Er zijn ergens heel diep wel bepaalde ambities aanwezig voor vandaag, maar heel soms wint ook mijn verstand. Na een energieke dag als gisteren kan ik beter even rustig aan doen. Gek als het klinkt maar ik kijk er ook niet naar uit om bij 27 graden te moeten fietsen. Nee, laat het maar een paar graden koeler worden. Een buitje regen houdt me ook niet binnenshuis in de vakantie. Ik heb nog een vergeten 'Singles round-up' voor jullie in petto, eentje die ik het liefste zou vergeten maar vooruit maar... Nu eerst de ontknoping van de Gele Bak Top 100. Normaal gesproken spendeer ik een volledig bericht aan de nummer 1 in de lijst, maar ik wijk er dit jaar van af. De reden is dat de band met twee singles in deze Top 100 staat. Vorig jaar staat het ook genoteerd dus ter zijner tijd (het kan nog een jaar of meer duren...) doe ik een bericht over The Pretty Things met de volledige historie. Vanavond ga ik even specifiek in op de single en de rol die het heeft gespeeld in mijn leven. We hoeven vandaag niet te fietsen want alle singles zijn sinds 14 februari van dit jaar aangeschaft. Hierbij de ontknoping van de Gele Bak Top 100. Komende zondag de nummers 100 tot en met 50 en de top 49 in de week erna. Ik zou een top 50 kunnen doen maar dan moet ik om negen uur beginnen met de 'stoute' plaat van Prince Buster. Dat lijkt me geen goed idee...
4. Lay Lady Lay - Bob Dylan (NL, CBS 4434, 1969)
3. Serenade - Steve Miller Band (Jamaica, Mercury 6303 925, 1976)
2. I Don't Believe In Miracles - Colin Blunstone (NL, Epic EPC 8434, 1972)
1. Defecting Grey - The Pretty Things (Denemarken, Columbia DB 8300, 1967)
Ik ben omstreeks 2007 een vast luisteraar geworden van Radio 2. Dan verneem ik van een nieuwe radioshow op de zaterdagavond. In 'Deja Vu' van de KRO zal de aandacht worden gevestigd op de albums. Niet heel specifiek de singles of de klassieke albumtracks maar de albums en nummers die je niet iedere dag hoort. Jeanne Kooymans doet de presentatie en ik mag graag naar haar luisteren. 'Deja Vu' begint ook met een 'Eregalerij'. Iedere zaterdag staan drie albums centraal waarvan eentje is voortgekomen uit de show van de vorige week. Middels de sms mag je stemmen op de favoriete elpee en na een x aantal weken komt het album in de 'Eregalerij'. Daar wordt door iemand anders 'S.F. Sorrow' van The Pretty Things in gezet. Zelf draag ik 'The North Star Grassman And The Ravens' van Sandy Denny aan. Jeanne zegt na een paar weken: 'O, wat ben ik van dit album gaan houden'. Ik moet bekennen dat het systeem om te stemmen zo lek is als een mandje want ik heb het album zelf ook een beetje naar de 'Eregalerij' geholpen. Zeker in een week als het album het moet opnemen tegen een échte klassieker. Als beloning voor het aandragen van een album mag je een 'oud' album uitzoeken dat in de Eregalerij staat. Mijn keuze valt op 'S.F. Sorrow' van The Pretty Things.
Toch staat 'Defecting Grey' oorspronkelijk niet op een elpee. Het is de tijd van 'Sergeant Pepper' van The Beatles en het debuut van Pink Floyd. Opeens is het voor een platenmaatschappij als EMI acceptabel om geen singles van een album te trekken, maar wel 'losse' nummers uit te brengen als single. De cd-versie die ik ontvang is een dubbelaar. Het oorspronkelijke album heeft beide kanten van de twee singles al bonustrack. Op de tweede cd staat een integraal gespeelde 'S.F. Sorrow' zoals de band dat in 1997 op de band heeft gezet. Het album krijgt de eerste indrukwekkende draaibeurten tijdens de vakantie in 2009. 'Defecting Grey' is een psychedelisch feestje en meteen een favoriet. In die tijd betaal ik nooit meer dan een tientje voor een single en kan ik alleen maar dromen van het schijfje.
Vervolgens is het begin 2025. Ik heb weer zin om 'S.F. Sorrow' eens in zijn geheel te horen en zet het op mijn mp3-speler. Er is één dag die me heel specifiek is bij gebleven. Het is woensdag 16 april. Ik heb die ochtend een gesprek bij de bedrijfsarts en zet The Pretty Things aan als muzikaal behang. Ook hoor ik 'Defecting Grey' opnieuw en ga 's avonds zoeken op Discogs. Het is in recente jaren opnieuw uitgegeven, maar ach... een origineel lijkt me leuker. Begin dit jaar draai ik weer eens het album en dan wordt het zaadje geplant. Ik kijk opnieuw op Discogs en zie dan een Deense persing staan. Als ik de beschrijving moet geloven, is het fotohoesje bij voorbaat al opgegeven, maar ik kan ermee leven. Hoe het werkelijk is? Tja de eerste eigenaar (m/v) heeft vermoedelijk het hoesje geplakt met sellotape. Het plakband is niet meer aanwezig maar de bruine strepen wel. Verder is het hoesje 'vuil' geworden, maar... het zit nog aan één stuk. Ik moet wel benadrukken dat ik de single zélf in een apart hoesje achter het fotohoesje heb geplaatst, want dit Deense papier wil gemakkelijk vergaan. De prijs is het bewijs want de handelaar geeft het terecht een lage waardering qua hoes waardoor de plaat bijkans goedkoop is. Met de billen bloot? Voor vijfendertig euro vindt je deze single niet in een betere staat als deze. Een half versleten Engelse persing ligt zelfs nóg hoger.
Toch nog even fietsen aan het eind? Welnu, Colin Blunstone is mijn persoonlijke traktatie op 14 februari. Ik 'verwacht' de single al tijden bij de kringloopwinkel in Tuk en deze middag is die aanwezig. In een prachtige staat voor vijf euro. Op 27 februari haal ik The Pretty Things van Discogs. Op 11 april tref ik Bob Dylan bij Groenendijk in Steenwijk en Ruinerwold levert me Steve Miller op 7 juni 2026. Over Ruinerwold gesproken, daar gaat de volgende 'Singles round-up' ook primair over. Nu ik de broek op de enkels heb, kan ik hier ook wel even met de billen bloot. Het wordt echter geen hoogtepunt!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten