'Heb jij de sleutel?'. Mijn collega Ali staat buiten het pand te wachten. De sleutel hangt toch in het kastje? Nee, daar hangt hij niet. Hij heeft meerdere malen een collega geprobeerd te bellen en krijgt steeds de voicemail. De voorvrouw viert weekend en heeft haar telefoon ook uit staan. Jammer maar helaas, maar ik kan niet bezorgen. Onderweg naar de stad kom ik een andere collega tegen en dan is de reconstructie vrij eenvoudig gemaakt. We hebben een sleutel met een code in het kastje maar één collega is chauffeur en heeft het eveneens aan zijn sleutelbos. Collega heeft de zaak geopend met de sleutel uit het kastje en is gaan koffie drinken. Later heeft de chauffeur afgesloten met zijn eigen sleutel en ligt de sleutel uit het kastje op de koffietafel. Enfin, wat gaan we doen? Nou, het is erg mooi op tijd en dus kan ik wellicht vandaag eens flink door de singles bij Groenendijk? Ook dat loopt iets anders dan gepland.
'Ik heb ze allemaal weg gehaald. Ik had er schoon genoeg van'. Ik ben twee weken geleden bij Groenendijk geweest en ontdek dan ter plekke dat er een single van Heintje in het fotohoesje zit van The Motions. Hij vloekt hartgrondig. Het schijnt dat hij een jukebox-eigenaar in de zaak heeft gehad die uren heeft doorgebracht. Tot zijn verbazing verlaat de man de zaak met een paar singles van Heintje. Wat blijkt? De man is niet geïnteresseerd in de fraaie fotohoesjes en wil de singles zo goedkoop mogelijk hebben. Hij verwisselt ze dus met singles van Heintje uit de eurobak. Wat is er met alle singles gebeurd? 'Die staan weer bij me thuis. Je mag wel eens langskomen'. Dat gaan we zeker nog eens doen! Hij heeft helaas ook de singles van een euro mee naar huis genomen, maar heeft het afgelopen week niet kunnen laten. 'Ik heb een paar singles ingekocht maar vooral geestelijk repertoire'. Laat toch maar even kijken nu we er zijn? Dat blijkt opeens best interessant geestelijk repertoire te zijn en een welkome aanwinst in de verzameling. De meeste singles heb ik dubbel en dus ga ik het hier niet heel uitgebreid doen.
* The Commodores- Three Times A Lady (UK, Motown, 1978)
* Neil Diamond- I Am... I Said (NL, Uni, 1971)
* The Intruders- I'll Be Your Friend (NL, Phonogram Special Products, 1974)
* Sister Janet Mead- The Lord's Prayer (NL, A&M, 1974)
* The Platters- Smoke Gets In Your Eyes (NL, Mercury, 1959)
* James & Bobby Purify- I'm Your Puppet (NL, Mercury, 1976)
* Frank Sinatra- Lady Day (NL, Reprise, 1971)
The Commodores mag mee vanwege de Engelse persing. Neil Diamond is in een uitdossing zoals ik hem niet eerder heb gezien. Het is een 'gewoon' blauw label met Uni gespeld in zilveren letters, terwijl Phonogram echt wel de 'templates' had voor Uni-labels. The Platters zal ik ongetwijfeld ook hebben maar niet met de aantrekkelijke fotohoes. James & Bobby heb ik in 1990 'per ongeluk' gekocht als gesigneerde single en is de vroegste aanwinst in de Blauwe Bak. Ik wil hem eigenlijk ook best in de jaren zeventig-bak hebben. Ik dacht dat ik ook Frank Sinatra had in een Amerikaanse persing, maar nee... deze is nieuw in de collectie. Omdat die er zo onberispelijk uit ziet in het Nederlandse fotohoesje. Sister Janet Mead doet het Onze Vader op een leuk folkpop-deuntje. Ik heb het gisteren als de 'Praise Of The Week' gedaan maar deze single gaat gewoon in de Gele Bak. Dat geldt ook voor The Intruders. Natúúrlijk is dit niet de soulgroep, het is een bandje uit Amersfoort met twee setjes van twee broers en een vijfde. Het maakt niet bijster originele countrypop maar té nieuwsgierig om het te laten liggen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten