De diesel is op. Dat speelt al de hele dag door mijn hoofd. Op zichzelf is het nu geen onaardig fietsweer maar mijn lichaam smeekt om rust. Wellicht dat ik na het weekend nog een terugblik ga doen op de verschillende fietstochten maar het is weer bijna nét zoals in september 2023. Ik heb dan pas de fiets gekocht en fiets ook de hele wereld rond. Even in het kort? Zondag ben ik op en neer geweest naar Hardenberg en zie net dat ik onderweg een foto heb geschoten. Die was ik bijkans alweer vergeten. Het is de hele week alweer bijzonder triest qua aantallen post en dinsdag ben ik ook met een uurtje klaar. Ik heb gelezen over een jaarmarkt in Vledder en hoewel het niet veel kan zijn, heb ik best wel idee om daar even te kijken. Mijn verwachting komt uit maar het levert wel een fraaie maar ook zeer warme fietstocht op. Dinsdagavond wil ik dan even boodschapjes doen in Havelte. Als ik vóór de winkel sta, een paar minuten voor sluitingstijd, blijkt de handtas met de portemonnee nog in Uffelte te liggen. In plaats daarvan nog maar naar Dwingeloo en terug. Gisteren merk ik al dat ik aan het einde van mijn Latijn ben en dat gevoel heeft vandaag geleid tot een rustdag. Op Soul-xotica wil ik zo nu en dan ook nog iets anders doen dan de 'Singles round-up' en dus vat ik de achttien-plus-twee van Discogs samen in één bericht.
De naam komt me wel bekend voor maar het lijkt er verder niet op dat ik eerder van deze verkoper heb gekocht. Hij heeft 'nette' prijzen en is eerlijk in de beoordelingen. Ik verwacht van een aantal hoesjes dat het vodden zijn maar dat valt reuze mee. De aanleiding voor deze bestelling is deze week de Week Spot dus later meer daarover. Herb Alpert is een paar weken lang het gezelschap van Shara Nelson en dan besluit ik verder te kijken tussen zijn soul-singles. Ik heb ze vrijdag besteld en maandag zijn ze op de post gegaan. Dat brengt me meteen wel tot de 'verpakking'. Hij gebruikt 'afvalmateriaal' om de achttien singles samen te houden. In één geval is dat 'Give Love A Second Chance' van Luisa Fernandez en die heb ik al. In het andere geval is 'Let's Start II Dance Again' van Bohannon en die ontbreekt nog wel. De plaat oogt best keurig. Ik ga hem nu niet draaien maar het wordt de Gele Bak naar ik vermoed.
* Herb Alpert & Tijuana Brass- Wade In The Water (NL, London, 1967)
De prijs is helemaal okay voor een Nederlandse single met fotohoes in bijna nieuwe staat en dus hoef ik niet Youtube op te gaan voor een geluidsfragment. 'Wade In The Water' is uiteraard een soul-klassieker en die wil je ook in de versie van Herb Alpert hebben! Uiteraard mag Herb de melodie doen met de trompet en klinkt de Tijuana Brass solide als altijd. Het is best een aardige novelty om komende zaterdag in de show te draaien, maar verder zal het de Gele Bak blijven.
* Len Barry- Somewhere (NL, Brunswick, 1966)
Omdat ik '1-2-3' tweemaal heb ik in de Engelse persing heb ik eentje toegevoegd aan de Blauwe Bak. Hoewel Len Barry de belichaming is van 'blue-eyed soul' vrees ik dat deze single ook in de Gele Bak terecht komt. Het is echter een fraai item met het fotohoesje. Je verwacht het niet maar het lied uit 'West Side Story' is vastgelijmd op de beat van '1-2-3'. Dan toch maar even de b-kant proberen? 'It's A Crying Shame' is 'blue-eyed soul' en neigt naar Little Anthony & The Imperials, maar ja... zo heb je honderden kanten die misschien ooit wel eens kunnen maar daarmee nog geen soul zijn.
* Fontella Bass- Safe And Sound (NL, Chess, 1966)
Volgens de beschrijving zou er niets over zijn van het fotohoesje. Welnu, het witte is wel eens witter geweest maar dat vind ik niet gek met wit papier van zestig jaar oud. Het ziet er derhalve erg keurig uit. Muzikaal is Fontella nog bezig op de 'Rescue Me'-toer qua titel en liedje. Het is een leuk alternatief en natuurlijk mag deze in de Blauwe Bak.
* Blue Magic- Three Ring Circus (US, Atco, 1973)
Ik ga even heel hard vloeken maar ik vind Barry Biggs' versie tien keer beter, maar vooruit... de single is spotgoedkoop en mag dus mee. Qua staat kunnen we altijd nog eens vragen om een 'upgrade' maar vooralsnog kan ik 'Three Ring Circus' draaien in mijn shows. De single is uiteraard voor de Blauwe Bak maar de sweet soul moet nog een beetje landen bij mij.
* Brenda & The Tabulations- Little Bit Of Love (NL, Epic, 1973)
Met twee kanten geschreven en gearrangeerd door Van McCoy kun je niet mis grijpen. O, 'Little Bit Of Love' herken ik nu. Dat is door Sally Sagoe uitgebracht als 'A Little Bit Of Love'. Het is Brenda en haar dames op hun meest funky. De b-kant heet 'Let Me Be Happy' en ook dat is zeer aangename muziek. Een fraaie 'double-sider'.
* Ray Charles- Early In The Mornin' (UK, London Atlantic, 1960)
De Engelse persing geeft de doorslag. Ome Ray heeft de soul ingebouwd in zijn stem en performance maar ik zet het, eigenwijs als ik ben, gewoon in de Gele Bak.
* Rodger Collins- You Sexy Sugar Plum (UK, Fantasy, 1973)
Een van de plaatjes die ik altijd nog eens moet hebben en dan het liefste in de Engelse persing. Rodger tracht funky te zijn maar dat slaagt maar half. Het gebruik van de Moog is zeer opvallend en maakt het tot een 'timepiece'. Dan de b-kant even proeven. Niet onaardig maar ook niet heel bijzonder. De synthesizer is in ieder geval met vakantie gegaan en dat maakt dit een stuk aangenamer.
* The Ebonys- Hook Up And Get Down (NL, Philadelphia International, 1974)
Op vrijdagmiddag probeer ik zoveel mogelijk te luisteren naar de 'Verzoekkoek', het programma van een Steenwijker maat. Hij is zelf helemaal gek van Phillysoul en er is een aanvrager die steevast gaat voor de disco en soul uit Philadelphia. Hierdoor heb ik al enkele dingen leren kennen. Een paar weken geleden wordt iets gedraaid van The Ebonys en ik moet bekennen dat ik nooit verder ben gekomen dan één single ('Back In My Arms' daar gelaten). 'Hook Up And Get Down' is lekker dramatisch hoewel het vinyl zware tijden heeft gehad. Iets met muntstukken op de toonarm? 'You're The Reason Why' is de ballade-kant en qua vinyl ook beter. Gaan we dus net als bij 'Sexy Ways' weer voor de b-kant?
* Donnie Elbert- A Little Piece Of Leather (UK, London, 1972)
In 2008 koop ik een afzichtelijke dubbel-cd. 'The Mod Collection' of zoiets, maar oef... daar staan me een paar nummers op! Zo leer ik ook Donnie Elbert's 'Leather' kennen. Ik moet zeggen dat ik er nooit kapot van ben geweest maar deze Engelse persing is erg voordelig. De b-kant heet 'If I Can't Have You' en dat klinkt meteen als mijn kopje thee. Overigens lees ik net op 45cat dat deze uitvoering van 'Leather' later is opgenomen en afwijkt van het origineel uit 1965.
* The Equals- Baby Come Back (UK, President, 1967, re: 1974)
Iets met Engelse persingen en goedkoop. Deze handelaar heeft verschillende titels van The Equals in de aanbieding. Bij 'Baby Come Back' kijk ik nog eens. Heb ik deze wel in de Engelse persing? Niet dus! Later blijkt het dan de 1974-heruitgave te zijn. Maakt niet uit, het is gewoon voor de Gele Bak.
* The Exciters- Do-Wah-Diddy-Diddy (NL, United Artists, 1963, re: 1969)
Een paar maanden voordat Manfred Mann aan de haal gaat met het nummer. Het is een beetje knullig maar best gezellig voor de Blauwe Bak zeg ik zo! 'Hard Way To Go' op de flip is dan weer van de hand van Van McCoy. Dat is oorspornkelijk de b-kant van 'Tell Him'. Dat kan op zichzelf best in de categorie van de 'beat ballads' en Brenda zingt vol overtuiging. Eigenlijk de betere kant!
* Owen Gray- Too Many Heartaches (NL, Good Old Gold, 1965, re: 197?)
Op 45cat staat 1971 genoteerd voor deze heruitgave maar dat is me té vroeg. Qua layout is het meer 1975/76. Ik heb het een paar dagen geleden met Baz over dit plaatje. Hij kent de a-kant niet maar vertelt me dat de b-kant niet onaardig is. Ik verwacht op de a-kant een schuifelballade want het plaatje is geperst voor de Surinaamse soul-scene. Ja, het riekt naar oude doowop. 'Baby I Know' is evenmin reggae maar wel een fraaie 'beat ballad' en eigenlijk de betere kant van de twee. Deze is uiteraard ook voor de Blauwe Bak en dus zaterdag te horen in de show.
* Geraldine Hunt- Never Never Leave Me (UK, Roulette, 1970)
Ik ben ooit op zoek geweest naar een andere van Geraldine Hunt. 'Winner Take All' uit 1966. Die kom je niet snel tegen! 45cat is genadeloos met deze single maar ik ben subtieler. 'Never Never Leave Me' is eerder opgenomen door Mary Wells en Geraldine doet het niet echt overtuigend, maar dat maakt het nog niet slecht. 'Push Sweep' op de keerzijde is meer uptempo maar een beetje 'anything goes'. Tel het verlangen naar 'Winner Take All' op bij een Engelse persing en je begrijpt dat ik hem wel móet kopen...
* Cindy March- Hello Stranger (België, Decca, 1965)
Tegen beter weten in. 'Hello Stranger' van Barbara Lewis is niet geschreven door 'F. Rover' en toch ben ik reuzebenieuwd als ik het fotohoesje zie. De single staat niet eens op 45cat! Ook opvallend: Het heeft Omega op het hoesje maar Decca in de Omega-letters op het label. Cindy komt uit de jazz en dit is haar enige single. 'Hello Stranger' is lekker dramatisch maar schuurt eerder tegen Petula Clark dan soul aan. 'Tell Me Why' is meer upbeat en klinkt een beetje als Sandie Shaw. Toch nieuwsgierig genoeg voor de Blauwe Bak.
* Barbara Mason- From His Woman To You (NL, Buddah, 1974)
Och ja, daar hebben we nog een paar van. Dit is 'Woman To Woman' met ditmaal een Barbara die met Shirley belt. Het is minder 'tongue-in-cheek' dan Barbara Acklin, maar eigenlijk vind ik dat meteen wel de beste. 'When You Wake Up In Georgia' is iets meer de funky Barbara Mason zoals ik haar het liefste hoor, maar nee... het is geen hoogvlieger van tante Barb.
* Shara Nelson- One Goodbye In Ten (UK, Cooltempo, 1993)
Het is omstreeks 2020 of 2021 dat mijn collega voor het eerst dit nummer draait in zijn rubriek met 'Motown-achtige' plaatjes. Ik heb de single tijden in mijn boodschappenmandje op Discogs. Een paar weken geleden draait hij hem opnieuw en dan ben ik vastberaden om het aan te schaffen. Zoals gezegd is het deze week de Week Spot dus later meer hierover.
* The Piglets- Baby Love (Duitsland, Bell, 1972)
De opvolger van 'Johnny Reggae' en puur voor de Gele Bak. Daar ga ik de plaat dan ook snel in stoppen want Jonathan King is nogal een viespeuk.
* Bobby Womack & Peace- Sweet Caroline (NL, United Artists, 1972)
Tot slot Bobby's versie van de Neil Diamond-hit. Nee sorry Bobby, hier zakt mijn broek van af. Op de b-kant staat 'Harry Hippie' dat dan weer een Amerikaanse hit is geweest. Daarbij zou je niets verwachten qua titel maar blijkt opeens een pareltje te zijn! Gelukkig maar want voor 'Sweet Caroline' had ik hem geknakt!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten