De vergunning voor live-muziek loopt tot tien uur. Een drankje na en daarna op de fiets naar huis. Ik heb gisteren het geluk dat het een heldere avond is waardoor het fietspad tussen Echten en Ruinen goed zichtbaar is. Dat wil in de winter wel eens anders zijn en dan ben je gewoon langer onderweg. Ik heb nu al wel besloten dat de volgende keer, vermoedelijk eind september, dat ik een uurtje van tevoren ga opnemen en dat ik daarna live kan gaan. Zoals gezegd krijg ik het de komende week druk met de 'Singles round-up' en zie ik niet in hoe ik nog iets over gisteravond ga schrijven. Bovendien is de herinnering nu nog vers en ga ik de twee combineren. Het gaat echter wel ten koste van de speellijst van 'Do The 45'. Over deze show kan ik zeggen dat het uitsluitend Engelse persingen zijn uit de jaren zestig en zeventig, een paar uit de jaren tachtig en eentje uit 2000. Er is een klein thema door de show heen van vocale kanten die in de Northern Soul vooral bekend zijn vanwege de instrumentale uitvoeringen. Do The 45 is hier te beluisteren. Ik heb de speellijst gedeeld op Facebook maar mocht je hem toch nog willen hebben, geef me dan een gil. Ik heb ze namelijk in een Word-documentje staan. Als 'Do The 45' begint op Wolfman Radio ben ik ter hoogte van de bossen tussen Echten en Ruinen. Ik stap even af om keihard 'Welcome my people' te roepen.
KLEIN Paradiso heet het officieel. Meer dan dertien jaar lang worden in de wintermaanden concerten georganiseerd maar het is pas eind 2024 als ik via Gercoh hiervan verneem. In april of mei van dat jaar wordt het programma bekend gemaakt van het seizoen 2025/2026 en ik ben vastberaden zo nu en dan een concert te bezoeken. Dan gaat alles opeens van de baan. De organisatie wil een jaartje vrijaf nemen. Begin dit jaar krijgen we te horen dat ze in maart een festivalletje gaan organiseren: Concerten op zaterdagavond, zondagmiddag en zondagavond. Het is geen doorlopend programma en je moet afzonderlijk reserveren voor de dagdelen. Ik heb me dan opgegeven voor de zondagmiddag maar een week van tevoren krijgen we te horen dat het festival is gecanceld vanwege tegenvallende reserveringen. Alleen zondagavond zal doorgaan en voor de zondagmiddag wordt een ander tijdstip gezocht. Dat is dus verplaatst naar gisteravond.
S. Lois heeft een aantal vriendentrips naar onder andere Berlijn en Chicago omgebogen naar mini-docu's op Youtube. Die kijk ik met veel interesse. Ik weet niet zeker of ik een héél concert leuk ga vinden, maar we kunnen het altijd proberen. Als kers op de taart krijgt Echten een optreden van Selina Koen. De laatste kruipt al bij het eerste nummer onder mijn huid en zal me niet meer los laten. Ze tast momenteel af wat ze het liefste wil gaan doen. Het zou een kritiekpuntje kunnen zijn om te zeggen dat het soms een beetje stuurloos klinkt, maar voor iemand die van 'More music variety' houdt is dit gewoon smullen. Ze laveert tussen een paar 'depressieve' liedjes, een cover van een musical-nummer dat ik niet ken naar blues en opgewekte hippiefolk. Ze verontschuldigt zich bijna voor het gegeven dat ze geen bekende covers speelt en legt nog eens haarfijn uit waarom eigen persoonlijke liedjes het beste werken voor haar. Helemaal top! Voor covers ga ik wel naar de feesttent. Gerben begeleidt haar op basgitaar en toetsen. In het eerste geval klinkt dat op een bepaald moment als improvisatie en loopt het niet bepaald lekker. Ik weet niet of het bewust is, maar sommige noten klinken niet helemaal zuiver. Dat geeft mij dan weer een Angel Olsen-vibe, het zou perfect kunnen zijn maar niets in het leven is perfect. Ik vind het wel eigenwijs. Ook de manier waarop ze debuteert met een harp. Haar belangrijkste wapen is de stem en die laat me gewoon niet los.
Helaas zijn er slechts zeventien betaalde bezoekers afgekomen op het evenement. Het kan nét uit voor de organisatie. Na een hele lange pauze is het de beurt aan S. Lois. Zijn echte naam is Wijtze Valkema en komt oorspronkelijk uit Assen. In het dagelijks leven een grafisch ontwerper en in zijn vrije tijd een muzikale cowboy. Er ontstaat spontaan een Q&A waar hij de vraag krijgt hoe hij tot deze muziek is gekomen. Hij is jaren lang bassist in een punkbandje in de stijl van The Ramones. Het speelt ook nummers van Chuck Berry en als bassist gaat S. Lois steeds verder terug in de tijd en komt via hillbilly uit bij The Carter Family. Dat doet hem besluiten om door te gaan op deze toer. Volgens zijn bio is er een podcastmaker die hem de Nederlandse Willie Watson heeft genoemd. Ik heb de laatste gistermiddag gecheckt en, ja, daar is geen woord gelogen. S. Lois maakt lekkere no-nonsense country in zijn eentje en klinkt als een volbloed Amerikaan. Ook qua onderwerpkeuze blijft hij dicht in de buurt van zichzelf en dat is eveneens iets dat ik toejuich. Tot mijn grote ergernis wordt er al teveel politiek bedreven in de popmuziek en tijdens een avondje live-muziek wil ik daarmee niet lastig worden gevallen. Een politicus zingt ook geen liedjes tijdens een debat in de Tweede Kamer.
Ik heb beide al toegezegd dat ik ze zeker nóg eens 'live' ga bewonderen. S. Lois heeft een elpee in de aanbieding maar die laat ik liggen. Ik twijfel nog even bij een t-shirt maar dat kan altijd nog eens. In september gaat KLEIN Paradiso weer van start met een vol programma voor de winter en er zijn al twee concerten waar ik wel oren naar heb. De eerste is eind september met een optreden van Mountaineer. Tot die tijd zal ik gewoon 'live' op de radio zijn op zaterdagavond. Vanavond deel ik de link van The Vinyl Countdown.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten