Gele Bak Top 100: 82-74

Het geeft op zichzelf wel ruimte om de Gele Bak Top 100 uit te smeren over de komende weken. Nu kan ik het tenminste rustig aan doen met de 'Singles round-up', hoewel er op dit moment nog geen nieuwe aanwinsten zijn gearriveerd. Ik verwacht twee pakketjes met nieuwe releases uit Spanje en ik heb vorige week een deel ingelost bij Mark in Engeland. De zon speelt verstoppertje in Uffelte. Net als je denkt dat het uiterst fraai gaat worden, verdwijnt de lichtbron weer achter de wolken. Ik heb een heel klein boodschapje in Havelte, eigenlijk niet heel erg essentieel, maar anders wil ik straks wellicht wel een eindje wandelen. Gewoon een stukje met een hoofdletter H linksboven mijn hoofd, ofwel... een herhalingsoefening. Ik heb mijn zinnen op morgenmiddag gezet, dan lijkt het ideaal fietsweer te worden. Nu eerst de volgende negen singles uit de Gele Bak Top 100 van dit jaar. De verhaaltjes krijgen jullie over drie jaar. Als het meezit...

82. London Is Not Too Far - Hank B. Marvin (NL, Columbia DB 8326, 1967)

81. Get It - Urban Heroes (NL, Fleet 101.378, 1980)

80. View From A Bridge - Kim Wilde (Duitsland, Rak 1A 006-64757, 1982)

79. Fadeaway - Loz Netto (NL, 21 Records 21.011, 1982)

78. The Bangin Man - Slade (US, Polydor 2058 492, 1974)

77. Saturday Night - Bay City Rollers (NL, Bell NG 703, 1975)

76. It's Only Money Part 2 - Argent (NL, Epic EPC 1628, 1973)

75. Lady - Brotherhood Of Man (NL, Pye 45.PY.3138, 1974)

74. Love Lies - Ellert (Duitsland, RCA PB 41787, 1988)

De nummers 82, 81, 80 en 77 zijn sinds de jaarwisseling bij me komen wonen. Hank B. Marvin komt uit de vracht singles die ik van 45toeren heb gekocht in april. Urban Heroes zit in het pakket van Albert. Kim Wilde en Bay City Rollers komen beide van de vlooienmarkt in Ruinen op de zondag van Pinksteren. Loz Netto heb ik bijna een jaar geleden bij de kringloop in Meppel gekocht. Argent heb ik eveneens bijna een jaar geleden van Discogs gehaald. Ellert kom ik tegen in Emmeloord. Slade en Brotherhood Of Man komen uit Beilen en heb ik op twee verschillende momenten gekocht. Als ik de foto neem, valt me iets op bij Slade en dat wil ik even onderzoeken. Op de 'spindle' staat namelijk een stempel: 'Aberdeen College Of Education'. Het blijkt dus tóch Aberdeen in Schotland te zijn wat vreemd is omdat dit een Amerikaanse persing is. De plaat heeft vermoedelijk deel uitgemaakt van de lessen over het gebruik van komma's want eigenlijk is de titel 'The Banging Man' of 'The Bangin' Man'. Nee, het lijkt erop alsof de school een eigen drive-in show heeft of iets dergelijks. Ik ben helaas geen andere platen tegengekomen met dit stempel.

De symfonie van het leven: 1982

Op zichzelf heb ik het publiceren al bijna tot morgen uitgesteld. Ik sta op het punt om het nachtverblijf op te zoeken waar ik steeds meer behoefte aan krijg. Zullen we volgende week weer een dubbelaflevering doen van de Symfonie of laten we het idee maar helemaal varen? Het bedenken van een plaat uit de jaren zeventig en tachtig is nog wel te doen, maar daarna? Zo denk ik nog even aan 1982 en dan schiet me opeens een prachtplaat te binnen die ik in de Symfonie wil hebben voor 1982. Het risico dat ik hem vergeet is aanwezig en dus moet ik nu maar een berichtje schrijven. Waarvan akte. In de Symfonie van 50 weken presenteer ik jullie het hoofdstuk 1982: 'Old And Wise' van The Alan Parsons Project.

Nadat de symfonie heel klassiek is begonnen met fraaie melodieën komt het muziekstuk nu goed op gang en moet ik wat ritme toevoegen om de luisteraars bij de les te houden. In de begin jaren tachtig is de synthesizer natuurlijk flink in opmars maar tegelijk wil ik ook een focus plaatsen op favoriete stemmen uit de popmuziek. In dat kader is Steve Winwood al voorbij gekomen. Als Steve morgen een album opneemt waarop hij het telefoonboek van Uffelte voorleest, zal ik hem ongetwijfeld downloaden en grijs draaien op de mp3-speler. Hetzelfde geldt ook voor de stem van Colin Blunstone. Hij heeft zijn grote solohits voordat ik ben geboren en dit is een fraaie gelegenheid om hem aan bod te laten komen. Ik zou hem ook in 1992 kunnen plaatsen maar ik denk dat ik dan nog wel andere inspiratie heb. Het jaar 1982 is tjokvol van lekkere popnummers waarvan ik een goede bui krijg maar de nummers waarbij ik stil val, zijn op één hand te tellen. En ja, in deze categorie valt 'Old And Wise'.

Dan bedenk ik me opeens ook dat ik de single niet eens heb! Daar moet binnenkort maar eens verandering in komen. Elpees doen niet mee in de collectie maar ik moet 'Eye In The Sky' ergens hebben liggen. Ik herinner me vooral de tekst achter op de hoes die ik anno 2003 arg lachwekkend vindt. Het album is namelijk speciaal opgenomen met de compact disc in het achterhoofd. Ofwel: In 2003 denk ik dat er dus helemaal niets aan mastering is gedaan omdat het toch niet uitmaakt. Een paar jaar later zal ik echter leren dat de cd op zichzelf geen slechte uitvinding is geweest. Het kán even goed en mooi klinken als een elpee. Lezen we dat goed? Ja, het ligt hem niet aan de cd maar aan de cd-spelers. Doordat wij, als consument, geen duizenden euro's willen investeren in apparatuur om de cd's haarfijn weer te geven, denken we dat de cd de warmte mist van het vinyl en dergelijke. In werkelijkheid klinkt een goed gemasterde cd als een elpee zonder kraakjes en tikjes. Dan heb ik het uiteraard niet over die gekke remasters want die klinken als een kermis op een goede hifi.

Colin Blunstone heeft een ietwat lijzige stem maar wel eentje waar ik uren naar kan luisteren. Het is niet alleen de weergave van zijn stem maar ook zijn toon en uitspraak. In tegendeel tot veel andere zangers kan ik letterlijk volgen wat hij zingt. Zijn stem trekt mijn aandacht naar zich toe en vervolgens kan ik wonen in een lied. In geval van 'Old And Wise' moet ik opbiechten dat ik hem in het begin van de nieuwe eeuw iets té vaak heb gehoord en vaak niet in de allerbeste stemming. Het is een nummer waarbij de waterlanders hun weg kunnen vinden als je jezelf eenmaal hebt gevoed met zelfbeklag, iets waar ik in die tijd in combinatie met alcohol erg goed in ben. Gelukkig ben ik nu een stuk ouder en ook een klein beetje wijzer geworden. Het wijs worden is immers een meerjarenplan waar ik nog altijd een begin mee moet maken.

Week Spot Kwartet: week 28

Over het weer kan ik vandaag niet mee praten. De Buienradar geeft rond het middaguur dat het om twee uur ietsje beter zal worden maar als ik opnieuw kijk, zijn de beelden bijgesteld. Het wordt niet meer wat vandaag. Ik heb de mazzel dat ik op vrijdag bijkans overbodig ben in Steenwijk en die paar poststukken kan ik morgen er wel bij hebben. Het hoort niet zo maar een zieke postbode of papier mache in de brievenbus kan ook niet de bedoeling zijn. Ik heb vanavond de radioshow gedaan over juli 1970 en daarna nog wat nieuwskanalen gekeken. Nu ben ik wel toe aan het Week Spot Kwartet van deze week. De komende weken staat deze rubriek een beetje in het teken van de Vinyl Summer Spirit. Het is immers ook precies vier jaar geleden dat ik met het huidige concept ben begonnen van één specifiek jaar en uitsluitend vinylsingles uit dat jaar. Dat maakt dat we het reisje in de jaren zeventig beginnen en eindigen en intussen de jaren tachtig en negentig passeren.

2020: Young Girl - Eddie Holman (1972)
Stiekem hoop ik dat ik deze aflevering nog ergens tegenkom. Ik weet dat hij op de oude mp3-speler heeft gestaan maar of die daar nog steeds staat? De 'Vinyl Summer Spirit Of 1972' wordt op zondagavond geplaagd met een lastige microfoon maar de muzikale selecties zijn ijzersterk. Ik luister onder andere naar de show als ik in de zomer van 2020 naar Warnsveld fiets voor mijn korte vakantie. Ook op de zaterdagavond zal ik ongetwijfeld veel lol hebben gehad want ik heb erg veel platen uit 1972 in de koffers staan. Als Week Spot kies ik dan echter toch voor een vrij recente aanwinst van Eddie Holman. Kort daarop zal nog een andere single volgen van Holman en daarmee eindigt dan weer de verzamelwoede. 'Young Girl' is zonder meer een van zijn allerbeste nummers en een tikkeltje ondergewaardeerd.

2021: Looking For Your Love - Adriana Evans (1996)
En dan is het opeens hartje zomer voor mij. Ik krijg niet echt de hoogte van het jaar 2021 en de zomer zoals jullie een paar weken geleden hebben kunnen leven in 'Het concert des levens'. Adriana is desondanks één van de lichtpuntjes in deze tijd. Een nummer waarvan ik me niet kan voorstellen dat ik bijna kwart eeuw zonder heb kunnen leven. De opname is van 1996 en is in 1997 op cd uitgebracht dus het is nog niet eerlijk een kwart eeuw. Het is sinds 2021 traditie om vroeg in het voorjaar op een zomerse dag dit plaatje aan te zwengelen en het de rest van de dag in mijn hoofd te laten spelen. Inmiddels lijkt deze rol te zijn overgenomen door 'I Wish You A World Of Happiness' van The KBCS maar desondanks krijg ik nog altijd een zomers gevoel bij deze parel van Adriana.

2022: Sunny Day - Miquel Brown (1984)
De dag van mijn 47e verjaardag. Nee, dat is niet in week 28, maar de vondst van deze single wél. Ik begin de dag met koffie en taart op het terras van De Roskam. Als het goed en wel is geserveerd gaat de telefoon. Het is moeder. Als ze hoort dat ik mezelf op koffie heb getrakteerd, belooft ze over een half uur terug te bellen. Uiteindelijk bel ik haar na een uur want dan is ze het al vergeten. Niet wetende dat dit de laatste verjaardagswens van moeder zal worden. Die middag fiets ik naar Hoogeveen en trakteer ik mezelf op plaatjes. Waaronder dus Miquel Brown. Aanvankelijk heb ik weinig aandacht voor de schijf. De a-kant heet 'Black Leather' en spreekt me niet erg aan. Dan ontdek ik de keerzijde: 'Sunny Day'. Het blijkt dat Ian Levine het nummer voor meerdere releases heeft gebruikt. In 2022 mag dat voor een week de soundtrack zijn als ik terug ga naar de jaren tachtig. Sindsdien is het plaatje weer in de vergetelheid geraakt bij mij.

2023: Total Destruction To Your Mind - Swamp Dogg (1971)
Ik heb geen wensen gestuurd, maar goed... het is een profiel met moderators en niet echt een persoonlijke pagina. Jerry Williams is vandaag (vrijdag) jarig. Er staan 82 kaarsjes op zijn taart maar hij heeft het vast té druk gehad om ze uit te blazen. Swamp Dogg is nog altijd niet toe aan pensioen. 'Total Destruction To Your Mind' is het eerste plaatje dat ik hoor van Swamp Dogg nadat ik jaren geleden nieuwsgierig ben geworden door mans' vermelding in de Oor encyclopedie. Hier moet ik meer van weten! Het is op 10 september 2006 dat ik de plaat tegenkom in Leeuwarden. 'The day I always remember'? Nou ja, het is de verjaardag van mijn zus en dit weekend is het vijf jaar na 9/11 en dus is het eenvoudig om te onthouden. Het zal de opstap worden naar een soort van 'fan' zijn. Niet alles wat hij heeft gemaakt is geniaal, maar hij heeft wel zijn momenten. Swamp Dogg is meer een artiest die me intrigeert dan dat ik een kaartje zou kopen voor een concert.

Singles round-up: juli 1

Niets is zo veranderlijk als het weer. Soul-xotica daar gelaten natuurlijk. Ik moet eerlijk bekennen dat het me gaat duizelen als ik schrijf over de plannen met de Gele Bak Top 100. Drie afleveringen per weekend? Hoe wil je dat combineren met Week Spot, Het zilveren goud, Week Spot Kwartet, de Symfonie van het leven en de Singles round-up terwijl ik ook nog wel eens iets anders wil dan alleen maar platen en muziek? We zijn weer terug bij het eerste plan. Dat betekent dat jullie dit weekend één bericht krijgen over de Gele Bak Top 100, de week erna twee en dan weer eentje enzovoorts. Dat houdt in dat de Top 100 wordt uitgesmeerd over juli en augustus en als de nummer 1 bekend wordt, is de uitzending in twee delen op de radio in de weekeinden erna. Ik kan dus weer adem halen. De feedback van de Discogs-verkoper laat zien dat de man niet zo van het communiceren is en dat het soms lang duurt voordat er actie komt. Ach, dat is nu wel vergeven en vergeten want gistermiddag kreeg ik het eerste bericht van DHL en een dag later is het pakket bezorgd. Er zijn twee singles uit juni, eentje arriveert nota bene een dag na publicatie van de laatste 'Singles round-up', en het kwartet van Discogs. Dat levert een ware 'mixed bag' op van oud en nieuw, origineel en heruitgave en redelijk uiteenlopende stijlen.

* Thee Sinseers- For You (US, Colemine, 2024)
Van Thee Sinseers heb ik begin 2022 'What's Your Name' gekocht, een plaatje dat wordt gekenmerkt door een zeer aparte blazerssectie. Dat past in het intro een vertraging toe waardoor het klinkt dat de plaat uit het lood is geslagen. Nee hoor, dat hoort zo! Op het moment van schrijven is het nieuwe album van Thee Sinseers net verschenen en ik plaats begin mei de bestelling voor de single 'For You'. Ik heb eerder deze dag contact gehad met Juno over de nieuwe single van Kelly Finnigan, die is blijkbaar zoekgeraakt in de post en ik krijg mijn geld terug. Ik ga dit weekend het zwarte vinyl bestellen in plaats van de oorspronkelijke gekleurde uitgave. Dat is vaak het geval met Colemine. Een 'pre-order' is op gekleurd vinyl. Geen idee of Thee Sinseers is uitgegeven op zwart vinyl maar deze is in ieder geval flessengroen. Ofwel... zo is die aangekondigd. Misschien ben ik kleurenblind maar ik zou het blauw hebben genoemd. 'For You' heeft meteen het 'Groovin'-gevoel van The Young Rascals te pakken in het intro. Fluitende vogeltjes, vervolgens akoestische gitaren en en exotisch slagwerk. The Young Rascals heeft alleen niet de fraaie harmoniezang van Thee Sinseers. Het is een prachtig plaatje dat voor verkoeling kan zorgen op een snikhete dag. Maar 'Groovin' lijkt me wel het uitgangspunt te zijn geweest. Op de flip staat 'Si Llorarás'. Zou er iemand huilen? Ik weet dat 'Llorando' de vertaling is van 'Crying'? Het lijkt instrumentaal te gaan worden en dan vermoed ik dat de heren naar 'Albatross' van Fleetwood Mac heeft geluisterd. Het is een sfeervol stukje muziek maar stiekem ook een kleine stoplap. De heren kunnen wel fraaie muziek maken, dat is in ieder geval duidelijk.

* Trace ft. Paul Mac Innes- Ain't For Free (UK, Six Nine, 2004, re: 2024)
Het is een aantal weken geleden dat ik naar mijn collega luister op Wolfman Radio en hij vertelt hoe dit nummer in zijn 'sidebar' op Youtube verscheen. Als ik zie dat Paul Mac Innes wordt genoemd, veer ik op. Hij heeft eind 2022 'Falling By The Wayside' uitgebracht op LRK, een lekker nummer met een retrosoul-gevoel. Mac Innes blijkt nu een imposante carrière te hebben gehad als gastzanger en wordt in de meer progressieve soul-scene het beste herinnerd vanwege zijn plaat met Trace. Omdat het twintig jaar is geleden dat het origineel is uitgekomen, wordt besloten een nieuwe remix te maken en deze uit te besteden aan het Engelse Six Nine-label. Ik moet bekennen dat ik de remix nog altijd niet heb gehoord. Eerst maar weer even het origineel. Het is de stijl die we nu kennen als 'soulful house' Té gedateerd voor de jeugd in 2004 en ongetwijfeld ook in 2024. Ik noem altijd 'Always There'  van Incognito als bekend voorbeeld van het uitgangspunt. De kop-staart-liedjes met een overtuigende zanger (m/v) en het geheel verpakt in elektronische beats en muziek uit een doosje. De remix is meer een 'workout' dan dat er gepoogd is een remake te doen van het nummer. Hij valt zeker niet tegen en kan wel eens de favoriete kant worden van de twee.

* Wendy Alleyne & The Dynamics- Don't Let The Flames Die (Barbados, Spouge Beat, 1975)
We gaan de oudheid in! Om te beginnen deze single van Wendy Alleyne met The Dynamics. Ik hoef geen 'preview' te hebben want ik wil gewoon alle singles van Wendy compleet hebben. De vorige eigenaar heeft op het hoesje zijn oordeel gegeven. De a-kant is volgens hem 'bubblegum' en de b-kant soul. De keerzijde is geschreven door Mike Grosvenor van The Dynamics dus ik ben benieuwd. 'Don't Let The Flames Die' bubblegum? Welnee, het is typische spouge. Een ritme dat heel in de verte doet denken aan reggae. Het is echter wel een echt popliedje en ook op die manier vertolkt, dus ik ben wel meer soulvol gewend van Wendy. Maar het is wel een gezellig nummer. 'I Am Depending You' is een pure ballade met een heerlijk zoet en zwoel zingende Wendy en prima musicerende Dynamics. Ik krijg het er bijna warm van. Het is nu al de favoriete kant van de twee.

* Herb Alpert & The Tijuana Brass- The Maltese Melody (Duitsland, A&M, 1969)
De beruchte maat 48. Of is het stiekem 48,5? Sinds ik sneakers draag hou ik maar 48,5 aan als schoenmaat. Een kwart eeuw geleden plaats ik deze gigantische uiteinden op mijn pas verworven 'black label jukebox pressing' van Nirvana waardoor die in de kliko kan. Ik heb toen wel even gehuild en ben een dag boos geweest op mezelf. Zaterdag is ook een 'facepalm' als ik merk dat ik op Herb Alpert ben gaan staan, maar dat is niet een levensgroot probleem. Toch wil ik graag de plaat weer hebben en vind deze voor een euro met de fotohoes op Discogs. Dat is in alle opzichten een waardige upgrade.

* The Ballads- God Bless Our Love (NL, Venture, 1968, re: 1980?)
The Ballads is een fraai kassakoopje. Ik verwacht niet veel van het styreen als ik naar de prijs kijk maar ach... we kunnen het altijd gokken? Dan blijkt het deze bootleg te zijn. Blijkbaar is de single favoriet geweest in de Surinaamse soul-scene en heeft het omstreeks 1980 deze Nederlandse persing gekregen op vnyl en met zwart in plaats van goud/groen/bruin. Het lijkt wel alsof ik echt kleurenblind aan het worden ben? Deze komt uit dezelfde periode als de Clyde McPhatter op Decca Humphrey. Ook hier is het weer rechtstreeks van een plaat gehaald waarbij de bas flink is open gedraaid want die kan op mijn mixer op nul. Wel een fantastisch stuk soul met een verder niet al te beroerde geluidskwaliteit. Wat is het alternatief? Stukgedraaid styreen? Ik ben tevreden met deze single. 'My Baby Knows How To Love Her Man' is meer de kant voor de Northern Soul en ik hou het dus maar bij 'God Bless Our Love'. Ondanks de vermelding van een oppermacht in een titel is het een liefdesliedje en geen gospel.

* Errol Dunkley- O.K. Fred (NL, Ariola, 1981)
Tot slot deze vrolijke snuiter. Hij zal een paar jaar geleden optreden op 'The Big One' maar twijfel nu of hij het podium heeft gehaald of op het laatste moment heeft afgezegd. Dit is gewoon een lekker gezellig reggae-deuntje voor op de zondagavond en een geinig kassakoopje voor slechts een euro.

Honderd achteruit: Genesis

De Oranje voetbaldroom is voorbij. Ik weet dat we er weinig voor kopen maar op zijn minst hebben we Engeland aan het voetballen gekregen. De 2-1 in de negentigste minuut voelt even pijnlijk aan als de gelijkmaker tegen Slovenië in de laatste minuut van de extra tijd, maar het is niet anders. Het is voorlopig even rustig met de 'Singles round-up'. Ik heb eergisteren een deel betaald aan Mark en verder wacht ik nog op reactie van iemand op Discogs. Van de laatste weet ik dat hij traag is met reageren en... ach... het heeft geen haast. In dat pakket zit overigens een complete Herb Alpert en ditmaal met fotohoes. Enerzijds heb ik even ruimte, anderzijds ben ik zojuist erachter gekomen dat ik wederom verkeerd heb zitten rekenen met de Gele Bak Top 100. Om alle afleveringen in juli te houden gaan de komende drie weken drie afleveringen volgen. Ook prima! Ik kan dan 29 of 30 juli de nummer 1 presenteren. Eerst ga ik terug naar het staartje van de Gele Bak Top 100 van 2022. De nummer 90 is 'Stay Awhile' van Dusty Springfield en deze sla ik over. Op 91 vinden we de Engelse groep Genesis. Alsof iemand ze zal verwarren met de Amerikaanse band? De laatste komt voorbij in de 'Honderd achteruit' over de Gele Bak Top 100 van 2023. Het onderwerp van vanavond is 'Many Too Many' van Genesis uit 1978. Hoewel ik de Engelse persing heb, vind ik het voor het bericht wel zo leuk om de Nederlandse fotohoes te tonen.

De zomer van 2021. Ik heb besloten dit jaar niet met vakantie te gaan. Mijn stemmingen zijn dan nogal wisselend en wil niet tijdens een verblijf elders het gevoel krijgen dat ik naar huis wil. In plaats daarvan huur ik een week een elektrische fiets in Havelte en maak dagtochten. Op de maandag lijkt me een ritje naar Emmen een goed idee. Het plan is om de fiets op het station te stallen waar die weer kan opladen. Dat loopt allemaal ietsje anders maar ik heb ditmaal wel succes met de singles. Zeker als ik in een vergeten hoekje een bakje zie met uitsluitend Engelse persingen. Daar vind ik ook deze van Genesis. Niet het meest memorabele nummer waardoor het niet in de top twintig zal komen, maar aardig genoeg om niet in de top honderd te zetten. Nummer 91 is dan het hoogst haalbare voor de single. Tot mijn verbazing zie ik dat 'Many Too Many' vóór 'Follow You Follow Me' is uitgebracht. De laatste zal voor Genesis hun eerste hit in Nederland opleveren.

De geschiedenis van Genesis begint als Jonathan King een tip krijgt over een 'vernieuwende' rockband aan de Charterhouse School In Godalming in het graafschap Surrey. Het is ook King die de naam bedenkt voor de band. De band moet namelijk de oorsprong van alles worden, zoals in het eerste hoofdstuk van de bijbel. Dat King kort na het verschijnen van 'From Genesis To Revelation' de platenzaken langs gaat om de elpee van de geestelijke muziek in de pop/rock neer te zetten, is een leuk fabeltje. In werkelijkheid is de plaat niet ingekocht door de handelaren omdat niemand brood ziet in een elpee van een band zonder een hitsingle. Genesis breekt met King en tekent bij het nieuwe Charisma-label. Hier zal de groep niet alleen haar draai vinden met een zeer eigen muziekstijl, ook is het nu beter geregeld qua promotie. Pas in 1974 zal Genesis haar eerste Engelse hit scoren 'I Know What I Like In Your Wardrobe' en 'Foxtrot' heeft dan al de albumlijsten gehaald zonder een single.

Genesis is volgens Peter Gabriel in deze tijd vooral Peter Gabriel en band. De bandleden zien dat anders en zeggen dat Gabriel de stoorzender was. Tijdens de voorbereidingen van 'The Lamb Lies Down On Broadway' dreigt het al mis te lopen, tegen het einde van de wereldtournee kondigt Gabriel aan de groep te zullen verlaten. Hij wil meer tijd met zijn gezin doorbrengen. Voor Genesis is het een spannende tijd. Ja, ze willen verder, maar hoe? Er wordt besloten een advertentie te plaatsen in een tijdschrift. Er komen 400 reacties en het is aan Phil Collins de taak om de zanger de nummers te leren. Als de beoogde zanger niet kan worden gevonden, besluit de band Phil Collins aan te stellen als zanger. Hij is nota bene degene die in eerste instantie voorstelt om als instrumentale groep verder te gaan. Het publiek accepteert evenwel Phil Collins als zanger. Collins is minder theatraal dan Gabriel en duwt de band meer in de richting van de rock, ook al heeft zijn stem ondertonen uit de soul. Ook qua bezetting wordt Genesis compacter. Het zijn voornamelijk Collins, Tony Banks en Mike Rutherford die de groep zullen dragen vanaf 1976.

'Many Too Many' is nu dan opeens toch de opvolger van 'Follow You Follow Me'. Het is de tweede single van 'And Then There Were Three'. Waar 'Follow You Follow Me' de internationale doorbraak is, daar doet 'Many Too Many' slechts nummer 43 in Engeland en 41 in Duitsland. Het is de laatste opname van Genesis waarbij Tony Banks gebruik maakt van een mellotron. Hij zal het instrument een jaar later opnieuw gebruiken voor zijn solo-album. De groep brengt een videoclip uit met beeldmateriaal van een optreden in juli 1978. Toch zal het nummer later nooit meer live worden uitgevoerd. Er bestaan plannen om het in 2020 uit te voeren tijdens 'The Last Domino'-tournee maar deze shows moeten worden afgeblazen vanwege de lockdowns.

De band is actief tot 2022 maar is ook in de jaren ervoor verschillende malen uiteen gevallen en weer opgestaan. In 2023 heeft Genesis de rechten verkocht van haar werk van na 1977 plus het solomateriaal van Banks, Collins en Rutherford. Het maakt dat ze in 2023 bovenaan een lijst staan van meest verdienende entertainers.

Week Spot: Gregg Jackson

Origineel had ik een andere Week Spot gepland voor deze week. Het label vermeldt daar namelijk '2016' als verschijningsjaar en dat klopt wel met aanzien tot het nummer. Het album waarvan de single afkomstig is, verschijnt in 2016. De single zélf blijkt uit 2017 te zijn uitgebracht. Ik kijk ook alvast even bij de platen van 2017 en zie dan een plaatje dat ik ook wel als Week Spot wil hebben. Alleen... is die van 2017 of toch 2016? Als ik het nakijk op Discogs blijkt dat ik de platen heb omgewisseld. De 'oude' Week Spot is dus volgende week en deze week ga ik voor Gregg Jackson. Het is vooral in de eerste jaren dat ik nauwelijks 'nieuwe' platen koop en als het al eens voorkomt dan is de kans groot dat het ook Week Spot is geweest. In 2016 en 2017 is dat duidelijk het geval. Gregg Jackson's plaat bevat opnames van zijn gezochte album uit 1982 maar verschijnen in 2016 voor het eerst op een single. Het is één van de allereerste releases op het label dat zal uitgroeien tot Izipho Soul. 'One For The Road' van Gregg Jackson mag deze week de Week Spot zijn.

Patrick, uitbater van Izipho Soul, is goed bevriend met Mark, de hofleverancier aan de Blauwe Bak. In  de jaren tachtig onderneemt het duo al samen met andere soulliefhebbers reizen naar Amerika. Zo nu en dan duiken de foto's op van de jongemannen voor de studio's van Stax. De vriendschap duurt voort tot de dag van vandaag en zo nu en dan brengt Patrick iets uit waar Mark iets mee van doen heeft. Bekendste voorbeeld hiervan is 'Love Dreams' van Arthur Foy. Mark heeft een schaars origineel van de single uit 1980 in zijn verzameling en dankzij Patrick krijgt het in 2021 een gelimiteerde (en reeds uitverkochte) heruitgave. Gregg Jackson schijnt ook een ontdekking van beiden te zijn. Het is het punt in de muziek waar blues en soul de paden kruisen. Als ik het hoesje zoek op Discogs schrik ik van de prijs. Ze gaan tegenwoordig vanaf vijfendertig euro. Ik weet zeker dat ik niet meer dan vijftien pond bij Mark heb betaald?

Gregg Jackson wordt geboren in Salisbury in de staat Maryland. Vanaf zijn zesde levensjaar is hij voortdurend actief in de muziek. Het begint met het zingen in een gospelkoor, gevolgd door 'dance troupes'. We zullen maar niet vragen naar zijn leeftijd maar het zegt op zichzelf genoeg als we door het lijstje groepen en artiesten gaan waarmee hij het podium heeft gedeeld. Ike & Tina Turner, James Brown, The Coasters, Herb Reed & The Platters, The Drifters, The Trammps en... Otis Redding. Jackson raakt erg goed bevriend met Redding maar helaas zijn dan de laatste weken aangebroken. Sindsdien merkt Jackson dat wanneer hij zingt dat de geest van Otis hem overvalt. Gregg Jackson is een podiumdier en wordt alleen in 1982 tijdelijk opgesloten in een studio. Dat levert het album 'One For The Road' op. Het titelnummer wordt een klassieker in de Modern Soul en de elpee is een duur betaald collector's item geworden. Er staan momenteel twee op Discogs die elk rond de 160 euro moeten kosten. Ik heb het dan nog niet over bijkomende kosten want eentje is in Engeland en de andere in Amerika.

De Engelse release van de single op het ZIP Promotions-label zorgt voor een opleving in de interesse voor Gregg. Hij bezoekt Engeland voor een uitzinnig optreden. Hij is dan woonachtig in de staat Florida waar hij soms zeven dagen per week een optreden geeft. Er wordt opgemerkt dat Gregg meer glitterjasjes heeft dan dat Imelda Marcos schoenen heeft. Voor de lokale bevolking in Florida is het duidelijk: Als je een grootse soulstem uit de jaren zestig wilt horen, moet je naar een optreden van Gregg Jackson. De single krijgt in 2019 een vervolg met een remix van de hand van Nigel Lowis welke eveneens uitkomt op Izipho Soul (zoals ZIP na een paar releases heet). Deze is nog wel voorradig en ik denk dat ik binnenkort een exemplaar ga toevoegen aan een bestelling. Het is iets meer upbeat dan het origineel en ik vermoed dat hij de 2014-opname heeft gebruikt. De Week Spot is echter het origineel uit 1982. Bij gebrek aan beter moet dit de Week Spot worden die 2016 mag vertegenwoordigen.

Primitief plassen

Zoete lieve Gerritje heeft heel wat uitgespookt in zijn jonge jaren en is er altijd mee weg gekomen. Hoe vaak ben ik aangehouden met de Solex terwijl ik geen licht heb? Het is altijd bij een waarschuwing gebleven. Ik heb dikwijls een grote mond gehad tegen een agent. Niks geen gevolgen. Ik kan me zelfs herinneren dat ik een telefoonhoorn kapot heb gehakt bij de ingang van het politiebureau. Ik neem aan dat er wel camera's hebben gehangen maar heb er nooit iets over gehoord. Tot deze ene vrijdagavond in 2004 in Rotterdam. Jawel, het is precies twintig jaar geleden dat ik mijn eerste en enige bekeuring heb gehad. Ik hoop dat de nood niet al te hoog is zodat ik even in het midden kan laten waarvoor ik de boete heb gekregen. Wat moet een mens in Rotterdam? Welnu, in 2004 ben ik tijdelijk 'Sideburner' en helemaal in de 'rrrawck and rowllll'. Rotterdam is de eerste plek in Nederland waar besloten wordt een festival op poten te zetten: Drie dagen niets anders dan garagerock, beat en rock'n'roll. Het Primitive!-festival zal het uiteindelijk vol houden tot omstreeks 2010. De lectuur die ik anno 2004 tot me neem kondigt maanden van tevoren al het Primitive!-festival aan en natuurlijk moet ik daar bij zijn. De mop van de twee Belgen mag achterwege blijven, dit bericht beslaat vijf dagen: Van woensdag 30 juni tot en met maandag 5 juli in 2004.

Ik heb Robert genoemd in het verhaal over Dave Mason. Volgens mij is hij op 3 juli jarig maar viert het in 2004 op woensdagavond 30 juni. Is daar een reden voor? Jazeker! Ook dan is het EK voetbal en Nederland speelt deze avond. Het idee is om achter huis te zitten met een stel kameraden en samen de wedstrijd te kijken. Nederland staat dan in de kwartfinale en speelt tegen Portugal. Ik weet twintig jaar later nog wel te herinneren dat we roemloos ten onder zijn gegaan op deze avond. Dat het 2-1 is geworden hebben we te danken aan een eigen doelpunt van Portugees Andrade. Als iedereen van de schrik is bij gekomen, klinkt er opeens muziek uit de woonkamer. Robert heeft zijn single van André Hazes en het Nederlands elftal gevonden. Nog eenmaal zingen we met zijn allen uit volle borst 'Wij houden van Oranje' mee. Jaren later zijn er nog altijd buren die dit voorval weten te herinneren. Deze avond zakt er ook iemand door de vloer van de keuken bij Robert. We wonen in dezelfde krotten. Bij Robert zit het gat midden in de vloer, bij mij zal de wasmachine compleet door de vloer gaan.

Het Primitive!-festival begint op donderdag maar ik word wakker met een kop als een bushokje. De reis wordt een dag uitgesteld. Het schijnt dat The Chesterfield Kings wel een erg goede set hebben gespeeld. Op vrijdag moet het dan gaan gebeuren. Het is vreemd: Enerzijds kijk ik uit naar Primitive!, maar er is ook iets dat me tegen houdt. De eerste gedachte wint maar de tweede gedachte breekt me binnen een halve dag op. Ik heb voor deze nacht een slaapplek gereserveerd in een jeugdherberg maar weet niet of ik ook iets voor zaterdagavond heb georganiseerd. Ik ga vanaf het station rechtstreeks naar Waterfront en maak het concert mee van Sonic Litter. Ik beloof hen een optreden in de Co-9, niet wetende dat dit volgende week ontruimd gaat worden. Het is een paar uur pauze tot de avondprogrammering en dus ga ik inchecken bij de herberg. Deze vrijdagavond is The Buff Medways de grote naam op het affiche. Ik heb zelfs een elpee van The Buff Medways gekocht maar ben daar niet zo zeker over. Ik hoor Billy Childish liever in de vuige garagerock dan deze matige Jimi Hendrix-imitatie. Hoogtepunt van de avond is The No-Goods uit Meppel, maar ja... daarvoor hoef ik niet naar Rotterdam te reizen. Het is halverwege de avond dat de beat me tegen gaat staan. Ik hang veel rond bij de dj's die, naar het schijnt, Northern Soul draaien. Kijk! Dit vind ik dus wél leuk, hoewel ik mezelf niet kan overtuigen dat ik hier een kaartje voor heb gekocht. Na The Buff Medways heb ik hem aardig hangen en moet ik maar eens beginnen aan de wandeling van Waterfront naar de herberg.

De kroegen zijn al dicht en het is nog een redelijke wandeling tot de herberg. Ik besluit een steegje in te duiken om daar de blaas te legen. Als hij terug zit in de broek en ik verder wil lopen, word ik opeens aan de schouder getrokken. Ik kijk om en zet mijn koptelefoon af. Het zijn twee agenten. 'Niet zo netjes van u om tegen een gevel te urineren'. Ja sorry, het moest er uit. 'Als u het nu in het bos zou doen?'. 'Ik ben onderweg naar het bos' antwoord ik maar het biedt geen soelaas. Het bonnenboekje is al gepakt. 'Kunt u zich legitimeren?'. In principe wel. 'Mag ik uw legitimatie zien?'. Nee. Pas als duidelijk wordt welke ellende ik me op de hals haal als ik niet mee werk, laat ik hem toch maar mijn kaart zien. Kost dat? Zoveel geld? Nou, het valt reuze mee, zeker in 2024. De boete bedraagt vijfendertig euro en ik geloof dat dit nu de administratiekosten zijn. Ik kijk regelmatig naar programma's over handhavers en ik geloof dat voor wildplassen nu een bedrag staat van boven de honderd euro. Een koopje dus!

Op de vrijdagavond heb ik een flyer gekregen van een vintage kledingboetiek in Baak en dat ziet er interessant uit. Daar wil ik wel even kijken op zaterdagmorgen. Qua kleren ben ik snel klaar maar dan zie ik een bakje met singles staan. Daar koop ik 'What's Good About Goodbye My Love' van The Flirtations voor vijf euro mét fotohoesje. Dat zal heel stiekem de start zijn van de interesse voor de Northern Soul plus de herinnering aan de dj's van de voorgaande avond. Die middag hang ik rond in Waterfront maar kan mijn ei niet kwijt. Ik zie nu op de flyer dat een dj van Crypt Records heeft gedraaid en ik koop deze middag een elpee van The Oblivians bij hem. Dan ga ik weer de stad in op zoek naar een chinees voor het avondmaal. Als ik uitgegeten ben, heb ik een radicaal besluit genomen. Ik ga mijn kaartje voor de deur verkopen en ga naar huis! Het hoeft van mij niet meer. Het kaartje ben ik in een oogwenk kwijt. Ik zit alleen te twijfelen hoe het zit met de herberg. Wellicht dat ik me niet druk heb gemaakt over de kosten voor een nachtje Stayokay want bij Waterfront vandaan stap ik meteen op de trein. Wegens werkzaamheden moet ik omreizen over... Deventer!

Dan herinner ik me opeens dat het dit weekend Plantsoenpop moet zijn, het festival waar ik in 2002 met Da Skoda's ben geweest en waar ik in 2003 eveneens als vrijwilliger heb gewerkt. Als ik arriveer bij het terrein word ik herkend door de security. De zondag werk ik op het festival en ook de maandag help ik bij het afbreken en opruimen. Na het traditionele etentje stap ik op de trein naar huis. Een paar weken later ontvang ik de herinnering aan Rotterdam en voldoe deze maar om verdere problemen te voorkomen.