uit de jeukdoos: Dobie Gray

Het schiet aardig op met dat stomme Paypal! Ik kreeg vandaag bericht dat de single die ik vorige week zaterdag won en vorige week dinsdag is betaald vandaag is verzonden. Ik weet niet wat ze zo lang met het geld doen in Zwitserland, maar via bank of contant opsturen, was het al lang opgelost. Dan kan het inderdaad ook nog ruim een week duren voordat ik de 'Northern Soul Jukebox'-dvd in huis heb. Sommige nummers moeten erop staan, zo ook deze van Dobie Gray, dus durf ik ze nu alvast wel te presenteren. Volgens mij heb ik in bijna twee jaar Soul-xotica nog nooit mijn liefhebberij van satijnen overhemden uitgelegd? Ten tijde van SoulteXt, in september 2008, overleed Pink Floyd-toetsenist Rick Wright, die me in zekere zin heeft beïnvloed. Ik leende eens een boek van de bibliotheek tjokvol foto's van de vroege Pink Floyd. Eind jaren zestig droeg Wright op iedere foto een andere zuurstokkleur. Ik maakte stiekem mijn keuze en dat moest dan felgroen of zachtoranje worden. In 1996 ontdekte ik in het Deense Herning een boetiekje en die had ze op voorraad en in alle kleuren van de regenboog. Hij (zachtoranje) was niet goedkoop, is inmiddels een gatenkaas, maar kan het maar niet over mijn hart halen om hem weg te gooien.

Rond 2005 ontdekte ik via het wereldwijde rag dat ik niet de enige was. Ik kwam in contact met andere liefhebbers, sommigen hadden hele fotopagina's gewijd aan het onderwerp. Ik droomde weg bij de site van Jesper, een Deen die overhemden van 'bruidssatijn' vervaardigd. Kost wat... Driehonderd euro. Eigenlijk vond ik zijn baseball-jassen nog veel mooier. Vanaf-prijs: 800 euro. Eén regenbuitje en het is bedorven en in de zomer heeft het veel weg van een Turks saunabad. Verder 'googlend' op 'satin shirts' kwam ik terecht bij... Dobie Gray!

Die Dobie moet een garderobe hebben gehad. Ieder pak, ieder overhemd, wat hij had gedragen op de bühne of tijdens fotosessie's: Hij had alles bewaard! In plastic, waarschijnlijk met mottenballen in de jaszakken, van de jaren zestig tot aan nu. Hij verkocht ze voor een goed doel. Nu bleken we al niet dezelfde maat te hebben, onder de 75 dollar had je nog geen broeksriem. Toch is het alleszins een koopje, want de nieuwe eigenaar kreeg foto's en/of videobanden van optredens waar Gray het bewuste kledingstuk droeg. De 'satin shirts' bleken van die afzichtelijke country & western-hemden uit de vroege jaren zeventig te zijn. Die met een hoog Frans Bauer-gehalte.

Vorige week dinsdag overleed de grote man, hij neemt een aantal geheimen mee het graf in. Want wat is nu zijn echte naam, waar is hij geboren en is hij nu 69 jaar geworden of, zoals algemeen aangenomen, 71? De naam Dobie Gray gaat hij pas in 1963 gebruiken. Twee jaar later heeft hij een wereldhit met 'The In Crowd', dat naderhand door vele andere artiesten zal worden opgenomen. De instrumentale versie van The Ramsey Lewis Trio wordt hier nog een hit en Bryan Ferry's cover-versie uit 1974 net niet. Met name de mod-beweging in Engeland is dol op de 'floorfillers' van Gray. Na 1966 verdwijnt hij enigzins in de obscuriteit, maar blijft onverdroten platen maken. In de begin jaren zeventig sluit hij zich zelfs aan bij een groep. In 1973 krijgt hij een nieuw contract bij MCA en maakt een muzikale ommezwaai. 'Smooth soul', dat ernstig leunt tegen de country, maar het blijkt immens populair. 'Drift Away' uit 1973 is één van de grootste Amerikaanse hits van dat jaar. In 1975 heeft Gray een plotselinge Engelse hit met een oudere opname. En die wilde ik vandaag in de schijnwerpers zetten.

'Out On The Floor' uit 1966 eindigde in 2000 in de top tien van de Northern Soul Top 500 en geheel terecht. In 1975 was deze al opnieuw uitgebracht, het commerciële hoogtepunt van de northern soul, en was een bescheiden hit geworden in Engeland. 'Out On The Floor' is zo'n nummer dat 45 jaar later nog altijd uitnodigt om van de barkruk af te komen en de dansvloer op te schuiven. Een kneiter waar de beste dansers van de stad zich volledig op kunnen uitleven. Als deze oerklassieker niet op de dvd staat, gaat-ie retour!

20 Years Ago Today: 591

Moeten we nog op Wikipedia kijken of gaat het zo wel lukken om een bladzijde vol te blaten over Dionne Warwick? Ach vooruit, toch maar even kijken. En verhip, 12 december, de dag van vandaag! Oma Warwick mocht vandaag 71 kaarsjes uitblazen op de taart. Met de hartelijke gelukwensen namens Soul-xotica. Dit wist ik twintig jaar geleden ook niet. Toen had ik nog wat een sentimentele reden om deze plaat voor een gulden bij Sunrise te ontvoeren, zo puberaal dat ik me er nog steeds voor schaam en dus fijn voor mezelf hou! Ik wilde dit toch even noemen, zodat ik op zijn minst een slap excuus heb voor zo'n wanprodukt als 'All The Love In The World' van Dionne Warwick. O ja, de Bee Gees-connectie was ook nog een reden. Zo, dat is er uit!

Dionne Warwick stond zestigmaal in de Amerikaanse Billboard Hot 100 tussen 1955 en 1999. Dat hadden er 61 kunnen zijn, maar ons fotomodel kwam niet verder dan 101. Ik heb Dionne, ondanks het fotohoesje dat ik pas in 1991 leerde kennen, altijd al een soort van 'catwoman' gevonden. Net als dat een kat zeven levens heeft, hoewel ik het nog nooit bevestigd heb gekregen van zo'n beest, kan ook de carriére van Warwick in verschillende 'levens' worden opgedeeld. Ze zette voor het eerst haar stem op in de kerk, haar ouders waren promotors van de populaire gospelgroep The Drinkard Singers. In 1962 ontmoet ze het duo van Burt Bacharach en Hal David en vanaf dat moment zal Dionne vaak hun nieuwste composities als eerste uitvoeren. Haar debuut 'Don't Make Me Over' was trouwens gebaseerd op een uitspraak van Warwick, toen het katje even kwaad was op het tweetal. Maar al gauw begonnen de zangeressen zich op te dringen bij Bacharach en David en deze waren in het bijzonder nogal gecharmeerd van een tijgertje uit Engeland, Dusty Springfield. Héél soms 'lekten' de heren een liedje, zodat Dusty het kon opnemen. Als Dusty en Dionne samen ergens moesten optreden, trokken ze elkaar letterlijk de haren uit de kop, zo stikjaloers waren ze op elkaar!

Het is Dionne's meest succesvolle periode, de Warner Brothers-periode in de vroege jaren zeventig is daarbij vergeleken een koude douche. De breuk met Bacharach en David is een feit, maar de opvolgers in de vorm van Holland-Dozier-Holland en Thom Bell weten anders wel hoe je een hit schrijft, maar in het geval van Dionne zet het geen zoden aan de dijk. In 1977 loopt haar contract af. Een aantal jaren geleden las ik in Engeland een bijzonder geestig boek, waarin de popmuziek op de hak werd genomen. Met onder andere een top tien van Bob Dylan's slechtste albums, waar The Doors werd omschreven als 'kermismuziek' en er iets volgens de schrijvers niet meer funest kon zijn voor je creatieve carriére. Dat laatste was tekenen bij het Arista-label. Dit zou voor iedere artiest het einde inluiden. Voor Dionne Warwick werd het een opleving in haar loopbaan, zeker toen Barry Gibb in een interview liet weten dat hij altijd al een bewonderaar van Dionne was geweest en dolgraag liedjes met haar zou willen opnemen. Zo ontstond er een ontmoeting tussen de drie gebroeders en de zangeres in kwestie en verscheen in 1982 het album 'Heartbreaker'. De schrijvers van het boek hadden gelijk: Ondanks dat de hits uitbleven, was er kwalitatief niets mis met de elpees uit het Warners-tijdperk. De Bee Gees zijn competente liedjesschrijvers, maar zo groots als Bacharach en David zijn ze nu ook weer niet. Het resultaat: Dionne als femme fatale in een afzichtelijke glitterjurk die gladde deuntjes staat af te jammeren met de zoete stemmetjes van de Gibbs in de achtergrond.

Vanaf de jaren negentig heeft Dionne vooral de hulp van hippe artiesten nodig om in de 'spotlights' te komen. In 1993 staat ze frisser dan ooit afgebeeld op het album 'Friends Can Be Lovers', waaraan ondermeer Lisa Stansfield haar medewerking verleend. Op het album staat ook de hitsingle 'Sunny Weather Love', geschreven door Burt Bacharach en Hal David, de eerste sinds 1972 die ze exclusief voor Dionne op papier hadden gezet. Even daarvoor had ze in de Duitse hitparade gestaan met een single van Blue System, een project van Dieter Bohlen van Modern Talking. Tsja, verder kun je niet zakken...

We willen Dionne dan ook vooral herinneren voor de klassieke Bacharach-David-liedjes die ze heeft opgenomen in de jaren zestig. Singlehoesjes doet daar vrolijk aan mee, want ook daar geen hoes van na 1969 te bekennen! Heel soms leer je nog wat van Wikipedia. Dat Whitney Houston (u weet wel, dat krot dat een paar jaar geleden bij een optreden steeds 'Hello Hawaii' stond te lallen terwijl ze op Macau stond) tante mag zeggen tegen Dionne, wist ik al. Wat ik niet wist is dat Dee Dee Warwick een andere tante van haar was, het is inderdaad de zus van Dionne!

De Blauwe Bak Top 40 van 2011: 31-40

Arme Dobie Gray! 'Drift Away' is een soort van lijflied voor mij, maar als zoveel titels waar ik een speciale band mee heb, heeft dit nummer uit 1973 een soort 'bijbelstatus' gekregen. In lijstjes doet die niet mee. Terwijl hij toch aanwezig had kunnen zijn in deze Top 40, want ik kocht de bewuste single na een jarenlange zoektocht afgelopen september. Gisteravond werd bekend dat de Amerikaanse zanger op 71-jarige leeftijd is overleden. De 'Northern Soul Jukebox'-dvd is nog steeds niet binnen. Het lijkt me echter stug als die ene 'floorfiller' van Dobie Gray er niet op staat en dus krijgt hij, na een bericht op 23 april jongstleden, deze week opnieuw een plaats in de schijnwerpers van 'Uit de jeukdoos'. Ik had bedacht om 'blauwe bak' als ludiek thema aan te houden voor de komende paar weken. De foto die bij de top tien komt te staan, heb ik al in gedachten. Toch ook even op 'blauw mandje' gezocht en geloof het of niet: Dit is hem! Dit is de befaamde blauwe bak! Geen wonder dat de programmeur in De Buze deze vijf jaar geleden zonder enige emotie in de afvalcontainer wou werpen? Alle veertig plaatjes heb ik in 2011 (voor het eerst) gekocht, eentje daar gelaten, die behandelen we volgende week. Vandaag tel ik af van 40 naar 31.

40. Why Why Baby-The Softones
(H&L 16744 AT, 1975)
De b-kant van een zeer recente aankoop. Ik zag trouwens afgelopen week pas dat onder dit nummer 1973 als jaar staat vermeld, maar ik vind beide acceptabel. Ondanks het korte tijdsbestek heeft die al meerdere malen zijn rondjes gedraafd en ik verwacht dat die in 2012 dat ook geregeld bij optredens gaat doen. Als midtempo-ding is dit een ideaal plaatje op zo'n lijst mee te beginnen?

39. I Want You Around Me-J.B. Euson & Stax
(CBS 2350, 1968)
Eigenlijk is dit een heruitgave uit 1974 als Euson met omgewisselde a- en b-kant, maar deze tipnotering uit 1968 is wat mij betreft de favoriet. Hoewel het mijlenver verwijderd is van zijn zoetsappige pop uit de begin jaren zeventig, is dit een lichtelijk onderkoelde stamper. Misschien niet helemaal 'northern soul', maar wel een twijfelgevalletje.

38. Love On A Mountain Top-Robert Knight
(Monument MNT 4900, 1968)
Dankzij een linkje op Facebook is het bericht van gisteren maar liefst acht keer gelezen! Er was ooit een tijd dat alleen Peter en ik afwisten van het bestaan van Soul-xotica en toen meende ik wel eens een natte vinger in de lucht te willen steken en klinkklare onzin uit te kramen. Hoe kwam ik erbij dat 'Everlasting Love' oorspronkelijk van The American Breed was geweest? Meteen antwoord van mijn enige volger met een mp3 als aanhangsel. Robert Knight kwam daardoor hoog op mijn verlanglijstje, afgelopen juli vond ik in Leeuwarden deze heruitgave op blauw vinyl: 'Everlasting Love' op kant 1 en deze 'mod classic' op de andere.

37. Save Me-Nina Simone (br /> (RCA Victor 74-0269, 1970)
Ik zal niet de enige zijn die 'Young Gifted And Black' uitsluitend uit de reggae-versie van Bob & Marcia kent? Toch was mijn nieuwsgierigheid gewekt naar het origineel van Nina Simone. In juni, tegelijk met World Of Oz, kocht ik de single bij Het Goed in Emmeloord. Sindsdien ben ik weer terug bij Bob & Marcia, hoewel de b-kant meteen interessant klinkt. Het spijt me, ik ben nogal allergisch voor de uithalen van Aretha Franklin en ken derhalve haar repertoire, buiten de hits, maar half. 'Save Me' mag er zijn in de versie van Nina Simone, moest die van Franklin ook nog maar eens gaan beluisteren!

36. Float On-Floaters
(ABC 11368 AT, 1977)
Daar is de überdweil! Ik kon hem voor vijftig cent niet weigeren in Emmeloord en dacht dat deze anoniem tussen de kroegkneiters zou verdwijnen. Niets was minder waar. Toen ik deze eens na mijn werk op vrijdagmiddag draaide, kleurde hij zo ongeveer de start van dat weekend. Sindsdien zit-ie in de blauwe bak, hoewel ik nog niet de ballen heb gehad om hem bij een optreden te draaien...

35. Dancing To The Beat-Clarence Murray
(SSS International SSS 778, 1969)
Twintig liedjes ineens leren waarderen, was iets teveel gevraagd. Vandaar dat ik bij het bericht over 'Action Speaks Louder Than Words', de Vampisoul-box met tien singles, nog niet meteen enthousiast was over alles. Inmiddels zijn een paar 'vroege' ontdekkingen alweer naar de achtergrond verhuisd en leer ik de rest waarderen. Waaronder ook deze van Clarence Murray. We komen die 'doos klare taal' nog een paar keer tegen in deze lijst.

34. Take Me In Your Arms And Love Me-Gladys Knight & The Pips (
(Tamla Motown GO 25577, 1967)
Dit was op 30 juli de allerlaatste plaat in de northern soul-marathon, die ik samen met Albert voor Radio Rijnwoude in elkaar draaide. Eigenlijk een verzoek aan alle vrouwelijke luisteraars, maar ik moest het de rest van de dag toch gewoon met een poeslieve Willemijn doen. Okay, de armen lagen wel om elkaars schouder, maar het 'love me' waar Gladys om smeekt, bleef (gelukkig...) achterwege. Niet bepaald een danskneiter, maar bovenal een schitterend nummer met het klavecimbel in het intro.

33. What Have You Done For Me Lately-Sharon Jones & The Dap-Kings (
(Daptone DAP-1009, 2002)
Hoewel het feest zélf me niet werd gegund, doordat mijn pinpas op de middag werd ingeslikt, heb ik nog steeds gouden herinneringen aan dat eerste etmaal in Keulen. Het vakantiegevoel dat al snel bezit van me nam, het fraaie zomerweer (zweten in mijn nieuwe winterjas), de lange wandeling langs de Rijn. Alles was perfect in die 24 uur. Op vinyl wordt dit herdacht met deze van Sharon Jones & The Dap-Kings. Tijdens een dwaaltocht door de Belgische wijk kwam ik dit winkeltje tegen met uitsluitend nieuw dj-vinyl. De singles moeten er niet erg populair zijn, want in de rest van de wereld is deze van Sharon Jones inmiddels een gezocht collectors item!

32. Comin' Home Baby-Casey & His Group
(Polydor 2050 126, 1971)
Nadat ik al jaren een fervent supporter ben van Cees Schrama's versie van 'Venus', besloot ik eind juli om 'Comin' Home Baby' tot mijn 'signature tune' te maken. Schrama was als toetsenist op platen te horen van onder andere Golden Earring, de leden van de diverse groepen bewezen hun dank voor zijn diensten door mee te spelen op de instrumentale soulplaten van Casey & His Pressure Group, hoewel hij voor deze single 'Pressure' liet vallen. Een lekker gemeen snel ding met een behoorlijk freaky Schrama op de Wurlitzer-piano.

31. I'll Pick A Rose For My Rose-Marv Johnson
(Tamla Motown TMG 680, 1968)
We gaan in het nieuwe jaar nog eens een Schijf over (vrijgelaten) bajesklanten houden. Hoewel het me bij Marv Johnson niet echt duidelijk wordt waarom hij zo lang is weggeweest, kan hij zijn geluk niet op als hij terug naar huis mag naar zijn Roosje. Nee, dit nummer heeft niets met Conny Vandenbos te maken, het is wel een blijmoedige Motown-stamper van een zanger die toen inmiddels al even in het vak zat.

de wereld is nog niet jarig?

Grote meid! Tja, ik geloof niet dat Roelien hier dagelijks komt, toch wil ik deze heerlijke vriendin via Soul-xotica een hele fijne dag toe wensen. Omdat ze graag mag dansen en niet gebonden aan regels, stuur ik 'Do The 45' nog wel even Facebook op, want dat is precies haar leeftijd. Begin juni kocht ik een partij platen bij Het Goed in Emmeloord. Toen ik één van die hoesjes bekeek, had ik meteen een plan. Het is natuurlijk nog een hele tijd vooruit, maar ik moest wel wat met 'Peter's Birthday' doen. Vandaag mag-ie dan eindelijk! Peter: van harte gefeliciteerd met nog vele jaren gezondheid en geluk! Het voornemen in juni om er een hoesbui van te maken, heb ik afgewezen. Na een beetje huiswerk te hebben gedaan voor wat betreft World Of Oz heb ik daar geen spijt van!

Even een beetje huiswerk doen bij World Of Oz is er niet bij. Er zijn Engelse bands die minder hebben gepresteerd die pagina's vol hebben op Wikipedia. World Of Oz komt er erg bekaaid af, maar gelukkig is daar 'Marmalade Skies', een alleraardigste site over Britse psychedelica uit de jaren zestig. Inclusief een recent interview met David 'Kubie' Kubinec, destijds gitarist en leider van World Of Oz. Toen ik nog 'thuis' in Jutrijp woonde, stelde ik rond de kerst altijd een Top 100 Aller Tijden samen. Er waren in die lijst geen restricties, anders dan dat ik de opnames op plaat, cd of cassette moest hebben. 'King Croesus', de tweede single van World Of Oz, heeft in die tijd een paar keer de top tien gehaald!

Het verhaal van de groep begon met The Pieces Of Mind, een groep Engelsen in Hamburg die zeer populair in de omgeving van de Reeperbahn waren met hun soul en rhythm & blues. Een aantal van hen ging terug naar Engeland, tekende een contract bij muziekuitgeverij Sparta-Florida en ging met Barry Class, de manager van The Foundations, in zee. 'The Muffin Man' was dé reden van dit alles. Iedereen hoorde hier een hele grote hit in. Kosten nog moeite werden gespaard en een 33-man sterk orkest werd ingehuurd om mee te spelen op de schijf. Echter, toen de single uitkwam, vertrok Class met The Foundations naar Amerika voor een promotionele tournee en werd zijn taak overgenomen door iemand van Decca die vond dat er veel te veel geld werd gepompt in World Of Oz. Hij schrapte dus de helft van het budget en dit betekende fors minder promotie-exemplaren. In Engeland en Amerika kostte dat de band de hits, maar in Nederland waren ze onverminderd populair. Zowel 'The Muffin Man' als 'King Croesus' stonden hier in de top tien en woonde 'The Willow's Harp' even in de Tipparade.

David Kubinec' verhaal is een van de velen van artiesten uit de jaren zestig. Wie nu precies allemaal stinkend rijk werden van de plaatverkopen is een raadsel, de groep zag er in 1969 niks van terug! In 2000 werd het enige album van de groep opnieuw uitgebracht en verkocht, volgens Kubinec, maar liefst 25.000 keer in Nederland. Het lijkt mij sterk overdreven, maar Kubinec zag voor het eerst een cheque binnenkomen: Veertig pond na twee Europese top tien-hits en een succesvolle heruitgave van een elpee. David was trouwens al in 1969 uit de groep gestapt, hij is nog op de helft van de albumtracks te horen, ging linea recta terug naar Hamburg om bij The Pieces aan te sluiten en zou in de jaren zeventig nog een aantal platen maken. In de jaren tachtig was hij gelukkig in Joegoslavië 'until some bastard blew it'.

World Of Oz was typisch zo'n Deram-groep, beetje Procol Harum en een snufje Moody Blues. Misschien was dat ook meteen het grootste manco van de band. Een gebrek aan eigen identiteit. De enige elpee van World Of Oz uit 1969 staat desondanks hoog aangeschreven bij verzamelaars van Britse psychedelica, originele persingen zijn een klein fortuin waard en ook de heruitgave doet leuke bedragen (kan me dus niet voorstellen dat daar 25.000 van geperst zijn, laat staan dat ze verkocht zijn).

Over collector's items gesproken: Morgen behandelen we de onderste tien van de Blauwe Bak Top 40. Overigens heeft dat huishoudmandje er een geel broertje bij gekregen die ook al uit zijn voegen barst. Ik hoop dat de Blokker nog een groene heeft...

20 Years Ago Today: 590

Kan er een decembermaand voorbij gaan zonder Boudewijn De Groot? Sinds de Top 2000 lijkt zoiets ondenkbaar. De Radio 2-coryfee kwam enige jaren geleden op de eerste plaats van de radiomarathon terecht dankzij het nobele werk van NCRV-presentator Bert Kranenbarg. Een jaar later stond, net als de voorgaande jaren, die boheemsche rapsodij alweer op nummer 1. Boudewijn De Groot is niet bepaald een dagelijkse gast op Soul-xotica, ik weet uit mijn blote hoofd dat hij hier vorig jaar op oudjaarsdag stond met 'Meester Prikkebeen'. Toch koester ik wel een bepaalde liefde voor het vroege werk van Boudewijn. 'Voor De Overlevenden' (1966) vind ik één van de aardigste jaren zestig-elpees en draai deze regelmatig. Hoewel ik die 'comeback'-cd met 'Avond' in 1996 heb gewonnen in een radiospelletje, lust ik dat niet bepaald. Heeft Boudewijn in de jaren zestig ooit iets tenenkrommends opgenomen? Ja hoor! Kijk maar naar nummertje 590 uit mijn verzameling, welke ik precies twintig jaar geleden voor vijf gulden bij Sunrise kocht.

Vijf gulden maar liefst? Ja, ik kan het anno 2011 ook nog steeds niet bevatten. Zó zeldzaam is die nou ook weer niet en ik heb later voor minder veel betere exemplaren opgedoken dan dit beduimelde plaatje in volgekalkte fotohoes. Terwijl Sunrise de laatste maanden in ging, vanwege drugsoverlast in de buurt, raakte ik ook steeds meer uitgekeken op het aanbod in de vijf gulden-bak. De gulden-bak was al een half jaar niet meer interessant. Toch koop ik zo heel nu en dan nog wel een plaatje. Wat toen tweede keus was, zijn achteraf toch wel aardige platen. In de eerste maanden van 1992 koop ik nog een paar klassiekertjes.

Wie nu precies op het onsmakelijke idee is gekomen, is niet duidelijk. Misschien wil degene er ook wel niet voor uitkomen. Het zou zo kunnen. Nederland had hem leren kennen als een protestzanger, de Nederlandse Bob Dylan. Dat duurde niet heel erg lang, want toen Armand om het hoekje kwam kijken bleek Boudewijn toch wel een zachtgekookt eitje en qua naïviteit meer verwant aan Donovan. Waar die laatste het protest inruilde voor bubblegum, daar nam Boudewijn De Groot ook al snel afstand van het genre. 'Voor De Overlevenden', de tweede langspeler van Boudewijn, biedt fraaie observaties, soms wat kinderlijk. Het is ongelofelijk dat 'Ken Je Dat Land' nooit de hit is geworden die het had moeten zijn. Toen schreef Lennaert Nijgh een nogal kolderieke tekst, waar Bert Paige een hoempa-orkest onder zette. En de heren waren net op tijd voor het komende carnaval van 1967.

De plaat stoof naar de eerste plaats en bleef daar een aantal weken staan. Het zal hem ongetwijfeld enkele oude fans hebben gekost, maar zijn naam was gevestigd. Boudewijn zélf wordt niet graag meer herinnerd aan zijn monsterhit. De opnamesessies voor de plaat waren lang en slopend. Tegen het einde moest Boudewijn een lachje nadoen. Maar het huilen stond hem na enkele uren nader dan het lachen en vermoeid kraaide hij er iets uit, wat op de plaat zou komen. Die 'lach' is voor Boudewijn De Groot de reden om de radio uit te zetten als hij intro van 'Het Land Van Maas En Waal' hoort. Ik noemde het in september al bij Syndicate Of Sound, we gaan in het nieuwe jaar eens een Schijf besteden aan dergelijke 'lachjes'.

Waarschijnlijk heb ik de single in 1991 nog veel eerder gekocht vanwege de b-kant. 'Testament' is natuurlijk een klassieker, een nummer voor de eeuwigheid. Elpees hadden toen veel minder mijn interesse, want ik had immers ook meteen 'Vijf Jaar Hits' voor dezelfde prijs kunnen kopen.

Als ik me niet vergis is morgen de dag waar ik al vanaf begin juni naar heb uitgekeken. Toen had ik bedacht dat het een hoesbui moest worden, maar ik heb inspiratie té over en dus gaan we fijn eens een 'vergeten' jaren zestig-groepje ontleden.

dweilpauze: Margaret Singana

We zitten deze week lekker in de series. Maandag, woensdag en vrijdag 20 Years Ago Today, dinsdag de eerste jeukdoos en vandaag een dweilpauze. Kan ik ook meteen even vooruitblikken op een andere serie. Afgelopen zondag heb ik mijn top vijf van albums uit 2011 gepresenteerd en eigenlijk vind ik dat wel genoeg. Vooral omdat ik gisteren een schets maakte van twee Schijven met favorieten uit de blauwe bak. Ik zat al snel op veertig plaatjes en dus... wordt het een Top 40. Komende zondag tellen we af van 40 naar 31, 18 december van 30 naar 21, eerste kerstdag van 20 naar elf en een dag later de top tien. Verder heb ik zoveel zin in een gewone Schijf van 5, zo eentje waar jullie als lezers aan kunnen bijdragen, dat ik meteen op 1 januari los ga met de eerste Schijf van 2012. Een jaar, zo wordt voorspeld, vol veranderingen. Deze eerste Schijf gaat over 'changes' en 'changing' of het enkelvoud daarvan.

De dweil van vandaag staat niet in die Top 40, omdat ik uitsluitend plaatjes heb opgenomen die ik in 2011 heb gekocht. Margaret Singana mag ik dan al in augustus 2008 hebben gekocht, de plaat bleef lange tijd ver buiten de blauwe bak. Dat komt voornamelijk door de eigenlijke a-kant van mijn single, een nogal zouteloze uitvoering van 'Cry To Me', de Bert Berns-klassieker die ik liever van The Pretty Things hoor. Het b-kantje ontdekte ik een paar weken geleden opnieuw en, okay, hij is wederom te traag om helemaal uit je plaat te gaan, maar toch heeft het nummer een heerlijke intense soul. Zo presenteer ik vandaag een obscure track van een zangeres die aanvankelijk huishoudster wilde blijven en pas in 1989 wereldwijd doorbrak.

Singana werd in 1938 geboren als Margaret Mcingana. Zoals zoveel zwarte Zuid-Afrikaanse meisjes zat er voor Singana ook weinig educatie in en ging ze al vroeg aan de slag als huishoudelijke hulp. Dat vond ze zulk geweldig werk, dat ze dikwijls zong. Eén van haar bazen genoot daar zo van dat hij probeerde Margaret te bewegen tot het opnemen van een demo-cassette, die dan naar de platenmaatschappijen kon worden gestuurd. Singana zag het niet zitten om op de bühne te gaan staan en zong liever voor de cactussen als ze de stofzuiger ter hande nam. Op zo'n moment nam dezelfde baas met een tape-recorder haar zang op en stuurde het zelf maar naar een platenfirma. 'Lady Africa' was geboren. Tegen het einde van de jaren vijftig maakte Singana de overstap van Kaapstad naar Johannesburg, waar ze zich aansloot bij The Symbols. Zou dit dan dezelfde groep zijn als van 'You'd Better Get Used To Missing Her'? Hoewel daarop weer geen dame is te horen...

In 1972 neemt Singana een aantal covers op van buitenlandse nummers, waarmee ze in Zuid-Afrika en Angola enkele grote successen heeft. Bijgaande fotohoes is zo'n Angolese single waarop Singana 'Late Again' van Stealers Wheel en 'Cry To Me' zingt. Ik zocht eigenlijk naar een foto van de single die ik heb, degene op Jo'burg JB 001. De enige die ik kan vinden is een labelscan waarbij iemand creatief is geweest met viltstift. Want het is juist die persing die de dweilpauze van vandaag op de flip heeft staan. Opnieuw een Bert Berns-compositie, opgenomen in 1973, genaamd 'Give Me Your Love'. Deze single heb ik in augustus 2008 in Rotterdam gevonden.

De jaren tachtig zullen Singana dan toch nog het wereldwijde succes brengen, met haar gezondheid gaat het bergafwaarts. Nadat in 1984 het verhaal van Shaka Zulu in de bioscoop een succes is geweest, wordt er in 1986 een tv-feuilleton gemaakt naar aanleiding van die film. Voor het zingen van de titeltrack wordt Singana benaderd. In 1989 zendt Veronica dezelfde serie uit. Een Nederlandse platenfirma heeft dan net de rechten op veel Singana-liedjes gekocht, waaronder ook die van 'We Are Growing'. Ze verdienen hun investering dubbel en dwars terug, want zowel de tv-serie als het plaatje van Margaret Singana zijn grote successen! Zoals eerder gezegd, was het niet best gesteld met haar gezondheid en na 'We Are Growing' verdween ze al snel van het toneel. In 2000 overleed ze in totale obscuriteit. Haar werk uit de vroege jaren zeventig is gelukkig herontdekt door de liefhebbers van de 'deep soul', waardoor Singana niet alleen maar herinnerd hoeft te worden door dat irritante 'boemboemboemboemboem'.

Wil ik graag nog aanvullen dat naast 'Lady Africa' er ook een 'Mama Africa' was. Deze titel behoorde toe aan Miriam Makeba, die deze titel verdiende door haar politieke activisme. Morgen dweilen we verder met een carnavalskraker uit, destijds, onverwachte hoek!

20 Years Ago Today: 584-589

'Voor de variatie alleen originals'... Zo eindigde ik maandag de laatste aflevering van 20 Years Ago Today. Bij het schrijven van die regel twijfelde ik even, want was het toch niet bijna tijd voor Jay & The Americans? Inderdaad, dat was vandaag twintig jaar geleden. In tegenstelling tot de voorgaande twee weken is deze wel tweedehands, zelfs al flink afgedraaid, hoewel ik in 1993 de originele uitvoering in een betere staat koop. Zoals ik al eerder zei, lag soul een beetje moeilijk bij mij rond 1991. De eerste drie singles van vandaag waren de enige die nog overgebleven waren, als er meer zijn geweest. Anno 2011 kan ik dan spijt hebben dat ik die gemist heb. Op zaterdag 7 december ging ik naar de vlooienmarkt in de Veemarkthal in Sneek en kwam thuis met de volgende selectie:

584 Give Me Your Lovin' (Mr. Olster)-John 'Kingsize' Russell
Een redelijke zeldzaamheid, deze single uit 1969 van de man die even later de 'hokie pokie' tot ons bracht. Deze single is op het Park-label, een jaar eerder had hij een langspeelplaat gemaakt voor Whaamm!!, welke ik ook in mijn verzameling heb. 'Give Me Your Lovin' is een beetje midtempo met een heerlijk aanstellerige Russell, maar bovenal een fijne novelty. Russell zou midden jaren zeventig pas echt goed doorbreken. In 1974 verzorgde hij ondermeer de zang op de platen van Spooky & Sue, maar zijn echtgenote stond optredens met Sue Chaloner niet toe en dus werd zijn plaats op de bühne ingenomen door Iwan 'Spooky' Groeneveld (ex-Swinging Soul Machine). Russell overleed twee jaar geleden.

585 Bed Of Roses-Judy Clay
Hoewel hoes als plaat optisch in nieuwstaat zijn, mist er een heel klein hoekje uit deze single, waardoor ik het zonder intro en eerste couplet moet stellen. Omdat veel Stax-materiaal mij te glad is, kan ik daar prima mee leven.

586 Peace Of Mind-Nancy Wilson
En dan is het tijd voor niet zomaar een klassieker. Dit is echt een hele grote favoriet van mij geworden. Zangeres Nancy Wilson (niet te verwarren met een later Heart-zusje) was erg veelzijdig en oogstte waardering in zowel de country-hoek als de jazz en mocht in 1968 ook een snufje soul proberen. 'Peace Of Mind' is door erg veel artiesten opgenomen, ik ken zelf ook nog de versie van Three Dog Night, maar zo'n geweldige performance als die van Nancy Wilson bestaat er niet!

587 Cara Mia-Jay & The Americans
In 1980 was Frits Spits al zo'n begrip met zijn Avondspits, dat toen hij een paar avonden achtereen een 'gouwe ouwe' uit 1965 draaide, ontstond er al heel snel vraag naar de plaat. EMI perstte maar een nieuwe single van 'Cara Mia' van Jay & The Americans, hoewel het plaatje al enige malen opnieuw was uitgebracht. Eind jaren zeventig bijvoorbeeld in 'The Spotlight Series' van United Artists, met 'Let's Lock The Door' op het b-kantje. Deze single vond ik twintig jaar geleden op de vlooienmarkt.

588 Sundown-Gordon Lightfoot
Over klassiekers gesproken... Lightfoot werd ook hier in den lande bekend dankzij 'If You Could Read My Mind' uit 1971, hoewel het nooit een hit werd. Viola Wills zou dat in 1981 doen met haar disco-versie. Gord's enige Nederlandse hit is dit ondergewaardeerde 'Sundown' uit 1974. Voor deze plaat mag je me 's nachts wakker maken! Heerlijk lome countryrock.

589 Honky Tonk Women-Rolling Stones
Over country gesproken. The Stones wisten al dat het nieuwe album van The Beatles 'Let It Be' zou gaan heten (Phil Spector was nog druk met het mixen ervan), om te kiften noemden zij hun langspeler 'Let It Bleed'. Op het album stond ondermeer 'Country Honk', een geslaagde parodie op de bluegrass. De single die het album moest inluiden was echter een opnieuw opgenomen versie van 'Country Honk', maar nu met drums en een stevig rockgevoel. Dat werd dus 'Honky Tonk Women'. Ik weet nog dat ik de single toen voornamelijk kocht vanwege de b-kant, 'You Can't Always Get What You Want'. Niet zozeer een kwispel, maar weet nog iemand in welke reclame dat zat? Had het iets met veilig vrijen te maken?

Vrijdag gaan we in polonaise een aankoop uit de vijf gulden-bak van Sunrise vieren!