Singles round-up: september 2

De ambitieuze plannen zijn er wel. Toch ben ik vanmiddag al een paar maal naar zolder geweest om onder andere de show van vanavond klaar te zoeken en de foto re maken voor de 'Singles round-up'. Ik voel het wel in mijn knieën. Omdat ik nog wel naar een winkel moet, denk ik dat ik later vanmiddag even naar Dwingeloo fiets en, als de knieën het toestaan, een heel klein bochtje om maak. Ik had woensdagavond met deze 'Singles round-up' willen beginnen maar dan ligt het internet er voor een paar uren uit en heb ik bovendien de ambitieuze plannen van gisteren. Ik heb vorige week maandag in Assen maar liefst 52 singles gekocht, meest eind jaren vijftig en begin jaren zestig en ik hoop op veel interessante blues en rhythm & blues. Afgelopen maandag kom ik praktisch achter Van Der Veen langs fietsen en neem twee singles mee. Totaal zijn het dan 54 singles uit Assen. Ik zou aanvankelijk drie afleveringen doen van achttien, maar... ik kan het ook net zo goed in twee delen van zevenentwintig doen. Ik mag dan wel hopen op veel interessante blues en rhythm & blues maar dat hoeft niet te betekenen dat het allemaal voer is voor een uitgebreid bericht. Er zijn een paar die extra aandacht verdienen, maar... er hoeft niet ingezoomd te worden op de foto. Ik zal ze op zijn minst allemaal even noemen.

Laat me eerst maar eens beginnen met de 'dubbele' singles. Tussen het speuren naar Amerikaanse persingen kom ik zo nu en dan een plaatje tegen dat een upgrade kan gebruiken of welke ik nog niet met een Nederlands hoesje heb. De singles zijn allemaal een euro en dus mag er veel!

* C.C.S.- Walking (NL, Columbia, 1971)
* Randy Crawford- Almaz (Duitsland, Warner Bros., 1986)
* Barbara George- I Know (US, A.F.O., 1961)
* Hamilton, Joe Frank & Reynolds- Don't Pull Your Love (NL, Probe, 1971)
* Clarence "Frogman" Henry- I Don't Know Why (US, Argo, 1961)
C.C.S. heb ik al in de Engelse persing. Mijn oude Randy Crawford is brandhout. Barbara George heb ik nog niet als originele Amerikaanse maar wel op een Nederlandse heruitgave op Ariola. Het styreen heeft echter zijn beste tijd gehad en de single mag hierdoor in de jaren zestig. De b-kant wil helemaal niet draaien. Hamilton, Joe Frank & Reynolds had ik, geloof ik, nog niet met hoes. De plaat van Clarence Frogman Henry is in ons land verschenen als 'But I Do' en hiervan heb ik de Nederlandse Funckler al in de bakken staan.

Dan zijn er flink wat singles waarbij ik moet gokken maar in dit geval slikt de Club 2000-fruitautomaat de rijksdaalders alsof het dropjes zijn. Ofwel... jammer maar helaas.

* Eddie Bo- You're The Only One (US, Chess, 1962)
* Narvel Felts- Lonely Teardrops (US, ABC Dot, 1976)
* Johnny Fuller- My Heart Beats For You (US, Aladdin, 1955)
* Clarence Henry- You ALways Hurt The One You Love (US, Argo, 1962)
* Billy Hope- Bad Times (US, Savoy, 1958)
* Ivory Joe Hunter- My Search Was Ended (US, Dot, 1959)
* Bull Moose Jackson- I Love You, Yes I Do (US, King, 1947, re: 1972)
* Zella Lehr- Play Me A Memory (US, RCA, 1978)
Eddie Bo lijkt aantrekkelijk met het kleurrijke oude Chess-label maar hangt me teveel tegen de keurige pop aan. Narvel Felts is country evenals Zella Lehr. Johnny Fuller kan me niet overtuigen. Clarence Henry zit met al zijn platen tegen het werk van Fats Domino aan en zoiets zie ik voor de Blauwe Bak niet zitten. Savoy is naast gospel ook een blueslabel en ik Hope op het eerste met Billy, maar het is een niet bijster goed instrumentaal nummer. Ivory Joe is me teveel een crooner en Bull Moose Jackson is op papier leuker dan het eigenlijke vinyl.

Dan blijven vervolgens veertien platen over. Ik begin met de acht die gewoon in de Gele Bak terecht komen.

* Lee Allen- Walkin' With Mr. Lee (US, Ember, 1958)
Rhythm & blues leunt zwaar tegen de rock & roll aan en ik kan mijn hand over het hart strijken als het iets meer blues dan rhythm is. Hoewel ik 'Walkin' With Mr. Lee' een erg gezellig nummer vind, denk ik dat ik het eerder eens voor een jingle of promo zal gebruiken. Het rockt teveel voor de Blauwe Bak. Wel een overheerlijke scheursax!

* Lonnie Brooks- Two Headed Man (US, Alligator, 1979)
Ik moet nog altijd kijken of ik niet al een jaren zestig-single heb van deze man. Ja... ik wist het wel! Ik heb 'Soul Meeting' uit 1967 van deze man. En hoewel ik het op zichzelf geen onaardig nummer vind, is 'Two Headed Man' me teveel blues voor de Blauwe Bak.

* Chisel Bros. Featuring Thornetta Davis- Dreams Come True Everyday (US, New-Matic, 1990)
Er ontvalt me een vloek als ik de single in de handen hou. Het is één van de weinige singles met een prijskaartje van vijf euro. Dan zie ik later het briefje hangen dat alle singles een euro per stuk zijn en mag deze alsnog mee. De plaat komt met een inlegvel waar het wordt uitgelegd. Chisel Bros. en hun stralende middelpunt Thornetta Davis zetten de muziek graag in om geld in te zamelen voor goede doelen. De opbrengst van deze plaat gaat naar COTS. Het is de grootste dak- en thuislozenopvang in Michigan maar het biedt méér dan alleen een slaapplek, een kop soep en wat liefde. Het haalt daklozen ook definitief van de straat en de mensen kunnen er een vak leren. 'Dreams Come True Everyday' geeft me een zekere brok in de keel want dit is precies het idealisme dat ik in Mossley heb gevoeld. Het is moderne blues, een beetje gelikt, maar al met al een erg interessant ding.

* The Communards- You Are My Love (NL, London, 1987)
Dit is één van de twee die ik afgelopen maandag heb gekocht. Voor The Communards heb ik altijd een plekje in mijn verzameling en deze ben ik nog niet eerder tegengekomen.

* Shelley Fabares- The Things We Did Last Summer (UK, Pye International, 1962)
Het is pure pop en valt dus een beetje uit de toon bij de overige Amerikaanse persingen, maar hee... hoe vaak kom je zo'n plaatje tegen in de 'birth sleeve' en in een geweldige staat? Ik heb vorige week mijn 'Afterglow' met veel singles uit deze 'Singles round-up' genoemd naar deze kant.

* Peppermint Harris & Cross Town Blues Band- Sweet Black Angels (US, Lunar #2, 19??)
Een klein mysterie. Er zijn meerdere platen op Lunar #2 waaronder eentje met een zekere Billy Gibbons. De ZZ Top-biografieën lijken het feit te negeren en niemand die durft een jaartal te verbinden aan de platen op Lunar #2. Ik kan dat evenmin. Het is eind jaren zestig of vroege jaren zeventig. Peppermint beticht Petrus aan de hemelpoort van racisme. Hij zou de zwarte bluesmannen zonder pardoes terug sturen naar de aarde. Hoe anders zou het zijn als er een paar lieve zwarte engelen de regie zouden hebben?

* Wilbert Harrison- Let's Work Together (US, Sue, 1969)
Hoe zit het nou precies met 'Let's Work Together' en 'Let's Stick Together'? Welnu, Wilbert Harrison brengt eerst in 1962 'Let's Stick Together' uit en maakt in 1969 'Let's Work Together'. De laatste versie wordt meteen opgepikt door Canned Heat. Bryan Ferry gaat in 1976 voor de oorspronkelijke titel. Wilbert Harrison is overigens een 'one man band' en zeker qua drums klinkt het meer solide dan Hasil Adkins. Het is echter teveel blues om het een plekje te gunnen in de Blauwe Bak.

* Little Joe Blue- Dirty Work Going On (US, Checker, 1967)
Jaaa... dit is het soort blues waarop ik had gehoopt. Hard, rauw en overgoten met een Chicago-sausje. Helaas toch iets teveel blues en rock voor de Blauwe Bak.

De volgende zes mogen tenslotte wel plaats nemen in de Blauwe Bak.

* Bobby Bland- The Soul Of A Man (US, ABC, 1977)
Bobby 'Blue' Bland is niet alleen een gewaardeerde zanger in de blues maar weet ook de oversteek te maken naar de Southern Soul. 'The Soul Of A Man' gaat een iets progressievere bluesliefhebber niet tegen de schenen trappen, maar ik hoor er vooral magische Southern Soul in.

* Clarence Carter- Patches (UK, Atlantic, 1970)
Ik moet bekennen dat ik nooit heel erg kapot ben geweest van 'Patches', maar als een Engelse persing mag het in de betreffende Blauwe Bak.

* Albert Collins- Get Your Business Straight (US, Tumbleweed, 1972)
Misschien net als een paar van de bovenstaande singles iets té bluesy, maar ik kan het niet over mijn hart halen om deze in de Gele Bak te parkeren.

* Lee Dorsey- Holy Cow (US, Amy, 1966)
Niet Dorsey's meest tot de verbeelding sprekende hit maar desondanks fraai genoeg voor de Blauwe Bak.

* Jimmy Jones- My Precious Angel (US, Cub, 1960)
Nee, ik kan niet zomaar een Cub in de Gele Bak zetten. 'My Precious Angel' is de b-kant van de aanstekelijke hit 'Good Timin' en hier hoor ik nét genoeg soul in om hem een plekje in de Blauwe Bak te gunnen. De a-kant is uiteraard het leukste!

* Denise LaSalle- Married But Not To Each Other (US, Westbound, 1975)
Denise is ook zo'n artieste die zowel binnen de blues als de soul de handen op elkaar krijgt. Het thema van de plaat maakt dat die al snel in de Blauwe Bak mag.Wederom een stel dat in het geniep andere partners erop na houdt. Als ze toen eens zouden weten dat bijna vijftig jaar later je wordt doodgegooid met een reclame van Second Love?

Uffelter vergezichten: Donderdag 14 september

De tweede keer binnen een week. Afgelopen zondagavond was ik net klaar met de 'New additions' in The Vinyl Countdown toen bleek dat het internet was uitgevallen. Gisteravond had ik willen publiceren maar ook toen is het internet twee uren zoek geweest. En zo lig ik wederom een bericht achter op schema en ga ik vanavond in ieder geval niet meer dubbel publiceren. Het is vandaag een beetje een rare dag geweest. Qua datum is het morgen maar qua dag was het op een donderdag. Het is de laatste keer geweest dat ik mijn moeder in levende lijve heb gezien. Het is toen een onvergetelijke middag geworden. Ik weet de details van deze dag nog zó goed te herinneren alsof het vorige week is geweest. De weerberichten zien er goed uit voor vandaag. Bijna geen wind uit het zuiden, niet extreem warm... en de dag/datum. Vandaag moet het gebeuren. Ik stap om half elf op de fiets. Eerst naar Steenwijk want ik heb een boodschapje. Daarna wil ik de Weerribben in fietsen en richting Ossenzijl en Kuinre gaan. Dan krijg ik een idee. Zou ik de héle oude route nog weten te herinneren? Ik heb deze in zeven jaar niet meer gefietst.

Deze route gaat achter Steenwijkerwold en Basse langs naar Oldemarkt. Alleen het laatste stukje fietspad heb ik 'gemist' maar ik kom desondanks gewoon in Oldemarkt uit en dat is de bedoeling. Dwars door het centrum en dan naar Driewegsluis. Al in de buurt van Oldemarkt heb ik iets gevoeld. Ik steek dus aan bij Driewegsluis voor twee koppen koffie en appeltaart met slagroom. Bovendien raak ik het gevoel kwijt na een toiletbezoek. De fietstocht kan beginnen! Langs de molens van Nijetrijne en over de Scheenesluis. Vervolgens van Munnekeburen naar Langelille langs het water en op naar Echtenerbrug. Ik heb het idee opgevat om in Oosterzee iets te drinken te halen bij de buurtsuper. Deze blijkt niet meer te bestaan. Ik twijfel nog even bij Doniaga en Sint Nicolaasga maar laat dat plan varen. Ik ga rechtstreeks vanaf Follega naar Spannenburg. Het is nog erg vroeg op de middag en ik heb wel zin aan een héél klein bochtje om. En dus fiets ik over Tjerkgaast, Sloten en Wyckel naar Balk. Daar haal ik een pak karnemelk en een paar croissants en nuttig deze aan de rand van het Slotermeer. Via Ypecolsga en Woudsend zet ik dan koers naar Hommerts. De deur van de kerk staat op een kiertje. Och nee... er zal toch geen begrafenis zijn? Als ik bij de begraafplaats kom, zie ik dat dit het geval is. Enfin, eens in het dorp kijken of onze vroegere buren thuis zijn. Helaas. Die zijn er niet. Als ik weer richting de begraafplaats fiets, zie ik net dat de eerste mensen terug komen. Ik rook een sigaartje en dan is het parkeerterrein leeg. Zo sta ik vijf minuten bij de steen met de namen van mijn beide ouders.

Ik maak nog een rondje door Jutrijp en ben dan wel klaar. Ik kan wel even naar Sneek fietsen om een paar singles te scoren en wellicht is het dan een fraaie tijd om naar huis te fietsen. De vangst valt ietsje tegen en om kwart over vier sta ik alweer buiten. Wat nu? Ik besluit mijn zus te bellen en besluit het bezoek aan Friesland met een paar koppen koffie in IJlst. Ik weet niet precies hoe laat ik ben weg gegaan. Wel dat ik nog een doosje sigaartjes heb gekocht in IJlst en vervolgens over het schelpenpad naar Sneek fiets. Aan het eind van het schelpenpad lopen twee schapen die zijn ontsnapt uit een weiland. Ik help ze eigenhandig weer terug. Ik heb gezegd dat ik vóór half negen Wolvega voorbij wil zijn, maar dat gaat niet meer lukken. Ik fiets via Joure en Haskerhorne naar Oudehaske en zwaai dan af naar Rottum. Daar geeft een klok aan dat het tien voor acht is. Ik fiets om Heerenveen door Nieuwe- en Oudeschoot en dan begint het al te schemeren. Vanaf Wolvega is het volledig duister. In De Blesse is de snackbar gelukkig nog open en ik weet dat ze hier koffie schenken. Ik bestel een kop koffie en een frikandel speciaal. Ik weet dat het wellicht erg krap gaat worden om voor tien uur in Steenwijk te zijn, maar ach... ik heb nog wel wat eten in de koelkast. Ik fiets vervolgens de bekende route over Havelterberg en Darp naar huis. Ik ben iets meer dan twaalf uur onderweg geweest en moet qua kilometers op honderdzestig zitten.

De foto is de lunchplek aan het Slotermeer. In de verte zien we de radiotoren van Spannenburg.

Week Spot: Natural Impulse

Het is onderhand het derde jaar dat ik in de laatste maanden van het jaar door alle Blauwe Bak-aanwinsten van dat jaar ga. In alfabetische volgorde van de platenlabels om het lekker gemixt te houden. Het is voor mij tevens de aftrap naar de Blauwe Bak Top 100 waarbij ik zowaar 'vergeten' platen opnieuw leer waarderen. In voorgaande jaren kan ik gerust in oktober beginnen maar 2023 heeft zoveel platen gebracht dat komende zaterdag de derde aflevering gaat worden. Ik hoop dan van Decca naar Goldwax te kunnen gaan. Toen ik zojuist bij de Week Spots van een jaar geleden keek, zag ik dat Black Smoke Band volgende week een jaar geleden de Week Spot is geweest. 'I'll Keep Searching' is één van de Epsilon-releases van 2022. Natural Impulse staat op Discogs te boek als november 2022 maar 45cat houdt de daadwerkelijke releasedatum aan. Dat laatste is dan 6 februari 2023. Evenals Cannonball en Stream ondervindt ook Epsilon problemen met het persen van de platen en worden releasedata een aantal malen uitgesteld. Komende zaterdag dus onder andere de Epsilon-releases die in 2023 zijn binnengekomen. Over een Week Spot hoef ik niet lang na te denken, Dat moet dan de lange versie worden van 'Let's Get Together' van Natural Impulse. Oorspronkelijk opgenomen omstreeks 1976 maar het ziet dit jaar voor het eerst het levenslicht op vinyl.

Richard Ramos is niet de man die niet bij de pakken gaat neerzitten. Het moet frustrerend zijn om te zien dat zijn originele plaatje voor koninklijke bedragen van eigenaar verwisselen terwijl dat de groep nooit een dollar aan deze schijf heeft gezien. De single is dermate in trek dat het Engelse Soul Junction-label de single opnieuw uitbrengt. Dan staat Ramos klaar met twee nummers die nog niet eerder zijn uitgebracht en dat levert een tweede Soul Junction op. Hij blijft echter actief op het internet en zo kruist zijn pad met die van Yann Vatiste. Vatiste is naast dj en labeleigenaar in de eerste plaats restaurateur van magneetbanden. Ramos heeft, naar het schijnt, nog altijd de originele mastertapes in bezit van de opnames die hij met Natural Impulse heeft gemaakt. Toch zijn de banden niet helemaal luchtdicht bewaard en hebben eerst een restauratie nodig voordat ze verder kunnen worden uitgevent. Je kan aan de single-versie horen dat er is 'geknipt' en dan blijkt de uitgebreide versie ook nog te bestaan op band. Dat is het klapstuk van de Epsilon-release: Een 'extended version' welke maar liefst twee minuten langer is en dat levert fraaie intermezzos op van de blazers.

Ramos formeert de band in San Francisco in de jaren zeventig. Het bestaat verder uit Jess Gonzalez, Michael Baldwin, Ladee Bianca, Andrés Soto, Hank Oden, Tom Fuglestad en Geoff Glibas.Jay Payton is een beroemde televisiepersoonlijkheid in Amerika en presenteert de band als de eerste winnaar voor de 'Bay Area Music Awards' in de categorie 'groep met blazers'. Natural Impulse neemt het in deze categorie op tegen Con-Funk-Shun en Tower Of Power. Toch levert het niet een platencontract op en meer succes want 'Time Is Right' moet in 1978 in eigen beheer worden uitgebracht. Originele exemplaren van deze single zijn even eenvoudig te vinden als een roze Bugatti op Marktplaats. Niet dus... Als je naar 'Let's Get Together' luistert, kun je in het hoofd kruipen van Payton. Het is moeilijk voor te stellen dat er geen enkele platenmaatschappij is geweest welke het heeft aangedurfd om een plaat op te nemen met het combo. De lange versie heeft beduidend meer ruis dan de korte maar dat is iets dat ik graag voor lief neem.

Singles round-up: september 1

De geplande rustdag. Een week geleden heb ik vrijaf genomen van 'Tuesday Night Music Club' omdat ik dan ambitieuze fietsplannen heb. De Buienradar heeft ons dagen lang voor gehouden dat vandaag het onweer zou komen maar vooralsnog is daarvan nog geen sprake in Uffelte. Wel kan ik merken dat het iets koeler is geworden en dat vind ik geen enkel probleem. Morgen wordt een pakket bezorgd waarvoor ik het liefste wel thuis ben. Ik hoop stiekem dat de bezorger een beetje op tijd is want qua weer oogt morgenmiddag redelijk goed. Met de singles is het hek van de dam gegaan tijdens de vakantie. Ik heb onderhand zo'n honderd singles die ik wil gaan behandelen in de 'Singles round-up'. Handzame afleveringen gaan hem simpelweg niet meer worden en ach... ik verwacht dat de meest belangwekkende platen ooit nog wel voorbij gaan komen in de Gele Bak Top 100 en de 'Honderd achteruit'. Ik heb dan ook besloten te beginnen met de 29 singles uit Emmeloord en de eenling die ik op de vrijdag voor de vakantie heb gekocht. Ik heb de meeste platen al een paar keer gedraaid en dus serveer ik ze hier in hapjes van vijf of zes.

* Bill Amesbury- Virginia (NL, Casablanca, 1975)
* Atlanta Rhythm Section- So In To You (US, Polydor, 1979)
* Robin Beck- Sweet Talk (UK, Mercury, 1979)
* Judy Boucher- Can't Be With You Tonight (NL, CNR, 1987)
* The Chimes- 1-2-3 (NL, CBS, 1989)
Bill Amesbury is de enige uit dit vijftal die bij Het Goed vandaan komt. Ik verwacht op zichzelf niet veel van de plaat en dat geeft het gewenste resultaat. Van Atlanta Rhythm Section moet ik bekennen dat het geen tweede 'Dog Days' is geworden en de plaat leunt tegen de countryrock aan. Robin Beck is een héle grote verrassing. Ik heb deze Engelse persing nog niet gedraaid maar voordat het zover is, moet ik eerst maar even met schoonmaakmiddelen aan de slag. Hopelijk klinkt die daarna lekker. Hij mag hoe dan ook in de Blauwe Bak met de Engelse persingen en hopelijk klinkt die steviger dan de Amerikaanse. Judy Boucher is zo'n plaat uit 1987 waarvan ik me niet kan herinneren dat ik hem destijds op de radio heb gehoord. Dat moet wel het geval zijn geweest want het heeft in de vaderlandse top twintig gestaan. The Chimes is meestal goed en '1-2-3' smaakt in ieder geval naar meer!

* Crusaders-- New Moves (Duitsland, MCA, 1984)
* Dawn Featuring Tony Orlando- Say Has Anybody Seen My Sweet Gypsy Rose (Duitsland, Bell, 1973)
* Cheryl Dilcher- Deep Down Inside (NL, A&M, 1973)
* Ellert- Love Lies (Duitsland, RCA, 1988)
* The Fixx- Red Skies (Duitsland, MCA, 1982)
Momenteel doe ik op vrijdagavond 'The Spirit Of The Seventies'. Sinds de digitale shows even niet meer willen, ben ik overgeschakeld naar shows van twee uren met daarin de hits van een maand in een jaar uit de seventies. Op de eerste vrijdag van deze maand heb ik 1973 gedaan en op dat moment is 'Say Has Anybody Seen My Sweet Gypsy Rose' een grote hit in Engeland. Echter, ik heb de plaat niet en draai nog maar eens 'Tie A Yellow Ribbon' dat na een half jaar nog altijd in de Engelse lijsten staat. De volgende dag tref ik de single in Emmeloord. Crusaders is een gokje voor de Blauwe Bak, maar nee... dat is te hoog gegrepen. Het is een soort moderne 'Street Life' en Gwen Evans' gastbijdrage komt dicht in de buurt van de stem van Randy Crawford. Cheryl Dilcher is een beetje vervelende Amerikaanse folkpop. Ellert heeft een erg fijne associatie voor me. Mijn oudste broer is helemaal gek van de plaat tijdens de zomer van 1988 en het staat op bijna ieder cassettebandje dat hij draait tijdens onze vakantie aldaar. De liefde is gebleven! Ellert is overigens Ellert Driessen van Spargo. The Fixx komt bij Het Goed vandaan en is eentje die al heel lang op mijn verlanglijstje heeft gestaan.

* Jaki Graham- Step Right Up (Duitsland, EMI, 1987)
* Leon Haywood- Don't Push It Don't Force It (UK, 20th Century, 1980)
* Jigsaw- If I Have To Go Away (NL, Splash, 1977)
* Kayak- Chance For A Lifetime (NL, EMI, 1975)
* Kayak- Starlight Dancer (NL, Vertigo, 1977)
Leon Haywood heb ik in april nog gekocht als Engelse persing maar die vind ik niet heel best klinken. Deze uit Emmeloord is zowaar in nieuwstaat. Toch eindigt deze ook gewoon in de jaren tachtig-bak naast Jaki Graham. Jigsaw is wel een kleine verrassing. Het is bijna blue-eyed 'sweet soul' maar nog altijd veel té poppy voor de Blauwe Bak. Van 'Chance For A Lifetime' moest ik de single hebben. De single in het hoesje oogt gehavend en het gaat me dan het meeste om het fotohoesje. Welnu, het lijkt erop alsof ik de oude 'Chance' ben kwijtgeraakt en de single in het hoesje is niet in een hele slechte staat. 'Starlight Dancer' heb ik nog niet op single. Elpees doen zoals altijd niet mee in de verzameling.

* K.I.D.- Don't Stop (NL, Ariola, 1981)
* Evelyn Champagne King- Hold On To What You've Got (Duitsland, Manhattan, 1988)
* L.T.D.- Back In Love Again (NL, A&M, 1978)
* Dave Mason- World In Changes (Duitsland, Harvest, 1970)
* The Nolans- Gotta Put Myself Together (NL, Epic, 1980)
Op de radio heb ik het altijd over mijn Schotse zusjes als ik het over The Nolans heb, dit naar aanleiding van een aantal Photoshops die rond gaan in onze chatroom waar ik plots tussen de dames Nolan sta. Afgelopen donderdag ben ik gecorrigeerd want, ja, de dames komen uit Ierland. De band is geformeerd in het Engelse Blackpool maar dat is niet dicht genoeg bij Schotland. Van Dave Mason heb ik vorig jaar de Nederlandse Blue Thumb gekocht maar die klinkt nergens naar. Ik blijf rondkijken voor een beter exemplaar. De Duitse is gehavend maar geeft iets meer plezier dan de golvende Blue Thumb. L.T.D. staat al een aantal jaren op mijn verlanglijstje en ik heb de plaat in digitale vorm vaak gedraaid in 'Floorfillers'. Evelyn Champagne King is een gokje. Het is de single waarmee je in 1988-89 wordt doodgegooid in de bakken met afgeprijsde singles. Hoewel het niet een onaardige plaat is, blijft het gewoon n de jaren tachtig-bak. K.I.D. is niets bijzonders maar ik moest de plaat toch nog eens hebben.

* Osibisa- Music For Gong Gong (Duitsland, MCA, 1972)
* The Osmonds- One Bad Apple (Duitsland, MGM, 1971)
* Peters & Lee- Welcome Home (Duitsland, Philips, 1973)
* The President- You're Gonna Like It (NL, CBS, 1983)
* Cliff Richard- (You Keep Me) Hangin' On (NL, EMI, 1974)
Later in het alfabet zijn een aantal platen die ik nog altijd niet heb gedraaid. En daar laat ik het voorlopig ook even bij. Cliff Richard mag altijd in de verzameling en deze heb ik nog niet. Ik heb de plaat nog niet gedraaid. Van The President ligt ook de andere single in Emmeloord maar die laat ik liggen. Ik hoor in de jaren negentig 'You're Gonna Like It' op de radio en ontdek dan dat ik het op een verzamelalbum heb staan ('Warm Aanbevolen' als ik me niet vergis?). Ik heb het altijd een leuk nummer gevonden. Peters & Lee is een oorwurm welke een hele grote hit is geweest in Engeland. 'One Bad Apple' klinkt bijna als The Jackson 5. De plaat heeft geen hoesje en intussen lonkt het lege fotohoesje van 'Get Yourself Together' van Long Tall Ernie & The Shakers. Ik heb die laatste nog niet maar als ik hem ooit tref met een neutraal hoesje, dan kan ik hem meteen upgraden. Osibisa heb ik in de Nederlandse persing gehad. Helaas ben ik die kwijt geraakt.

* Demis Roussos- We Shall Dance (NL, Philips, 1971)
* Santabarbara- Charly (NL, Harvest, 1973)
* Ricky Shayne- Harmony (Duitsland, Ariola, 1973)
* Crystal Waters- Makin' Happy (Duitsland, Mercury, 1991)
* Yazoo- The Other Side Of Love (Frankrijk, Mute, 1982)
Yazoo komt met The Fixx en Bill Amesbury bij Het Goed vandaan. Dezelfde plek waar ik op een vakantiedag van 2021 'We Shall Dance' koop in een neutraal hoesje. De upgrade met de fotohoes komt van de buren in Emmeloord. Ricky Shayne heb ik op de vrijdag voor de vakantie in Meppel gehaald. Het is de enige belangwekkende single bij De Kring. Van Santabarbara verwacht ik niet veel maar heb het altijd opvallend gevonden dat de plaat een release heeft gehad op Harvest. Van Crystal Waters kunnen we alleen maar dankbaar zijn dat het geen hit is geworden zoals 'Gypsy Woman'. Wat een schijtirritante plaat is dat!

De singles uit Assen ga ik waarschijnlijk volgende week doen. Dat hangt uiteraard af van mijn fietsplannen. In het weekend gaat het namelijk weer erg fraai worden!

Uffelter vergezichten: Maandag 11 september

Vandaag is een hele echte laatbloeier. Ik wil in eerste instantie niet wakker worden met de wekker, ook al heb ik deze op half één gezet. Met andere woorden: Ik loop niet over van de ambities. Het is pas half twee als ik uit bed stap en heb meteen al wel een ideetje. Ik ben vorige week in Assen geweest maar wil dan ontzettend graag nog eens kijken bij Van Der Veen op de muziekafdeling. Eigenlijk weet ik wel dat ik niets van belang ga aantreffen. Het is pas half drie als ik op de fiets stap en dan heb ik Van Der Veen al overboord gezet. Maar... wat gaan we eens fietsen? Ik denk eerst aan de NAP tot Appelscha maar... dat heb ik vorige week nog gefietst. Hoewel ik negentig procent van de route al meerdere malen in verschillende jaren heb gefietst, zal het desondanks een hele mooie fietstocht worden. Qua weersomstandigheden overtreft het zelfs de avonturen van afgelopen week. Een 'trip down memory lane'.

Ik wil aanvankelijk bij de Weg Achter De Es het Platte Pad op gaan maar dan gooi ik ineens het stuur om. Vervolgens ga ik over de Postweg 'gewoon' naar Wittelte en Oldendiever. Dan ga ik een stukje doen dat ik een paar weken geleden nog eens heb gefietst maar dat ik in 2021 heb ontdekt. Het gaat fraai om Diever heen. Ik steek de weg over en vervolg mijn weg. Dat is het stuk dat ik op de eerste maandag van de vakantie in 2021 heb gefietst. Het gaat op een paar kilometer afstand achter de Smildes langs en grotendeels door het bos. Ik geloof dat ik de foto nog bij de 'Vakantiegroet' van 2021 heb gebruikt. Ik steek wederom hetzelfde sluisje over tussen Appelscha en Hoogersmilde. Waar ik in de zomer van 2021 richting Ravenswoud ga daar fiets ik nu een stuk dat ik een paar maanden eerder in 2021 heb gefietst op een zondagmiddag. Met dat verschil dat ik ook Smilde nog even oversla en mezelf in Bovensmilde laat uitkomen. Daar haal ik een pak karnemelk en twee roombroodjes en dan kan ik nu op zoek naar een geschikt bankje. Het is dan overigens half vijf geweest. Ik weet niet hoe laat Van Der Veen dicht gaat. Ik heb namelijk al wel besloten om door het centrum van Assen te fietsen en dan richting Loon te gaan. Tot mijn stomme verbazing kom ik praktisch langs Van Der Veen en blijkt deze nog gewoon open te zijn. Ik haal twee singles bij het warenhuis en stap weer op de fiets. Ik raak de bordjes naar Loon kwijt en kom op een alternatieve route. Ik geloof niet dat ik deze eerder ben gefietst maar het is erg fraai. Daar schiet ik ook de bovenstaande foto. De uitkomst is hetzelfde: Ik eindig op de driesprong van Balloo. Met de boerderijwinkel waar ik menigmaal heb gezeten met koffie en gebak, maar ook de afslag die ik eens mis als ik met de ligfiets de Saksenroute wil doen.

In Rolde besluit ik nog wat langer op de Saksenroute te blijven en door te gaan tot Anderen. Het fietsen gaat dermate lekker dat ik gerust een paar zinloze kilometers 'om' wil fietsen want even later zit ik weer onder Rolde. Ik heb mijn zinnen gezet op Grolloo. Dat fiets ik om zeven uur binnen en dan ben ik opeens erg haastig. De winkel in Dwingeloo ga ik niet meer redden, de Appie Heijn in Beilen zou al fraai zijn en anders toch een winkel in Westerbork. Vanuit Grolloo maak ik een fout waar ik me meteen van bewust ben. Naar Westerbork moet je rechtsaf op het kruispunt maar rechtdoor is zó landelijk... Je fietst een lus van drie kilometer om een halve kilometer verderop uit te komen. Ik schiet als een straaljager door de bossen. Over het vlonderpad en buiten het bos volg ik gewoon de autoweg. Vlak voor Elp zit een benzinestation waar ik een ijskoud flesje cola koop dat al iets is afgekoeld als ik na Beilen begin met drinken. Ik weet niet hoe laat het is maar het begint al donker te worden. Ik kan niet gaan gokken op Beilen en haal dus mijn boodschappen in Westerbork. De Albert Heijn in Beilen was nog wel open geweest. Vanaf Westerbork volg ik grotendeels de route die ik vrijdag heb gefietst.

Ik fiets ditmaal niet door tot Brunstinge maar geniet direct na het viaduct van Beilen van de grillworst en het flesje cola. Dan wordt het serieus donker als ik de derde keer in een week de route fiets over brunstinge en Lheebroek naar Dwingeloo. Ik ga opnieuw de route van vrijdag dus iets minder toeristisch. Vlak voor Dwingeloo heb ik al vergaderd. Het is officieel donker en dus wil ik niet naar de ruilverkavelingswegen. Ik ga langs Dwingeloo naar Dieverbrug en volg vanuit daar de Rijksweg. Om twintig voor tien ben ik thuis. Niet alleen qua tijd een laatbloeier maar ook qua afstand. Ik denk dat ik wel op de negentig ben uitgekomen vandaag.

Uffelter vergezichten: Zondag 10 september

Het is niet gekomen tot een uitgebreide fietstocht maar desondanks nog wel een gezellig blokje om. Ik heb een klein boodschapje bij de Albert Heijn in Havelte en aangezien de etenswaren niet kunnen bederven, ga ik een klein bochtje om. Ik ben Uffelte al uit als ik me bedenk dat ik de camera thuis heb laten liggen. Ach, zoveel bijzonders zal het ook niet worden? Ik fiets eerst over de Wallingeresweg een stuk naar Darp. Dan rechtsaf naar de Hoge Veleweg. De weg tussen Havelterberg en Havelte oversteken en dan de Turfweg op. Om het fietstochtje extra luister bij te zetten heb ik twee bekers ijskoffie gekocht. De eerste drink ik op bij het bankje aan de Turfweg. Bij de Van Helomaweg blijf ik de weg volgen tot de oversteek bij de ingang naar de legerkazerne. Het G.H. Voermanpad is één van mijn meest favoriete fietspaden in de omgeving. Vooral in de zomer en de vroege herfst is het pad op het mooiste met de heidevelden. Er zitten lekkere bochten in het parcours en ook de nodige heuvels en afdalingen. Bij de Meeuwenkolonie drink ik mijn laatste beker ijskoffie. Hier mis ik vooral de camera. Niet alleen had ik dolgraag een foto willen nemen maar ik zou bijna de videocamera een tijdje willen laten lopen. Het is hier zó rustig... het is haast niet voor te stellen. Ik zou nu over de Studentenkampweg terug kunnen fietsen maar besluit even over het Moerpad en over het Platte Pad terug te gaan naar de Weg Achter De Es. Daar oversteken en dan verder naar Uffelte. Gewoon een lekker ontspannen stukje rond fietsen. De foto is van de Meeuwenkolonie, waarvan ik nu begrijp dat het onder Wapserveen valt, en komt van Wikipedia.

Week Spot: The Sextones

Een kleine onderbreking in de Uffelter vergezichten? Ja, ik heb nog de Week Spot van de afgelopen week voor jullie in petto. Bovendien heb ik gisteren een echte 'off-day' gehad. Het hele ambitieuze plan is al later in de nacht verschoven naar een beter moment. Desondanks ben ik rond het middaguur aanspreekbaar. Ik geniet van een rokertje achter huis als plotseling een optocht van oude trekkers voorbij komt. Ik denk dat het de tentoonstelling in Kallenkote moet zijn geweeest. Ik zet nog wel koffie maar dat gaat zo de gootsteen in. Ik heb helemaal nergens zin in en verlang stiekem weer naar het bed. Ik ga liggen en zet wel een wekker maar weet lang genoeg door te 'snoozen'. Dan belt mijn broer en daar ben ik hem op zichzelf erg dankbaar voor. Ik bereid de show voor en haal boodschapjes in Havelte. Na een fikse maaltijd voel ik me alweer ietsje beter en, ja, wellicht is dat de oorzaak geweest. Ik heb vrijdagavond namelijk ook helemaal geen zin aan warm eten. Hoewel het vanmiddag zéér warm gaat worden, heb ik nog wel het idee om nog even richting het Drents-Friese Wold te gaan. Eerst dan maar even de Week Spot van afgelopen week met jullie delen: 'Beck & Call' van The Sextones uit de legendarische 'Indian summer' van 2023.

Ik heb gisteren in 'Do The 45' alle Colemine-singles van 2023 tot dusver gedraaid. Niet alle Colemine-singles want dat zou een aparte verzameling opleveren. Ik heb overigens onlangs een zuster-label van Colemine ontdekt dat in ieder geval één heel leuk bandje heeft. Ik had bijna de 'back catalogue' gekocht maar heb besloten het toch stuk voor stuk te doen. Binnenkort meer daarover. 'Blue-eyed soul' wordt vaak denigrerend gebruikt maar dat betekent niet dat het ook per se deze klank moet hebben. Colemine is in veel gevallen 'Blue-eyed soul'. Dat geldt voor onder andere Monophonics maar ook voor The Sextones. Het kwartet is bijeengekomen in 2007 in Reno in de staat Nevada. Aanvankelijk opereert de band onder de naam Mark Sexton Band, genoemd naar de gitarist. De band bestaat verder uit zijn broer Chris Sexton (toetsen en percussie), bassist Alexander Korostinsky en drummer Daniel Weiss. Een jaar na de oprichting van de band debuteert het met het album 'Multiformity' en in 2010 komt 'Listen Out' uit. Dat laatste album is opgenomen in de studio van Jason McGerr s studio in Seattle. We zouden Jason kunnen kennen van Death Cab For Cutie. Eind 2015 maakt de Mark Sexton Band de switch naar The Sextones.

In 2017 verschijnt het eerste echte debuutalbum van de nieuwe Sextones. 'Moonlight Vision' wordt met een opzienbarende stunt onder de aandacht gebracht. De groep runt zo even de 'Sextone Hotline', een telefoonnummer waarop je voorproefjes kan beluisteren van het nieuwe album. Dat levert de groep de nodige publiciteit op. Zes jaar later verschijnt dan het tweede album van de groep: 'Love Can't Be Borrowed'. Ofwel... dit verschijnt later deze maand. De release-datum staat op 29 september en het album verschijnt wederom bij Record Kicks. Omdat Kelly Finnigan van Monophonics zich heeft ontfermd over de groep heeft Colemine toestemming gekregen om 'Bek & Call' en  'Daydreaming' uit te brengen als single. Ook ik had het roze vinyl kunnen bestellen maar als ik zwart vinyl kan krijgen, heeft dit mijn voorkeur.

'Beck & Call' valt niet uit de toon bij overige Colemine-singles. Het is wederom suikerzoete 'sweet soul' met psychedelische ondertonen. Een heerlijk relaxt plaatje in een week waarin elke activiteit al teveel is gevraagd.