geen autoloze zondag

,,Wat zit jij nou te gniffelen?". ,,Ze heeft het niet door!", hikt de platenkrasser. ,,Zou ze vroeger blonde krullen hebben gehad?". Zusje heeft voor een dag verlof gekregen van de keuken en staat kandidaten voor zondag te poetsen. Met name de voorlopige nummer 1 zorgt nogal voor commotie. Het vehikel was enigzins bruin gevlekt en na het boenen van zusje lijkt niet alleen de originele kleur, maar het volledige plaatwerk te verdwijnen. Zusje lijkt niets te merken van het spontaan oplossende blik.

Ik neem even een voorschot op De Schijf van 5, temeer omdat ik nog geen suggesties heb ontvangen en de opmerking dat het 'ver gezocht mocht zijn' misschien niet al te duidelijk was. Want wat heeft 'Bittersweet Symphony' van The Verve met auto's te maken? Bitter was een exclusieve Duitse coupé op basis van een Opel Senator...

Derde kerstdag 1997, de middag na de nacht. Mijn korte stormachtige relatie met Syl was publiekelijk uitgegaan. Met een kater word ik wakker in het huis van een kameraad. Ik wil oud en nieuw buiten Sneek of Jutrijp vieren. De eindejaarsuitzending van De Moordlijst is op de radio. Veel Britpop dankzij Oasis, Radiohead, Suede en nummer 1 The Verve. Onder 'Bittersweet Symphony' neem ik dé beslissing. Ik ga naar Engeland!

Vreemd maar waar, het nummer is me in de zomer van 1997 grotendeels ontgaan. Voor mij kleeft de herinnering van de oversteek en de eerste weken in York eraan. Hoewel 'Lucky Man' dan de nieuwe single is, staat 'Urban Hymns' nog hoog in de Britse albumlijst en is 'Bittersweet Symphony' veelvuldig te horen. Ik leer het album pas in 2000 waarderen.

Alles leek in kannen en kruiken toen Wil Malone namens The Verve 'The Last Time' opnam in het klassieke arrangement. Het origineel staat op 'The Rolling Stones Songbook' van The Andrew Oldham Orchestra uit 1966. Ze hadden keurig toestemming gevraagd, fiat gekregen (om in autosferen te blijven), maar kregen na release juristen in de nek en konden iedere cent royalty inleveren!

Voor sixties- en hardrockfanaten: Malone zat in 1968 bij The Orange Bicycle en produceerde in 1980 Iron Maiden...

Is er nog plaats op de oprit? Er is een type van de voorlopige nummer 1 bij gekomen, uitgevoerd door Buffalo Springfield. Verder neig ik naar 'Lotus Love' van The Zipps, hoewel de Europa écht een type Lotus was... Er mag meegedacht worden!

ticvandemolen.blogspot

Het had gekund? Twintig jaar geleden deelden muziek en molens een plek in mijn liefhebberij. Dan had ik jullie kunnen vertellen dat de molens op de foto binnenkruiers zijn, maar had ook een afbeelding van een stellingmolen, een tjasker of een spinnekop kunnen kiezen. Om maar aan te tonen dat ik het nog niet ben verleerd. De keuze voor de drie molens in De Schermer heeft te maken met vakantieherinneringen uit 2008. Maar iedere dag over molens schrijven, dat gaat vervelen. Muziek niet dan?

In december begon ik met de opleiding tot vrijwillig molenaar. Niet onlogisch dat dit opborrelde bij 20 Years Ago Today. Bovendien herinnerde moeder mij afgelopen kerst aan 'de meulepiepies', de benaming van de kleine Gerrit voor molens. En vanaf de skaileren achterbank van de Opel Ascona zag hij ze altijd als eerste!

De familie dacht dat ik dol was op molens, maar integendeel! Ik was er bang voor. Zelfs in het klein. Ik durfde niet in de buurt van de houten tuinmolen van oom Jelte en tante Klaasje te komen. Pas na mijn zevende overwon ik die angst.

Rond 1990 ging ik iedere zondag fietsen met een lijstje in de binnenzak. Ik trachtte molens te traceren die in een Fries molenboek uit 1971 stonden. Enkelen waren al lang verdwenen, maar het maakte het alleen maar spannender. Tenslotte meldde ik me voor de opleiding.

Die vond op twee molens plaats. Penninga's Molen in Joure, een korenmolen, en een poldermolen in Vegelinsoord. De laatste had mijn voorkeur. De rust van de polder trok me aan. Mijn vertraagde motoriek plaagde me tijdens de lessen. Vooral het leggen van knopen om de zeilen op de wieken te spannen, kreeg ik niet onder de knie!

Een probleem van alle tijden? In Engeland kon ik nooit een das knopen, in Tuk opeens wel en daarna weer niet. Ach, als je nooit stropdassen draagt... Onlangs zat ik met een zijden sjaaltje van zusje te spelen en keek opeens neer op de perfecte strop. Soms overtref ik mezelf!

In 1992 kwam het uitgaansleven erbij en steeds vaker liet ik op zaterdagochtend verstek gaan. Tot augustus van dat jaar. In een telefoontje met de molenaar laat ik weten liever verder te gaan met de opleiding op houtzaagmolen De Rat in IJlst. Het zal goed bedoeld zijn, maar de mededeling dat ik de molenaar aldaar vooraf moest vertellen 'dat ik niet zo handig ben', betekende de genadeklap voor mijn molenaarsambities.

Sideburner's Blast From The Past: The Bobby Teens

,,Nou, kom maar op met die zomer!". Soul-X en ik kijken verschrikt op van onze typmachines, als Sideburner de redactie binnen stapt. ,,Waar heb jij last van?", zeg ik. ,,Er is dooi op komst en hij heeft het over de zomer". ,,En ik maar denken dat je geen last van de kou hebt met die tochtlatten voor je oren". Houden we het gezellig? ,,Nee". Sideburner laat het van zich af glijden. ,,Het worden de eerste woorden van mijn Blast".

Kom maar op met die zomer! In het Engels prijkte het in april 2004 boven een recensie van een pas verschenen elpee op Diggin4dirt.com. Het ging om 'Cruisin For A Bruisin' van The Bobby Teens, vandaag onderwerp van Sideburner's Blast. De hoes is een zeldzaamheid op Google, vandaar dat ik deze eigen foto flink 'getagged' heb. Is dat ook weer opgelost!

De voorkant bestaat uit stand-ins van de tegengestelde sekse in kleding en pose van de echte Bobby Teens. Aan Tina is alles groot! Borsten, billen, dijen, mond. Het enige dat niet groot is aan Tina is haar zangtalent. En dat kan een probleem zijn als je de leadzangeres bent.

Maar het past! Het past in de rauwe rammelrock'n'roll. De enthousiaste maar niet immer doeltreffende mokerslagen van de enige heer, Russell. Muzikaal hangt het tussen de suikerspindramatiek van The Shangri-Las en het meedogenloze van de vroege The Who, maar steeds met een vette knipoog. 'Where Were You' is een flinke poging, maar, au, wat zingt Tina vlak!

Het is toch meestal 'Van Beukensteyn' zoals een hilarische 'Sweet Nuthins', 'One Night Stand' met zeer bekende openingsriff en vlammend harmonicaspel van Russell, Vanity Six' 'He's So Dull' dat door een baggersloot is gehaald. En alles smaakt naar een knallende koppijn na een feestje in augustus!

For a good time contact The Bobby Teens at Bobbyteens.com. Dat heb ik eenmaal gedaan. Mijn ogen doen nog pijn van de rose achtergrond. En door aanmelding voor de mailinglist raakte mijn mailbox bedolven onder de viezigheid en spam.

Hoewel ik niet van plan was ooit nog eens een garagerock'n'rollplaat te kopen, sluit ik een aankoop van The Bobby Teens niet uit. Want zó hoort rrrawckandrrrowlll te klinken!

rustbui: Gerry Rafferty

Wat een nare dag! Ook als niet-voetballiefhebber krijg je kippevel bij het overlijden van Coen Molijn. En dan Gerry Rafferty. Na een lang ziekbed liet hij vandaag op 63-jarige leeftijd het leven.

20 years ago today: 277

,,Alweer?". Soul-X raakte in de stress. ,,Dit is al het derde bericht dat ik in 24 uren schrijf!". ,,Niet emmeren", zei ik. ,,Nog eentje voor vandaag. Morgen ben je vrij". Haaa-tsj... Ja, morgen een hoesbui omdat ik aan mijn verplichting op Golden Beat Years moet voldoen. Vandaag de aftrap van een nieuwe serie. In 20 Years Ago Today blik ik, ongeveer, twintig jaar later terug op de singles die ik in 1991 heb gekocht. En vandaag is het exact twintig jaar geleden dat 'Someday' van Ricky Nelson (1958) bij me kwam wonen.

Donderdag 3 januari 1991. Een zonnige dag met desondanks en gure stevige wind. Dat belet de 15-jarige Gerrit uit Jutrijp niet om op de fiets te stappen en naar Joure te gaan. Ik had een paar weken ervoor een antiekwinkel ontdekt. Daar verkochten ze singles voor 3,50 gulden, een héél bedrag toen! Losse fotohoesjes waren een daalder. Ricky Nelson had natuurlijk geen fotohoes, dat was in 1958 nog lang niet gangbaar voor singles.

Hoewel? Ik had hier een paar weken ervoor 'Hello Mary Lou' gekocht en de overige singles waren eveneens van rond 1961. 'Someday' was een Amerikaanse hit uit 1958, maar ik vermoed dat deze single in Nederland ook in 1961 of 1962 is uitgebracht. Op de flip staat Ricky's versie van de evergreen 'It's All In The Game'. Dat is mijn meest gedraaide kant geweest. Verleden tijd, want misschien al 18 jaar geleden?

Ter illustratie een albumhoes van Nelson uit die tijd. Omdat januari een rustige maand was met singles, zal ik een volgende keer een karakterschets van die vijftienjarige puistemans geven!

kleur bekennen: géén zwart!

,,Je loopt achter!". Ik had die herinnering van Soul-X niet nodig. Evenmin het commentaar van Sideburner. ,,Doet-ie al 35 jaar". Mijn geliefde redactiegenoten zagen dat er geen lachje afkon. ,,Wat kijk je zwart?". ,,Erg grappig Soul-X!". Liefste volgelingen, het is tijd om écht kleur te bekennen! Ik heb de afgelopen week teveel drukte gehad om aan zwarte titels te denken. In plaats van nu met een halfbakken top 5 te komen, heb ik besloten zwart een flinke por 2011 in te geven. En Peter: Ik heb hem gevraagd en jawel, Tom waits geduldig af!

Volgende week doen we automerken en -types in titels en groepsnamen. In dat laatste geval met je ultieme favoriet van die groep. De bolide van Janus J. komt niet door de APK. En het mag ver gezocht worden. Bij mij op de oprit staat een heuse symfonie over een exclusieve Duitse sportcoupé op basis van een Opel Senator, een groepje Engelsen die Prinzheerlijk rondtuffen in een Duits doosje en een actueel groepje Amerikanen die zich hebben vernoemd naar Japanse roestbakken die naar mijn mening téveel rook afgeven...?

De plaat die mijn eerste dagen van 2011 heeft gekleurd, is een voorschot op 20 Years Ago Today. Maar als ik in juli zover ben, gaat het toch vast om 'Papa Oom Mow Mow' van The Spotnicks die ik gelijktijdig kocht en kon ik dit kroonjuweel nog wel eens over het hoofd zien!

Er kwam geen blijk van herkenning of een speciale waardering vanuit de zaak. Ikzelf was écht vergeten hoe mooi dit nummer was! Waarschijnlijk in 1991 een beetje stukgedraaid? In navolging van 'The Very Best Of Supertramp' dat maandenlang in de album top tien woonde, kwam dat jaar een compilatie uit van 10cc. Het kwam niet in de buurt van het Supertramp-succes. De keuze voor een begeleidende single was allerminst logisch. Als single was 'I'm Mandy Fly Me' in 1976 alleen een hele bescheiden Engelse hit geweest. Peter toont aan dat het desondanks toen ook in de Benelux is uitgebracht.

De albumtracks van de Mancunians staan nogal haaks op de perfecte drie minuten-hits als 'The Things We Do For Love'. Als potentiële hitsingle bleek 'Mandy' vijftien jaar later ook al té lang. Verder dan de Tipparade kwam het niet, maar dat dat vaak de mooisten zijn, is deze het levende bewijs!

legendarisch draaierig!

Of ik er naar had uitgekeken? Niet bepaald! Vorig jaar op Nieuwjaarsdag was matig geweest en op Hemelvaartsdag rampzalig. Ach, aan de andere kant, ik had nu al lange tijd geen foute disco gedraaid, dus moest kunnen? Menschen, ik heb in de climax wél extreem fout gedraaid, maar... géén afgezaagde disco! Bovenal had ik de regie, luisterde nauwelijks naar de kastelein en heb geen klachten ontvangen. Nou ja, mijn slot werd niet in dank afgenomen!

Rond de duizend singles ('Heb je er zoveel?', 'Nee. Dit is een tiende'), vijftig elpees en twintig 12"-singles. Ik begon om vijf uur en was pas na drieën klaar. En gaar! Vandaar dat dit bericht pas op zondag wordt geschreven.

Het was niet erg druk, maar des te gezelliger! Mijn 'freewheelen' werd geaccepteerd en dus kon ik doorlopend northern soul tussenvoegen, maar ook hemels mooie muziek kwijt. En was er één, door mij, vergeten nummer dat mijn etmaal kleurde. Zie 2 januari.

Kameraad Sijtze trok om negen uur de jas aan. ,,Morgen weer werken", zei hij. ,,Nee Sijtze, het is zaterdag, je bent morgen vrij". ,,Was het maar waar! Maar je neemt mij niet in de maling!". Hij geloofde me niet eens toen ik de datum en dag op mijn telefoon liet eens, dus hij keek op zijn eigen en toonde me zijn gelukkigste gezicht. Sijtze kon vanochtend uitslapen!

Het was voor mij nog lang geen bedtijd! Na een inkakmoment om half twee gingen alle registers open. Boney M vanwege Bobby, Trio Hellenique, Screaming Jay Hawkins, Napoleon XIV en Olga Lowina. Het inspireerde ook tot mijn slot. Eerst 'Cool Jerk' van The Capitols, toen 'Peanut Duck' van Marsha Gee en 'I Need Your Head' van Hasil Adkins. Die werd niet getrokken. Ik maakte het af met een fragmentje noise van Crank Sturgeon. Nee, blij waren ze niet, maar ik ging uit mijn dak!

Dat in 2011 nog vele van deze fijne draaibeurten mogen volgen...