Week Spot: The Silhouettes

De jukebox draait weer op de radiostream en ik heb al aangekondigd dat ik komende zaterdag een soort van 'Catacombs' in 'Do The 45' ga doen. De Week Spot is al uitgezocht en past achteraf gezien helemaal mooi in het plaatje. Het is komende vrijdag precies elf jaar geleden dat ik 'Do The 45' ben begonnen op Wolfman Radio en heb ergens al wel een idee om eens een show te doen met 'klassiekers'. Ofwel de Northern Soul-plaatjes uit het begin van mijn hobby en interesse. In dat kader past ook de Week Spot want dat is een nummer dat ik in de jaren 2012 en 2013 zo regelmatig hoor op mijn mp3-speler dat ik bijna zou denken dat het toen een grote hit is geweest. Eigenlijk verwacht ik niet dat ik iets zinnigs kan schrijven over de band, maar dan...? Toch even op Wikipedia kijken en hoewel dat geen melding maakt van deze single blijkt het wel een en dezelfde groep te zijn. De Week Spot is deze week voor 'Not Me Baby' van The Silhouettes uit 1968.

Als je zomaar in het openbaar de naam Fikkie scandeert, heb je een grote kans dat je wordt omringd door een roedel honden en ben je zo van je koekjes verlost. Datzelfde geldt ook als je The Silhouettes bijeen roept. Die passen niet samen in een lijnbus. Ik heb eerder dit jaar bijvoorbeeld de single 'Too Late' gekocht welke is toegeschreven aan The Silhouettes. In werkelijkheid zingen de gebroeders The Draytons op de plaat en is The Silhouettes de begeleidingsgroep. Deze muzikanten komen dan weer van Barbados en zijn niet gelinkt aan The Silhouettes van 'Not Me Baby'. 'Onze' Silhouettes zijn afkomstig uit Philadelphia en komt voor het eerst bijeen in 1956 als The Thunderbirds. Kort daarop wordt de nieuwe naam aangenomen. In 1957 maakt de doowop-groep een single voor het lokale Junior-label. 'I Am Lonely' is daar de a-kant maar het is de keerzijde die de meeste interesse ontvangt. 'Major' Ember brengt eind 1957 de single uit en nu met 'Get A Job' als de a-kant. Het bereikt in 1958 zowel de eerste plek op de R&B als in de Pop. The Silhouettes introduceert een aantal woordloze zanglijnen welke veelvuldig zullen worden gekopieerd in andere doowop-songs.

Als in 1969 een popfestival wordt gehouden op het weiland van een boer in Woodstock, wordt deze gevraagd naar zijn favoriete band. Wellicht heeft hij eerst Elvis genoemd en een paar andere rock'n'roll-helden maar uiteindelijk komt Sha Na Na uit de bus om op tussen de hippe muzikanten op het legendarische festival te spelen. Sha Na Na ontleent haar naam aan een strofe uit 'Get A Job' van The Silhouettes en het zal tien jaar later het nummer eveneens spelen in de film 'Grease'. The Silhouettes zélf blijft echter een eendagsvlieg.

In 1968 is de bezetting van de groep ingrijpend veranderd als wordt besloten een verzamelelpee uit te brengen: 'The Original & New 58/68 Silhouettes' op het kleine Goodway-label. Er is niemand die kan verklaren waarom dit als formaat is gekozen, ,maar 'Not Me Baby' verschijnt samen met 'Gaucho Serenade' als een bonus-single bij de elpee. De elpees raken langzamerhand de singles kwijt. Een elpee doet naar verluid honderd dollar. Dat is zonder de single want deze levert een slordige tweeduizend pond op. Het nummer sijpelt de Engelse Northern Soul binnen en al snel is er ook een bootleg in omloop. Het is tenslotte Goldmine Soul Supply dat in 2002 de single een legale release geeft in Engeland op haar Goldmine Sevens-label. Deze komt qua prijs niet in de buurt van een origineel, maar verkoopt al voor drie keer zoveel als dat het oorspronkelijk heeft moeten kosten. Jullie zullen begrijpen dat ik dan ook de Goldmine in de verzameling heb, maar voor het plaatje heb ik een schaars origineel kunnen traceren.

Beeld uit het verleden: 13 november 2022

Eigenlijk is het nog een week té vroeg voor deze foto maar ik lig nog altijd een bericht achterop schema. Als er dan toch een plaatje uit het archief moet komen dan kies ik meteen voor deze. Het is dus komend weekend een jaar geleden. De herfst is dan al een tijdje langer bezig dan in 2023. Het is twee weken nadat moeder is overleden dat ik het plein voor de eerste keer opruim. De eerste vangst zijn vooral eikels en zonder flauw te doen over dat onderwerp moet worden gezegd dat die in 2023 extra groot zijn. Gewone eikels trap je gemakkelijk plat maar in 2022 is het uitkijken geblazen want het kan je de enkels kosten. Momenteel heb ik het té druk met werk of het is regenachtig, maar ik moet hoognodig aan de slag op het plein. De buurman is een goede kerel die het eventueel ook wel wil doen, maar het initiatief komt niet van hem. Ik denk dat ik donderdagmiddag maar even aan de bak moet. Op zondag 13 november van het vorige jaar ben ik ietwat in een melancholieke bui. Ik wil even een eindje wandelen maar niet het gebruikelijke stuk. Nee, laten we weer eens terug gaan naar het Uffelter Binnenveld. De laatste keer dat ik daar ben geweest zal ongetwijfeld in 2019 zijn geweest?

Het is bijna een maand geleden dat mijn broer uit Denemarken over is met zijn vrouw. Het is traditie dat we elkaar dan ontmoeten en de laatste paar jaar hebben we de hunebedden van Darp als uitgangspunt genomen. Dat lijkt het nu in eerste instantie ook te worden. De zaterdagmiddag voor onze ontmoeting fiets ik vanuit Havelte en bedenk me opeens dat het wel eens aardig kan zijn om hier af te spreken. Dat is erg goed bevallen! Ik heb de familie beloofd dat ik het komende jaar iets meer wegwijs zal worden zodat we volgend jaar naar het Brandeveen kunnen gaan. Dat kost me nu nog teveel pogingen om daar uit te komen. Dankzij broer ontdek ik nu in het Uffelter Binnenveld enkele restanten van de barakken waar ik normaal gesproken aan voorbij loop. De barakken dienen in de vroege jaren veertig als bewaking voor het in aanleg zijnde vliegveld en de gebouwen worden door de Duitsers zélf opgeblazen als blijkt dat het er niet van gaat komen. De kraters lopen vol met water en vormen nu de talrijke vennetjes met unieke flora en fauna. In november 2022 verdwaal ik bijna terwijl dat onmogelijk is. Ik ga snel weer eens terug!

Honderd achteruit: The Rolling Stones

Het gebeurt praktisch twee keer per jaar dat ik de kans heb om de Northern Soul-show van mijn collega Lee te doen. Vaste prik is de maandag na The Big One als hij onderweg is van Dorset naar huis. Nu wil ik vanavond de show doen en kijk om tien uur (een uur voor de start) even of mijn Duitse collega haar show doet. Wat denk je? Doodse stilte. De server is weer eens offline gegaan. Ik heb nog even geprobeerd om de stream te pakken maar ook dat is niet mogelijk. Omdat 'Do The 45' komende zaterdag elf jaar bestaat, ga ik het vieren met een aflevering van 'From The Catacombs'. Ofwel: Weer eens een goede reden om de Northern Soul-stampers af te stoffen. De Week Spot is vorige week al uitgezocht en past helemaal binnen dat concept. Ik verwacht later deze week enkele nieuwe releases en tot die tijd ga ik de tijd en ruimte een beetje vullen met 'Honderd achteruit'. We zijn aangekomen bij de nummer 58 en daar vinden we 'Little Red Rooster' van The Rolling Stones uit 1964.

Vorige week ben ik getuige geweest van één van de eerste draaibeurten van de hagelnieuwe Beatles-single. Ik begin steeds beter te begrijpen waarom John Lennon niet automatisch iedere demo heeft uitgebracht want het is, mijns inziens, erg minimaal vergeleken bij zijn eerdere werk. Maar goed, met The Beatles ben ik dus up to date. Hoe zit dat dan met The Rolling Stones? Dat heeft net een nieuw album afgeleverd en, nee, ik heb nog geen noot gehoord. Ik geloof het eigenlijk ook wel. Ik heb vaker gezegd dat The Stones er in de midden jaren zeventig mee hadden moeten nokken. Volgens Bill Wyman ligt het hem vooral aan het feit dat Mick Jagger en Keith Richards geen hobby's hebben dat The Stones onverdroten doorgaat met toeren en het opnemen van platen. Sinds 'Goat's Head Soup' en 'Exile On Mainstreet' heb ik de groep niet meer kunnen betrappen op een goed album. Dat is uiteraard mijn mening en daar heeft iedereen recht op... op mijn mening.

In het kader van de Northern Soul-hobby is de naam Dave Godin regelmatig langs gekomen. Ik heb de man zelfs een standbeeld gegeven in de 'Beeldenroute'. Hij zal in de jaren zeventig de termen Northern Soul en Deep Soul 'uitvinden' en speelt in de jaren zestig een cruciale rol in de promotie van het Tamla Motown-label in Engeland. Dankzij Godin realiseert EMI zich dat zij een distributiedeal hebben en het verlost het label van het zeer wisselvallige Oriole-label dat tot 1964 de platen uitbrengt in Engeland. Godin is een klasgenoot van Mick Jagger en weet hem te interesseren voor de zwarte bluesmuziek. Godin is zelfs aspirant-lid van de groep rond Jagger en zal decennia later zeggen dat dit het stomste is geweest dat hij in zijn leven heeft gedaan. Tot zijn grote afgrijzen verlaat The Rolling Stones al snel het pad van de traditionele zwarte blues en maakt er een rock & roll-feestje van. Toch is er één uitzondering in het repertoire en deze single staat vanavond centraal. Evenals Godin is Brian Jones het meeste trouw aan de traditionele blues en 'Little Red Rooster' is vooral zijn feestje.

Willie Dixon wordt de componist genoemd van het nummer. Toch is er van zijn kant sprake van jatwerk. Charlie Patton neemt in 1929 zijn 'Banty Rooster Blues' op dat ook weer voor een gedeelte is geleend van iemand anders. Verder maakt Memphis Minnie 'If You See My Rooster (Run Him Home)' in 1936 en beide nummers liggen aan de basis van 'The Red Rooster' of 'Little Red Rooster'. Volgens het plattelandsgeloof uit deze tijd brengt een haan vrede op het boerenerf en dat is ook de reden waarom verschillende dieren de revue passeren in het nummer. Sommige performers duiden ieder dier met een imitatie. Memphis Minnie doet zelfs een opzienbarende imitatie van een haan.

Margie Day en The Griffin Brothers zetten een jumpblues-versie op de plaat in 1951 als 'Little Red Rooster'. Toch komt het verhaal pas op stoom als Howlin' Wolf in 1961 het nummer op de plaat zet als 'The Red Rooster'. Sam Cooke trekt het nummer uit de blues vandaan en gebruikt het in 1963 voor een novelty-soul-versie. Even daarvoor trekken verschillende bluesmuzikanten uit Chicago door Engeland als onderdeel van het American Folk Blues Festival. De mannen van The Stones hebben nog geen plaat opgenomen of Andrew Oldham regelt een ontmoeting met Howlin' Wolf en Dixon. Sonny Boy Williamson (de tweede) is ook van de partij. Dixon zegt dat hij toendertijd bewust heel veel nummers heeft laten rondslingeren in Londen in de hoop dat een Engelse bluesgroep het naar een ander niveau kan brengen. Hoewel de platenmaatschappij fel tegen is op het idee, wordt de single op 13 november 1964 uitgebracht in Engeland. In Amerika zou de single in de ban zijn gedaan vanwege de seksuele verwijzingen in de tekst, maar Sam Cooke heeft met praktisch dezelfde tekst een grote hit gehad. Waarschijnlijker is dat de Amerikaanse tak van Decca het evenmin ziet zitten als de Engelse. 'Little Red Rooster' zal echter de enige blues-single worden die in Engeland op de eerste plek heeft gestaan.

In Nederland bereikt de single een vierde plek in de kersverse Top 40.

Het zilveren goud: 1998 deel XI

Nog negentien berichten te gaan en dan kunnen de slingers andermaal uit. Ofwel, ik ben onderweg naar het 5000e bericht op Soul-xotica en dat gaat later deze maand plaats vinden. Ik heb de afgelopen dagen zitten puzzelen met 'Het zilveren goud'. Ik kom er opeens achter dat ik de lijst nog niet compleet heb gemaakt en dat heb ik als eerste gedaan. Vervolgens is het een kwestie van tellen en dan blijkt dat ik gemakkelijk twee of drie afleveringen van 'Het zilveren goud' kan doen in de komende weken. In dat geval hou ik de singles uit 1998 binnen 2023. In 2024 moet ik dan, zoals het lijkt, weer terug naar één aflevering per maand maar dat bekijk ik later wel. Als ik de singles per zestal zou aanhouden en eens per maand dan zou ik nog een deel 1998 overhouden voor volgend jaar. Het betekent ook dat ik een beetje kan inhalen in de tijd. De laatste paar maanden loop ik achter met de singles en de komende weken krijgen jullie alsnog de singles uit oktober, november en december 1998. Het gaat dan ook iets meer synchroon lopen met de verhaaltjes vooraf. Ik begin vanavond met de eerste zes uit oktober 1998 en het markeert de periode dat ik even in een flinke dip zit.

Een paar weken geleden heb ik de opmaat geschreven. Het liedje van een paar jaar geleden dat me opeens doet realiseren dat ik door een vrij heftige tijd ben gegaan zonder dat ik dit goed heb verwerkt. Dat is één van de klachten. Ik zeg later ook wel eens dat ik het gevoel heb dat ik 'stil sta' en ook dat klopt wel een beetje. Ik heb natuurlijk turbulente maanden gehad in York en de voorgaande jaren in Friesland waren ook druk en ergens ook ambitieus. Als ik goed en wel ben 'gesettled' in Mossley heb ik even het gevoel dat ik hier niet meer vandaan kom voor de rest van mijn leven en dat benauwt me. De eerste week van de dip is het vooral veel slapen. Als ik alleen in een appartement had gewoond, zou ik gemakkelijk een kluizenaar kunnen worden. In de Emmaus wordt je echter gemist en is er altijd wel iemand die je mee naar buiten wil trekken. Het is mijn redding geweest? Het is in eerste instantie Sadie die me mee naar buiten neemt maar ook op kantoor willen ze op een bepaald moment dat ik weer iets ga doen. Ik hoef niet direct aan het werk maar op zijn minst mezelf dienstbaar maken of de andere 'companions' mentaal ondersteunen tijdens de lunch. Ik maak in deze tijd kennis met mijn dokter. Capuano. De naam zal ik nimmer vergeten. Dat heeft weer een muzikale link omdat de Middle Of The Road wordt bijgestaan door de heren Capuano en Tosti. Dokter Capuano is een hartverwarmende man. Hij neemt mijn dossier over van de huisarts in Heeg en de laatste is eveneens zeer te spreken over het vriendelijke contact met zijn Engelse vakbroeder. Hij schrijft me Prozac voor. Ik ken dat van kameraad Jan (niet te verwarren met de Popkelder-collega), deze is nagenoeg verslaafd geraakt aan Prozac. Naast de pillen komt hij ook met een praktische aanbeveling.

Het is onlangs al eens ter sprake gekomen: De MIND. Het is een afkorting en dus hoort het in hoofdletters. De MIND heeft een 'Mind Center' in Ashton-under-Lyne waar eenzame en depressieve mensen terecht kunnen voor een kop koffie, een gesprekje met specialisten en andere cliënten en eventueel kunnen deelnemen aan een workshop of activiteit. De Emmaus gaat akkoord met dit laatste en dus heb ik op donderdagmiddag vrij om naar de MIND te kunnen. Of het is té krap of er is zoveel vraag naar de dienstverlening in 1998. Ik denk het eerste want er is feitelijk niets anders dan een wachtkamer waar de cliënten tegen over elkaar zitten. Koffie of thee op schoot want er is geen plek voor tafels. Er zijn gevallen die het motief van het tapijt moeten kunnen dromen. Zij zitten te midden van de mensen helemaal alleen te zijn. Er zijn altijd wel een paar met grote verhalen die daar dan ook weer medicijnen voor krijgen om rustiger te worden. Ik zit er tussenin.

Het zal de tweede of derde donderdag bij de MIND zijn als ik word uitgenodigd om mee te doen aan een ontspanningstherapie. Ach vooruit, ik heb toch niks anders te doen. Het is yoga voor stijve harken. We gaan mediteren. We moeten de ogen sluiten en een plek voorstellen waar we graag willen zijn. Daarna vraagt ze ons waar we zijn geweest? Mijn antwoord: De caravan op het Woodstock-terrein. Dat klinkt dolkomisch en ik krijg de schuld dat ik nóóit serieus kan doen, maar... het was een serieus antwoord! Een week later mag ik desondanks weer meedoen en dan ben ik eens niet de schuldige die ervoor zorgt dat de volledige groep uit concentratie raakt. De 'docente' heeft een cassettebandje met new age-muziek. Ik begin te grinniken als dat voorbij is en opeens de herkenningsmelodie van de televisiesoap Eastenders wordt gespeeld.

Ik leer een stelletje kennen bij de MIND. We zijn van dezelfde leeftijd en hebben beide een voorkeur voor alternatieve muziek. Ik weet nog dat zij een enorme fan is van Ned's Atomic Dustbin en we 'ontmoeten' elkaar bij het noemen van Mr. Bungle. Toch heb ik het gevoel dat onze vriendschap van alle kanten wordt tegengewerkt. Alsof we de verkeerde invloed op elkaar zouden hebben. Als ik merk dat dit vanuit de MIND komt, ben ik onderhand wel een beetje klaar met de organisatie. Ik kijk op kerstavond nog even om het hoekje maar vlucht dan snel naar een plek waar het gezelliger is.

Op de Emmaus hebben ze ook snel genoeg van mijn bezoekjes aan de MIND, zeker als ik thuis kom met een tas vol singles. Ik heb een winkeltje ontdekt tussen het centrum en de Witchwood en de MIND. Het is het jonge stelletje dat me hier naartoe heeft gebracht. De man heeft enkele honderden singles die allemaal voor een zacht prijsje weg mogen. Vandaag de eerste zes uit deze partij.

3141 Get Back - The Beatles (UK, Apple, 1969)
3142 Walking - C.C.S. (UK, RAK, 1971)
3143 My Love - Petula Clark (UK, Pye, 1966)
3144 Because They're Young - Duane Eddy (UK, London, 1960)
3145 In My Own Time - Family (UK, Reprise, 1971)
3146 I'm Alive - The Hollies (UK, Parlophone, 1965)

C.C.S. heb ik vrij recent nog in de Nederlandse persing gekocht omdat de Engelse na alle jaren erg als brandhout gaat klinken. Petula Clark heb ik intussen ook vervangen, de oude mist het 'hartje' en is een beetje krom. Ik denk dat ik in 2021 een upgrade heb gevonden van Family maar deze blijkt minder dan de oude. De singles zijn allemaal niet in de beste conditie maar zijn dan ook slechts 50 pence per stuk als ik me niet vergis.

Honderd achteruit: Gilbert O'Sullivan

Zoals ik al eerder heb geschreven redt The Big One zichzelf weer. Ik heb er weinig omkijken naar en moet eveneens bekennen dat ik de tijd dat ik geen seconde wilde missen al lang achter me heb gelaten. Ik heb vanavond bijvoorbeeld alleen de twee laatste bands gehoord. Daarna heb ik de stream voor drie kwartier gepakt voor wat het waard is. Morgenmiddag heb ik een 'pre-show' van 2,5 uur in de planning, morgenavond nog een uurtje en dan maandagavond de soulshow van mijn collega. Ik heb eerder vanavond de lijst van 'Het zilveren goud' compleet gemaakt en daarbij geconcludeerd dat ik deze en volgende maand twee afleveringen mag doen zodat 1998 binnen 2023 blijft. Toch heb ik even niet de moed om naar boven te lopen voor een foto en ga ik nu eerst verder met de 'Honderd achteruit'. De vorige aflevering ging over de nummer 55 (Status Quo). Nummer 56 is 'Life's Not Life' van The Moody Blues en die heb ik eerder in een dubbelaflevering gestopt. De nummer 57 is de volgende in de lijst en dat is 'A Minute Of Your Time' van Gilbert O'Sullivan uit 1982.

Soms is het een handicap dat je niet bent groot gebracht met het Engels. Toch komt het de beoordeling van de muziek ten goede. Als ik eind 1989 voor het eerst 'Nothing Rhymed' hoor van Gilbert O'Sullivan heb ik geen idee waar het over gaat. Het nummer heeft een bepaalde emotionele lading, dat kan ik horen zonder dat ik naar de tekst luister. Ik hou van de sfeer van het nummer. Het duurt pas tot omstreeks 2011 eer ik me ga realiseren waar de tekst over gaat en dan vallen de stukjes op hun plek. Toch wel gek dat me dit ruim twintig jaar heeft gekost terwijl ik ook nog twee jaar in Engeland heb gewoond en op een bepaald moment niet meer tegen de teksten van Alanis Morisette kan. In 1989 en 1990 kom je de singles van Gilbert bijna op iedere straathoek tegen en ik koop ze grotendeels voor prijzen variërend van drie voor een gulden tot twee gulden maximaal. Eind 2021 loop ik in Meppel tegen twee ontbrekende singles aan waar ik het bestaan niet wist. Eentje uit 1977 en 'A Minute Of Your Time'. Met name het laatste nummer is enorm gegroeid bij mij en vandaar dat het op 57 in de Gele Bak Top 100 van 2022 mag staan.

Raymond Edward O'Sullivan is de naam en hij wordt geboren op 1 december 1946 in het Ierse Waterford. Als Raymond zeven jaar oud is krijgt zijn vader werk aangeboden in Londen en zo verhuist het gezin naar Engeland. Hoewel hij uit een 'working class'-gezin komt, heeft de familie een piano in de woonkamer staan. Raymond leert zichzelf piano spelen. Hij neemt wel enkele lessen maar is niet geïnteresseerd in notenschrift en theorie en traint zijn oren. Tijdens zijn schoolperiode speelt hij al met een aantal semi-professionele bands als The Doodles en The Prefects. Toch is zijn vroegste 'claim to fame' een baan als drummer in de band Rick's Blues. Naamgever is Rick Davies die we later zullen tegenkomen bij Supertramp. Davies leert hem om tegelijk te drummen en piano te spelen. Het komt erop neer dat zijn linkervoet de hi-hat bedient, de rechtervoet de snare en dat hij dus zijn handen vrij heeft voor het klavier.

O'Sullivan begint in 1967 met audities en heeft zichzelf een imago aangemeten met een pet en korte broek. Geïnspireerd door de stomme films uit lang vervlogen tijden werkt hij zichzelf in de schijnwerpers van Stephen Shane. O'Sullivan krijgt een vijfjarig contract bij April Music, de muziekuitgever van de Engelse tak van CBS. Shane stelt voor Ray te veranderen in Gilbert, genoemd naar het operaduo Gilbert & Sullivan. Zijn eerste twee singles verschijnen bij CBS als Gilbert maar verkopen slechts mondjesmaat. Hij tekent daarna bij de Ierse maatschappij Major Minor. 'Mr. Moody's Garden' uit 1969 is een flop maar zal later worden geroemd door liefhebbers van psychedelica. O'Sullivan stuurt enkele tapes naar Gordon Mills, de manager van Engelbert Humperdinck en Tom Jones. Mills is dan in het proces om een eigen platenlabel op te zetten: MAM. Gilbert debuteert eind 1970 met de single 'Nothing Rhymed' en... de rest is geschiedenis.

Hij zal de best verkopende artiest worden voor het label Toch zal bij het aflopen van het contract blijken dat vooral Mills erg rijk is geworden en mist O'Sullivan enkele inkomsten. Het wordt uitgevochten in de rechtszaal en in 1982 wordt O'Sullivan in het gelijk gesteld. Hij moet nog zeven miljoen pond ontvangen van Mills. In 1980 keert O'Sullivan terug naar CBS. De single 'What's In A Kiss' is in 1980 nog een kleine Engelse hit maar daarna duurt het tot 1989 eer hij weer een hitje heeft met 'So What?;. O'Sullivan maakt intussen twee albums in 1980 en 1982. Van de laatste komt 'A Minute Of Your Time'. Het album wordt geproduceerd door Graham Gouldman en bevat studiomuzikanten die ook met 10cc heeft gewerkt. 'The Minute Of Your Time' alsook de opvolger 'Bear With Me' maakt nergens indruk op de hitparade. Met uitzondering van de Gele Bak Top 100 van 2022!

Gilbert's meest recente album is 'Driven' uit juli 2022.

Burn baby burn

Op Soul-xotica ga ik zeer onregelmatig twintig jaar terug in de tijd. Even lijkt het erop alsof het klad er in is gekomen als ik het onderdeel in augustus weer afstof. Recent heb ik nog geschreven over de herontdekking van de radio in 2003 en heb ik eveneens de stroomstoring van dat jaar genoemd. Er speelt echter nog meer in de laatste maanden van 2003 en vandaar dat ik voor de tweede keer in een zeer korte tijd een retourtje boek naar twintig jaar geleden. Ik ben sinds de terugkeer vanuit de Emmaus op papier werkloos geweest. In de eerste maanden in Tuk doe ik een paar weken werk op afroep via het uitzendbureau en geef dat keurig netjes op bij de sociale dienst. Het gevolg is dat ik tot op de laatste cent wordt gekort. In 2001 ga ik dit anders aanpakken: Ik geef het niet op en investeer het geld snel in fiets en andere materiële zaken. Dat zal pas eind 2004 aan het licht komen en dat verhaal krijgen jullie dus over een jaar. De gemeente heeft al in 2002 gedreigd met de sociale werkvoorziening maar daar weet ik met een lulsmoes onderuit te komen. Eind 2003 lanceert de gemeente een nieuw plan: Verplichte deelname aan re-integratieproject. Ik zal qua werk niet heel veel hebben aan dit traject, maar het zet me qua schrijven wel op een ander spoor. Het zal de geboorte worden van Sideburner.

Het mag wat kosten. Ik geloof dat de organisatie ruim tienduizend euro ontvangt per kandidaat. Als ik vraag of ik een beroepenoriëntatietest mag doen, wordt me aanbevolen om eens door de Gouden Gids te bladeren 'omdat daar alle beroepen zijn vermeld'. Als ik iets interessants zie, moest ik maar een gil geven. Een van mijn lotgenoten is al flink op leeftijd en werkt vanaf zijn zestiende bij een loonbedrijf. Nu is het loonbedrijf failliet gegaan en denkt deze man wel meteen aan de slag te kunnen bij een ander bedrijf. Echter, nu worden bepaalde vakbekwaamheidspapieren verwacht voordat hij weer mag plaatsnemen op een shovel of een kraan. Zijn vraag aan de gemeente is eenvoudig: Investeer zesduizend in een opleiding die ik op mijn boerenfluitjes ga halen waarna ik weer aan het werk kan. In plaats daarvan stuurt de gemeente hem door na een re-integratie met nul resultaat en dubbel zo duur. Hij wordt geacht een cv te maken en een sollicitatiebrief te schrijven. 'Ik loop gewoon ergens binnen en kan meteen aan de slag, zo lang ik de jusite papieren maar heb'. Het is een grote stoere kerel die volgens mij sinds zijn kindertijd nooit meer een traan in zijn ogen heeft gehad. Feit is dat hij huilend het lokaal uit loopt en de rest van de 'cursisten' zijn al even verbolgen. Op het laatst gaat het helemaal nergens meer over. We komen binnen en mogen meteen op de computer naar vacatures kijken. Ik neem het risico en blijf weg na een paar weken. Dit heeft geen consequenties gehad. Ik ben alleen nog terug geweest voor een evaluatie en daarna heb ik met een aantal anderen de zaak bekend gemaakt bij de gemeente. Deze hebben nooit meer gebruik gemaakt van dit bedrijf.

Er is één les die me nog heel goed is bij gebleven. Het gaat over het schrijven van een sollicitatiebrief. Er wordt een papier uitgedeeld en dat is een dolkomische sollicitatiebrief. We beginnen allemaal te lachen. 'Hij is leuk hè?'. Ja, een kleine kwinkslag is wel welkom want dit is natuurlijk het voorbeeld hoe je vooral niet een sollicitatiebrief moet schrijven. 'Het gaat erom dat je je onderscheid van de rest. Het is erg slaapverwekkend voor een bedrijf om standaard sollicitatiebrieven te moeten lezen, met zo'n brief spring je er meteen uit. En dat is de bedoeling'. Euh... betekent dit nu dat we onze sollicitatie in deze stijl moeten doen? Ja, volgens de 'docent' wel. Wij, cursisten, kijken elkaar vol ongeloof aan. Dit ga je toch niet menen? Ik had gewild dat ik de brief had bewaard. Het is vanaf de inleiding al een en al 'ouwe jongens krentenbrood'-gezelligheid en met de meest tenenkrommende mopjes erin verwerkt. Ik zie in gedachten de hoofdredacteur van de Sneeker deze brief lezen en zie hem helemaal rood aanlopen. Nee, dit gaat geen succesvolle sollicitatie worden.

Het begint uiteraard allemaal met een intake. We doorlopen mijn opleidingen en cursussen en de volledige arbeidshistorie. Daarbij komt uiteraard ook de journalistiek aan bod. Als ik in 1996-97 serieus aan de slag wil in de journalistiek is het verval al ingezet. Op lokaal en regionaal niveau, de soort media waarvoor ik de meeste interesse heb, werken drie redacteuren aan vijf kranten. Veel (gekochte) 'human interest'-verhalen met alleen het gemeentenieuws, de lokale voetbal en hooguit de cultuurpagina als 'unieke' gedeeltes van de krant. Als ik terug kom uit Engeland is de zaak alleen maar minder geworden. Bij de intake van de re-integratie laat ik meteen al weten niet meer te willen gokken op de journalistiek. Bij de tweede of de derde ontmoeting neemt de 'docent' me mee naar een computer en laat me Villamedia zien. Dat is sinds jaar en dag hét prikbord van de media en de journalistiek. Hij wil me overtuigen dat er geen droog brood is te verdienen in de journalistiek, hetzelfde als dat ik bij de intake al heb laten weten. Afgestudeerde journalisten bieden aan een maaltijd te koken, de auto te wassen en de ramen te lappen als een redacteur zijn of haar artikel wil plaatsen. Ja, daar ga ik niet aan mee doen. Dan zie ik iets in een ooghoek en zoek dat 's middags nog eens op. Het is onbetaald werk maar ziet er wel heel interessant uit. Iemand is een webmagazine begonnen, ofwel: Een tijdschrift via het internet. De nadruk ligt op de vuige garagerock. Mijn eerste artikel is in het Nederlands. Omdat rockandroll(punt)nl (de domeinnaam is nog altijd beschikbaar?) ook gericht is op de rest van de wereld en ik meen dat ik ook best in het Engels kan schrijven, begin ik kort daarop ook met Engelstalige recensies. Fraaie staaltjes steenkolenengels. Het beestje moet alleen wel een gebruikersnaam hebben.

In de jaren erna zal het steeds een variatie op Solex worden maar daar ben ik in 2003 even helemaal klaar mee. Ik heb dan al gigantische bakkebaarden in de stijl van Mungo Jerry en denk zo aan de naam Fuzzy Sideburns. Toch mag een gebruikersnaam maar één woord zijn en dan kom ik op Sideburner. Het is pas enkele maanden later als ik ontdek dat een 'sideburner' een fornuisje is voor naast de barbecue. In het hele begin van Soul-xotica heb ik een redactie waar Sideburner ook deel van uit maakt. Als gebruikersnaam zal Sideburner echter tot en met 2006 blijven bestaan. In 2004 gaat Sideburner zeer regelmatig op reportage en het zal me niks verbazen dat we deze naam nog geregeld in het volgende jaar gaan tegenkomen. Ik heb de garagerock-periode dus geheel te danken aan de arbeidsre-integratie van de gemeente.

Ik zie nu trouwens dat het bedrijf is opgegaan in een holding en weer werkt vanuit dezelfde locatie in Steenwijk. Ik mag hopen dat de 'docenten' uit 2003-2004 al lang bij het grofvuil zijn gezet.

Honderd achteruit: Status Quo

In een lang verleden heb ik ooit de rubriek 'Raddraaien' gedaan. Ik heb heel soms nog wel eens het idee om dit terug te halen, maar dan opnieuw... Ik heb nu immers ook de 'Honderd achteruit' en kan met de editie van 2023 in het vooruitzicht en een lijst in 2024 nog wel een paar jaar vooruit. Het is iets minder een verrassingselement dan bij het 'Raddraaien' maar desondanks een erg leuke serie om te doen. Omdat ik 'Het zilveren geheugen' wel een aardige bezigheid vind voor het weekend, trap ik deze maand af met een volgende aflevering van de 'Honderd achteruit'. Vanavond staat de nummer 55 uit de Gele Bak Top 100 van vorig jaar centraal en dit zet een hele kleine trend in omdat de nummer 57 ook iets heeft te maken met verandering van imago. De nummer 56 kan ik overslaan want die heb ik al eerder behandeld bij een andere single van dezelfde groep. Vanavond mag ik de schijnwerpers zetten op een band welke vooral erg beroemd is geworden met een bepaald akkoordenschema dat voor vele jaren in allerhande variaties is gebruikt. Als ze eens iets anders willen doen, kost het de band bijna de kop. Het onderwerp is vandaag de single 'Living On An Island' van Status Quo uit 1979. Terwijl de band in 1968 juist niet iets anders mag doen van de producent en de platenmaatschappij.

Net als Smokie uit de vorige aflevering heeft ook Status Quo een lange staat van dienst als de band eind 1979 met 'Living On An Island' op de proppen komt. In geval van Status Quo is het een groep muzikanten dat nauwlettend de muzikale trends in de gaten houdt en verschillende platen onder verschillende namen maakt. The Status Quo, zoals de band officieel wordt genoemd, is een feit als de mannen kennis nemen van de Amerikaanse acid rock-bands die hun elektrische gitaren laten klinken als een sitar. 'Pictures Of Matchstick Men' is meteen een grote hit en natuurlijk moet de opvolger in hetzelfde stramien passen. 'Black Veils Of Melancholy' is dan ook een 'Pictures Part Two'. Dan hebben de heren Status Quo wel genoeg van het mopje en willen iets anders, maar... dan dreigt de manager en producent met alle mogelijke onheil als de groep niet doorgaat op de vertrouwde voet. In 1970 mag de band eindelijk het plan uitvoeren dat het al enige tijd in het achterhoofd heeft: Het gaat het Amerikaanse Canned Heat achterna met snelle boogie-nummers gebouwd rondom een eenvoudig akkoordenschema uit de blues. Ik denk dat in de eind jaren zeventig niemand hun vertelt welke muziek ze moeten maken. Het is alleen afwachten of de fans het gaan pikken. Ik wil niet op de zaken vooruit lopen maar het antwoord op de laatste vraag luidt 'neen'.

De groep begint het leven in 1962 als The Paladins. Daarvan maken dan Francis Rossi en Alan Lancaster deel uit. Drummer John Coghlan voegt zich in 1963 bij The Paladins en de groep gaat nu The Spectres heten. Roy Lynes komt in 1965 de groep versterken als toetsenist en Rick Parfitt treedt in 1966 toe. The Spectres tekent een contract voor vijf jaar bij Piccadilly Records en maakt gedurende 1966 drie singles die stuk voor stuk voor floppen. In 1967 raakt de band beïnvloed door de psychedelische muziek uit Amerika en wil zichzelf Traffic noemen. Omdat Steve Winwood net een band heeft opgezet met die naam kiest de voormalige Spectres voor de naam Traffic Jam. Dat maakt een single in juni 1967 dat nog minder doet dan de drie Spectres-singles bij elkaar en Parfitt, tot dan toe een 'uitzendkracht', wordt officieel aan de bezetting toegevoegd. Dan gaat de band The Status Quo heten.

Ik vergeet in de tweede alinea te vermelden dat 'Black Veils' al geen hit meer is geweest in Engeland en dat 'Ice In The Sun'  daar in de top tien heeft gestaan. Feit is echter wel dat de groep bewust in de hoek wordt gehouden van zweverige quasi-psychedlica met wah wah-pedalen en meer van deze studiograpjes. In 1969 gaat de band Canned Heat achteraan en ontwikkelt het tot een hybride van boogie en hardrock in de midden jaren zeventig. Net zoals je James Brown-producties eindeloos in elkaar over kan laten lopen en uren lang in dezelfde 'groove' blijven, kun je onderhand een etmaal vullen met de '12-bar blues' van Status Quo. Totdat de jaren zeventig op zijn eind loopt en de band moet concluderen dat ze eigenlijk al tien jaar hetzelfde liedje spelen. Dan komt de ambitie om even iets heel anders te doen.

Parfitt verblijft een jaar op het eiland Jersey. Het heeft iets met de Engelse belastingen te maken, maar het hoe en waarom van een 'tax year' kan ik niet ontdekken. Feit is wel dat er in het nummer verschillende referenties zijn aan drugsgebruik maar dat dit niet is opgevallen bij de ballotage van de BBC. De melodieuze single ontbeert de kenmerkende boogie-stijl. Hoewel het erg fraai aantoont dat de heren Status Quo méér kunnen dan alleen 'Roll Over Lay Down' in twaalf variaties is de grote schare fans minder enthousiast over de plaat. Gelukkig staat 'Runaway' op de keerzijde en doet Vertigo snel een wisselactie waarbij 'Runaway' de 'lead track' wordt. Dit brengt de single nog tot een zestiende plek in Engeland maar het is beduidend minder succesvol van de meeste voorgangers (alleen 'Accident Prone' heeft in 1978 nóg minder gepresteerd). In Nederland wordt 'Runaway' de a-kant en strandt de single in de Tipparade.

Status Quo is nog altijd actief. Francis Rossi is inmiddels 61 jaar bij de band en toetsenist Andy Bown sinds 1981 (of sinds 1976 als losvast bandlid) en John 'Rhino' Edwards sinds 1985. Rick Parfitt is in 2016 overleden en Alan Lancaster in 2021. Het meest recente studioalbum is 'Backbone' uit 2019.