platvloers ritje

En toen zat ik even in een lastig parket. Ha ha ha niet grappig! Ik had al een gigantisch lulverhaal geschreven over een nieuwe woonrubriek op jullie favoriete (destructieve) lifestyle-blog, maar die heb ik maar op 'delete' gezet. Een hoesbui dan? Mwah..., kunnen we ook net zo goed een hoesje uitzoeken en daar gewoon een verhaaltje bij schrijven. Omdat ik vanmiddag op tapijt-oriëntatie ben geweest, moest de titel ook wat met vloerbedekking hebben te maken. Ik had natuurlijk 'The Carpet Crawlers' van Genesis kunnen pakken, maar ik ben niet zo'n hele grote fan van Genesis. Tja, dan blijft er maar eentje over natuurlijk en dat is 'Magic Carpet Ride' van Steppenwolf. Kunnen we daar een berichtje over schrijven? Ach, vast wel! Er is iets opmerkelijks te vertellen over deze single en het hoesje staat keurig netjes op singlehoesjes.nl, dus wat let ons.

Maar hoe moet dat dan in juli met 20 Years Ago Today? Zien we dan wel weer. Het is namelijk bijna twintig jaar geleden dat ik de Duitse persing kocht. Steppenwolf werd in 1968 natuurlijk wereldberoemd door 'Born To Be Wild'. het volkslied van de motorrijders. Tevens introduceerde het nummer het begrip 'heavy metal', maar dit had niets te maken met muziek, maar met het geluid van een grommende Harley. Het zou evenwel in de eind jaren zeventig tot muziekstijl worden verheven, bij de opkomst van The New Wave Of British Heavy Metal. Die nieuwe lichting bracht ons ondermeer Saxon, Def Leppard en Iron Maiden. John Kay en zijn kameraden hadden eind 1968 zoveel geld verdiend dat de eerste zichzelf had getrakteerd op een superluxe hifi-installatie. 'Right between my sound machine', de tweede regel uit 'Magic Carpet Ride' is geïnspireerd door zo'n luistersessie.

Dat ik in 1996 en 1997 groot boodschappen heb gedaan bij een Deense platenverzamelaar in Herning had ik, geloof ik, hier al eens verteld. Ik kwam in dat eerste jaar een fraaie Deense persing van 'Magic Carpet Ride' tegen met een afwijkende b-kant. De Duitse heeft 'Sookie Sookie' op de flip, dat was de tweede single van Steppenwolf in Amerika en de voorloper van 'Born To Be Wild'. Omdat die in zo'n fraaie conditie was, nam ik hem mee. Toen ik hem thuis beluisterde, viel ik van mijn stoel. Dit is een hele andere versie dan degene die ik kende! Ik weet niet vanuit welk land de Wikipedia-site over Steppenwolf is geschreven, ik vermoed Amerika, maar die maken inderdaad melding van een alternatieve single-take.

Toch is die niet overal uitgebracht. Die Duitse (en volgens mij ook de Nederlandse, maar dat mag Peter zeggen) is gewoon de albumversie van ruim vier minuten. Spannend intro, mooie solo en de fade-out kort daarna. De single-versie is fors ingekort. Het intro is een stuk korter en de lange solo ontbreekt, bovendien heeft John Kay het opnieuw ingezongen terwijl de oude backingtrack is gebruikt. Daardoor is het plaatje iets gelikter, maar in vergelijking met die albumversie eigenlijk ook dodelijk saai.

Voor de goede orde: Ik woon nog steeds in Steenwijk, heb de afgelopen week vooral de papierwinkel doorlopen en ben nu klaar om te gaan inrichten. Vanmiddag ben ik, zo gezegd, op jacht geweest naar vloerbedekking. Ik zou aanvankelijk tapijt leggen in de woonkamer en in mijn slaapvertrek en de rest vinyl, maar kies bij nader inzien toch liever helemaal voor vinyl. Voor een smeerkees als 'yours truly' is het een stuk gemakkelijker schoon te houden! Traditioneel meubelstoffeerder Van Dijk had vanmiddag zijn handen vol aan een veeleisend echtpaar en dus heb ik beloofd om volgende week eens terug te komen. Vooralsnog heb ik mijn oog ergens op laten vallen. De kleur laat zich raden?

toeters noch blazen!

Het was, geloof ik, meteen de allereerste zondag in Mossley toen ik naar de dienst van de Methodist Church in Top Mossley ging en iemand een opmerking maakte. Deze was erg vermakelijk voor zijn omgeving, ik snapte het toch niet helemaal, maar had al 'ja' gezegd voordat ik het in de gaten had. De 'deal'? Vaandeldragen op Whitfriday. Hoewel de bijbel en de geloofsbeleving van zowel Methodist als Church Of England gelijk is aan die in Nederland, mist Engeland twee christelijke feestdagen. Hemelvaart, voor christenen best een gedenkwaardig iets, is in Engeland slechts een preek op zondagochtend. Het Pinksterfeest idemdito, maar daar staat tegenover dat Engeland weer van die rare 'Bank Holiday Mondays' heeft (drie in getal). In Cornwall, het uiterste zuidwesten van Engeland, en heel lokaal in Lancashire wordt toch nog iets met Pinksteren gedaan. Niet op zondag en maandag, maar op vrijdag. In Cornwall ligt alles plat, in Lancashire moet je daarvoor wel vrij vragen. 's Ochtends gaan alle geloofsgemeenschappen uit de desbetreffende plaats met vaandels in een optocht, onderbroken door brassbands uit heel Engeland. 's Middags en 's avonds maken deze bands een 'tournee' langs verscheidene openluchtpodia. Op iedere locatie staat ook een geblindeerde jurywagen, want er zijn prijzen te verdienen!

In 1998 maak ik maar weinig mee van dat laatste. Aangekomen bij de kerk in Top Mossley krijg ik onverstaanbare instructies en het is de bedoeling dat ik (1.98 meter) de rechterstok van het vaandel zal dragen en een vrouw (1.58 meter) de linkerkant. Dat gaat 300 meter goed als op een open plek opeens een windvlaag opduikt die het vaandel doet bollen. Ik hoor letterlijk een 'krak' in mijn onderrug. Hoewel het Fries was (dus met harde G) gaat een dame die een beetje Nederlands kent onmiddelijk in gebed! Mijn gebeden worden verhoord. Iemand van een meer passende lengte neemt over. De mensen die meelopen in de optocht moeten opgewekt lijken, getuigend van de liefde van Jezus Christus. Die Nederlander valt niet alleen door lichaamslengte uit de toon, maar ook door zijn zure gezicht. Ik loop de rest van de route mee, maar bestel wel een taxi van Top naar Lower Mossley. De rest van het weekend lig ik met rugpijn in bed.

Op Whitfriday 1999 kom ik al bijna een jaar niet meer in de Methodist of een andere kerk en moet dus gewoon werken. Straf? Nee hoor. Hoewel de stoet niet langs mijn winkeltje komt, zit ik wel vlak bij de kruising van Stamford Road en Manchester Road. Een half uur voor het defilé begint het te pakken voor mijn etalage. Ik draai de deur op slot en begeef me met het fototoestel naar boven, naar het onbewoonbare appartement. Vanuit het raam wil ik foto's maken van de stoet, maar al snel wordt mijn aandacht getrokken door de appetijtelijke buurvrouw die beneden staat. Vooral haar decolleté komt beeldig op de gevoelige plaat!

's Middags word ik door Norah, onze charmante secretaresse, persoonlijk uitgenodigd om 's avonds naar Friezland te komen. Ligt vlakbij Delph, ofwel overblijfselen van de tijd dat enkele Nederlanders adviseerden bij het aanleggen van het Huddersfield Canal. ,,Het is gezellig", doet Norah me beloven. En dus wandel ik 's avonds naar Friezland om daar vervolgens de rest van de Emmaus te begroeten. Zij waren met de bus gegaan... Ik kijk mijn ogen uit. 'Acht-tot-tachtig' is doorgaans erg spreekwoordelijk, maar dit...? Kinderen mogen tot heel laat opblijven. Er zijn ouderen van dagen die anders nimmer buiten komen noch een biertje drinken en die nu al waggelen door de alcohol. Er brandt een barbecue, maar ik heb net vier borden gegeten. Hoewel de juryleden in onze vrachtwagen niet weten welke band er speelt, weten wij maar al te goed welke er als laatste speelt: Brighouse & Rastrick Brass Band!

Nadat de totale punten zijn uitgerekend, kan een half uur na de laatste noot de winnaar van de bandcompetitie worden uitgeroepen. Nee, het is niet Brighouse & Rastrick. Die schijnen voor het laatst in 1980 te hebben gewonnen. Maar omdat ze er toch zijn...? Er wordt wat gefluisterd, het wordt steeds harder, totdat uiteindelijk de mantra luid-en-duidelijk te horen valt: 'The Floral Dance'. De leden van Brighouse & Rastrick glimlachen. Túúrlijk! Die spelen ze nog bijna dagelijks, ook al heeft een fractie van de huidige leden daadwerkelijk op die monsterhit meegespeeld. En zo klinkt even na twaalven een spetterende uitvoering van 'The Floral Dance'. Iedereen, ja iedereen, acht of tachtig, dol op brassmuziek of op bier en gezelligheid, zelfs een Nederlander van bijna twee meter! IEDEREEN staat te hossen en te dansen!

Gisteravond was het 5 januari 1978 in het Theater Van Het Sentiment, toen was 'The Floral Dance' net de Top 40 binnengekomen. In 'recenzeuren' wil ik me beperken tot de concerten uit de periode bij het Sneeker Nieuwsblad, maar misschien is dit nog wel het meest memorabele optreden dat ik heb meegemaakt!

dweilpauze: The Temptations

Als je als timmerman een keer je dag niet hebt en je komt er, onderweg naar een klus, achter dat je je hamer thuis op tafel hebt laten liggen, heb je dan een probleem? Wel, misschien heeft de beste man de hele dag geen hamer nodig en heeft hij genoeg aan schaaf-, boor- en schroefmachines. Maar wat dan als er daadwerkelijk een spijker in het hout moet worden geslagen? Ga je dan niet een klein beetje af tegenover de klant? Als je zo'n timmerman hebt besteld en die zegt er geen te hebben en de deur wil uitgaan om een hamer te halen bij de lokale doehetzelfzaak, dan stuur je toch zo'n ambachtsman weg en zoekt een nieuwe op in het telefoonboek? Hetzelfde gevoel bekroop mij nieuwjaarsdag ook een beetje. Het zal toch niet? Je draait de hele halve dag soul, weet zelfs Aretha Franklin en Otis Redding op te vangen door van elk een single mee te nemen (wie me een beetje kent, weet dat ik van beide niet veel moet hebben), maar de hamer ontbreekt. Ik heb zelfs de hamer niet eens, niet in de compacte versie en al helemaal niet die met de steel van twaalf minuten. We overleven het zonder kleerscheuren en ik ben erg dankbaar dat Klaas na mijn optreden dit nummer als eerste uit de mp3-jukebox tovert: 'Papa Was A Rolling Stone' van The Temptations.

Ik weet wat ik wil en die eigenwijsheid heeft ervoor gezorgd dat de plaat nog steeds niet in de Blauwe Bak woont. Een paar jaar geleden draaide ik samen met 2Takt (Taco) in De Singel, het was aanvankelijk een 'dubbele boeking', maar we konden het al snel erg goed vinden. Taco (zijn dj-naam had hij bedacht als variatie op Soul-X. Ik had de slogan bedacht: Soul-X en 2Takt, dat schut nie op!) had eind jaren zeventig en begin tachtig een drive in-show samen met een vriend. Toen ze elkaars weegs gingen, werd de collectie erg rigoreus in tweeën gedeeld. Taco kreeg N tot en met Z, zijn kameraad had A tot en met M!. Taco had een 12"-single van The Temptations, 'Power' als ik me niet vergis, een Engelse persing met de uitgebreide versie van 'Papa Was A Rolling Stone' op de flip. En die wil ik hebben!

Toch had ik nieuwjaarsdag tweemaal The Temptations gedraaid. 'Run Away Child Running Wild'(1969) is zo'n fijne Blauwe Bak-resident, maar ik trapte af met een majesteus intro gevolgd door niet zo'n hele snelle plaat. We hebben het hier over 'Take A Look Around' van The Temptations. Volgens het platenlabel zou die in 1971 zijn uitgebracht, maar het was pas in 1972 een hele bescheiden hit in Amerika. Wat The Beatles heeft betekend voor de pop en rock, dat is The Temptations voor de soul. Vanaf 1960 heeft de groep tientallen miljoenen albums verkocht. Net als The Supremes, vaak de 'zustergroep' van The Temptations genoemd, hadden ook de heren in de ruim vijftig jaar een honderdtal bezettingswisselingen. Van de laatste bezetting (2010) is alleen Otis Williams vanaf het vroegste moment aanwezig.

Natuurlijk had het schip van Norman Whitfield al vele stormen doorstaan, het vertrek van Eddie Kendricks, David Ruffin en Paul Williams maakte toch wel dat het een beetje stuurloos was geraakt. In 1968 waren ze ingehaakt bij Sly & The Family Stone met de psychedelische soul botdat dit in 1971 vroegtijdig schipbreuk leed. Toen schakelde The Temptations over op 'cinematic soul'. Al dan niet gelinkt aan een speelfilm, klonken de liedjes alsof ze zomaar onderdeel van een rolprent konden zijn. 'Take A Look Around' met het spannende orkestrale intro van David Vandepitte is daar een fraai voorbeeld van. Het werd echter geen Billboard-hit. Eind 1972 kwam 'Papa Was A Rolling Stone' en de rest is eigenlijk geschiedenis...

Hoewel hij nog enigzins dansbaar is en ook een tempo heeft, breng ik hem desondanks onder in de dweilpauze. Het is een fraai begin van een set, ergens er tussenin proppen is er voor mij niet bij!

recenzeuren: God Bullies

Bijna twintig jaar geleden maakte ik mijn debuut als muziekrecensent voor het Sneeker Nieuwsblad. Tussen 1 februari 1992 en december 1997 heb ik tachtig procent gezien van wat in Het Bolwerk speelde, plus een hoop folk van de Stichting Music Inn en nog een aantal optredens elders in het verspreidingsgebied van de krant. In totaal, schat ik, zo'n 500 concerten, misschien meer! Veel daarvan is een grijze massa, ik heb een associatie met de bandnamen maar daar blijft het dan vaak ook bij. Nu liggen, als het goed is, de jaargangen Sneeker Nieuwsblad van 1993 tot 1998 nog bij mijn moeder op zolder, maar ik ben de laatste die daarin geïnteresseerd is. Sterker nog: Ik schaam me ergens wel een beetje voor die recensies. Stel je voor: Een tijd zonder internet, Myspace, Youtube en wat er allemaal meer is. De enige info die je hebt zijn de paar regels in het Bolwerk Magazine en het persbericht in de krant. Cd's van alternatieve bands liggen niet voor het oprapen in Sneek. Maak er maar wat van! Als 'groentje' waren mijn associaties soms vergezocht! Dit jaar wil ik toch een aantal concerten naar boven zien te halen. De eerste recensie komt op 1 februari aan bod, ik hoop nog zo'n ding uit maart 1992 te reproduceren, maar eerst gaan we naar een concert uit de middenperiode. In maart 1995 trad de Amerikaanse band God Bullies op in Het Bolwerk.

Mijn 'fanbase' bestond ondermeer uit vijftigers en zestigers die nog nooit van 'hardcore', 'noise' of 'pogoën' hadden gehoord. Toch lazen ze trouw de mooie 'stikjes' van 'die jonge fan Louwsma'. Dat in ogenschouw nemende, ben ik eigenlijk best nieuwsgierig naar hoe ik het optreden van God Bullies heb omschreven zonder dat ze 'in shock' zijn opgehaald door mannen in witte mantels. Het archief van de Volkskrant vermeldt 8 maart 1995 als datum, maar dat kan niet kloppen. Het was op een zaterdagavond, dus het zal 4 of 11 maart moeten zijn. Of ze zijn de eentjes vergeten? Als ik achteraf lees dat God Bullies anno 1995 al een legendarische status had, valt de opkomst in Sneek tegen. Het was allesbehalve druk! Het stukje in het Bolwerk Magazine had verteld dat Mike Hard satan was en obscene dingen uitspookte met barbiepoppen. Dit heeft eveneens als persbericht in de krant gestaan, dus waarschijnlijk dat ik dat beetje in de recensie heb verwerkt, hoewel de onsmakelijkheden met de banaan me ook nog op het netvlies staan.

De muziek van God Bullies ontgaat me grotendeels. Net als bij Gwar (komt ook nog wel aan bod in deze serie) is het vooral de podiumpresentatie en met name die maniakale Mike Hard met zijn grote dreigende ogen dat is blijven hangen na veertien jaar drankmisbruik. Youtube-filmpjes liegen er niet om, God Bullies was inderdaad een erg strakke band. Ik zou ze nu als noisy (als in gitaarnoise) punkrock willen omschrijven, geen idee wat ik er in 1995 van heb gebakken. Ik kijk eerst de kat uit de boom, maar halverwege het optreden ga ik vooraan staan. Mijn bijna twee meter is ook net de hoogte waarop Mike Hard een bijbel de zaal in slingert. U raad het al... bam! Ook ben ik ooggetuige van wat Hard uitspookt met een banaan. Een deel gaat frontaal zijn onderbroek in, de andere helft anaal om vervolgens oraal genuttigd te worden. Ik heb tot 1997 een afkeer voor bananen gehad!

God Bullies was destijds aan haar laatste veldtocht langs de Europese zalen begonnen, later dat jaar zou de groep opgeheven worden en Hard verder gaan in Thrall. In de nieuwe eeuw formeerde hij Th3y N3v3r Sl33p, maar ook deze is inmiddels ingeslapen. Hard heeft voor dit jaar een solo-album aangekondigd. Al-met-al bestond God Bullies tien jaar en hebben ze in 2010 nog een serie optredens gedaan.

1995 was ook mijn periode van de deathmetal (op vrijdag de 13e januari trad ik voor het eerst op met Horrible Dying) en in die zin beviel de komische blasfemie van Hard en consorten mij wel. Ik kocht destijds het 'Is God a dirty bully'-shirt van de band. Hoewel moeder weigerde mijn 'religion is no fun'-shirt van Altar te wassen, ging deze van God Bullies keer-op-keer de wasmachine in. Ze had blijkbaar niet in de gaten wat er nu werkelijk schuil ging achter dat getekende plaatje... Het t-shirt is later bij de Emmaus van de waslijn gepikt. Jammer!

20 Years Ago Today: 595

Een jaar geleden begon ik met het inventariseren van de kaartenbakjes met singles die ik vanaf het begin tot de zomer van 1994 bij hield. Toen was 276, even wild gokken, de eerste single die we hier behandelden (buiten 262 om in december 2010, dat was een opzetje), inmiddels zijn we bij 595 en gaan dit jaar afsluiten boven de duizend! Hoewel het in de laatste maanden administratief een rommeltje wordt, veel dubbele noteringen en cijfers zonder een notering. Volgende week maandag passeren we de 600, in mei 700, eind juni 800, begin september 900 en in november de 1000. Het wordt dus wederom een drukke serie. We beginnen echter 'mellow', dit is de enige van deze week en in januari kabbelt het nog vredig door. Sniff'N The Tears staat vandaag centraal. 'Driver's Seat' hebben we vorig jaar maart nog bij de hoorns gevat, vandaag is de aanleiding één van de vele flop-singles van de band: 'New Lines On Love' uit 1979. Niet een heel bijzonder nummer, leuk voor een piek bij Sunrise, maar eigenlijk hangt de hele band aan elkaar van één goed nummer. En die kennen we allemaal?

Ondermeer songschrijver en gitarist Paul Roberts en drummer Luigi Salvoni hadden in 1973 stad en land afgereisd met hun band Ashes Of Moon. In Engeland konden ze maar niet een platencontract krijgen, totdat er enige belangstelling kwam uit Frankrijk. Roberts was Ashes echter meer dan zat, stuurde de muzikanten weg en vertrok naar Frankrijk. Tussen 1973 en 1975 nam hij diverse demo's op voor die maatschappij, ook al werd er geen noot in het vinyl geperst. In 1974 schreef Roberts een liedje met een ingewikkelde fragmentarische tekst over het einde van een relatie, hoewel het later eeuwig verbonden zal blijven aan de heilige koe. Salvoni ontmoet Roberts in 1975 opnieuw en beluistert enkele van de cassettes die Roberts in Frankrijk heeft opgenomen. Vooral dat 'autoliedje' bevalt hem wel en hij weet Roberts over te halen een nieuwe band op te zetten. Dat wordt Sniff'N The Tears. De jongens zijn niet van gisteren, want eer ze een nieuwe uitvoering van 'Driver's Seat' opnemen, kopen ze eerst de banden van de Franse platenmaatschappij. Zullen ze geleerd hebben van David Bowie, wiens' carriére regelmatig werd verstoord door oude Decca-opnames.

Opnieuw staan de platenmaatschappijen weer niet in de rij. Ze nemen, zoals gezegd, een nieuwe versie op van 'Driver's Seat', ditmaal met een intro op akoestische gitaar en een kleine opbouw van instrumenten. In 1978 tekenen ze bij het kleine Chiswick, dat een distributie-deal heeft met EMI. In Amerika bestijgt de single de Top 40, maar het grootste succes heeft de band in... Nederland! Hoewel pas in 1980, bereikt 'Driver's Seat' hier de vierde plek in de Top 40. In Engeland is men na een optreden in 'Top Of The Pops' ook erg enthousiast, alleen gaat er iets mis bij de perserij van EMI en is de single daar nauwelijks verkrijgbaar. Daar komt de plaat niet verder dan 42. Hoewel het Roberts enerzijds frustreert dat mensen de betekenis van het lied niet begrijpen, legt de associatie met auto's hem geen windeieren. Met Sniff gaat het bergafwaarts, ze maken nog wel een drietal albums, maar er is niemand die in 1983 een zakdoek tevoorschijn haalt als Roberts de stekker eruit trekt.

In 1991 brengt Pioneer in Europa haar autoradio's aan de man middels een tv-commercial met 'Driver's Seat' als muziek. In Nederland bereikt de single alsnog de eerste positie, voor Roberts de gelegenheid om in 1992 een nieuwe formatie van Sniff'n The Tears op te richten. Deze is nog steeds (!) actief. Het laatste album verscheen bijna een jaar geleden en heet toepasselijk 'Downstream'. Inmiddels zijn er weer wat meer originele leden bij gekomen. Voor eentje hoeft het allemaal niet, bassist Chris Birkin (ook te beluisteren op 'Driver's Seat') uit de formatie 1978-79 is tegenwoordig werkzaam als wiskundeleraar! Ik ken nóg een bassist die voor dat zelfde vak heeft gekozen...

Het album 'Fickle Heart' heb ik later nog eens van iemand gekregen en ook een paar keer opgezet. Nee, er staat geen tweede 'Driver's Seat' op. En dat is 'New Lines On Love' ook niet. Bijgaande illustratie moet het Belgische fotohoesje zijn, de mijne is een Duitse met de foto van 'Fickle Heart'(de poes en de vrouwenbenen) maar dan met een witte achtergrond. Blijkbaar heeft niemand de moeite genomen daar een scan van te maken, ik heb hem in ieder geval niet kunnen vinden op Google!

door het oog van de naald(en)

,,Het spijt me zeer, maar ik heb de Commodores niet meegenomen". Ze kijkt streng. ,,Dan zal ik een straf voor je moeten verzinnen". Heel even krijg ik een aangename fantasie, maar die blijkt nergens goed voor! Als het aan Izabel ligt, zou ik om de twee maanden de draaitafels in Het Pandje bestieren, maar ik rem haar wat in haar enthousiasme. Niet té vaak... Izabel, opgegroeid met de soul uit de jaren zeventig en tachtig (voor haar draai ik altijd de 12"-versie van 'Three Times A Lady' van de Commodores, is feitelijk tweemaal de single achterelkaar), is niet de enige die enthousiast was. Zélfs Klaas, die me ooit nog van egotripperij betichtte terwijl ik de 'u vraagt, wij draaien'-jukebox uithing, kon het nieuwe concept waarderen. Ik wilde 2012 positief beginnen, had naast de twee-en-een-halve blauwe bak willekeurig vijf bakjes met kroegkneiters doorgezocht en alleen maar positieve boodschappen met opwekkende muziek geselecteerd. Fantastisch publiek dat respecteerde dat ik eigenlijk niet aan verzoekjes deed. De verzoekjes die evenwel kwamen, waren allen dan ook positief, dus de muziek had zijn uitwerking!

Om zes minuten over vijf startte ik de eerste plaat, 'Take A Look Around' van The Temptations, een Amerikaanse hit uit 1971 met een majesteus intro. Ik draaide met de apparatuur van René, ik had in 2008 al eens gebruik gemaakt van zijn Soundlab-draaitafels en had toen de eerste avond al een Ortofon-banaan naar het hiernamaals geholpen. Toen had ik, geloof ik, nog een cd-speler erbij om die schade op te vangen? Mijn ene naald had twee weken geleden thuis al kuren en die bleek in Het Pandje ook niet te kunnen, hoewel... Dus draaide ik met een eigen naald en de overgebleven banaan van René. Het geluid was extreem fijn, heerlijk om bij zo'n optreden de bassen van northern soul-platen te voelen. In het begin moest ik nog wel eens een concessie doen, het nog nuchtere publiek kende immers de helft niet, maar daar had ik al rekening mee gehouden.

De fanclub was even aanwezig. Willemijn kon 'Want Ads' van Honey Cone wel waarderen, al dacht ze zelf aan The Jackson Five. Ed had me oudjaarsavond gevraagd om de albumversie van 'That Lady' van Isley Brothers en dus 'The Isley Brothers Gold' meegenomen op elpee. Marianne en Ed wisten pas halverwege het tweede couplet dat Sharon Jones & The Dap-Kings Janet Jackson coverde in 'What Have You Done For Me Lately'. Kwispel was geslaagd. O ja, ik had vorige week, schiet me net te binnen, ook een kwispeltje in de jeukdoos. Het antwoord was: 'New York City' van The Trammps. Maar dat terzijde...

Na achten begon ik de horizon wat te verbreden, al probeerde ik zo nu en dan iets obscuurs tussen de disco en bekende funkplaatjes in te plakken. En zo kon het gebeuren dat er vrolijk verder werd gedanst, toen ik '7 Days Too Long' van Chuck Wood opzette en later nog 'You Got Your Finger In My Eye' van Willie Parker. Vooral Lilian begreep de boodschap en stond flink atletisch te dansen. Het was al een slecht idee om 'Painter Man' van The Creation op te zetten, bij het scherpstellen ging het tweemaal mis en hing mijn naald in de Ruffneck-Rules-Da-Scene-slipmat. Na de eerste keer kon ik hem nog in model buigen. Bij de tweede keer was het knak en zat er geen naald meer onder. Toen heb ik toch nog even die andere eigen naald eronder gezet, maar het was tijdens de 'workout' van de saxofoon in de 21.30 minuten-versie van 'Get Ready' van The Rare Earth dat ik vernam dat de naald akelig begon te vibreren. Pas na een uur viel het een toehoorder op, maar 'the show must go on', al draaide ik niet meer mijn juwelen met die naald. Op een bepaald ogenblik wil ik 'Right Back Where We Started From' van Maxine Nightingale opzetten, maar die klinkt dermate beroerd met die naald, dat ik nog heel snel 'See You Tonight' van Tower op de andere klaarzet en halverwege dat nummer aan Klaas vraag of hij voor me wil 'sluiten' op de mp3-jukebox met 'Denis' van Blondie, overigens een verzoekje van Lilian. Om kwart voor twaalf berg ik, met enige tegenzin, mijn platen op. Ik had nog uren kunnen en mogen doorgaan!

'Early nighters' zijn voornemens van mij voor 2012. Een 'allnighter' kun je in Steenwijk en omgeving wel vergeten, een 'early nighter' moet eenzelfde soort iets worden met obscure soul en funk, maar dan van acht tot twee. Het is in deze contreien pionierswerk en ik weet niet of het navolging gaat krijgen, maar het is duidelijk dat Het Pandje daarin een opstapje kan zijn!

Schijf van 5: changes

Bang voor verandering? Ik niet! Zeker niet na vanochtend om twaalf uur. Mijn eerdere voornemen om thuis oud en nieuw uit te zitten en daarna vroeg naar bed te gaan, ging enigzins op in de rook van vuurwerk. Niet dat ik pas om zes uur thuis was, vier uurtjes eerder, maar ik had in eerste instantie 'nee' gezegd, maar toen ik rond een uur of negen langs het huis van Marianne kwam, keek ik toch even om het hoekje. Omdat de muziek op televisie niks was (of je moet van Blöf en andere Nederlandse sterren aan het firmament houden), stond al snel het videokanaal van northern-soul-x op. Om twaalf uur waren we halverwege de Muzikale Fruitmand en wat was de eerste plaat die klonk na twaalven? 'Everything's Gonna Be Allright' van P.P. Arnold. Nu weet ik dat het helemaal gaat goedkomen in dit nieuwe jaar!

