We komen steeds dichterbij het 6000e bericht. Ik denk echter niet dat het iets heel bijzonders gaat worden want ik heb genoeg andere zaken te bespreken op Soul-xotica. Omdat ik niet in de stemming ben om foto's te maken en een 'Singles round-up' te doen en ik ook ophik tegen 'Het zilveren goud' ga ik eerst maar verder met de 'Honderd achteruit'. In 2024 heb ik de Gele Bak Top 100 ook op de twee zondagen van de vakantie gedaan. Ik heb hem toen voor het eerst integraal beluisterd tijdens de vakantie. De eerste vijftig nemen me dan mee tot aan Hardenberg en op de terugweg de top vijftig. Vorig jaar heb ik ervoor gekozen om het tussen kerst en oud en nieuw te doen maar over respectievelijk twee en drie weken dus wederom 'live' op de radio. Vandaag hebben we een band te gast dat met name met het eerste album een zeer speciale rol heeft gespeeld in mijn leven tot dusver, maar dat slechts enkele keren is voorbij gekomen in de afgelopen zestien jaar. Vandaag met maar liefst twee singles. In de Gele Bak Top 100 van 2024 vinden we Traffic op 6 met 'Paper Sun' en op 67 met 'A Hole In My Shoe'. Mijn 'Paper Sun' is overigens een persing uit Zuid Afrika op het Fontana-label.
Hoe is het begonnen? Hetzelfde verhaal als met The Moody Blues. Traffic zit ook op een zaterdagavond in 'Elpee Pop Special' van de NCRV op Radio 3. Ik weet te herinneren dat ik die middag speel bij mijn achterneefje en dat zijn vader meteen de oren spitst als hij hoort dat er een special komt over Traffic. Ik leer 'A Hole In My Shoe' kennen middels Veronica op de woensdag. In mei 1992 is er in Sneek een braderie in de binnenstad en daar loop ik tegen een stapel zeer interessante elpees aan. Allemaal jaren zestig, flink afgedraaid, maar fraaie titels voor twee gulden per stuk. Daar koop ik de Amerikaanse persing van 'Mr. Fantasy'. De Amerikaanse persing wijkt af van de reguliere Engelse doordat 'A Hole In My Shoe' en 'Smiling Phases' zijn toegevoegd ten faveure van twee andere Dave Mason-composities ('Utterly Simple' en 'Hope I Never Find Me There'). In 2000 schaf ik het album aan op cd en dat bevat de Engelse elpee in stereo en de Amerikaanse in mono. Sindsdien is het album 'John Barleycorn Must Die' ook een grote favoriet geworden. Qua singles heb ik lange tijd alleen 'Feelin' Alright' en 'Medicated Goo'. In 2000 scoor ik 'Empty Pages' en een paar jaar later 'Here We Go Round The Mulberry Bush', sinds een paar maanden ook in de Engelse persing met fotohoes. Op 15 februari 2024 neem ik 'Paper Sun' mee bij Minstrel in Zwolle. Twee weken later schaf ik 'A Hole In My Shoe' aan op Discogs.
De term 'supergroep' wordt pas een paar jaar later uitgevonden maar feitelijk is Traffic een supergroep. Waar in Cream alle ogen zijn gericht op Eric Clapton, daar is Steve Winwood het stralende middelpunt van Traffic. Verder is het ook het cliché binnen de Engelse rockmuziek van een band 'getting it together in the country'. Winwood is pas 14 jaar oud als hij de leadzanger wordt in het bandje van zijn broer Muff. De band heet The Spencer Davis Group en de opnames van de band staan zestig jaar later nog altijd als een huis. Als hij besluit in april 1967 om Spencer Davis te verlaten, staan de bands in de rij om hem in te lijven als hun nieuwe leadzanger. Toch is twee jaar eerder al het zaadje geplant voor Traffic. Het kwartet staat samen op een podium tijdens een jamsessie in een pub in Birmingham. Jim Capaldi en Dave Mason hebben beide gespeeld met de bands The Hellions en Deep Feeling. Saxofonist Chris Wood heeft gespeeld bij The Locomotive dat, zonder hem, in 1968 in onze Tipparade zal staan met 'Rudi's In Love'. Er wordt vaak gespeculeerd dat 'traffic' afkomstig zou zijn van 'drug trafficking', Engels voor het smokkelen vna verdovende middelen, maar Capaldi komt met de naam als het kwartet op een drukke kruising staat te wachten voor een verkeerslicht. Het kwartet verlaat Birmingham om een cottage te huren in Berkshire waar ze werken aan het repertoire. In afwachting van het album brengt Traffic eerst twee singles uit die niet op het album zullen staan. Althans, niet in Engeland. De debuutsingle heet 'Paper Sun' en bereikt een vijfde plek in Engeland en nummer zestien in ons land. In Amerika doet het slechts nummer 94. 'A Hole In My Shoe' is succesvoller aan deze kant vna de oceaan. In England doet het nummer twee en bij ons is nummer dertien het hoogst haalbare. In 1984 bereikt het opnieuw de tweede plek in Engeland door 'neil' (zonder hoofdletters). Het is Nigel Planer die de rol van Neil speelt in de succesvolle serie 'The Young Ones'.
Qua albums is Amerika wat afwachtend want 'Mr. Fantasy' bereikt slechts een 88e plek in de albumlijst. In Engeland levert het een zestiende plek op. Als het album juist is verschenen in Engeland verlaat Dave Mason plots de groep. Dat is in Amerika de reden om twee van Mason's nummers te laten vallen. Een paar maanden later is hij weer terug en schrijft de helft van het tweede album: 'Traffic'. Een van de succesnummers is 'Feelin' Alright' dat door velen op de plaat wordt gezet. Toch botsen de persoonlijkheden van Mason en de band nogal en hij verlaat eind 1968 opnieuw de groep. Ze zullen elkaar echter weer tegenkomen als ze gezamenlijk mee doen op 'Electric Ladyland' van The Jimi Hendrix Experience. Begin 1969 verlaat Steve Winwood de band alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Hij is klaar voor de volgende supergroep en neemt met Blind Faith een album op. De groep bevat naast Winwood ook Eric Clapton en Ginger Baker van Cream en Rick Grech uit Family. Nadat Blind Faith uiteen is gespat, wil Winwood werken aan een solo-album. Hij roept de hulp in van Wood en Capaldi en het resultaat is het volgende Traffic-album: 'John Barleycorn Must Die'. Dave Mason komt ook weer eens opdagen en doet mee op 'Live At The Canteen' in 1971. Het oorspronkelijke trio wordt uitgebouwd tot een heuse band en toch is het een komen en gaan van muzikanten. Jim Capaldi maakt in 1972 zijn eerste album. In 1974 barst de bom. Jim Capaldi zal een zeer succesvol solo-artiest worden en ook Winwood zal zijn draai vinden in de jaren tachtig.
Anthony 'Rebop' Kwaku Baah en Chris Wood zijn beide in 1983 overleden. Van de meest recente bezetting van Traffic zijn alleen Winwood, Capaldi en Rosko Gee over. Dit trio besluit in 1994 een reünie te organiseren. Het trio neemt het album 'Far From Home' op dat een groot succes blijkt te worden. Er wordt zelfs gewerkt aan een volgend album maar dat komt plots tot een halt. In januari 2005 overlijdt Capaldi aan de gevolgen van maagkanker op de leeftijd van 60 jaar. Alleen 'The Last Great Traffic Jam', een live-plaat, verschijnt nog voordat het boek definitief op slot gaat.
Steve Winwood is nog immer actief. Het laatste dat we van hem hebben gehoord is een gastrol op 'Foreign Tongues', het meest recente album van The Rolling Stones.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten