zijn daden benne groot!

Natuurlijk houden jullie het bericht van donderdag te goed. Ik ben nu vastberaden om 2011 met 365 berichten af te sluiten. Op zondag 7 november stond groen centraal in Kleur bekennen. Bij 'Greener Pastures' van Little Barrie beloofde ik vlug een bericht over die groep. Ik kan herinneren dat ik het toen al in gedachten had geschreven. Ik heb kortgeleden het nut van de zoekfunctie ontdekt en zie tot mijn grote schrik dat ik niet voldaan heb aan die belofte. Na lange tijd weer een vervolg op de 'vergeten nieuwgekochte platen'.

Een dag nadat ik 'We Are Little Barrie' van Little Barrie kocht, maakte ik mijn debuut in De Singel. Ik heb toen stukje-bij-beetje zowaar het halve album gedraaid en ook bij daaropvolgende optredens was Little Barrie 'gereedschap'. Tot mijn ergernis wil Donny aka Ome Funk me een nieuwe ontdekking laten horen. Het is dan bijna 2007. Het blijkt dit album van Little Barrie te zijn. Hij weigert me te geloven.

De stap van 'hot thing' naar 'nothing' is nergens zo klein als in Engeland. Week 1: Je staat als de grootste belofte sinds The Beatles op de omslag van NME. Week 2: Er worden kritische noten geuit ten opzichte van je album of optreden. Week 3: Je wordt uitgekotst en belachelijk gemaakt. Week 4: De serieuze muziekpers neemt niet eens notie van je nieuwe album. Hypes die niet uit de koker van de platenmaatschappij komen, maar waar de bikkelharde en inmiddels beruchte Engelse media aan ten grondslag ligt.

Iemand die de klappen van de zweep kent, is Edwyn Collins. Maar liefst zeven jaar loopt hij te leuren met wat opnames, als 'A Girl Like You' in 1994 dan toch de hit wordt die hij wilde hebben. Tien jaar later ontdekt hij het piepjonge trio Little Barrie. Zijn opmerking dat 'Barrie Cadigan de grootste gitarist sinds Hendrix is', zou een molensteen kunnen zijn. Ware het niet dat hij ergens gelijk heeft...

Verwacht geen murw gekopieerde Hendrix-licks. Nee, Jamiroquai is wellicht een beter uitgangspunt. Cadigan vult de groove met bliksemschichten van gitaar, net zoals Hendrix dat deed. Hendrix was op zijn best met zijn Experience. Had hij dezelfde impact achtergelaten als hij een keurige 'één twee in de maat anders wordt de juffrouw kwaad'-drummer had gehad? Mitch Mitchell was een fijne rommelaar en complimenteerde daarmee het spel van zijn meester.

Wayne Fullwood heet-ie, een zenuwpees die altijd strak maar niet volgens de regels drumt. Intussen ook nog flarden tekst mee schreeuwt. Dat hij méér Little Barrie is dan Cadigan, wordt op het tweede album pijnlijk duidelijk. Fullwood is er niet meer bij. Zoals Hendrix met The Band Of Gypsies op zijn retour ging, daar is Little Barrie zonder Fullwood zo saai als een lavalamp.

Vergeten? Niet bij mij! Hij is sinds november 2005 niet meer uit mijn platenkoffer weg te denken.

De Video Draait: Perfume

Het idee was een zeven, alleen de uitvoering benedenmaats. Het was op zichzelf best grappig om een genante eigen ervaring te koppelen aan een film, alleen wát als je de film maar half hebt gezien? Dit had alles te maken met een dvd die hoognodig door een professionele schoonmaakmachine moest, niet door gebrek aan discipline of zoiets. Het bijna voltooide bericht is zojuist doorgespoeld, maar zal beslist wederkeren in een unieke geursensatie. Ahum, volgens mij ben ik nog een beetje 'high' van 'Perfume' (Duitsland, 2006, 143 min.).

Ik zag twee maanden geleden de trailer. Normaal ben ik niet van de kostuumdrama's, maar deze riekte naar meer. Zie ik op de aftiteling Tom Tykwer staan. Bekende naam? Hij regisseerde 'Lola Rennt' en voorzag het van hippe muziek. In 'Perfume' creëert hij iets wonderschoons met een orkest. Een naam om in de gaten te houden!

'Perfume' is een, bijna twee-en-een-half uur durend, epos over het korte leven van Jean-Baptiste Grenouille. Zijn moeder baart hem op de vismarkt van Parijs en wil hem net als haar zeven andere baby's afvoeren met het visafval. Voor het verlaten van je kind wacht de galg en via een weeshuis wordt Jean-Baptiste verkocht aan een leerlooier. Hij bezit dan al een opmerkelijk talent voor geuren als hij in de stad een roodharige schoonheid ontmoet. Koelbloedig legt hij haar om en verzamelt haar lichaamsgeur in zijn hoofd. Dan begint zijn fascinatie om de vrouwelijke geur te conserveren.

Nadat hij de parfumeur Baldini heeft overtuigd van zijn gave, koopt deze hem uit de looierij. Grenouille schudt de unieke parfums uit zijn mouw en tracht zelfs de geur van koper, staal en de kat te conserveren. Hij vertrekt naar Grasse, het episch centrum van de Franse geuren. Daar doet hij een mislukt experiment met een vrouw, maar dan heeft hij het te pakken. Nadeel is dat de dames eerst dood moeten zijn.

Baldini heeft hem 'de toonladder van een parfum' uitgelegd en ook verteld van een dertiende onbekende geur. Grenouille doet die geur op bij Laura, de beeldschone dochter van een vooraanstaand persoon. Als hij hét parfum heeft voltooid, wordt hij gearresteerd. Kruisiging en marteling wacht hem, maar dan doet het parfum zijn magische kracht.

Hij heeft het medicijn om de wereld harmonieus te maken. Maar Grenouille is niet geliefd in deze wereld en hij kan evenmin liefhebben. En dus verkwanselt hij het parfum en sterft op de plek waar hij werd geboren.

Prachtige film! Het uitzitten méér dan waard!

20 Years Ago Today: 536-542

Hoewel het pas in 1993 echt begon te dagen en ik in 1998 en daarna de excessen begon te voelen, speelt de herfst- en winterdepressie al vanaf een jonge leeftijd een rol. Waarom associeer ik deze platen met Regina en Sonja en niet met Diana? Het is in 1991 inderdaad een jaar geleden van de strandwandeling en ik wapen mezelf tegen de gure herfstwind met deze herinnering. Ik had gewenst dat ik nog een schoolagenda uit 1991 had bewaard, want het voelt een beetje vroeg aan voor een herfstvakantie. Desondanks presenteer ik vandaag de eerste vangst vinyl uit die herfstvakantie.

Op zaterdagmorgen ga ik naar de vlooienmarkt in de Veemarkthal. En 's middags? Heb ik toen dat blok om gefietst? Kwam ik tussen Oosterzee en Echten dat vriendelijke meisje tegen? Of was dat toch in 1990? Zondag 6 oktober besluit ik dan toch een single in te schrijven die ik vier maanden ervoor had gekocht. Maandag fiets ik over Heerenveen en koop 542 bij Sunshine.

536 Jailhouse Rock-Elvis Presley
De originele Duitse persing uit 1957, een aanslag op de naald, maar toch wel bijzonder.
537 Carry Me Carrie-Dr. Hook & The Medicine Show
Over een tijdje heb ik deze in nieuwstaat met fotohoes. Heb het altijd een mindere van Dr. Hook gevonden.
538 Let's Spend The Night Together-David Bowie
Zowel in 1967 als in 1973 een uitdagende titel. Waar die van The Stones wat lullig klinkt, daar maakt Bowie er echt een orgie van!
539 Chicky Jamboree-Kraayeveld
De broers Frank en Arty Kraayeveld hadden even genoeg van The Bintangs en scoorden met een lompe cover van 'Mona Lisa'. Dit moest één van de opvolgers zijn, een beetje een apart nummer.
540 Ma Belle Amie-Tee Set
Hans Van Eyck heeft er jaren niet over willen praten, maar Veronica-dj Ad Bouman zei ten tijde van het succes van 'Ma Belle Amie': ,,Had je niet liever succes gehad met een goed nummer?". Eerlijk is eerlijk, ze konden beter, maar Amerika was hier dol op!
541 Feel The Love-10CC
Op 6 juni 1991 gekocht bij De Lege Knip in Heerenveen, maar vond hem lang niet goed genoeg voor mijn verzameling.
542 Mamacita-Mark Lindsay
Mijn enthousiasme jegens Paul Revere & The Raiders rechtvaardigt deze aankoop. Het liedje zal twee jaar later een hit worden voor Guys'n'Dolls.

telefoontoppertje #15: Nina Kinert

Ik heb hem in mei 1992 voor het laatst ontmoet, maar vorige week dook hij ineens op in een droom: Henk Nuwolt. Ik moet ieder jaar op dierendag even aan Henk denken, hij is dan jarig. Na jaren te hebben doorgebracht op het speciaal onderwijs mocht Henk op zijn zestiende proberen de LEAO te doen. Hij zat van 1987 tot en met 1989 bij me in de klas en Henk was mijn beste kameraad. Waar ik fan was van The Moody Blues, daar was Henk idolaat van Elvis Presley. Hij bezocht fanclubdagen en wist alles over The King te vertellen. Henk is vandaag veertig geworden. Wat is er van hem geworden?

De schakeling van Henk naar Jessica is een hele grote. Was ze al geboren toen ik Henk tegenkwam? Nadat café De Stunt jarenlang dicht was geweest, ging deze in de zomer van 2005 open als 'T Café. De zaak was eigenlijk een filiaal van de bar in de Sneker discotheek Alcatraz. Ronald uit Nijland mocht zich eigenaar noemen, maar werd de eerste maanden geassisteerd door de charmante Jessica.

Mijn 'hangout' was toen De Majesteit, als buurman van De Rechter ook vaak De Linker genoemd. Liters blonde Leffe of Maredsous goot ik daar naar binnen tot daar in augustus 2005 een nogal arrogant heerschap de leiding kreeg. Van eind 2005 tot de sluiting in mei 2008 zat ik bijna dagelijks in 'T Café.

Hoewel Ronald onverdroten door ging, was Jessica na een half jaar toe aan een uitdaging. Met een vriendin nam ze het bluescafé Peanuts in Sneek over. Ik heb Jessica mogen kennen als een spontane hartverwarmende meid. Haar ogen herken ik uit duizenden, ik zie haar nog eens in Den Haag. In november 2008 zit ik in een spiraal van depressie, Prozac en alcoholisme. Ik tref Jessica met haar zakelijke partner in speciaalbierencafé De Draai in Sneek. Ze gunt me geen blik waardig. Misschien deed het haar pijn om me zo te zien?

Ik leerde Maria Mena kennen door Jessica en deze avond laat ze ons kennismaken met het dromerige 'Beast' van de Zweedse zangeres Nina Kinert. Vanaf de Nokia wordt het een soundtrack van een zware tijd. Ik kan hem eigenlijk niet meer horen, maar het was de eerste beestachtige telefoontopper die me te binnen schoot...

groeibriljantje

Hoewel 'Creep' in huize Louwsma veelvuldig te horen was en ikzelf 'Street Spirit' de Top 40 in kocht, kwam mijn echte kennismaking met Radiohead middels 'O.K. Computer'. Twee jaar later vond ik in een videotheek in Ashton-under-Lyne 'The Bends' voor weinig. Het is aan het toenmalige nieuwe geluid van 'O.K. Computer' te wijten, dat ik moeite had om 'The Bends' te waarderen. Stapje voor stapje groeide die liefde. Anno 2011 draai ik 'The Bends' met veel plezier en vind hem eigenlijk beter dan zijn opvolger.

Een plaat die je vanaf het eerste moment mooi vindt, is vaak geen blijvertje. Met groeibriljanten bouw je gaandeweg een band op die de ontluikende liefde alleen maar sterker maakt. Ik reken mezelf als 'echte fan' van Marissa Nadler en haar albums 'moet' ik vanaf de eerste luisterbeurt goed vinden. Laat me nu eens een beetje teleurgesteld zijn in de plaat. Ik raak in twijfel. Is na zes jaar de liefde voorbij? Moet ik me nu vastbijten in een nieuwe 'up and coming'? Ik heb Marissa zien groeien van onzeker meisje met twee albums dat voor 300 euro in de huiskamer komt spelen tot de professionele artieste met een eigen platenlabel, omdat ze niet meer aan de grillen van bestaande maatschappijen overgeleverd wil zijn.

Eén 'grapje' van haar op Facebook, twee verhitte hoofden. Hij gaat los in een commentaar, zij blokkeert hem maar weet niet hoe ze het ongedaan moet maken. Wél worden het echte vrienden, neemt ze een advies ter harte en heeft reeds aangekondigd even te stoppen met optreden. Het arme kind is sinds 2004 continu op toernee of zit in de studio...

Haar vijfde album heeft geen naam. Hij is anders dan de anderen. Marissa heeft haar wortels in de Americana, singer-songwriters en rockers als Bruce Springsteen en Neil Young. Daardoor hekelde ze altijd de term 'folk', die ze vooral in Europa kreeg opgespeld. Waar 'Little Hells' nog een ietsjepietsje folk in zich had, daar is dat op 'Marissa Nadler' verdwenen. Het is nu een soort avant-pop, lief op het eerste gehoor maar niet aaibaar op het tweede. Het klinkt als een soundtrack voor een nieuwe bak stroop van David Lynch. Mysterieus met gitzwarte teksten. Het is weer ouderwets inhaken!

Misschien moest ik volgende maand nog een poging wagen. De schoonheid van haar laatste begint nog maar net te ontpoppen. Maar dat die uiteindelijk boven 'Little Hells' komt te staan, weet ik nu al!

Schijf van 5: mus

Halverwege de week twijfelde ik nog even. Er zijn genoeg titels met eenden, uilen, kraaien en andere specifieke vogels. Ik beloof dat dit volgend jaar nog een aparte Schijf gaat worden. Ik wilde vandaag dicht bij de bron blijven. Waarom in hemelsnaam mus? Waarom niet gans of ara? Die laatste stond in een box-boekje van mijn nichtje. Die is inmiddels 21 en heeft er niet onder geleden dat ze de ara eerder kende dan de mus. Tot eind november behandel ik het leesplankje van dertig jaar geleden, de eerste van drie in het kader van 'creatief boekhouden': vogel in plaats van mus.

Ik heb mijn best gedaan, maar veel gevogelte kwam reeds in 19 maanden Soul-xotica voorbij vliegen. Off-topic, maar bedenk net dat ik vandaag 2,5 jaar geleden ben gestopt met drinken. Op vijf zet ik een plaatje dat hier eerder stond vanwege een optreden in De Buze. Gebruik de zoekfunctie om daar te komen. Op vijf staat het maniakale 'Surfin' Bird' van The Trashmen uit 1963.

Mijn Nelly Furtado-fetisjisme is bij de regelmatige bezoekers vast wel bekend. Wisten jullie dat ik met het beschrijven van de Monstertocht helemaal klaar ben met dat avontuur? Ik had nogal een sentimentele band met mijn fiets en na die serie was het een stuk eenvoudiger om afscheid te nemen. Eind goed, al goed: Ik zou wensen dat ik drie jaar geleden al een ros met aluminium frame had. Op vier staat 'I'm Like A Bird'.

Ja, ik ben de afgelopen week weer erg in de 'mood' voor 'Almost Famous', maar die kon ik gisteravond niet zo snel vinden in de videotheek. Wel heb ik gisteren naast 'My Summer Of Love' naar 'Slumdog Millionaire' en 'The Graduate' gekeken, maar ik dwaal af. Laten we het verlangen naar 'Almost Famous' tot hoofdoorzaak rekenen dat 'Free Bird' van Lynyrd Skynyrd op drie staat.

Bij de vooraankondiging van 'Little Hells' van Marissa Nadler werd gezegd dat oude fans wel eens geschokt konden zijn. Ik had bij 'Songs III' al een rolberoerte gekregen. 'Bird On Your Grave' begint als een traditioneel Nadler-liedje als plots gillende electrische gitaren opdoemen. Inmiddels zijn we eraan gewend en mag de track uit 2007 op twee. Later deze week aandacht voor haar meest recente.

En toen was daar vorig jaar september het bericht 'vinylsap'. Een ongelukje veroorzaakt door de hersenschudding. De smetteloze 'Love Is In The Air' van Shocking Blue overleefde ternauwernood, Warm Sounds niet. Ik leerde de single uit 1967 in 1990 kennen als Favorietschijf van de NCRV, maar verbaasde me erover dat ik geen fysieke single tegenkwam. Felix Meurders herhaalde in Radio Tour De France een mopje dat Frits Spits tien jaar eerder had gedaan. Het spontaan pluggen van een vergeten oldie.

Naar aanleiding van zijn actie bracht EMI 'Cara Mia' van Jay & The Americans opnieuw uit en belandde op nummer 1. Maar hoe vaak Meurders ook Warm Sounds draaide, Phonogram weigerde de plaat te herpersen. En dus werd het geen hit. Ik haalde via Ebay een Mint-exemplaar uit Engeland en genoot ervan totdat de zak kiwi's begon te lekken. 'Birds And Bees' staat op 1.

Ik maak me zorgen over Pim. Natuurlijk zou ik de overleden volksmenner als inspiratie kunnen gebruiken, of de kabouters. Maar omdat Kees 'vriend' wordt, denk ik dat we volgende week vijf verschillende jongensnamen in titels doen.

De Video Draait: My Summer Of Love

Voor wie het nog niet wist: Ik heb ruim acht jaar geen televisie meer. Ik heb anderhalf jaar het huis gedeeld met een beeldbuisjunk. Iedere avond een actiefilm die als een eindeloze mantra om de twee maanden op een andere zender werd uitgezonden. Soapseries. Belspelletjes. Toen kwam ik bij Jan. Die keek voortdurend actualiteiten, praatprogramma's en documentaires. Alleen 'Kopspijkers' heb ik nog even gemist, verder was ik er wel klaar mee. Wat moet je met televisie als je duizenden platen hebt?

Eigenlijk leerde ik het al af in Engeland. Een raar land! Eet patat uit een krant, rijdt aan de verkeerde kant van de weg en leegt een halve koe in zijn kop thee. Op televisie kijken we documentaires over de meest waanzinnige dingen. Film niet afgelopen om tien uur? Knip. Nieuws gaat altijd door! Kwart voor elf: rest van de film, ook al is het alleen de aftiteling. Sadie, onze hond, kijkt graag naar Pet Rescue en kwispelt bij iedere reu.

BBC werkt in districten. Soms komt er iets lokaals voorbij, maar ook geregeld korte films die ruim voor tien uur zijn afgelopen. 'My Summer Of Love' (Engeland, 2004, 83 min.) had daar tussen kunnen zitten. Vaak kunstzinnige fratsen met eigenzinnige invalshoeken. 'My Summer Of Love' begint echter als de klassieke Romeo en Juliet: de ontmoeting tussen de volkse Mona en Tamsin van goede komaf. Mona heeft haar moeder verloren aan kanker en haar broer is godsdienstwaanzinnig geworden. Tamsin zegt haar zus te hebben verloren aan anorexia en wordt door haar ouders aan haar lot over gelaten.

Het begint met wat ondeugende acties, maar al snel bloeit een romance tussen de meisjes. Mona zoekt haar toevlucht in de villa omdat broer Phil van de dorpspub een spiritueel centrum heeft gemaakt. Toch ontstaat er bij de kijker enige argwaan tegenover de oprechtheid van Tamsin. Mona is zo naïef dat ze er in tuint.

Dan de finale en dat bedoel ik nou met 'zo'n rare film': Geniaal gewoon! De film heeft niet voor niets prijzen gewonnen. De acteurs zijn even authentiek als hun rol. Erg prettig voor een dosis heimwee: Er werd op locatie gefilmd in Yorkshire en Lancashire. Hoewel ik het dorp niet herkende, kan het nooit ver van Mossley zijn geweest. Ergens bij Slaithwaite in de contreien?