woensdag 16 september 2020

Het zilveren goud: augustus 1995 deel II + september


Mijn salaris is vandaag gestort. Daar is alweer een deel van verdwenen omdat ik een paar tientjes in het krijt sta bij Paypal. Normaal gesproken probeert dat meerdere malen het geld af te schrijven van de rekening, maar dit is weer zo'n maand dat ze het na één poging al voor gezien houden. Zo krijg ik afgelopen weekend een melding daarover en deze rekening heb ik vanavond vereffend. Ook heb ik meteen extra geld gestort en dat meteen weer doorgezet naar Mark. Hopelijk volgende week 21 nieuwe Blauwe Bak-aanwinsten plus een 'upgrade'. De laatste is niet echt interessant voor Mark's handel, maar hij weet mijn fascinatie voor Swamp Dogg-producties en biedt me deze plaat aan voor een klein prijsje. De a-kant van de single heb ik wel ergens staan, maar daar is een hoekje uitgevallen. Het is niet de meest belangwekkende plaat, maar zeker leuk om de collectie aan te vullen. Als het nu vijfentwintig jaar geleden was geweest en ik had toen al de geneugten van het internet gehad? Dan had ik nu waarschijnlijk al een vrachtwagen aan singles gekocht op Discogs en Marktplaats en zou ik ik volgende week tegen een lege portemonnee hebben gekeken. Omgaan met geld is iets dat ik met vallen en opstaan heb moeten leren, maar zeker de laatste paar jaren gaat het me erg voor de wind!

Als ik in de jaren negentig beter naar mijn ouders had geluisterd? Dan had ik nu een fraai kapitaaltje op de bank staan! Ik leef echter van dag tot dag, zeker in het depressieve 1995, en wil niets weten van sparen. Als een kip zonder kop duik ik een platenhandel binnen en roof alles mee dat een beetje interessant lijkt. Of ik zet het op een zuipen. Vooral op het gebied van dat laatste is erg veel potentieel spaargeld verdwenen. In het laatst van mijn drankgelag, de eerste maanden van 2009, draag ik maandelijks een derde van mijn salaris af aan de kroegbaas en kan het feest weer zijn voortgang krijgen. In de zomer van 1995 kan ik mijn ei niet kwijt in het werk en dus zit ik op ieder onbewaakt moment in de kroeg. Gokken kan niet op rekening en dus moet ik daarvoor geld apart houden. Drank kan daarentegen wel op de rekening als je eenmaal stamgast bent. Het zal ongetwijfeld door mijn blauwe ogen komen dat ik al snel heel veel stamkroegen heb. Bij ieder gaat het ongeveer hetzelfde. Gerrit stapt binnen, bestelt een biertje en gaat achter de gokkast. Na genoeg biertjes te hebben gehad, stapt hij over de voet de kroeg uit met een vrolijk 'tot morgen'. Totdat de horeca-ondernemers op een bepaald moment in zien dat paal en perk moet worden gesteld. In diverse gelegenheden gaat de tap en koelkast op slot en moet ik eerst de schuld betalen. In één kroeg word me na betaling vriendelijk verzocht om nooit weer terug te komen. En dan is er ook een niet nader te noemen horeca-ondernemer die op vrijdagavond de driehonderd gulden in zijn achterzak doet en die de volgende week niets over een betaling weet te herinneren.

Vooral in De Draai in Sneek is de schuld flink opgelopen. Ik hang hier vaak 's middags of vroeg op de avond als ik pretendeer de openbare toiletten voor een tweede maal schoon te maken. Het begint vaak met koffie, dan een paar Amsterdammers, soms een paar zware speciaalbieren en ettelijke glaasjes Jägermeister. Om nog maar te zwijgen over de dure sigaren. De uitbater van het café steekt de hand in eigen boezem. Hij moest hebben geweten dat ik zoveel geld niet in één keer kan ophoesten. In oktober 1995 gaat de tap op slot totdat ik de schuld heb voldaan en van hem mag dat maanden duren, zolang het maar gebeurd! Ik heb alles tot aan de laatste stuiver betaald, maar ben daar inderdaad wel een paar maanden zoet mee. Na een zomer lang de horeca van binnen en buiten te hebben gezien, vindt in het najaar de ontnuchtering plaats. Het zijn geen lange en uitgebreide zuippartijen meer. De enkele keer dat ik in de horeca een biertje nuttig, wordt deze meteen afgerekend. Stukje bij beetje kom ik weer bij mijn zinnen en daar helpt de verandering van werk eveneens bij. Het licht aan het eind van de tunnel is nog pril en voor mij op dat moment nog niet met het oog waarneembaar, maar er komt een betere tijd aan!

Laat me maar snel verder gaan met de singles die ik voor augustus 1995 heb genoteerd. Bij mijn weten heb ik deze maand geen platen gekocht, wel een hoop cd-singles, en dus gebruik ik deze maand voor platen die in de zomer van 1995 reeds in de omgeving van de collectie aanwezig zijn, maar die ik nimmer een kaartje heb gegeven. Oorspronkelijk heb ik nóg een single in de lijst, maar bij het klaar zoeken voor de foto zie ik op deze een prijssticker. Deze vertelt meteen dat ik de single in december 1995 heb gekocht, dus die stel ik nog even uit.

2277 Harlem Song-Esther Galil (Frankrijk, Barclay, 1973)
2278 De Sleutel-Willem Horjus (NL, KMC, 1986)
2279 Desire-The Jack Of Hearts (NL, Munich, 1989)
2280 Billie Jean-Michael Jackson (NL, Epic, 1982)

Esther Galil associeer ik met een vlooienmarkt-handelaar waarvan ik door de jaren heen heel veel re-issues en geflopte platen uit de vroege jaren zeventig heb gekocht. Ik kan desondanks niet mijn vinger erop leggen wanneer dit heeft plaatsgevonden. De originele Franse versie, volgens het hoesje. Het Engelstalige origineel is van The Sweepers. Vervolgens mijn goede vriend Willem Horjus. In de eerste jaren van mijn carrière als poprecensent probeer ik ieder regionaal optreden bij te wonen van Reboelje en Wiegel's Wjukkelmasine. De laatste band komt uit Bolsward en is een Friestalig gezelschap met zowel eigen nummers als Friese hertalingen van liedjes uit de hippie-tijd. Willem is dan de drummer en ik kom verschillende keren bij hem over de vloer in 'Studio 20'. Dezelfde 'Studio 20' waar de opbrengst van deze single voor moet dienen met het oog op muzikale en culturele activiteiten. 'De Sleutel' moet ik in 1992 hebben gekocht want ik gebruik deze kant in 1993 voor de ziekenomroep. Halverwege de jaren negentig is hij verhuisd naar Nieuwegein, als ik me niet vergis. Hoe zou het nu met hem gaan? The Jack Of Hearts heb ik vlak voor de kerst in 1992 gekocht bij Music Palace. Op ene of andere manier krijgt het geen kaartje in de kaartenbak. De oorsprong van Wacko Jacko weet ik evenmin te duiden. Dit is overigens de persing met twee jaartallen op het label: 1979 en 1982. Dat hoort uiteindelijk alleen op de b-kant het geval te zijn want dat is een nummer van 'Off The Wall'.

2281 Butterfly On A Wheel-The Mission (Duitsland, Mercury 1989)
2282 When Violets Meet-Soft Parade (Duitsland, Anxious, 1992)
2283 Pfüati Gott, Elisabeth-Spider Murphy Gang (EEG, Electrola, 1984)
2284 Veronica Jingles (NL, BR, 1983)

The Mission en Spider Murphy Gang komen waarschijnlijk uit de partij singles die ik in juni 1993 koop. The Mission heeft 1989 als bouwjaar op het label staan, maar verschijnt in ons land pas in januari 1990. Leuk detail is dat Phonogram op de single 'Made in West-Germany' heeft gedrukt, terwijl ten tijde van de release de Berlijnse Muur wordt afgebroken. Soft Parade heb ik in Hoorn gekocht, vermoedelijk in 1992. Het is traditie dat vader een dag in de herfstvakantie vrij neemt en dat we dan naar de kop van Noord Holland gaan. Bij gebrek aan beter neem ik deze mee uit een uitverkoopbak. De naalddruk klopt niet altijd in deze tijd en de single heeft de neiging tot overtikken. Dat is zo in de jaren negentig, tegenwoordig speelt het probleemloos af hoewel er wel een paar krassen op staan. De Veronica Jingles-plaat is een bonus bij een verzamelalbum. Mijn zwager heeft de elpee en ik denk dat ik deze single ooit heb 'geleend'.

2285 Get It On-Chase (NL, Epic, 1971)
2286 Behind A Painted Smile-The Isley Brothers (NL, Tamla Motown, 1969)

Tot slot de twee enige singles van september 1995. Dit is het duo dat ik bij Diskid in Zwolle op de kop tik. Zowel Chase als The Isleys hebben ooit in de Blauwe Bak gestaan, Chase vooral in de periode dat ik nog veel Buze-optredens doe. Deze plaat komt iedere avond tegen het einde wel eens aan bod. The Isley Brothers heb ik in 2010 een 'upgrade' gegeven, maar helaas is het EMI-vinyl van omstreeks 1969-70 erg slecht en zijn de Tamla Motown-masters té hard voor het vinyl. Net zoals 'Tears Of A Clown' van Smokey & The Miracles beroerd klinkt op Nederlands vinyl, daar is ieder exemplaar van 'Smile' uit het lood.

dinsdag 15 september 2020

Week Spot: Ghetto Children


Het is inmiddels méér dan een traditie alleen dat ik een bericht schrijf over de Week Spot. Helaas moet ik daarbij concluderen dat een plaat steeds vaker de Week Spot dreigt te worden zodra ik nog niet over de band of artiest heb geschreven en er genoeg informatie voor het oprapen ligt. Hierdoor missen geregeld echte favorieten de boot. Voor deze week ga ik weer eens voor een Week Spot waarover totaal geen informatie bekend is maar dat de Week Spot mag zijn vanwege het nummer. Zo heb ik in principe nog wel een paar op de lijst staan. De bonus van dit bericht is dat ik zelf even een foto heb moeten nemen omdat mijn exemplaar behoorlijk schaars is en bovendien ongedocumenteerd. Van Ghetto Children zijn alleen de wapenfeiten op vinyl bekend en je mag stellen dat deze platen flink worden gezocht. Verder werken een paar 'grote' namen uit de muziekscene van Philadelphia aan deze plaat waardoor ik er de draai van een 'Beeldenroute' aan zou kunnen geven. Omdat het de enige informatie is, vrees ik dat er niets anders op zit? De Week Spot is 'I Just Gotta Find Someone To Love Me' van Ghetto Children uit 1973.

De single komt uit de handel van Mark. Hij adverteert iedere werkdag vijf singles (met soms meerdere exemplaren van elk) met leuk en interessante soul voor een redelijke prijs. Dat begint bij zes pond en eindigt bij twintig. Heel soms zijn er platen van twintig of een klein beetje meer en niet zelden zijn dat topitems met kleine defecten waardoor ze niet meer de hoge Mint-prijs kunnen opbrengen. Ghetto Children wordt dus ook geadverteerd met een beetje achtergrondgeluid, maar iets dat voor een gemiddelde dj niet als storend zal worden ervaren. Plus dat het hier de redelijk zeldzame en volledig ongedocumenteerde Engelse demo betreft. Ik luister naar het nummer op Youtube en ben dan vlug bereid. Dat is overigens maanden geleden. De 'Vakantiemix' heeft ervoor gezorgd dat ik bij het horen van de plaat meteen op de fiets in de omgeving van Zutphen zit.

Over Ghetto Children zelf is niets bekend. Volgens 'Blues & Soul', het gerenommeerde Engelse tijdschrift uit de jaren zeventig, heeft de plaat niets in Amerika gedaan. De kans om een Engelse hit te veroorzaken, worden als zeer gering ingeschat maar volgens de schrijver moet de soul-liefhebber beslist eens gaan luisteren naar het plaatje. De recensie is van 4 augustus 1973, de demo vermeldt 17 augustus als datum van uitgave. De plaat is dan reeds een paar maanden ervoor uitgebracht in Amerika. De prognose komt uit. Hoewel Engeland rond 1973 helemaal in de ban is van 'harmony sweet soul' als van The Stylistics en The Spinners zal 'I Just Gotta Find Someone To Love Me' nimmer een rol spelen in het veld. De plaat is tegenwoordig vooral gezocht vanwege de b-kant. Ik heb hem nog niet gedraaid maar het schijnt dat 'Rat-Tat-Tat' een 'breakbeat' heeft welke in trek is bij de dj's. Ik geef het eerlijk toe: Ik ga tegenwoordig veel meer voor melodie en harmonie dan voor beats en dat maakt dat ik de plaat nog altijd niet heb omgedraaid. Ik heb hem net wel even gehoord vanaf Youtube. Het valt niet tegen. Het heeft vooral een brug met 'open drums' welke je zomaar kan implementeren in een moderne compositie of samensmelten met een ander nummer.

Van Ghetto Children zijn drie singles bekend. 'Try It You'll Like It' is een fel funky ding en is daardoor erg gezocht. In 1975 brengt de groep 'Don't Take Your Sweet Lovin' Away' uit bij Roulette. Dat is een prachtige 'double-sider' met Modern Soul, maar deze is eveneens aan de prijs. Voor dertig euro heb je nog niet veel aan vinylkwaliteit en topstukken zitten om en nabij de honderd dollar. Onze single gaat in de gewone Engelse uitdossing voor slechts een paar tientjes. De Amerikaanse demo zonder 'Rat-Tat-Tat' is voor relatief weinig te bemachtigen. Topstukken van de single mét b-kant zitten rond de vijftig euro. Toch weer opvallend: Geen enkele Engelse demo! Het is 'gewoon' het Engelse label, maar nu wit in plaats van oranje. Op de a-kant staat een grote oranje 'A' over het label en bovendien wordt op het tussenstukje de releasedatum vermeld. Eén van de opvallende namen op het label is die van Bernie Lowe. Een oudgediende die reeds sinds de jaren vijftig actief is als producent en liedjesschrijver. Hij staat aan de wieg van platenmaatschappij Cameo-Parkway en is de ontdekker van Chubby Checker. Lowe schrijft beide nummers samen met ene M. Jurekson en staat als producent op het label. De arrangeur van de plaat is Vincent Montana Jr. en hij leidt in de midden jaren zeventig The Salsoul Orchestra. De samenwerking met de heren blijft echter beperkt tot deze ene single.

'I Just Gotta Find Someone To Love Me' is melodieuze 'sweet soul' met fraaie harmonieën. Op grond hiervan zou je jezelf kunnen afvragen of we wel met dezelfde Ghetto Children van doen hebben, maar het meer funky 'Rat-Tat-Tat' bevestigt het. Discogs heeft zelfs nog een foto van de groep en daarop tel ik vier mannen en twee vrouwen die allemaal aan de microfoon staan. De foto vermeldt de naam Getto Children (zonder de 'h' in Ghetto) en dat is de spelwijze op de single 'Try It You'll Like It'. Volgens mij heb ik met een geringe schat aan informatie al een flink verhaal geschreven?

maandag 14 september 2020

Blauwe Bak Veteranen deel 56


Komende woensdag besluit ik 'Het zilveren goud' van augustus plus de twee singles van september 1995 en dus doe ik vanavond alvast een deel van de 'Blauwe Bak Veteranen'. Hoewel ik nog honderden singles heb te gaan, komen we inmiddels steeds dichter bij huis. Op twee singles na uit december 2015 brengen de overige singles in januari 2016. Ik kan inmiddels met genegenheid terugkijken op deze periode, hoewel het op dat moment niet altijd een pretje is. Ik heb de eerste weken van januari vrij en vrees voor mijn apparatuur als de winter invalt en ik onmogelijk het huis in Nijeveen kan verwarmen. Ook speelt de onzekerheid over mijn werk. Uiteindelijk zal het in 2016 allemaal goed komen en dit lastige begin neem ik op de koop toe. Het verhaal begint in december als ons postbedrijf de taak op zich heeft genomen om het clubblad van de korfbalvereniging in Nijeveen te bezorgen. Op deze dag kom ik tot een ontdekking...

Mijn bijkeuken is tijdelijk een postdepot en we bezorgen met meerdere mensen in Nijeveen. Ik ontdek deze dagen iets opmerkelijks: De leegstaande huizen in de Julianastraat hebben allemaal de brievenbus verzegeld. Het is dan reeds een paar maanden angstvallig stil vanaf de kant van de woningstichting. Dat heeft in het voorjaar van 2015 nog gedreigd met renovatie waarbij de huizen met een houten vloer een betonvloer moeten krijgen. Ik eis financiële compensatie maar krijg meteen te horen dat ik daar niet op hoef te rekenen. 'Mooi, dan gaat de houten vloer er ook niet uit', is mijn antwoord en blijkbaar ben ik hierin niet de enige. Een brievenbus wordt doorgaans alleen verzegeld als er wordt verbouwd of gesloopt. De verzegeling vindt plaats door een schroef in de brievenbus en deze zal dus in ieder geval moeten worden vervangen. Een week later krijg ik opeens bericht van de woningbouw. Er is een informatieavond voor de bewoners van onze straat. Dan weet ik al hoe laat het is. Deze avond wordt ons inderdaad medegedeeld dat onze huizen gesloopt gaan worden. Per 1 januari 2016 krijgen wij voorrang bij andere huurwoningen en bij acceptatie van een ander huis komt eveneens de wettelijke verhuispremie vrij. Voor de goede orde: Het is de tweede maal in vier jaar dat ik recht heb op deze premie!

720. Are You Ready For This-Jackie Verdell (US, Decca, 1967)
721. Under The Spell-The Burke Family (US, Cobblestone, 1968)

Dit zijn de laatste twee van 2015. Jackie Verdell komt uit de veiling van mijn Duitse maat en The Burke Family bestel ik los van het internet. The Burke Family is eveneens actief als The Five Stairsteps. Jackie reken ik af op 15 december en The Burke Family een dag later. Ze zitten beide gewoon in de koffers.

722. Now That There's You-Geraldine Hunt (US, Roulette, 1971)
723. The Love Of God-The Stovall Sisters (Barbados, Reprise, 1972)
724. Sweeter-Major Lance (US, Playboy, 1975)

'Hang On In There' van The Stovall Sisters is één van de meest gesamplede platen aller tijden en ik hoop de plaat aan de gospel-collectie te kunnen toevoegen. Dat valt zwaar tegen totdat ik op Discogs bij een Nederlandse dealer dit 'The Love Of God' zie staan. Ook nog een persing uit Barbados, dus wat wil een mens meer? Ik neem Geraldine Hunt mee als kassakoopje. Ik reken de platen af op 3 januari 2016. Stovall Sisters staat in de gospel en Hunt in de reserve-Blauwe Bak. De week erop wordt het ernstig koud en ik blijf de nachten op en slaap overdag. Er is weinig dat ik kan uithalen als de computers en muziekapparatuur stuk vriest, bovendien wil ik zelf evenmin dood vriezen. Is het zó dramatisch? Ja. Het huis heeft sinds 1990 geen onderhoud meer gehad en is een gatenkaas. Meteen als bekend wordt dat er wordt gesloopt, neem ik mezelf voor dat dit de laatste winter in Nijeveen is geweest. Desnoods maar iets accepteren dat niet aan mijn wensen voldoet. Hoewel? De enige wens die ik heb is dat het huis op zijn minst een beetje goed geïsoleerd is. Op vrijdagmiddag 8 januari is de meest ernstige kou verdwenen en fiets ik naar Meppel voor singles bij de kringloopwinkels. Bij de 'oude' kringloopwinkel vind ik deze van Major Lance. Hij neemt 'Sweeter As The Days Go By' voor het eerst op in 1969. In 1973 gaat hij in Engeland de studio in voor een update en deze verschijnt twee jaar later in Amerika middels het Playboy-label. Het is inderdaad dezelfde Playboy van Hugh Hefner. De plaat staat geheel verdiend in de koffers.

725. Try It You'll Like It-Loyce Cotton (US, Aquarius, 1972)
726. Baby I Love You-Benny Johnson (US, Today, 1973)
727. Love Is Here And Now You're Gone-The Supremes (NL, Tamla Motown, 1967)

Op maandag 11 januari ontwaak ik met het nieuws dat David Bowie is overleden. Een uur later krijg ik een sms met felicitaties van mijn chef. Ik ben dus tóch aangenomen door het postbedrijf! Het maakt de rest van de week een stuk eenvoudiger en gelukkig is ook de meeste kou uit de lucht. Qua werk zit ik in januari vooral veel in de gemeente Zwartewaterland. Ik leer bijkans Genemuiden kennen. Daar heb ik tegenwoordig slechts een paar oriëntatiepunten voor nodig, hoewel het alweer jaren geleden is dat ik er voor het laatst ben geweest. Loyce Cotton en Benny Johnsom stammen uit deze periode. De beide singles komen van Rarenorthernsoul en reken ik af op 18 januari. Cotton heeft tijden in de reserve-Blauwe Bak gestaan, maar mag inmiddels in de koffer. Niet dat-ie daar erg vaak uit komt, maar het is best een aardige plaat. The Supremes koop ik op 22 januari bij De Tafel in Meppel en deze staat wel in de reserve-Blauwe Bak. Hij blijkt nogal schaars met fotohoes en is dus de vijf euro meer dan waard?

728. Rhythm-Major Lance (US, Okeh, 1964)
729. Ain't Nobody Home-Howard Tate (US, Verve, 1966)
730. I'm Here Again-Thelma Houston (NL, Motown, 1976)
731. Where Is The Love-Betty Wright (Duitsland, RCA Victor, 1975)

De singles van Major Lance en Howard Tate komen van Discogs en reken ik af op 25 januari. Vier dagen later werk ik, voorlopig, mijn laatste dag in Genemuiden. Ik ben die dag erg brak doordat ik al vroeg moet beginnen (na een problematische 'Floorfillers'). Het regent de ganse dag en tot overmaat van ramp zit ik een uur binnen in het snikhete verzorgingstehuis. Als ik later de harde en koude wind om de oren krijg, is het snel bekeken. Bij de chef in de auto begin ik al met geeuwen. Hij zet me af in de stad waar ik de laatste twee singles van vandaag bij De Tafel haal. Bij de bushalte kan ik niet stoppen met geeuwen en eenmaal thuis wil ik een hazenslaapje doen. Dat wordt meteen een volledige nacht. Thelma heeft tijden in de reserve-Blauwe Bak gestaan maar mag sinds een paar jaar in de koffers. Van Betty hoor ik liever haar midtempo werk en dus staat 'Where Is The Love' in de reserve-Blauwe Bak.

De volgende twaalf singles koop ik binnen een week en daarna zal een nieuw tijdperk aanbreken in de Blauwe Bak. Meer daarover in de komende weken. Overigens heb ik nog een fraai souvenir uit januari 2016 waar ik nog dagelijks plezier van heb: Ik deel de 'algemene' singles opnieuw in en noteer deze in Word-documentjes. Een heidens karwei maar het komt me erg van pas bij 'Raddraaien' op Soul-xotica en 'The Vinyl Countdown' op de radio!

Rondom 10: september 2015


Het lijkt in de zomer van 2015 erop alsof dit jaar er geen vakantie in zit voor mij. Het vakantiegeld komt meteen ten goede aan een maand huurachterstand en bovendien heb ik problemen met de fiets. Dan ga ik op een vrijdagavond uit fietsen en even buiten Wapserveen kijk ik op een fietsroutenetwerk-bord. Waar de borden in Steenwijk en Nijeveen het gebied laten zien tot en met Dwingeloo en Ruinen, daar is nu opeens de hele provincie zichtbaar. Opeens trekt Emmen de aandacht en eenmaal thuis kijk ik op het internet naar een camping in Erica en dan uiteindelijk in Sleen. De rest is geschiedenis. Eind augustus ga ik van donderdag tot en met dinsdag naar Sleen en zal daar vervolgens nog viermaal terugkomen. In al zijn eenvoud is deze vakantie zo bijzonder voor mij dat het bijkans het jaar 2015 nog 'redt' voor mij. September is een fraai vervolg op deze vakantie.

Ik ben zojuist de berichten op Soul-xotica uit deze maand door gegaan. Niet dat ik mijn geheugen moet opfrissen maar vooral omdat ik de datum van een fietstocht wil checken. Dat had ik zoveel eenvoudiger kunnen doen? Het schijnt dat ik eind september 2015 een Gele Bak Top 40 heb gedaan zoals ik die eerder wel heb gedaan met de Blauwe Bak. In één van deze berichten zit het verhaaltje over de fietstocht verstopt. Ik had eenvoudiger even bij mijn privé-foto's kunnen kijken op de computer want ik maak deze dag een paar mislukte foto's in de trein. Deze geven echter wel de datum weer van de bewuste fietstocht. Ik kies dan uiteindelijk toch maar voor een prent van een week eerder.

Op de laatste dag van augustus maak ik alsnog de fietstocht naar Sleen. De volgende dag, 1 september, is mijn eerste werkdag. Ik heb meteen alweer dingen om naar uit te kijken! Zo zal ik later deze maand een reünie-optreden doen met Jan. Het vijfentwintig jaar geleden dat de oorspronkelijke Popkelder in gebruik is genomen. De Popkelder is de naam van de muziekoefenruimte in Sneek waar ik in 1997 een jaar werkzaam ben, maar ook al voor die tijd ben ik een aantal malen in het gebouw geweest. Het is een bunker naast de watertoren welke in 1990 in dienst is genomen als muziekoefenruimte. In de nieuwe eeuw gaat Sneek op de schop en wil de gemeente vooral de omgeving van de IJlsterkade aanpakken. De watertoren is een monument en mag blijven staan. De kelder is geen monument en zal moeten wijken voor de woningbouw. In 2015 is Sneek al een tijdje verstoken van een vaste oefenruimte, maar de Popkelder is nog altijd een begrip. Het heeft inmiddels wel een nieuwe vaste ruimte. Jaarlijks geeft de Popkelder een presentatie in Het Bolwerk en vanwege het jubileum komen een aantal oude bands opnieuw bijeen. Daar moest ook Winston 'The Great' Watson & Aldous McFinley's Original And Magical Mushroom Pie Showband And Orchestra bij komen. Op 10 september, de verjaardag van mijn zus, spreek ik af met Jan. Hij heeft een plannetje opgevat voor het optreden, maar deze dag zitten we vooral te praten. Het optreden is ruim een week later. We gaan iets joligs doen met de 'Mosselman'. Omdat ik de 'verkouden haan' helemaal ben kwijtgeraakt, zit onze hit 'Koektok' er niet in.

Ik ga op vrijdagavond naar mijn moeder en op zaterdagmiddag stap ik op de bus naar Sneek. Ik wil even bij de kringloopwinkels kijken en dat levert een flinke stapel singles op. Ook schiet ik de bovenstaande foto bij de Waterpoort. 's Avonds is de beregezellige reünie in Het Bolwerk en het is een mooi weerzien met mensen die ik al vijftien jaar niet meer heb ontmoet. De volgende dag is 20092015 maar zoals verwacht slaap ik die dag flink uit en komt het niet van een fietstocht. Deze 'viering' vindt een week later plaats als ik de Saksenroute (LF14) volg van Enschede tot Ommen. Een week later fiets ik van Nijeveen naar Groningen en Assen, maar dan is het reeds oktober. De tocht van 27 september is maar half geslaagd. Ik zie wel een prachtige omgeving aan me voorbij schieten, maar met name tegen de avond wordt het erg fris en ben ik bekaf. Daar stap ik weer op de trein naar Zwolle en terug naar Meppel.

Op de laatste dag van de maand vieren we op Wolfman Radio de vijfde verjaardag van het station. Dat gaat de boeken in als één van de meest spraakmakende radioshows uit de geschiedenis van het station en het is vier uren lang dikke pret. Doordat ik met de koptelefoon op zit, heb ik de volgende dag geen gehoor in mijn rechteroor. Zijn er nog dingen die ik ben vergeten voor wat betreft september 2015. Ja, ik zie dat ik in deze maand het 2000e bericht heb geplaatst. Voor de goede orde: Ik zit inmiddels voorbij de 3800. Volgende maand mag ik terug naar oktober 2016. Een beetje een 'cooldown' van een andere legendarische zomer.

zondag 13 september 2020

(Kn)uffelt(j)e:: Zondag 13 september


Eigenlijk is de wandeling die ik heb gepland niet echt noemenswaardig maar het stelt me toch in de gelegenheid om weer eens de loftrompet te steken over de omgeving die ik 'mijn achtertuin' noem. Het is inderdaad een klein blokje om en hoewel ik me op vakantie waan, ben ik maximaal twee kilometer van mijn voordeur verwijderd. Ik kan me zo voorstellen dat mensen uit de omgeving van Zutphen hier naartoe komen om te fietsen of vakantie te vieren. Veel van de omgeving is inwisselbaar maar het gevoel dat je ergens anders bent maakt dat je het met andere ogen bekijkt. Nu ben ik inmiddels ruim vier jaar met vakantie in Uffelte en ik hoop daar nog heel wat jaren aan vast te plakken. 'Never a dull moment' hier zolang je maar op de natuur blijft letten. Voor de rest is gewoon helemaal niets te beleven in Uffelte en dat geeft het dorp alleen maar meer charme.

Ik heb doorgaans niet erg veel interesse voor geschiedenis en al helemaal niet als het om de Tweede Wereldoorlog gaat. In de omgeving van Havelte ontkom je niet aan de geschiedenis. Het is het gebied waar de Duitsers bijna tachtig jaar geleden Fliegerhorst Steenwijk in gedachten had. Een zelfvoorzienend vliegveld ten behoeve van de Duitse luchtmacht. Ik ben al een paar jaar op zoek naar de 'hangar' die zou zijn achtergebleven. Bij een hangar denk ik immers meteen aan een loods, maar nee... er staan geen gebouwen meer die aan het vliegveld herinneren. Wel kent het landschap enkele wallen en eentje daarvan behoort toe aan een hangar welke op deze plek heeft gestaan. In de jaren 1943-44 wordt met man en macht gewerkt aan de bouw van het complex. Het complex bevat eveneens een klein kamp met barakken voor de te werk gestelde joden. In tegenstelling to de martelkampen elders is Havelte puur een werkkamp voor de joden. Ze krijgen goed te eten en te drinken en bovendien vinden er geen lijfstraffen plaats. Echter, wie om welke reden dan ook niet meer kan werken, die wordt afgevoerd naar Westerbork. De burgemeesters uit omringende gemeenten moeten ook werkvolk aan dragen en een aantal van hen weigert dit. Er zijn ook Nederlanders die zich vrijwillig melden, maar die worden naar de oorlog schuldig bevonden. Eind 1944 is het vliegveld klaar voor gebruik, maar het zal niet lang stand houden. In maart 1945 vallen er meer bommen op Havelte dan op de stad Rotterdam. Het schijnt dat de voorraad stenen later zijn overgebracht naar Rotterdam om de stad weer op te bouwen.

In 2016 maak ik een wandeling door het Uffelter Binnenveld en dat is de eerste keer dat ik de oorlog noem op Soul-xotica. In het Binnenveld staan diverse barakken die het vliegveld moeten beveiligen. Als het vliegveld is gebombardeerd, blijven deze barakken staan. De Duitsers ruimen deze zelf op met springstof. De kraters lopen vol met water en vormen nu de vennetjes met een zeer bijzondere fauna. Het gebied waar ik vandaag doorheen loop, kent ook verschillende resten uit de oorlog. De foto is genomen op één van de wallen in het bos. Ik heb nu op Google een kaartje gevonden langs de verschillende restanten en dat lijkt me best een aardige wandeling toe voor een zondagmiddag! Wordt vervolgd?

Het is slechts een ommetje van een paar kilometer en niet meer dan drie kwartier. Ik ben vanmorgen andermaal wakker geworden met een kramp in mijn kuit en dat maakt dat ik de (elektrische) fiets in de schuur heb laten staan.

Eretitel: '1-2-3'


Als ik morgen zou stoppen met 'Listen Carefully', dan zou ik nog altijd maanden vooruit kunnen met de 'Eretitel'. Wees niet bang, stoppen is geen optie en dus kan ik nog jaren vooruit? Vandaag de laatste 'Eretitel' uit 2018 en vanaf volgende week 2019. In de laatste zes weken van de 'Tuesday Night Music Club' blik ik terug op het voorbije jaar en draai de grootste 'hits' uit de show per twee maanden. Deze 'Listen Carefully' heb ik op 6 november 2018 uitgezonden en de volgende op 8 januari 2019. Nieuwjaarsdag ben ik namelijk eveneens niet te porren voor 'Tuesday Night Music Club' omdat ik tot in de vroege uurtjes heb gedraaid op Wolfman Radio. Vandaag trap ik af met de 'Eretitel'. Ik ben van plan om straks een wandelingetje te maken en neem de camera mee. Wie weet verschijnt hier later nog een berichtje!

3. Gloria Estefan & The Miami Sound Machine (1987)
Je leest steeds vaker vanuit de kritische hoek dat de MSM onbetrouwbaar is. Ik wil dat graag betwisten want naar mijn mening is de MSM zeer betrouwbaar en zeker in de jaren tachtig van de vorige eeuw. Als je ziet dat het gezelschap een nieuwe plaat heeft uitgebracht, dan weet je dat je de dansschoenen kan aantrekken. Zo ook in dit aanstekelijke '1-2-3'. Het is een wonder dat ik deze titel heb toegelaten in deze rubriek want de schrijfwijze verschilt. De nummers 1 en 3 worden geschreven met verbindingsstreepjes terwijl de nummer 2 met komma's en spaties is. Normaal gesproken ben ik erg fel op dat soort details, maar ach... het is de laatste 'Listen Carefully' van het jaar en nu opeens mag het. Ik zet Estefan en haar betrouwbare MSM op nummer drie.

2. The Chimes (1989)
Of zijn we toch correct met de streepjes? Ik meen me te herinneren dat het in de Tipparade staat als '1, 2, 3', maar het label geeft toch '1-2-3' aan. Een lekkere niks-aan-de-hand-plaat die ik destijds helemaal heb gemist en dat is ook niet vreemd. De enige hit van The Chimes is hun uitvoering van 'I Still Haven't Found What I'm Looking For'. Mede dankzij de singles van Albert ben ik momenteel de periode aan het uitdiepen waarin ik veelal geen oor heb voor de actuele muziek, maar waar ik me meer en meer toespits op de geluiden uit lang vervlogen tijden. Op zichzelf zijn er platen die ik méér heb gemist toendertijd, maar The Chimes kan ermee door voor mij.

1. Len Barry (1965)
Len Barry heeft al jaren een erg prominente rol in de 'Tuesday Night Music Club'. In de '3 From 33' draai ik drie nummers van één album verspreid over de show. Dat heeft op een zeker moment een intro nodig en dan kies ik voor het intro van de Len Barry-hit. Ik laat hem '1-2-3' zingen en vul het zelf aan met 'from 33'. Zo eenvoudig kan het zijn om een promo te maken! Het is van de drie de meest aansprekende '1-2-3' en dus mag dit bovenaan in deze 'Eretitel'. Volgende week gaan we het driemaal hebben over ons voorstellingsvermogen.

vrijdag 11 september 2020

Week Spot Kwartet: week 37


Normaal gesproken duurt mijn show op donderdagavond al snel tot half vier en soms later. Gisteravond had ik het even voor drieën helemaal gehad en heb ik een punt er achter gezet. Vanavond zou ik in eerste instantie een 'Laid(back) Night Show' doen, hetgeen betekent dat ik nu net een kwartier 'in de lucht' zou zijn, maar ook daar heb ik een paar uren geleden van afgezien. De dagen zijn op dit moment redelijk gevuld met fietstochten en post bezorgen. Gisteren ben ik in Meppel aan de slag geweest en vandaag heb ik de post bezorgd in Zuidveen. Dat heeft een huis-aan-huis mailing hetgeen betekent dat ik bij de meeste adressen aan de deur ben geweest. Gelukkig heb ik er vanmiddag mooi weer bij en zo lijkt het bijna even op vakantie! Van publiceren is dus niets gekomen en ook nu ben ik druk aan het nadenken. Ik zou eigenlijk nog een tweede bericht moeten publiceren, maar... waarover? Ik wil de 'Eretitel' voor morgenavond bewaren. Nu dan eerst maar het Week Spot Kwartet van deze week behandelen, drie daarvan heb ik morgen immers weer nodig voor 'Do The 45'.

2016: There's Something On Your Mind-Little Johnny Taylor (1972)
In 2016 ben ik goed beschouwd nog helemaal niet zover met het Mojo- en Contempo-label. Of... eigenlijk al wel met Contempo, maar niet met Mojo. Ik zie de single voor een fraai prijsje bij Rarenorthernsoul en met als bonus het originele Mojo-hoesje erbij. Die is inmiddels vervangen door een neutraal hoesje want helaas moet ik concluderen dat het oude hoesje al ietsje gescheurd is als het arriveert en dat daarna het verval is ingezet. Inmiddels kom ik wel mijn stoel uit voor Engelse Mojo's. Het is eigenlijk de voorloper van Contempo: Een groepje muziek-detectives krijgt alle ruimte bij Polydor om onafhankelijke Amerikaanse labels uit te brengen. Dat verandert als Polydor zich realiseert dat het ook de exclusieve rechten heeft voor James Brown en zijn familie aan muzikanten. Als het besluit deze platen eveneens op Mojo uit te brengen, zijn de originele initiatiefnemers vertrokken om Contempo op poten te zetten. Little Johnny Taylor is uiteraard niet Johnnie Taylor van de Stax-platen uit de jaren zestig. Little Johnny Taylor is een eigenzinnige bluesmuzikant die in Amerika zijn platen via Paula deed verschijnen. Eigenlijk een b-kant maar 'There's Something On Your Mind' is de kant waarmee Rarenorthernsoul de plaat adverteert en ik heb nimmer de moeite genomen om 'It's My Fault Darling' op te zetten.

2017: Slow Down-Shirley Caesar (1977)
Mark heeft een favoriet van Shirley Caesar die hij zo nu en dan probeert te slijten. Ofwel: Hij verkoopt het iedere keer weer aan een liefhebber, maar zelf vind ik het niet zo heel bijzonder. Ik sta een beetje gereserveerd tegenover het werk van Shirley. Het is in Amerika al sinds de midden jaren zestig een attractie vanjewelste, maar het is mij gewoon té opwekkend en daardoor niet genoeg interessant voor de gospel-koffer. Dan kom ik 'Slow Down' tegen op Discogs en, vooruit, laten we eens een stukje gaan luisteren. Dit is dan eindelijk de plaat van Shirley Caesar welke mijn collectie binnen mag komen. Helaas heb ik in de zomer van 2017 geen geld voor een goede naald en gebruik ik zelfs tijdelijk de Stanton, welke niet bepaald lief is voor styreen. Mijn exemplaar klinkt in het begin nog wel redelijk, maar nu zelfs redelijk beroerd. Toch nog maar eens een goedkope 'upgrade' zien te regelen en dan opnieuw weer héél voorzichtig te werk gaan. Midden jaren zeventig-styreen is berucht.

2018: Ace Of Hearts-Average White Band (1979)
De Week Spots van 2017 en 2018 ademen beide de voorbije vakantie. Average White Band ga ik waarderen op de eerste zondag van de vakantie in 2018. Ik maak die avond een wandeling over Havelte en op de terugweg, vlak voor Uffelte, hoor ik dit nummer in de 'Vakantiemix'. Als ik het nog niet goed vond, dan is dit op dat moment wel veilig gesteld. De b-kant van 'When Will You Be Mine' dat in 1979 in ons land de Tipparade bereikt. Ik ken Average White Band jaren lang alleen maar van 'Pick Up The Pieces' maar sinds 2018 heb ik een liefde ontwikkeld voor het overige werk van de groep. Het maakt dat ik nu alleen al vier singles in de Blauwe Bak-koffers heb staan.

2019: I Got A Reason To Smile-Eddie Floyd (1974)
Het tegenovergestelde van een vakantieplaat. Dit neemt me meteen terug naar eerste kerstdag in 2017 en om een beetje in beweging te blijven, maak ik 's ochtends een ommetje in Uffelte. Vanaf Rheebruggen hoor ik opeens dit nummer van Eddie Floyd. Ik weet nog steeds niet waarom maar de plaat staat dan in de reserve-Blauwe Bak. Het is pas sinds de aanschaf van de derde koffer dat het in de koffers mag staan. Geheel terecht natuurlijk! Het is veruit de meest optimistische plaat in dit kwartet. Eddie bezingt het leven van een fabrieksarbeider met net te weinig geld voor van alles en nog wat. Toch hoor je hem niet klagen want als hij thuiskomt, zit zijn lieftallige op de bank. En als het dreigt dat het een saaie avond voor de televisie wordt, stapt ze binnen in een sexy kamerjas. De glimlach is niet van Eddie's gezicht af te meppen, ook al moet hij zijn oude auto verkopen en verwacht hij elk moment bezoek van de nutsbedrijven om zijn stroom af te sluiten. Gelukkig niet de 'story of my life'!