Tijd zat? Mwah... Ik moet nog platen klaarzoeken. Ik heb gisteren al aangekondigd om zeker de halve avond alleen maar uptempo soul en funk te gaan draaien en het lijkt ook nog geslikt te worden. ,,Jij bent de baas morgen", zei uitbater Klaas. Ik zal her en der wat disco erbij instoppen om hem tevreden te houden. Als hij het is, lukt het met de gasten ook wel! Deze Schijf was al een week klaar, maar was ik bijna weer die ene vergeten. Gelukkig herinner ik me nog de plaatjes van het videokanaal en deze zat er ook bij, dus 'last minute' mag die op 2. Gaat binnenkort ook nog een dweilpauze over komen!

The Stranglers vielen daardoor net af, dat was de geplande nummer 5 geweest. Ik ga nu echter voor de eerste plaat van Tears For Fears die opviel in Nederland. 'Mad World' uit 1982 was onbekend gebleven en zou beroemd worden in 2003 door de versie van Gary Jules. 'Change' uit 1983 van het Britse duo was typisch zo'n Vara- en KRO-plaatje. Jammer, want het erg leuke nummer had meer verdiend, maar door toedoen van deze twee omroepen kwam het toch nog tot een plaatsje in de Tipparade. In 1984-85 zou het helemaal goed gaan komen met 'Shout' en 'Everybody Wants To Rule The World'. 'Change' mag op 5.

Een man wiens carriére op veranderingen lijkt te zijn gebouwd is Paul Weller. Ik had hier ook voor 'My Ever Changing Moods' van The Style Council kunnen kiezen. Grappig genoeg is dat de favoriete plaat van Wouter Bos, 'My Ever Changing Moods' voor zo'n draaikont? Ik ga toch echter voor het solodebuut van Weller. Na The Jam en The Style Council vond hij het welle(r)tjes met de bands en verrastte vriend en vijand in 1991 met de single 'Changingman'. Die staat deze week op 4.

Straks na publicatie wordt het even heel erg genieten! Het archief... 2010: 291 berichten, 2011: 365 berichten en 2012: 1 bericht.Het gaat ergens op lijken! In juli 2010 behandelde ik de nummer 3 al onder de noemer 'de barmhartige Crispian', deze Schijf was eentje van pijn en leed, want het prachtige 'Changes' van Crispian St.Peters (1966) had gerust óók op nummer 1 gemogen, maar staat desondanks op nummer drie.

Ik heb de single al een tijdje niet meer gezien. Hij is bij een schifting uit de Blauwe Bak gegaan en toen...? Lang leve YouTube en zo kon ik me een paar weken geleden weer vergapen aan de eindeloze schoonheid van 'Don't Change Me Now' van Mavis Staples uit 1972. Niet zomaar een dweiltje, maar een supernummer. Het komt tante Nietjes echt vanonder haar teennagels vandaan. Zoals gezegd: een potentiële kandidaat voor een nabije dweilpauze!

Gang is alles en dus beginnen we 2012 met een rauwdouwer op de eerste plek. Wando en Tony Lam waren eind jaren zestig dé Sam & Dave van België met hun uitstekend swingende J.J. Band. Ik lust ook niet alles van Sam & Dave en Jess & James sloegen de plank ook nog wel eens mis. Wat te denken van de b-kant van 'Change' (1968), het psychedelische prul 'Julie's Doll'. 'Change' is echter lekker snel, de gebroeders Lam weten het gekrijs nog enigzins in de hand te houden en past naadloos in mijn northern soul-set. Tony Lam is tegenwoordig leider van een uiterst succesvolle Vlaamse showband. De hoes is het bewijs? In verschillende hitdossiers werd deze tipnotering ten onrechte 'Chains' genoemd...

Zo, dat was de eerste schijf van dit jaar en dan moest ik nu met een voorstel komen voor volgende week. Ik had er nog niet over nagedacht, maar ehm..., tompietompietom... volgende week... gaan we... eeuh... het over... euh... WERELD hebben! Vijf titels met 'World'of 'Wereld'. Freddy Breck is gediskwalificeerd!