Singles round-up: augustus 3

Een of twee afleveringen? Dat is lange tijd de vraag bij deze 'Singles round-up'. Ik moet ermee beginnen dat er drie zijn die verstoppertje spelen terwijl ik deze al ruim een maand binnen heb. Ik besluit nu echter tot één bericht. Het wordt een beetje langer dan normaal maar ik wil zaterdag beginnen met 'The 2026 Collection' in 'Do The 45' en heb nog wat werk te verzetten. Ik heb de singles grotendeels op alfabetische volgorde staan van de platenlabels. Toch wil ik eerst ook een document klaar hebben met de definitieve volgorde en om er zeker van te zijn dat ik geen singles mis. Er is eentje die gaat winnen met verstoppertje maar dat is helemaal niet erg. Ik kan ook pas een Week Spot vaststellen als dit document klaar is en dus maak ik ineens schoon schip met de 'nieuwe' releases. Ik begin echter met een oud plaatje dat eigenlijk in de vorige 'Singles round-up' had gemoeten. Het is een solistische Discogs-aanschaf ditmaal. De koffie is ingeschonken, de apparatuur kan aan en ik ga me even onderdompelen in de hobby. Overigens zijn veel van de beschreven singles de afgelopen week al voorbij gekomen in 'Do The 45'. 

* Bettye Swann- My Heart Is Closed For The Season (UK, Capitol, 1969)
Ik heb veel te danken aan Anthony. Ik ontmoet hem in de zomer van 2012 in een Northern Soul-groep op Facebook. Ik 'neem' hem mee naar mijn eigen Facebook-groep en voor Anthony ga ik de 'Soul-x-rated' in het Engels opnemen. Hij spoort me aan om toch eens contact op te nemen met The Wolfman, gezien we beide luisteraars zijn van de Northern Soul-show van inmiddels radio-collega Lee. Toch ben ik een slechte invloed op Anthony zoals het lijkt. Hij kijkt zijn ogen uit naar de hoeveelheid platen die ik koop en hij probeert me te overtreffen. Tot het moment dat hij het volledige huishoudgeld heeft gespendeerd aan platen. Toch is het allemaal goed gekomen. Het laatste dat ik heb gehoord van hem is dat hij zijn lieve vrouw heeft getrakteerd op merkkleding en dure accessoires. Een van Anthony's ultieme favorieten is dit nummer van Bettye Swann. Sinds een jaar hoor ik hem weer geregeld op de mp3-speler en dan ontdek ik dat deze een Engelse persing heeft gehad. Mijn exemplaar moet helemaal uit Finland komen. Niet smetteloos maar beter dan Amerikaans styreen. Bettye gaat in 1969 door de country-archieven en vindt 'Don't Touch Me' van Hank Cochran dat de a-kant is van deze Engelse single. 'My Heart Is Closed For The Season' is echter de reden van de aanschaf en dat blijft genieten!

* James Brown- Funky Drummer (Japan, King Groove, 1970, re: 2026)
Mister Mushi flikt het opnieuw. Ditmaal zit hij diep in de King-archieven en voorziet weer een klassieker van een extra laag van bas om de groove te versterken zonder dat er schade wordt aangedaan aan het origineel. 'Funky Drummer' is natuurlijk een essentieel ding voor iedere dj vanwege de breakbeat en het is door velen gesampled. Het originele vinyl kan ongemoeid worden gelaten want deze lichte remix leent zich uitstekend voor deze doeleinden. Het is vrij eenvoudig om van een origineel King-label een King Groove-label te maken en ook daar maakt Mister Mushi dankbaar gebruik van. 

* DJ Bacon- The Seed 3.0 (Australië, white label, 2026)
* DJ Bacon- Breathe And Stop (Australië, Black Buffalo, 2022)
Scott Barker is de naam en het is een (bijna?) leeftijdsgenoot van mij uit het Australische Brisbane. Hij begint met het verzamelen van vinyl in de late jaren tachtig als hij pas twaalf is. Dat laatste klinkt als mij. Toch is DJ Bacon actief in een hele andere scene en produceert hij zelf remixes. Bijna aan de lopende band. 'The Seed 3.0' is inmiddels de negende van zijn 'white labels', in eigen beheer geperste remixen en remakes in een strikt gelimiteerde oplage. Hier neemt hij 'The Seed 2.0' van The Roots onder handen en dat levert een zeer fraaie mix op van sowieso al een erg fijn nummer. Als bonus komt een sticker mee met de leden van The Roots als cartoonfiguren. Ik geloof dat 'Breathe And Stop' opnieuw is geperst maar is verder geheel identiek aan de oorspronkelijke uitgave uit 2022. Ah, ik zie het verschil! Deze is op gekleurd vinyl. 'Breathe And Stop' heeft een aantrekkelijke latin-basis en dat maakt het geschikt voor mijn huidige Blauwe Bak. Geen idee welke platen hij hier heeft gebruikt. 

* Dove & The Penrose Scholars- After All The Rain Has Gone (US, Deena, 2026)
Een nieuw label uit de koker van Daptone. Je weet bij Daptone meteen waar je aan toe bent en 'After All The Rain Has Gone' is dan ook klassieke jaren zestig-soul met een begeleiding dat bedrieglijk klinkt als The Dap-Kings. De b-kant heet 'Grind On' en is meer funky. Mijn voorkeur gaat uit naar het meer soulvolle 'After All The Rain Has Gone'. 

* Christy Essien- You Can't Change A Man (UK, Dynamite Cuts, 1979, re: 2026)
Ze heet voluit Christy Uduak Essien-Igbokwe en is helaas niet ouder geworden dan 50 jaar. Vanaf de late jaren zeventig staat ze echter bekend als de 'grand dame' van de Nigeriaanse popmuziek. Naast de muziek doet ze ook voortreffelijk werk voor vrouwen en kinderen in Nigeria en richt ze in de jaren negentig met King Sunny Ade een vakbond op voor songschrijvers. In 1979 gaat Christy op de discotoer. Ik hoor nu echter de b-kant voor het eerst en 'Take Life Easy' klinkt voor mij als de winnaar. 'You Can't Change A Man' is uitstekende disco maar lijdt ietwat onder de 'lo-fi'-productie. De b-kant is meer relaxt en met een optimistische boodschap. 

* Susana Estrada- Mi Chico Favorito (Spanje, Vampi Soul, 1981, re: 2026)
Het label is voor mij een schreeuw uit het verleden. Ik heb ooit 'Peanut Duck' van Marsha Gee gekocht op dit label en ook de box set 'Action Speaks Louder Than Words' is mogelijk gemaakt door Vampi Soul. Het label is echter onveranderd actief. 'Erotic Disco' staat op het hoesje en dat maakt me nieuwsgierig. Bij Vampi Soul houden ze wel van een novelty en dat is Susana Estrada zeer zeker. Hoewel de heren van Chic geen credits krijgen, is het feitelijk 'Good Times' met andere woorden en een hoop gehijg. 

* Peter Herbolzheimer- The Catfish (UK, Dynamite Cuts, 1975, re: 2024)
Uit de opruiming van Juno. Twee kanten van Peter Herbolzheimer Rhythm Combination & Brass onder leiding van de trombonist en naamgever. Je kan het wel aan Duitsers overlaten voor wat betreft instrumentale muziek. Peter heeft zijn sporen verdiend in het orkest van Horst Jankowski en heeft in de midden jaren zeventig zijn eigen band. Dit zijn twee live-opnames die niet eerder zijn uitgebracht op 7"-formaat. Op 'Catfish' is een speciale gastrol weg gelegd voor de synthesizer, maar ergens bevalt 'Head-Egg' me beter. Het is een erg curieus plaatje waar ik nimmer het volle pond voor had betaald, maar nu vult het tweemaal de tijd wanneer ik erg koffie- of toiletbehoeftig ben. 

* Peggy Lee- Sittin On The Dock Of The Bay (Wonderlove's Edit) (Frankrijk, Battle Weapons, 1968, re: 2026)
'The copyright in this recording is owned by someone else'. En wéér komen ze ermee weg. Battle Weapons-platen zijn alleen voor dj's want ze zijn zo illegaal als het maar kan. In vaktermen heet dit een bootleg. Ik heb op dit label in 2024 de fabeltastische mash-up gekocht van Haddaway met The Supremes. Peggy Lee is eigenlijk de b-kant maar de reden van aanschaf. Peggy's origineel van het Otis Redding-nummer is al een stuk meer funky en upbeat dan het origineel, Wonderlove maakt het helemaal tot een feestje met een nieuwe groove. Op de a-kant staat 'You Got The Praise Vip' van Hardly Subtle en dat mixt 'Praise You' van Fat Boy Slim met 'You Got The Love' van The Source. Net zoals Haddaway met The Supremes een geslaagde poging. Een 'double-sider' in mijn boek. 

* Les Imprimés- You & I (US, Big Crown, 2026)
Morten Martens. Zo heet hij in werkelijkheid. Ik tref hem voor het eerst in de zomer van 2023 en ben sindsdien een volger van zijn muziek. Een uitstekende singer-songwriter met een voorliefde voor ritmeboxen van orgels en effectpedaaltjes voor de gitaar. Het resultaat: Laidback en licht-psychedelische pop met een groovy gevoel. De b-kant heet 'Miss The Days' en is een pure ballade met Ama Li die Morten bijstaat op vocaal vlak. Het grenst aan de pop maar het is wel lekker eigenwijs. 

* Little Ruthie- Here To Stay (UK, Riker, 2026)
* The Miradors- Baby Give Me More Of You (UK, Riker, 2026)
Ik schrik me een hoedje als ik het uitpak. Ik zie tweemaal het label van Little Ruthie. Wat blijkt? The Miradors heeft het label van Little Ruthie op de b-kant. Ik heb Colin gevraagd en het is waarschijnlijk een one-off. Ik grap dat ik nu vijfhonderd euro kan vragen voor de plaat op Discogs. We beginnen met deze dame. Of moet dat tussen aanhalingstekens? Little Ruthie bestaat niet echt in deze dimensie. 'Here To Stay' is een lekker upbeat Northern Soul-dingetje met klasse. Is de b-kant dan wel écht? The 66 is de huisband van Riker Records en we weten dat een gedeelte vna de muziek door echte muzikanten wordt ingekleurd. 'Coz I'm Ready' is een erg softe instrumentale versie van de Lenny & The Illustrators-opname en vermoedelijk is de gitaar ingespeeld door een levende muzikant. Toch ben ik niet fan van deze kant. Ondanks dat de eersteling op Riker bijna volledig AI-gestuurd is, klinkt het origineel een stuk rauwer. The Miradors klinkt als een zwarte groep in de studio met de producenten en arrangeurs van Spiral Starecase. Ik moet Googlen voor de b-kant want hier zit het label van Little Ruthie op geplakt. 'At The Bank House' van Willie George. Dat klinkt als lekkere chunky soul. De single is nog geen maand oud en stijgt nu al flink in waarde op Discogs. Er staan twee te koop voor vijftig pond per stuk terwijl ze nieuw vijftien zijn. 

* Albert Nadeau- I Am Black (Duitsland, Analog Africa, 1977, re: 2025)
Nadeau heeft de Franse nationaliteit en is afkomstig van Martinique. Hij maakt in 1977 een elpee waar 'I Am Black' op staat en de single is in dat jaar uitgebracht op Barbados. Het is een fraaie kruising tussen 'spouge' en disco en met een charmant soort van 'Franglish'. Een lekker eigenwijs ding. Op de flip staat 'Forward Ever' van Brother Mudada. Hij heet eigenlijk Alan Fortune en is afkomstig uit Trinidad & Tobago. 'Forward Ever' staat op zijn eerste elpee en eveneens uit 1977. Dat is pure calypso maar wel erg fijn. Het is nog lastig om een favoriete kant uit te zoeken maar voorlopig neig nik naar Brother Mudada. 

* Sunsay & The Soul Surfers- After The Storm (Spanje, Rocafort, 2026)
* Summer Vee- Key To All Your Love (UK, Mukatsuku, 2026)
Sunsay is vorige week de Week Spot geweest en Summer Vee in de week dat deze singles zijn binnen gekomen. Het is de schuld van Sunsay, Deena en DJ Bacon dat ik zo laat ben met de 'Singles round-up' want die spelen weken lang verstoppertje in mijn huis. Het speelkwartier is nu voorbij. 

* Derya Yildirim & Grup Simsek- EP Nem Kaldi (Zwitserland, Bongo Joe 12", 2017)
Ik heb gisteren geleerd dat 'Nem Kaldi' een traditionele folksong is uit Turkije en dat verklaart het waarschijnlijk? Het is maanden geleden dat ik op Youtube een video zie van vrachtwagenchauffeurs die in de jaren zeventig de Turkse woestijn moeten doorkruisen. Een onderneming die sommigen niet kunnen na vertellen want het gevaar loert op iedere kilometer. Ik ben vooral onder de indruk van de gebruikte muziek en zo ga ik kijken op Juno. Dan zie ik deze EP van Derya Yildirim en als ik naar de hoes kijk, scheld ik het meteen uit voor jaren zeventig. Het blijkt echter een 'nieuwe' groep te zijn welke nog altijd actief is. 'Nem Kaldi' is Turkse licht-psychedelische folk met luit en dramatische zang, maar het geheel heeft iets van een Khruangbin-stemming en dat trekt me over de streep. Het instrumentale '3-2-2-3' en het langzame 'Gurbet' doen het niet echt voor mij. 'Davet' is matig interessant maar bovenal is dit een zekere novelty die ik heb gekocht voor de atmosfeer.