Mijn geweten. Als ik het de gang laat gaan, word ik stapelidioot en dus heb ik geleerd om bepaalde dingen uit het verleden voorgoed achter me te laten. Ik zou onmogelijk een geslaagde crimineel kunnen worden want dat geweten vermoordt me. Vanmiddag heb ik ook even een aanvaring met het geweten. Eerlijkheid duurt het langst maar mag je niet eens in de zoveel tijd even meeliften op de vergissing of het goede vertrouwen van de ander? Het antwoord luidt deze middag bevestigend. Ik meen dat ik de singles van een euro als één stapel bovenop de 'duurdere' singles heb gelegd. Omdat de dame bij de kringloop niet de meest snuggere is, zeg ik dus dat de bovenste elf allemaal een euro zijn. Ze begint dus van onderaf aan en houdt dan één exmplaar van Aswad in haar handen. 'Dus dit zijn er elf voor een euro?'. Ik roep volmondig 'ja' maar weet dat er iets mis is gegaan. Ze heeft eigenlijk dertien singles vast inclusief twee of drie met hogere prijzen. Enfin, ik heb nu zeventien singles voor zeventien euro en dat vind ik dik betaald. Eigenlijk zou het rond de vijfentwintig zijn geëindigd. Van genoemde Aswad liggen er twee identieke singles en beide voor een euro. Ik neem ze dus beide mee. Vandaar dat op de foto zestien singles staan afgebeeld.
* Chris Andrews- To Whom It Concerns (NL, Vogue, 1965)
Je bent verzamelaar of je bent het niet. Ik koop deze in 1989 met de 'foldaround' hoes en tik jaren later ook de vrij zeldzame Havoc-persing op de kop. Nu sta ik met de envelop-hoes in de handen en deze kost echt niet meer dan een euro. De single lijkt brandhout maar dat geeft niet. Het gaat om het hoesje.
* Aswad- Give A Little Love (Duitsland, Island, 1988)
Hoe zit het nou? Originals.be heeft de plaat niet in het overzicht staan. Whosampled eens proberen? Deze zegt dat Hammond & West echt de originele uitvoerenden zijn van dit mopje. Hammond heeft het samen met Diane Warren geschreven en ik weet niet af van een eerdere versie. Uiteraard reikt het succes van de beide Appies niet verder dan de landsgrenzen en dus waagt Aswad in 1988 een gokje. Het wordt alsnog een grote Engelse hit. De singles lijken 'new old stock'. Hij is overigens niets minder irritant dan Hammond & West. Een echte oorwurm, maar ik vind het fijn!
* Casey & The Pressure Group- Lazy Bones (NL, Philips, 1970)
* Casey & The Pressure Group- King Of The Road (NL, Polydor, 1972)
Cees Schrama is een veelzijdig toetsenist en werkzaam voor Polydor. Zijn 'Soul Tango' wordt al in 1968 uitgebracht met 'Snaggle Puss' op de b-kant. De begeleiding op de b-kant is van The Golden Earrings. Ook in daaropvolgende jaren maakt Cees geregeld een deal met een pop- of rockband op Polydor: Ik speel belangeloos mee als jullie belangeloos mee spelen op een Casey & The Pressure Group-plaat. Van 'Lazy Bones' kan ik niet helder krijgen wie de muzikanten zijn. Het rockt duidelijk meer dan dat ik gewend ben van Casey. In 1972 heeft hij al wel zelf een band samengesteld met onder andere de legendarische drummer Louis Debij. Qua deuntjes zit hij flink in de oudheid. Eerst Roger Miller met orgel in de zanglijn. Op de flip hetzelfde procedé maar nu met 'Let The Four Windw Blow' van Fats Domino. Niet bijster essentieel maar té leuk om te laten liggen.
* Cathy Davey- Clean And Neat (UK, Regal, 2004)
Wie? Een alternatieve rockzangeres uit Ierland naar het schijnt. Ik moet bekennen dat ik 'Clean And Neat' meteen ontzettend leuk vind. Er zit een soort tempowisseling in dat erg gek klinkt. Dit had ik in 2004 helemaal té gek gevonden, maar ik moet het nu in 2026 opeens ontdekken. Het klinkt erg White Stripes-achtig uitgekleed en dat vind ik een fijne rocksound.
* Lonnie Donegan- Have A Drink On Me (NL, Chrysalis, 1978)
Tijdgenoot Adam Faith is een gerespecteerd producent in de jaren zeventig en dat is het moment waarop Lonnie Donegan het nog eens probeert met zijn oudjes. 'Have A Drink On Me' is al een grote Engelse hit geweest in de vroege jaren zestig. Het krijgt in 1978 een aangename countryrock-benadering. Albert Lee is de geweldenaar op de gitaar. Een eigenzinnig plaatje dat een fraaie brug slaat tussen The Dubliners, Chas & Dave en The Wurzels.
* Dave Edmunds- Baby I Love You (NL, RCA Victor, 1972)
Het laatste dat ik heb gehoord van Dave Edmunds is dat de man ernstig ziek is en elk moment zijn laatste adem kan uitblazen. Een radiocollega vertert me eens dat hij is overleden, maar dat blijkt de aankondiging te zijn dat hij terminaal is. Als het zover is, krijgt de man zeker een bericht! Edmunds is een vurig bewonderaar van Phil Spector en dan met name zijn muzikale producties. 'Baby I Love You' is de eerste uit deze rij en zal later worden gevolgd door 'Born To Be With You'.
* The Lotus Eaters- It Hurts (Italië, Arista, 1985)
Niet toevallig een Italiaanse persing. Dit plaatje is in 1985 een grote hit in dat land en zal tien jaar later opnieuw in de hitparade verschijnen dankzij een cover door T.Y.P.I.C.A.L. Toch is The Lotus Eaters gewoon een duo uit het Engelse Liverpool. Het is melodieuze new wave in de stijl van A Flock Of Seagulls en ik mag het nummer meteen hoewel ik het nog nooit eerder heb gehoord. Ook niet zo gek want in Engeland bereikt het niet eens de top 75.
* M- Moonlight And Muzak (NL, MCA, 1979)
Ik moet zeggen dat ze het wel veel gekker hebben gedaan in Tuk. Het merendeel van de singles is gewoon echt een euro. 'Fade To Grey' van Visage kostte me een paar weken geleden wel een paar euro's. De opvolger van 'Pop Muzik' maar ik moet bekennen dat 'Moonlight And Muzak' niet goed is blijven hangen in mijn geheugen, hoewel ik het wél herken. Het is weer eens wat anders.
* The Pretenders- Thin Line Between Love And Hate (Duitsland, Real, 1983)
Mijn kennismaking met het nummer, ook al zal het nog ruim vijfendertig jaar duren voordat ik verliefd raak op het origineel van The Persuaders. Deze mag er echter ook helemaal zijn!
* Secret Sounds- Heartbeat (NL, Guilty, 1983)
De debuutsingle van de band uit Utrecht met onder andere Tony Claessens. De laatste zal later een carnavalshit scoren met 'KNMI' op de melodie van 'YMCA' van Village People en dan onder de naam Tony Peroni. 'Heartbeat' is best een fijn nummer. Mijn oogjes voelen wel een beetje zwaarder aan en dus ga ik niet meer een telefoonboek schrijven over iedere plaat.
* Barbra Streisand- Stoney End (NL, CBS, 1970)
Over het talent van Laura Nyro raak ik persoonlijk niet snel uitgepraat en toch zal de wereldwijde erkenning nooit komen. Dan hebben we gelukkig nog sterren als Three Dog Night en Barbra Streisand die haar muziek onder de aandacht brengen. Laatstgenoemde bijvoorbeeld met dat overheerlijke 'Stoney End' dat gewoon even goed is als het origineel. Op de flip staat een nummer van Randy Newman, een man die dan ook nog wel wat reclame kan gebruiken.
* Teach In- So Easy To Sing (NL, CBS, 1972)
Ik heb meteen de telefoon gepakt en Gerard Scholten gebeld om de band te boeken. 'Maar u belt te vroeg', hoor ik zijn vrouw zeggen. 'Staat het niet op het hoesje'? O ja, ik kan pas na 19.00 uur bellen. Stom van mij. Ofwel... een tijd dat Teach In nog geen zangeres heeft en de manager zichzelf moet bedruipen met een fabrieksbaantje. Na de aardappelen, vlees en groente doet hij zijn glitterpak aan en is hij opeens de manager van de popgroep. Giuseppe Verdi moet er ditmaal aan geloven en krijgt een Engelse tekst toebedeeld. Het is echter twee jaar voordat Eddy Ouwens zich gaat bemoeien met de band en het succes een vlucht neemt.
* Mari Wilson- Just What I Always Wanted (NL, London, 1982)
De eerste gedachte als ik deze single in mijn handen hou? 'Just what I always wanted'. Ik heb Mari pas echt leren kennen en waarderen dankzij mijn Engelse radio-collega's maar 'Just What I Always Wanted' klinkt alsof het weken in de top tien had moeten verblijven. Dat is het geval in Engeland maar in Nederland zal de Tipparade het hoogst haalbare zijn.
* Steve Winwood- There's A River (NL, Island, 1981)
Als Steve Winwood zou voorlezen uit de IKEA-brochure zou ik het zelfs nog kunnen beluisteren. 'There's A River' is niet direct het meest interessante dat hij aan het vinyl heeft toevertrouwd maar het blijft de aardappel in de keel. Ik heb dit altijd een beetje een overdreven nummer gevonden.
* Yello- Desire (NL, Vertigo, 1985)
Tot slot de mannen van Yello met een kantje dat ik niet ken. Ik kan wel bij een beetje in het hoofd kijken van de eigenaar (m/v) van de new wave-singles want 'Desire' past wel in dat rijtje. Een serieus nummer ben ik niet echt gewend van Yello, maar dit wel smullen. Het vinyl nog eens flink oppoetsen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten