Meteen de daad bij het woord voegen? Het is gisteren niet meer toegekomen aan fietsen. En vandaag? Het waait me té hard en bovendien wordt de volgende bui om vier uur verwacht. Ik zal nog wel even naar Havelte moeten maar verder zal ik niet komen op deze maandag. Geen 'Diagonaal zeven letters' of een variant daarop. 'Het zilveren goud' en de herinneringen aan 2001 mogen nog een week wachten. Ik beschouw de single als mijn persoonlijk verjaardagscadeautje voor mijn 51e. Ik heb in de 'Singles round-up' reeds geschreven dat de plaat voor een zekere omwenteling heeft gezorgd in mijn leven. Het is een plaatje dat me inmiddels ruim 34 jaar in de ban houdt. Echter, ik heb het nog altijd niet als single en daar is sinds een week verandering in gekomen. En niet zomaar een single, maar de originele Japanse promo met fotohoes. De overige persingen zijn niets goedkoper (Amerikaans styreen daar gelaten) en als je dan toch bezig bent? Wat kost dat nou? De dealer heeft een paar opmerkingen bij de single waardoor het geen 'Mint' meer is en de plaat ietsje in waarde zakt. Toch kan ik me geen beter exemplaar voorstellen en doe ik er mijn voordeel mee. Het kost me wel vijfendertig euro, maar ach... dat betaal ik ook geregeld voor soulplaten. Het wordt geen verhaal OVER The Electric Prunes, dat bewaar ik voor de toekomstige 'Honderd achteruit'.
Als ik in de jaren negentig verklaar dat ik dol op psychedelica ben, word ik vaak glazig aan gekeken. Tien jaar later zal ik een nóg grotere liefhebber worden van psychedelica, maar dan heb ik het over chemische substanties. Ik reken het als een gemiste kans dat ik in die tijd nooit eens naar The Electric Prunes of een andere 'zweefplaat' heb geluisterd. Met name het eenmalige crack-avontuur zou goed hebben gepast bij de muziek van The Prunes, schat ik zo in. Ik rook nog nog niet eens als ik word gegrepen door de psychedelische rock. Eer wie eer toekomt want dat begint voor mij met The Moody Blues. Het is 1990 als ik de elpee 'In Search Of The Lost Chord' krijg voor Sinterklaas en het is met name de Mike Pinder-compositie 'Best Way To Travel' dat me eindeloos boeit. In de brug zit een stukje waarbij een toon glijdt van rechts naar links. Dan verschijnt er een mug en je kan het mechanisme van de vleugels horen. Hoe vaak ik voor het slapen gaan alle licht in de slaapkamer heb gedoofd en naar 'Best Way To Travel' heb geluisterd over de koptelefoon? Dan is het opeens een anderhalf jaar later. Dezelfde slaapkamer. Ditmaal speelt de radio en ik heb een cassettebandje op REC en Pause staan zodat ik alles kan opnemen wat mij bevalt.
Ik heb geprobeerd de naam te herinneren van de beste man, maar helaas... Er is een Veronica-medewerker 'op de achtergrond' die eens per jaar de drie uren van 'Goud Van Oud' op de vrijdagmorgen mag vullen. Deze ochtend in 1992 is het opnieuw zijn beurt. Dan hoor ik het intro van The Electric Prunes en ben daarvoor net te laat om het op cassette te krijgen. Het malle stukje voordat de drums los barsten heb ik wel op tape. Ik ben in alle staten. Ik weet niet eens meer wat ik voor de rest heb opgenomen maar The Electric Prunes is voor mij dé ontdekking. Voor jongeren is het niet voor te stellen en zelfs ik heb moeite met mijn 51 jaren om het me nog voor te stellen. In 1992 hebben we geen internet, geen Youtube, geen Spotify en dus ook geen Marktplaats, Discogs of Ebay. Je moet platen 'in het wild' tegenkomen op rommelmarkten, kringloopwinkels en platenbeurzen. Ik heb in de zomer van 1994 een single van The Electric Prunes in mijn handen gehad. Het is echter niet 'I Had Too Much To Dream Last Night' en volgens mij vraagt de verkoper hier vijfendertig gulden voor. Dat heb ik gereserveerd voor de drankavonturen en bovendien volgt 'Het midweek op eigen benen' op deze zondag.
Dan is het 1997. Ik ben aan het werk in de muziekoefenruimte waar 'collega Jan' me muzikaal heropvoed met Captain Beefheart, Tom Waits en Mr. Bungle om een paar te noemen. Op een gegeven moment komt The Electric Prunes ter sprake. 'Ik denk dat mijn broer de elpee heeft', zegt hij dan. Zijn broer oefent met zijn band op de maandagavond en dat is mijn vaste baravond in de Popkelder. Ik spreek hem eens aan over deze plaat. 'Wat zou je ervoor willen geven?'. Ik geloof dat hij geen stuiver verliest want we komen de prijs overeen van vijfentwintig gulden. Het is de jaren zeventig-heruitgave die vermoedelijk voor 24,95 gulden is verkocht. Enfin, de broer van Jan is zuinig geweest op zijn platen en zo heb ik 'I Had Too Much To Dream Last Night' opeens op hagelnieuw vinyl. Ik heb de plaat nog altijd maar het is inmiddels een racebaan.
In de midden jaren negentig ben ik eens met iemand uit een kroeg komen rollen en deze heeft een grote verzameling psychedelische rock. Helaas ben ik hem nooit weer tegengekomen. In 1997 leer ik ook 'vriend Jan' kennen. 1997 is sowieso het jaar van de Jannen en dus moet ik ze specificeren. 'Vriend Jan' en ik zijn enige tijd van plan om samen een geheime zender te beginnen. Jan heeft een collectie van duizenden elpees en heel veel psychelica van onder andere Pink Floyd ('Zabriskie Point' kan ik me nog herinneren) en Frank Zappa (Ik heb zijn 'Absolutely Free' in april 2001 op cassette gezet). Houdt de liefde voor de psychedelica op in Engeland? Allesbehalve! Ik koop een hele interessante cassette als ik pas in York woon. In Mossley leen ik een cd-box van de bibliotheek welke Bob, onze 'baas', voor mij overzet op cassette. De cassette gaat mee met de Paasvakantie in 1999 naar Nederland en zal daar zoek raken.
Als verzamelaar ben ik voortdurend op zoek naar rare bandnamen en titels in de hoop dat het iets psychedelisch is. Het levert een flinke collectie bubblegum op. Het is pas 'psychedelisch' voor mij als er van alles en nog wat gebeurt binnen een liedje. In 2007 trek ik bijvoorbeeld nog stevig de portemonnee voor de elpee van Daughters Of Albion terwijl 'Well-Wired' het enige interessante op de schijf blijkt te zijn. 'Ta Det Lugnt' van Dungen kan ook in deze context worden bekeken. Terug naar The Prunes. De single wil maar niet 'in het wild' opduiken en met name in het laatste jaar probeer ik een aantal psychedelische dingen alsnog te vinden. Zie daar de aanschaf van 'Defecting Grey' van The Pretty Things en nu dus ook 'I Had Too Much To Dream' van The Electric Prunes.
De chemische psychedelica is met de alcohol blijven steken in 2008 en 2009 maar de liefde voor muzikale psychedelica blijft tot aan mijn dood toe. Dus op zijn minst nog veertig jaar?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten