Een korte radiostilte op Soul-xotica? Ten eerste heb ik me vergist in het aantal berichten. Ik meen dat ik zondag op schema zit, maar natuurlijk... ik heb de links van zaterdag en zondag samen in één bericht gestopt. Maandag kom ik er domweg niet aan toe. Gisteren ben ik weer aan het werk gegaan en mag meteen met de kop in de zon waardoor ik een knallende koppijn heb. Dan is het inmiddels woensdag en ziet het schema voor Soul-xotica er heel anders uit. Het pakket van Mark is gisteren gearriveerd. Ik zou dit het liefste in drie of vier delen doen maar heb ook nog 'Singles round-ups' met 'nieuwe' platen in de planning en dus doe ik het in twee delen. Ook omdat ik een aantal singles al heb. In dit eerste deel de reguliere 'Five A Day'-singles die tegenwoordig eens per week op dinsdag worden gepubliceerd in een lijst van vijfentwintig. In het volgende deel de overige singles uit het 'goedkope' pakket dat Mark een paar weken geleden heeft aangeboden. Ik trap dit eerste deel af met Gloria Ann Taylor want die zou ik bijna zijn vergeten te noemen. Deze is nét op tijd voor de Blauwe Bak Top 45 en mag meteen in de top tien, maar ik heb hem verder nog niet genoemd op Soul-sotica.
* Gloria Ann Taylor- Jolene (US, Selector Sound, 1973)
Vrijdag 26 juli 2013. Onze moeder wordt 75 en wij vieren dat met een uitje naar een pretpark in Appelscha. Omdat ik altijd moeilijk kan slapen voor dergelijke gebeurtenissen blijf ik op en hang vooral rond op Facebook. Daar plaatst een Amerikaan rond onze middernacht een advertentie voor een single. Ik ga luisteren en luisteren en luisteren, maar ik vind de gevraagde veertig dollar fors. Een paar uur later hak ik de knoop de door en ben ik nét op tijd. Ook omdat een paar jaar later de Gloria Ann Taylor-hype zal losbarsten en deze single enige tijd rond de 150-200 dollar heeft gezeten. Inmiddels is die gezakt naar 50. En dan is er nog 'Jolene', het nummer van Dolly Parson (volgens het label) maar dan vertolkt in Gloria Ann's eigen stijl. Ook deze heeft jaren boven de 100 dollar gezeten en zakt nu ook weer ietsje, ook al is deze eveneens peperduur geweest. Toch blij dat ik hem eindelijk eens heb!
* The Classic Sullivans- Paint Yourself In The Corner (UK, Kwanza, 1974)
* Al Wilson- The Snake (US, Soul City, 1969)
Ik noem allereerst dit duo. The Classic Sullivans heb ik vorig jaar van Mark gekocht in de Amerikaanse persing. Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat ik niet wist van een Engelse persing. Nu hij deze voor een fraaie prijs aanbiedt, ben ik vlug bereid. Al Wilson heb ik een paar jaar geleden in Meppel gekocht in de Nederlandse Liberty. Toch is deze een singlle een half fruitschaaltje en doet Mark niet gek met deze Amerikaanse 'original'. De volgende dertien zijn echt nieuw in de verzameling. Duurdere singles? Zes pond is de instapprijs bij Mark en er zit eentje bij die veertig pond heeft gekost.
* The Delfonics- You're Gone (US, Philly Groove, 1968)
Eigenlijk de b-kant van 'I'm Sorry' maar het is al eerder voorgekomen dat ik bij The Delfonics voor een b-kant ga. Een overheerlijk crossover-geluid van de mannen met de kenmerkende zang. 'I'm Sorry' is meer in de stijl van de grote hits maar uiteraard ook niet te versmaden. Er zit zelfs een overduidelijk 'Tralala' in het refrein met een knipoog naar 'La La La Means I Love You'. 'You're Gone' is vrij van dergelijke referenties en daarom mijn grote favoriet maar het is en en blijft een 'double-sider'.
* Eddie 'Buster' Forehand- You Were Meant For Me (US, Josie, 1968)
Mark biedt deze opnieuw aan met de b-kant. Een staaltje Deep Soul met genoeg elektrische gitaar om het ook populair te maken in de Carib soul. Ik heb het nummer vorige week eenmaal gehoord toen ik het heb gereserveerd en het is nu al alsof ik een oude vriend opnieuw heb ontmoet. Op de a-kant staat 'Young Boy Blues' dat door Phil Spector is geschreven. Eigenlijk samen met Shuman maar die krijgt geen credit in 1968. Ben E. King neemt het in 1961 op. Eddie's uitvoering is zeker niet slecht maar het haalt het niet bij de 'deepness' van de b-kant.
* Phil Hurtt- Giving It Back (UK, Fantasy, 1978)
De prijs en de Engelse uitgave hebben de doorslag gegeven. Het is een beetje dertien in een dozijn soulvolle disco waar zeker plek voor is in mijn verzameling. 'Where The Love Is' heeft op zichzelf ook geen verrassingen. Het is zelfs ietsje 'drukker' dan de a-kant maar het platenlabel zal 'less is more' hebben gedacht bij de release van deze plaat.
* Billy Keene- Somebody Please (US, Ronn, 1970)
Hij is in 1969 al uitgebracht op het lokale Dottie-label, maar bij deze Ronn is duidelijk van 1970. Het is fijne Southern Soul. 'Losers Win Sometimes' is de eigenlijke a-kant en mede geschreven door Jewel Akens. Het zijn twee uitstekende Southern Soul-kanten op een label dat zelden teleur stelt.
* Major Lance- Come What May (US, Columbia, 1977)
Heeft Major Lance ooit een slechte plaat opgenomen? Niet dat ik weet. In 1977 is de Major weer uit zijn schulpje gekropen en krijgt een kans van een 'major'. 'Come What May' is zeer aangename soulvolle disco. Het blijkt wel de b-kant te zijn dus wellicht is kant A dan wel 'over the top'? Nee, dat valt reuze mee. Major weet het ook hier 'classy' te houden. Ook hier geldt weer 'less is more' en wat dat betreft scoort 'Come What May' hoog bij mij, hoewel het grootse intro van 'Come On, Have Yourself A Good Time' erg fijn is.
* The O'Jays- Oh, How You Hurt Me (US, Imperial, 1964)
Een grootse productie van The O'Jays ditmaal en voor de verrassing ook eens de a-kant. 'Girl Machine' is bijna rock'n'roll als je het mij vraagt en dus is de keuze voor de Blauwe Bak hier niet zo moeilijk. Omdat ik zestien singles in dit bericht wil stoppen, hou ik het toch ietsje korter dan anders. 'Oh How You Hurt Me' heeft een lekkere groove en fraaie harmonieën. Letterlijk lichtjaren vóór 'Back Stabbers' en de overige grote hits voor de groep.
* The Olympics- The Slop (US, Arvee, 1960)
De dansjes van The Olympics doen het over het algemeen goed in de Northern Soul. Ik zoek altijd nog 'The Bounce'. 'The Slop' is leuk voor erbij. De a-kant is 'Big Boy Pete' en deze is eveneens erg aantrekkelijk. Een geinig plaatje voor erbij.
* The Sequins- What Makes Me Love You (US, Crajon, 1971)
Een glimmend kraaltje op een verder mat kledingstuk geeft geen glans. Gelukkig zijn er tal van groepen die zich The Sequins noemen. In de Northern Soul hebben we 'He's A Flirt' van de groep op het Okeh-label. In 2013 loop ik tegen 'I've Got To Overcome' aan. Dat het een kliene 'hit' is geworden in de Northern is een klein beetje mijn schuld. Dit is de duurste uit het pakket en terecht! Je komt hem namelijk maar zelden tegen in het wild. Of de groep er zangtechnisch op vooruit gegaan sinds 'I've Got To Overcome' vind ik lastig om in te schatten. Wellicht dat de productietechniek is verbeterd waardoor de stemmen nog mooier uitkomen. 'Where Your Love's Been' op de flip is elektrisch versterkt en zelfs wat funky, dat jasje past hen ook erg goed.
* Joe Simon- What We Gonna Do Now (UK, Polydor, 1974)
Joe Simon doet een nummer van Philip Mitchell. De rest kunnen jullie raden. Joe Simon is voor Mitchell wat Dionne Warwicke was voor Burt Bacharach en Hal David. 'The Best Time Of My Life' op de a-kant is meer in de stijl van 'Drowning In The Sea Of Love' en 'Step By Step'. Desondanks een fraaie double-sider maar ook ome Joe kan weinig verkeerd doen bij mij.
* Timmy Smith- I'm Willing To Love You (US, Starville, 1968)
Meer van de oude Southern Soul. 'I'm Willing To Love You' is een gezellig heupwiegend nummer. De a-kant heet 'Everybody's Talks About The Devil' en dat heeft iets meer pit. Ik moet nog even wennen aan beide kanten.
* The Soul Fox Strings- Blowing My Mind To Pieces (US, Soul Galore, 1975)
Mark biedt het aan als een Engelse persing en wellicht is dat ook zo. De plaat is geperst op styreen en, het is waar, er zijn een paar styreenpersen in Engeland voor de Northern Soul in de jaren zeventig. Het is een novelty dat thuis hoort in het canon van de Northern Soul. Het is jaren voor Youtube en Spotify en de platen in je favoriete discotheek worden niet op de radio gedraaid of zijn niet te bestellen in de platenzaak. Toch wil je een dansroutine ontwikkelen en dan is daar het Soul Fox-label. Het is Simon Soussan, 'The Frenchman', die er bovenop duikt en met zijn orkest een aantal grote Northern-hits instrumentaal uitbrengt. Of hij de platen in Amerika laat persen of dat deze toch in Engeland is geperst? Dat is niet bekend. Simon zal een paar jaar later aan de wieg staan van Shalamar en met name de hit 'Up Town Festival' komt uit zijn brein.
* Spiral Starecase- She's Ready (Brazilië, CBS, 1970)
Een heel aardig item dat je niet vaak tegen komt. Tewijl het prima in 45 toeren op 7" zou passen, is Brazilië het land van de 'mini-LP's' en is ook deze single op 33 toeren. 'She's Ready' is de meest Northern kant van de te twee. Op de a-kant staat 'Judas To The Love We Knew'. Toch is het 33 toeren en is de reproductie niet je van het en blijft het vooral een novelty-schijfje.
* Billy Vera & Judy Clay- Storybook Children (UK, Atlantic, 1967)
Ik heb niet gecontroleerd maar volgens mij heb ik alleen Sandra & Andres. De Engelse persing geeft weer de doorslag. 'Really Together' is een lekker upbeat ding maar zonder Judy.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten