Het zilveren goud: 1999 deel VII

Een vergissing is menselijk? Ik twijfel al sterk als ik naar de lijst kijk voor de singles van vanavond. Het klopt wel... ik heb hem in 1999 in Manchester gekocht. Volgens mij heb ik hem ook niet in Engeland laten liggen, hoewel de single in een erbarmelijke staat is. Hij staat hoe genaamd wél in mijn papieren archief. Dan zie ik de fout: Ik heb een paar jaar geleden een Engelse persing van 'Sylvia' gekregen van Baz en heb deze waarschijnlijk weg geschreven als 'Hocus Pocus'. De plaat zélf staat niet in de bak, wel de Engelse 'Sylvia'. Dat betekent dat we vanavond slechts vijf singles hebben in 'Het zilveren goud', maar ach... er zijn ergere dingen. Vanmorgen hoorde ik bijvoorbeeld 'Together Again' van Janet Jackson op de radio en herinnerde toen dat ik bij dit bezoek aan Manchester ook haar 'Again' uit 1993 op single heb gekocht. Ook die ben ik kwijt geraakt. Vanavond dan de laatste vijf uit Manchester van juni 1999 en de eerste van augustus 1999. Volgende week presenteer ik jullie de laatste zes uit augustus 1999. De vakantie is dan al afgelopen en langzaam aan werk ik toe naar het einde in Mossley. Maar eerst ga ik weer even vakantie vieren in Nederland met als hoogtepunt de zonsverduistering van 11 augustus 1999.

Ditmaal ben ik wel op tijd voor de National Express van Oldham naar Hull alleen ben ik vergeten een stoel te reserveren. Omdat de stoelen al zijn bezet, rest voor mij het gangpad. Gelukkig stopt de bus onderweg alleen in Bradford en York en dan moet ik even plaats maken voor passagiers die uitstappen. De reis is verder het bekende verhaal. Met de boot van Hull naar Rotterdam, met de bus van Europoort naar Rotterdam Centraal en dan de rechtstreekse trein naar Leeuwarden. Uitstappen in Heerenveen en even wachten op vader. Het verschil met 1998 is dat ik dit jaar een extra vakantie heb ingepland. Ik ga op de woensdag met het openbaar vervoer naar Spijkenisse en verblijf een week bij Kees. Een week later rijden we samen naar Friesland om bij mijn ouders een hapje te eten. 's Avonds rijden we naar het Woodstock-terrein. De caravan staat er nog altijd en dat wordt weer mijn onderkomen voor de komende dagen. Des arriveert in een prachtige ouderwetse Mercedes ambulance. Ik geloof dat Kees een tentje heeft meegenomen. Ik heb het rijk voor me alleen in de caravan. Overdag hangen we veel rond bij de Friese broers en ondernemen bijvoorbeeld een erg fraaie wandeling. 's Avonds is het biertje drinken bij de Pipo-wagen, gezamenlijk eten en later naar het Woodstock-terrein. Fleetwood Bag heeft besloten zichzelf op te heffen waardoor er een gaatje in het programma valt.

De L.A. Doors zijn beschikbaar voor deze avond en wij staan vooraan. De 'Jim Morrison' heeft een horecafles Jack Daniels bij zich. Het etiket zit ondersteboven. Het lukt me om de Jack Daniels te ruilen tegen een jointje. De fles gaat rond in ons clubje en dan wil Jimbo hem weer terug hebben. Niks daarvan! Ik zet de fles aan mijn mond en klok hem ineens leeg. Glaswerk is niet toegestaan op het terrein maar ik weiger de lege fles af te geven omdat ik hem van Jim Morrison heb gekregen. Ik weet niet wie het zijn maar een paar gasten brengen me naar de caravan. Daar val ik letterlijk om van de drank. Ik word tweemaal wakker. De eerste keer ben ik té brak om uit mijn positie te komen en kots in de caravan. De tweede keer een dreun op het dak van de caravan. Dat laatste blijkt een stoel te zijn en helaas is die dwars door mijn zonnedak gegaan waardoor het vanaf dit moment 'open huis' is in de caravan.

Op zaterdagmiddag is de zonsverduistering ter sprake gekomen en de ene Friese broer heeft verteld dat hij vorige week Altar heeft gezien. Omdat ik niet over voldoende middelen beschik om mee te gaan naar Duitsland om de volledige verduistering te zien, wordt er een deal gemaakt. Ik geef mijn Altar-shirt en hij zal voor me zorgen gedurende de week. Op zondagmiddag haal ik met Des 'in de ambu' mijn paspoort en het Altar-shirt. Natuurlijk staan mijn ouders niet te springen. Het is ook wel wat: Komt zoonlief een paar weken terug vanuit Engeland, is hij de helft van de tijd op reis met vrienden? Ik weet niet meer goed wat ik maandag heb gedaan. De Friese broers hebben hun gezinnetjes en een reisje als dit heeft enige voorbereiding nodig. We rijden op maandagavond weg. Het is een bijzondere colonne. De ene Friese broer in een gele Mercedes 508 uit de jaren zeventig, vervolgens Des met zijn opvallende ambulance, een kennis van de broers in een Subaru Mini Jumbo en tenslotte de andere Friese broer in een Opel bestelwagentje. Wij hebben gezelschap gekregen van Anna. Een jong meisje waar ik niet goed hoogte van krijg. Volgens mij is ze vooral een beetje verliefd op Des en daar kan ik me alles bij voorstellen. We rijden die avond rechtstreeks naar Trois Ponts, een dorpje nabij Francorchamps. De broers hebben dit plekje bij toeval ontdekt. Het is een plekje dat alleen bekend is bij de lokale bevolking. Het heeft een wensput, gelegen aan een beek en even verderop een steile heuvelwand.

Op dinsdag rijden we teveel. We kijken even in Trier maar het weer is overdag nogal troosteloos. Des heeft niet de juiste rubbers kunnen vinden voor de ambu maar heeft het wel goed gelast. Na een stevige regenbui zit ik met mijn voeten in een bad met water. Even verderop met een bakje het water uit de auto scheppen en weer verder. In Trier gaat het bijna even helemaal mis tussen de beide broers. Ik heb er weinig last van want ik geniet met volle teugen. Het is mijn optimistische stemming en gevoel voor een grapje dat de ploeg bijeen is gebleven. We vinden uiteindelijk een prachtig weiland waar we de auto's parkeren en de tenten opslaan. De volgende ochtend hebben we wekdienst van de boze boer. Ik lig ditmaal eens achterin de 'ambu' en heb de eer om in steenkolenduits de man tot bedaren te brengen. Voorbij Kaiserslautern zou de volledige eclips waarneembaar zijn maar even voor de stad horen we op de radio dat het verkeer rondom de stad potdicht zit. Dan zien we dit heuveltje in een dorpje vlak voor Kaiserslautern en parkeren daar de auto's. Als het bijna gaat gebeuren en ik klaar zit met trommeltje en negatieven met sellotape op mijn zonnebril betrekt ineens de lucht. Het wordt grijs en het gaat regenen...

Jullie zullen een week moeten wachten op het vervolg, laat me nu verder gaan met de singles.

3199 Wrapping Paper - Cream (UK, Reaction, 1966)
3200 Hi-Lili Hi-Lo - Alan Price Set (UK, Decca, 1966)
3201 Delilah - Sensational Alex Harvey Band (UK, Vertigo, 1975)
3202 Goin' Back - Dusty Springfield (UK, Philips, 1966)
3203 Meet The Flintstones - The B.C.52's (UK, MCA, 1994)
Vijftig pence. Wat kocht je daarvoor in 1999? Een pakje vloei? En 'Wrapping Paper' van Cream, de debuutsingle van de 'supergroep' van Eric Clapton, Jack Bruce en Ginger Baker. Wel in een totaal afgedraaide staat. Alan Price Set heb ik inmiddels ook in de Nederlandse uitvoering met fotohoes. Dusty Springfield heb ik een paar jaar geleden vervangen door een beter exemplaar. The B.C.52's is de eerste single van augustus 1999. Het is dan net een week na thuiskomst uit Nederland. Er zal op zondag een markt zijn in Ashton-under-Lyne en daar koop ik een flink aantal singles. Anno 2024 heb ik daar zeven van over, de laatste zes krijgen jullie volgende week.

Week Spot: Kelly Finnigan

Het originele idee is leuk maar het blijkt niet te werken in de praktijk. Het idee is om een 'nieuwe' release uit de afgelopen negen jaar als Week Spot te hebben. Vooral in de eerste jaren is het voor mij vrij uitzonderlijk om een hagelnieuwe release te kopen en meestal volgt kort daarna de benoeming tot Week Spot. Deze platen kan ik anno 2024 niet meer gebruiken als Week Spot. Komend weekend ga ik terugblikken op 2020. Ook hier zijn de nieuwe releases allemaal al eens Week Spot geweest. Buiten een enkeling die van mij niet zo nodig Week Spot hoeft te worden of een artiest of band die ik al eens eerder heb gehad. Hoewel ik 'Since I Don't Have You Anymore' van Kelly Finnigan afgelopen week in de show heb gehad (het is oorspronkelijk uit 2019), ademt deze plaat voor mij 2020. Het is tevens het begin van mijn interesse voor het Colemine-label. Ik zou de recent aangeschafte single van Kelly uit 2020 kunnen doen, maar natuurlijk ook zijn allernieuwste. Ik kies voor de laatste. De Week Spot van deze week is 'Leave You Alone' van Kelly Finnegan uit 2024.

Voor wat betreft de Vinyl Summer Spirit Of: Vanaf volgende week kan ik complete shows vullen met nieuwe releases en heruitgaven uit het betreffende jaar. Dit ga ik doen bij 2021 en bij 2022 moet ik zelfs een selectie maken. Wat de zaterdagavond betreft staak ik de Vinyl Summer Spirit een week eerder en begin op 31 augustus met 'The 2024 Collection' in 'Do The 45'. Alle platen uit 2024 op alfabetische volgorde van de platenlabels. Maar eerst komende zaterdag nog een ouderwetse Vinyl Summer Spirit Of met 2020. Met één plaatje uit 2024 want dat is de nieuwe Week Spot.

Ik heb in 2020 al uitvoerig geschreven over Kelly Finnigan als 'Since I Don't Have You Anymore' de Week Spot is. Kelly is een bezige bij en heeft sinds 2020 allerminst stil gezeten. Solistisch heeft hij drie albums onder eigen naam uitgebracht. 'The Tales People Tell' uit 2019 bevat 'Since I Don't Have You Anymore'. Vlak voor de kerst van 2020 verschijnt 'A Joyful Sound', een album vol 'originals' in een kerstsfeer. Een jaar geleden heeft hij 'From Me To You' uitgebracht, een cassette in een gelimiteerde oplage van 500 stuks welke eigenlijk meer een 'mixtape' is dan een volwaardig album. Verder heeft hij twee albums gemaakt met Monophonics: 'It's Only Us' in 2021 en 'Sage Motel' in 2022. Colemine is niet zomaar een platenlabel, het is één grote familie. Finnigan produceert dus ook platen voor anderen waaronder The Sextones en maakt deel uit van het collectief Ironsides dat vorig jaar een album heeft uitgebracht op Colemine met psychedelische soul. Ik leer 'Since' kennen in de laatste weken voor 'de grote paniek' en schaf het vinyl aan als de eerste lockdown een feit is. Misschien ben ik een beetje hard geweest tegen de platendealer destijds. Het is sowieso een rare tijd.

Het Colemine-label is niet helemaal nieuw voor mij in 2020. Ik kan me de eerste release van 'My God Has A Telephone' van Flying Stars Of Brooklyn herinneren. Dat is mijn kennismaking hoewel ik dan nog niet zo happig ben op nieuw vinyl. Met Kelly is het roer om gegaan en zeker in de laatste twee jaar word ik een beetje opgewonden bij een nieuwe Colemine-release. Je kan het vergelijken met Motown. Het wiel wordt steeds opnieuw uitgevonden en na vijf releases ken je het wel. Toch gaat de sound bij mij nooit vervelen, ook al lijken de platen soms vrij veel op elkaar. Colemine is een soort 'trademark of quality' geworden zoals het varkentje op een bootleg. Je weet dat het wel goed zit. Ik heb 'Leave You Alone' al een tijdje niet gedraaid en moet even kijken bij de 'Singles round-up'. Ah juist, het Marvin Gaye-achtige plaatje met de interessant ogende b-kant welke iets blijkt tegen te vallen. 'Leave You Alone' heb ik die avond ademloos beluisterd en volgens mij verdient het plaatje het helemaal om Week Spot te worden.

Singles round-up: augustus 1

'Ik hoop dat ik je niet wakker bel?'. Wat dacht je zelf? Om half negen op vrijdagmorgen. Even voor de goede orde: Ik begin pas 's middags met werken. Vandaar dat ik nooit vroeg naar bed ga en ook zelden de zon zie opkomen. Er zijn ergere manieren om gestoord te worden in je slaap. Mijn voorvrouw vraagt of ik een vrije dag wil hebben. Lukt dat nog wel met mijn vrije dagen? Dat denk ik wel, ik heb nog niet zoveel vrije dagen gehad dit jaar. En zo ben ik dus opeens op vrijdag vrij. Het weer oogt goed en ik heb een paar kleine boodschapjes. Anders had ik deze in Steenwijk gedaan maar nu ik daar niet hoef te zijn, kijk ik liever ergens anders. Beilen ligt alweer snel in de planning. Eerst naar Dwingeloo want mijn haarelastiek is overleden en met dit warme weer fiets ik het liefste met een paardenstaart. Vanuit Dwingeloo wil ik naar Lhee. Er leiden meerdere wegen naar Rome en hetzelfde geldt voor Lhee want er gaat ergens iets niet goed. Alhoewel? Het is geen straf om een eindje om te fietsen en ditmaal écht eens door Lhee te fietsen in plaats van de rand van het dorpje. Ik kom echter niet uit in Lheebroek maar halverwege. Dat is ook niet erg want ik wil wel over Lheebroek en dan door het natuurgebied naar Beilen. Na een paar kilometer blijk ik op de 'kale weg' te zitten naar Beilen toe. Ach toe nou! Ik wilde door het bos! Dan zie ik een afslag naar Lheebroek en fiets dus nog een stuk om voordat ik in Beilen kom. Het is dan inmiddels vijf uur en zal niet meer dan een half uur hebben voor de inbrengwinkel? Dan blijkt Beilen op vrijdag koopavond te hebben en de winkel tot acht uur open te zijn. Dat verandert de zaak en dus ga ik eens goed zitten voor de singles. Uiteindelijk mogen er zestig mee waar ik nu de eerste twintig van ga behandelen.

* Herb Alpert & The Tijuana Brass- Save The Sunlight (Duitsland, A&M, 1974)
* Ralph Anderson- The Birds Are Coming Over (NL, Injection, 1968)
* Aneka- Japanese Boy (Duitsland, Hansa, 1981)
* The Archies- Who's Your Baby (Duitsland, RCA Victor, 1970)
Van dit kwartet heb ik reeds Ralph Anderson en Aneka. De eerste heb ik echter niet met fotohoes. Ralph Anderson is ook bekend als Hu als van Hu & The Hilltops. Aneka heb ik in de Nederlandse uitdossing maar zonder de fotohoes dus dit is in ieder geval een upgrade. Ik heb de platen uit de jaren zeventig bijna allemaal gedraaid in de show van afgelopen vrijdag en dus hoeft de apparatuur vanavond niet beslist aan. Herb Alpert is een beetje een raar ding. Het vermeldt wel The Tijuana Brass, maar in feite is het Herb met een orkest en met Lani Hall als extra zangeres. Lani was voorheen de zangeres van Sergio Mendes & Brasil '66. Het is een softe ballade met een zekere sfeer maar niets bijzonders. The Archies staat al een tijdje op mijn verlanglijst en vooral om de collectie compleet te maken. Het klinkt meer als 'Jingle Jangle' dan als 'Sugar Sugar', maar ja... Verwacht je nu echt een hoogvlieger van The Archies? De single is in absolute nieuwstaat en dat is zeer prettig!

* Patti Austin & James Ingram- Baby Come To Me (NL, Qwest, 1981)
* Aztec Camera- How Men Are (Duitsland, WEA, 1987)
* Bananarama & Lananeeneenoonoo- Help (Duitsland, London, 1989)
* Mike Batt- Mona (Duitsland, Epic, 1980)
De apparatuur moet wel even aan want ik heb de jaren tachtig-dingen nog niet gecheckt. Daarbij kan ik Patti Austin en Bananarama wel overslaan want die ken ik nog van vroeger. Opvallend is dat de eerste al in 1981 is uitgebracht maar pas in 1983 een hit is geworden. De plaat van Aztec Camera ken ik niet maar op ene of andere manier ben ik benieuwd. Het is een fraaie ballade maar doet geen belletje rinkelen bij mij. Mike Batt heb ik altijd een bijzonder onderwerp gevonden. The Wombles mogen onooglijke figuren zijn maar de liedjes zitten ontzettend goed in elkaar dankzij Mike Batt. Batt schrijft 'Bright Eyes' voor 'Watership Down' en heeft in 1979 een Nederlandse hit met het prachtige 'Lady Of The Dawn'. Decennia later zal hij ons Katie Melua aandoen want ook dat is Mike Batt. Tijdens mijn verblijf in De Bilt maak ik kennis met een album van Mike Batt uit de vroege jaren tachtig. en dat is een bijzonder eigenwijs ding. 'Mona' neigt meer naar dat album dan richting 'Lady Of The Dawn'. Het is erg fraai voortkabbelende pop en niet half verzopen in een zee van violen.

* Bay City Rollers- Mañana (Duitsland, Bell, 1972)
* Lou Christie- I'm Gonna Make You Mine (Duitsland, Buddah, 1969)
* Dave Dee- Hold On (Duitsland, Philips, 1971)
Een hele vroege single van de Rollers en in een tijd dat de band nog op zoek is naar een eigen geluid. Dat eigen geluid laat de band rond 1974-75 horen en is mijlenver verwijderd van 'Mañana'. Het is eigenlijk erg flauwe Europop maar desondanks een aardige 'nugget' voor in de verzameling. Lou Christie heb ik al met de Nederlandse hoes en voor vijftig cent wil ik deze Duitse wel hebben. Dave Dee is al twee jaar werkzaam zonder Dozy, Beaky, Mick & Tich en heeft enig succes in Duitsland. Op 'Hold On' volgt hij de succesvolle lijn van Barry Ryan, niet geheel toevallig ook razendpopulair bij onze oosterburen.

* Fats Domino- I'm Walkin' (US, Imperial, 1957)
* Fats Domino- My Girl Josephine (Duitsland, London, 1961)
* Fats Domino- Jambalaya (Duitsland, London, 1962)
* Fats Domino- Hum Diddy Doo (Duitsland, London, 1963)
Er zijn sinds mijn laatste bezoek twee bananendozen singles bijgevoegd. Twee daarvan lijken erg interessant, ook al is het niet helemaal mijn genre muziek. Ten eerste een hele hoop Duitse schlagers op het oranje Polydor-label en ze ogen allemaal in onberispelijke staat. Deze dozen bevatten ook een tiental originele 1957-persingen van 'I'm Walkin' van Fats Domino plus nog een paar losse Duitse persingen van dezelfde artiest. 'My Girl Josephine' en 'Jambalaya' blijk ik al te hebben in de Nederlandse uitdossing. De b-kant van de Duitse 'Josephine' is 'Natural Born Lover' welke ik ook op de Nederlandse single heb. Als ik binnenkort nog eens in de buurt ben, zal ik een vers exemplaar van 'I'm Walkin' meenemen en wellicht een paar. Deze eerste heeft al een beetje stuk gedraaid styreen. 'Hum Didy Doo' geloof ik wel.

* Carl Douglas- Run Back (Duitsland, Pye, 1977)
* Carol Douglas- Midnight Love Affair (Duitsland, RCA Victor, 1976)
* Earth & Fire- Storm And Thunder (NL, Polydor, 1971)
* David Forman- Dream Of A Child (NL, Arista, 1976)
* Bobbie Gentry & Glen Campbell- All I Have To Do Is Dream (Duitsland, Columbia, 1969)
Earth & Fire heb ik al sinds 1991 in de collectie maar ik geloof dat de oude een beetje is kromgetrokken. Niet in de laatste 33 jaar, maar in de eerste 20 jaar. Deze oogt smetteloos en is dat eigenlijk ook best wel. Echt een letterlijke vervanging van de oude single en het fotohoesje heb ik dus ook al. Bobbie Gentry & Glen Campbell heb ik in de Deense persing. Carl Douglas, de kungfu-kerel, gaat in 1977 het disco-pad op met het vlotte 'Run Back'. Carol Douglas zit in 1976 al op het pad van de disco en 'Midnight Love Affair' is leuk voor een zondagavond maar niet belangwekkend genoeg voor de Blauwe Bak. Van David Forman heb ik een klein stukje gedraaid op vrijdagavond en dat klinkt erg traag en melancholiek Niks om over naar huis te schrijven.

Gele Bak Top 100: 37-29

Het kauwen van het broodje neemt wat langer in beslag dan verwacht en opeens passeren ook een aantal andere zaken de revue. Voordat ik het weet is het alweer te laat voor een wandeling naar Havelte en ik heb geen trek in een fietstochtje. Het is vrijdag een beetje té idioot gegaan en daar heb ik nog altijd last van. Bovendien mag ik morgen weer de hele dag ravotten in de zonneschijn. Nu dan het volgende deel in de 'Gele Bak Top 100'. Ik weet niet of ik vanavond nog toe kom aan een 'Singles round-up' maar ik denk dat ik de singles in drie afleveringen van twintig ga doen. Het meeste is namelijk niet heel veel soeps, maar ja... voor vijftig cent is alles geoorloofd. In de Gele Bak Top 100 klim ik van 37 naar 29.

37. I'm Alive - Electric Light Orchestra (NL, Jet 179, 1980)

36. Elizabethan Reggae - Boris Gardner (Zuid Afrika, Fontana TOS 679, 1970)

35. A Young Girl Of Sixteen - Noel Harrison (NL, Decca AT 15045, 1965)

34. Ghetto Heaven - The Family Stand (Duitsland, Atlantic 7567-87997-7, 1990)

33. I Must Be In Love - The Rutles (NL, Warner Bros. WB 17125, 1978)

32. Hello Hello - Sopwith Camel (Zuid Afrika, Kama Sutra KSS 4, 1967)

31. It's A Jungle Out There - Three Dog Night (België, Channel CH 45-12, 1984)

30. Hang On Sloopy - The McCoys (UK, Bang BANG 003, 1965, re: 1976)

29. My One Temptation - Mica Paris (Duitsland, Island 111 015, 1988)

Alleen de nummers 34, 31 en 29 zijn van vorig jaar. Electric Light Orchestra en Noel Harrison komen van de vlooienmarkt in Ruinen. Boris Gardner, The Rutles en Sopwith Camel heb ik in februari bij Minstrel in Zwolle gekocht. Family Stand komt uit Beilen. Three Dog Night en Mica Paris heb ik bijna een jaar geleden in Meppel gekocht en The McCoys komt van 45toeren. Volgend weekend gaan we onderweg naar de top tien.

Gele Bak Top 100: 46-38

Voordat ik een wandelingetje ga maken naar Havelte dien ik eerst nog even iets te eten. Terwijl ik het brood kauw, kan ik best één aflevering van de Gele Bak Top 100 doen. Het tweede deel volgt vanavond en hopelijk nog een aflevering van de 'Singles round-up'. We zijn inmiddels over de helft van de Top 100 en naderen de top twintig. Ik heb met mezelf de afspraak gemaakt om na 2 juli niets meer te veranderen aan de bestaande Top 100 en tot dusver heb ik daar ook nog geen reden voor gezien. Er staat alleen een tikfout in het originele document waar ik me iedere keer weer aan erger, maar ach... dat zien jullie niet. In dit deel klim ik van nummer 46 naar 38.

46. Watching The River Run - Loggins & Messina (NL, CBS 2171, 1974)

45. Dear Prudence - Siouxsie & The Banshees (NL, Polydor 815 501-7, 1983)

44. Wanted - The Dooleys (UK, GTO GT 249, 1979)

43. Action - Freddy Cannon (US, Warner Bros. 5645, 1965)

42. Yah Mo B There - James Ingram & Michael McDonald (Duitsland, Qwest 929 394-7, 1983)

41. Unchained Melody - The Righteous Brothers (Duitsland, Metronome M 810, 1965)

40. Shooting Star - Dollar (Duitsland, Carrere 2044 130, 1979)

39. You're Gonna Like It - The President (NL, CBS CBSA 4096, 1983)

38. Do You Know The Way To San Jose - Dionne Warwick (Zweden, Scepter HS-1102, 1968)

De nummers 43, 42, 41 en 38 zijn in 2024 bij de collectie gekomen, de rest is uit de tweede helft van 2023. Loggins & Messina en The Dooleys komen beide uit Beilen. Siouxsie & The Banshees en Dollar heb ik gewoon in Meppel gekocht. Freddie Cannon, James Ingram en The Righteous Brothers heb ik in Assen gevonden. The President koop ik op mijn eerste vakantiedag in Emmeloord en Dionne Warwick is van een redelijk dramatisch verlopen Discogs-bestelling. Over Discogs gesproken, ik heb gisteren een 'big want' van Discogs besteld met nog vijf andere singles waar, zoals het lijkt, zowel de Gele als de Blauwe Bak van gaat profiteren.

Week Spot Kwartet: week 31

Augustus is al een paar dagen aan de gang maar nog altijd prijkt er slechts één bericht. Alles onder controle? Ja hoor! Ik word vrijdagmorgen gewekt met een telefoontje vanuit Steenwijk. Ik heb slechts drie wijken met in totaal twintig poststukken. Of ik een vrije dag wil? Ach ja, waarom ook niet. Ik heb plenty vrije dagen. Dit heb ik vrijdag gevierd met een fietstochtje naar Beilen alwaar ik zestig singles heb gekocht. Die smeer ik uit over vier afleveringen omdat het 'niets bijzonders' is en bovendien heb ik geen haast bij het publiceren. Vooral op de terugweg vanaf Beilen blijkt het drukkend warm te zijn en ik heb een klein beetje haast. Wellicht dat ik iets té hard heb gefietst maar het heeft als oorzaak dat ik me vandaag en gisteren brak voel. Gisteren heb ik wel bezorgd, een paar meer wijken dan vrijdag maar nog altijd niet meer dan twintig poststukken. Ik heb een makkie dit weekend want alleen het Week Spot Kwartet en twee afleveringen van de Gele Bak Top 100. Nu eerst het kwartetje Week Spots van de afgelopen vier jaar.

2020: Think About Me - The Flamingos (1974)
De fiets speelt ook een hoofdrol bij de behandeling van het Week Spot Kwartet. Ik moet het jaartal van deze single even Googlen en zo weet ik het opeens weer: De aflevering van The Vinyl Summer Spirit Of 1974. Die heb ik dikwijls terug gehoord tijdens fietstochten in 2020 en 2021. Begin april 2020 doe ik een Blauwe Bak Top 45 waar deze van The Flamingos ook in voorkomt. Deze show beluister ik op een fietstochtje in april 2020. Ik heb dampvloeistof nodig en fiets daarvoor naar Diever. Het is in het uiterste begin van de 'spuugschermen'. De Primera heeft een flinterdun gordijntje van doorzichtig plastic opgehangen. Als ik de portemonnee op de toonbank wil leggen, raak ik per ongeluk het gordijntje en zo ligt het op de toonbank. Dikke paniek achter de kassa en de opmerking 'Je denkt toch niet dat een virus zich laat afschrikken door een dun folie' valt niet in goede aarde. Iedere keer als ik de plaat hoor, ben ik weer in de winkel hoewel ik hem pas op de terugweg op de mp3-speler heb. Ergens in de buurt van Wittelte.

2021: In Your Eyes - Massada (1981)
Over legendarische Vinyl Summer Spirits gesproken. Ik heb 1981 steeds overgeslagen omdat ik meen dat dit jaar niet al teveel soeps is. Daar kom ik op de zondagavond achter: 1981 is een prachtig muziekjaar! Massada heb ik leren waarderen bij de fietstocht op Vaderdag in 2021. Het intro en het outro zijn wellicht een beetje teveel aan de rock-kant maar daar tussenin is het een frisse variatie op Earth, Wind & Fire. Vreemd dat de plaat nooit een hit is geweest en dat het album 'Baru' in Nederland ook zwaar wordt ondergewaardeerd. In 2021 valt het in de week dat moeder jarig is en ik bezoek haar twee dagen later. Op de dinsdag schrijf ik het bericht over de Week Spot en lees dan van de soundtrack die ze hebben verzorgd voor 'Briefgeheim'. Die heb ik die avond op Youtube gezien en volgens mij ook meteen 'Q En Q' erachter aan. Ik ben toch veel té nerveus om te slapen.

2022: Loverboy - Chairmen Of The Board featuring General Johnson (1986)
Van de show van 1986 weet ik me niets te herinneren. General Johnson is één van de kernleden van Chairmen Of The Board, de band die in 1970 een grote (Amerikaanse) hit heeft met 'Give Me Just A Little More Time'. Chairmen maakt platen voor het Invictus-label van de heren Holland-Dozier-Holland, alleen mogen die op dat moment niet hun eigen namen gebruiken voor de producties. In de jaren tachtig is niet echt sprake meer van Chairmen Of The Board en is het alleen General Johnson die de naam zo nu en dan weer gebruikt. 'Loverboy' wordt speciaal voor de Engelse markt bewerkt door Paul Weller en ook Style Council-toetsenist Mick Talbot levert een extra riedeltje op de piano.

2023: Angel - David Sea (1982)
De ene week draait de Blauwe Bak Top 80 van de jaren 80 in de soep doordat één van de platenspelers het begeeft. Het is het apparaat dat ik een jaar eerder van Marktplaats heb gehaald. De week erop doe ik alsnog het eerste deel van de Top 80. De Top 40 van deze Top 80 heb ik op mijn verjaardag nog gedraaid en die staat dus op mijn oude mp3-speler. Vanavond gaat er een show 'op herhaling'. Ik doe dit weekend de Vinyl Summer Spirit Of 2019 en heb vanmorgen ontdekt dat ik twee jaar geleden al een top vijftig van dat jaar heb gedaan. Enfin, vanavond dus de top 45 hieruit en dat is, voor de variatie, eens heel veel sixties!

Week Spot: Rodriguez

De volgende twee woensdagen heb ik afleveringen van 'Het zilveren goud' in de planning. Het maakt voor de singles niet heel veel uit, deze lopen toch vaak niet synchroon aan de maanden. Daarin zal ik ongetwijfeld dieper in mijn geheugen graven omtrent de gebeurtenis van de zonsverduistering. Alhoewel? Het geheugen laat me op andere momenten soms in de steek maar van deze reis weet ik nog héél veel details te herinneren. Het begint met een verhaaltje tussen mijn vrienden tijdens het Dicky Woodstock-festival van 1999. Het is de bedoeling dat ik na Woodstock weer terug naar Jutrijp ga voordat ik weer op de boot naar Engeland ga. Hoe meer ik er van hoor, hoe meer zin ik krijg. De deal is uiteindelijk snel gesloten. Een van de Friese broers heeft onlangs Altar gezien en zo komt mijn Altar-shirt ter sprake. Ik heb deze ooit bij een concert gekocht maar moeder weigert het te wassen. Gelukkig heb ik meer ruimdenkende buurtgenoten om me heen en gaat het shirt zo nu en dan even uit logeren voor een rondje wasmachine en centrifuge. De deal is als volgt: De Friese broer het t-shirt en voor de rest zal hij ervoor zorgen dat ik mijn natje en droogje krijg gedurende de week. Mijn ouders staan uiteraard niet te springen als ik zondagmiddag het paspoort op haal, maar goed... het gaat wél gebeuren! De soundtrack van deze week bevat uit meerdere liedjes en van uiteenlopende artiesten, maar er is eentje die er met kop en schouders bovenuit steekt. Omdat dit binnenkort vijfentwintig jaar is geleden maak ik 'Sugar Man' van Rodriguez (1970) deze week tot Week Spot.

Des, de kameraad met de antieke ambulance, is net een paar maanden terug uit Australië. Daar heeft hij kennis gemaakt met de muziek van Rodriguez en heeft voor de ambulance een mixtape gemaakt met 'de beste van' Rodriguez. Dat zijn dus opnames van zijn eerste twee albums. In 1999 is er nog helemaal niets bekend over Rodriguez en moeten we het doen met de wilde verhalen. Er wordt dan altijd nog geloofd dat hij zichzelf bij het laatste optreden in 1973 in brand heeft gestoken. Rodriguez is niet alleen een cultheld in Australië maar ook in Zuid Afrika. Hoewel de platen niet door de censuur komen van de Zuid Afrikaanse radiostations wordt de plaat massaal geïmporteerd en groeit Rodriguez uit tot een boodschapper voor Zuid Afrikaanse jongeren. Dat is overigens jaren nadat hij zichzelf in brand heeft gestoken. Of... in ieder geval sinds zijn laatste optreden.

Sixto Diaz Rodriguez is zijn volledige naam. Hij wordt op 10 juli 1942 geboren in Detroit. Zijn moeder overlijdt als hij drie jaar oud is. Het gezin Rodriguez is één van de vele Mexicaanse families die naar Detroit zijn gekomen om in de staalindustrie te werken. Sixto heeft daarbij het geluk dat hij in een middenklasse gezin wordt geboren, ook al gaan veel van zijn teksten over de lotgevallen van de minderbedeelde medemens. In 1967 neemt hij een single op voor het Impact-label: 'I'll Slip Away'. De single verschijnt als Rod Riguez en zal decennia later heruitgebracht worden door Light In The Attic. Deze heb ik eveneens in de koffers staan. In de jaren zeventig neemt Rodriguez een nieuwe semi-akoestische versie op waar het origineel typische psychedelische folkrock is. In 1970 krijgt hij een contract bij Sussex en is het eerste album een feit. 'Cold Fact' is het album met 'Sugar Man' als belangrijkste track. Mike Theodore en Dennis Coffey tekenen voor de productie en dat geeft de plaat enige potentie voor de soul. Toch geldt voor het repertoire alsook de Week Spot dat het eigenlijk ingedeeld moet worden onder de psychedelische rock. Toch schaam ik me er niet voor want ik heb een paar maanden geleden 'Apricot Brandy' van Rhinoceros op deze plek gehad en er zijn wel meer Week Spots welke per definitie niet onder de soul vallen.

Het tweede album heet 'Coming From Reality' en dat is opgenomen onder leiding van de Engelse producent Steve Rowland. De druggy teksten maken dat hij een zeker publiek aan zich weet te binden, maar er is geen enkel radiostation dat er zich de vingers aan wil branden. De dozen met elpees verdwijnen in pakhuizen totdat er opeens een enorme vraag ontstaat vanuit Zuid Afrika. In 2013 krijgen we dan eindelijk antwoord op de vele vragen als 'Searching For Sugar Man' op het filmdoek verschijnt. Want het is met Rodriguez net als met Jan Klaassen de trompetter. Hij is niet dood, hij lééft.

Rodriguez heeft zich in 1976 helemaal teruggetrokken uit de showbiz. Hij heeft een onbewoonbaar verklaard krot verbouwd tot woonruimte en verdient zijn boterham met sloopwerkzaamheden en productiewerk. Het is iedere maand schrapen. Bizar om te weten dat hij tegelijk zéér populair is in Zuid Afrika maar over het algemeen wordt aangenomen dat Rodriguez het tijdelijke heeft verruild voor het eeuwige. Enkele Zuid Afrikaanse jongeren gaan in de jaren negentig dan tóch eens op zoek om uit te vinden wat er precies is gebeurd. De mannen krijgen al snel contact met zijn dochter en ze durven de vraag niet te stellen. Ze willen graag weten of hij ergens ligt begraven, maar krijgen het dan te horen van de dochter. 'Mijn vader dood? Niet dat ik weet!'. Veertig jaar na zijn twee albums bezoekt Rodriguez Zuid Afrika voor een reeks uitverkochte concerten. Dankzij de film leert de rest van Europa en de Verenigde Staten Rodriguez kennen en opeens is David Letterman maar al te geïnteresseerd om deze cultheld in zijn show te ontvangen.

In 2013 komt ook het nieuws dat Rodriguez lijdt aan een oogziekte en dat hij spoedig blind zal worden. In de zomer van 2022 wordt bevestigd dat hij inderdaad blind is. In februari 2023 krijgt hij een beroerte. In maart ondergaat hij enkele operaties maar dan is de hoop al opgegeven. Zijn gezondheid hobbelt heel erg snel achteruit en hij overlijdt op 8 augustus 2023 in een hospice. Rodriguez is 81 jaar geworden.