20 Years Ago Today: 285

Het gedonder kan weer beginnen! Ik had het er zaterdag al over, hedenavond kreeg ik een sms van Hi. Ik zou over de helft van mijn verbruikslimiet zitten. Maar... ik heb helemaal geen limiet! Zolang ik me ietwat hou aan de Fair Use Policy, en dus niet dagelijks King Crimson en Godspeed You Black Emperor download, moest ik naar hartelust kunnen interpretten? Hoewel dat me tegenwoordig erg veel moeite kost, moet ik dus weer even boos worden aan de telefoon.

Voordat mijn fanatieke volgelingen mijn mailbox gaan torpederen, meteen voor de draad ermee! Die hoes... Dat is niet 285! Wat zei je? Ja, inderdaad, 181. Wat? In de zomer van 1990. Ja, je hebt gelijk, bij de Køb Og Saelg in Skarrild. Foutje? Nee hoor, het heeft een reden...

In december publiceerde ik 'De schuld van de belofte', de herinnering aan het café van Georgette in Sint Niklaas. De bijbehorende illustratie van 'Eloise' van Barry Ryan kwam van singlehoesjes.nl en ik had toen al gezien dat Peter meer van Ryan had staan, waaronder 'The Hunt'. En dus dacht ik...?

Paul Ryan had het goed bekeken. Nadat hij jarenlang een duo had gevormd met broertje Barry, gaf hij die een plekje in de schijnwerpers en schrijft zelf de liedjes. Met 'Eloise' was het meteen raak. Het baande een paadje voor enkele andere bombastische pophits. Vooral in Duitsland bleef Barry nog jarenlang een attractie.

Toch sloeg hij de plank ook wel eens mis. 'The Hunt' met zijn vreemde ritmewisselingen was niet bepaald zo'n 'instant hit' als 'Eloise' en 'Love Is Love'. In Nederland stond het een anderhalve week in de Tipparade. In Duitsland was het zoals altijd 'bal'. En Denemarken, waar mijn exemplaar vandaan komt? Denemarken kende en kent geen hitparade en is qua muzieksmaak altijd een stuk progressiever geweest. In 1968 trad The Fugs op voor de Deense televisie en werd 'Crystal Liaison' ondertiteld. 'Kristall Foretning', was nog de titel van een bericht op SoulteXt. Overigens gaat het laatste bericht van SoulteXt binnenkort reïncarneren op Golden Beat Years, maar dat is wat anders...

Eind deze week volgt 286, morgen kan wel eens een hoesbui worden.

Schijf van 5: zus en zo

,,Ze zijn me helemaal vergeten", snikt ze. ,,Ze vinden me vast dik en lelijk". ,,Dik? Alleen maar omdat je niet in een maatje 36 past? En het gaat om je innerlijke schoonheid". Ze is echter ontroostbaar. Zuster Huil, Huil Kleine Zus. ,,Ben niet je Kleine Zus", schreeuwt ze (m/v) door haar tranen heen. Sideburner komt me vergezellen en geeft haar een pepermuntje (van King) en vraagt waarom ze huilt. ,,Ze zijn me vergeten", herhaalt ze. ,,Komt vast omdat ze je dik en lelijk vinden!". Cheers, Sideburner. ,,Nou", vervolgt Sideburner. ,,Ik zie het hier niet zitten, ik ga naar America. Jij En Je Zus bekijken het maar met die Schijf...

Nul inzendingen en dus een egoïstische Schijf. Het mag geen naam hebben, want we reageren niet als iemand ons een Zus met Goudblond Haar noemt. Goed..., zal ik maar los branden?

Op vijf staat 'Little Sister' van Elvis Presley, van die pepermunt, uit 1961. Ik denk dat veel mensen ervan afzien om één ultieme favoriet van Elvis te kiezen, voor mij is dat 'Little Sister', het eerste échte rock and roll-nummer van na (of nog tijdens?) zijn Duitse dienstperiode. Dat hij ermee op vijf staat, zegt iets over mijn waardering voor The Pelvis?

AC/DC gaat er prat op dat ze bijna veertig jaar hetzelfde liedje spelen, The Jayhawks had in begin jaren negentig twee liedjes in honderd varianten. 'Sister Cry' was nummer 42 van de langzame liedjes. Onvoorstelbaar, maar ik lustte er wel pap van! 'Sister Cry' heb ik pas laat ontdekt, dat zal in 2000 zijn geweest toen ik voor het laatst 'Hollywood Town Hall' (1992) opzette...

Op drie zet ik 'Sister Golden Hair' van America uit dat prachtige wijnjaar. Waarom? Tsja, ik heb nu eenmaal een zwak voor America, zolang het niet over die naam-zonder-paard gaat (ofzo...) en de goudgelokte, op 45 toeren circulerende, zus staat al jaren op mijn verlanglijst.

Ik had op zijn minst een suggestie vanuit Denemarken verwacht, maar goed, hij heeft het tóch gehaald: 'Cry Little Sister' van Gerard McMann. Wie? Het zat in 1987 in de film 'Lost Boys' en is daardoor, zonder top 40, toch nog een grote hit geworden. Krijgt een lied pas de erkenning van klassieker als er een dance-versie van is gemaakt? Dat heeft deze al bereikt. Helaas...

De artiesten die tekenen voor het 4AD-label van Ivo Watts-Russell dromen allemaal van hetzelfde: Ze willen de snelste stijger zijn in De Moordlijst, ieder uur gedraaid worden bij de VPRO en voor een half uitverkocht Paradiso spelen! Als Ivo dan weer eens last van jeuk heeft en je vraagt mee te doen aan This Mortal Coil, dan kun je zo nog eens in de Top 40 eindigen. Hij slaagde er tweemaal in: in 1984 met 'Song To The Siren' en in de zomer van 1991 met het betoverende 'You And Your Sister'.

Tot ieders verrassing bereikt het maar liefst een 17e plaats. Zestien lager dan de grootste 4AD-hit ooit. In 1987 was dat M/A/R/R/S met 'Pump Up The Volume'. Ik weet niet of ze ervan droomden, maar het is wel de waarheid geworden. 'You And Your Sister' is mijn ultieme zusjesplaat!

Als je 'If you don't wanna fuck me, baby fuck off' of 'You suck' tegen haar zegt, noemt zij je vast een 'Arrogante Kwal'. Als je echt voor een eeuwig vrijgezellenbestaan wilt kiezen, stuur haar dan volgende week maandag een cd-tje van 'I Hope You Die' van The Bloodhound Gang. De alimentatie wordt vanzelf geregeld! Weten jullie nog fraaie verwensingen? Vooralsnog zijn 'Ik Wil Met Je Naar Bed' van Dokter Bibber en 'Pregnant Nancy' van Kadaverbak reserve...

telefoontoppertje #8: King Crimson

'U hebt de datalimiet van 14 MB overschreden', luidde twee weken geleden de sms van Hi. Ik had al lang niet meer zo'n bericht gehad, terwijl mijn telefoon meer slijt van mijn internetactiviteiten dan door het oorspronkelijke doel. Ik hoop niet dat de geschiedenis zich gaat herhalen. In den beginne, eind 2008, sloot Hi me regelmatig af van internet. Hier leed vooral SoulteXt onder, de voorloper van Soul-xotica. Sinds verlenging van mijn abonnement is het internet steeds trager aan het worden en krijg ik ook regelmatig melding van 'tijdelijk netwerkprobleem'. Het zal toch niet...

Op zaterdagmiddag 28 maart 2009 kreeg ik zelfs telefoon. Of ze mij een Mobiel Internet-abonnement voor mijn laptop konden aanbieden. Welke laptop? De STM 3000 uit 1987 was na jaren trouwe dienst overleden en van de Toshiba die ik van een vriend had gekregen, heb ik niet lang plezier gehad. Hi vermoedde dus dat ik de telefoon had aangesloten op de laptop en zo gebruik maakte van het internet. Het hoge verbruik lag echter deels besloten in dit Telefoontoppertje.

'Confusion will be my epitaph'. Ik was toen inderdaad een eind onderweg naar de slotnoot van het muziekstuk, 'Mijn Leven' genaamd. Op deze middag, uitkaterend van de 'night before', ging ik op jacht op Mp3raid.com. De grote gemene deler van de liedjes werd me pas later duidelijk. Van King Crimson zocht ik in eerste instantie naar het titelstuk van 'In The Wake Of Poseidon', maar die bleek té groot. Hoewel 'Epitaph' niet minder bescheiden is, ook ruim 10MB. Verder haalde ik 'You And Me' van The Moody Blues en 'Drift Away' van Dobie Gray. Vooral die laatste kán ik niet meer horen!

'Epitaph' daarentegen is een monument, zowel van elpee als in mijn mobiele jukebox. Bij fietstochten is dat toch weer 4 à 5 kilometer! Greg Lake klinkt heerlijk dramatisch en dan die gillende mellotron... Kicken!

De eindspurt was ingezet. De volgende dag zou ik mijn laatste tientje pinnen en investeren in drank. In vijf dagen mijn salaris weggezopen! De rugzak zat tjokvol en mijn hoofd kwam op slot. Het einde leek nabij, maar het bleek een ommekeer. Zeg ik nu bijna twee jaar later met opgeruimd hoofd en geen druppel alcohol! Maar dat gaan we hier op 3 april uitgebreid vieren...

