spot: Silk Sonic

Komende zaterdag ga ik beginnen met 'The 2026 Collection' in 'Do The 45'. Ofwel: Alle Blauwe Bak-singles die ik tot dusver heb gekocht in alfabetische volgorde van de platenlabels. Dit doe ik al een aantal jaren, in het begin kan ik nog wel eens met zes afleveringen klaar zijn. Inmiddels is het plannen en rekenen want ik zit over de vierhonderd. Het document is bijna gereed maar de opzet voor de eerste paar afleveringen is in ieder geval klaar. Ik ga uit van 45 singles per show hoewel ik dat niet altijd ga redden in verband met 12"-es en andere lange nummers. Van de volgende 45 singles moet ik gaan tellen om ergens rond de 20 uit te komen voor een geschikte Week Spot. Komende zaterdag trap ik af met ABC en hoop ergens in de buurt van Blackout uit te komen. Er zijn wederom verschillende titels op Atlantic en zo kom ik uit bij de Week Spot van deze week. Als... dit nog niet de Week Spot is geweest? Ik weet het alweer: Ik heb in de week ervoor net een hagelnieuwe plaat als de Week Spot gehad en wil voor de volgende week weer een oudje hebben. Daardoor is 'Leave The Door Open' van Silk Sonic nog geen Week Spot geweest, maar dat doen we nu dan gewoon!

In 2021 is Meppel weer mijn uitvalsbasis voor de post. Samen met een collega heb ik voor elkaar gekregen dat ik om twaalf uur mag beginnen. 'We beginnen iets later maar gaan vaak ook langer door'. Dat is waar! Ik moet de rem er wel eens op gooien bij mijn collega want anders is hij op zaterdagavond om half tien nóg aan het bezorgen. Na verloop van een aantal maanden begin ik deze zaterdagen extreem beu te worden. Omdat hij niet op gang kan komen, zijn we regelmatig om zeven uur nóg bezig om alles weg te krijgen. Ik heb 's avonds om elf uur weer de 'verplichting' van een radioshow. Het is evenwel op zo'n zaterdagmiddag in 2021. De radio op de zaak staat standaard op Q Music. Op zaterdagmiddag is er een presentator die wel eens aan muzikale educatie wil doen en een origineel van een cover of een sample wil draaien. Zo heb ik eens een flink stuk uit 'Woman Of The Ghetto' van Marlena Shaw gehoord. Ik vermoed eenzelfde aanleiding als ik voor het eerst 'Leave The Door Open' hoor van Silk Sonic. Het klinkt me meteen als 'sweet soul' uit de vroege jaren zeventig in de oren. Omdat ik het niet ken, hou ik mijn oren open. Dan hoor ik de naam van Bruno Mars vallen. Nee, dat kan niet waar zijn? Het blijkt toch zo te zijn!

Peter Gene Hernandez staat er op zijn paspoort en hij komt op 8 oktober 1985 ter wereld op Hawaii. Als kind kan hij al een voortreffelijke Elvis-imitiatie neerzetten en hij vertrekt als achttienjarige naar Los Angeles om het te maken in de muziek. Zijn vader vindt hem als peuter sprekend lijken op een worstelaar met Bruno als voornaam. Hij staat lokaal bekend als Bruno en uiteindelijk zal de wereld hem leren kennen als Bruno Mars. Is het overdreven om hem een popicoon te noemen? Ik denk van niet. De houdbaarheidsdatum van popartiesten is sinds de eeuwwisseling geslonken naar vijf tot zes jaar maximaal. Of drie albums. Natuurlijk blijft een Britney Spears, om maar iemand te noemen, nog wel nieuwe platen uitbrengen maar daar heeft niemand meer een slapeloze nacht over. Bruno Mars is eerder een soort van mannelijke Madonna als fenomeen. Als hij iets aankondigt, luistert de wereld opeens aandachtig. Hij draait al mee sinds 2010. Anderson.Paak is iets minder bekend in Nederland, maar geldt in Amerika ook als een grote speler. Brandon Paak Anderson wordt geboren op 8 februari 1986 in Californië en staat te boek als rapper, singer-songwriter en producent. Zijn voornaamste instrument zijn de drums. De twee komen elkaar tegen in 2017 tijdens Bruno's tournee door Europa. Ze doen samen mee in de Abbey Road-studio in Londen voor de opnames van het nieuwe Chic-album en het duo vindt veel overeenkomsten. Het eerste idee is om samen liedjes te maken 'voor de lol' zodra ze tijd hebben om een sessie te doen tussen hun eigen beslommeringen door. Dat komt in 2018 tot een halt. 

Het is begin 2020, nog vóór de 'Grote Paniek', als Mars luistert naar de opnames die hij heeft gemaakt met Anderson. 'Smokin' Out The Window' klinkt opeens erg goed in zijn oren en hij belt Anderson op. Die komt n een beschonken toestand naar de studio en de twee beleven heel veel plezier in het afmaken van de halve compositie. Ze hebben al eens eerder samen bijgedragen aan een liedje maar dit is voor het eerst dat ze direct samen schrijven aan een nummer. Dan gaat de wereld op slot en kunnen ook Mars en Anderson niet de concertreeksen doen. Hieruit ontstaat het idee om iets samen te doen. Hoezeer het ook een bizarre periode is, voor de muzikale creativiteit heeft het fraaie projecten opgeleverd. Denk bijvoorbeeld ook aan The Smile. Op 26 februari 2021 kondigt het duo aan in de media dat ze samen een album gaan opnemen: 'An Evening With Silk Sonic'. 'Leave The Door Open' verschijnt als eerste single van het project en, zo gezegd, zet dat plaatje me in 2021 op een dwaalspoor. Ik wil hem meteen als vinylsingle hebben, maar dat formaat is niet voorradig in 2021. Het is enkel digitaal en een zeer gelimiteerde cd-single. Pas een jaar later verschijnt het album en dat krijgt wel een vinyl-release. Toch blijf ik geduldig wachten op een 7"-release en kijk om de zoveel maanden op Discogs om te zien of ik iets heb gemist. Rond mijn verjaardag maak ik een mapje aan voor mijn mp3-speler met de platen uit 'Van het concert des levens' en kom zo weer uit bij Silk Sonic. Ik neem een kijkje op Discogs en zie dat hij eerder dit jaar is uitgegeven in een zeer gelimiteerde oplage. Met twee van deze grootheden kun je wel uitrekenen dat de plaat is uitverkocht en middels royale prijzen doet op Discogs. Toch weet ik eentje te  'winnen' voor een erg fraaie prijs. Een droomwens is in vervulling gegaan.

Is het na corona weer 'business as usual'? Niet helemaal. Bruno is momenteel onderweg met 'The Romantic Tour' en doet daarin vijf Silk Sonic-nummers samen met Anderson. De laatste heeft desgevraagd laten doorschemeren dat er altijd een mogelijkheid bestaat voor een nieuw Silk Sonic-album. 

Je kan niet altijd zes(duizend) gooien

Het zesduizendste bericht op Soul-xotica zomaar even aan me voorbij laten glijden? Op zichzelf is er genoeg anders te schrijven, maar nee.... bij deze kleine mijlpaal wil ik toch even stil staan. Ik heb vanmiddag getracht om de duizend, tweeduizend enzovoorts te vinden, maar dat gaat me niet lekker af. Ik heb alleen 3000 en 5000 gevonden. Enfin, ik was niet van plan om een grote terugblik te doen of iets dergelijks maar wil het wel benoemen. Precies duizend berichten geleden ging Nederland naar de stembus. Voor de goede orde: Het zijn de verkiezingen in november 2023 waarbij Wilders de grootste wordt. Omdat het nummer 5000 is, heb ik me al bedacht om 'The Feeding Of The 5000' van Crass in de schijnwerpers te zetten en daarbij mag ik alle politieke kwinkslagen bezigen. Ik denk vanmiddag na over een AI-plaatje. Omdat ik Soul-xotica vaak liefkozend de 'praatpaal' noem, moet er zo'n apparaat op de foto komen. Wat is Engels voor een praatpaal? Uiteindelijk is de kortste klap om een plaatje op te zoeken via Google en als inspiratie te gebruiken. Dat geeft meteen een stukje lege autoweg en vooruit... in Drenthe is door honderden boeren de stikstofmars gereden. Bij hen hangen de vlaggen ondersteboven maar voor Soul-xotica doen we dat even niet. Niet teveel inzoomen op het gezicht want ik heb 'ruzie' met Magnific over getrainde modellen die opeens niet meer 'lijken'. Dat geldt voor mijn vriendinnen (zowel die van de fiets als mijn blonde assistente) maar ook voor mezelf. Het gezicht is té bol geworden. De spierbundels zijn standaard aanwezig bij mijn AI-figuur. 

Singles round-up: augustus 3

Een of twee afleveringen? Dat is lange tijd de vraag bij deze 'Singles round-up'. Ik moet ermee beginnen dat er drie zijn die verstoppertje spelen terwijl ik deze al ruim een maand binnen heb. Ik besluit nu echter tot één bericht. Het wordt een beetje langer dan normaal maar ik wil zaterdag beginnen met 'The 2026 Collection' in 'Do The 45' en heb nog wat werk te verzetten. Ik heb de singles grotendeels op alfabetische volgorde staan van de platenlabels. Toch wil ik eerst ook een document klaar hebben met de definitieve volgorde en om er zeker van te zijn dat ik geen singles mis. Er is eentje die gaat winnen met verstoppertje maar dat is helemaal niet erg. Ik kan ook pas een Week Spot vaststellen als dit document klaar is en dus maak ik ineens schoon schip met de 'nieuwe' releases. Ik begin echter met een oud plaatje dat eigenlijk in de vorige 'Singles round-up' had gemoeten. Het is een solistische Discogs-aanschaf ditmaal. De koffie is ingeschonken, de apparatuur kan aan en ik ga me even onderdompelen in de hobby. Overigens zijn veel van de beschreven singles de afgelopen week al voorbij gekomen in 'Do The 45'. 

* Bettye Swann- My Heart Is Closed For The Season (UK, Capitol, 1969)
Ik heb veel te danken aan Anthony. Ik ontmoet hem in de zomer van 2012 in een Northern Soul-groep op Facebook. Ik 'neem' hem mee naar mijn eigen Facebook-groep en voor Anthony ga ik de 'Soul-x-rated' in het Engels opnemen. Hij spoort me aan om toch eens contact op te nemen met The Wolfman, gezien we beide luisteraars zijn van de Northern Soul-show van inmiddels radio-collega Lee. Toch ben ik een slechte invloed op Anthony zoals het lijkt. Hij kijkt zijn ogen uit naar de hoeveelheid platen die ik koop en hij probeert me te overtreffen. Tot het moment dat hij het volledige huishoudgeld heeft gespendeerd aan platen. Toch is het allemaal goed gekomen. Het laatste dat ik heb gehoord van hem is dat hij zijn lieve vrouw heeft getrakteerd op merkkleding en dure accessoires. Een van Anthony's ultieme favorieten is dit nummer van Bettye Swann. Sinds een jaar hoor ik hem weer geregeld op de mp3-speler en dan ontdek ik dat deze een Engelse persing heeft gehad. Mijn exemplaar moet helemaal uit Finland komen. Niet smetteloos maar beter dan Amerikaans styreen. Bettye gaat in 1969 door de country-archieven en vindt 'Don't Touch Me' van Hank Cochran dat de a-kant is van deze Engelse single. 'My Heart Is Closed For The Season' is echter de reden van de aanschaf en dat blijft genieten!

* James Brown- Funky Drummer (Japan, King Groove, 1970, re: 2026)
Mister Mushi flikt het opnieuw. Ditmaal zit hij diep in de King-archieven en voorziet weer een klassieker van een extra laag van bas om de groove te versterken zonder dat er schade wordt aangedaan aan het origineel. 'Funky Drummer' is natuurlijk een essentieel ding voor iedere dj vanwege de breakbeat en het is door velen gesampled. Het originele vinyl kan ongemoeid worden gelaten want deze lichte remix leent zich uitstekend voor deze doeleinden. Het is vrij eenvoudig om van een origineel King-label een King Groove-label te maken en ook daar maakt Mister Mushi dankbaar gebruik van. 

* DJ Bacon- The Seed 3.0 (Australië, white label, 2026)
* DJ Bacon- Breathe And Stop (Australië, Black Buffalo, 2022)
Scott Barker is de naam en het is een (bijna?) leeftijdsgenoot van mij uit het Australische Brisbane. Hij begint met het verzamelen van vinyl in de late jaren tachtig als hij pas twaalf is. Dat laatste klinkt als mij. Toch is DJ Bacon actief in een hele andere scene en produceert hij zelf remixes. Bijna aan de lopende band. 'The Seed 3.0' is inmiddels de negende van zijn 'white labels', in eigen beheer geperste remixen en remakes in een strikt gelimiteerde oplage. Hier neemt hij 'The Seed 2.0' van The Roots onder handen en dat levert een zeer fraaie mix op van sowieso al een erg fijn nummer. Als bonus komt een sticker mee met de leden van The Roots als cartoonfiguren. Ik geloof dat 'Breathe And Stop' opnieuw is geperst maar is verder geheel identiek aan de oorspronkelijke uitgave uit 2022. Ah, ik zie het verschil! Deze is op gekleurd vinyl. 'Breathe And Stop' heeft een aantrekkelijke latin-basis en dat maakt het geschikt voor mijn huidige Blauwe Bak. Geen idee welke platen hij hier heeft gebruikt. 

* Dove & The Penrose Scholars- After All The Rain Has Gone (US, Deena, 2026)
Een nieuw label uit de koker van Daptone. Je weet bij Daptone meteen waar je aan toe bent en 'After All The Rain Has Gone' is dan ook klassieke jaren zestig-soul met een begeleiding dat bedrieglijk klinkt als The Dap-Kings. De b-kant heet 'Grind On' en is meer funky. Mijn voorkeur gaat uit naar het meer soulvolle 'After All The Rain Has Gone'. 

* Christy Essien- You Can't Change A Man (UK, Dynamite Cuts, 1979, re: 2026)
Ze heet voluit Christy Uduak Essien-Igbokwe en is helaas niet ouder geworden dan 50 jaar. Vanaf de late jaren zeventig staat ze echter bekend als de 'grand dame' van de Nigeriaanse popmuziek. Naast de muziek doet ze ook voortreffelijk werk voor vrouwen en kinderen in Nigeria en richt ze in de jaren negentig met King Sunny Ade een vakbond op voor songschrijvers. In 1979 gaat Christy op de discotoer. Ik hoor nu echter de b-kant voor het eerst en 'Take Life Easy' klinkt voor mij als de winnaar. 'You Can't Change A Man' is uitstekende disco maar lijdt ietwat onder de 'lo-fi'-productie. De b-kant is meer relaxt en met een optimistische boodschap. 

* Susana Estrada- Mi Chico Favorito (Spanje, Vampi Soul, 1981, re: 2026)
Het label is voor mij een schreeuw uit het verleden. Ik heb ooit 'Peanut Duck' van Marsha Gee gekocht op dit label en ook de box set 'Action Speaks Louder Than Words' is mogelijk gemaakt door Vampi Soul. Het label is echter onveranderd actief. 'Erotic Disco' staat op het hoesje en dat maakt me nieuwsgierig. Bij Vampi Soul houden ze wel van een novelty en dat is Susana Estrada zeer zeker. Hoewel de heren van Chic geen credits krijgen, is het feitelijk 'Good Times' met andere woorden en een hoop gehijg. 

* Peter Herbolzheimer- The Catfish (UK, Dynamite Cuts, 1975, re: 2024)
Uit de opruiming van Juno. Twee kanten van Peter Herbolzheimer Rhythm Combination & Brass onder leiding van de trombonist en naamgever. Je kan het wel aan Duitsers overlaten voor wat betreft instrumentale muziek. Peter heeft zijn sporen verdiend in het orkest van Horst Jankowski en heeft in de midden jaren zeventig zijn eigen band. Dit zijn twee live-opnames die niet eerder zijn uitgebracht op 7"-formaat. Op 'Catfish' is een speciale gastrol weg gelegd voor de synthesizer, maar ergens bevalt 'Head-Egg' me beter. Het is een erg curieus plaatje waar ik nimmer het volle pond voor had betaald, maar nu vult het tweemaal de tijd wanneer ik erg koffie- of toiletbehoeftig ben. 

* Peggy Lee- Sittin On The Dock Of The Bay (Wonderlove's Edit) (Frankrijk, Battle Weapons, 1968, re: 2026)
'The copyright in this recording is owned by someone else'. En wéér komen ze ermee weg. Battle Weapons-platen zijn alleen voor dj's want ze zijn zo illegaal als het maar kan. In vaktermen heet dit een bootleg. Ik heb op dit label in 2024 de fabeltastische mash-up gekocht van Haddaway met The Supremes. Peggy Lee is eigenlijk de b-kant maar de reden van aanschaf. Peggy's origineel van het Otis Redding-nummer is al een stuk meer funky en upbeat dan het origineel, Wonderlove maakt het helemaal tot een feestje met een nieuwe groove. Op de a-kant staat 'You Got The Praise Vip' van Hardly Subtle en dat mixt 'Praise You' van Fat Boy Slim met 'You Got The Love' van The Source. Net zoals Haddaway met The Supremes een geslaagde poging. Een 'double-sider' in mijn boek. 

* Les Imprimés- You & I (US, Big Crown, 2026)
Morten Martens. Zo heet hij in werkelijkheid. Ik tref hem voor het eerst in de zomer van 2023 en ben sindsdien een volger van zijn muziek. Een uitstekende singer-songwriter met een voorliefde voor ritmeboxen van orgels en effectpedaaltjes voor de gitaar. Het resultaat: Laidback en licht-psychedelische pop met een groovy gevoel. De b-kant heet 'Miss The Days' en is een pure ballade met Ama Li die Morten bijstaat op vocaal vlak. Het grenst aan de pop maar het is wel lekker eigenwijs. 

* Little Ruthie- Here To Stay (UK, Riker, 2026)
* The Miradors- Baby Give Me More Of You (UK, Riker, 2026)
Ik schrik me een hoedje als ik het uitpak. Ik zie tweemaal het label van Little Ruthie. Wat blijkt? The Miradors heeft het label van Little Ruthie op de b-kant. Ik heb Colin gevraagd en het is waarschijnlijk een one-off. Ik grap dat ik nu vijfhonderd euro kan vragen voor de plaat op Discogs. We beginnen met deze dame. Of moet dat tussen aanhalingstekens? Little Ruthie bestaat niet echt in deze dimensie. 'Here To Stay' is een lekker upbeat Northern Soul-dingetje met klasse. Is de b-kant dan wel écht? The 66 is de huisband van Riker Records en we weten dat een gedeelte vna de muziek door echte muzikanten wordt ingekleurd. 'Coz I'm Ready' is een erg softe instrumentale versie van de Lenny & The Illustrators-opname en vermoedelijk is de gitaar ingespeeld door een levende muzikant. Toch ben ik niet fan van deze kant. Ondanks dat de eersteling op Riker bijna volledig AI-gestuurd is, klinkt het origineel een stuk rauwer. The Miradors klinkt als een zwarte groep in de studio met de producenten en arrangeurs van Spiral Starecase. Ik moet Googlen voor de b-kant want hier zit het label van Little Ruthie op geplakt. 'At The Bank House' van Willie George. Dat klinkt als lekkere chunky soul. De single is nog geen maand oud en stijgt nu al flink in waarde op Discogs. Er staan twee te koop voor vijftig pond per stuk terwijl ze nieuw vijftien zijn. 

* Albert Nadeau- I Am Black (Duitsland, Analog Africa, 1977, re: 2025)
Nadeau heeft de Franse nationaliteit en is afkomstig van Martinique. Hij maakt in 1977 een elpee waar 'I Am Black' op staat en de single is in dat jaar uitgebracht op Barbados. Het is een fraaie kruising tussen 'spouge' en disco en met een charmant soort van 'Franglish'. Een lekker eigenwijs ding. Op de flip staat 'Forward Ever' van Brother Mudada. Hij heet eigenlijk Alan Fortune en is afkomstig uit Trinidad & Tobago. 'Forward Ever' staat op zijn eerste elpee en eveneens uit 1977. Dat is pure calypso maar wel erg fijn. Het is nog lastig om een favoriete kant uit te zoeken maar voorlopig neig nik naar Brother Mudada. 

* Sunsay & The Soul Surfers- After The Storm (Spanje, Rocafort, 2026)
* Summer Vee- Key To All Your Love (UK, Mukatsuku, 2026)
Sunsay is vorige week de Week Spot geweest en Summer Vee in de week dat deze singles zijn binnen gekomen. Het is de schuld van Sunsay, Deena en DJ Bacon dat ik zo laat ben met de 'Singles round-up' want die spelen weken lang verstoppertje in mijn huis. Het speelkwartier is nu voorbij. 

* Derya Yildirim & Grup Simsek- EP Nem Kaldi (Zwitserland, Bongo Joe 12", 2017)
Ik heb gisteren geleerd dat 'Nem Kaldi' een traditionele folksong is uit Turkije en dat verklaart het waarschijnlijk? Het is maanden geleden dat ik op Youtube een video zie van vrachtwagenchauffeurs die in de jaren zeventig de Turkse woestijn moeten doorkruisen. Een onderneming die sommigen niet kunnen na vertellen want het gevaar loert op iedere kilometer. Ik ben vooral onder de indruk van de gebruikte muziek en zo ga ik kijken op Juno. Dan zie ik deze EP van Derya Yildirim en als ik naar de hoes kijk, scheld ik het meteen uit voor jaren zeventig. Het blijkt echter een 'nieuwe' groep te zijn welke nog altijd actief is. 'Nem Kaldi' is Turkse licht-psychedelische folk met luit en dramatische zang, maar het geheel heeft iets van een Khruangbin-stemming en dat trekt me over de streep. Het instrumentale '3-2-2-3' en het langzame 'Gurbet' doen het niet echt voor mij. 'Davet' is matig interessant maar bovenal is dit een zekere novelty die ik heb gekocht voor de atmosfeer. 

Honderd achteruit 2024: Traffic

We komen steeds dichterbij het 6000e bericht. Ik denk echter niet dat het iets heel bijzonders gaat worden want ik heb genoeg andere zaken te bespreken op Soul-xotica. Omdat ik niet in de stemming ben om foto's te maken en een 'Singles round-up' te doen en ik ook ophik tegen 'Het zilveren goud' ga ik eerst maar verder met de 'Honderd achteruit'. In 2024 heb ik de Gele Bak Top 100 ook op de twee zondagen van de vakantie gedaan. Ik heb hem toen voor het eerst integraal beluisterd tijdens de vakantie. De eerste vijftig nemen me dan mee tot aan Hardenberg en op de terugweg de top vijftig. Vorig jaar heb ik ervoor gekozen om het tussen kerst en oud en nieuw te doen maar over respectievelijk twee en drie weken dus wederom 'live' op de radio. Vandaag hebben we een band te gast dat met name met het eerste album een zeer speciale rol heeft gespeeld in mijn leven tot dusver, maar dat slechts enkele keren is voorbij gekomen in de afgelopen zestien jaar. Vandaag met maar liefst twee singles. In de Gele Bak Top 100 van 2024 vinden we Traffic op 6 met 'Paper Sun' en op 67 met 'A Hole In My Shoe'. Mijn 'Paper Sun' is overigens een persing uit Zuid Afrika op het Fontana-label.

Hoe is het begonnen? Hetzelfde verhaal als met The Moody Blues. Traffic zit ook op een zaterdagavond in 'Elpee Pop Special' van de NCRV op Radio 3. Ik weet te herinneren dat ik die middag speel bij mijn achterneefje en dat zijn vader meteen de oren spitst als hij hoort dat er een special komt over Traffic. Ik leer 'A Hole In My Shoe' kennen middels Veronica op de woensdag. In mei 1992 is er in Sneek een braderie in de binnenstad en daar loop ik tegen een stapel zeer interessante elpees aan. Allemaal jaren zestig, flink afgedraaid, maar fraaie titels voor twee gulden per stuk. Daar koop ik de Amerikaanse persing van 'Mr. Fantasy'. De Amerikaanse persing wijkt af van de reguliere Engelse doordat 'A Hole In My Shoe' en 'Smiling Phases' zijn toegevoegd ten faveure van twee andere Dave Mason-composities ('Utterly Simple' en 'Hope I Never Find Me There'). In 2000 schaf ik het album aan op cd en dat bevat de Engelse elpee in stereo en de Amerikaanse in mono. Sindsdien is het album 'John Barleycorn Must Die' ook een grote favoriet geworden. Qua singles heb ik lange tijd alleen 'Feelin' Alright' en 'Medicated Goo'. In 2000 scoor ik 'Empty Pages' en een paar jaar later 'Here We Go Round The Mulberry Bush', sinds een paar maanden ook in de Engelse persing met fotohoes. Op 15 februari 2024 neem ik 'Paper Sun' mee bij Minstrel in Zwolle. Twee weken later schaf ik 'A Hole In My Shoe' aan op Discogs. 

De term 'supergroep' wordt pas een paar jaar later uitgevonden maar feitelijk is Traffic een supergroep. Waar in Cream alle ogen zijn gericht op Eric Clapton, daar is Steve Winwood het stralende middelpunt van Traffic. Verder is het ook het cliché binnen de Engelse rockmuziek van een band 'getting it together in the country'. Winwood is pas 14 jaar oud als hij de leadzanger wordt in het bandje van zijn broer Muff. De band heet The Spencer Davis Group en de opnames van de band staan zestig jaar later nog altijd als een huis. Als hij besluit in april 1967 om Spencer Davis te verlaten, staan de bands in de rij om hem in te lijven als hun nieuwe leadzanger. Toch is twee jaar eerder al het zaadje geplant voor Traffic. Het kwartet staat samen op een podium tijdens een jamsessie in een pub in Birmingham. Jim Capaldi en Dave Mason hebben beide gespeeld met de bands The Hellions en Deep Feeling. Saxofonist Chris Wood heeft gespeeld bij The Locomotive dat, zonder hem, in 1968 in onze Tipparade zal staan met 'Rudi's In Love'. Er wordt vaak gespeculeerd dat 'traffic' afkomstig zou zijn van 'drug trafficking', Engels voor het smokkelen vna verdovende middelen, maar Capaldi komt met de naam als het kwartet op een drukke kruising staat te wachten voor een verkeerslicht. Het kwartet verlaat Birmingham om een cottage te huren in Berkshire waar ze werken aan het repertoire. In afwachting van het album brengt Traffic eerst twee singles uit die niet op het album zullen staan. Althans, niet in Engeland. De debuutsingle heet 'Paper Sun' en bereikt een vijfde plek in Engeland en nummer zestien in ons land. In Amerika doet het slechts nummer 94. 'A Hole In My Shoe' is succesvoller aan deze kant vna de oceaan. In England doet het nummer twee en bij ons is nummer dertien het hoogst haalbare. In 1984 bereikt het opnieuw de tweede plek in Engeland door 'neil' (zonder hoofdletters). Het is Nigel Planer die de rol van Neil speelt in de succesvolle serie 'The Young Ones'. 

Qua albums is Amerika wat afwachtend want 'Mr. Fantasy' bereikt slechts een 88e plek in de albumlijst. In Engeland levert het een zestiende plek op. Als het album juist is verschenen in Engeland verlaat Dave Mason plots de groep. Dat is in Amerika de reden om twee van Mason's nummers te laten vallen. Een paar maanden later is hij weer terug en schrijft de helft van het tweede album: 'Traffic'. Een van de succesnummers is 'Feelin' Alright' dat door velen op de plaat wordt gezet. Toch botsen de persoonlijkheden van Mason en de band nogal en hij verlaat eind 1968 opnieuw de groep. Ze zullen elkaar echter weer tegenkomen als ze gezamenlijk mee doen op 'Electric Ladyland' van The Jimi Hendrix Experience. Begin 1969 verlaat Steve Winwood de band alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Hij is klaar voor de volgende supergroep en neemt met Blind Faith een album op. De groep bevat naast Winwood ook Eric Clapton en Ginger Baker van Cream en Rick Grech uit Family. Nadat Blind Faith uiteen is gespat, wil Winwood werken aan een solo-album. Hij roept de hulp in van Wood en Capaldi en het resultaat is het volgende Traffic-album: 'John Barleycorn Must Die'. Dave Mason komt ook weer eens opdagen en doet mee op 'Live At The Canteen' in 1971. Het oorspronkelijke trio wordt uitgebouwd tot een heuse band en toch is het een komen en gaan van muzikanten. Jim Capaldi maakt in 1972 zijn eerste album. In 1974 barst de bom. Jim Capaldi zal een zeer succesvol solo-artiest worden en ook Winwood zal zijn draai vinden in de jaren tachtig. 

Anthony 'Rebop' Kwaku Baah en Chris Wood zijn beide in 1983 overleden. Van de meest recente bezetting van Traffic zijn alleen Winwood, Capaldi en Rosko Gee over. Dit trio besluit in 1994 een reünie te organiseren. Het trio neemt het album 'Far From Home' op dat een groot succes blijkt te worden. Er wordt zelfs gewerkt aan een volgend album maar dat komt plots tot een halt. In januari 2005 overlijdt Capaldi aan de gevolgen van maagkanker op de leeftijd van 60 jaar. Alleen 'The Last Great Traffic Jam', een live-plaat, verschijnt nog voordat het boek definitief op slot gaat. 

Steve Winwood is nog immer actief. Het laatste dat we van hem hebben gehoord is een gastrol op 'Foreign Tongues', het meest recente album van The Rolling Stones.