Singles round-up: mei 6

Is er nog iets spannends gebeurd tussen de vorige 'Singles round-up' en nu? Nou, spannend zou ik het niet willen noemen, maar ik ben nog even op de fiets naar Dwingeloo geweest en terug over het Dwingelderveld naar de schaapskooi van Ansen. Er staat een licht windje en dat houdt het koel op de fiets. Ik heb een paar foto's gemaakt maar het is niet genoeg voor een 'Diagonaal zeven letters' en dus ga ik verder met de 'Singles round-up'. Ik lig een paar berichten achterop schema en heb gewoon ook wel even zin om plaatjes te draaien. De volgende dertien singles bevat op zijn minst één single die rechtstreeks de Blauwe Bak in mag. Ook treffen we de eerste platen uit de jaren tachtig en negentig in deze greep. De apparatuur kan aan en ik ga me nog eenmaal onderdompelen in de muziek. 

* Equals- Funky Like A Train (NL, Scramble, 1977)
Hoewel de plaat op zichzelf me niet zoveel zegt, brengt het hoesje me meteen terug naar de Veemarkthal in Sneek in de vroege jaren negentig. Het is in de tijd dat ik nog alleen zakgeld krijg en eens in de zoveel tijd de vlooienmarkt bezoek. Deze single staat ergens bij een handelaar en die vraagt er, volgens mij, drie gulden voor. Dat geld heb ik niet in 1990. Zesendertig jaar later heb ik meer te besteden en dan kost de single 1,50 euro. Dat zou drie euro zijn als we niet met inflatie hadden te maken. Van de oorspronkelijke Equals is één van de twee blanke tweeling afgehaakt. 'Funky Like A Train' is best een aardig ding, het valt zeker niet tegen. Ik denk niet dat ik dit in 1990 had kunnen waarderen?

* The Four Seasons- Saturday's Father (NL, Philips, 1968)
Ook deze heb ik gisteravond gedraaid in 'The Vinyl Countdown'. Het is pas sinds een paar maanden dat ik een speciale interesse heb gekregen voor het werk van Jake Holmes. Ik ontdek dan namelijk dat Holmes oorspronkelijk 'Dazed And Confused' heeft geschreven maar nooit geen credits heeft gekregen van Led Zeppelin. Holmes schrijft eveneens mee aan 'Saturday's Father'. De flower power is The Four Seasons niet ontgaan en ook dit instituut moet door een lastige psychedelische periode heen. Daar is 'Saturday's Father' een voorbeeld van. Een erg rommelig nummer bomvol effecten, terwijl we stiekem gewoon een 'Walk Like A Man' willen horen. Ik moet nog even flink wennen aan dit schijfje. 

* Tim Hardin- Do The Do (NL, CBS, 1972)
Middels het album 'Painted Head' neemt Tim Hardin in 1972 zijn pet af voor zijn voorbeelden uit de blues. Ik kijk eerst vreemd op als ik lees dat Tim goede vrienden is geweest met Harry Muskee, maar na 'Do The Do' begrijp ik dat wel. Veel 'cowbell' en zelfs een gospelkoor maar ook flitsende gitaren. Het maakt het nummer van Willie Dixon tot een waar feest. 

* John Holt- Help Me Make It Through The Night (UK, Old Gold, 1974, re: 1983)
De single staat onder de 'H' bij deze handelaar met de kant van John Holt naar de voorkant gericht. Eigenlijk is het de b-kant van Ken Boothe's 'Everything I Own'. Ik heb nog niet gecontroleerd maar ik denk dat ik die al heb. Nee, nog niet, dus ik kan hem ook altijd nog onder de B zetten als ik wil. Beide kanten zijn populaire reggae-vertolkingen van grote hits. John Holt's versie van Kris Kristofferson's nummer doet het altijd goed maar dat geldt eveneens voor Ken Boothe's uitvoering van Bread's 'Everything I Own'. De laatste is zelfs nummer 1 in Engeland en is één van de weinige titels dat tweemaal op nummer 1 heeft gestaan maar dan in verschillende uitvoeringen. Dat laatste heeft Ken Boothe te danken aan Boy George. Ik hou het voorlopig toch bij de John Holt-kant totdat ik één van de twee als originele single tref. 

* Jigsaw- You're Not The Only Girl (NL, Basf, 1974)
Jigsaw is meestal een schot in de roos voor mij en dat geldt ook voor 'You're Not The Only Girl'. Zeer pretige radio-pop van de Engelsen. 

* Jupiter- Show Down (NL, Philips, 1972)
De eerste die ik in Ruinen tref met singles heeft een hele hoop Nederpop uit de vroege jaren zeventig. Veel relatief onbekend werk en dat zet bij de volgende handelaar ook de toon. In 1992 heb ik als journalist van de Sneeker een interview met Martin Van Wijk. Hij volgt in 1973 Robbie Van Leeuwen op binnen Shocking Blue maar heeft in meer bands gespeeld. Jupiter is daar eentje van en dat heeft Rudy Bennett van The Motions als middelpunt. Van Wijk is echter de schrijver van 'Show Down'. Het is gezellige glamrock uit de hofstad. 

* Kraayeveld- Mona Lisa (NL, Decca, 1971)
Zoals ik zeg, het zet de toon van de middag. Een kwartier later hou ik Kraayeveld in mijn handen. Een single welke al een hele tijd op mijn verlanglijst staat. Ik kijk naar de prijs. Ik zou het liefste de single eens voor een euro hebben aangeschaft, maar ach... nu we er toch zijn? Vijf euro kan ik wel mee leven. De Bintangs houdt momenteel haar afscheidstournee want na 57 jaar is de koek echt op voor de band. 'Mona Lisa' lijkt me het soort stoplap dat ze desnoods nog in een toegift kunnen spelen. Lekker om hem eindelijk eens te hebben op vinyl. 

* Marillion- Cover My Eyes (Duitsland, EMI, 1991)
Eveneens in de show van gisteravond. Fish is inmiddels solo gegaan en Marillion werkt met de 'nieuwe' zanger waarvan niemand de naam kent en die toch een stuk langer dan Fish bij Marillion heeft gezongen. 'Cover My Eyes' kan ik me nog vaag herinneren uit die tijd. Het heeft iets aanstekelijks in het refrein maar verder kan het niet meten met bijvoorbeeld een 'Kayleigh'. Hoewel Fish springlevend is na zijn vertrek uit Marillion, zal hij een soort van Bon Scott-status krijgen. 

* Mel & Tim- Backfield In Motion (NL, Pink Elephant, 1969)
Deze en de volgende zijn de enige twee die ik koop bij de dealer waar ik twee jaar geleden een tas vol van heb gekocht. Hij heeft alleen een koffertje singles bij zich en verder vooral cd's en een paar bakken met elpees. Veel van de singles zijn exorbitant duur. Dan zie ik deze van Mel & Tim voor vijf euro en eveneens die van Roy Orbison. Voor de rest is het maar matig interessant en prijzen van tien en vijftien euro. 'Backfield In Motion' is niet de meest essentiële plaat van Mel & Tim, maar altijd gezellig om te draaien. Hij mag zonder meer in de Blauwe Bak. 

* Roy Orbison- California Blue (Duitsland, Virgin, 1989)
Hier heb ik opeens heel veel zin in. De single is niet smetteloos maar klinkt wel behoorlijk, alleen niet voor de prijs van vijf euro. Daarvoor zou je een beter exemplaar mogen verwachten. Maar ach... het is fijn om The Big O met dit wereldnummer in de verzameling te hebben. Ik heb zeker tientjes bespaard bij degene met de Nederpop uit de vroege jaren zeventig. 

* The Simon Park Orchestra- Eye Level (NL, Columbia, 1972)
Een hele grote Engelse hit uit 1973 met een Nederlands tintje en een aparte geschiedenis. Jan Stoeckart is een Nederlandse componist en schrijft oorspronkelijk 'Eye Level'. Het is een kruising tussen 'Catootje' en een stuk van Mozart en The Simon Park Orchestra neemt het in eerste instantie op voor De Wolfe Music, de bibliotheek van muziek voor tv en film. Thames Television kiest het nummer uit als thema voor 'Van Der Valk', een Engelse detectiveserie die zich afspeelt in Nederland. Na een aarzelend begin in 1972 wordt 'Eye Level' in 1973 opnieuw uitgegeven en zal het wekenlang op nummer 1 staan in Engeland. Stoeckart werkt onder verschillende namen en zal in 1974 zijn eigen versie opnemen als Jack Trombey, eveneens het pseudoniem dat hij gebruikt voor de Simon Park-versie. Een voormalige radiocollega gebruikt het als 'bed music' en zo krijg ik meteen een zondags gevoel bij de klanken van Simon Park. 

* Pickel Nick Orchestra- Pim Pam Pom (NL, Negram, 1975)
Een goede vriend doet een show op de vrijdagmiddag op zowel de lokale omroep van Steenwijk als op zijn eigen internetradiostation. Ik ben sinds ruim  een jaar een vaste luisteraar want ik kan de lokale omroep op de telefoon ontvangen. Het is een verzoekplaten-show maar hij draait ook geregeld eigen keuzes. Zo hoor ik een paar weken geleden dit 'Pim Pam Pon' van Pickle Nick Orchestra. Een titel die ik alleen ken uit het Hitdossier. Een zeer gezellig instrumentaaltje. Ik geloof dat het door de Tros is gebruikt als herkenningsmelodie. 

* The Power Of Zeus- Hard Working Man (NL, Rare Earth, 1971)
Motown wil met de start van de jaren zeventig de zaken uitbreiden. Met name de filmafdeling zal het platenlabel naar het randje van de afgrond brengen, maar ook de progressieve tak van het Rare Earth-label is een geschiedenis welke het liefste zo snel mogelijk wordt vergeten. Het is alleen de naamgever van het label, Rare Earth, dat nog enige dollars in het laadje brengt. The Power Of Zeus is op zichzelf best leuke Amerikaanse hardrock, een beetje in de sfeer van Mountain, maar kennelijk is er geen Motown-afdeling buiten Nederland en Amerika die het wil uitbrengen als single.