De foto heb ik gisteravond al genomen, alleen heb ik dan geen inspiratie meer voor een bericht. Sinds vanmiddag heb ik een klein mysterie. Ik heb vandaag invoerkosten betaald voor een Engels pakket met één single, maar de factuur van PostNL vermeldt een Engelse firma die me niet bekend voor komt. De enige 'pre-order' die nog niet is gearriveerd is eentje op het LRK-label en daarvan zie ik dat ze vandaag bij de eigenaar van het label zijn gearriveerd. Dat kan het dus niet zijn. Ik heb een maand geleden wel eentje via Bandcamp besteld van een Amerikaanse groep. Als ik google loslaat op de naam van het bedrijf, kom ik op een Engels-Nederlands bedrijf (Night Dreamer) dat platen perst met de fameuze CBS/Artone-persen in Haarlem. Dat vermeldt weer geen samenwerking met de Amerikaanse groep of hun officiële platenlabel. Dat wordt een kleine verrassing in de komende dagen. Ik wil aanvankelijk de twee Mr. Bongo-boxen in een apart bericht hebben, maar bij nader inzien kan ik ze ook net zo goed als een reguliere single met elk tien tracks behandelen. Niet alles is immers evenzeer de moeite waard. Dat is dus wat ik ga doen: Een 12"-single, twee boxen, vier hagelnieuwe releases en twee verse heruitgaven.
* Patti Jo- Make Me Believe In You (UK, Celestial Echo 12", 1973, re: 2026)
Eerst even een snelle geschiedschrijving. 'Make Me Believe In You' verschijnt in 1973 eerst als single voor Patti Jo op het Amerikaanse Wand-label. Het krijgt zelfs een Nederlandse release op Scepter welke ook al erg in trek is bij verzamelaars. Het nummer krijgt een cultstatus binnen de Philadelphia disco en in 2016 verschijnt voor het eerst de Tom Moulton-mix van 'Make Me Believe In You' en 'Ain't No Love Lost' op een 12". Dat gebeurt bij het Engelse BGP in 2016 en vervolgens via Soul Brother in 2019. Celestial Echo doet een duit in het zakje in 2026 voor Record Store Day want het bezwaar van de Soul Brother is dat het op 33 toeren speelt. Celestial Echo maakt het weer tot 45 toeren en, net als BGP, is het label weer geïnspireerd op het Scepter-label. Ik heb de afgelopen week een Cool Notes-12" van Celestial Echo in mijn winkelmandje gehad, maar nee... ik wil ergens me wel weer gaan richten op 7". Ik ver wacht Patti Jo ook als 7"-single totdat de postbode met een pizzadoos aan mijn deur staat. De bijzonderheid van Patti Jo is dat het een compositie en productie is van niemand minder dan Curtis Mayfield. Tom Moulton is een meester van het ombuigen van een eenvoudig intro naar een kleine symfonie als lang instrumentaal intro voor de uiteindelijke plaat en vervolgens een instrumentale finale van dezelfde proporties als het intro. Het hangt qua ritme en opbouw tegen 'Papa Was A Rollin' Stone' aan, maar tegelijk ook erg Philly plus het kenmerkende orkest van Curtis Mayfield. Tom Moulton weet het uit te rekken tot zes en een halve minuut. 'Ain't No Love Lost' komt uit dezelfde sessie en is meer de 'chunky' Curtis Mayfield-sound. Minstens zó interessant in mijn beleving. Patti Jo heeft een ietwat eigenaardig geluid, het is niet te verwarren met een andere zangeres. Tenminste, ik kan zo snel niet een vergelijking trekken. Twee 'classy' disco-kanten met de gouden vingers van Tom Moulton.
* Freedom- Can't You See (UK, Miles Away, 1977, re: 2026)
Ik vervolg met de heruitgaven. 'Can't You See' is in 1977 het debuut van Freedom, een band uit Jackson in de staat Mississippi. Er staat momenteel een origienel 1977-single op Discogs en die mag vijfhonderd dollar kosten. Intussen heeft Miles Away deze interessante heruitgave op voorraad met een fraai fotohoesje van de band in actie tijdens een optreden. Aan de spandex leggings te zien heeft de aanhang van de leden een goede nachtrust genoten. Dat móet knellen! Freedom gaat niet over één nacht ijs, het klinkt alsof het direct had kunnen worden uitgegeven door een grote platenmaatschappij (Malaco beschikt tegenwoordig over de rechten van de single). Het is lekkere soulvolle Southern disco. 'Sunshine' op de keerzijde klinkt meer ingetogen maar hier ga ik toch voor het feestje van de a-kant.
* Harlem Underground Band- Smokin' Cheeba-Cheeba (UK, Paul Winley, 1976, re: 2026)
'A Rare Groove Classic' staat op de sticker van het hoesje van dit oranje schijfje vinyl. Het Paul Winley-label is overigens een Amerikaans label en het brengt oorspronkelijk de platen uit van Harlem Underground Band. Het nieuwe label bevat de vermelding van Prime Direct en dat wijst op een Engelse persing. De plaat is geperst in een oplage van duizend voor Record Store Day en komt niet voor in het overzicht van de Amerikaanse releases. Het is eigenaardige jazzy funk met mondharmonica en een man die allemaal hippe termen uitkraamt als 'cheeba-cheeba' en 'hoochie-coochie' en 'mojo thing' en meer van dat gewauwel. Hij krijgt ondersteuning van een 'zuster' die 'Cheeba Cheeba' blijft zingen en door een dubsausje gaat. De band heet vóór 1975 The Mighty Tom Cats en 'Dance Girl' is een single uit 1974. Dat is een variatie op 'Wicki-Wacky' van The Fatback Band. Nee, 'Cheeba-Cheeba' is de winnaar van het stel.
* Brazil45: Mr. Bongo x Kenny Dope (UK, Mr. Bongo box set, 2022)
Naar het schijnt viert Mr. Bongo ieder jaar Record Store Day met een box set. Ik heb alle kanten van deze Braziliaanse box gedraaid in de 'Do The 45'-shows van twee en drie weken geleden. Kenny Dope krijgt alle ruimte om zijn tien favoriete Braziliaanse platen voor het voetlicht te brengen en voorziet enkele titels van een eigen remix. Hoewel ik vast de kwaliteiten van Kenny Dope tekort doe met mijn oordeel, vind ik het altijd nog teveel van een 'beatje plakken' onder een origineel. Ik kan niet echt horen dat hij hoogstpersoonlijk een nummer onder handen neemt, het is meer dat hij zijn handtekening zet onder de bestaande plaat. Bij dergelijke box sets is het onmogelijk om een 100 procent score te hebben. Omdat de dj's de vrije keuze krijgen, zijn het flink afwisselende boxen ook qua stijlen en genres. De Braziliaanse box bevat zo een dubbelaar van Milton Banana Trio dat matig interessante latinjazz uit de jaren zestig oplevert. Papete is uit de vroege jaren tachtig en kan me ook niet echt bekoren. 'Bermimbao' van Jayme Marques en 'Sou Negro' van Toni Tornado maken echter veel goed bij mij en van de remixen vind ik persoonlijk 'Quem Vem Lá' van Antonio Carlos & Jocafi de absolute uitschieter. Ik zou eerst alle singles afzonderlijk hebben behandeld, maar ik vind dat er zo ook wel weer genoeg is gezegd over de box.
* Cuban Boxset: Mr. Bongo x DJ Koco (UK, Mr. Bongo box set, 2026)
Van deze box heb ik vorige week de eerste kanten gedraaid. De overige vijf hou ik onder zeil tot komende zaterdag. DJ Koco, ook bekend als Shimokita, is een Japanse dj en 'turntablist maestro' en hij volgt hetzelfde principe als Kenny Dope in 2022. Een overzicht van zijn favoriete Cubaanse muziek, hoewel hier de funk wel de overhand heeft. De selecties die ik vorige week heb gedraaid levert alvast één hele grote favoriet op: 'Amama Y No Pienses Mas' van Farah Maria uit 1974 is een plaatje dat zomaar aan het einde van het jaar in de Blauwe Bak Top 100 kan staan. Het is 'classy soul' uit 1974 dat zomaar van de hand had kunnen komen van bijvoorbeeld Bettye Swann. Bij de eerste algemene indruk ben ik iets minder enthousiast dan bij de Braziliaanse box, maar dan opnieuw: Ik heb deze Cubaanse 'blind' gekocht. Juno heeft een aantal boxen liggen en ze gaan nu eens voor de originele verkoopprijs (hoewel ik Kenny Dope ook nog voor een redelijke prijs heb weten te bemachtigen). Komende zaterdag ga ik de overige vijf kanten draaien en wellicht heeft DJ Koco nog een verrassing voor me in petto. Farah Maria maakt het me de aanschaf van de box al waard.
* DeRobert & The Half-Truths- I'm Still Here (US, G.E.D. Soul, 2026)
Tot slot een kwartet hagelnieuwe releases. DeRobert & The Half-Truths grossiert in snelle retro-soul uit de jaren zestig, maar... 'I'm Still Here' heeft een bonuspunt. In de 'live'-drums is heel bewust een bekend patroontje verwerkt waardoor dit wordt voorgesteld als de eerste directe 'crossover' tussen soul en drum & bass. Helaas is het alleen aan deze kant, de keerzijde is méér snelle soul. Het is het soort 'high octane soul' waar ik doorgaans niet veel van moet hebben, maar de drum & bass-link maakt het tot een fijne novelty!
* Tony Lavrutz & Los Protos- Samba Du Adidas (UK, Scruniversal, 2026)
Meer exotische geluiden uit de stal van DJ ScruScru. 'Samba Du Adidas' is B-Boy uit de late jaren tachtig, niet echt samba maar wellicht geïnspireerd door de Adidas Samba-schoenen. De mannen van RunDMC waren immers ook grote fans van Adidas. Op de andere kant staat 'Chumba Lala' van Martem & Ferdi Ferreira en dat zit in dezelfde hoek. Klassieke samples, hoewel 'Chumba Lala' minder 'cut-and-paste' klinkt dan de a-kant. Het blijft een interessant label om in de gaten te houden.
* Thee Marloes- Under The Silver Moon (US, Big Crown, 2026)
Bij Thee Marloes hoef ik bijkans niet eens meer te luisteren naar de clips. Alles is mooi en lief in de wereld van Thee Marloes uit Indonesië. Ook dit heeft weer een lieflijke 'hook' en ik hou ontzettend van het lichte accent van de zangeres. Lekker om de hele dag rond te hangen op een badlaken op een goudgeel strand. 'Through The Changes' op de b-kant heeft zo mogelijk een nóg meer 'vintage' geluid en smaakt me ook zeer goed. Nu de temperaturen voorbij de 25 graden gaan, komt deze muziek goed van pas!
* Yobai Suspects- Ikareta Baby (Japan, Brass Rockers, 2026)
De a-kant van de single heet 'Makkuroi Yoru' maar die kan ik meteen overslaan. De reden van aanschaf is 'Ikareta Baby'. Oorspronkelijk een nummer van het eclectische Japanse trio Fishmans brengt Akyk zijn eerbetoon aan de band. Het hangt tegen soundtrack-jazz aan met zelfs nog een reggae-deuntje. Ik ben overigens wel vergeten dat de single op 33 toeren draait, op 45 toeren vind ik het los van The Chipmunks ook niet onaardig klinken. Het is misschien meer indie-pop dan dat het soul is of iets dergelijks, maar het is weer zo'n plaatje met een 'atmosfeer' waar ik wel in wil wonen.
Ik denk dat ik eerder in dit bericht een Week Spot heb uitgezocht. Eens kijken of ik iets kan vinden over de zangeres.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten