Singles round-up: juni 5

In het vorige jaar is het de maand mei. Dit jaar heeft Chris ervoor gekozen om in juni de 'Engelse maand' te hebben. Het is een drukke maand voor hem en dit jaar heeft hij in mei een trip naar Amerika gepland om nieuwe platen in te slaan. Zijn oudste dochter heeft een neus voor de platenhandel, maar het overlaten van de drukte met de Engelse persingen gaat een beetje te ver voor Chris. Het is één grote snoepwinkel voor mij. Ik heb gisteren al een aantal gekocht en vanmiddag opnieuw. Zaterdagmorgen plaatst hij de laatste Engelse persingen voor deze maand en dus zaterdagmiddag nog even kijken. Daarna kan ik een pakket van omstreeks dertig tegemoet zien. De liefde voor de Engelse persingen begint ooit met elpees. Voor de geluidskwaliteit hoef je het qua singles niet altijd te doen. Ik heb Engelse persingen die beroerder klinken dan de Amerikaanse. De naamgever van mijn radioshow is daar een fraai voorbeeld van: 'Do The 45' van The Sharpees klinkt erg verwaterd vanaf de Engelse President. In veel gevallen zijn het echter 'plaatjes om naar te kijken' en dat geeft voor mij ook vaak de doorslag. De komende zestien singles zijn uit twee samengevoegde bestellingen en ze zijn afgelopen zaterdag aan bod gekomen in 'Do The 45'. Ook dan op alfabetische volgorde, hoewel ik dan een foutje heb gemaakt met de K en L. In sommige gevallen heb ik zowel de a- als b-kant gedraaid. Ze gaan vanavond dus op herhaling. 

* Afro Dimensions- If You Don't Want My Love (UK, Jay Boy, 1975)
Er zitten enkele 'dubbele' singles bij die ik reeds heb in de Amerikaanse of in een andere Europese persing. Sommige zijn welbekende klassiekers maar ook een paar 'nieuwe' dingen voor mij. Ik begin meteen met zo'n plaatje. Afro Dimensions. Ik heb er nog nooit van gehoord en een blik op de discografie verklaart waarom. Het heeft namelijk maar één single gemaakt. De commentator op 45cat mist hoegenaamd de 'Afro', maar ik hoor het toch duidelijk in het ritme. Het is niet de doorsnee disco of snelle funk. De b-kant heet 'Just Because' en is een ballade. Er is iets 'lo-fi' aan deze plaat en dat maakt het op slag interessant voor mij. Deze kant mag zaterdag de rondjes draven. 

* The Carrolls- Surrender Your Love (UK, Polydor, 1966, re: 1971)
In één van de vorige afleveringen heb ik al een single van The Carrolls te gast. Een familiegroep uit het Engelse Liverpool. De zangeres zal in de jaren zeventig bekendheid verwerven als Faith Brown en sinds maandagavond weet ik dat deze mevrouw borsten heeft als skippyballen. Mijn collega raakt bijna opgewonden als haar naam valt. De single is oorspronkelijk van 1966 maar krijgt een heruitgave in 1971. Polydor is dan goed op de hoogte van wat er speelt binnen de Northern Soul en het vermoeden rijst dat dit ook de reden is geweest om 'Surrender Your Love' opnieuw te persen. De b-kant klinkt mij een beetje flauw in de oren. Ik zal toch vanavond niet last krijgen van Northern-moeheid? 

* Cornelius Brothers & Sister Rose- Treat Her Like A Lady (UK, United Artists, 1971)
Deze heb ik al in de Amerikaanse uitdossing op styreen, maar klinkt niet echt kek vanwege dat materiaal. Sinds een jaar luister ik veel naar een compilatie van het werk van Cornelius Brothers en 'Treat Her Like A Lady' is uiteindelijk gegroeid tot een favoriet. Leuk detail is dat op het label staat dat het 33rpm is. 

* The Decisions- I Can't Forget About You (UK, A&M, 1971)
Dit is de reden waarom ik de 'dubbele' singles niet apart heb vermeld. Chris kondigt de single aan met deze kant, maar het is de b-kant van 'It's Love That Really Counts'. Het is meer upbeat dan de kant waarvoor ik oorspronkelijk de Amerikaanse single heb gekocht. 

* Loleatta Holloway- Bring It On Up (UK, United Artists, 1971)
De recensent in 'Blues & Soul' hoopt in 1971 méér van deze zangeres te horen. Zijn gebeden zijn verhoord. Weliswaar niet prominent als soliste maar wel als achtergrondzangeres. 'Bring It On Up' is een beetje een aftreksel van 'Mr. Big Stuff' van Jean Knight, maar is in zijn geheel niet onaardig. De b-kant heb ik nog niet geluisterd en de recensie in het Engelse tijdschrift maakt me nieuwsgierig. 'Rainbow '71' is van de hand van Curtis Mayfield en reeds opgenomen door Gene Chandler. Toch deel ik niet helemaal het enthousiasme van de Engelsen in 1971. 'Bring It On Up' blijft de betere kant voor mij. 

* Jackson Sisters- Shake Her Loose (UK, Mums, 1974)
De zussen van 'I Believe In Miracles'. De single wordt geadverteerd met 'Shake Her Loose' dat in Amerika de b-kant is van ''When Your Love Is Gone' en ik al in die hoedanigheid heb. 'Boy You're Dynamite' is de a-kant en dat is nieuw voor mij. Het is meer funky maar veel verder dan The Three Degrees komt het niet. Typisch zo'n Engelse persing die ik gewoon móet hebben. 

* Gloria Jones- Heartbeat (UK, Capitol, 1965)
De allereerste Engelse single voor Gloria Jones en uitgebracht in januari 1966. In een tijd dat nog niemand van 'Tainted Love' heeft gehoord en zelfs Marc Bolan nog niet als zodanig bekend staat. Het is een weergaloze stamper en een bijzonder fraai item uit de canon van de Northern Soul. 

* Krystal Generation- Wanted Dead Or Alive (UK, Mercury, 1972)
Een samenwerking tussen Gene Chandler en Simtec Simmons. De plaat wordt in het genoemde 'Blues & Soul' de grond in geschreven vanwege de grote gelijkenis met 'Want Ads' van The Honey Cone. Het wordt ook als reden aangedragen voor het totale floppen van de single in Amerika. De b-kant is een sociologisch drama, maar nee... ik heb wel een plekje in mijn hart voor 'Wanted'. 

* Kenny Lynch- The Drifter (UK, Columbia, 1969)
Een groen EMI-label met een witte A op de voorkant gaat nooit vervelen. De combinatie van Kenny Lynch en 'The Drifter'... Nee, het is niet het Ray Pollard-nummer. Het is een gezellig heupwiegend nummer in een Gilbert O'Sullivan-stijl, maar hee... de man is een absolute legende en zeker in de Engelse Northern Soul-hoek. Ik schrik van de prijs op 45cat want ik heb deze slechts voor tien pond op de kop getikt. De b-kant is countrypop en totaal niet interessant. 

* Barbara Lynn- Take Your Love And Run (UK, Atlantic, 1971)
Ik kan geen oorspronkelijke releasedatum vinden van dit nummer maar volgens 'Blues & Soul' is het een jaar of vier oud. Hier is andermaal het bewijs dat je niet voor de geluidskwaliteit een Engelse single hoeft te kopen want het geluid is mono en zeer minimaal. 'Take Your Love And Run' is de topkant in Engeland. 'Until Then I'll Suffer' is een ballade en dat is het territorium waarin ik Barb het liefste hoor. Ik denk dat ik deze kant zaterdag een kans geef. O ja, mijn specifieke persing komt eigenlijk uit 1972. Het is net in de tijd dat de distributie verandert in Engeland en vanaf 1972 worden er nieuwe catalogusnummers gegeven aan Atlantic-platen. 

* The Orlons- Spinnin' Top (UK, Mojo, 1966, re: 1972)
The Orlons is in 1966 nog niet de ware tegengekomen. De leadzangeres vergelijkt hem met een bromtol waar heel snel de lol vanaf is. Het is een lekker springerig nummer dat het vast goed heeft gedaan op de dansvloer van de Northern Soul-clubs. Op de keerzijde een zeer fraaie versie van 'Anyone Who Had A Heart' maar ook weer niet echt heel geschikt voor een soulshow. Wél de moeite van het vermelden waard!

* Ede Robin- There Must Be A Love Somewhere (UK, Crystal, 1968, re: 1975)
Ik heb de latere bootleg op het Le Cam-label. Dat is dan echter de mono-opname waar er flink is geknoeid aan de Engelse stereo. Het klinkt als een achtbaan op de kermis, hoewel ik nooit in een dergelijke attractie heb gezeten. De flip heet 'Soul Over Easy' van Six Feet Under en is dezelfde instrumentale versie als 'Soul Symphony' van Sons Of Moses. Onmisbaar in een overzicht van de Northern Soul, ook al moet ik nog even wennen aan het merkwaardige stereo. 

* Sue & Sunny- Freedom (UK, Deram, 1971)
De dames hebben al samen plaatjes gemaakt als onder andere The Myrtelles en The Stockingtops en Sunny zal in 1974 een internationale hit scoren met 'Doctor's Orders'. 'Freedom' is een beetje 'almost but not quite', maar best leuk als een Engelse persing. 'Freedom' is geschreven door Lambert en Potter en hierdoor valt het nog ietwat onder de 'blue-eyed soul' maar Sue & Sunny doen het niet erg overtuigend. 

* The Symphonics- Heaven Must Have Sent You (UK, Polydor, 1973)
Van deze single heb ik zaterdag beide kanten gedraaid. Het is een tegenvaller. Alleen 'Heaven' doet het een heel klein beetje voor mij maar het wil me niet echt overtuigen. Het is desondanks een grote hit geweest in de Northern Soul-clubs van Engeland. 

* Frankie Valli- You're Ready Now (UK, Philips, 1966, re: 1970)
Ja, ik heb al zo'n vermoeden dat het de heruitgave is. Het maakt me weinig uit. Ik heb de single overigens in een Europese persing maar deze Engelse lacht me toe voor een zeer schappelijke prijs. 

* Bobby Womack & Peace- Across 110th Street (UK, United Artists, 1973)
Op het moment van schrijven gaat het buiten even flink tekeer. Het lijkt alsof er weer eens twee onweersbuien elkaar ontmoeten achter Rheebruggen en het regent dat het giet. Hopelijk gaat dit morgen de temperatuur iets drukken? Ik zit niet echt op 33 graden te wachten om eerlijk te zijn. De laatste in deze 'Singles round-up' staat voor mij synoniem aan de soundtrack van de Tarantino-film 'Jackie Brown' en in mijn optiek één van de betere Bobby Womack-singles ooit. De plaat is doorgaans meteen uitverkocht maar ik heb een mazzeltje.