oud (en) nieuws

De redactievergadering die ik en Gerrit al dagen van tevoren aan het voorbereiden was, is van de baan. Sideburner is de stad in gegaan en zal wel morgenmiddag om drie uur thuis komen. Rond die tijd staat Soul-X te 'shaken' van de adrenaline vanwege zijn optreden in Het Pandje. We hebben ijdele hoop dat zusje de keuken weer schoon heeft, nadat ze vandaag oliebollen heeft gebraden... En zo zit ik nu lekker alleen op de redactie!

Allereerst een oproep aan ALLE bezoekers van Soul-xotica: Laat eens van je horen! Ik heb al maanden drie geregistreerde volgers, maar heb begrepen dat er meer bezoekers zijn die regelmatig hier komen. En ben ik sindskort begonnen met reclame maken. Dus als je volger wilt worden, is dat helemaal geweldig, maar anders: Stuur eens een mailtje! De t-shirts komen in mei...

De doelstellingen zijn aangepast. Ik schreef enkele maanden geleden al dat mijn vader ongeneeslijk ziek is. Dat gaat inmiddels erg hard achteruit. De geplande 365 berichten op 1 maart ga ik niet meer halen. Wel zet ik alvast een paar hoesjes in de wacht voor 'hoesbuien'. Ik beloof niet iedere dag, maar tussen overlijden en begrafenis ga ik een paar hoesjes uploaden.

En zo dubbel begint mijn 2011... 'De laatste slagen zijn gevallen, een vuurpijl schiet de hemel in'. 'Meester Prikkebeen' blijft mijns inziens het leukste excuus om oud en nieuw te vieren en minder afgezaagd dan U2 en Abba bij elkaar!

Rest mij mijn volgers, bezoekers en toevallige passanten allen een voorspoedig jaar toe te wensen met mooie muziek! Als wij daarin dagelijks mogen inspireren???

boney money money

In de media wordt momenteel voortdurend terug geblikt. Hoe vaak hebben we dat laatste onterechte doelpunt van Spanje voorbij zien en horen komen? Of de woorden van Geert Wilders in de rechtzaal? Soul-xotica biedt dan nu soelaas. Wij blikken al het hele jaar terug aan de hand van vergeten platen. Hoewel? Soms zit er een 'millionseller' tussen. De precieze feiten zoals doodsoorzaak en leeftijd heb ik gemist, maar het nieuws dat Bobby Farrell vanochtend is overleden, geeft me de motivatie om deze haatdraaier nog een slinger te geven!

Was Bobby Boney M? Ja en nee. Ja: Hij trad nog altijd onder die naam op, gisteravond nog in Duitsland. Nee: Het verhaal is wereldberoemd. De stem van de leadzanger kwam eigenlijk van producer en 'master mind' Frank Farian. Een man met een visie. Sommigen vinden dat verwerpelijk. Ik heb eigenlijk best een beetje respect voor de handelswijze van Farian.

Geïnspireerd door het commerciële circus dat met The Beatles gepaard ging, stelde Farian in 1975 Boney M samen. Een goedogende meneer en drie dito dames. Aanvankelijk werden ze ingezet op de kortstondige bump-rage, maar al snel haakte Farian in op de monotone Eurodisco van Giorgio Moroder. Farian gebruikte oude hits en probeerde bij minder bekende nummers nog wel eens de auteursrechten te omzeilen. Soms lukte dat. Farian gokte niet op één paard en bracht volgens hetzelfde concept Gilla.

De naam wordt al 35 jaar verkeerd uitgesproken, want waar staat die M voor? Money. Boney Money is een Engelse zegswijze voor een bom duiten en dat heeft de groep in zes jaar ruimschoots opgeleverd!

Buiten een onvergeeflijke oorwurm die ik nooit met plezier heb gedraaid, is 'Rivers Of Babylon' vooral de zondagmorgen voor een driejarige. Omdat mijn oudste broer Henk pas was begonnen met het singles kopen, mocht hij ze op zondagmorgen in de huiskamer draaien. De hoogblonde Gerrit zat op zijn derde nog op de pot. Als in 'Substitute' van Clout de drums invallen, zie ik in een flits de rand van het formica tafeltje. Het uitzicht vanaf de pot...