Morgenavond volgt pas De Schijf van 5, daar ik vannacht van twaalf tot vijf aan de kassa van een gabberparty moet zitten. En dat is lang geleden dat ik voor het laatst op zondagochtend om half acht thuis kwam...

hoesbui: crossdresser

Nee. Even geen zin. En ik heb een paar huishoudelijke mededelingen. Ik zit voor zondag ruim in de zussen, hoewel jullie suggesties welkom zijn! De zondag erop is dus NIET Valentijnsdag, foutje van mij, maar de Schijf met haatverklaringen blijft staan en daarvoor kan ik nog wel hulp gebruiken. Dan is het ook exact tien jaar geleden dat ik de Monstertocht ondernam: Tuk-Mossley-Tuk. Per fiets en nog niet zo getraind als tegenwoordig! In een paar wekelijkse berichten haal ik herinneringen op aan die memorabele tocht...

Woensdag schreef ik dat ik geen zin in scheren had en daarom niet een jurkje aantrok. Bijgaand het resultaat als ik het wél had gedaan. Dan hadden de mensen gedacht dat ik Demis Roussos was! Ik had 'My Friend The Wind' in gedachten gehad, wel toepasselijk voor vandaag, maar vooruit: Ik ga vanavond nog naar een dubstep-feestje...

kort en klein

'Philharmonics van Agnes Obel is het mooiste wat me de afgelopen drie jaar muzikaal is overkomen. Punt!'. Die tekst staat sinds gisteravond op mijn Facebook en had vandaag ook genoeg kunnen zijn voor een bericht! Maar ja, je bent recenzeur of niet en dus bouw je je mening uit tot een artikel van formaat, maar inhoudelijk heb ik weinig meer nieuws te melden. Het zou voorbarig zijn om dit de beste aankoop van 2011 te noemen, maar ik kom daar over 330 dagen graag op terug! Als er dit jaar nog zo'n allesverpletterend album uitkomt, wordt 2011 een legendarisch muziekjaar.

Natúúrlijk! Er staat 2010 op het label, maar het album is nog maar een paar weken uit en mag dus gerust tot dit jaar worden gerekend. De single 'Just So' verscheen in november. Ik luisterde op een woensdagavond naar Met Het Oog Op Morgen en het lied greep me naar de strot. Volgens mij heeft 3FM 'Just So' geadopteerd voor hun Serious Request, waardoor het nummer 76 in de Top 100 haalde. 'Riverside' is momenteel in Vlaanderen onderweg naar de top.

Ik heb weinig over Obel kunnen vinden. Haar paspoort vermeldt Agnes Caroline Thaarup Obel en is in 1981 in Kopenhagen geboren. Ze heeft dat reisdocument wel nodig gehad, want 'Philharmonics' werd van 2004 tot 2010 opgenomen in Berlijn. Geen idee (wél paspoort) of ze daar gedurende die periode heeft gewoond? Wel dat ze voorheen bij de band Sohio zong.

'Philharmonics' is een verzameling kleine liedjes en korte instrumentaaltjes. Agnes is namelijk in de eerste plaats pianiste. Het klinkt allemaal ogenschijnlijk eenvoudig, maar hier wordt een beheersing van het instrument gedemonstreerd. Minimalistisch, maar sierlijk.

Ik zoek naar iets waarmee ik haar kan vergelijken en hoor dan het derde nummer van kant 2. Hee, die ken ik! Het is een sobere, maar bloedmooie, uitvoering van 'Close Watch' van John Cale. Opeens klinkt haar piano in andere stukken erg griezelig. Repetitieve kwinkslagen, op het eerste gehoor ('Beast') bijna wiegend, maar door de herhaling wordt het macaber en dreigend. En, over invloed gesproken, kijkt Agnes ons vanaf de hoes niet even stoïcijns aan als Cale op diens' hoezen?

Tsja, ik zou nu gemakkelijk in herhaling kunnen vallen, maar doe dat niet. Kunnen jullie intussen het album bij boldotkom bestellen. Wij (Agnes en ik) gaan jullie niet teleurstellen!

asjemenou!

Voor het eerst sinds weken was woensdag geen rokjesdag. Ik had geen zin om te scheren... Mijn gezicht, niet mijn benen! Een vrije dag zonder verplichtingen. Zal ik naar Meppel gaan? Mwah, net nog geweest... Leeuwarden? Garderobe shoppen bij Sylvia, wat vinyl bij Deja Vu en King Kong scoren? Nog even uitgesteld... Zwolle? Ja, waarom niet. In september voor het laatst bij Minstrel geweest. The Gathering wacht er ook al bijna even lang. Na vijftig euro kleiner te hebben gemaakt in de William Booth-iek in ruil voor een paar overhemden, stapte ik op de trein naar Zwolle.

Onderweg naar Minstrel even een boodschap gedaan bij Action en bij Christine LeDuc gekeken naar een outfit voor een toekomstig gothic-electro-feestje (nee, dank je! als een string van latex al 30 euro moet kosten, dan hoef ik niet aan een broek te denken.). En dan 'speedshoppen' bij Minstrel. Een klein uurtje, vier nieuwe elpees en een handvol singles.

The Gathering ligt er nog gewoon! Ik spring een gat in de lucht als ik 'Philharmonics' van Agnes Obel in mijn handen hou. Binnenkort meer over haar. Het gesprek met Arjen komt op Marissa Nadler. Ik zweer jullie dat Arjen me twee jaar geleden heeft verteld dat er niet aan de vinylversie van 'Little Hells' was te komen. Een misverstand? Hij goochelt moeiteloos een exemplaar van een plank. Voor een 'fan' loop ik hopeloos achter met vinyl van Marissa...

Vier maakt 'Epic', de laatste van Sharon Van Etten. Ik ken haar van een empeeverdrietje, een beetje Meg Baird-achtig. Moet wel bevallen, want ik heb hem nog niet gedraaid. Een hele wilde gok dus!

Schade? Honderd euro! Hoezo speedshoppen?

Elpees
* Sharon Van Etten- Epic
* The Gathering- Nighttime Birds
* Marissa Nadler- Little Hells
* Agnes Obel- Philharmonics

Singles
* Louis Armstrong- What A Wonderful World
* Donovan- Atlantis/ Lalena
* Gabrielle- I Wish
* Boudewijn De Groot- Waterdrager
* Donna Hightower- Summer Shades
* Sweet Sensation- Purely By Coincidence
* Tee Set- She Likes Weeds (Eindelijk! Zie augustus: Een spriet in een hooiberg)
* This Mortal Coil- Song To The Siren
* Trammps- Move
* T.Rex- Hot Love
* Steve Winwood- Higher Love

recenzeuren

...zou de naam van een nieuwe rubriek worden, maar door toedoen van een zeer plaatselijke recessie liet ik Hope Sandoval (10 augustus), Samara Lubelski (20 oktober), Emily Jane White (19 december), Godspeed You Black Emperor en Sharron Kraus (afgelopen maand) aan me voorbij gaan. Op 1 februari 1992 stond Margriet Eshuys in Het Bolwerk in Sneek. 19 Years Ago Today voor de variatie? Nee, dat niet, het was wel de eerste keer dat anderen dan onderwijzers kennis namen van mijn schrijftalent!

Ik had mezelf, op aanraden van mijn docent Nederlands meneer Hania, naar de redactie van het Sneeker Nieuwsblad gestuurd met een keurige recensie van 'Nevermind' van Nirvana. Vanaf dat moment zou ik de poprecensent van 'de Snitser' worden met Het Bolwerk als gebruikelijke 'hangout'.

O wat was ik groen! Zit de hele avond met tegenzin aan de Spa, want een 'professional' kan geen bier drinken. Krijg ik opeens een overgebleven biertje aangeboden. Kan ik dat wel aannemen? Verwacht Het Bolwerk nu een positieve recensie? Dat werd het overigens toch wel en dus accepteerde ik de geste...

Toch een paar onthullingen? Ik wist in het begin van toeten noch blazen op het gebied van hedendaagse popmuziek. Het Bolwerk gaf een magazine uit met introducties tot de optredende artiesten. Soms hoorde ik opeens de invloed van Meat Beat Manifesto terug, om een band te noemen waar ik nog nooit een noot van heb gehoord! Het stond dan zo in het Bolwerk-krantje en ik nam het klakkeloos over. 'Die Gerrit heeft zoveel verstand van muziek'... Jaja!

Het zal ergens in 1993-94 zijn geweest dat ik het niet erg nodig achtte om ook bij voorprogramma's aanwezig te zijn, terwijl die in de recensie gedetailleerd werden beschreven. Dank je wel Douwe Wiegersma! Bij 'harde' concerten was hij informant. Voor de blues had ik weer iemand anders. Ik heb blues altijd gezellige 'reuteuteu'-muziek gevonden waarover geen zinnig woord valt te zeggen, maar er was altijd wel een expert die helder kon formuleren en die zijn mening op maandag in de krant las...

Qua popkennis ben ik sindsdien behoorlijk gegroeid. Met mijn schrijfstijl had ik meteen veel fans. Ouderen, die niets met popmuziek hebben, keken reikhalzend uit naar mijn recensies. Voor mijn gevoel is die stijl wel ietsje veranderd, maar getuige zes discipels niet minder gezellig!

Eind 1997 was de koek op. In navolging van de folkconcerten van Music Inn, hing rechtsboven in Het Bolwerk ook steeds vaker een 'H'. Als iets eenmaal een succes was geweest, speelde het vervolgens jaarlijks. Toen ook de Sneeker steeds vaker mijn recensies op het laatste moment wegknipte, hing ik de typmachine aan de wilgen.