goet voud!

De titel is geïnspireerd door het thema van de feestweek in Nijeveen, die morgen van start gaat met een dubbelconcert van Mooi Wark. 's Middags een kindervoorstelling en 's avonds gaan de volwassenen 'in de blote kont'. Ik heb vanmiddag vlaggetjes gekocht en opgehangen, tot zover mijn enige bijdrage aan de feestweek in Nijeveen. Ik heb vanmiddag ook een microfoon gekocht. Twee euro tachtig bij de Action! Kan nog wel een keer! Euh... MOET nog wel een keer, want bij het uitpakken viel de kop er al af! En zo heb ik weer geen microfoon. Geen microfoon is ook geen Soul-x-rated óf ik moet morgen nog zin hebben in een continu-mix. Anders volgende week beter. Tenslotte heb ik vanavond maar liefst negentien singles gekocht. Het begon gisteravond op Marktplaats met Billy Stewart en John Mayall, beide werden aangeboden door iemand uit Uffelte. Vanavond contact gehad en even naar Uffelte gefietst (ca. 8 kilometer). Bart heeft een heuse platenhandel met een klein winkeltje achter huis. Omdat zijn specialisme elpees is, mogen de singles voor weinig weg. Voor twintig euro wordt de koop gesloten!

* Dave Berry- Little Things (1965)
De Engelse persing. Tja, daar heb ik altijd een zwak voor. Bovendien is mijn Nederlandse niet geheel vlak, dus dan lijkt dit een goed excuus. Helaas zit er toch een beetje een rare ruis over deze plaat, maar voor vijftig cent hoor je mij niet klagen!

* Boots- In The Beginning (1969)
De dramatische opvoering van het Scheppingsverhaal door deze groep uit het oosten des lands, die vooral in Duitsland erg populair was. Ik heb deze single wel, maar deze oogt beter van kwaliteit. Ik geloof dat ze mekaar niet echt ontlopen...

* Brainbox- The Smile (1970)
Een zeer fraaie staat met fotohoes.

* Eddy Christiani- Wild Geese (1963)
Eddy Christiani is in 1953 de eerste Nederlander die een electrische gitaar gebruikt op de plaat. Christiani's gitaarwerk wordt door liefhebbers geroemd en ook ik heb een zwak voor zijn instrumentaaltjes. 'Wild Geese', een eigen compositie, had zo uit de koker van The Ventures kunnen komen. Leuke single!

* Carl Douglas- Kung Fu Fighting (1974)
Natúúrlijk hebben we die al 25 keer! Waarom dan de 26e? Eén keer raden... Juist! Het is de Engelse persing en die heb ik nog niet...

* Theo Van Es- The Sky Is Always Blue (1972)
Ik drop graag zo nu en dan de naam van The Shoes op Soul-xotica, want dan wordt een bericht opeens ontzettend vaak gelezen. Ik hoop echter niet dat ik de fans nu tegen het hoofd ga stoten, want lieve help... Hoe heeft Van Es dít ooit voor mekaar gekregen? Wat een miskleun...

* Annet Hesterman- Surrounded By A Ray Of Sunshine (1968)
Deze heb ik al in 1994 gekocht, maar dan zonder de fraaie fotohoes. 'Surrounded' is in de versie van Samantha Jones nogal een mod- en northern-favoriet, maar ik vind deze van Annet de definitieve versie. Op de flip doet ze 'Something's Gotten Hold Of My Heart', maar die is toch wel een beetje truttig uitgevallen.

* The Imagination- There's Another On Your Mind (1974)
Niet te verwarren met de Britse soulpopband uit de jaren tachtig, dit is een tamelijk onbekend Amerikaans gezelschap. Dat er een ander in mijn gedachten is, klopt tot op zekere hoogte, want ik geef de voorkeur aan de b-kant: 'Love Diet'. Een lekker funky dingetje, niet de top, maar wel erg leuk!

* Jackson 5- I'll Be There (1970)
Nu met fotohoes.

* Marie Laforêt- Marie Douceur Marie Colere (1966)
Hier ben ik ontzettend blij mee. Ik had hem al op elpee, maar dat is niet zo praktisch bij het dj-en, mede omdat het nummer midden op een kant staat. Marie gebruikt hier de melodie van 'Paint It Black', begeleid door een stevig groovende beatband, en past er een hele andere tekst op toe. Een riante hap exotica!

* Johnny Lion & The Jumping Jewels- Sweets For My Sweets (1964)
Het lijkt op papier zo leuk, maar hij valt danig tegen. De single is optisch smetteloos, maar is duidelijk vaak met een versleten naald gedraaid. Qua opname is hij niet leuk én kneuterig, helaas alleen het laatste. En dat is niet genoeg om hem buiten de 'sixties'-bak te houden. Archiveren maar!

* John Mayall- Thinking Of My Woman (1970)
Eén van de boosdoeners gisteravond. Zo'n kleurrijk Polydor-hoesje van John Mayall doet mijn hartje sneller kloppen, zeker als die maar 3,50 euro moet kosten. Ik heb een zwak voor de bluesgoeroe uit Manchester, dit eigentijdse sfeerrijke bluesje gaat er dan ook in als de spreekwoordelijke kruidkoek!

* MFSB- Family Affair (1973)
Het zou me niks verbazen als deze later alsnog eens de 'tune of the week' wordt! Waar Sly en zijn familie het nogal 'laidback' brengen, daar maakt MFSB er een funky feestje van! Met een speciale rol voor producer Leon Huff op electrische piano.

* Johnny Otis Show- Ma He's Making Eyes At Me (1958)
Otis is een held in de rhythm & blues en ook enigzins in de 'northern'. Toch vind ik van deze single de b-kant een heel klein beetje interessant, maar om hem daarvoor in de Blauwe Bak te stoppen? De koffer, die vanochtend is gearriveerd, lijkt nu al te klein...

* Percy Sledge- I'll Be Your Everything (1975)
Normaliter krijg ik braakneigingen van heer Sledge, maar deze eerste single op Capricorn kan me nog enigzins bekoren. Op de b-kant dweilt en zeurt de man als ooit te voren, maar 'I'll Be Your Everything' heeft een zekere charme!

* Candi Staton- Stand By Your Man (1971)
Allereerst dit: Geen slecht woord over Tammy Wynette! Toch doet Staton hetzelfde als wat ze rond dezelfde tijd eveneens doet met 'Suspicious Minds'. Door het ritme wat op te voeren, maar nog wel heerlijk aanstellerig zingen in het refrein, maakt ze hier een heel ander nummer van. Staton is een lichtelijk ondergewaardeerde zangeres van grote klasse en een lange staat van dienst. Zelfs haar recente albums zijn nog goed te pruimen!

* Billy Stewart- Summertime (1966)
Deze blijft op veilige afstand van fruit en andere levende have. Het vorige exemplaar is slachtoffer geworden van de rottende kiwi's en kon afgevoerd worden. Deze is in een minstens zo goede staat, voor vijf euro een koopje! Als je ziet wat er soms voor deze single wordt gevraagd en betaald... Ik ben het met verkoper Bart eens dat dit de enige juiste prijs is. Mijn vorige exemplaar kostte een gulden, maar ja, dat was ook in 1993...

* Three Dog Night- Joy To The World (1971)
Ik heb al vaker mijn beklag gedaan over de slechte Nederlandse EMI-persingen van omstreeks 1970. Dit is ook weer een fraai voorbeeld, deze van Three Dog Night heeft een onverklaarbare ruis over de opname zitten. Het kan nog moeilijk worden om een beter exemplaar te vinden, zeker voor deze prijs: Mét fotohoes slechts vijftig cent!

* Gerhard Wendland- Tanze Mit Mir In Den Morgen (1962)
Hoppa, smeer het de voetballiefhebbers nog maar even in de ogen! Nee, de reden van Wendland is dat hij in het hoesje zit van 'Pickney Gal' van Desmond Dekker & The Aces en het is nooit verkeerd om die alvast in de bak te hebben staan. Voor Wendland hebben we de grote zus van de Blauwe Bak, een gigantische koffer op wielen. We noemen het wel de Grijze Bak...

raddraaien: Consortium

En alsof er niks aan de hand is, gaan we onverdroten door met Raddraaien. Tja, wat is er nu allemaal aan de hand dan? Het schijnt dat er vanavond een spelletje van 90 minuten op televisie is en verder is de mijn microfoon na drie weken trouwe dienst ermee opgehouden. Ik ga morgen dezelfde eerst maar weer halen, heb vanochtend georiënteerd op speciale podcast-microfoons. Degene die ik tegen kwam, hadden allemaal alleen maar een usb-kabeltje. Maar ik wil juist de microfoon via de mixer hebben. Je moet niet zomaar van alles in de computer stoppen, is mijn mening. Nog nieuws? Ja, ik heb vanochtend een professionele singles-koffer besteld. Ruimte voor driehonderd singles in een aluminium behuizing. Hoewel ik niet meteen de verfroller ter hand neem, wordt dit evenwel de nieuwe Blauwe Bak. De 'vreemdelingen' blijven grotendeels achter in het oorspronkelijke huishoudmandje. Dan heb ik, geloof ik, de meest schokkende dingen van deze woensdag wel met jullie doorgenomen, dus kunnen we los met de volgende kandidaat in Raddraaien. De negentiende in bak 17 heeft een hoog 'oooh'-gehalte bij mij. Een plaatje waar ik bijna verliefd op ben: 'All The Love In The World' van Consortium (1969).