Ook hebben we aan Farian te danken dat een aantal klassiekers aan de vergetelheid werden onttrokken. Denk aan 'My Friend Jack' van The Smoke, 'Painter Man' van The Creation en 'Brown Girl' van Exuma.

En Farrell? Die toonde de wereld dat hij ondanks het Boney M-bedrog een ietsjepietsje kon zingen en daarmee de kracht van Boney M in ere kon houden. Ook wil ik nog graag zijn onvolprezen solo-single 'Hoppa Hoppa' uit 1986 memoreren. Een zaterdag lang Favorietschijf bij de NCRV, maar het vinyl ging 'hoppa hoppa hoppa' de uitverkoopbak in. Is het al tijd voor een heruitgave?

Bedrog of een slimme manier van zaken doen, met Bobby Farrell sterft het instituut Boney M en wordt een illuster hoofdstuk in de popmuziek afgesloten!

gevecht tegen de bierkaai

De periode tussen kerst en nieuwjaar is uitgelezen voor terugblikken, maar ook voor persoonlijke reflectie. 'Vechten Tegen De Bierkaai'. Of het een boek, een toneelstuk of een film wordt? In ieder geval een blogbericht. Een tragedie over hoe aanname van een observatie zonder toetsing een molensteen om de nek kan worden...

In september of augustus heb ik in 'Come on baby, let's do the brainshake' al een inzage gegeven in het ongeval van 20092009. Een uur vóór de noodlottige salto was ik aangesproken door twee agenten. Net op tijd, want de jongeman zat weer achter de rits, nadat ik mijn blaas had geledigd in een greppel. Even later, in Diever, hadden ze me opnieuw lastig gevallen. Ik heb ze laten weten dat ik me niet liet opjutten. Ze hebben vast gedachten hebben gehad toen ik terug strompelde naar het bankje. Ik was doodop, moest nog ruim 25 kilometer en had honger.

Het duo was meteen aanwezig nadat ik de klap had gemaakt.
,,Ja, die hebben we eerder gezien. Hij zei dat hij een eind gefietst had, maar wij denken dat hij gedronken had", vertelde de agent tegen het ambulancepersoneel. De chirurg in Meppel controleert mijn dossier, vindt daar feiten over een alcoholverslaving en vindt de info van de dienders opeens erg aannemelijk en pent het dus neer in diens' rapport.

Dat rapport houdt me in eerste instantie van de Paaz, als ik daar begin dit jaar opnieuw aanklop. Ik had hen in april 2009 gezworen nooit meer te drinken, wat ik ook niet heb gedaan, mits je natuurlijk het rapport van je vakbroeder gelooft. Zelf ontdek ik pas de inhoud van dat rapport in mei, als mijn nieuwe psychiater me vraagt naar mijn huidige alcoholgebruik. Ik ben in alle staten en wil die verrekte chirurg aan de galg hebben!

Maar dan...? Waarom zou ik me druk maken? Net zoals ik de hersenschudding tegenwoordig met affectie herinner, heeft dit rapport met onjuistheden ook iets (het schreef ook over lichaamsgeur, ofwel: je moet na 140 kilometer fietsen nog steeds lentefris ruiken!). Zonder dit was het 'afkicken' van een leien dakje gegaan. Er móet iets blijven om tegen te vechten...

Sideburner's Blast From The Past: Hasil Adkins

,,En waar ga je oud en nieuw vieren?". Moeder was even vergeten dat ik Nieuwjaarsdag vanaf vier uur plaatjes ga draaien. Maar zelfs als dat niet aan de orde was, was ik even goed thuis gebleven. Als ik ergens een grote hekel aan heb gekregen dit jaar, dan zijn dat dronken mensen. Zelf ben ik reeds 20 maanden alcoholvrij en mis het totaal niet! Ik ben geen moraalridder geworden. Van mij mag iedereen lekker drinken, zolang er genoten wordt en het geen gewoonte wordt! Hoe toepasselijk om zo Sideburner's Blast te openen...

Sideburner was niet alleen een 'username' op rockandroll.nl en diggin4dirt.com, maar feitelijk ook de architect van mijn huidige schrijfstijl. Als alter ego is Sideburner een karikatuur van mezelf van een paar jaar geleden. Vaak tot meestal in aangeschoten of dronken toestand. Die het erg rock'n'roll vond om met je dronken kop een sloot in te fietsen, want dat hoorde erbij! De reden dat Sideburner weer de redactie werd binnengesleept was enerzijds om de garagerockplaten af te stoffen, maar geeft het eveneens een voldoening om hem zo nu en dan lekker dronken te laten worden en te laten lijden onder een kater!

Als er één plaat is die helemaal 'Sideburner' is, is dat 'Chicken Walk' van Hasil Adkins. Haze is een 'one man band'. Hij probeerde het eind jaren vijftig met groepen, maar drummers bleken altijd een groot probleem. En zo leerde Adkins zichzelf tegelijk drummen en gitaarspelen. Vaak klinkt dit primitief, maar bij Adkins klinkt het als een volwaardige band!

'Chicken Walk' is een verzameling opnames uit de eind jaren vijftig. Enkele daarvan verschenen als singles die nu met gemak 300 dollar kunnen opbrengen. Hoewel Hasil de oude Jimmie Rodgers als voornaamste inspiratiebron noemt, is zijn muziek erg in trek bij rockabilly-fans en dankzij The Cramps ook geaccepteerd in de garagerock.

Eigenlijk staat er geen slecht nummer op. 'Ugly Woman Blues' spreekt boekdelen, in 'Donnio Boogie' is Hasil zélf de politiesirene, maar de absolute kraker is 'I Need Your Head'. Jack Daniels had zijn taak volbracht en Adkins briest, boert en brabbelt onverstaanbaar. Hij heeft een 'date' met een meisje en wil haar kop eraf hakken ha ha ha ha ha!

Een paar jaar geleden moest plotseling een concert worden afgezegd, omdat de artiest in kwestie was overleden... Hoewel Adkins rond de tachtig is geworden, trad hij nog avond aan avond op. De heer Daniels binnen handbereik en bij voorkeur met een jonge stoot in hotpants op zijn schoot. En hij maakte nog trouw nieuwe platen. Primitief, maar vol enthousiasme. Ik heb het echter bij deze plaat gehouden. De enige dronken dweil waarvoor je mij wakker kunt maken!

hoesbui: Gerrit Dekzeil

Zo, per vandaag heet een zoethoudertje een hoesbui... Soms heb ik wel eens iets anders aan mijn hoofd of heb ik, zoals vandaag, een anderhalf uur geschreven op Golden Beat Years. Op deze zeldzame momenten zal ik een mooi hoesje plaatsen uit de collectie van Peter. Vandaag een alternatief. Ik had aanvankelijk het plan voor een ontzettend melig stukje op Eerste Kerstdag. Kijk naar het hoesje en wees blij dat het een telefoontoppertje is geworden...

kleur bekennen: grijs

De lucht herinnerde me vanmiddag eraan dat het gewoon zondag was en ik dus kleur moest bekennen. Grijs betekende sneeuw in Jutrijp, maar of het daar is gevallen? In Steenwijk is het droog gebleven. Grijs staat doorgaans voor saai en dat was de samenstelling van deze aflevering ook. Peter herinnerde me aan nummer twee. Die had anders bovenaan gestaan, ware het niet dat ik deze plaat eind april ('een aardig ding') al lof had toegezwaaid. De andere kandidaten waren alle eerste ingevingen.

Natuurlijk zijn zilver en goud ook kleuren, maar die ga ik toch echt in De Schijf Van 5 behandelen. Volgende week één van de meest bezongen kleuren, maar eerst een lichtere tint.

Een gedeelde nummer drie ditmaal. 'Fade To Grey' van Visage (1980) ken ik wel, maar vind ik niet fantastisch. Clover Leaf kan ik ondanks de kneuterigheid wel waarderen, maar de tipnotering 'Grey Clouds' (1969) ken ik niet. En omdat ik verder geen grijze platen kon bedenken, alleen daarom...

Zonder Peter had ik deze lelijk over het hoofd gezien. Bij grijs denk ik eerder aan jaren tachtig en niet aan een psychedelische dijenkletser als 'Defecting Grey' van The Pretty Things (1967). Omdat deze in april in de schijnwerpers stond, kies ik voor een jeugdliefde op de ereplaats.

Mijn oudste broer Henk kocht vanaf 1978 singles en dus groeide ik op met de popmuziek van die tijd. Nadat ik een clip had gezien van 'Baggy Trousers' waarbij Mike Barson met piano en al letterlijk de lucht in ging, was ik helemaal fan van Madness. Vrolijke muziek en, toen nog, een positief imago. Dat pastte dus wel bij een vijfjarige. Henk zorgde voor cassettebandjes en singles uit de opruimingsbak.

'Grey Day' (1981) was mijn derde single ooit, gekregen voor mijn negende verjaardag. En waarschijnlijk de enige die ik qua tekst niet vat. Hij komt uit zijn werk, ontwaakt op een bankje in het park en wordt door iedereen uitgescholden? Of is de hoofdpersoon paranoia? Ik gis al jaren naar de tekst.

Volgend JAAR zondag een halve overgang van kleur bekennen naar De Schijf Van 5. Geen top drie, maar een top 5 van titels met zwart in alle varianten. Kom maar op met de suggesties!

telefoontoppertje #6: Dido

Toeval bestaat niet. Toch moet ik met nadruk stellen dat er geen achterliggende gedachte is dat we ten opzichte van The Cyrkle van eergisteren een week terug in de tijd gaan. Maandag 25 september 2003 zal de dag zijn geweest dat Nederland collectief kennis nam van 'White Flag' van Dido. Het was die week immers Paradeplaat op Radio 2. Het werd een grote hit, maar of het bij iedereen zo'n diepe indruk maakte, betwijfel ik. Hier is in ieder geval mijn verhaal...

Die zaterdagavond terug in de trein van Leeuwarden naar Steenwijk was het definitief, maar op de kille middag was het al begonnen: Dit zou mijn laatste dag zijn als Riepe-verkoper. De overval van vorige maand had me doen beseffen dat ik weerloos was ten opzichte van mensen met kwade bedoelingen. Na zeven maanden Rembrandtstraat begon ik 'de hut' eindelijk als 'mijn huis' te zien.

Die maandagmiddag loop ik naar de kringloopwinkel die net in het nieuwe pand in Tuk was geopend. Walkman op het hoofd, luisterend naar Radio 2, leer ik de nieuwe versie van 'Irgendwie Irgendwo Irgendwann' van Nena met Kim Wilde kennen. Bladerend in de bakken elpees tussen James Last, hoor ik de Paradeplaat-jingle en valt plotseling een warme wollen deken om me heen. Ik herken de stem van Dido. Ik heb gedurende het liedje roerloos voor me uitgestaard. Als het afgelopen is, zet ik de walkman uit. Vandaag geen muziek meer!

In de daaropvolgende jaren heb ik een soort haatliefde-verhouding met 'White Flag'. De herinnering aan de kennismaking zorgt voor de liefde. De 'corny' liefdesplaat en de nogal toonloze zang van Dido Armstrong voor het haatgedeelte. Als ik eind mei 2009, mijn tijd in Meppel, de cd 'Life For Rent' bij de Hema zie liggen, begint het te kriebelen.

In de trein naar Steenwijk komt dat tot een climax. Snel naar mp3raid.com en als ik uitstap weerklinkt het zojuist gedownloade 'White Flag'. Weg zijn de schaamtegevoelens en geef ik me over aan de pluche stem van Dido. 'White Flag' past naadloos in de soundtrack van de nadagen op de Paaz.

En vooral nu, wandelend door een dun laagje sneeuw, past die melancholiek helemaal in het decor!