de duvel is oud

Liefste Syl,

Van harte gefeliciteerd met je verjaardag. 54. Grote meid! Hoewel ik vermoed dat er niet veel bij die anderhalve meter is gekomen. Of bij je schoenmaat 34. Ja, ik ben ook dertien jaar ouder geworden! Je was, daags voor je 41e, de eerste naakte vrouw waarmee ik in bed lag. Ik mocht dat fietsenverhaal toen niet gebruiken, dus doe ik dat nu ook niet. Jawel, je was mijn eerste, ik was een laatbloeier. Nou ja..., bloeier... Ik heb er sindsdien geen flikker mee gedaan!

Een Francaise in Sneek, daar zong Sting toch over? Je had een abonnement op begin-twintigers met lang haar. Yep! Ik ging twee weken later voor het eerst in zes jaar naar de kapper. Je was niet blij! Ik hoorde mensen je aanduiden als 'mevrouw Dutroux'. Ik moest erom lachen...

Als die gehaakte topjes met spinneweb-motief weer in de mode zijn, koop ik er eentje voor je. Hij stond je echt beeldschoon, maar hij móest uit... Ik zou nog heel veel anekdotes uit die vijf jaar... euh... ik bedoel een maand, kunnen opdiepen, maar het gaat op Soul-xotica om muziek. Maar, dan nog, Vangelis heeft ook niets met muziek te maken...

Als je zondagavond me beu was, zei je 'Gerrit, ik geloof dat The Scrum wel weer open is', vervolgens een videoband met Star Trek, geluid zacht (je las de ondertiteling) en dan een cd op tien van die Griekse neuroot. Succes verzekerd! Drie minuten later spurtte ik weg op mijn Vespa PK 50...

Tweede kerstdag 1997 volgde de climax. Ik heb het uitgemaakt. Dat je mijn eigendommen niet in de Kliko hebt laten zakken, maar deze via Jan Folmer in Jutrijp hebt bezorgd, vind ik nog altijd erg bijzonder. Ik denk dan ook met liefde aan je terug. Ik wens je een hele fijne avond toe met je vriend Jan, met wie je ruim tien jaar gelukkig bent. Ik wens je veel geluk... en dat meen ik!

kleur bekennen: bruin

,,Nee, dat kan je niet maken". Het was mijn idee om de kamer te veranderen in een bruine kroeg ten behoeve van de redactievergadering. Bij kaarslicht herken je niet de gezichten en in de kakafonie van die zware bromstemmen is niet duidelijk wie wat zegt. Wel dat ze zich allemaal blauwroodgroenwitpaarsbruin ergeren. ,,Je hebt volgers die je serieus nemen". ,,Overdrijf niet zo", zeg ik. ,,Het is maar nummer drie". ,,Waardeloze kroeg zonder bier". Ah! Dat is Sideburner! ,,Als je maar weet dat ik er niets mee van doen wil hebben". Moet Soul-X zijn. ,,Jongens...". ,,En ik dan?". ,,Jij moet in de keuken!".

Okay, niemand is het er mee eens, maar ik doe het lekker wel! Op drie staat 'Twee Reebruine Ogen' van de Selvera's uit 1958 voor Christus. Ik hoef de keuze voor dit prachtige lied natuurlijk niet te motiveren! In De Karre maakte tot vier jaar geleden de jukebox de dienst uit. De laatste was een NSM cd-jukebox. Natuurlijk bomvol Metallica, Rammstein en andere herrie. Eén stamgast liep zo nu en dan naar de jukebox om na een bak gitaargeweld De Selvera's te draaien. Het nummer is dus pure cult voor mij. Overigens had mijn vroegere huisbaas het over 'Twee Reetbruine Ogen'...

Frank Zappa vertegenwoordigde de 'dropout'-generatie van de jaren zestig. Amerika kent geen sociaal stelsel, dus wie niet aan het systeem van macht, geld en succes kan of wil deelnemen, is veroordeeld tot 'trailer parks' en armoede troef. 'Brown Shoes Don't Make It' van de elpee 'Absolutely Free' (1967) is zo'n strijdlied voor 'dropouts'. Eigenlijk is het een korte songcyclus. Ik dank Peter voor de suggestie!

Och nee, moeten we het over het drama hebben? Nee hoor! Op zondagavond op de Lokerse Feesten was het nog koek en ei tussen mij en Mijntje. Ik danstte de zolen van mijn schoenen bij het optreden van The Pogues. Shane ging om de drie nummers even van het podium, waarschijnlijk voor een neut. Plots valt mijn oog op het grote beeldscherm. De camera zoemt in op Shane MacGowan. Hij wil de microfoon pakken, maar grijpt mis...

,,Die man is dronken", zegt Willemijn vol afgrijzen. Ik kijk haar aan. ,,Túúrlijk is Shane zo lam als een konijn". ,,Hoezo natuurlijk? Dat hoort niet!". Mijn kent achteraf The Pogues alleen van cd. Ze vond The Lemonheads beter. We zijn het vaker niet eens...

Ik kies voor 'A Pair Of Brown Eyes'. Dat is een mooie brug naar de volgende kleur. We hebben voor de redactievergadering al een duikboot gereserveerd. Volgende week gaan we geel behandelen, zonder dat we van gele sneeuw gaan snoepen...

The Shavers uit elkaar!

Doorgaans kom je niet op Soul-xotica voor het laatste muzieknieuws, maar dit is zo kakelvers, dat ik het niet wilde laten schieten. The Shavers gaat voor een tweede keer uit elkaar. In oktober 2006 omdat de markante voorman Johannes De Boom volgens eigen zeggen 'in de revisie ging', afgelopen week kreeg de gitarist te horen dat hij keelkanker heeft. Alle geplande 'comeback'-optredens zijn gestaakt.

Ik zag The Shavers voor de eerste maal in 2002 in De Buze. Natuurlijk kende ik 'Halvarine (Gadverdamme)' al dat Henk Westbroek tot een bescheiden hit had gedraaid. Ik was bang dat The Shavers net als bijvoorbeeld Titt'n ('Ben Je Geil Of Wil Je Een Koekje') niet verder zou komen dan die ene gimmick. Niets bleek minder waar. De overige liederen waren niet minder hilarisch! Later dat jaar zie ik ze op het Dicky Woodstock Popfestival op de Baarse Vrijstaat.

In 2006 komt het bericht dat The Shavers gaat stoppen, maar niet voordat ze een uitgebreide afscheidstournee hebben gedaan. Begin juli spelen ze op 'Pop Van Eigen Bodem', een gratis toegankelijk festival in Zwolle. Afscheid nemen om half vijf 's middags in de brandende zon? Ik heb gelezen dat ze dat jaar wederom op Dicky Woodstock staan.

Daar ga ik dus ook naar toe. Naast een t-shirt van 'the last tour' koop ik eveneens een kaartje voor het definitieve afscheid op 15 oktober in De Waerdse Tempel in Heerhugowaard. Hoe ik daar kom? Geen idee!

Met De Kouwe Makkers. Althans, dat spreek ik zaterdagavond af met Meine. Die zondagochtend word ik wakker met vreselijke buikpijn. Zucht! Ik blijf thuis en wil 's avonds naar een optreden van Ysis in Zwolle. Dat blijkt een middagconcert te zijn geweest. Ysis is een trio met S-s-s-sanne die we tegenwoordig als Miss Montreal kennen...

Dit jaar lees ik met gemengde gevoelens dat The Shavers weer bijeen zijn. Ze toeren met Rudeboy (Urban Dance Squad), Denvis (The Spades) en die zielige Dikke Dennis. Dat hebben ze niet nodig! 18 december zouden ze naar Steenwijk komen. Het goede nieuws is dat de 17e een reünie van Megakronkel is. Rabinet Kutte in het voorprogramma. Oortjes wassen! De kogel kwam van links, de noise komt van rechts. Of had u gehoopt op iets wilders?

vleesch noch visch

Krijg ik nu straf? Ik had beloofd om de vergeten nieuwgekochte platen integraal te draaien voor het schrijven. Welnu, ik heb Madrugada opgezet. Omdat ik kant 2 beter ken dan kant 1, begonnen bij die laatste. Het spijt me. Emily Jane White staat inmiddels op. Onder 'Whatever Happened To You?' ontstond de kop en halverwege 'Look Away Lucifer' was ik het strontzat. Niet eens meer puf voor 'Highway Of Light'. We gaan gewoon schrijven...

Twee jaar na dato kan ik gerust stellen dat 2008 een destructief jaar was. De alcohol regeert en daardoor doe ik domme dingen. Zo maak ik half mei een afspraak met een dealer. Topkwaliteit speed uit Amsterdam. Het zuivere spul, niet die gebruikelijke discotroep. Geen kleine porties. Volgende week zaterdag om half elf op het parkeerterrein van Super De Boer levert hij mij 250 euro aan speed!

Als de drank (en snuifjes coke) is uitgewerkt, kan ik mezelf wel voor de kop schieten. Waar laat ik die bende? Ikzelf ben met een grammetje dik tevreden.

Ik vergeef mijn lieve lezers meteen als ze niet met de materie bekend zijn! Speed is een versproduct. Buiten de koelkast is het binnen drie dagen 'weg'. In de koelkast blijft het hooguit twee weken goed. Ik sta met gepast geld op de afgesproken plek. Ik heb me zelden zo opgelucht gevoeld als toen ik realiseerde dat de dealer, een man van de tijd, niet meer kwam opdagen...

Niet alleen werkte dit ontnuchterend ten aanzien van mijn drugsgebruik (ik heb sindsdien zelfs geen jointje meer gerookt!), bovendien kon ik nu onveranderd drankrekeningen inlossen en muziek kopen. Waaronder het zesde en laatste album van de Noorse rockgroep Madrugada. 'What's On Your Mind' en de rest van kant 2 bleek favoriet, alleen kan ik niet herinneren waarom...

De lage zang van Sivert Høyem heeft eenzelfde effect als dat van Nick Cave. De teksten zijn vervreemdend. Muzikaal moet het nog iets met metal van doen hebben, maar ik herken het niet. Het brengt mij het gevoel als bij Calexico en eels (na 'Beautiful Freak'), het gevoel ontbreekt bij mij. Ik begrijp het niet, ik snap het niet, ik vat hem niet. Iedere keer als ik een liefhebber tegenkom en ik hem vraag, krijg ik een eenduidig antwoord: ,,Dan moet je luisteren!".

Als iemand van jullie gegrepen is door Madrugada en het eenmaal wil uitleggen? Graag!

Tijdens de opnames overlijdt plotseling Robert Burås, oprichter en gitarist van Madrugada. Tekstueel is het door hem gezongen 'Our Time Won't Last That Long' pijnlijk, maar het is een geluk dat die aan het einde van kant 2 staat. Je kan hem ontwijken...

één dag uit je vakantie

Wat doet die muts hier? Het is eind november, sneeuw op komst, nachtvorst... Anastacia is zomer. Anastacia is minimaal honderd kilometer van huis. Anastacia is rugzak en bepakte fiets. Anastacia is stug door fietsen als het begint te regenen. Anastacia is vakantie. Eén van de überpositiviteitsstoten uit mijn fietsvakantie-cd-boekje. Een 'greatest hits' uit 2006. Die wíllen we de rest van het jaar niet horen!

Een week na de afgelopen vakantie was die van 2011 al uitgestippeld. Voor de variatie ditmaal met een bakfiets. Bagage duwen in plaats van trekken. Met name mijn schouders hebben erg onder de duizendveertig kilometer geleden. Eerst door de Schermer naar Alkmaar, dan de Oeverlanden naar Maastricht. Wat ik dan ga doen? Tja, in ieder geval naar het warme bad in Waasmunster. Verder hou ik niet zo van plannen en al helemaal niet in de vakantie!

Vakantie? Nog lang niet! Hoewel we het wel drukker hebben gehad. Vandaag een order pvc afgemaakt en een uurtje mantelklemmen gedraaid. Volgende week ga ik de post in! S(k)aai Ree(t)dio stond vandaag aan. Teveel haatdraaiers om op te noemen. Ik begin het helemaal gehad te hebben met dat irritant vrolijk gezeik van Train. Opeens hoor ik Anastacia. Het refrein valt in en dan...

Waan ik me opeens in 28 juli. Een overdekt kleuterbadje. Terwijl ik toch al drie jaar zindelijk ben een natte slaapzak. Oordopjes in en wachtend op het nieuws van negen uur. Horen of er meer van die hoosbuien als gisteravond verwacht worden. Radio 2 smijt er eerst nog maar een oude hit van Anastacia tegenaan. Ik ga het vandaag rustig aan doen. Helemaal van Ulvenhout naar Rucphen. De gehele film is in augustus 2010 terug te lezen. Aan de bijbehorende soundtrack wordt nog gewerkt. En hoewel het in mijn ogen niet de leukste hit is, mag 'One Day In Your Life' niet ontbreken!

telefoontoppertje #3: CCC -Ill Chemist

Sommige stromingen in de muziek ontstaan toevallig. Ik kan me niet voorstellen dat iemand serieus dacht van: Kom laat mij eens twee platen synchroon draaien en daar één geheel van maken zonder dat de nummers eronder lijden. De 'mashup'-methode is zeker een kunstvorm! Ik heb het voorbeeld van 'Smells Like Layla Spirit', een oerlelijke mashup van Nirvana met Derek & The Dominoes, maar ook 'Good Pressure' van CCC - Ill Chemist.

Met het oog op de, door mij te organiseren, popquiz in De Karre, verzamelde ik eind 2008 een aantal mashups. Die haalde ik op via een speciale mashup-site. In het archief vond ik 'Sergeant Pepper's Midlife Crisis', waarop nummers van het Beatles-album door de mangel zijn genomen. De Beatles-fan walgt ervan, maar wie een beetje humor heeft...

Wat te denken van 'Karma In The Life'. De zang van 'A Day In The Life' over de muziek van 'Karma Police' van Radiohead. Helemaal prachtig wanneer je bedenkt dat 'O.K. Computer' vaak de 'Sgt. Pepper' van de jaren negentig wordt genoemd.

CCC - Ill Chemist mengt 'Good Morning' van de 'Pilzenkopfen' met 'Pressure Drop' van The Selecter en... het past! 'Good Pressure' is een lekker luid ska-nummer met een vleugje psychedelica en strofen van 'Rock And Roll Music' en 'The Continuing Story Of Bungalow Bill'. Ik word er vaak en graag mee wakker!

back home?

Het 250e bericht op Soul-xotica. Dat moest gevierd worden? Allicht. Alleen is de taart van zusje mislukt. Sideburner wilde een rock & roll-feest met drank en drugs en is naar de kroeg vertrokken. Gerrit was moe en is gaan slapen. Zo zit ik met Soul-X en zusje aan tafel. ,,Hoor jij niet in de keuken?", verbreekt Soul-X de lange stilte. Met een triest gezicht druipt ze af. ,,Je wordt bedankt, Soul-X", zucht ik. ,,Waar moet ik het nu over hebben?". ,,Nou, ik dacht aan die fijne dansvloerkneiter van...". Ik onderbreek hem. ,,Wat denk je wel niet? Eerst verpest je mijn feest en dan moet ik ook nog een kneiter doen? Nee! Ik ga een verhaal doen waar jij en Sideburner part noch deel aan hebben!".

Vrijdag 17 april 1998. 'The day I always remember'. Mijn eerste indruk van Mossley. Het is winderig, vies koud en het begint ook net te regenen als ik van de trein kom. Ik wil eerst de allesbehalve sfeerrijke winkelstraat van Manchester Road inlopen, maar herinner me dan dat ik links moest oversteken. Dan sta ik in Queen Street. Een steil naar beneden lopende straat met gevaarlijk gladde kinderkoppen. Ik wil net aanbellen bij een huisje, als ik hoor: ,,Kan ik je helpen?". Een meisje met donker haar, een bril en een portfolio. ,,Ah, de Emmaus. Loop maar met me mee". Ze heet Linda, is kunstenaar en huurt een atelier in Longland's Mill. Ik zal haar nog eens thuis opzoeken en zal haar vriend Aden proberen me warm te krijgen voor Tom Lehrer...

Ik word binnengelaten. Bij gebrek aan kapstok leg ik mijn wollen mantel op de bank. Sadie, de gemeenschappelijke hond, ligt er een uur later op te slapen. Jacky, een compaan, zegt dat ik mazzel heb. ,,Ze verscheurt jassen". Misschien wist Sadie meteen al wat ik niet wist, maar dat is stof voor een later verhaal.

Ik maak kennis met Bob en Carol Jeffery, het coördinators-echtpaar. De enige officiële vragen zijn of ik medicijnen gebruik en of ik vegetariër ben. Beide keren ontken ik. Dan gaan we het snel over muziek hebben. Bob is hippie geweest en kent dus Shocking Blue, Focus en Golden Earring. O ja, hun dochter heet Anneke...

Jacky, een Fransman, leidt me rond. In de bak platen ontwaar ik meteen 'On The Threshold Of A Dream' van The Moody Blues. Aan tafel tref ik de andere companen: Franse Benoit, Duitse Hans en Engelse Martin.

Uitzicht op het troosteloze Roughtown met besneeuwde heuveltoppen. Het was vorig weekend Wit Pasen in plaats van Witte Kerst. Op de foto is het rechtsboven. Grappig: De foto is genomen toen ik in Longland's Mill woonde. De meest linkse auto, de rode Rover, zakte net voor mijn vertrek voor de Engelse APK. Die 'Nederlandse' Volvo is van Bob en Carol. Linksgestuurd, naar verluid voor een paar flessen whiskey van een Deen gekocht.

Ik schreef al eerder dat ik meestal in november een tijdje heimwee naar Mossley heb. Vandaar momenteel iets meer aandacht voor die periode...