Ik leer het liedje kennen middels Radio 10 Gold, ook al vind ik het aanvankelijk nogal een stoplap. Gedurende het nummer weet je gewoon dat er een betere titel erna komt! In 1994 koop ik dan toch mijn eerste exemplaar. Verre van fraai, vooral het label heeft last van vocht gehad en begint te schilferen. In 1996 kom ik een betere single tegen, maar nog steeds zonder fotohoes. Het is rond 1999 dat ik de plaat op waarde ga schatten en het is pas vorig jaar augustus dat ik de single vind mét fotohoes en in een prachtige staat. Opnieuw moet hij weer even worden gedraaid en dan is de liefde definitief. Een juweeltje! Nederland is voor veel Engelse en Amerikaanse bands een belangrijke springplank gebleken. Denk aan Dire Straits, die hebben in 1978 hun eerste hit in ons land. De rest van de wereld volgt op enige afstand. The Equals, die we al eens in Raddraaien hebben gehad, hebben het eerst een hit met 'Baby Come Back' in Nederland, in Engeland pas een half jaar later. De lijst is eindeloos, maar alleen maar succes in Nederland hebben is derhalve erg weinig en dat is het probleem van Consortium. Dit groepje Engelsen komt bijeen in 1966 als Group 66. Ze doen voornamelijk covers en met name het repertoire van The Four Seasons en The Beach Boys doet ze realiseren dat hun close harmony-zang eigenlijk belangrijker is dan de muzikale capaciteiten. Ze gaan zich toeleggen op dit genre, bovendien is slaggitarist Geoffrey Simpson gestart met tekstschrijven. Ze noemen zich Xit en krijgen een contract bij Pye. Producer Tony MacAuley is enthousiast over de kunsten van het kwartet, maar is minder gecharmeerd van de naam. Overigens is rond 1970 een Israëlische groep actief op het Rare Earth-label onder de naam Xit. De Britse groep gaat zich The West Coast Consortium noemen. De singles die onder leiding van MacAuley verschijnen, floppen stuk voor stuk. Daarna gaat MacAuley zich helemaal toeleggen op zijn tweede 'kindje', The Foundations. Hoewel er in die tijd nog nauwelijks sprake is van een elpeemarkt en bands een album moeten verdienen met hits, krijgt West Coast Consortium de mogelijkheid om een langspeler op te nemen. Het blijft echter in het demo-stadium en pas in 2002 verschijnen de opnames op cd.

Dan komt Cyril Stapleton in beeld, een andere producer/arrangeur van Pye. Hij stelt voor een oudere opname opnieuw te arrangeren en dat resulteert in 'All The Love In The World'. De single blijft in Engeland op 22 steken, hun enige hit aldaar, maar klimt in Nederland tot een dertiende plek. De band is veelvuldig aan het vasteland te vinden, ondermeer in combinatie met The Hollies. 'When The Day Breaks' komt nog een beetje in de buurt van een hit, maar latere singles schuiven automatisch door naar de uitverkoopbak. Hoewel de liedjes worden geschreven door Simpson, is leadzanger Robbie Fair de meest in het oor springende. Hij heeft het talent van een krachtige kopstem en dit maakt de singles van The Consortium zó apart. De naam West Coast Consortium is ook aangenomen om de groep extra Amerikaans te laten klinken, maar aldaar heeft nog nooit iemand van de groep gehoord!

Het contract loopt af bij Pye en Consortium komt onder contract bij het minuscule Trend-label. Daaropvolgende singles zijn evenmin een succes en Geoff Simpson verlaat de groep als deze in 1971 een tournee door Italië wil maken. Simpson kiest voor zijn gezin. Consortium houdt het al met al nog lang uit, pas in de begin jaren tachtig komt de groep tot een halt. In die ruim vijftien jaar heeft de band dus maar één hitje gehad en dan ook nog een plaat die niet vooraan ligt in het collectieve geheugen. Misschien dat een keertje draaien in Soul-x-rated geen kwaad kan?

raddraaien: Lally Stott

Heel soms doen we de naam Soul-xotica alle eer aan! Vaak is het eerste deel van de naam aan de beurt, fijne obscure soul-deuntjes. Dat -xotica is niet alleen een zoveelste woordspeling van Soul-X, maar heeft ook iets te maken met mijn neus voor rare, gekke, maffe plaatjes. De eerste kapper in de Gouden Gids die met een B begint, is gevestigd op nummer 1 en zo komen we tot wellicht de meest exotische artiest van deze maand: Lally Stott. Ook al is de eerste in de desbetreffende bak de opvolger van 'Chirpy Chirpy Cheep Cheep', namelijk: 'Jakaranda'. De man heeft wonderwel ook nog een Wikipedia-pagina, gelukkig maar, want mijn parate kennis over deze opmerkelijke hitmaker was erg summier geweest. Als de kijkcijfers werkelijk hebben te maken met de obscuriteit van een artiest, dan voorspel ik een megahit en heet iedereen van harte welkom op deze dagelijkse praatpaal!

Het begint evenwel met het kip en het ei. Ik kan maar niet ontdekken hoe het nu precies zit met 'Chirpy Chirpy Cheep Cheep', maar trap af met Middle Of The Road. Van 1967 tot 1970 is deze Schotse popgroep actief als Part Four en Los Caracas. In die laatste uitdossing wint het de Engelse talentenjacht 'Opportunity Knocks'. Op 1 april 1970 neemt het de naam Middle Of The Road aan en toert intensief in Europa. Het schijnt dat de groep vóór het hitsucces menigmaal heeft opgetreden in het zalencentrum van De Witte Paarden, vlakbij Steenwijk. In de loop van 1970 belandt de groep in Italië. Daar staat een producer op hun te wachten, waarvan ik me kan voorstellen dat die inmiddels naar Hawaï is verhuisd: Giacomo Tosti. Tosti heeft in dezelfde tijd ook het Deense Savage Rose onder zijn hoede, die hebben we eerder dit jaar al eens behandeld. Met Tosti en de tekstschrijvende en componerende broers Di Capuano wordt menig grote hit gescoord. Hoewel hun eerste op naam staat van een excentrieke Brit.

Wat Harold Stott voor 1971 heeft gedaan, vertelt Wikipedia ons niet. Tóch heeft het een foto staan uit 1962 van onze held die toen al een gitaar kon vasthouden. Stott neemt zijn platen op voor het gloeilampenfabriekje uit Eindhoven en zijn uitvoering van 'Chirpy Chirpy Cheep Cheep' verschijnt ongeveer gelijktijdig met die van Middle Of The Road. Of Stott nauwe banden heeft met Middle Of The Road óf met Tosti, dat is niet duidelijk. Wél dat Middle Of The Road de absolute winnaars zijn in de strijd op de hitparades. Stott bereikt alleen in Australië een week lang de toppositie. Het is een hit in Italië en strandt in Amerika op 92. Daar heeft Mac & Katie Kissoon dé hitversie te pakken. In Nederland bereikt de single een achtste plek, maar staat volledig in de schaduw van de Schotse groep.

Hoewel Stott daarna nog twee hitjes heeft met 'Jakaranda' en 'Love Is Free, Love Is Blind, Love Is Good', is hij opeens ook betrokken bij het schrijven van twee latere Middle Of The Road-hits: 'Tweedle Dee Tweedle Dum' en een andere Nederlandse nummer 1-hit 'Sacramento'. Dat 'Semolita' wordt opgenomen door Jerry Reed en 'Summer Song' door Engelbert Humperdinck is leuke trivia, want ik ken beide nummers niet. Rond de persoon van Stott wordt het daarna ook heel erg stil. Zó stil dat het de massa ontgaat dat Stott in 1977 omkomt in een motorongeluk in de buurt van zijn thuishaven, Prescot in Lancashire. Zijn muzikale testament laat twee opmerkelijke Nederlandse hits achter: 'Chirpy Chirpy Cheep Cheep' en 'Jakaranda', dat piekt op nummer 34.

Kan ik tot slot nog even melden dat ik vandaag twee singles heb binnengekregen: De beoogde 'tune-of-the-week' van Dana Valery en 'Gotta Get My Baby Back' van Damon Fox. Over ruim een uur, even na middernacht, start de opname van de nieuwe Soul-x-rated. Het resultaat staat ter zijner tijd onder 'reacties'!

raddraaien: The Darts

De kappers in de regio Zwolle van de Gouden Gids blijkt een onuitputbare bron te zijn. Ik had de eerste veertig 'gereserveerd' voor extra podcasts, maar heb daar van afgezien en dus ben ik verder gegaan met de 41e. We zijn inmiddels bij de 56e kapper en we zitten nog steeds onder de A! We kunnen dus nog enkele malen het klokje rond. Ik werk eerst naar de 39e bak toe (het zijn er dankzij de Blauwe Bak inmiddels 40 geworden, maar die laatste bevat momenteel slechts vijftien platen...) en gaan dan de bakken weer in een andere volgorde rangschikken. Het Raddraaien bevalt me dermate goed dat ik me niet kan voorstellen dat dit ooit gaat vervelen. Vandaag richten we onze pijlen op de 24e uit bak 15 en dat is 'Daddy Cool-The Girl Can't Help It', de debuut-single van The Darts. Een band die anders niet zo snel aan de beurt was gekomen!

The Darts is niet echt een 'overnight sensation'. Het duurt ruim een jaar voordat de groep met 'Daddy Cool' de Britse hitlijsten bestijgt. In 1976 komt deze groep bijeen in Brighton, maar zetelt zich niet veel later in de hoofdstad. The Darts is eigenlijk een ontmoeting van twee bands: Rocky Sharpe & The Razors en John Dummer's Blues Band. De laatste heeft in 1971 een zeer verrassende hit in Nederland gehad met 'Nine By Nine', voor deze 'novelty' noemde hij zijn band The Famous Music Band. Dummer is zélf ook een lid van The Darts. Meest in het oog springend zijn zanger Den Hegarty en zangeres Rita Ray. Muziek is uiterst milieuvriendelijk, het wordt aan de lopende band 'gerecycled' en rond 1976 is de muziek uit de jaren vijftig toe aan een herwaardering. Het brengt Fats Domino terug in de hitparade, evenals Chubby Checker (met een liedje uit 1961), Al Martino en wat te denken van die maffe Hank Mizell. The Darts springt in op dit succes met doowop-liedjes als 'Daddy Cool' (oorspronkelijk een hit voor The Rays) en hun grootste in Nederland: 'Come Back My Love' (origineel van The Wrens).

Hoewel de groep een flinke lijst hits heeft in Engeland, blijft het daar 'Staphorst'... (regionaal dart-jargon: Als een pijl in de 19, 20 en 1 gaat. Staphorst heeft dan met inteelt te maken...). 'Daddy Cool' blijft op zes steken, de daaropvolgende singles 'Come Back My Love', 'The Boy From New York City' en 'It's Raining' komen niet verder dan nummer twee. De vroege albums doen het evenmin niet slecht. Hierbij moeten we het monstersucces van soundtracks van 'Grease' en 'Saturday Night Fever' in ogenschouw nemen, want deze domineren de albumlijsten van 1977-78. Het vertrek van Hegarty is in 1979 een gevoelige klap voor de band. Die blijft onveranderd actief, maar de hitsuccessen zijn bescheiden. Hegarty zou in 1981 presentator worden bij de BBC. Zijn vervanger heet Kenny Andrews.

Rob Davis is eveneens een prominente naam die zal toetreden tot The Darts. Hij heeft in 1974-75 zijn kwartier bekendheid gehad als lid van Mud en hij zou nog decennia lang actief blijven in de muziek. In 1981 loopt het contract met Magnet af en de platenmaatschappijen staan niet in de rij. De doowop-rage is dan alweer passé, het is nu even de rockabilly van The Stray Cats en Rocky Sharpe & The Replays die in de roos schiet. The Darts legt zich toe op de musical 'Yakety Yak' en verdwijnt in 1985 definitief van het podium, ook al zijn er kortstondige reïncarnaties in 2006 als er een verzamelalbum van de groep verschijnt.

Morgen géén 'tune-of-the-week'-verhaal! Door de festiviteiten rondom het vijftigjarig jubileum van de Britse koningin, heeft het openbare leven (waaronder de posterijen) een week lang plat gelegen, waardoor ik de beoogde 'tune' nog steeds niet binnen heb. En dus is het een 'oud' plaatje geworden die het geheel verdient: 'It's A Woman's World' van The Gypsies. En die hebben we recentelijk hier nog behandeld. De volgende Raddraaier wordt de eerste uit bak 16 en dat wordt een gek verhaal. Ik hoop althans dat er iets te vinden is over deze redelijk onbekende hitmaker uit 1971!

Schijf van 5: adem

Moeten we het afkloppen of is de oorzaak inmiddels opgelost? In 2006 en 2007 had ik nog wel eens de neiging om flauw te vallen, het is maar twee keer echt gebeurd (de eerste keer had ook nog iets met een jointje te maken)en ook de tweede keer was het van korte duur, maar toch... De schrik zat er goed in. Toen ik het probleem omschreef bij de huisarts hield die het meteen op paniekaanvallen. Als ik de kortademigheid voelde aankomen moest ik tot tien tellen en tegen mezelf zeggen dat ik niet moest gaan liggen. Gek als het klinkt, maar het hielp. Ik heb het sindsdien niet meer gevoeld, maar ik leef natuurlijk ook een stukje gezonder. Geen alcohol, geen drugs, geen verwaarlozing, op zijn tijd een weloverwogen maaltijd tot me nemen... Met name in een hele warme periode in 2007 heb ik de nummer vier uit deze Schijf erg regelmatig gedraaid. Het is de enige plaat in de Schijf die niet 'adem' in de titel heeft, maar toch ook wel weer. En is de reden waarom die in de Schijf van 5 mag. Verder blijven we streng als altijd!

De hekkensluiter is nogal een stoplap. Maar er waren er afgelopen week meer die te binnen schoten (of waarmee ik werd geholpen), die eigenlijk niet Schijfwaardig zijn. Neem nou dat foute 'Take My Breath Away' van Berlin of dat verschrikkele 'Every Breath You Take' van The Police. Nee, die kwamen er niet in! Omwille van de nummer vier heb ik zojuist Peter Schaap laten vallen ('Adem Mijn Adem'), daar konden we ook wel buiten. Maar The Hollies is altijd een lastig verhaal, want ik hebben een zwak voor deze band en lust in principe ook alles wel. Want je kan veel zeggen van 'The Air That I Breathe', maar een mooi nummer is het wel. Het brengt de Engelse groep deze week onderaan met deze monsterhit uit 1974.

Ik ben nooit geen Star Wars-fan geweest en evenmin lust ik Vangelis. Die combinatie is helemaal spookachtig, maar werd eind 1997 regelmatig gedemonstreerd door mijn toenmalige vriendinnetje. Die wilde ook wel eens avondje alleen hebben en zette dan een video op met herhalingen van Star Wars, ondertiteling aan en geluid af, en dan een cd van Vangelis of Jean-Michel Jarre op. Toch is het met die laatste nog goed gekomen. Bij Pico, de audiofiel van Steenwijk, leer ik 'Oxygene' kennen en zal niet veel later ook 'Equinoxe' erg kunnen waarderen. Jean-Michel Jarre was in meerdere opzichten een pionier. Niet alleen gebruikte hij zelf ontworpen snufjes, maar stopte ook het redelijk knullige geluid van een Philicorda in zijn muziek. Met 'Oxygene' en Jean-Jarre zit het dus wel goed bij mij. Omdat we al één regel overtreden, doen we er meteen nog een tweede: Ik nomineer kant 1 van de elpee voor nummer vier in de Schijf.

Voor de tweede en de derde plek dank ik Peter voor de suggesties, die had ik vast en zeker over het hoofd gezien. Neem nu 'Dark Side Of The Moon' van Pink Floyd. Ik had hem ooit op cd en draaide hem bijna dagelijks totdat ik in mijn slaap werd overvallen en mijn discman werd gejat met daarin, juist, die cd! Het kostte me een paar maanden om de lp te bemachtigen en opnieuw lag die dagelijks onder de naald. En toen... was het ineens afgelopen! Ik kón 'Dark Side Of The Moon' niet meer draaien! Met name 'The Great Gig In The Sky' ging pijn doen aan mijn oren en dat nummer 'er uit knippen', wilde evenmin. En toch... toen Peter 'Breathe' voorstelde, bloeide er weer iets op van die oude liefde. Dit nummer van 'Dark Side Of The Moon' uit 1973 mag vandaag op drie.

'Adem' moest in de titel staan en ik had zo snel niet aan treinen gedacht, dus ik stond aanvankelijk niet te juichen bij een andere suggestie van zijn kant. Het is omdat ik bij vier de regels van de Schijf heb overtreden, dat ik hem toesta in De Schijf. De schoonheid van het nummer brengt dat hij bijna op nummer 1 had gestaan: 'Locomotive Breath' van Jethro Tull uit 1972.

Maar die hoogste plaats is voor één iemand gereserveerd, de geboren en getogen Nijeveense Kaatje Woud, die naar Engeland vertrok en zich daar Kate Bush ging noemen. Zij is immers ook ontdekt door David Gilmour van Pink Floyd, dus ze past prachtig in deze Schijf! Haar track 'Breathing' ken ik van 'The Whole Story'. Een prachtig nummer waarop we ook de excentrieke Roy Harper terug horen. De man die ooit één plaat onder vier namen uitbracht: Roy Harper, Per Yarroh, Rory Phare en Harry Rope. Wellicht dat die infiltratie nog het meest erin bijdraagt, dat ik Kate Bush de hoogste trede in deze Schijf toe wijs: 'Breathing' (1981) mag de winnaar heten van deze Schijf van 5.

Volgende week zal ons het lachen wel vergaan zijn, ik heb al enkele leuke suggesties binnen gekregen, maar ze blijven welkom! De week erop moeten we het toch maar even over voetbal hebben. Een Schijf van 5 voetbalhits zie ik niet zo zitten, plaatjes met 'voetbal' in de titel wordt ook lastig, dus... zoek ik vijf leuke plaatjes die voor een gedeelte over voetbal gaan. Ik heb er zojuist al twee bedacht, ik geef eentje prijs ter inspiratie: 'Senses Working Overtime' van XTC. Ze zingen daar 'and the world is football-shaped, it's just for me a kick in space' (ik zing hem even hardop en denk dat-ie zo hoort...). Die mag! Ik ben benieuwd wat jullie suggesties zijn!

het zondagse gevoel

Op Golden Beat Years, ons forum van freaks op het gebied van muziek uit de jaren zestig en zeventig, presenteer ik vandaag 'De Schijnwerper Op Zondag'. Helaas is Golden Beat Years een besloten club en dient er eerst geregistreerd te worden voordat je 'naar binnen' kan. 'De Schijnwerper' wordt nog wel eens ten onrechte als 'mijn rubriek' bestempeld. Het was het idee van iemand anders, maar tot een paar weken geleden was ik de enige die de rubriek op de oorspronkelijke wijze gebruikte. Ik maakte voornamelijk 'mixtapes', vaak over northern soul, in het begin voornamelijk over altfolk. Maar 'De soundtrack van een goede morgen' en 'Soul-X' Pre-Life Crisis' waren bonte slamixen. Nu ik me heb toegelegd op de podcasts, is dit eigenlijk 'De Schijnwerper' voor iedereen die de moeite wil nemen me op Podomatic (of hier) te volgen. Zo ontstond een paar weken geleden het idee om ieder forumlid een zondag toe te wijzen, waarop hij/zij een titel presenteert. Andere forummers kunnen daarop reageren met andere uitvoeringen van dezelfde titel. Bij 'My Colouring Book', 'Try A Little Tenderness' en 'Exodus' is de afgelopen weken gebleken dat er méér versies zijn dan je voor mogelijk houdt. Zélf ben ik niet zo van de databases van één bepaalde titel en dus heb ik het Schijf van 5-idee opgebracht. Ik vraag van mijn collega-forummers hun favoriete plaat met 'zondag' in de titel. Wie niet op Golden Beat Years zit en toch wil bijdragen: Stuur je favoriete zondag mét mp3 naar het bekende mailadres en ik zorg persoonlijk dat je favoriet op de 'plaat' komt. Uiteraard krijg je na afloop ook de link naar de map met alle voorgestelde favoriete zondagen... (mailadres: soulx1975#gmail.com, #=@)

Zo heb ik de afgelopen week nagedacht waarom de zondag, en met name de zondagochtend, zo'n bijzonder muzikaal moment is voor mij. Ik las een paar jaar geleden dat stadsvogels steeds vroeger beginnen te zingen, omdat ze anders last hebben van het verkeer en zich niet meer verstaanbaar kunnen maken. Nederland is al een beetje een 24 uurs-economie aan het worden, op veel plaatsen is er op zondagmiddag wel een supermarkt open, maar de vroege ochtend blijft onaangeroerd territorium. Dan hoor je vooral de natuur, enkel eens onderbroken door een luidende kerkklok, maar ook dat is onderdeel van het Hollandse landschap. Tegenwoordig 'vier' ik zulke zondagochtenden. Het begint met een bak singles uit de jaren zestig en zeventig, in sommige gevallen volgt er een fietstocht op.

Ik weet niet of het met die idyllische rust heeft te maken, maar plaatjes uit de jaren zestig klinken nooit zo goed als op zondagochtend. Een grote hit van The Monkees, ik noem maar een voorbeeld, klinkt doordeweeks als behang, maar op zondagochtend krijgt het een extra lading dat het doet weerklinken als een symfonie. De zondagochtend voelt bij mij altijd heel fragiel aan, maagdelijk zou ik het bijna willen noemen. Of de oorzaak hiervan gezocht moet worden in het, min of meer, verplichte kerkbezoek uit mijn jeugd? Een zondagochtend zonder kerk was vrij uniek in ons gezin, hoewel we toch redelijk vrijdenkend zijn opgevoed. Na onze vijftiende mochten we zelf beslissen of we door gingen in de kerk. Mijn oudste broer en zus hebben belijdenis gedaan, mijn andere broer en ik ontdekten het uitgaan op zaterdag en het uitslapen op de volgende ochtend. In Steenwijk was tot een paar jaar geleden een vrije sluitingstijd van de horeca, het feest in een kroeg kon doorgaan tot half negen! Het was zelfs mogelijk om van zaterdag op zondag het klokje rond te gaan. Later is de sluitingstijd bepaald op zes uur, maar dan lag ik nog steeds op zondagochtend onder de lakens mijn katertje uit te zweten. Sinds dat ik niet meer op stap 'hoef', komt de vrije zondagochtend meer geregeld voor en ik 'vier' deze momenten echt met lekkere muziek voor het ontbijt.

De keuze voor het hoesje raakt kant noch wal. Hoewel mijn zondagse gevoel in de muziek het beste is verwoord in 'My Sunday Feeling' van Jethro Tull (van het album 'This Was'), zocht ik eigenlijk naar het hoesje van 'Sunday Will Never Be The Same' van Spanky & Our Gang, maar ben dus toch gezwicht voor de Nederlandse cover van The Buffoons. En zélfs die knullige Buffoons, die ik de rest van de week nauwelijks lust, kunnen op zondagochtend een magisch moment veroorzaken!

Overigens zouden jullie mijn voorgestelde 'favoriete zondag' nog moeten kennen uit de weekplate van afgelopen jaar: Het is 'Sunday Morning' van Margo Guryan. Bij hoge uitzondering staat het linkje naar dit nummer bij de reacties.

Het begint met gekte!

Vanavond heb ik de nieuwste aflevering van Soul-x-rated het wereldwijde rag opgegooid, onder 'reacties' vinden jullie weer de link. Een week geleden zat ik druk te bedenken wat ik eens met de 'Extratet' zou doen, de tweede wekelijkse (althans, dat is de bedoeling...) podcast met een 'wisselend' programma. Opeens bedacht ik dat het leuk zou zijn om per 20 singles een podcast te maken. Vanaf de allereerste tot nummer 500, om nog niet té ambitieus over te komen en voor 1000 te gaan. Het zou dan '20 Years Ago Today' in podcast-uitvoering worden. Voor de eerste twintig plaatjes had ik al een subtitel bedacht: 'Alle gekheid op een stickje', want mijn singles-collectie is per slot van rekening ooit begonnen met Madness. Omdat ik binnen die eerste twintig al twee platen had die verstoppertje spelen, heb ik voorlopig het plan afgeblazen, maar Madness moet hoognodig eens een bericht krijgen. Deze Engelse band is voor mij écht de 'roots'.

Ik ben de jongste van vier kinderen. Henk, mijn oudste broer, is bijna elf jaar ouder dan mij, dus als ik leer lopen en fietsen, gaat deze al naar het voortgezet onderwijs en krijgt zakgeld. In begin 1978 is 'Mull Of Kintyre' van Wings zijn eerste single en vanaf dat moment staat de radio continu aan in huize Louwsma. Zus begint datzelfde jaar ook met singles te sparen, kort daarop (1980, volgens het Hitdossier) doet ook mijn andere broer mee en is ons huis een kakafonie van hedendaagse popmuziek. Als ik als zesjarige de videoclip zie van 'Baggy Trousers' van Madness, waarbij toetsenist Mike Barson met piano en al de lucht in gaat, ben ik meteen 'fan'. Dat komt goed uit, want ook Henk kan Madness goed waarderen, dus twee jaar later krijg ik van hem 'Complete Madness' op cassettebandje. Mijn broers hebben geluk dat het dan 1983 is en Madness is in Nederland net op zijn retour, dus de singles kunnen voor relatief weinig uit de uitverkoopbak worden gered. Op 28 april 1983, mijn achtste verjaardag, krijg ik naast de cassette ook een exemplaar van 'Tomorrow's Just Another Day'. Sinterklaas brengt later hetzelfde jaar de single 'Wings Of A Dove'.

Nummer drie in de verzameling is een oud 'overblijvertje': 'Grey Day' heeft dan al drie jaar in de uitverkoopbak doorgebracht. Zeven en acht is een dubbelsingle, van alle Madness-items vertegenwoordigd deze zelfs nu nog wel een redelijke waarde: De kartonnen klaphoes bevat de 'gewone' single 'Michael Caine' en de picture disc van 'The Sun And The Rain'. Ik krijg eind augustus 1985 een beetje zakgeld, eenmalig, en investeer het in de nieuwste single van Madness. Jawel, ik heb er mede voor gezorgd dat 'Yesterday's Men' nog een paar weken in de Tipparade heeft gewoond. Ik had ook een paar weken kunnen wachten en hem voor een rijksdaalder kunnen krijgen, maar indertijd hoopte ik nog steeds op een wondertje. De nummer 20 krijg ik tenslotte van mijn broer, het is dan oktober 1988 en heb ik zojuist mijn allereerste grammofoon gekocht: Een Philips-koffer, al wel een stereo, maar met een gehavende naald. Die Madness-single is 'House Of Fun'. Dan heb ik inmiddels The Moody Blues al leren kennen en is mijn interesse meer verschoven naar de jaren zestig en dus raak ik lange tijd geen platen van Madness meer aan. Even afmaken? 'One Step Beyond' en 'Embarrassment' koop ik in 1992, 'Cardiac Arrest/ In The City' in 1993 en 'Baggy Trousers' in 2001. Overigens is mijn exemplaar van 'One Step Beyond' twee jaar geleden bij een optreden gesneuveld, dus daar zoek ik nog vervanging voor!

In dat eerste deel van die eventuele podcast-serie komen ze dus bijna allemaal voorbij. Ik heb zojuist eens de hele geschiedenis van Madness zitten uit te diepen, er zijn heel veel feiten die ik niet wist. Madness heeft evenals UB40 maar liefst 214 weken in de Britse singles-lijsten gestaan gedurende de jaren tachtig. Madness deed dat van de twee in de kortste periode, namelijk tot 1986. Volgens de betrouwebare info is de groep alleen van 1986 tot 1992 uit elkaar geweest (slechts een paar groepsleden hebben in 1988 een album gemaakt als The Madness). Op de tijdslijn is de groep in 1998 nagenoeg compleet in de oorspronkelijke bezetting en maken ze een jaar later hun eerste studio-album in dertien jaar. Niks niet over die 'nep'-Madness die op het Dicky Woodstock Festival optrad, die horden neo-nazi's uit Italië trok, die ervoor zorgden dat die groep na drie nummers van het podium stapte. Het blijft een mysterie welk voormalig groepslid zich heeft ingegeven met dit fiasco.

Hoewel ik dus voorlopig de serie even uitstel, heb ik de plaatjes nog wel klaar liggen en zo heel nu en dan zet ik nog een single van Madness op. En dan kan ik opeens best begrijpen waarom ik dit als kind zo leuk vond. Madness klinkt anno 2012 nog altijd even ongedwongen en vrolijk als dertig jaar geleden!