Singles round-up: oktober 2

Het is wellicht afgelopen donderdag al ter sprake gekomen. Ik heb een plan voor die dag maar het komt er niet van. Welnu, ik heb vandaag het plan eindelijk uitgevoerd. Ik heb kort geleden ontdekt dat in Beilen eveneens een Mijn Kraam is gevestigd. Eigenlijk had ik dit willen weten toen ik er de laatste keer op de fiets was. Wat kun je verwachten van een inbrengwinkel in Beilen? Tja, je weet het nooit! Ik weet van een aantal platenhandelaren dat deze kramen huren in verschillende plaatsen. Ook heb ik opgezocht waar de andere kringloopwinkel zit. Ik kan twee dingen doen: De noordwestenwind trotseren op de fiets of met de bus gaan. Dat laatste kost overigens slechts zes euro voor een enkeltje en je bent in drie kwartier op het station van Beilen. Ook vanmiddag heb ik nog even zitten dubben maar loop dan toch naar de bushalte. De andere kringloopwinkel ben ik niet meer aan toe gekomen want... het bezoek aan Mijn Kraam levert meteen al 62 singles op voor vijftig cent per stuk. Ik kijk nog even bij de rest van het winkelaanbod en haal sokken bij de Scapino en nog wat andere kledingstukken bij de Zeeman. Bij het station drink ik twee koppen koffie en stap om tien over vijf weer op de bus die ervoor zorgt dat ik rond een uur of zes thuis ben. Net zoals de singles uit de vakantie is niet alles even belangwekkend en dus ga ik het drie in afleveringen doen. Vandaag twintig en later eenentwintig per aflevering. Muziekapparatuur aan, veiligheidsgordels vast en gaan!

* The Aces- Reggae Motion (NL, Polydor, 1972)
* Aneka- Ooh Shooby Doo Doo Lang (Duitsland, Hansa, 1982)
* Joan Baez- Pack Up Your Sorrows (Oostenrijk, Amadeo International, 1966)
* Bananarama- Rough Justice (NL, London, 1984)
Ik kan mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen en heb al een stukje van 'Reggae Motion' gehoord op Youtube. Het is 'The Locomotion' van Little Eva met een iets aangepaste tekst en met een reggae-groove. Voor de goede orde: Het is The Aces als in Desmond Dekker & The Aces. Een kenner op 45cat leert me dat Honeyboy de leadzanger is en van hem heb ik een latere solo-single. De a-kant is een beetje een novelty en ik kijk vooral uit naar de b-kant. Wordt het nog 'Jamaican Soul'? Nee, 'Still Your Man' is ook gewoon pure reggae. Wel van een zeer smakelijke soort maar niet voor de Blauwe Bak. 'Ooh Shooby Doo Doo Lang' is evenals de andere hits van Aneka geschreven door Bobby Heatlie. Mijn Schotse kameraad Baz is bevriend met de zoon van Heatlie en laat ons een paar maanden geleden weten dat de man is overleden. Heatlie schrijft overigens ook voor Shakin' Stevens en laat een indrukwekkend oeuvre achter. Ik vind hem eigenlijk beter dan de twee voorgangers. Maar ja? Voor wat het waard is natuurlijk. De opvolger van 'Pack Up Your Sorrows' is een kerstplaat met 'The Little Drummer Boy'. De vorige eigenaar (m/v) heeft de hoesjes verwisseld. Iemand anders heeft blijkbaar de hoes van 'Sorrows' met de kerstsingle. 'Sorrows' is gearrangeerd door Trade Martin die ik ooit nog uit mijn Facebook-groep van Northern Soul-fans heb gezet. Ik heb winnaars te pakken want ook dit is één van de leukere Joan Baez-singles tot dusver. Nog niet heel erg elektrisch hoewel er wel een orgel in het spel is. Bananarama is gewoon leuk voor de heb want vanmiddag mag echt alles mee!

* Peter Bewley- It's Allright Bill (NL, CNR, 1972)
* Jimmy Black Betty And The Rest- High Lights (NL, Sammy's Place, 1983)
* Hamilton Bohannon- Let's Start The Dance (UK, Mercury, 1978)
* Brother Beyond- The Harder I Try (EEG, Parlophone, 1988)
Een titel die ik al jaren ken uit het Hitdossier omdat het nooit verder is gekomen dan de Tipparade. Nu hoor ik dan eindelijk eens 'It's Allright Bill' en zou hebben gewenst dat ik eerder op zoek was gegaan. Dit is niet zomaar een uitstekende single maar zelfs een productie waarvan ik zou hebben geloofd dat het uit Engeland of Amerika zou komen. Wellicht moet er een komman tussen Black en Betty. Een plaat die tot stand is gekomen door Phonogram Special Products. Voor vijftig cent ben ik gewoon erg nieuwsgierig. Goed gegokt want ik denk aan iets uit het Caribisch gebied. Het kan in de Blauwe Bak. 'Holland '83' op de flip is feestelijke kaseko maar de a-kant is een 'Carib shuffler' van de bovenste plank. Hamilton Bohannon heb ik al in de Nederlandse uitdossing staan in de Blauwe Bak en dan vanwege de ballad 'I Wonder Why' op de b-kant. De Nederlandse mag nu in de jaren zeventig en dan zet ik deze in de Engelse bak. 'The Harder I Try' is een plaatje dat ik 34 jaar erg leuk vind en nog altijd niet in de verzameling heb.

* Catapult- Teeny Bopper Band (NL, Polydor, 1974)
* Club House- Do It Again With Billie Jean (Frankrijk, Carrere, 1983)
* Co-Co- Bad Old Days (UK, Ariola Hansa, 1978)
* John Conlee- Rose Colored Glasses (UK, ABC, 1978)
Nog voordat The Trammps het in 1977 kunnen hebben over 'Disco Inferno' zit er al een bar-dancing in Vlagtwedde met de naam Inferno. Veel van de singles zijn afkomstig van deze discotheek. Ik heb even gekeken want ik twijfel bij Catapult maar nee... ik heb hem nog niet. Ik heb het in 1999 op een cassettebandje staan. Leuk om hem weer eens te horen na al die jaren. Club House is goed beschouwd één van de eerste 'mashups'. De heren horen overeenkomsten tussen 'Billie Jean' van Michael Jackson en 'Do It Again' van Steely Dan. Anders dan de dj's kiezen zij ervoor om de muziek opnieuw in te spelen en het als 'medley' te presenteren. Jullie gaan weinig Engelse persingen treffen bij de winkel in Beilen want ik ben allesbehalve kritisch bij deze singles. 'Bad Old Days' is geschreven door onder andere Stephanie De Sykes van 'Born With A Smile On My Face'. Co-Co heeft blijkbaar mee gedaan aan het Songfestival met dit nummer en zo klinkt het ook. Ik zie ook dat Cheryl Baker lid is en zij zit later bij Bucks Fizz. Ik ben er al bang voor. John Conlee is pure country.

* Crown Heights Affair- You Gave Me Love (Frankrijk, Dé-Lite, 1980)
* Roger Daltrey- Walking In My Sleep (Duitsland, WEA, 1984)
* Dazz Band- Let It All Blow (EEG, Motown, 1984)
* Delegation- Put A Little Ove On Me (Duitsland, Ariola, 1979)
Aha! Mijn collega op zondagavond van de disco-show draait deze regelmatig en ik zit iedere keer te dansen in mijn stoel. Nooit geweten dat het Crown Heights Affair is geweest. De band overtuigt me altijd met de b-kanten maar dat is op zichzelf niet echt nodig. Ik heb hem even snel beluisterd en klinkt wel okay. Hij mag in ieder geval in de Blauwe Bak wat mij betreft. Roger Daltrey is weinig opzienbarend 'Let It All Blow' is electric boogie maar mijn interesse neigt naar de b-kant. 'Now That I Have You' is gezongen en is een stijlvolle ballade. Deze wil ik wel een kans geven in de Blauwe Bak. 'Put A Little Love On Me' mag disco zijn en een hit zijn geweest maar dat houdt de plaat niet buiten de Blauwe Bak. Helaas is de b-kant totaat oninteressant.

* Dimitri- The Magic Is You (UK, Mercury, 1977)
* Dolphin- Only Seventeen (UK, Private Stock, 1977)
* The Dooleys- Wanted (UK, GTO, 1979)
* Dave Edmunds- Queen Of Hearts (NL, Swan Song, 1979)
Dimitri is geen hoogvlieger. Of is het feestje op de b-kant? 'Cut It Loose' is lekker energiek maar Dimitri klinkt té weinig overtuigend. Jammer! Dolphin klinkt een beetje countryrock-achtig en heeft een 'cowbell' in het refrein en daar zijn we dol op bij Wolfman Radio. Het is zeker niet slecht! 'Wanted' is de afgelopen jaren heel vaak in digitale vorm voorbij gekomen in mijn radioshows. 'Wanted' is, volgens mijn berekening, de meest succesvolle zomerhit in Engeland van 1979. Ik verbaas me iedere keer wat een steengoed nummer het is en blij dat ik hem aan de verzameling kan toevoegen. Ik heb lange tijd gedacht dat Dave Edmunds 'Queen Of Hearts' zou hebben geschreven. Dat blijkt onjuist. Hank DeVito is steelgitarist bij Emmylou Harris en een goede maat van Edmunds en hij schenkt hem dit nummer dat in 1982 een hit zal worden voor Juice Newton.

Resumé Overflakkee... Jimmy Black, Hamilton Bohannon, Crown Heights Affair, Dazz Band en Delegation zijn voor de Blauwe Bak.

Singles round-up: oktober 1

Het is een vreemde dag vandaag. Het is precies een jaar geleden dat mijn moeder is overleden. Zoals ik een paar weken geleden al concludeerde met mijn zus lijkt kerst jaren geleden en het overlijden van moeder nog maar twee weken. Ook vandaag heb ik me verbaasd over hoeveel kleine details ik nog over deze dagen weet te bedenken. Ik kan precies herinneren welke muziek ik heb gedraaid op mijn mp3-speler, welke snack ik de 's middags op het station van Meppel heb genoten en meer van dat soort dingen. Alsof het vorige week is geweest. Hoewel moeder de hele dag bij me is geweest, heb ik vanavond niet echt de behoefte om erover te schrijven. Intussen word ik sinds een paar dagen aangestaard door vijf singles die zijn binnengekomen en moet ik de ene platenspeler nog even proberen vóór de uitzending van morgen. Er is zondag iets mis gegaan waardoor de ene naald misschien rijp is voor de recycling en dat ga ik straks even proberen. Ik heb echter nog een compleet element liggen dus er is geen man overboord. Een vijftal hagelnieuwe releases van bekende adressen: Twee op Stream, eentje op Cannonball en twee op Izipho Soul. Deze gaan de eerste 'Singles round-up' vormen van deze nieuwe maand.

* The Creators- I Can't Believe It's True (UK, Stream, 1977, re: 2023)
Ik weet niet of ik de plaat in juni of juli bij de 'Eindstreep' heb genoemd, maar er is eigenlijk nóg een release van Cannonball die ik had verwacht. Het zou om een single gaan van The Nu'rons. Deze hebben ze helaas moeten cancellen omdat de heren het niet eens kunnen worden over de licentie. Het heeft eventueel wel weer geresulteerd in de plaat van Carolynn Porter uit de vorige 'Singles round-up'. Cannonball en Stream is dit jaar niet erg gelukkig met de platenperserij want ook deze releases hebben maanden op zich laten wachten. The Creators laat er geen gras over groeien. Er is vrijwel geen intro en het knalt meteen los. Het is lekkere funky soul met zeer enthousiaste zangers. Het origineel is op het Coconut-label en Popsike leert ons dat de plaat flink in prijs is gestegen in de laatste tien jaar. In 2012 is een exemplaar verkocht voor 27 dollar en in 2020 eentje voor 405 dollar met maar liefst 27 biedingen. De plaat is dus zeer in trek en dat is te horen. Op de b-kant staat de mono-versie.

* Ches Haynes & The Outfit- Please Don't Go (UK, Stream, 1974, re: 2023)
Dit is duidelijk een plaatje uit de koffer van Alberto. Hij deelt de Youtube-video een jaar geleden en ik heb meteen mijn oren gespitst. Een plaatje op het Wirl-label uit Barbados. Met dezelfde Outfit als van de Carolyn Leacock-single zoals ik vermoed. Een van de meest funky platen van het eiland, maar weer opnieuw met zo'n soulvolle zanger waar Barbados patent op lijkt te hebben. Mede-eigenaar Yann is de afgelopen jaren op zoek gegaan naar Ches en heeft hem in Engeland getroffen. Een interview met hem staat op Youtube. Het schijnt dat de studio-eigenaar hem een rondleiding heeft gegeven en dan zegt: 'Okay, nu je weet waar alles staat. Ik ga naar het strand. Ik zie je later'. Ches en The Outfit weten erg goed hoe ze het willen hebben want het is zowaar een solide productie van het eiland. Origineel zit de plaat rond de 600 dollar en daarmee buiten mijn bereik als het komt tot de persingen van Barbados dus ik ben superblij met deze heruitgave. Nu nog die andere single van Ches Haynes welke onlangs voor 1000 dollar is verkocht. O ja, bij 'Please Don't Go' staat de instrumentale versie op de b-kant dus dat is weer een beetje jammer.

* Force- Holy Moses (UK, Cannonball, 1974, re: 2023)
Een heel interessant hoofdstuk uit de geschiedenis. Het nummer zou eigenlijk uitgebracht moeten worden onder de naam Life Force. Toch komt het niet van de grond en in 1974 wordt de single zonder medeweten van de leden uitgebracht als Force. Een jaar later krijgt het in Frankrijk een release als Saratoga Trunk. De laatste is het beste verkrijgbaar en moet dan om en nabij 600 euro kosten. Niet verder vertellen maar de Engelstalige versie is eigenlijk  de b-kant van de Cannonball-release. De a-kant is een Spaanstalige versie en Cannonball heeft het de naam Force De La Vie gegeven. In beide gevallen is het prettige latin-rock met veel fluit en groovende baslijnen. De Spaanse kant is vooral een 'novelty', voor mij is het origineel de 'standout' van de twee. Ik zet hem nog maar een keer op!

* Heart-Soul & Inspiration- I'm Gonna Love You More (UK, Izipho Soul, 1974, re: 2023)
Jimmy Soul (niet die van 'If You Wanna Be Happy)', Vince Howard en Ron Carr brengen in 1974 een elpee uit met covers van Barry White-nummers. De openingstrack is 'I'm Gonna Love You More' waarop drummer Howard de leadzang vertolkt en op de elpee is dat goed voor tien minuten. Izipho heeft het in tweeën gehakt en de beide kanten zijn op 33 toeren. Daar ben ik doorgaans niet zo'n fan van maar vooruit maar... Ik moet zeggen dat ik niet echt sta te juichen maar wil de plaat gerust eens helemaal draaien om me te laten overtuigen. Ken doet zijn uiterste best om als Barry White te klinken en gastzangeres Martha Sims maakt het nóg spannender maar voor mij klinkt het meer als een budget-release dan het muzikale meesterwerk waar ik sommigen over hoor reppen. Snel de platenspeler weer op 45 zetten voor de laatste single van vanavond.

* Dwayne Scivally- Point Of No Return (UK, Izipho Soul, 2016, re: 2023)
Nauwelijks een paar maanden sinds 'Let Me So' is hier dan de tweede single van Dwayne op Izipho in 2023. De man verkoopt zijn elpees in recordtijd en dus is er wel vraag naar 'dj-friendly' 7"-singles met zijn repertoire. Hier twee tracks van zijn debuutalbum 'Stay Until The Morning' en net als 'Let Me So' is dit ook weer zeer prettige Modern Soul met de ijzersterke soulvolle stem van Scivally. Ik ben inmiddels 'fan' geworden! De b-kant bewaar ik voor een latere keer.

O ja, niks mis met de naald. Het maakt nog dezelfde geluiden als ervoor (waaraan je kunt horen dat deze minder 'stevig' is dan de Tonar) maar het heeft het ongelukje overleefd!

Honderd achteruit: Wilson Phillips

Er is wel een idee voor deze vrije donderdag maar niet iets dat met twee wielen, een stuur en een stel trappers moet gaan gebeuren. Ik heb het idee opgevat om eens met de bus naar Beilen te gaan en alsnog een rondje langs de kringloopzaken in het dorp te maken. Maar daarvoor moet je eerst wel gaan slapen en ik ben op ene of andere manier heel erg 'druk' waardoor ik al laat naar bed ga. Rond het middaguur ontwaak ik maar voel me meteen afgemat. Dat heeft niet alleen met de beperkte slaap te maken maar ook veel met de tijd van het jaar. Een soort van 'Memory Road' op het moment. Ook heb ik de fiets niet omgeruild en ga dat morgenochtend doen. De fiets is dinsdag namelijk voor de beloofde grote beurt naar de fietsenmaker gegaan en is al sinds gistermiddag klaar. Ik ben vandaag ook niet bepaald gemotiveerd om te gaan sleutelen met computers waardoor ik opnieuw weer geen 'Afterglow' heb gedaan. Nadat ik een aantal video's heb gekeken, ga ik nu de dag besluiten met een aflevering van 'Honderd achteruit'. Met vandaag de nummer 49 uit de Gele Bak Top 100 van vorig jaar: 'Release Me' van Wilson Phillips uit 1990.

Er waren eens een stel jongens die iedere dag waren te vinden op het strand. Op een gegeven ogenblik blijven de planken een zomerseizoen in de schuur liggen en vragen de andere jongens op het strand zich af wat er met de vriendenclub is gebeurd. Dat blijkt dan in de studio maandenlang te werken aan één liedje en een album. Dan noem ik ook meteen het echtpaar met een kinderwens dat echter eerst wil wachten totdat het succes van hun nieuwste formatie een beetje gaat luwen. Tegen de tijd dat het kind arriveert, is de houdbaarheidsdatum van het huwelijk ook bijna in zicht. Chynna Phillips is dus de dochter van John en Michelle Phillips van The Mamas & The Papas. Carnie en Wendy Wilson zijn de twee dochters van Brian Wilson met Marilyn Rovell. Het echtpaar Phillips gaat in 1969 uiteen en Wilson en Rovell zullen pas in 1979 de echtscheidingspapieren aanvragen. De kinderen Wilson en Chynna Phillips groeien op in dezelfde buurt en, hoe kan het anders, zijn al vroeg bezig met muziek en perfectioneren dan al hun harmoniezang. In 1989 is Wilson Phillips dan een feit.

Carnie Wilson wordt op 29 april 1968 geboren en haar zus Wendy op 16 oktober 1969. Chynna Gilliam Phillips (Gilliam is de meisjesnaam van Michelle Phillips) komt op 12 februari 1968 ter wereld. De groep wordt door SBK Records binnengehaald en mag meteen aan de slag met haar debuutalbum. Of...? Kun je het wel een debuutalbum noemen? Het is de eerste maal dat de combinatie van de drie stemmen is vastgelegd op tape in een professionele studio. In de productie hoor je namelijk een jarenlange ervaring en een zeer goed uitgedokterd samenspel van de stemmen. Dit in combinatie met de 'Adult Oriented Rock' maakt dat de muziek razendpopulair is op de 'serieuze' radiostations en dat zijn vaak ook de platenkopers. Wilson Phillips behoudt zelfs vijf jaar een record in Amerika van het bestverkochte debuutalbum van een groep welke uitsluitend uit vrouwen bestaat. Het record sneuvelt in 1996 met The Spice Girls. In 1991 draagt de groep bij aan 'Two Rooms', het eerbetoon aan de liedjes van Elton John en Bernie Taupin, met 'Daniel'. Hoewel het nimmer als single zal worden uitgebracht, wordt het nummer zó vaak gedraaid op de Amerikaanse radio dat het een notering in de Adult Contemporary Chart zal ontvangen.

In Nederland is de groep goed voor drie hits in de Top 40. Het begint allemaal met 'Hold On'. Chynna zal later vertellen dat het is geschreven samen met de gezusters Wilson maar dat het feitelijk over haar ontwenning van een alcoholverslaving gaat. 'Hold On' piekt op vijftien en zal acht weken in de lijst verblijven. 'Release Me' schopt het eveneens tot vijftien maar dan met zeven weken. 'Impulsive' zal aan de start van 1991 drie weken in de Top 40 verblijven met 37 als piek. 'Release Me' bereikt in Amerika (zowel Billboard als Adult Contemporary Chart), en Canada de eerste plek van de hitparade. 'Shadows And Light' is de titel van het tweede album van het trio en verschijnt in 1992. De onderwerpen op het album zijn zwaarder dan de voorganger. Tegen het einde van 1992 kondigt Chynna aan dat ze solo wil verder gaan. Een jaar later valt officieel het doek. Carnie en Wendy maken een kerstalbum, 'Hey Santa!' en zullen een paar jaar later een album opnemen met vader Brian als The Wilsons. Chynna brengt intussen haar solodebuut uit. In 2001 verschijnt het trio weer op het podium als ze 'You're So Good To Me' zingen als eerbetoon aan Brian Wilson. Chynna draagt het dan op aan haar vader John die pas is overleden. In 2004 vindt de eerste reünie plaats met het covers-album 'California'. In 2010 wordt een tweede poging ondernomen en de groep is sindsdien niet meer uit elkaar gegaan. Het meest recente album dateert van 2012 maar het heeft afgelopen november nog een single uitgebracht met een cover van Harry Styles' 'Boyfriends'.

Het zilveren geheugen: oktober 1998 deel I

Een verhaal over een vriendin begint met een inleiding over een andere vriendin. W. is morgen (donderdag) jarig. Het ezelsbruggetje is de dag na dierendag. Sinds een jaar is het ook de dag vóór, maar dat is voor later. Ik heb gisteren een poging gedaan om goedkope treinkaartjes te vinden maar de leuke aanbiedingen zijn met de corona verdwenen. Ik zou immers nog altijd (inmiddels ruim een jaar!) eens met de trein naar Leiden gaan voor een wandeling met W. langs de kust. Vanmiddag ben ik aan het bezorgen in Steenwijk als ik haar opeens zie lopen. Ze gaat morgen haar verjaardag vieren met een dagje verwennerij in een wellness met haar moeder. Of ik tijd heb voor pauze? Welnu, ik wil graag eerst even de post afmaken. Geen enkel probleem! Ik ben om even na vijven klaar en bel W. We ontmoeten elkaar even later in de stad en hebben een paar drankjes. Dan kan ik nu verder met het verhaal over de andere vriendin. Ik heb ongetwijfeld als eens eerder een bericht over haar geschreven want het voelt alsof iets al eerder heb geschreven. In het kader van 'Het zilveren geheugen' en dierendag doe ik graag nog eens over. Er zijn wel mindere dingen om aan terug te denken.

'De mooiste kat is nog altijd plat' en 'de liefste hond ligt onder de grond', zijn veelgehoorde uitspraken in huize Louwsma. Mijn broer heeft bijna een voetbalelftal aan konijnen (allemaal vernoemd naar voetballers) gehad en ik mag na een dierendag de hamster van mijn oom en tante hebben. Er zijn verschillende hamsters geweest. Verder hebben we een goudvis en dat is zelfs nog door gegaan nadat ik als laatste het ouderlijke huis heb verlaten. Moeder was altijd heel stellig. We mochten wel een kat hebben maar dan moesten we op zoek naar een nieuwe moeder. De ooms en tantes in Jutrijp hadden honden en dan is er nog de onofficiële tante die onlangs is overleden. Ik heb heel veel wandelingen met haar gemaakt met de honden. We hadden in het dorp meerdere mensen die al oom of tante werden genoemd door onze ouders zonder dat er een familieband was. Als kinderen namen we dat over. Het is naar aanleiding van deze tante dat onze verstandhouding met honden en katten ter sprake komt. Tot de verrassing van mijn broers en zus blijk ik een hondenliefhebber te zijn. Het is een hoofdstuk in mijn leven waarvan ze niet getuige zijn geweest. Ik heb al een hele speciale band met de honden van Jojo op de ADM maar er zal maar één hond zijn waarvoor ik het leven had willen laten en dan heb ik het uiteraard over Sadie.

De foto boven dit bericht is niet van Sadie. Ik heb Google de opdracht geven om een kruising te vinden tussen een greyhound en een labrador en dit is het resultaat. De kruising schijnt vrij algemeen te zijn geworden. Volgens mijn herinnering heeft Sadie een iets minder gestroomlijnde kop dan de hond op de foto. Qua kruising labrador en greyhound is ze een gevalletje sm. Kop en poten zijn van een labrador. Alles achter haar kop is een greyhound. Het betekent dat ze de snelste uit de buurt is en zelfs de ras-greyhound van de buren eruit loopt. De kop en poten zijn echter alsof je de marathon gaat lopen op legerkisten en met een motorhelm op. Het kan, maar... het is een stuk comfortabeler zonder hoofddeksel en op geschikte hardloopschoenen. Sadie komt uit een asiel. Bob en Carol, de Emmaus-coördinatoren, gaan een aantal keren terug om te zien hoe de favoriete honden zullen reageren. Sadie is drie keer vrolijk en verrast daar waar de andere favorieten toch wat vreemde trekjes vertonen. De hond moet een functie krijgen als bewaker. Hoewel Sadie ons eenmaal heeft verrast met haar instinct, is ze vooral het gezelligheidsdier en een allemansvriendin. Haar achtergrond maakt ook dat ze bijzonder goed past in ons gezelschap. Ze is grootgebracht in een huis van een man die niet voor zichzelf kon zorgen en vuilniszakken van straat haalde om zichzelf in leven te houden. Sadie liep aan een ketting in de kamer en moest zichzelf op dezelfde wijze van voedsel voorzien.

Overigens heet ze officieel 'Lady' maar dat vinden we niet passen bij zo'n ongemanierde mevrouw. Wij zijn allemaal muziekliefhebbers en zo wordt het Sadie als in 'Sexy Sadie', het nummer van The Beatles. Als iemand vergeet de deur naar de keuken dicht te doen, kun je de klok erop gelijk zetten. Dan ligt even later de afvalemmer ondersteboven. Het is iets dat we er nooit uit zullen krijgen. Mijn eerste contact met Sadie is moeilijk. Haar speelsheid komt nogal dreigend op me over. Verder is ze in het begin vooral de compaan van Jacky, de Fransman die een paar maanden later met de inhoud van de kluis zal vertrekken. Na de vakantie in 1998 worden Sadie en ik erg 'close'. Het is op een zaterdagavond als ik wil gaan slapen. Ik hoor buiten een hond blaffen en denk dat het bij een van de buren is. Opeens spring ik uit bed. Het is Sadie! Een 'companion' is uit de kroeg gekomen en heeft de voordeur opengezet zodat Sadie een plasje kan doen aan de overkant van de weg. Hij is dat vergeten en naar bed gegaan. Een andere 'companion' ziet de deur openstaan en doet deze op slot. Dan gaat het regenen en wil Sadie naar binnen. Ze heeft wel een half uur staan blaffen. Ik haal haar binnen en neem haar meteen mee naar mijn warme kamer. Daar droog ik haar af en mag ze op het voeteneind van mijn bed liggen. Ze heeft zo een paar weken bij me gewoond totdat er vlooien worden ontdekt. Dan moet ze weer op haar eigen bank beneden. Als ze een keer een zondag totaal geen aandacht krijgt van ons trekt ze de hele bank aan slierten. En dan met die kop: 'Ik weet echt niet wat er is gebeurd. Hij viel zomaar uit elkaar'.

Sadie zal ook een belangrijk onderdeel worden van de komende maanden. Ik ga eind september of begin oktober een depressie in en dan blijkt Sadie opeens zoveel meer dan alleen een hond. Ze is een vriendin, een moeder, een zus en een kind voor mij. Ze gaat een paar keer mee naar de pub en we maken soms zulke lange wandelingen dat Sadie besluit wanneer het tijd is om naar huis te gaan. Ze gaat erbij zitten en je krijgt haar niet van haar plek. Alleen als we terug wandelen. Als baasje dan ook nog een fles rode wijn leeg drinkt onderweg kan ze me wel achter het behang plakken. En de enige 'after hours' die ik in de Tollemache Arms heb meegemaakt waarbij ik alle soorten whiskey mag proeven. Thuis in de Longlands Mill ga ik naast Sadie op haar bank zitten en val in slaap. Opeens moet ik overgeven. Het resultaat is dat Sadie op de koude grond gaat liggen terwijl het laveloze baasje op haar bank ligt in zijn eigen braaksel. Andersom is het ook wel eens het geval geweest. Bij een wandelingetje loopt ze alleen maar te ravotten en doet geen toiletbehoefte. Thuis legt ze een bolus op de trap. Dan is baasje boos en gaat in het Fries schelden. Toch is de boosheid nooit van lange duur want dat kun je Sadie en jezelf niet aan doen.

Ik geef dit bericht een open einde want ze zal verschillende malen terugkomen in de berichten van de komende maanden. Zelf denk ik ook liever niet meer terug aan de Monstertocht vanwege haar toestand op dat moment.

Week Spot: Rhetta Hughes

Het 4950e bericht. Nog vijftig te gaan voordat de slingers uit kunnen. Het hoesje van de bovenstaande single behoort toe aan de Week Spot zoals ik hem heb, maar deze moet in ieder geval met een korreltje zout worden genomen. Niet alleen kies ik voor de b-kant welke niet op het hoesje staat, ook mag je jezelf afvragen of je Rhetta Hughes wel in een serie mag hebben van 'Kings Of Rhythm & Blues'. De mensen van de Franse divisie van Polydor hebben blijkbaar iets té diep in het wijnglas gekeken toen dit hoesje werd gemaakt. Ik heb gisteravond al wat huiswerk gedaan met betrekking tot Rhetta en ontdek daarbij ook een Nederlandse link. Straks meer daarover. De Week Spot van deze week is 'Hip Old Lady On A Honda' van Rhetta Hughes uit 1969. 

Het verhaal begint weer op de traditionele manier van de Week Spot. Het begint na een geboorte op Amerikaans grondgebied in een kerk. Echter, waar menig jongen of meisje dan al zeker weet dat hij of zij later een beroemd zanger of zangeres zal worden, daar heeft Rhetta deze ambities absoluut niet. Ze wordt geboren op 15 juni 1939 in Dallas, Texas. Ze zingt in het koor van de lokale baptistengemeente. Van 1958 tot 1963 werkt ze als verpleegster in een ziekenhuis. Haar vriend Tennyson Stephens is pianist in een nachtclub en op een zekere avond besluit Rhetta de microfoon te pakken en een liedje mee te zingen. Juist op dat moment zit in het publiek iemand die wel brood ziet in het duo. Haar plaatdebuut is in 1965 met een album voor het Columbia-label: 'Introducing An Electrifiying New Star'. Haar naam wordt gespeld op plaat en hoes als Rheta Hughes en bevat enkel jazz-'standards' en met Stephens op piano. Ze maakt vervolgens drie singles voor Columbia in de jaren tot 1968. Bij een optreden in Los Angeles wordt ze opnieuw ontdekt, maar nu door niemand minder dan Bill Cosby. Cosby is dan een komiek en heeft samen met een aantal zakenmensen een platenmaatschappij opgezet: Tetragrammaton Records. Tetragrammaton sluit een deal om de eerste elpees van Deep Purple uit te brengen in Amerika en dit zullen de bestsellers worden op het label. De winst kan dan weer worden gespendeerd aan albums die niet tot nauwelijks verkopen.

Rhetta scoort een R&B-hit met haar versie van 'Light My Fire' van The Doors. Dit resulteert in een album, 'Re-Light My Fire', waarvan nog drie singles zullen verschijnen waaronder 'His Happiness' met 'Hip Old Lady On A Honda' op de flip. Mike Terry verzorgt de arrangementen op het album terwijl Jo Armstead tekent voor de productie. Geen flauw idee of de oude vrouw nu op een motor rijdt of een brommer of een maaimachine, maar 'Hip Old Lady On A Honda' bekt wel lekker en Jan & Dean hadden Honda ook al eens genoemd ('Little Honda'). Tetragrammaton legt in 1971 het loodje. Rhetta zingt in de daaropvolgende jaren mee op verschillende platen. Ik pik dan 'Feel Like Makin' Love' van Roberta Flack eruit. Toch verdwijnt het zingen iets naar de achtergrond en gaat Rhetta zich toeleggen op het acteren. Dit zal haar in 1992 in Nederland brengen. In 1980 heeft ze al de rol van Josephine Baker vertolkt, in de jaren negentig is ze opeens de moeder van Baker in de Nederlandse uitvoering van de musical. Verder zal ze in 1996 meedoen in 'The Glory Of Gospel', een Nederlandse revue. In 2008 zingt ze mee op een album van Giovanca. Kort daarop vertrekt ze naar Dallas om voor haar zieke moeder te zorgen. Ze overlijdt twaalf dagen voor haar tachtigste verjaardag in 2019.

Morgen ga ik dierendag vieren met een eerbetoon aan een lieve Engelse vriendin.

Honderd achteruit: T.Rex

En? Hoe was de fietstocht? Deze heb ik helaas moeten afblazen. Zonder dat ik al té zweverig wil worden, kan ik vaststellen dat ik in goed contact sta met mijn lichaam. Met name de tocht van donderdag had ik eigenlijk niet moeten doen want ik voel vrijdag en zaterdag al enkele spieren zachtjes protesteren. Nog een fietsdag zou wellicht de boel forceren terwijl ik morgen weer aan het werk moet. De maandag gaat dus even geen traditie worden. Nu de vakantiepret aan de kant is, kan ik weer kijken naar de rubrieken waar ik in september niet aan toe ben gekomen. Eentje daarvan is het 'Honderd achteruit'-project. Ik kijk hierbij dan nog steeds naar de Gele Bak Top 100 van 2022 en daarmee ben ik nog niet eens halverwege. Sheryl Lee Ralph heb ik in augustus als laatste behandeld en dat betekent dat ik kan doorgaan met nummer 48. Ik heb de lijst binnenstebuiten gekeerd omdat ik meen dat 'Metal Guru' ook in de lijst moet staan, maar nee... 'Solid Gold Easy Action' is de enige plaat in de Top 100 van T.Rex. Deze single vormt de aanleiding voor deze aflevering van 'Honderd achteruit'.

T.Rex is een beetje een 'running gag' geworden op ons radiostation. Onze (inmiddels) voormalige presentator van de seventies' show (Ik maak 'The Spirit Of The Seventies' in zijn 'slot') draait wekelijks uit een erg eenzijdige database. 'Jammer dat ze slechts één plaat hebben gemaakt', is vaak gehoord als hij weer eens 'Dreamer' van Supertramp draait. Van T.Rex heeft hij twee favorieten. De ene week is het 'Hot Love' en de andere week 'Bang-A-Gong'. Hij is een Amerikaan en daar kennen ze 'Get It On' als 'Bang-A-Gong'. Als ik bijvoorbeeld 'Solid Gold Easy Action' draai in een show hoor ik regelmatig 'Oh, heeft T.Rex toch meer dan twee platen gemaakt?'. Ik heb onlangs nog een documentaire gezien over T.Rex. Hoewel ik persoonlijk niet zit te wachten op een tweede 'The Doors' zou het verhaal zich best kunnen lenen voor een biopic.

Mark Feld zou afgelopen zaterdag zijn 76e verjaardag hebben gevierd. Twee weken eerder is het 46 jaar geleden dat de kooiconstructie van een Mini hem fataal wordt. Hij groeit op in Soho en ontwikkelt zijn liefde voor muziek door de muziek van Chuck Berry en Arthur Crudup. Tijdens zijn schoolcarrière speelt hij in een groepje waarvan de twaalfjarige Helen Shapiro de zangeres is. Op zijn vijftiende wordt hij van school getrapt en aanvankelijk werkt Bolan als model. Hij maakt een eenzame single voor Decca maar dat is geen succes. Met veel bravoure belt hij aan bij Simon Napier-Bell met de mededeling dat hij de nieuwe popsensatie gaat worden. Het resulteert eerst in een lidmaatschap van de band John's Children. Als platenmaatschappij Track de muziekapparatuur afpakt van de band bij het verstrijken van het contract, onderneemt Bolan een poging om een eigen rockband op te zetten. Deze noemt hij Tyrannosaurus Rex.

Tyrannosaurus Rex zal beginnen als een band maar uitgroeien tot een duo met percussionist Steve Peregrin-Took. Het duo maakt hippie-folk welke het goed doet op de festivals aangevuld met bubblegum-achtige teksten. De singles en albums op Regal Zonophone zijn weg gelegd voor enkele 'hardcore' fans en deze hebben inmiddels goud op zolder liggen. 1969 komt ten einde en Marc laat steeds meer de elektrische gitaar toe in zijn liedjes. Steve Penegrin-Took wordt vervangen door Mickey Finn en het album 'Beard Of Stars' (als Tyrannosaurus Rex) is feitelijk hét opstapje naar T.Rex. Een van de nummers, 'Ride A White Swan', wordt later ook uitgegeven als T.Rex.

David Bowie is in 1971 nog niet helder in beeld als hij in een jurk poseert voor het album 'The Man Who Sold The World'. Alle ogen zijn gericht op Marc Bolan als hij, geïnspireerd door zijn muze June Child, meer en meer vrouwelijke attributen bij zijn kledingstijl voegt. Daarmee is hij meteen verantwoordelijk voor de feminisering van de overigens zo mannelijke glamrock. Het publiek lust de platen als pap want bijna iedere T.Rex-single is goed voor een top tien in Engeland. Waar 'The Laughing Gnome' in 1973 een stok in het wiel is voor David Bowie, daar past het antieke 'Debora' uit 1968 feilloos in de trend van Bolan in 1972. In Engeland heeft T.Rex maar liefst vier nummer 1-hits en eveneens vier die op nummer 2 eindigen. 'Solid Gold Easy Action' is de laatste nummer 2 van de groep aldaar. Na 'The Groover' in 1973 neemt het succes af en wordt het stokje overgenomen door onder andere Bay City Rollers, Gary Glitter en Mud. In Nederland heeft T.Rex buiten 'Jeepster', 'Hot Love' en 'Get It On' een abonnement op de Tipparade.

In 1973 slaat het verval toe. Marc probeert het solo met de single 'Zip Gun Boogie' maar de platenmaatschappij is zo verstandig het als T.Rex uit te brengen. Het is een beduidend minder groot succes en dus wordt T.Rex weer bijeen geroepen. Bill Legend, één van de leden uit de succesvolle jaren van T.Rex, stapt echter op. Hij leert in deze periode Gloria Jones kennen en zij wordt losvast lid van T.Rex. Het stuurt de muziek echter meer in de richting van de soul en de funk. De glamrock-fans hebben hier geen tijd voor en het funk- en discopubliek is nog niet helemaal klaar voor de oude glamrocker. In september 1975 wordt Marc vader van zijn enige kind: Rolan Bolan. Zijn moeder, Gloria Jones, bestuurt op de fatale avond in 1977 de Mini van Marc. Omdat ze alcohol op heeft, lijkt het even op moord uit te draaien, maar het Engelse gerecht begrijpt dat het een ongeluk is. Terwijl Gloria overhaast terugkeert naar Amerika plunderen fans het huis van Bolan. Anno 2023 lijkt de storm geluwd en proberen Gloria en zoon Rolan (zelf eveneens muzikant en producent)  het muzikale nalatenschap van Bolan te beschermen.

Van het concert des levens: 2013

Oeps... Is het plotseling mooi weer geweest vandaag? Ik heb het helemaal gemist. De zon wil niet echt tevoorschijn komen in Uffelte en bovendien heb ik binnenshuis het ene en het andere te regelen. Het is dus niet tot een buitenactiviteit gekomen. Morgen zal de zon ook geen hoofdrol spelen maar kan het in Uffelte wel eens 23 graden worden. Gezien de maandag een traditionele fietsdag lijkt te worden, denk ik dat ik nog wel een ritje ga maken. Dinsdag moet de fiets dan terug voor een grote beurt want de maand is bijna voorbij. De show van vanavond heb ik al in de prullenbak gegooid en definitief verwijderd. Nee, ik ben er niet echt tevreden over en bovendien heb ik een klein 'ongelukje' tijdens de show. De 'vakantiemaand' is weer voorbij en ik kan weer gaan kijken naar enkele rubrieken die de afgelopen maand hebben stil gelegen. Eerst maar een aflevering van 'Van het concert des levens'. Vanavond ga ik slechts tien jaar terug in de tijd hoewel het voor mij een mensenleven lijkt.

Het jaar 2013 staat voor mij vooral in het teken van de radio. Ik neem 'Do The 45' dan altijd nog van tevoren op en de opname wordt dan door de radiobaas afgespeeld. In maart crasht mijn laptop. Hij wordt nog wel opgelapt en zal het uiteindelijk volhouden tot begin 2015. De laptop is té labiel om op uit te zenden en het bemachtigen van een geschikte computer voor de uitzendingen blijkt een lastige opgave. Als de verkoper dan vervolgens ook de machine niet wil versturen en mijn emails negeert, wordt het alleen maar moeilijker. Bij Wolfman Radio beginnen ze de 'pre-records' een beetje zat te worden en dat kan ik wel begrijpen. Er moet steeds iemand op zaterdagmiddag thuis blijven om mijn show uit te zenden. Als de computer dan uiteindelijk arriveert, kan de Virtual DJ worden geïnstalleerd en kan ik een 'test drive' doen. Dat bevalt goed en ik doe niet alleen 'Do The 45' live de volgende dag maar ook meteen een vervangende show voor een andere presentator. Dat zal uiteindelijk resulteren in 'The Vinyl Countdown'. 'Floor Fillers' (in het begin nog twee woorden) start in augustus 2013 en in deze maand doe ik ook een vrij revolutionaire 'one-off' genaamd 'Subspace'. Enfin, de radiogeschiedenis heb ik vorig jaar al gedaan in een aantal berichten. Het is vooraf het plan om van 'Floorfillers' een retro-show te maken totdat ik 'Clarity' van Zedd & Foxes hoor op QMusic. Dé Ibiza-hit van de zomer van 2013 mag even later ook schitteren in 'Floorfillers'. Het zal naast een hoop stokoude Northern Soul synoniem staan aan de zomer van 2013.

Op het gebied van het werk is het een vrij rustig jaar. Okay, de boel wordt overgenomen door mijn huidige werkgever en we verhuizen binnen het pand naar een ruimere locatie. Nederland heeft wederom een Rutte-kabinet gekregen hetgeen betekent dat de voorgenomen hervorming van de sociale werkplaatsen doorgaat, alleen merken we daar nu nog niet zoveel van. Volgens mij ga ik deze effecten pas in de loop van 2014 merken. Het bedrijf is echter zó tevreden over mij dat de 'grote baas' al in oktober 2013 laat doorschemeren dat ze me maar wat te graag zouden willen overnemen, mocht ontslag bij de sociale werkvoorziening op de loer komen te liggen. In maart 2013 besluit ik na bijna tien jaar mijn vrijwilligerswerk bij De Buze te stoppen. Ik zal nog wel meedraaien op een festival in de zomer en bovendien ben ik altijd 'free of charge' beschikbaar als dj. Daar is sindsdien nog slechts eenmaal gebruik van gemaakt. O ja, ik heb ook wel eens bedankt voor de eer zoals in 2019 als ik mijn apparatuur moet afkoppelen voor een uurtje draaien. Er is een nieuwe generatie in De Buze gekomen die duidelijk niet de kaas van het brood laat eten en dus is het voor mij een perfecte tijd om het stokje over te dragen.

Pasen valt vroeg in 2013 en ik heb ambitieuze plannen. Dat wordt uiteindelijk de dinsdag na Pasen. Een volgend hoofdstuk in het 'ge-Vecht tegen de drank'. Ditmaal met fiets in de trein naar Oldenzaal. Van daaruit leg het gedeelte af van de Vechtdalroute waar ik vorig jaar ben afgezwaaid naar Oldenzaal: Van Schüttorf naar Metelen. Ik wil nog verder naar Schöppingen maar daar wordt het té laat voor. Ik steek schuin over naar Gronau en ga bij Glanerbrug de grens weer over. In Enschede stap ik weer met fiets op de trein. Op 26 juli viert onze moeder haar 75e verjaardag en we vieren dat uitgebreid met een bezoekje aan een pretpark in Appelscha en 's avonds met een etentje. Ik bel haar dan al vaak twee tot drie keer in de week en een maand later vraagt ze of ik iets ga doen in de vakantie. 'Geen geld voor', is mijn antwoord. Ze stelt voor om ons als kinderen allemaal een bedrag toe te sturen en ze staat erop dat ik dit in ieder geval gebruik voor een korte vakantie. Over de bestemming hoef ik niet lang na te denken: Met de fiets in de trein naar Dieren en een paar nachten op de camping in De Steeg. Ik ben hier in 2009 al eens twee nachten geweest en kan me dan voorstellen dat ik hier best een paar dagen zou kunnen vertoeven. Het weer werkt niet altijd mee en bovendien heb ik de laatste dag en nacht last van vervelende overburen. Het is niet de meest geslaagde vakantie geweest maar... moeder had gelijk! Ik voel me eigenlijk als herboren als ik terug kom van de vakantie.

Ik heb het even snel moeten opzoeken want ik heb een herinnering uit een decembermaand. Het is inderdaad pas eind 2014 als een ontslag dreigt. In 2013 dagdroom ik vooral nog dat de sociale dienst me wel zal toestaan om vrijwilligerswerk te doen voor het radiostation. Zo droom ik van een dagelijkse show op de middag. Het zal bij dromen blijven, hoewel ik eind 2014 een 'Afternoon Delight' zal doen voor de grap. Wolfman Radio ondersteunt The Specialized Project, een stichting dat met muziek-gerelateerde acties geld inzamelt voor een goed doel. Ik wil dolgraag mijn steentje hieraan bijdragen maar... de activiteiten zijn allemaal in Engeland en vaak in de sfeer van ska en reggae. Een vriend van het station heeft een plaatje gemaakt om geld in te zamelen voor Specialized en hij stelt voor de single ten doop te houden in Watford. Voor het eerst een activiteit waar het niet alleen over reggae en ska gaat en dus zie ik mijn kans schoon en bied mezelf aan. Dat verhaal komt in de volgende editie van deze serie maar eind 2013 maak ik mezelf al lekker met het aankomende uitstapje naar Engeland.