De Buienradar krijgt de schuld. Nou, ten eerste mijn eigenwijze kop die de wekker uit zet een uur voordat het begint te piepen en er vervolgens niet uit komen. Daarna is het pas de Buienradar. Deze voorspelt heftige buien voor deze middag en dus zie ik het ene fietsplan meteen al in een mist van regen en onweer verdwijnen. Het andere plan had in principe wel gekund maar het gebeurt niet. Wel móet ik even naar Diever voor dampbenodigdheden en ik besluit een heel klein stukje om te fietsen naar Dwingeloo voor de eet- en drinkboodschappen. Buiten de winkel is het gaan regenen. Hoewel ik het liefste door het bos naar Ansen was gefietst, zie ik meteen dat de lucht in het westen helder lijkt. Warempel, hoe westelijker ik kom, des te droger dat het wordt. Het is dan inmiddels al geen weer meer om langer buiten te zijn waardoor de extreme fietsplannen een dagje zijn verschoven. Het is een goede gewoonte om minstens één keer in de week een 'Honderd achteruit' te doen en vandaag kan ik jullie meteen een dubbelaflevering aanbieden rondom de nummers 7 en 10 in de Gele Bak Top 100 van 2024. Over beide artiesten is namelijk niet heel veel te vertellen. Ik start bij de nummer 7 en dat is 'Lovin' You Ain't Easy' van Pagliaro uit 1971.
Het platenlabel Cherry Red brengt ook nog wel nieuw werk uit, denk aan bijvoorbeeld Kim Wilde, maar is vooral het label voor de box sets en de 'anthologies' van een bepaalde band of artiest. Wij zenden iedere maand de 'Cherry Red Radio Show' uit, een 'syndicated' show van de mensen van Cherry Red zélf waarin ze hun koopwaar actief promoten. Dat heeft in 2023 een compilatie uit met de voorlopers van de 'powerpop' uit de late jaren zeventig. Op dat album staat ook Pagliaro en zo hoor ik het nummer voor het eerst. Op 19 juli 2023 doe ik een bestelling bij iemand op Discogs en deze heeft ook de Franse persing van dit kleinood liggen. Het schopt het een jaar later tot de zevende plek in de Gele Bak Top 100.
Michel Armand Guy Pagliaro wordt op 9 november 1946 geboren in Montreal in Quebec. De Canadees maakt voornamelijk liedjes in het Frans maar gooit de hoogste ogen met een paar Engelstalige singles. Hij begint met optredens in 1962 en maakt drie jaar later zijn eerste plaat. Hij bedient zich dan uitsluitend van de Franse taal. In 1970 is 'Give Us One More Chance' zijn eerste Engelstalige uitstapje en het wordt een hit in Canada. Dat heeft twee afzonderlijke hitlijsten: Eentje voor Franstalig werk en een andere voor Engels. Michel Pagliaro is de eerste Canadese artiest die op beide hitparades voorkomt. In 1971 verschijnt 'Lovin' You Ain't Easy' en dat is internationaal zijn grootste hit. Het nummer schopt het tot een 31e plek in Engeland en staat bij ons in 1972 een tijdje in de Tipparade. Cherry Red heeft het goed begrepen. Als je kijkt naar bijvoorbeeld The Cars in 1978-79 en je luistert opnieuw naar Pagliaro in 1971. Het is een blauwdruk voor de latere 'powerpop'. Pagliaro is tot op de dag van heden actief en vooral als songschrijver met een aantal grote Canadese hits op zijn naam. Zijn meest recente studio-album is echter van 1988.
Dan is het december 2023. Het begint op mijn vrije donderdag en zet door tot de vrijdagmorgen. Ik loop van top tot teen te bibberen. Ik moet me ziek melden en vervolgens zal ik een griep hebben die ik me nog lang zal heugen. Het duurt bijna een maand en het gaat op en af met alle symptomen die bij een stevige griep horen. Op een gegeven ogenblik heb ik zoveel geslapen dat ik al koppijn krijg bij de gedachten aan een bed. Het is een woensdagmiddag en ik hang wat rond in de kamer. Ik zie op Facebook dat radiovriend Bert zijn Tipparade van 1970 heeft gedeeld op Pixeldrain. Ach vooruit... daar heb ik wel even zin in! Dan hoor ik ook 'Send Me No More Letters' van Linda Christine. Het origineel staat nog altijd op mijn verlanglijstje, daarover straks meer. Op 7 december reken ik mijn exemplaar af bij Bart's Vinyl op Discogs.
The Moody Blues stapt in 1969 in een nieuw avontuur. Niet alleen een eigen platenlabel maar ook een keten van platenwinkels. Alles onder de noemer van Threshold. Het brengt extra druk op de band welke dan al druk genoeg is met tournees en het regelmatig afleveren van albums. Het is in de eerste plaats bedoeld voor de groep zélf. Dat ervaart teveel druk van Decca/Deram om met hitmateriaal te komen terwijl dat ze zelf meer willen richten op de albums. Toch krijgen ook een aantal andere bands de kans om platen te maken voor Threshold. Trapeze is daar eentje van. Deze groep staat onder leiding van Glenn Hughes die van 1973 tot en met 1977 deel zal uitmaken van Deep Purple. Trapeze maakt twee elpees voor het label en zal later uitgroeien tot een toonaangevende hardrockband. De eerste single is 'Send Me No More Letters', een barok popdingetje en een schril contrast met het latere gitaargeweld van Trapeze.
Linda Pellencau is in 1953 geboren op Surabaja in Indonesië maar woont inmiddels met haar familie in Emmen. Haar broer Tonny is vijf jaar ouder en met hem zal ze in de late jaren zeventig nog twee singles maken als Tony & Linda. Er is helaas niet zo heel veel bekend over Linda en hoe ze onder de aandacht is gekomen van de mensen van Purple Eye Records. Feit is wel dat het label in 1970 haar versie van de geflopte debuutsingle van Trapeze op single uitbrengt en dat dit de Tipparade zal bereiken. Het logo met het paarse oog is de echte voorkant van de hoes, op de achterkant staat dan voor het eerst de naam van de zangeres en de titels van de single. Het woont bij ons enige tijd in de Tipparade maar meer zit er niet in voor Linda. Ze maakt een Nederlandstalige single voor Park en een jaar later verschijnt 'Send Me No More Letters' opnieuw op het Groovy-label. Nu mét een foto van het meiske op de voorkant van de hoes en, opvallend, dezelfde typografie van de Purple Eye-single. Met Tonny (als Tony) maakt ze dan nog twee singles op CNR in respectievelijk 1978 en 1979. Van Tonny weten we dat hij in 2020 is overleden. Linda heeft blijkbaar sinds 2015 niets meer gedaan op Facebook, als ik even verder scroll zie ik wel dat een jongere telg uit de Pellencau-clan eveneens is gezegend met gouden stembanden. 'Send Me No More Letters' staat niet alleen op 10 in de Gele Bak Top 100 van 2024, ook in de recente Top 100 van de jaren zeventig staat het nummer genoteerd. Overigens ga ik binnenkort opnieuw zitten voor deze Top 100-lijsten en ga ik een paar méér definitieve lijsten samenstellen die ik in december wil gaan behandelen op de radio.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten