Honderd achteruit: The Four Seasons

Van de eerdere fietsplannen is niets terecht gekomen. Het is altijd handig om de Buienradar in de gaten te houden en deze verwacht enkele spetters regen voor de middag. Nee, daar heb ik niet zoveel zin in. Bovendien denk ik dat ik er goed aan doe om het een dagje rustiger aan te doen. En dus ben ik in staat om dubbel te publiceren en zo weer op schema te komen. We zijn vanavond halverwege de Top 100 van vorig jaar maar eigenlijk ook al over de helft. Er zijn natuurlijk enkele artiesten met dubbele noteringen die ik al heb behandeld. Ook kijk ik al met een schuin oog naar de Gele Bak Top 100 van 2023 om te voorkomen dat we dubbele berichten krijgen. Ik kan in ieder geval nog een fikse tijd vooruit met deze rubriek. Vandaag de nummer 50 in de Gele Bak Top 100 van 2022 en daar vinden we 'Down The Hall' van The Four Seasons uit 1977.

De vier heren uit Liverpool krijgen eerst te horen bij hun auditie voor Decca dat gitaargroepen tot het verleden behoren en krijgen dan een contract bij EMI. Dat wil niet het risico lopen om een gevestigd platenlabel kopje onder te laten gaan met deze 'herrie' en besluit de groep uit te brengen op het Parlophone-label. Tijdens de eerste Amerikaanse tournee tekent de roadie een vodje dat de band in Amerika contractueel bindt aan het Vee Jay-label. De eerste platen verschijnen in Amerika op het Vee Jay-label totdat Capitol ontdekt dat het eigenlijk een distributiedeal voor Parlophone heeft met EMI. Er volgt een rechtszaak waarin Vee Jay in het ongelijk wordt gesteld. Als wraak brengen ze in 1964 alle eerste singles van The Beatles nog uit via het Oldies-label. Vee Jay heeft ook The Four Seasons onder contract en zo verschijnt een dubbelalbum met een soort van spel: Wie is beter? The Beatles of The Four Seasons? Achteraf gezien mogen we stellen dat de carrière van The Four Seasons ook niet misselijk is. De groep excelleert door de jaren heen in verschillende muziekstijlen terwijl ze enkel worden herinnerd voor het vroege werk ('Sherry' en 'Big Girls Don't Cry') en de disco-hits uit de jaren zeventig. Vandaag mag ik eens de spots laten schijnen op deze bijzondere groep.

Francesco Stephen Castelluccio wordt op 3 mei 1934 geboren en maakt in 1953 zijn debuut op de plaat als Frankie Valley. Hij gaat verder met de groep The Four Lovers welke in 1960 gaat samenwerken met producent Bob Crewe. Rond dezelfde tijd begint de piepjonge toetsenist Bob Gaudio ook met liedjes schrijven en uit The Four Lovers wordt zo The Four Seasons geboren. De eerste single heet 'Bermuda' en verschijnt in 1961 op Crewe's Gone-label. Gaudio en Crewe schrijven dan samen 'Sherry'  en de mannen gaan op zoek naar een platenlabel dat het wil uitbrengen. Frankie Valli komt in contact met iemand van Vee Jay. The Four Seasons is de eerste blanke groep met een contract bij Vee Jay. Het is een doorslaand succes en dat geldt ook voor de opvolgers. In begin 1964 wordt in Amerika hun succes alleen geëvenaard door The Beach Boys. Ondanks de successen zit Vee Jay in zwaar weer. Het akkefietje met The Beatles doet het label al enigszins de das om en vervolgens wil The Four Seasons ook nog eens harde cash zien. Begin 1964 stapt de groep over naar het meer stabiele Philips. The Four Seasons wordt achter de schermen meer van een productiemaatschappij. Naast een trits eigen hits zijn de solo-singles van Frankie Valli uit de jaren 1966 tot en met 1975 feitelijk ook door The Four Seasons ingespeeld. Daarnaast heeft de groep een uitstapje als The Wonder Who. Als Bob Dylan 'Don't Think Twice It's Alright' op de radio hoort, is hij blij verrast. Hebben The Supremes eindelijk zijn liedje opgenomen? Hij voelt zich bekocht als hij ontdekt dat het een stel kerels zijn met falsetto's.

Vanaf 1967 gaat The Four Seasons door een meer progressieve fase met conceptalbums en het nodige psychedelische speelgoed in de studio. In 1971 stapt de band over naar Motown. Met name 'The Night' zal in Engeland een hit worden dankzij de Northern Soul-beweging. In 1974 is er crisis in de groep als Motown weigert het nieuwe album uit te brengen. Frankie Valli wil dan alle nummers kopen voor een solo-album maar schrikt terug als hij de totaalprijs hoort. Hij betaalt echter wel vierduizend dollar voor 'My Eyes Adored You' en met de demo vindt hij onderdak bij Private Stock Records. De plaat is een knaller van een hit in Amerika en Frankie kan voorlopig in ieder geval aan de slag als solo-artiest. Gaudio zorgt voor een contract bij Warner Bros. Een slimme zet omdat de disco net in werking is gezet. Het jaar 1975 is dan ook een hoogtepunt voor The Four Seasons. 'Who Loves You' via Warner Bros.  in de hitparade waar 'My Eyes Adored You' niet uit is te slaan. Private Stock heeft alle vroege opnames uitgebracht als 'The Four Seasons Story' welke goud behaalt en tegelijk staat 'The Night' in de Engelse top tien. Het album 'Who Loves You' is een verrassende comeback voor The Four Seasons in de albumlijsten. 'December 1963' en 'Silver Star' zijn andere successen uit deze tijd. 

'Helicon' is het laatste album van de groep en hier heeft het al afscheid genomen van de disco. Hoewel Valli zijn steentje bijdraagt aan het album wordt de leadzang vooral door Don Ciccone en Garry Polci vertolkt. In Amerika piekt 'Down The Hall' op 65 en in Canada komt het niet verder dan 69. In Engeland is het goed voor plek 34. Dan vaart de groep beter in Nederland want hier bereikt de single een zestiende plek. The Four Seasons is nog altijd actief en Valli is het enige oorspronkelijke lid. 'Hope + Glory' is het laatste album met origineel materiaal en stamt uit 1992.

Het zilveren geheugen: oktober 1998 deel II

In 2010 heb ik samen met een zeer aardige psychologe een psychologisch zelfonderzoek gedaan. Een onderzoek dat zó diep gaat dat ik van schrik even door een 'crossdress'-fase ga. Het is enerzijds erg confronterend maar tegelijk ook erg leerzaam. Sinds dat zelfonderzoek heb ik geleerd bepaalde dingen te accepteren zoals ze zijn. Zover ben ik in 1998 nog niet. Ik heb al ruim een week nagedacht over dit verhaal en denk dat ik van een behoorlijke afstand en met vijfentwintig jaar méér levenservaring wel een verklaring kan geven voor de zaken in 1998. Ik draai eind 1998 een flinke depressie in. Hoewel ik zelf zal denken dat ik er uit ben, zal deze duren tot de dag voor mijn 24e verjaardag en dus ruim een half jaar. Ik weet dan weer even waar ik sta, maar verander niets aan mijn emoties waardoor ik vroeg of laat weer klem kom te zitten. Qua verhaal verlaat ik nu het comfort van de 21e eeuw en keer terug naar september of oktober 1998. De ogen van 2023 verklaren alleen wat er toen blijkbaar is gebeurd, hoewel ik daar in 1998 geen weet van heb.

In de volgende aflevering van 'Het zilveren goud' gaat een bezoekje aan Ashton voorbij komen. Het is al laat op een zaterdagmiddag als ik plotsklaps zin heb om naar Ashton te gaan. Ik stap op de trein. Als ik aankom in het centrum zijn de eerste winkels al aan het opruimen. Ik kaap een paar singles bij een 'charity shop' en ga door naar W.H. Smith's. Dat is dé grote cd-winkel van Ashton-under-Lyne. Ik kijk in een bak met cassettebandjes voor afbraakprijzen. Ik schaf drie tapes aan. De eerste van Sophie Zelmani, 'Band Of Gypsys' van Jimi Hendrix en 'Trespass' van Genesis. Hendrix kan me niet echt bekoren en ik geloof dat ik hem een jaar later aan een kameraad heb gegeven. Sophie Zelmani zal ik Nieuwjaarsdag 1999 uitlenen aan John Wright. Ik neem het hem niet eens kwalijk dat ik hem nooit meer heb gehad. In oktober 1999 schaf ik de cd aan in Utrecht. Genesis heb ik in 1993 al op elpee gekocht in Sneek en met name het nummer 'White Mountain' is een favoriet van mij in de midden jaren negentig. Ik vermoed dat Sophie en Genesis een groot aandeel hebben in de tijden die gaan volgen.

Het is een maandagmorgen als ik met een blik verf en verfroller mijn toekomstige kamer binnenstap. 'Crushed strawberry', ofwel... geplette aardbeien. Als ik op een aardbei stamp, zie ik alleen maar rood en geen zuurstokroze. De andere smaak is 'Alpine mist' en dat is mintgroen. Het zijn de kleuren die ik heb uitgezocht voor mijn kamer. Pasteltinten met een knipoog naar de jaren vijftig en dus naar het verleden waarvan ik dan nog wens dat ik het had meegemaakt. Ik begin monter met het decoreren van de witte wanden en toch heb ik me al iets anders gevoeld sinds dat ik uit bed ben gestapt. Ik denk dat het een liedje op de radio is geweest maar kan me niet herinneren welke plaat het is. Dat is opvallend want dit soort van details weet ik jaren later nog altijd te herinneren. Ik denk zelf dat het liedje misschien het laatste beetje heeft los gemaakt en dat de rest van de verantwoordelijkheid bij Sophie Zelmani en Genesis ligt. Met name de laatste heb ik in dat weekend meerdere malen gedraaid. Zware kost, dat wel! Genesis ademt 'thuis' in Jutrijp, Sophie Zelmani herinnert me hardhandig aan het feit dat ik in 1996 op de redactie werk van de Sneeker. Er is met name in de eerste maanden van 1998 heel veel gebeurd. Ik kan dan al erg goed relativeren. 'Wie goed doet' en vervolgens niet meer stilstaan of achterom kijken. Ook zeker niet huilen. Gewoon door beuken!

Heb ik al gemerkt dat er iets speelt? Nou, ik heb het proberen te verbergen, maar ik ben van half mei 1998 tot en met de start van de vakantie in juli 1998 niet onder de douche geweest. Ik heb het weten te redden met natte washandjes en deodorant. Het is een kwestie van uitstellen en uitstellen, maar ook het gegeven dat ik deze 'luxe' niet kan accepteren. Tijdens de vakantie 'ont-crust' ik weer een beetje. Het gezelschap van John beurt me weer iets op nadat ik terug ben gekomen in Mossley. Nu is de herfst in aantocht en gaat het me evengoed toch nog opbreken? Feit is dat ik de roller uit mijn hand laat vallen en op mijn knieën in tranen uitbarst. Het trekt de aandacht van Bob, onze coördinator, en hij stuurt me naar mijn kamer. Daar slaap ik voornamelijk of zit met de koptelefoon op te luisteren naar Genesis. Ik sla maaltijden over en laat mijn hoofd nauwelijks buiten de deur zien. Het zal misschien een week later zijn op een maandagmorgen. Hoewel ik niet aan het werk hoef, hebben Bob en Carol me bijna letterlijk aan de (nog niet zo lange) haren van mijn kamer gesleept. Ik zit op de bank in de hal naast Sadie. Opeens springt ze van de bank en gaat voor de deur staan. Ze draait haar kop om en ik kan haar ogen lezen: 'Kom Gerrit, ik wil je iets laten zien'. Ik sta op en open de deur. De zon verblindt mijn ogen en ik voel de warmte op mijn huid. Sadie is al aan de overkant van de weg en kijkt om. 'Mooi hè?'. Die middag ga ik een heel eind wandelen met Sadie totdat ze erbij gaat zitten en we weer terug moeten.

Week Spot: The Sapphires

Het is toch een andere Week Spot geworden. Ik heb Lew Kirton onder Spectrum staan hetgeen zou betekenen dat hij zaterdag een eindje in de show is. In werkelijkheid is 'Heaven In The Afternoon' op Soul Spectrum en dat is de derde plaat in de show. Té vroeg voor een Week Spot en dus schakel ik over naar het alternatief. Een groepje dat me vooral in het begin van mijn Northern Soul verzamelen erg bezig houdt en waarvan ik deze titel vreemd genoeg over het hoofd heb gezien. Nooit geluisterd of wellicht dat ik dan nog net iets teveel op zoek ben naar de stampers. Ik heb de single wel heel vaak gezien op Ebay in die tijd als ik nog voornamelijk op zoek ben naar 'The Slow Fizz' en dergelijke 'stormers'. Bij mijn weten heeft de groep nog nooit een Week Spot gehad en dat wordt dan eens hoog tijd. De Week Spot van deze week is 'Gotta Be More Than Friends' van The Sapphires uit 1964.

In 2008 koop ik bij Beute in Steenwijk een cd-box in de opruiming. Het ding heet 'Original Mod Classics' en is een hele aardige verzamelaar. Hij vergezelt me vooral tijdens de fietsvakantie in 2008 en verzorgt een gastoptreden in Hellevoetsluis. Het is een bonte verzameling van voornamelijk Engelse Mod-groepen, een beetje oude ska, een grammetje soul en een paar Northern Soul-stampers waaronder 'The Slow Fizz' van The Sapphires. Ik ga op zoek naar andere mp3's en kom zo uit bij 'Gotta Have Your Love' en 'Evil One'. De laatste twee zijn door Outta Sight vereeuwigd op een single hoewel ik ook de Lost Nite-heruitgave heb van de eerste. 'The Slow Fizz' blijkt niet al te lastig te zijn. Het is vooral de Probe-uitgave uit 1973 welke eenvoudig verkrijgbaar is. Ik heb geen flauw idee of ik ooit toch nog 'Who Do You Love' heb gekocht maar dat valt ernstig uit de toon bij de stampers. Datzelfde geldt ook voor 'Gotta Be More Than Friends' maar dat past anno 2023 wel weer in mijn straatje.

De onafhankelijke producent Jerry Ross staat aan de wieg van de groep uit Philadelphia. Hij zorgt voor een contract bij Swan Records waarvoor The Sapphires een aantal singles zal maken. Leon Huff maakt deel uit van de band en bij de tweede single, 'Who Do You Love', wordt de hulp ingeroepen van Kenny Gamble om het arrangement te verzorgen van de zang. Het zal de boeken in gaan als één van de allereerste samenwerkingen van Gamble en Huff. 'Who Do You Love' wordt een bescheiden hit maar de opvolgers op Swan doen nagenoeg niets. De laatste daarvan is 'Gotta Be More Than Friends' in mei 1964. Jerry Ross neemt de groep mee naar ABC-Paramount en Nicholas Ashford, Valerie Simpson en Melba Moore verzorgen de achtergrondvocalen op 'Gotta Have Your Love'. Hoewel de groep vaak wordt gezien als een 'girl group' zijn het feitelijk twee heren en een leadzangeres: Carol Jackson, George Garner en Joe Livingston. Alleen 'Gotta Have Your Love' zal nummer 33 aandoen in de R&B maar verder blijft het succes uit. 'The Slow Fizz' is de laatste Amerikaanse single van de groep.

De Twisted Wheel is een Mod-club in Manchester en het speelt in de jaren 1969-71 een elementaire rol in de ontwikkeling van de Northern Soul. Het is in deze club waar 'The Slow Fizz', 'Gotta Have Your Love' en 'Evil One' voor het eerst worden gedraaid. De clubs kunnen de populariteit niet aan en Twisted Wheel krijgt te maken met teveel bezoekers en met drugsoverlast. Als de eigenaar zijn vergunningen wil verlengen in 1971 wordt hem de alcoholvergunning geweigerd waarmee de zaak op slot kan. 'Gonna Be A Big Thing', dat Jerry Ross eerder heeft opgenomen met The Yum Yums, wordt eind jaren zeventig opeens nog een 'hit' in de Northern Soul. Het verschijnt met 'Playin' Hide And Seek' van Eddie Regan op een single en deze had ik even over het hoofd gezien. Die heb ik dus ook nog! 'Gotta Be More Than Friends' is rustiger en melodieuzer dan de voorgenoemde titels en dus past dit nu beter in de verzameling dan tien jaar geleden. Jerry Ross zal in 1970 verantwoordelijk zijn voor de 'Dutch Invasion' in Amerika. Hij tekent 'Venus' van Shocking Blue, 'Ma Belle Amie' van Tee Set en 'Little Green Bag' van George Baker Selection voor zijn Colossus-label.

Singles round-up: oktober 4

Nadat ik dit bericht heb gepubliceerd, zal ik weer eens serieus kijken naar de lijst van komende zaterdag. Daar moet immers een Week Spot vandaan komen. Als ik deze regels schrijf, denk ik meteen aan eentje. Straks maar even kijken of ik daar meer informatie over kan vinden. Ik heb tijdens het weekend niet gepubliceerd en dus heb ik maandag drie blanco berichten. Die heb ik na vanavond gevuld met de 'Singles round-up'. Ik heb zojuist de Buienradar gezien en ondanks dat het relatief 'koud' gaat worden, ziet het er morgenmiddag droog uit met bijna geen wind. Een ritje naar Hoogeveen kan zomaar méér singles opleveren maar dat zien we dan wel weer. Bovendien heb ik afgelopen weekend afgerekend bij Mark en verwacht binnen twee weken weer een fikse partij voor de Blauwe Bak. Nu eerst de laatste eenentwintig uit Beilen. Ik heb nu weer eens de 3x7-selectie geprobeerd voor de foto, maar nee...het is gewoon teveel voor een duidelijke foto. Ik ga de singles ook in deze drietallen behandelen.

* The Love Unlimited Orchestra With Webster Lewis- Welcome Aboard (NL, Unlimited Gold, 1981)
* Massada- Latin Dance (NL, Kendari, 1978)
* Giorgio (Moroder)- Today Is A Tomorrow (Duitsland, Hansa, 1972)
Misschien heb ik de geplande Week Spot wel te danken aan de eerste in de 'Singles round-up'. Ik denk nu namelijk aan een 12" die komende zaterdag voorbij komt. Deze single van Love Unlimited Orchestra bevat de zang van Webster Lewis en van hem heb ik zo'n 12"-single in de Blauwe Bak, tot zover ik deze kwijt kan in een singles-bak. 'Welcome Aboard' heeft een 'pak me dan als je kan, je kan me toch niet krijgen'-gehalte en de rol van Webster blijft beperkt tot het zingen van de titel. Als dit alles is? Nee, er begint toch iets van een liedje maar ik vind het allemaal erg minimaal. De b-kant maar even proberen. 'Strange' begint meer als een ballade Ik heb hem een beetje snel geprikt want Webster Lewis wordt op het label vermeld maar ik denk dat zijn aandeel hier heel erg klein moet zijn. Ik gun de plaat desondanks een plekje in de Blauwe Bak en wellicht moet ik even wennen aan 'Welcome Aboard' of 'Strange' in zijn geheel draaien. Massada en Giorgio heb ik beide al. Deze van Massada heeft een complete fotohoes waar de oude in twee stukken ligt en bovendien wil ik deze 'nieuwe' wel in de Blauwe Bak hebben. Latin rock lijkt een dingetje te worden in de meer progressieve soulhoek en dan vind ik Massada zeer aanvaardbaar. Giorgio heb ik nog niet met fotohoes. Ik heb deze singles onder de M van Moroder staan.

* Robbie Nevil- C'est La Vie (EEG, Manhattan, 1986)
* Lynsey De Paul- Getting A Drag (NL, MAM, 1972)
* Lynsey De Paul- Won't Somebody Dance With Me (NL, MAM, 1973)
'Getting A Drag' is de enige van dit trio welke compleet onbekend is voor mij. Het is blijkbaar als directe opvolger uitgebracht voor 'Sugar Me' maar het duurt tot 'Won't Somebody Dance With Me' eer Lynsey weer in de vaderlandse Top 40 terecht komt. Het is een mysterie waarom deze plaat is blijven steken want het is een erg leuke single. 'Won't Somebody Dance With Me' koop ik in 1998 al in de Engelse persing maar deze blijft achter in Mossley. Ruim vijftien jaar later schaf ik dezelfde Engelse persing aan in Meppel en die heb ik nog altijd. Het is een leuke aanvulling om hem ook in de Nederlandse fotohoes te hebben. Robbie Nevil is zo'n jaren tachtig-plaatje waar ik maandagmiddag gewoon zin in heb en dat mag. De singles zijn immers vijftig cent per stuk.

* Gene Pitney- Twenty Four Hours From Tulsa (US, Musicor, 1962, re: 1975?)
* Sad Café- Everyday Hurts (UK, RCA, 1979)
* Sad Café- My Oh My (NL, RCA Victor, 1980)
Op een ene of andere manier is 'Mecca' de kant van Gene Pitney die me het meest aanspreekt. Dat zal komen omdat ik in 1989 regelmatig oog in oog sta met de originele Nederlandse persing, maar ja... met vijf gulden zakgeld in de week is de gevraagde twee gulden ietsje te duur. Er liggen meer van deze heruitgaven en ik probeer selectief te zijn maar vanwege 'Mecca' mag deze mee. 'Everyday Hurts' heb ik al in de Nederlandse uitdossing met fotohoes en de Engelse is een fraaie aanvulling. 'My Oh My' staat dan nog wel op mijn verlanglijstje. Die moet even flink worden schoongemaakt en klinkt daarna vast als een zonnetje.

* Santana- Samba Pa Ti (UK, CBS, 1970, re: 1974)
* Shalamar- The Second Time Around (NL, RCA Victor, 1979)
* Tony Sherman- I Wrote You A Letter (NL, Basf, 1974)
Ach kijk, ik heb ook een exemplaar van 'Never Knew Love Like This Before' van Stephanie Mills in de Blauwe Bak staan. Dat is ook een grote hit geweest en dus een beetje 'not done' voor mijn principes. 'The Second Time Around' is één van de weinige disco-hits welke me meteen in beweging brengt en daarom ga ik het een plekje gunnen in de Blauwe Bak. Van Tony Sherman neem ik wel deze mee en niet 'Tonight', terwijl ik beide al verschillende keren heb. Bij mijn weten moet de b-kant interessant genoeg zijn voor de Blauwe Bak. 'I Wrote You A Letter' is een uitstekende Stevie Wonder-imitatie waar ik altijd goede luim van krijg. 'I'll Be There' is inderdaad een heerlijk nummer dat helemaal past in de Blauwe Bak. Santana mag mee vanwege de Engelse persing. Deze heb ik ook al in de Nederlandse persing van een jaar eerder.

* Showaddywaddy- Why Do Lovers Break Each Others' Hearts (Duitsland, London, 1980)
* Peter Skellern- Our Jackie's Getting Married (Duitsland, Decca, 1972)
* Slade- The Bangin' Man (US, Polydor, 1974)
Het wordt weer gezellig op de zondagavond met zo'n plaatje van Showaddywaddy. In de tijd dat ik in Mossley woon, kijk ik graag naar artiesten en groepen uit de regio. Zo herinner ik me een ophaaldienst in de plaats waat Peter Skellern zijn oorsprong heeft. Ik moet het even opzoeken, dat is in Bury. Dan zie ik ook dat hij ons in 2017 op 69-jarige leeftijd is ontvallen. 'Our Jackie's Getting Married' is de opvolger van zijn monsterhit 'You're A Lady' en is in dezelfde jaren dertig-stijl. Toch is dit niet de gewenste hit en ik sta evenmin te juichen bij het nummer. Slade heb ik al in de Nederlandse persing maar vind de Amerikaanse 'wel geinig' hoewel hij oogt als brandhout.

* Slik- Requiem (NL, Bell, 1976)
* Paul Stookey- Wedding Song (US, Eric, 1971, re: 1974)
* Sylvia- L.A. Sunshine (UK, All Platinum, 1976)
Slik ontbreekt nog in de collectie. Bij Paul Stookey moet ik meteen denken aan Peter, Paul & Mary of vergis ik me hier? Nee, het is de Paul uit dit trio. Opvallend is dat het wordt weergegeven als een 'Public Domain'. Stookey vertolkt het nummer voor het eerst tijdens de huwelijksplechtigheid van Peter Yarrow en hij zegt dat hij het nummer niet heeft geschreven maar dat het hem is ingegeven. Vandaar het ontbreken van de credits. Zou hij daar spijt van hebben gekregen? Petula Clark en een aantal anderen nemen later het nummer op en zullen eveneens hits hebben. Sylvia is een 'blast from the past'. Ik koop de Amerikaanse in 2016 en zal een heuse 'Do The 45'-klassieker en een Week Spot worden. De Engelse mag vanzelfsprekend in de 'parallelle' Blauwe Bak met de Engelse persingen.

* Timex Social Club- Mixed Up World (NL, Mercury, 1986)
* Tina Turner- Let's Stay Together (EEG, Capitol, 1983)
* Chuck Willis- Hang Up My Rock And Roll Shoes (NL, London, 1958)
Tot slot twee uit de jaren tachtig. 'Mixed Up World' is de opvolger van het altijd leuke 'Rumors'. En het klinkt zeker niet onaardig hoewel het nummer bij mij niet is blijven hangen. Van Tina Turner moet ik over het algemeen weinig hebben maar voor haar cover van 'Let's Stay Together' maak ik een uitzondering. Het begeleidende MGM-hoesje kan ik ook weer voor een oudere single gebruiken. Chuck Willis heeft zichzelf helaas uit het Parlophone/Odeon-hoesje gescheurd. Het ding ligt nu dwars door midden. Was leuk geweest voor een oude Beatles-single. Chuck Willis is een lekkere rocker en klinkt nog opvallend fris qua vinyl voor een plaat van vijfenzestig jaar oud.

Love Unlimited, Massada, Shalamar, Tony Sherman en Sylvia zijn voor de Blauwe Bak.

Singles round-up: oktober 3

Doordat ik het afgelopen weekend niet heb gepubliceerd, lig ik drie berichten achterop schema. Deze drie berichten komen achteraf gezien goed uit want deze kan ik gebruiken voor de vangst van gisteren. Het is evengoed nog een klusje om alle 21 singles samen op een foto te krijgen. Omdat ik intussen ook mijn maaltijd aan het koken ben, vind ik het wel goed zo. Op de achtergrond zien jullie een deel van mijn jaren tachtig en later. Ik word vandaag wakker met koppijn maar ben desondanks dankbaar dat ik naar buiten moet om te werken. Het zonnetje doet het snel opklaren. Morgen nog één droge dag met twintig graden (alleen 's ochtends vroeg en 's avonds wordt regen verwacht) en dan kan ik op zoek gaan naar de wollen trui. Vrijdag lijkt het ook nog twintig te worden maar dan wel met veel regen rond het middaguur en dat is juist als ik aan postronde begin. Vandaag het tweede deel van de vangst van gisteren. Ik ga ze nu echter per drie behandelen.

* The Family Stand- Ghetto Heaven (Duitsland, Atlantic, 1990)
* Guy Fletcher- Mary In The Morning (NL, Philips, 1971)
* Emile Ford- What Is Wrong With My Loving You (NL, Stateside, 1972)
Twee voor de prijs van een. The Family Stand heeft zowel de remix van Nellee Hooper en Jazzie B. (van Soul II Soul) als de originele versie op een single. De remix is de a-kant. De a-kant stampt veel harder dan de b-kant, dat is feitelijk het enige verschil. Op een gekke manier kan ik me de remix niet herinneren. Je zou mogen verwachten dat ik Guy Fletcher wel een keer heb? Dat is echter niet het geval. Ik heb wel 'Lay Me Down' van de beste man. De plaat is zo krom als een hoepel maar draait desondanks nog wel. Ik wil deze sowieso nog een keer met fotohoes hebben en tot die tijd red ik me wel met deze. Emile Ford is al een veteraan in 1972 en ik weet niet wat ik kan verwachten. Welnu... erg gezellige pop in de traditie van Tony Christie.

* Frantique- Strut Your Funky Stuff (UK, Philadelphia International, 1979)
* Leif Garrett- I Was Made For Dancin' (NL, Atlantic, 1978)
* Gloria Gaynor- Come Tonight (Duitsland, MGM, 1974)
Frantique heb ik al in de Nederlandse uitdossing met fotohoes en ik kan deze Engelse niet laten liggen. Leif Garrett staat al een tijdje op mijn zoeklijst en blij dat ik hem heb gevonden. Gloria Gaynor heb ik al, alleen is het oude exemplaar iets beschadigd en... kan ik een tweede exemplaar gebruiken. Mark is 'fan' van de b-kant en dus mag deze met stip in de Blauwe Bak. 'Come Tonight' staat in schril contrast met het drukke 'Honey Bee'. Het heeft meer klasse en Gloria's gesproken stukken in het nummer maakt het tot een aardappeltje anders.

* Gilla- Gentlemen Callers Not Allowed (NL, Hansa, 1977)
* Ken Griffin- Cuckoo Waltz (België, Victory, 1949)
* Roni Griffith- Breakin' Up (UK, Vanguard, 1982)
Gilla heb ik in een ander hoesje. Dit is de Duitse fotohoes waarop geen woord wordt gerept over Bobby. Een kleine ronde witte sticker vertelt ons 'Met Bobby van Boney M.'. De officiële Nederlandse fotohoes heeft een foto van beide. Ach, voor vijftig cent wil je de collectie compleet hebben? Ken Griffin heb ik al op een Nederlandse EP op Philips. Deze Victory-uitgave maakt me nieuwsgierig en ik word beloond! Dit is de originele single uit 1949. Ik denk dat het de oudste 'original' op 7"-vinyl is. De oudste plaat in mijn collectie is 'De Kleine Man' van Louis Davids uit 1930 maar 78-toerenplaten doen evenals elpees niet mee in de verzameling. Roni Griffith heeft 63 als piekpositie in Engeland en dat is bij de tweede release in 1984. In 1983 doet het nog minder. Het is een flinke disco-dreun in het gezicht en ik kan niet zeggen dat ik heel erg kapot ben van deze plaat. 'Love Is The Drug' even proberen. Dat is dezelfde sound en helaas geen Roxy Music-cover.

* Jimmy Helms- There'll Be Another Night (NL, Cube, 1974)
* Himalaya- Do It The Easy Way (NL, Polydor, 1976)
* Roger Hodgson- Had A Dream (NL, A&M, 1984)
We kennen Helms in eerste instantie van de piepstem in 'Gonna Make You An Offer You Can't Refuse'. Op 'There'll Be Another Night' bedient hij zich van een lagere stem en dat maakt het wel zo aantrekkelijk. Het is ietwat poppy maar op zichzelf vind ik het eigenwijs genoeg voor de Blauwe Bak. Een gevalletje 'Fool' van Al Matthews voor mij. 'Lady Blue' is ook niet onaardig. Het lijkt in de verte geïnspireerd door The Drifters uit de midden jaren zestig. Misschien wordt dit wel mijn favoriete kant. In de Blauwe Bak ermee! Ik zie de naam 'N. Christiansen' en moet meteen denken aan Nicko Christiansen van Livin' Blues. Goed gegokt want het is hem ook. Dit is overigens niet de Rotterdamse Himalaya met Patricia Paay en de cover van 'Put Your Hand In The Hand' van Ocean. Fijne bluesrock met 'cowbell'. Bij twijfel, meenemen! Dat is het credo bij het zoeken in de bananendozen. Ik haal Roger Hodgson uit de doos en twijfel of ik hem heb. Ik heb zojuist gekeken en, ja, deze heb ik al.

* Thelma Houston- If You Feel It (NL, RCA, 1981)
* Fred Hughes- Oo Wee Baby, I Love You (US, Vee Jay, 1965)
* Millie Jackson- Feel Like Making Love (NL, Polydor, 1976)
Een spannend trio. Thelma begint echter met een kleine teleurstelling, gewoon een disco-stamper en niets meer of minder. Van de b-kant krijg ik het ook niet warm. Fred Hughes moet ik opzoeken want ik denk dat ik de plaat heb. Niet? Hij blijkt nog een paar stuivers waard te zijn ondanks dat het een hit is geweest (en blijkbaar de laatste voor Vee Jay). Een weergaloos nummer en helemaal geknipt voor de Blauwe Bak. 'Love Me Baby' op de flip is meer een bluesy stamper. Millie Jackson mag al bij voorbaat de Blauwe Bak in en helemaal als ik zie dat ze een cover doet van Bad Company. Zoiets is Jackson wel toevertrouwd. Hoewel ze het origineel op de voet volgt, klinkt het in mijn oren net iets meer sexy.

* JALN Band- Get Up (België, Magnet, 1978)
* Judge Dread- Big Six (NL, Trojan, 1973)
* Madleen Kane- You Can (US, Chalet, 1981)
JALN Band is gewoon pure disco en ik had niet anders verwacht. Gewoon voor de jaren zeventig dus. Mijn oude Judge Dread heeft een iets beschadigd hoesje en dat valt vooral te wijten aan de papierkwaliteit. Deze is slechts ietsje beter en vormt nog een geheel waar de oude uit elkaar valt. Madleen Kane is een Zweedse zangeres en het nieuwe project van Giorgio Moroder en Pete Bellotte. Het begint heel poppy waarna de Giorgio Moroder-discobeat in valt. Het is niet slecht. Integendeel zelfs! Maar wel gewoon voor in de jaren tachtig-bak.

* Lil Louis- French Kiss (UK, FFRR, 1989)
* Little River Band- Home On Monday (NL, EMI, 1977)
* Loggins & Messina- Watching The River Run (NL, CBS, 1974)
Lil Louis heb ik een paar keer 'moeten' draaien in digitale shows maar ik heb steeds de verkeerde mix te pakken. Ik zal het me nooit vergeten. Mijn broer heeft de taak op zich genomen om de oprit opnieuw te bestraten. Het is op een vrijdagmiddag en dus staat Veronica lekker hard aan tijdens het werk. Ik zit binnen en luister eveneens naar Veronica. Dan krijgt mijn broer plotseling bezoek. Het is de roomse buurvrouw die een praatje met hem aanknoopt. Dan komt op eens deze van Lil Louis voorbij op de radio. De radio staat té ver weg om hem af te zetten en zo is de buurvrouw eveneens getuige van de nieuwe tophit met het overmatige gehijg. Legendarische plaat en ik krijg het nog steeds warm van al dat gekir. 'Home On Monday' heb ik nog altijd niet buiten een heruitgave op BR Music. Die rekenen we dan gewoon even niet mee. Ik ken Loggins & Messina vooral van de schreeuwerige hits en dan is 'Watching The River Run' een welkom alternatief.

Gloria Gaynor, Jimmy Helms, Fred Hughes en Millie Jackson mogen in de Blauwe Bak.

Singles round-up: oktober 2

Het is wellicht afgelopen donderdag al ter sprake gekomen. Ik heb een plan voor die dag maar het komt er niet van. Welnu, ik heb vandaag het plan eindelijk uitgevoerd. Ik heb kort geleden ontdekt dat in Beilen eveneens een Mijn Kraam is gevestigd. Eigenlijk had ik dit willen weten toen ik er de laatste keer op de fiets was. Wat kun je verwachten van een inbrengwinkel in Beilen? Tja, je weet het nooit! Ik weet van een aantal platenhandelaren dat deze kramen huren in verschillende plaatsen. Ook heb ik opgezocht waar de andere kringloopwinkel zit. Ik kan twee dingen doen: De noordwestenwind trotseren op de fiets of met de bus gaan. Dat laatste kost overigens slechts zes euro voor een enkeltje en je bent in drie kwartier op het station van Beilen. Ook vanmiddag heb ik nog even zitten dubben maar loop dan toch naar de bushalte. De andere kringloopwinkel ben ik niet meer aan toe gekomen want... het bezoek aan Mijn Kraam levert meteen al 62 singles op voor vijftig cent per stuk. Ik kijk nog even bij de rest van het winkelaanbod en haal sokken bij de Scapino en nog wat andere kledingstukken bij de Zeeman. Bij het station drink ik twee koppen koffie en stap om tien over vijf weer op de bus die ervoor zorgt dat ik rond een uur of zes thuis ben. Net zoals de singles uit de vakantie is niet alles even belangwekkend en dus ga ik het drie in afleveringen doen. Vandaag twintig en later eenentwintig per aflevering. Muziekapparatuur aan, veiligheidsgordels vast en gaan!

* The Aces- Reggae Motion (NL, Polydor, 1972)
* Aneka- Ooh Shooby Doo Doo Lang (Duitsland, Hansa, 1982)
* Joan Baez- Pack Up Your Sorrows (Oostenrijk, Amadeo International, 1966)
* Bananarama- Rough Justice (NL, London, 1984)
Ik kan mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen en heb al een stukje van 'Reggae Motion' gehoord op Youtube. Het is 'The Locomotion' van Little Eva met een iets aangepaste tekst en met een reggae-groove. Voor de goede orde: Het is The Aces als in Desmond Dekker & The Aces. Een kenner op 45cat leert me dat Honeyboy de leadzanger is en van hem heb ik een latere solo-single. De a-kant is een beetje een novelty en ik kijk vooral uit naar de b-kant. Wordt het nog 'Jamaican Soul'? Nee, 'Still Your Man' is ook gewoon pure reggae. Wel van een zeer smakelijke soort maar niet voor de Blauwe Bak. 'Ooh Shooby Doo Doo Lang' is evenals de andere hits van Aneka geschreven door Bobby Heatlie. Mijn Schotse kameraad Baz is bevriend met de zoon van Heatlie en laat ons een paar maanden geleden weten dat de man is overleden. Heatlie schrijft overigens ook voor Shakin' Stevens en laat een indrukwekkend oeuvre achter. Ik vind hem eigenlijk beter dan de twee voorgangers. Maar ja? Voor wat het waard is natuurlijk. De opvolger van 'Pack Up Your Sorrows' is een kerstplaat met 'The Little Drummer Boy'. De vorige eigenaar (m/v) heeft de hoesjes verwisseld. Iemand anders heeft blijkbaar de hoes van 'Sorrows' met de kerstsingle. 'Sorrows' is gearrangeerd door Trade Martin die ik ooit nog uit mijn Facebook-groep van Northern Soul-fans heb gezet. Ik heb winnaars te pakken want ook dit is één van de leukere Joan Baez-singles tot dusver. Nog niet heel erg elektrisch hoewel er wel een orgel in het spel is. Bananarama is gewoon leuk voor de heb want vanmiddag mag echt alles mee!

* Peter Bewley- It's Allright Bill (NL, CNR, 1972)
* Jimmy Black Betty And The Rest- High Lights (NL, Sammy's Place, 1983)
* Hamilton Bohannon- Let's Start The Dance (UK, Mercury, 1978)
* Brother Beyond- The Harder I Try (EEG, Parlophone, 1988)
Een titel die ik al jaren ken uit het Hitdossier omdat het nooit verder is gekomen dan de Tipparade. Nu hoor ik dan eindelijk eens 'It's Allright Bill' en zou hebben gewenst dat ik eerder op zoek was gegaan. Dit is niet zomaar een uitstekende single maar zelfs een productie waarvan ik zou hebben geloofd dat het uit Engeland of Amerika zou komen. Wellicht moet er een komman tussen Black en Betty. Een plaat die tot stand is gekomen door Phonogram Special Products. Voor vijftig cent ben ik gewoon erg nieuwsgierig. Goed gegokt want ik denk aan iets uit het Caribisch gebied. Het kan in de Blauwe Bak. 'Holland '83' op de flip is feestelijke kaseko maar de a-kant is een 'Carib shuffler' van de bovenste plank. Hamilton Bohannon heb ik al in de Nederlandse uitdossing staan in de Blauwe Bak en dan vanwege de ballad 'I Wonder Why' op de b-kant. De Nederlandse mag nu in de jaren zeventig en dan zet ik deze in de Engelse bak. 'The Harder I Try' is een plaatje dat ik 34 jaar erg leuk vind en nog altijd niet in de verzameling heb.

* Catapult- Teeny Bopper Band (NL, Polydor, 1974)
* Club House- Do It Again With Billie Jean (Frankrijk, Carrere, 1983)
* Co-Co- Bad Old Days (UK, Ariola Hansa, 1978)
* John Conlee- Rose Colored Glasses (UK, ABC, 1978)
Nog voordat The Trammps het in 1977 kunnen hebben over 'Disco Inferno' zit er al een bar-dancing in Vlagtwedde met de naam Inferno. Veel van de singles zijn afkomstig van deze discotheek. Ik heb even gekeken want ik twijfel bij Catapult maar nee... ik heb hem nog niet. Ik heb het in 1999 op een cassettebandje staan. Leuk om hem weer eens te horen na al die jaren. Club House is goed beschouwd één van de eerste 'mashups'. De heren horen overeenkomsten tussen 'Billie Jean' van Michael Jackson en 'Do It Again' van Steely Dan. Anders dan de dj's kiezen zij ervoor om de muziek opnieuw in te spelen en het als 'medley' te presenteren. Jullie gaan weinig Engelse persingen treffen bij de winkel in Beilen want ik ben allesbehalve kritisch bij deze singles. 'Bad Old Days' is geschreven door onder andere Stephanie De Sykes van 'Born With A Smile On My Face'. Co-Co heeft blijkbaar mee gedaan aan het Songfestival met dit nummer en zo klinkt het ook. Ik zie ook dat Cheryl Baker lid is en zij zit later bij Bucks Fizz. Ik ben er al bang voor. John Conlee is pure country.

* Crown Heights Affair- You Gave Me Love (Frankrijk, Dé-Lite, 1980)
* Roger Daltrey- Walking In My Sleep (Duitsland, WEA, 1984)
* Dazz Band- Let It All Blow (EEG, Motown, 1984)
* Delegation- Put A Little Ove On Me (Duitsland, Ariola, 1979)
Aha! Mijn collega op zondagavond van de disco-show draait deze regelmatig en ik zit iedere keer te dansen in mijn stoel. Nooit geweten dat het Crown Heights Affair is geweest. De band overtuigt me altijd met de b-kanten maar dat is op zichzelf niet echt nodig. Ik heb hem even snel beluisterd en klinkt wel okay. Hij mag in ieder geval in de Blauwe Bak wat mij betreft. Roger Daltrey is weinig opzienbarend 'Let It All Blow' is electric boogie maar mijn interesse neigt naar de b-kant. 'Now That I Have You' is gezongen en is een stijlvolle ballade. Deze wil ik wel een kans geven in de Blauwe Bak. 'Put A Little Love On Me' mag disco zijn en een hit zijn geweest maar dat houdt de plaat niet buiten de Blauwe Bak. Helaas is de b-kant totaat oninteressant.

* Dimitri- The Magic Is You (UK, Mercury, 1977)
* Dolphin- Only Seventeen (UK, Private Stock, 1977)
* The Dooleys- Wanted (UK, GTO, 1979)
* Dave Edmunds- Queen Of Hearts (NL, Swan Song, 1979)
Dimitri is geen hoogvlieger. Of is het feestje op de b-kant? 'Cut It Loose' is lekker energiek maar Dimitri klinkt té weinig overtuigend. Jammer! Dolphin klinkt een beetje countryrock-achtig en heeft een 'cowbell' in het refrein en daar zijn we dol op bij Wolfman Radio. Het is zeker niet slecht! 'Wanted' is de afgelopen jaren heel vaak in digitale vorm voorbij gekomen in mijn radioshows. 'Wanted' is, volgens mijn berekening, de meest succesvolle zomerhit in Engeland van 1979. Ik verbaas me iedere keer wat een steengoed nummer het is en blij dat ik hem aan de verzameling kan toevoegen. Ik heb lange tijd gedacht dat Dave Edmunds 'Queen Of Hearts' zou hebben geschreven. Dat blijkt onjuist. Hank DeVito is steelgitarist bij Emmylou Harris en een goede maat van Edmunds en hij schenkt hem dit nummer dat in 1982 een hit zal worden voor Juice Newton.

Resumé Overflakkee... Jimmy Black, Hamilton Bohannon, Crown Heights Affair, Dazz Band en Delegation zijn voor de Blauwe Bak.

Singles round-up: oktober 1

Het is een vreemde dag vandaag. Het is precies een jaar geleden dat mijn moeder is overleden. Zoals ik een paar weken geleden al concludeerde met mijn zus lijkt kerst jaren geleden en het overlijden van moeder nog maar twee weken. Ook vandaag heb ik me verbaasd over hoeveel kleine details ik nog over deze dagen weet te bedenken. Ik kan precies herinneren welke muziek ik heb gedraaid op mijn mp3-speler, welke snack ik de 's middags op het station van Meppel heb genoten en meer van dat soort dingen. Alsof het vorige week is geweest. Hoewel moeder de hele dag bij me is geweest, heb ik vanavond niet echt de behoefte om erover te schrijven. Intussen word ik sinds een paar dagen aangestaard door vijf singles die zijn binnengekomen en moet ik de ene platenspeler nog even proberen vóór de uitzending van morgen. Er is zondag iets mis gegaan waardoor de ene naald misschien rijp is voor de recycling en dat ga ik straks even proberen. Ik heb echter nog een compleet element liggen dus er is geen man overboord. Een vijftal hagelnieuwe releases van bekende adressen: Twee op Stream, eentje op Cannonball en twee op Izipho Soul. Deze gaan de eerste 'Singles round-up' vormen van deze nieuwe maand.

* The Creators- I Can't Believe It's True (UK, Stream, 1977, re: 2023)
Ik weet niet of ik de plaat in juni of juli bij de 'Eindstreep' heb genoemd, maar er is eigenlijk nóg een release van Cannonball die ik had verwacht. Het zou om een single gaan van The Nu'rons. Deze hebben ze helaas moeten cancellen omdat de heren het niet eens kunnen worden over de licentie. Het heeft eventueel wel weer geresulteerd in de plaat van Carolynn Porter uit de vorige 'Singles round-up'. Cannonball en Stream is dit jaar niet erg gelukkig met de platenperserij want ook deze releases hebben maanden op zich laten wachten. The Creators laat er geen gras over groeien. Er is vrijwel geen intro en het knalt meteen los. Het is lekkere funky soul met zeer enthousiaste zangers. Het origineel is op het Coconut-label en Popsike leert ons dat de plaat flink in prijs is gestegen in de laatste tien jaar. In 2012 is een exemplaar verkocht voor 27 dollar en in 2020 eentje voor 405 dollar met maar liefst 27 biedingen. De plaat is dus zeer in trek en dat is te horen. Op de b-kant staat de mono-versie.

* Ches Haynes & The Outfit- Please Don't Go (UK, Stream, 1974, re: 2023)
Dit is duidelijk een plaatje uit de koffer van Alberto. Hij deelt de Youtube-video een jaar geleden en ik heb meteen mijn oren gespitst. Een plaatje op het Wirl-label uit Barbados. Met dezelfde Outfit als van de Carolyn Leacock-single zoals ik vermoed. Een van de meest funky platen van het eiland, maar weer opnieuw met zo'n soulvolle zanger waar Barbados patent op lijkt te hebben. Mede-eigenaar Yann is de afgelopen jaren op zoek gegaan naar Ches en heeft hem in Engeland getroffen. Een interview met hem staat op Youtube. Het schijnt dat de studio-eigenaar hem een rondleiding heeft gegeven en dan zegt: 'Okay, nu je weet waar alles staat. Ik ga naar het strand. Ik zie je later'. Ches en The Outfit weten erg goed hoe ze het willen hebben want het is zowaar een solide productie van het eiland. Origineel zit de plaat rond de 600 dollar en daarmee buiten mijn bereik als het komt tot de persingen van Barbados dus ik ben superblij met deze heruitgave. Nu nog die andere single van Ches Haynes welke onlangs voor 1000 dollar is verkocht. O ja, bij 'Please Don't Go' staat de instrumentale versie op de b-kant dus dat is weer een beetje jammer.

* Force- Holy Moses (UK, Cannonball, 1974, re: 2023)
Een heel interessant hoofdstuk uit de geschiedenis. Het nummer zou eigenlijk uitgebracht moeten worden onder de naam Life Force. Toch komt het niet van de grond en in 1974 wordt de single zonder medeweten van de leden uitgebracht als Force. Een jaar later krijgt het in Frankrijk een release als Saratoga Trunk. De laatste is het beste verkrijgbaar en moet dan om en nabij 600 euro kosten. Niet verder vertellen maar de Engelstalige versie is eigenlijk  de b-kant van de Cannonball-release. De a-kant is een Spaanstalige versie en Cannonball heeft het de naam Force De La Vie gegeven. In beide gevallen is het prettige latin-rock met veel fluit en groovende baslijnen. De Spaanse kant is vooral een 'novelty', voor mij is het origineel de 'standout' van de twee. Ik zet hem nog maar een keer op!

* Heart-Soul & Inspiration- I'm Gonna Love You More (UK, Izipho Soul, 1974, re: 2023)
Jimmy Soul (niet die van 'If You Wanna Be Happy)', Vince Howard en Ron Carr brengen in 1974 een elpee uit met covers van Barry White-nummers. De openingstrack is 'I'm Gonna Love You More' waarop drummer Howard de leadzang vertolkt en op de elpee is dat goed voor tien minuten. Izipho heeft het in tweeën gehakt en de beide kanten zijn op 33 toeren. Daar ben ik doorgaans niet zo'n fan van maar vooruit maar... Ik moet zeggen dat ik niet echt sta te juichen maar wil de plaat gerust eens helemaal draaien om me te laten overtuigen. Ken doet zijn uiterste best om als Barry White te klinken en gastzangeres Martha Sims maakt het nóg spannender maar voor mij klinkt het meer als een budget-release dan het muzikale meesterwerk waar ik sommigen over hoor reppen. Snel de platenspeler weer op 45 zetten voor de laatste single van vanavond.

* Dwayne Scivally- Point Of No Return (UK, Izipho Soul, 2016, re: 2023)
Nauwelijks een paar maanden sinds 'Let Me So' is hier dan de tweede single van Dwayne op Izipho in 2023. De man verkoopt zijn elpees in recordtijd en dus is er wel vraag naar 'dj-friendly' 7"-singles met zijn repertoire. Hier twee tracks van zijn debuutalbum 'Stay Until The Morning' en net als 'Let Me So' is dit ook weer zeer prettige Modern Soul met de ijzersterke soulvolle stem van Scivally. Ik ben inmiddels 'fan' geworden! De b-kant bewaar ik voor een latere keer.

O ja, niks mis met de naald. Het maakt nog dezelfde geluiden als ervoor (waaraan je kunt horen dat deze minder 'stevig' is dan de Tonar) maar het heeft het ongelukje overleefd!