Pinksterzondag 2024. Ik heb gehoord van een braderie en vlooienmarkt in Ruinen. Dan is het altijd maar weer afwachten hoe laat ik precies wakker word op een zondag en deze betreffende dag aanvaard ik de dag op een redelijk tijdstip. Op de fiets naar Ruinen. Ik weet niet wat ik kan verwachten. Het resultaat? Tientallen singles. Een van de eerste singles die ik vind op deze dag is 'Een Beetje Geld Voor Een Beetje Liefde' van Angelique. Hoewel ik normaliter niet aan Hollands doe, heb ik opeens zin in dit plaatje. Leuk voor op Facebook! De pret is van korte duur want de single blijkt totaal uit het lood te zijn. Ik heb evenwel veel plezier met broeder op Facebook die er het zijne van denkt. Afgelopen jaar regent het van tijd tot tijd en dan laat ik Ruinen maar zitten. Gisteren is dus evengoed een 'trip down memory lane'. Helaas heeft de dealer waar ik heel veel heb gekocht in 2024 slechts een koffertje met singles, maar twee andere standhouders maken het helemaal goed. Ik heb zeven singles die ik al had vóór gisteren en die ga ik eerst benoemen.
* Kate Bush- Wuthering Heights (UK, EMI, 1977)
* Earth & Fire- Maybe Tomorrow Maybe Tonight (NL, Polydor, 1973)
* The Equals- Viva Bobby Joe (UK, President, 1969)
* Jefferson Airplane- She Has Funny Cars (Duitsland, RCA Victor, 1970)
* Redbone- Poison Ivy (NL, Epic, 1972)
* The Rolling Stones- Paint It Black (NL, Decca, 1966)
* The Zombies- Summertime (NL, Decca, 1964, re: 1972)
De laatste zit per ongeluk in een ander hoesje. Ik heb besloten deze dubbele in de jaren zeventig te zetten. Kate Bush mag mee vanwege de Engelse persing en dat geldt ook voor The Equals. Earth & Fire en The Rolling Stones zijn zonnig geprijsd en mogen mee voor de fotohoes. Bij Jefferson Airplane en Redbone twijfel of ik ze al heb en voor de prijs kan ik ze niet laten liggen. Dan nu de eerste dertien uit Ruinen.
* Arthur Alexander- Detroit City (NL, Dot, 1965)
Er is één plaatje dat direct de Blauwe Bak in gaat en die komen we tegen in het volgende bericht. Arthur Alexander mag te boek staan als een zwarte rhythm & blues-zanger maar hij volgt in de jaren zestig het voorbeeld van Ray Charles. Ook hij gaat country verweven met zijn rhythm & blues. In geval van 'Detroit City' is het allemaal erg keurig en neigt het voor mij teveel naar country voor de Blauwe Bak. Maar hoe vaak kom je zo'n single tegen? Ik in ieder geval niet. 'You Don't Care' maar even proeven. Oeh, dat is de rhythm & blues waar ik Arthur van ken. Erg goede kant en geschikt voor de Blauwe Bak. Het is een 'Big City'-productie met een gitaartje om het pittig te houden.
* Andeane- It's Not Right (NL, Munich, 1972)
Het is jaren geleden dat ik regelmatig contact heb met een medewerker van een platendistributeur. Ik ontvang wekelijks updates van hun eigenzinnige releases en op een zeker moment komt Andeane ter sprake. Anneke Konings maakt twee elpees in de jaren zeventig: Een Engelse in 1972 en eentje voor het Elf Provinciën-label in 1975. Beide zijn erg in trek bij verzamelaars. Ik weet niet welk aandeel ik precies heb gehad maar ik krijg een naamsvermelding in het hoesje van de cd met het verzamelde werk van Konings. Zodoende ken ik 'It's Not Right'. Het is geschreven door Don Rosenbaum en heeft een hoog 'Swimming Into Deep Water'-gehalte. Op de b-kant staat het tedere 'For You' en dat is eigenlijk de fijnste van de twee. On-Nederlandse folk van de bovenste plank.
* Long John Baldry- It's Too Late Now (NL, Pye, 1969)
Baldry heeft in 1969 alle hoop laten varen en laat zich vrijwillig in het hoekje stoppen van Engelbert Humperdinck en dergelijke crooners met opnieuw een lied van de hand van de heren MacAuley en McLeod. Het is 'Let The Heartaches Begin' in het kwadraat.
* The Beach Boys- Break Away (NL, Capitol, 1969)
Een ontzettend fijne single van de Strandjongens die nog altijd ontbreekt in de collectie. De plaat is smetteloos!
* The Bedrocks- Ob-La-Di, Ob-La-Da (NL, Columbia, 1968)
Als 'The White Album' verschijnt zijn de verschillende platenlabels weer in opperste paraatheid. Staat er een hit tussen welke niet meteen als single wordt uitgebracht? Dat is het geval met het aanstekelijke 'Ob-La-Di, Ob-La-Da'. The Marmalade duikt er bovenop en heeft een grote hit. Arthur Conley en The Bedrocks doen eveneens hun eigen uitvoeringen. Dan besluit Apple alsnog om de versie van The Beatles uit te brengen als single. Norman Smith poogt een soort van popreggae-versie te maken maar het raakt kant noch wal als je het vergelijkt met The Marmalade. Ik ben ook wel benieuwd naar de b-kant. 'Lucy' is eenzelfde laken een pak. Het is net geen reggae.
* Eric Burdon & War- Paint It Black (NL, Liberty, 1971)
* Eric Burdon & Jimmy Witherspoon- Soledad (NL, United Artists, 1971)
Evenals Kate Bush zijn beide singles van Eric Burdon in 'The Vinyl Countdown' van gisteren. 'Paint It Black' is een zeer aparte bewerking van de Rolling Stones-hit. Er wordt van alles geprobeerd maar of het nu het juiste effect sorteert? Het komt nogal rommelig over op mij. 'Soledad' is daarentegen pure blues waarin Witherspoon vooral floreert op de gitaar en de diepe blues-soul van Burdon afkomstig is.
* Henson Cargill- Skip A-Rope (NL, Monument, 1968)
Nog meer country uit den ouden doosch. Een heuse klassieker ditmaal en in een puike staat.
* Dave Cartwright- Nights Of Magic (NL, Transatlantic, 1974)
Ik link hem meteen aan The Strawbs maar dat blijkt niet juist te zijn. Cartwright maakt een elpee in 1971 met een groep 'Friends' die allemaal actief zijn in de Britse folk(rock). Zelf maakt hij een lading elpees en singles en is radiopresentator totdat hij in 2015 plotseling overlijdt. 'Nights Of Magic' is lieflijke folkrock met een schitterend label.
* Chicago- Questions 67 And 68 (NL, CBS, 1969, re: 1971)
De eerste kennismaking met Chicago, een paar maanden voor 'I'm A Man'. Het zal in het kader van de eerste 'Greatest Hits' zijn geweest dat 'Questions' samen met 'I'm A Man' op een single is uitgebracht. Zoals we gewend zijn van Chicago is dit ook werk van de bovenste plank. Een kanshebber voor de Top 100.
* Chicory Tip- Survivor (NL, VIP, 1975)
De band mag zijn verhuisd naar een nieuwe platenmaatschappij maar het geluid van 'Son Of My Father' kunnen ze niet van zich afschudden. En dus heeft ook 'Survivor' een Moog en zit er een hele lichte 'phasing' in de coupletten. Het refrein is echter veel te schreeuwerig en bovendien is het concept in 1975 wel uitgewerkt.
* Windsor Davies & Don Estelle- Whispering Grass (NL, EMI, 1975)
Een gigantische hit in Engeland en blijkbaar ook een Nederlandse release voor dit ding. Het intro heeft menig deathmetalband geïnspireerd maar verder is niemand in ons land geïnteresseerd in dit geval. Toch fijn om hem eens in de collectie te hebben.
* Electric Light Orchestra- Daytripper (Duitsland, Warner Bros., 1974)
ELO wordt vaak liefkozend 'The Birmingham Beatles' genoemd en als de groep op het podium staat is het nooit beroerd om 'Day Tripper' een uitvoering te geven. Daar is deze live-single het bewijs van. Toch is er niet heel veel anders te maken aan 'Day Tripper' dankzij de ijzersterke gitaarriff. Ik heb ze beter gehoord van Jeff Lynne en de mannen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten