Het valt me niks tegen. Aan de hoeveelheid singles van april zou ik een hoger aantal 'Singles round-ups' hebben verwacht. Acht is keurig voor mijn doen! Er is nog geen spoor van de Discogs-order en deze gaat mee voor de maand mei. De platen waarvoor ik vrijdag invoerkosten heb betaald, blijken inderdaad de Rikers te zijn en die zijn vanmiddag gearriveerd. Deze 'Singles round-up' bestaat dus uit een 12", een dubbel-single en drie enkele singles van Jnuo, waarvan ik eentje zelfs via Discogs heb laten gaan. Verder een proefpersing van een toekomstige Echo Chamber-release en de twee laatste aanwinsten op het Riker-label. De apparatuur staat aan en ik zou bijna mijn zondagse kloffie aantrekken voor de eerste plaat. Totaal onnodig want dat had ik vanmiddag evenmin aan toen ik naar de originelen heb geluisterd.
* Annie & The Caldwells- Wrong/I Made It Remixes (US, Luaka Bop, 2026)
Het is in november dat voormalige Facebook-vriend (nog altijd vergeten toe te voegen, hoewel ik zijn laatste berichten minder interessant vond worden) Greg schrijft dat hij een dj-optreden zal doen bij de albumpresentatie van Annie & The Caldwells. Uit nieuwsgierigheid ga ik even luisteren naar Annie en ben blij verrast. Toch vergeet ik lange tijd het album toe te voegen aan mijn mp3-speler en dat is sinds twee weken een feit. Ik heb het album al heel vaak gedraaid. Het is weliswaar verkrijgbaar op elpee, maar ik zou het graag op single willen hebben. Dan dient Luaka Bop zich aan met deze 12" met remixen. Het zou vorige week bijna de Week Spot zijn geworden als ik ontdek dat Annie op Bandcamp nog 7"-singles in de aanbieding heeft. Hier drie remixen van openingstrack 'Wrong' en twee van 'I Made It'. Zeer diverse en uitlopende stijlen. Van 'Wrong' vind ik de 'Extended Wooden Dance Floor Mix' van Nicky Siano het meest interessant, het blijft lekker in de buurt van de rauwheid van het origineel. Overigens is dat niet 'Wrong' maar 'I Made It' maar heeft desondanks de titel 'Wrong' mee gekregen. Nicky heeft extra orgel en piano toegevoegd waardoor het geheel nóg funkier wordt. Van de werkelijke 'Wrong'-remixen is de tweede matig interessant. Ik ben nooit een groot fan geweest van Kornel Kovacs en dus valt de eerste bij voorbaat af. Iets té simplistisch een harde beat onder een bestaand nummer. Op de flip twee meer van 'I Made It'. De eerste geeft het een 1987-vibe en ook de Justin Strauss-mix kan me maar matig bekoren. Ik wacht voor de Week Spot op de Bandcamp-single.
* Babe Ruth- The Mexican (UK, Odeon, 1973, re: 2020)
Ik geloof dat mijn andere 'The Mexican' ook op 33 toeren moet en dus hoop ik maar dat deze op 45 toeren is. Mister Mushi heeft een paar jaar geleden een smaakvolle remix gedaan van 'The Mexican', een nummer dat me dan nog niet echt bekend is. Dan zie ik deze bij Juno staan, eigenlijk dus al een paar jaar oud en niet honderd procent legaal. Qua label is het een replica van de Braziliaanse single uit 1973 welke zijn gewicht in goud waard is. Mister Mushi heeft de pitch ook iets hoger gezet en deze draait dus op het juiste toerental. De Engelse progband, vergelijkbaar met onze Earth & Fire, heeft zich voor dit nummer laten inspireren door 'For A Few Dollars More'. Op de b-kant staat een onuitgebrachte demo waar Babe Ruth dat nummer nog eens doet. Het is aantrekkelijke latin rock met een ingenieus gitaarriffje en een breakbeat waar de dames en heren MC's later jaren mee uit de voeten kunnen.
* Cheeba's Reggae Sound Boys- Voice Of The Voodoo (UK, Echo Chamber, 2026)
Si Cheeba is niet een 'one trick pony'. Als voormalige Mod-dj heeft hij een brede muzieksmaak en door de Mod-bewegeng gestoeld in de latin, reggae en psychedelica. Eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik niet kapot ben van de eerste van de Reggae Sound Boys, maar dit is aan beide kanten een knaller! Natuurlijk is het B-Boy-elektronica als basis met daarover heen samples van een obscuur reggae-plaatje en ditmaal ook echt te identificeren als reggae. Ik heb bij de 'pre-order' al meteen de mp3's in mijn zak en deze heb ik erg veel gedraaid. Blij dat het nu vanaf vinyl kan en wederom een proefpersing uit een oplage van drie. Ik denk dat ik nu al meer proefpersingen heb van het label dan reguliere uitgaven. Voor wie het nu meteen op vinyl wil hebben, nog even geduld... De officiële release is pas eind mei of daaromtrent.
* Act Of Sedition- Femmes Fatales (dubbelsingle, Frankrijk, Act Of Sedition, 2025)
Ik moet zelfs begrijpen dat het een tweede run heeft gekregen. Het is de voorloper van de Femmes Fatales-set die ik hier in januari heb gepresenteerd. Ditmaal krijgt het collectief toestemming om vier nummers van het Stax-label onder handen te nemen. 'Sleepy People' van Bettye Crutcher is daarbij de 'lead track'. Een verfijnd baswerk is het eerste dat opvalt. De nieuwe groove past prachtig bij de 'strings' van het origineel en de wonderschone melodie. Plus een tekst die decennia later nog altijd actueel is. Tijd om te ontwaken! Op de keerzijde mag San FranDisko zijn plasje doen over 'Move Me' van Gwen McCrae. Daar ben ik minder van onder de indruk. De tweede single noteert 'The Sisters' maar eigenlijk is dat Sisters Love. 'Gimme Your Love' wordt flink opgeschud en het resultaat is een sonische ervaring. De leider van het stel, Bully Boy, sluit keurig aan in de rij en mag op de laatste kant 'Punish Me' van Clydie King van een nieuwe jas voorzien. Dat is uiteindelijk het meest 'mainstream' hoewel er geen onrecht wordt gedaan aan het origineel. De beide a-kanten zijn voor mij de beste pogingen. Volgens mij was dat ook zo bij de laatste uit de 'Femmes Fatales'-serie.
* Roy Porter Sound Machine- Jessica (Japan, P-Vine, 1971, re: 2026)
Buiten dat de Braziliaanse muziek een invloed krijgt in de Blauwe Bak, gaat er nóg een naam geregeld vallen: Kenny Dope. Ik moet bekennen dat ik de man lange tijd associeer met 'Da Bomb' van The Bucketheads en pas sinds een jaar leer van zijn fijne neus voor Braziliaanse funk en dergelijke. Er is méér Kenny Dope onderweg. Nu dan deze single van Roy Porter Sound Machine. Porter is een vooraanstaand jazzdrummer en speelt jaren met Charlie Parker. In 1971 maakt hij het album 'Jessica' voor het kleine Chelan-label. Mark Gardner van het Engelse Jazz & Blues-magazine hoopt dan op een single van 'Jessica' zodat hij kan doorstoten naar de top van de populaire muziek. De single verschijnt in 2014 via het Duitse Tramp-label en nu dan via P-Vine uit Japan. Toch heeft de Duitse de instrumentale versie als flip waar Kenny Dope op de P-Vine-uitgave zijn visie deelt. Een bijzonder plaatje. Jazzy in de vocalen maar met de drums op de voorgrond wel erg funky en het past zeker in de hoek van Terry Callier en dergelijke. Zo gezegd voorziet Kenny Dope het van een remix op de b-kant en hoewel hij ongetwijfeld zal hebben gesampled uit het rijke verleden van Porter mis ik toch wel de drums van de a-kant. Maar... zoals gezegd: Volgende maand méér Kenny Dope op Soul-xotica.
* Ebo Taylor- Will You Promise (US, Remined, 1976, re: 2026)
Op 7 februari is Deroy Ebow Taylor van ons heen gegaan en hij is nog maar pas negentig geworden. Een week later komt Colemine met deze single als 'pre-order'. Omdat dit gekleurd vinyl is, wacht ik even op zwart vinyl. Dat schijnt er wel te zijn maar vooralsnog zie ik alleen gekleurd vinyl. Ik ben op een zeker moment de plaat ook vergeten en dan kom ik de mp3 tegen in mijn archief. Ebo is een Ghanese gitarist en bandleider uit de Afrobeat en Highlife, hoewel deze single onversneden reggae is. Maar wel met soulvolle zang en dus helemaal goed gekeurd voor de Blauwe Bak.
* Patti Andrews- Need My Lovin' Supply (UK, Riker, 2026)
* The Incantations- Love Came Runnin' (UK, Riker, 2026)
Swingende gospel, latinrock, reggae, jazz and re-edits... Is er dan helemaal geen soul meer op Soul-xotica? Jawel hoor, alleen dan van een stel niet-bestaande artiesten en groepen. Ik ben sinds mijn rentree op Facebook de pagina gaan volgen van Riker en dus ben ik ditmaal op tijd om de beide nieuwe releases aan te schaffen voor de oorspronkelijke prijs. En... het zijn knallers ditmaal! Colin Day geeft ook een kijkje in de keuken. Patti Andrews is een dame die drie jaar geleden nog drie armen had en zeven vingers aan iedere hand. Waarbij je toen bijvoorbeeld 'chubby' moest toevoegen aan het script om een vrouw nog enige borsten te geven. Ofwel: Patti bestaat niet echt en heeft nooit bestaan. Het klinkt evenwel als een productie uit de late jaren zestig. Best wel 'sophisticated' als je het mij vraagt. Geen malle teksten, daar zorgt Colin Day wel voor. Zelfs het 'Yes I am' tussendoor klinkt erg authentiek en volgens mij iets waaraan hij uren heeft moeten werken. Op de b-kant de altijd goedlachse Bobby Reverie. Tenminste... het zwarte mannelijke standaard-model heeft een ontwapenende glimlach. Bobby is iets minder mijn kop thee dan Patti. Bij Bobby kunnen we wel horen dat hij aanvullende instrumenten heeft gebruikt. 'RIK-508' is een 'double-sider' in mijn boek. The Incantations zou zomaar The Monophonics kunnen zijn maar dan met een authentiek orkest en opgenomen in de jaren zestig. 'Together Forever' van Taff Bryan & The 66 heeft me in maart al helemaal betoverd. Een dreigende productie en een niet heel erg typische soul-stem. Is Colin geïnspireerd door Teri Bryant bij het maken van 'Together Forever'? Dat kan ik hem nog wel eens vragen! Vanaf nu ga ik de Rikers op de voet volgen. Beide zijn inmiddels uitverkocht. Beide staan inmiddels op Discogs voor honderd pond per stuk.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten