Singles round-up: mei 2

Afgelopen zaterdag heb ik in 'Do The 45' vijf kanten gedraaid uit een Mr. Bongo-box. Voor Record Store Day in 2022 stelt de befaamde dj Kenny Dope een box samen van zijn meest favoriete Braziliaanse muziek waaronder een paar exclusieve eigen mixen. Mr. Bongo lijkt dit concept te herhalen voor Record Store Day want voor 2026 heeft het een identieke box maar dan met Cubaanse muziek als uitgangspunt. Deze heb ik afgelopen week 'blind' gekocht bij Juno. Tien Cubaanse kantjes, daar moeten vast wel zeven of acht leuke dingen bij zitten? Deze box is nog onderweg en ga ik samen in een bericht stoppen met de 'Brasil 45'-box set van Kenny Dope. Komende zaterdag ga ik alvast de andere kanten draaien van deze box en wellicht ook de a-kanten van de Cubaanse box. Het is een 'Singles round-up'-week deze week. Buiten de 'Brasil 45'-box om wil ik eerst even schoon schip maken voor wat betreft de Blauwe Bak. O ja, er zit ook een Gele Bak-single bij. Drie singles die ik vorige week heb afgerekend bij Chris, dan de drie die ik heb besteld met de 'Brasil 45'-box via Discogs, de op-een-na-laatste release op Izipho Soul en tenslotte drie Juno-bestellingen van vorige week die dinsdag pas zijn gearriveerd. De apparatuur kan aan. 

* The Glories- My Sweet Sweet Baby (US, Date, 1968)
Volgende maand gaan we weer geregeld horen van Chris. Dan heeft hij zijn update met de Engelse persingen in de planning. Deze maand is de update een 'mixed bag'. Ik vind één direct interessant en zie dan dat er nog twee uit april in mijn winkelmandje liggen. Ook deze van The Glories. Ik zie nu dat de single ook een Engelse release heeft gehad op Direction, maar ach... 'My Sweet Sweet Baby' klokt in onder de twee minuten en heeft ietwat een Flirtations-geluid. Een 'big city'-productie 'Stand By!' klinkt iets meer funky maar ik vind de ietwat dromerige atmosfeer van 'Baby' wel uitnodigend. 'Stand By!' is iets meer standaard. 

* The Jades- Gotta Find Somebody To Love (US, Imperial, 1969)
Er zijn verschillende groepen die de naam The Jades dragen. Ik heb zelf 'I'm Where It's At', maar dat is een mannelijke groep. Zowel de heren als deze dames komen echter wel uit Los Angeles. 'Gotta Find Somebody' is een b-kant van een demo op het Imperial-label. Een lekker crossover-geluid van de dames. Het effectje van de dames zou een morse kunnen zijn als het liedje een maritiem thema zou hebben. Qua 'heaviness' van de drums zou het uit Detroit kunenn zijn. Een nieuwsgierig ding! 'Wheel Of Fortune' is de eigenlijke a-kant. Een beetje hetzelfde verhaal als bij The Glories. De a-kant is duidelijk gemaakt voor radio airplay en hoewel het zeker niet slecht is, zou ik hier de portemonneee niet voor hebben getrokken. Iets té gewoontjes. 

* Rena Scott- I Finally Found The Love (US, Epic, 1972)
Het is bijna vijf jaar geleden als Izipho Soul 'You're So Far Away' uitbrengt van Rena Scott. Ik heb dan nog nooit van de dame gehoord. Sinds een paar jaar heb ik een single als Little Rena Scott en nu dan deze onder haar eigen naam. De 'cue burn' is nét voordat het nummer begint. Het is lekkere upbeat 70s crossover soul. De andere kant heet 'Testify' en begint heel spannend. Het is eigenlijk de betere kant in de zin van het avontuur. Een overtuigende ballade met een zeer fraai arrangement. Het komt Scott lekker uit de tenen zonder dat het tegen de pijngrens zit. 

* Charly Boy- Zombie (NL, Fontana, 1968)
De volgende drie singles zijn van Discogs-verkoper Vinyleers uit Leiden. Van hem koop ik ook de 'Brasil 45'-box. Deze van Charly Boy is normaal gesproken ietsje duurder, maar de mijne mist een hoekje uit de fotohoes. Niets ernstigs aan de hand. Ik vermoed dat Charly Boy uit België komt, gezien het een Belgische release heeft gehad en 'S. Vanoppens' wel Belgisch overkomt. 'Zombie' doet in het refrien het eerste denken aan een stukje uit 'Mony Mony' van Tommy James & The Shondells. Het is drukke soul met een zéér jonge zanger die alle Sam & Dave-gimmicks onder de knie heeft. Het is meer voor de aardigheid als dat het toe te passen is in de Northern Soul. 'On Your Line' is eenzelfde laken een pak maar dan zonder de novelty van het woord 'zombie'. 

* The Electric Prunes- I Had Too Much To Dream (Japan, Reprise, 1967)
Afgelopen zaterdag de laatste in 'Do The 45' hoewel de single niet voor de Blauwe Bak is. Ik heb pas de betreffende jaren zestig-bak gehad in 'The Vinyl Countdown' en kan niet zo lang wachten. Het begint in maart als ik weer eens nadenk over singles 'die ik altijd nog eens moet hebben'. Ik heb Electric Prunes wel op elpee, maar dat formaat doet niet mee in de verzameling. Ik raak verkikkerd op het Nederlandse fotohoesje en dan zie ik deze exclusieve Japanse promo staan. Hij is flink aan de prijs maar vooruit... het ziet er 'stevig' uit. Dat valt ietsje tegen want de 'gain' moet flink open om er nog iets van te maken, maar het is wel een plaatje om te zien. Als we het nu hebben over een plaatje dat mijn leven heeft veranderd? Wellicht nog eens goed voor een apart bericht en als voorschot op de 'Honderd achteruit 2026' over een paar jaar. 

* Joe South & The Believers- Walk A Mile In My Shoes (Duitsland, Capitol, 1970)
Tja... wat doen we met Joe South? Het is een fraai kassakoopje bij Vinyleers en hoewel ik ook deze in 'Do The 45' heb gedraaid, denk ik dat deze toch het beste terecht komt in de Gele Bak. Ik had stiekem iets meer  op een gospel-benadering gehoopt zoals de Nederlandse vertaling van De Dijk dat bijvoorbeeld wel heeft. Nee, deze komt echt in de Gele Bak terecht en wellicht binnenkort in de Gele Bak Top 100. 

* Julian Jonah ft. Robbie Love- Take My Love (UK, Izipho Soul, 2026)
Ik lig achter op schema bij Izipho Soul. Intussen heeft Patrick een onuitgebrachte 'stepper' uit de vroege jaren tachtig op vinyl doen verschijnen. Ik ben er niet heel happig op en weet nog niet of ik die ga aanschaffen. Met Julian Jonah ben ik ook altijd niet zeker, maar dan zie ik de naam van Robbie Love. Robbie is de dochter van soul-veteraan Mary Love en de vorige samenwerking met Jonah was voro mij eveneens een 'hit'. 'Take My Love' heeft een zeer prettig geluid uit de late jaren tachtig. Het optimisme van Jonah gaat nooit vervelen en Robbie voegt alleen maar meer toe aan dit fijne nummer. Op de keerzijde doet Jonah het met Sugar Rainbow in 'Tell Me'. Ik zie nu dat het is gepresenteerd als dubbele a-kant en ook deze kant mag er zijn. Ik denk dat ik deze komende zaterdag eens ga draaien in de show!

* Dina Ögon- Mellan Slagen (UK, Skyline, 2026)
Tot slot drie van Juno. Dina Ögon heeft 'Mellan Slagan' vorig jaar al in eigen beheer uitgebracht, nu voorziet het Engelse Skyline Recordings de plaat van een globale distributie. Het is een Zweedse band welke, naar eigen zeggen, een huwelijk is tussen Fleetwood Mac, Khruangbin en obscure b-kanten op het Motown-label. 'Mellan Slagen' heeft een bijzondere atmosfeer welke me, inderdaad, meteen aan Khruangbin doet denken. Dus is het automatisch 'groovy' genoeg voor de Blauwe Bak als je het mij vraagt. Op de flip staat 'Pumpan' en dat klinkt meer als psychedelische funk en mist de atmosfeer van de a-kant. 

* Peggy Gou- Na Na Na (UK, Kiss Klassics, 2023, re: 2026)
Ik heb in 2023 een single gekocht op het R&B Classics-label en dat komt uit dezelfde stal als Kiss Klassics. O ja, ook de voormalige Week Spot van Cee Lo Green. Kiss Klassics is zo illegaal als het maar kan, zelfs met 'Promo only, not for resale' op het label. Feitelijk is Peggy Gou de b-kant van Gala's monsterhit 'Freed From Desire' uit 1996, een nummer dat ik heel stiekem al dertig jaar een fantastische plaat vind. In de jaren negentig kan ik daar uiteraard niet voor uit komen. Toch beschouw ik dat teveel als 'pop' om in de Blauwe Bak te kunnen. Dan Peggy Gou... Nota bene het 'fotomodel' van 2023 in 'Van het concert des levens'. Ik heb Peggy veel gedraaid in 'Afterglow' en, ja, ook dit is gewoon een knaller van een pophit, maar tegelijk wel één van de leukste 'nu-disco'-platen van de laatste jaren. 

* Macho- Mucho Macho (UK, Acid Jazz, 2025)
Nog meer Kenny Dope? Ja, ik had jullie gewaarschuwd! In opdracht van Acid Jazz heeft Kenny zich vorig jaar bezig gehouden met plaatjes op het Spring-label. In het kader van 'Spring Revisited' heeft hij een paar nummers onder handen genomen en hier is het resultaat op een single. 'Mucho Macho' verschijnt oorspronkelijk in 1977 op het Event-label, maar dat mag de pret niet drukken. Het is een funk-klassieker met een klassieke groove en Dope laat de moderne technieken afwezig om de tijdloze groove te benadrukken. Millie Jackson neemt in 1973 een versie op van 'Don't Send Nobody Else' dat een jaar later onsterfelijk zal worden gemaakt door Ace Spectrum. De nieuw ontwikkelde groove past het nummer als een comfortabele jas. Ik moet bekennen dat dit de reden van aanschaf is geweest en ik plaats hem daarom op naam van Millie Jackson.