vrijdag 19 januari 2018

Eretitel: 'Such A Shame'



Het is wederom een schande dat ik weer een bericht achter op schema zit en morgenavond geloof ik ook niet echt in publiceren. Zondag zal ik druk zijn met de voorbereidingen van de show van die avond. Nee, 'The Vinyl Countdown' behoeft geen voorbereidingen, maar ik doe twee shows deze zondag. Het idee is een paar weken geleden ontstaan, een vriendschappelijke 'strijd' tussen twee radiomakers van Wolfman Radio die gedurende een uur de specialiteit van de ander uitoefenen. Deze zondag ga ik de 'battle' aan met de radiobaas. Ik ga een uurtje zijn punkshow doen en hij draait een uur lang gospel. De uitdaging is om iets te vinden wat een flink eind buiten onze gewoonlijke stijl zit en wat dat betreft is deze 'battle' op voorhand al legendarisch. Omdat mijn uur 'clean' moet zijn in tegenstelling tot zijn show op vrijdagavond (de enige uren dat we van de 'app' zijn en dat hij naar hartelust mag vloeken en schelden), betekent dit dat ik nogal wat werk heb te verzetten. Nu dan eerst maar de 'Eretitel'. De nummers 2 en 1 mogen worden verwisseld maar het is een concessie die ik doe ten aanzien van volgende week. De 'Eretitel' gaat deze week over 'Such A Shame'.

3. Black Stone Cherry (2011)
De nummer drie is en blijft de nummer drie. Het is in 2016 de derde plaat die 'Listen Carefully' compleet maakt en dat geldt eveneens voor de 'Eretitel'. Black Stone Cherry produceert hardrock met een stevige echo van de vroege jaren zeventig. Het geluid neigt bij vlagen erg naar de klassieke Deep Purple en Black Sabbath en zit een beetje in hetzelfde straatje als bijvoorbeeld Wolfmother. Als het dan toch lomp en hard moet zijn, dan smaakt dit naar meer. Het is echter de 'Eretitel' en zoiets heeft een derde plek nodig. Bij deze is deze gereserveerd voor Black Stone Cherry.

2. Talk Talk (1984)
De zomer van 1984? Al sla je me dood maar ik kan eigenlijk niet één herinnering ophalen aan die zomer. We gaan niet met vakantie in 1984. In 1985 doen we dagtochten en daar herinner ik wel een paar van, maar 1984 blijft een zwart gat. Hoewel? Als ik het intro hoor van Talk Talk's 'Such A Shame' is het opeens hartje zomer. We zijn thuis in Jutrijp en de oerwoud-geluiden komen van het slaapkamertje van mijn broer. Zeg nou zelf... Wie heeft kampeerherinneringen nodig als zo'n plaat synoniem staat aan een bepaalde zomer? Het zou de verdiende nummer 1 zijn geweest, maar...? Talk Talk is erg invloedrijk bij 'Listen Carefully'. De groep heeft meerdere nummers opgenomen met titels die ook door minstens twee anderen zijn uitgevoerd. Ik geloof dat 'It's My Life' al eens aan bod is geweest. Volgende week kan ik alvast weg geven, dan is de titel 'Give It Up'. Als ik naar de kandidaten kijk, schat ik de kans groot dat Talk Talk volgende week de nummer 1 is en dus blijft 'Such A Shame' vandaag op de tweede plek steken. En die nummer 1 mag er ook zeker zijn!

1. The Bee Gees (1968)
Denk aan The Bee Gees en je denkt aan Barry, Robin en Maurice Gibb. Logisch want de groep is ook naar hen genoemd. Bee Gees is eigenlijk B.G.'s en staat voor Brothers Gibb. Toch is het in de jaren 1966 tot en met 1969 een kwintet. De broers nemen in 1967 twee Australische vrienden mee naar Engeland: Vince Melouney en Colin Petersen. Vooral Vince krijgt na een jaar in Engeland reeds problemen met zijn werkvergunning en moet de groep voortijdig verlaten. Petersen weet het te rekken tot halverwege 1969. 'Don't Forget To Remember' is de laatste plaat waarop Petersen mee doet, The Bee Gees is dan overigens het trio van Barry en Maurice Gibb met Petersen. Terug naar Vince Melouney. Een man die niet echt een stempel op de groep heeft weten te drukken. Hoewel? Op het album 'Idea' staat zowaar een liedje van de hand van Melouney en dat is dit 'Such A Shame'. Hij laat de fraaie harmoniezang van de Gibb's bloeien in een Westcoast-achtig nummer. Het doet in de verte denken aan Buffalo Springfield. Ik pleit al jaren voor de jaren zestig-elpees van The Bee Gees omdat het méér heeft gedaan dan alleen maar de hitsingles. 'Such A Shame' is zo'n voorbeeld van een nummer dat je moet missen als je enkel naar de singles kijkt.

woensdag 17 januari 2018

Het zilveren goud: januari 1993



Het is geen reden voor een gebakje of een rondje van de zaak maar dit gaat het 2865e bericht worden. Dat betekent dat ik een jaar geleden het 2500e bericht heb gepubliceerd. Over een half jaar maar een feestje houden ter ere van het drieduizendste bericht? Ik geniet momenteel van vrije tijd. De laatste paar jaar heb ik steeds in januari een week vrij genomen van het werk. Gezien ik in december al geregeld vrijaf heb gekregen, besluit ik dit jaar 'gewoon aan het werk' te blijven. Dan krijg ik nu te maken met storm en ander ongerief. Aanvankelijk zou ik vandaag een 'mailing' gaan bezorgen maar krijg dinsdag bericht dat deze nog niet binnen is. Vanmiddag krijg ik het telefoontje dat de partij reuze mee valt en dat ik maar vooral in Uffelte moet blijven met de verwachte storm. Toch nog een beetje 'vakantie'! Vandaag mag ik andermaal terug naar januari 1993, de dagen vóór mijn eerste baantje en de eerste weekeinden. Dat levert een bescheiden score op van twaalf singles. Nu ik iets meer heb te besteden, mag ik graag een beetje 'duurdere' singles kopen. Een ouderwets Nederlands tientje is dan wel weer het maximum. Het levert de volgende singles op.

Ik vertrouw de kaartenbak blindelings. Het bijwerken van de collectie is onderdeel van de hobby en dus neem ik aan dat ik de platen meteen na aanschaf heb ingeschreven in de collectie. Ik kan me natuurlijk ook een week vergissen met het werk, maar nu lijkt het alsof ik pas de derde week van januari ben begonnen op de zuivelfabriek. De nummers 1040 tot en met 1042 koop ik op de eerste donderdag in het nieuwe jaar. Dat zou 7 januari moeten zijn geweest. De woensdag erna koop ik de nummers 1043 tot en met 1046. Ik koop dan namelijk rubberen laarzen voor het werk. Ik denk dus dat ik de tweede dinsdag van het nieuwe jaar te horen heb gekregen dat ik in Heeg aan het werk kan. Maandag 18 januari, morgen vijfentwintig jaar geleden, moet dan de eerste werkdag zijn geweest. Het klinkt allemaal erg logisch in mijn oren.

1040 Student Demonstration Time-The Beach Boys (NL, Stateside, 1971)
Het arbeidsbureau heeft nog niks voor mij in petto en ook de uitzendbureaus moeten 'nee' verkopen. Maar... 'probeer het morgen of overmorgen nóg eens', is een advies dat ik vaak krijg te horen. Ik kom langs de kringloopwinkel welke, als ik me niet vergis, nu in de oude bus-remise zit aan de Bolswarderweg. Deze van The Beach Boys heeft een zware tijd achter de rug. Het is het hoesje lang geleden kwijtgeraakt en het flinterdunne Bovema-vinyl is niet helemaal vlak meer. Ik kan er echter prima mee leven want ik heb het nooit een heel interessant nummer gevonden. Sunrise heeft hem altijd voor vijf gulden staan en toen heb ik hem een dag in huis gehad, maar vind het niet fijn klinken op mijn platenspeler (dat gewoon behoefte heeft aan een nieuwe naald). Ik ruil de plaat de volgende dag tegen 'Where Do You Go To My Lovely' van Peter Sarstedt.

1041 Dedicated Follower Of Fashion-The Kinks (NL, Pye, 1966)
Het is spijtig genoeg de enige single van The Kinks bij de kringloop, maar de vorige eigenaar heeft blijkbaar meer singles gehad van Ray Davies en zijn companen. Ik heb hier 'Dedicated' in het hoesje van 'Sunny Afternoon', compleet met fraai adresstickertje van de eerste eigenaar. Uiteraard heb ik 'Sunny Afternoon' later opnieuw gekocht met fotohoes en heb ik, geloof ik, 'Dedicated Follower Of Fashion' in het envelop-hoesje, maar kan me voorstellen dat ik dit hoesje nog ergens 'apart' heb liggen. Het is de sticker die het hem doet, het maakt dat de plaat is gaan 'leven' voor mij.

1042 I'm Gonna Love You-Ebonies & Connection (NL, Negram, 1970)
Rotterdam is de soul-stad bij uitstek. Het levert ons in de jaren zestig The Swinging Soul Machine en The Free, maar er zijn ook voldoende acts uit de regio die minder succes hebben. Ebonies & Connection is een fraai voorbeeld. Opnieuw een multi-raciaal gezelschap met vast achtergrondkoortje en een blazerssectie. Het is een vroege Eddy Ouwens-productie en hij zorgt ervoor dat de beknopte biografie van de groep achterop het hoesje komt. 'That's My Problem' is de eigenlijke a-kant van de single, maar... staat sinds 2013 vanwege 'I'm Gonna Love You' in de Blauwe Bak-koffer. De toeters refereren eerder aan Blood Sweat & Tears en CHicago dan aan Stax, de akoestische gitaar kom je ook maar zelden tegen in de soul en het nummer is geschreven door Mike D'Abo van Manfred Mann. De combinatie maakt dat ik het voorzichtig durf te benoemen als 'crossover'.

'Don't call us, we'll call you', is er voor mij niet bij als het komt tot het zoeken van werk. Ik word vrijwel dagelijks met zachte hand naar de uitzendbureaus gestuurd om te informeren naar werk. Wie het eerst komt, wie het eerst maalt? Zo lijkt het wel te gaan met het werk op de zuivelfabriek. Het verzoek is pas binnen gekomen en ik ben de eerste die ter plekke reageert. Ik kan niet op mijn nieuwe puntlaarsjes de fabriek in en dus moet ik rubberen laarzen hebben. Die haal ik bij Scapino en loop dan de hoek om naar het Verzamelwinkeltje. Earth & Fire kost vijf gulden, de rest is slechts een piek per stuk. Omdat deze singles niet zo heel erg interessant zijn, vat ik ze even samen.

1043 Invitation-Earth & Fire (NL, Polydor, 1971)
1044 That's The Way I Like It-KC & The Sunshine Band (NL, RCA Victor, 1975)
1045 An American Dream-Dirt Band (NL, United Artists, 1979)
1046 While You See A Chance-Steve Winwood (UK, Island, 1981)

Niet interessant? Voor Steve Winwood kun je me altijd wakker maken! Alleen Earth & Fire heeft een fotohoes, hoewel Winwood wordt geleverd met het originele Island-hoesje. Dat heb ik inmiddels al een keer moeten vervangen want het oude hoesje ligt uit elkaar. Van 'While You See A Chance' is eveneens bekend dat het zijn eerste rondes heeft gedraaid in de Ludabar. Dan ga ik aan het werk en verdien mijn eerste centjes. Dat wordt in twee etappes besteed aan singles bij 'Golden Years'. Die ga ik weer even apart noemen.

1047 It's My Life-The Animals (NL, Columbia, 1965)
Bam! Die staat! Mijn eerste zelf verdiende centjes en ik koop daar een paar singles van. Het is per slot van rekening 'my life'. Klaas vraagt een tientje voor deze single in een neutrale hoes. Ik ben hem eigenlijk nooit anders tegengekomen, maar gezien de conditie is een tientje nogal fors. De plaat klinkt nog altijd genadeloos hard (ik heb hem zondagavond nog gedraaid) en zuiver, maar toch is-ie een beetje aan de ruige kant om in 1993 een tientje te mogen kosten. Ik denk dat het vooral een 'statement' is geweest.

1048 Three's A Crowd-De Maskers (NL, Artone, 1966)
Nog een single voor een tientje en weer met neutrale hoes. Dit is dan wel weer een single met een heel ander prijskaartje als het fotohoesje aanwezig was geweest. Nederbeat heeft altijd zijn prijs gehad. De Maskers speelt op deze plaat in op de 'pop-art'-rage en dat resulteert in een ietwat tegendraads ritme. Het plaatje speelt zelfs nog een rol bij mijn korte ziekenomroep-carrière. Bij Wolfman Radio heet het een 'trouble shot' (een combinatie van 'double shot' en 'triple shot') en bij de ziekenomroep noem ik het 'Three's A Crowd': Drie platen van dezelfde groep of artiest.

1049 Lovin' Things-The Marmalade (NL, CBS, 1968)
Deze single is niet bepaald in een goede staat, maar ik kan het me nu veroorloven. Kort na de aanschaf zal ik 'Lovin' Things' een tijd niet meer horen omdat ik als een blok voor de b-kant val. Het is een gegeven dat Jimi Hendrix in december 1967 door New Musical Express wordt gevraagd naar zijn favoriete platen van het jaar. Hij noemt daarbij 'I See The Rain' van The Marmalade dat nagenoeg geen succes is geweest in Engeland. Het is begrijpelijk want The Marmalade doet hier alsof het Hendrix in de gelederen heeft. Als dank voor Hendrix' lovende woorden zet men haar versie van 'Hey Joe' op de keerzijde van 'Lovin' Things' en dat klinkt fan-tas-tisch. Stel je eens voor als Hendrix gitaar had gespeeld bij The Hollies?

1050 Take It Or Leave It-The Searchers (NL, Pye, 1966)
En we zijn weer terug bij de singles van een tientje. Deze single heb ik enige tijd geleden te gast gehad in 'Raddraaien' en ontdek daarbij dat het nauwelijks een hit is geweest in Engeland. Onvoorstelbaar, want het is in Nederland juist de grootste hit van de Engelse groep. Een nummer dat altijd smaakt en steevast op de draaitafel komt als ik de betreffende bak in 'The Vinyl Countdown' heb.

1051 1 2 3-Len Barry (Duitsland, Brunswick, 1965)
Soul is nog altijd een beetje 'not done' in mijn verzameling in 1993, maar van dit nummer van Len Barry krijg ik altijd een goed humeur en dus investeer ik een tientje in dit exemplaar met, wederom, een neutrale hoes. Het heeft inmiddels gezelschap gekregen van de Amerikaanse persing en beide hebben lange tijd in de (reserve-) Blauwe Bak gewoond. Het eerdere plan om een 'ere-Blauwe Bak' op te zetten, is definitief van tafel. Ik ga hem wel 'op papier' zetten, maar laat de singles in de betreffende jaren zestig- en zeventig-bakken staan. Len Barry komt zeker in dit lijstje en misschien ook wel met 'Like A Baby'.

Volgende maand gaat het alweer ergens op lijken, dan maar liefst 33 singles. Misschien dat ik deze in twee delen ga doen.

dinsdag 16 januari 2018

Classic Week Spot: Jackie Moore



Toeval bestaat niet! Dat probeer ik al jaren vol te houden, maar soms wordt het eng. Zeker als het gaat over iets tussen radioprogramma's en een programma-onderdeel. Ik ben afgelopen zaterdag vrij spontaan begonnen met een monsterklus in 'Do The 45': Alle platen uit de Blauwe Bakken draaien op alfabetische volgorde van platenlabels. Atlantic levert meteen een 'full house' op en dus besluit ik komende zaterdag een Atlantic-special te gaan doen. Ik zou best een Week Spot kunnen kiezen uit het Atlantic-aanbod. Dan kijk ik bij de platen uit de 'Week Spot Carousel' en ontdek dat ik in week 3 in 2016 en 2017 beide keren Atlantic-singles heb gehad. Ik start dus zaterdag met 'It Ain't No Big Thing' van The Electrons op het Date-label, want dat is de Week Spot van drie jaar geleden. De overige twee treffen we gedurende de show. Een jaar geleden doe ik eveneens 'Classic Week Spots' in deze weken, maar dan als aftelling naar het vijfjarig bestaan van de Week Spot. Of ik dit jaar de Week Spots laat afhangen van de geplande shows? Dat moet ik nog even bekijken. Er is een redelijk recente Week Spot-kandidaat op een label dat met een 'B' begint en dat zou dus zomaar eens kunnen gebeuren? Vandaag een single van een artieste die al eens eerder de Week Spot heeft gehad en waar ik niet zoveel op het bestaande verhaal kan aanvullen. Dan een geschiedenislesje over Atlantic? De Week Spot is 'If' van Jackie Moore (1973).

Op 27 mei 2015 heb ik een bericht geschreven over de toenmalige Week Spot: 'Here I Am' van Jackie Moore. Voor 'moore' informatie over de zangeres verwijs ik jullie graag naar dat bericht. Ik leer 'If' kennen als ik net het downloaden heb 'geleerd' en gratis mixen van MySpace haal. Eén van de mixen begint met 'If', alleen ontdek ik dat pas in 2016. Ik heb in deze periode geen gebrek aan materiaal voor de Week Spot en omdat Moore de titel al eerder heeft gehad met 'Here I Am', blijft het erbij. Toch verdient dit bijzondere nummer méér en dus maak ik het deze week alsnog de Week Spot. 'If is such a tiny word', zingt Jackie en het is waar. In het Nederlands telt het één letter meer, maar de impact blijft hetzelfde. ALS we nu eens allemaal dit en dat zouden doen dan...? Toch heb je heel wat beweging nodig om het 'als' om te zetten in een daad. Dankzij 'als' gaat de medemens tenonder aan honger en geweld. Dat is waar Jackie Moore over zingt op dit b-kantje van 'Sweet Charlie Babe'. Een kant die ik overigens nog nooit heb gedraaid. Komende zaterdag draai ik uitsluitend Blauwe Bak-aanwinsten op het Atlantic-label van 1966 tot en met 1981. Laat me de Atlantic-geschiedenis dan eens gaan bestuderen tot zover ik het verhaal niet ken in grove lijnen.

De verjaardag is een beetje onopgemerkt gebleven, maar in oktober bestond Atlantic precies zeventig jaar. Munir Ertegun is de eerste Turkse ambassadeur in Amerika. Na zijn overlijden keert de weduwe met dochter terug naar Turkije, maar de zoons kiezen ervoor om achter te blijven. Nesuhi en Ahmet Ertegun zijn liefhebbers van jazz en rhythm & blues en hebben dan reeds een verzameling opgebouwd van een slordige vijftienduizend 78-toeren-platen. Het is voor Ahmet die méér wil gaan doen in de muziekbusiness en hij weet de familie-tandarts te overtuigen van zijn zakelijke plannen. Dr. Vahdi Sabit investeert tienduizend dollar in het bedrijf van Ertegun en hij wordt in contact gebracht met tandarts-in-opleiding: Herb Abramson. Abramson is niet nieuw in de zakenwereld. Hij heeft als A&R-manager gewerkt voor het jazz-label National en richt met Jerry Blaine Jubilee op in 1946. Toch is het niet wat hij ervan verwacht en in 1947 verkoopt hij zijn deel aan zijn zakenpartner en duikt in de zaken met Ahmet Ertegun. Abramson's toenmalige vrouw, Miriam, runt de publicatie-maatschappij van Atlantic en heeft bovendien een klein aandeel in Atlantic. Abramson moet in 1955 in militaire diesnt en als hij terug komt, is zijn plaats al min of meer ingenomen door Jerry Wexler. Bovendien brengt Abramson een Duitse vriendin mee en dat luidt een echtscheiding in tussen Herb en Miriam. Omdat de laatste nog altijd aandeelhouder is, zet dat Herb buitenspel.

Atlantic ontstaat in een lastige periode. Een aangekondigde 'ban' van de vakbonden maakt dat Atlantic in 1948-49 binnen korte tijd een voorraad moet opbouwen. Daar verdwijnt praktisch iedere cent van Atlantic in en dan zal het eerst moeten omzetten voordat artiesten uitbetaald kunnen worden. Atlantic is er trots op dat dit altijd correct is gebeurd, hoewel soms eentje erbij in schiet. Dan denken we aan bijvoorbeeld Ruth Brown. Deze zangeres komt in 1951 bij Atlantic en is de volgende vijf jaar een erg consistente hitmaker. Als ze Atlantic verlaat drogen haar reserves snel op en moet ze aan het werk als schoonmaakster om het hoofd boven water te houden. In de jaren tachtig klaagt ze Atlantic aan. Ertegun moet tot zijn spijt bekennen dat het bij Brown niet allemaal correct is gegaan. Ze ontvangt twintigduizend dollar schadevergoeding en als ze een fonds opzet, stort Ertegun anderhalf miljoen dollar in de kas. De rol van Ruth Brown wordt opgevolgd door The Drifters dat in 1960 voor een miljoenensucces zorgt met 'Save The Last Dance For Me'. In 1966 gaat Atlantic de distributie verzorgen voor Stax en dat maakt dat Atlantic komende zaterdag een 'eigen' special krijgt in Do The 45. Stax heeft tot 1969 geen 'etiketten' in Nederland. Een plaat op Stax, Volt of Dial verschijnt in Europa veelal als Atlantic. Alleen Engeland hanteert vanaf 1967 Stax-labels voor opnames van Otis Redding en Sam & Dave.

Atlantic is in 1967 uitgegroeid tot een ijzersterke naam op het gebied van rhythm & blues en jazz en toch baart het label enige zorgen. Het beste zou zijn als het zou kunnen worden overgenomen door een grotere maatschappij. Warner Bros. Seven Arts is dan juist begonnen met uitbreiding van haar platenmarkt. Waar het jaren lang louter traditionele pop en crooners aan het werk laat, tekent het in 1967 groepen als Mothers Of Invention, The Fugs en The Electric Prunes. Warner Bros. neemt Atlantic over voor een schijntje. Hierdoor bestaat de platenmaatschappij tot op de dag van heden. De invloed van Warner Brothers is dat Atlantic wordt verbonden aan een aantal rockbands. Buffalo Springfield is één van de eerste en het is vooral Led Zeppelin dat Atlantic zal vestigen als rock-label.

Er is veel veranderd in zeventig jaar. De eerste vinyl-platen verschijnen een paar jaar later. Atlantic heeft alle geluidsdragers zien komen en gaan: De elpee, de single, de EP, de 12"-single, 'reel-to-reel', cassette, 8-track, minidisc, DAT en... ook de cd. In 2017 is meer dan de helft van de opbrengsten uit de verkoop van digitale muziek. Tegenwoordig biedt Atlantic onderdak aan uiteenlopende acts als Missy Elliott, Coldplay, Twenty One Pilots en Ed Sheeran. Ahmet Ertegun is tot vlak voor zijn dood altijd betrokken gebleven bij Atlantic, hoewel hij in het laatst steeds minder zeggenschap heeft. Ertegun is op 14 december 2006 overleden. Hij is dan 83 jaar.

Digitale nostalgie



Een kwart eeuw geleden heb ik mijn eerste werkweek erop zitten. Ik moet de eerste fijne dag nog hebben maar je hoort mij niet klagen. De verdiensten zijn immers boven verwachting en met die verdiensten kun je leuke dingen doen! De uitgebreide frietmaaltijd voor vrienden in het cafetaria heb ik reeds genoemd. Morgen gaan we naar de singles kijken die ik in deze maand heb gekocht. Dan is er nog het bomberjack. Dat is vorig jaar op een bepaald moment ter sprake gekomen. Zwarte nylon bomberjacks zijn helemaal 'in' in 1992. Nog niet zo'n mode-artikel als tegenwoordig, maar een zeker 'statement' voor 'alternatievelingen'. Natuurlijk is een leren jas het summum, maar veel punkers en hardrockers die ik ken in 1992 hebben een zwart bomberjack. Als ik in oktober 1992 geld mee krijg van mijn ouders om een winterjas te kopen, is de instructie duidelijk: Geen bomberjack! Zodra ik mijn eerste geld verdien en nu zelf mijn kleding zal moeten bekostigen, hangt meteen een zwart bomberjack aan de kapstok. Er is nóg een grote aankoop in deze weken. Iets waar ik dan bijna niet meer zonder kan, ook al voelt het als verraad. Ik koop in januari 1993 mijn eerste cd-speler.

Het is niet helemaal hetzelfde type als in de afbeelding, maar het komt in de buurt. Een 'portable' met een cd-speler bovenop en een enkelvoudig cassettedeck aan de voorkant. Bij mij zit de radio eveneens aan de voorkant. Op gedetailleerde afbeeldingen van het fotomodel kun je zien dat de bedieningsknoppen van de radio naast de cd-speler zitten en dat is niet zo bij de mijne. Hoezo kan ik niet meer zonder? Ik ben toch een singles-verzamelaar met nauwelijks belangstelling voor 'nieuwe' muziek? Of is er iets veranderd? Ja, een jaar eerder ben ik als recensent aan de slag gegaan bij de Sneeker maar zolang 'mainstream'-albums nog immer op cassette verkrijgbaar zijn, hoef ik nog geen cd-speler te hebben. Eind 1992 wordt het aantrekkelijk voor de meer professionele groepen om cd's te maken in plaats van demo-cassettes. Het begint met Friesland Pop, de belangenbehartigers van de Friese popmuziek. Dat brengt tot 1992 jaarlijks een vinyl-EP uit met de finalisten van de 'Kleine Prijs Van Sneek' en in oktober 1992 wordt de laatste editie gepresenteerd als cd-single. Broer zet de nummers op een cassette voor mij zodat ik een oordeel kan vellen in een recensie. Geen maand later komt Reboelje met een nieuwe mini-cd, 'Simmersnie', en hiermee is het van eenzelfde laken een pak. Het is een tendens die steeds verder doorgaat en ik wil uiteindelijk wel gewoon eens zélf een cd kunnen afspelen. In januari 1993 maak ik een rondje langs de winkels in Sneek. In de maand januari worden overjarige modellen vaak opgeruimd voor stuntprijzen en bij Scheer & Foppen vind ik deze Philips. Of is het tóch een Sony geweest? Het model is nagenoeg hetzelfde en de prijs is te doen met mijn huidige salaris.

Een paar weken eerder heb ik al een 'stok achter de deur' gekocht: Een paar cd-singles bij V&D tijdens het 'Prijzencircus'. Ook word ik lid van ECI en mag drie boeken en/of cd's uitzoeken voor een tientje. Dat wordt het eerste album van The Doors, 'We Can't Dance' van Genesis en Kramer's Nederlandse Woordenboek. Als verplichte 'dure' cd koop ik het zwarte album van Metallica. Qua demo's van 'kleine' bands zijn het voorlopig nog cassettebandjes, maar een iets verder gevorderde groep brengt een cd uit. Als je dan écht eigenwijs wil zijn, kom je alsnog met een vinylplaat. Zo zal Friesland Pop nog eentje doen in 1994 en brengt het Fries/Groningse gezelschap The Amp in 1993 nog vrolijk een vinylsingle uit. Ik gebruik mijn stereo niet als 'ghettoblaster', hoewel het op batterijen werkt en gemakkelijk op de schouder kan worden gedragen. Ik heb altijd al een fascinatie gehad voor compacte audio en de cassette-walkman, al dan niet met radio, zal me een eind de jaren negentig door helpen. In 1997 kan ik mijn eerste 'discman' veroorloven. Het ding tikt echter bij iedere stap over. Ik heb jaren later nog een paar betere apparaten gehad. De spuuglelijke witte Philips uit 2008 is er eentje van. Die heeft me tijdens de vakantie van 2008 heel veel plezier opgeleverd!

Buiten de discman om, heb ik nooit weer een nieuwe cd-speler gekocht. De ghettoblaster heeft het een flinke tijd uitgehouden dankzij de Wehkamp. Het veertje van het deksel van de cd-speler houdt er na een paar jaar mee op en dan probeer je eens iets. Wat blijkt? De Wehkamp-catalogus is zwaar genoeg om het deksel helemaal te sluiten zonder dat het té zwaar is. Via kringloopwinkels en vrienden krijg ik nog wel eens een 'grote' cd-speler en op een zeker moment mag ik de oude dvd-speler uit De Buze hebben. Sindsdien heb ik alleen nog maar discman-apparaten waarvan er, geloof ik, eentje goed werkt. De laatste keer dat ik een cd in handen heb gehouden? Bij de verhuizing een paar keer, maar niet één keer met de wens om de cd te draaien.

Inmiddels zijn we in een tijd beland waarin cd- en vinyl-kopers rustig samen in een hoekje kunnen gaan staan. Zelf taal ik niet meer naar cd's zolang ik volledige albums voor een fractie digitaal kan krijgen bij mijn database. De cd-koper is net zo zeer muziekliefhebber als de vinyl-koper, beide gaan ze voor een 'schoon' geluid en met de geneugten van klaphoezen en cd-boekjes. Er is een lange tijd geweest dat het leek alsof de cd nimmer nostalgisch zou worden, maar het is dat inmiddels wel geworden. De meest recente cd die ik heb gekocht is 'The Night Before' van Hooverphonic in 2011 en ook deze heb ik inmiddels via de database in digitaal formaat.

maandag 15 januari 2018

(Kn)uffelt(j)e: Maandag 15 januari 2018



Van 'horizontaal zeven letters' of 'verticaal vijf letters' is gisteren niets gekomen. Jammer maar helaas, want het is erg fraai weer voor een buitenactiviteit. Ik heb afgesproken met een kennis dat ze me om drie uur 's middags zou bellen. Het heeft iets te maken met 'muziek zoeken' en dus is het van belang dat ik thuis ben. Ik zie met lede ogen aan hoe het vier uur wordt zonder dat de telefoon over gaat. Pas om zeven uur krijg ik een telefoontje. ,,Het hoefde niet meer". Enerzijds blij omdat ik niet zo had uitgekeken naar deze 'zoektocht', tegelijk een beetje een katergevoel over de 'verloren' zondag. Zeker als ik vanmiddag door de storm en regen naar Meppel fiets. Dit is pinda's vergeleken met wat ons donderdag te wachten staat: Windkracht acht! In de vooruitzichten op de langere termijn bestaat zelfs een mogelijkheid voor sneeuw in de volgende week. Nee, het voorjaar is nog een eind weg! Het is dus ook niet de tijd om de korte broek aan te trekken en bruin te worden op het strand van Uffelte. Ik heb wel eens van het strandje gehoord, maar wist nooit waar het zat. Ik hoop niet dat het hele dorp uitloopt voor dit strand want dan wordt het dringen. Het zal vooral het domein zijn van de jongelui, denk ik zo. De advertentie wordt steeds mooier: Rietgedekte boerderij aan de rand van een rustiek Drents dorp, bos en heide op loopafstand en circa anderhalve kilometer naar het strand. Ik ga hier nog héél lang vakantie vieren!

Een leven met Delores



Het leven van een popmuzikant kun je in zekere zin vergelijken met het werken bij de Hoogovens. Aan de buitenkant lijkt het allemaal prachtig: Elke avond een uitzinnige menigte voor het podium en lekker deuntjes kunnen maken die je trouwe fans toch wel kopen. Het constant op tournee zijn, brengt echter gevaren met zich mee. Nemen we eerst de verstoorde nachtrust en het minder evenwichtige voedsel. Om jezelf maanden lang staande te houden in het gezelschap van bandmaatjes en roadies drink je eens vaker een flesje whiskey dan dat je thuis zou doen. Vervolgens liggen ook nog allemaal chemische middelen op je te wachten. Voor wie de jaren zeventig heeft overleefd als popmuzikant is de leeftijd van zeventig jaar al een hele prestatie. Geen wonder dat ze bij bosjes vallen sinds een paar jaar. Op je zesenveertigste hoef je doorgaans nog niet bezig te zijn met een naderend einde mits je een ernstige ziekte onder de leden hebt. Over de doodsoorzaak is nog niets naar buiten gebracht. We weten alleen dat de laatste Cranberries-tournee is afgezegd wegens ziekte van Delores en dat zou met haar rug te maken hebben. Ook is bekend dat ze geregeld depressief is. Vandaag is plotseling een einde gekomen aan het leven van Delores O'Riordan, frontvrouw van The Cranberries. Het is niet een volledig leven geweest voor mij, maar in het uiterste begin van onze kennismaking heeft The Cranberries een grote rol gespeeld in mijn leven.

En zo gaan we weer even terug naar het Dicky Woodstock-festival van 1994 waarbij ik de naam 'Gerrit Solex' krijg toebedeeld. De naam die ik later zal omvormen tot 'Soul-X' en dat tegenwoordig alleen nog wordt gevoerd in de naam van dit blog. Ik wil eigenlijk al in 1993 naar het Woodstock-festival maar krijg het dan niet voor elkaar. Een jaar later zie ik het programma voor het festival en dan is het duidelijk: Hier moet ik bij zijn! Suzi Quatro, Wally Tax en Armand op de vrijdagavond, Prodigal Sons en Earth & Fire op de zaterdagavond. Als bonus een zéér vroeg optreden van Jovink & De Voederbietels, de mannen van de latere Zwarte Cross. Het eerste Woodstock dat ik mee maak, zal jaren later nog altijd gedenkwaardig zijn voor mij. Dit is het laatste 'gemoedelijke' jaar. Daarna krijgt Woodstock groeistuipen en zelfs ambities, dit is een alternatief 'dorpsfeest' met erg leuke acts en een onovertroffen sfeer. Het is december 1994 en ik heb een plan opgevat voor het komende weekend. Ik wil, in de winter, een 'bedevaartstocht' maken naar de Baarse Vrijstaat en een biertje halen in 'De Karre'. Het oog laat een prachtige dag zien met een mooi zonnetje, maar in werkelijkheid is het erg koud. Ik stap op de Solex en zet koers richting Steenwijk. Dat gaat eerst over Spannenburg en Follega en dan een stukje over binnenwegen. Ik ben afgelopen zomer hier ook in de buurt geweest en heb toen in een schuur een paar leuke singles gekocht. Ik vind de plek opnieuw en haal de overige platen die ik graag wilde hebben. Een paar kilometer verder en ik ben bij café 'De Driesprong' in Langelille, achthonderd kilometer ten noorden van Parijs. (Fries mopje voor thuis blijven in de vakantie, Langelille wordt dan uitgesproken als 'lon-zje-liel'). Tijd voor de inwendige mens. Een uitsmijter, koffie en een paar Jägermeisters naast de koffie. Ik mis de drank anno 2018 nauwelijks, maar bij extreme kou heb ik altijd nog zin aan Jägermeister. Hoewel het gezellig is in het café stap ik even later toch weer op de Solex. Bij Munnekeburen is even paniek.

De Solex doet het niet meer, maar het heeft blijkbaar alleen behoefte aan 'tender loving care'. Bougie poetsen en sproeier blazen, dat is alles wat ik kan doen en met succes. De Solex snort weer vrolijk verder. Over Driewegsluis en dan ontdek ik het paadje dat dan nog hoogst ongebruikelijk is, maar inmiddels een officiële status heeft gekregen. Tot dan toe kun je alleen maar een eind om het water heen naar Oldemarkt, maar dit kleine weggetje snijdt een heel stuk af. Rond een uur of half zes rij ik langs de greppel op de Baarse Vrijstaat waar ik een paar maanden eerder nog 'vol' ben in gegaan. Over de Wolterholten naar Tuk hobbelen en daar kennen ze direct mijn naam. ,,Waar is je Solex?", wordt er gevraagd. Ik wijs naar buiten. Een paar mannen beginnen aan de stamtafel te trekken om ruimte te maken. ,,Zet hem hier maar neer". De Solex gaat naar binnen en natuurlijk een rondje door de zaak en om het biljart heen. Dan keert de rust weer iets terug en mag ik lurken aan een flesje Hertog Jan. De muziek komt uit de nieuwe cd-jukebox en plots hoor ik een erg opvallend nummer dat ik niet ken. De hele bar schijnt 'fan' te zijn, hoewel eentje opmerkt dat het 'erg op Stiltskin lijkt'. Wie? Stiltskin heeft rond dezelfde tijd een hit met 'Inside' en, ja, de 'harde' gitaren lijken erg veel op elkaar. De plaat wordt die avond misschien wel vijf keer gedraaid en ik vind hem per keer steeds mooier worden. Het is 'Zombie' van The Cranberries.

De bandnaam is niet moeilijk te onthouden. Het doet me meteen denken aan het schoolreisje naar Terschelling waar we bij een cranberry-kwekerij zijn geweest. De cranberry-limonade maakt dat ik meteen naar de wc vlucht om mijn maag te legen. Dan smaken deze Ierse Cranberries naar méér! Op maandag is het 5 december en Sinterklaas slaat ons over voor wat betreft surprises en gedichten. Een chocoladeletter en een envelop met inhoud, dat is onze 'verdienste'. Ik fiets die dag naar Sneek om vijftien gulden en vijfennegentig cent te investeren in de cd-maxi van 'Zombie'. Het is voor mij de eerste cd-single die ik helemaal 'nieuw' koop. De eerdere cd-singles komen allemaal uit uitverkoopbakken. Het is nog het uiterste begin van 'Zombie', het staat nog lang niet in de top tien en is ook nog niet overal te horen. Dat verandert snel! Als op een bepaald ogenblik zelfs een 'volkskroeg' dit nummer gaat spelen, waar het anders helemaal niks van 'woeste muziek' wil weten, dan is dat het einde van mijn enthousiasme voor 'Zombie'. Langer dan vijf weken heb ik niet plezier gehad van de cd-single. 'Ode To My Family' wordt gelukkig geen grote hit en kan ik een paar weken later voor een fractie van de nieuwprijs kopen. Aan dat nummer beleef ik nog altijd veel plezier terwijl het met 'Zombie' nooit meer is goed gekomen. 'I Can't Be With You' blijft mijlenver van de Top 40 verwijderd en kan op een bepaald moment voor twee gulden in het boodschappenmandje. Ook koop ik in 1995 een oudere 'sampler' met 'alternatieve' muziek uit 1993. Daarop wordt 'Sunday' van het eerste Cranberries-album gepromoot en dat is lange tijd de plaat waarmee ik op zondag ontwaak na een avond stappen.

Ruim een jaar later verschijnt het volgende album van The Cranberries, maar... zonder een eerste aantrekkelijke single en dus verflauwt mijn interesse al snel. In Engeland leer ik vervolgens 'Linger' kennen, eveneens van het eerste album, en word ik ook nog eens 'geraakt' door een nummer van het derde album tijdens een pub-bezoek in York. En toch... het zal helemaal niks meer worden tussen mij en The Cranberries. Toch herinner ik me graag dat eerste weekend van 'Zombie', de dwaze Solex-tocht naar Tuk en terug. De periode dat The Cranberries 'speelt', maak ik nog vaak dergelijke uitstapjes naar Tuk en worden de zaterdagavonden steeds langer totdat ik er soms een halve week verblijf. Dat zijn dan weer minder leuke herinneringen buiten de 'houseparty' om. Heb ik dát verhaal al eens gedaan? Nee? Dat moet dan nog eens gebeuren...

zaterdag 13 januari 2018

Raddraaien: Sammy Davis Jr.



Een 'vage' kennis van Facebook biedt haarzelf aan als fotografe en had een paar zeer minimalistische foto's gedeeld van een microfoon. Dat kon ik ook wel! Vandaar dat jullie vanavond even tegen een, uit de losse pols genomen, foto van mijn studiomicrofoon hebben aangekeken. Na een rijk gevulde uitzending nu maar een bericht schrijven. Ik ben in 'Do The 45' aan een ambitieuze klus begonnen: Het draaien van alle singles op alfabetische volgorde van platenlabels. Ik heb vandaag de A klaar gekregen exclusief Atlantic. Daar kan ik volgende week een show van drie uren mee vullen! Ik heb de 'Raddraaier' van vandaag in de handen gehad, want ja... wat doe je met platenmaatschappijen die met een cijfer beginnen? Ik zet ze dan toch maar bij de eerste letter van de uitspraak neer en dat betekent dat Sammy Davis Jr. op 20th Century onder de 'T' van 'twenty' komt. De 'Raddraaier' mag vandaag uit de eerste reserve-Blauwe Bak komen en dan wel de 71e single van het moment. Daar vinden we 'You Can Count On Me' van Sammy Davis Jr. (1976).

Waar en wanneer? Als ik het achteraf had geweten? Ik kan me herinneren dat je rond 1991 deze single op elke straathoek kon tegenkomen. Altijd in nieuwstaat want vaak is het een restant uit een winkelvoorraad en 'You Can Count On Me' verkocht beduidend minder dan 'Baretta's Theme'. Joost mag weten of de single toen al zó in trek was. Het lijkt er wel op en dus zijn de meeste exemplaren de Noordzee overgestoken? Ik kom in december 2013 erachter dat 'You Can Count On Me' alleen in Nederland een single-release heeft gehad. In de Northern Soul tellen elpees niet mee en willen de deejays beslist de single hebben. Dat maakt dat de plaat een flinke som geld waard is in Engeland. Ik zie hem geadverteerd staan voor 75 Engelse ponden. Op Marktplaats zijn enkele verkopers op de hoogte van de vraag vanuit Engeland want ook daar een paar voor twintig euro. Dan zie ik de advertenties van een voormalige dj en bij hem mag je bieden. Wellicht was hij met een euro al tevreden, maar ik bied een klein beetje meer. Bingo! Een prachtig plaatje mét fotohoes tot gevolg. De plaat heeft tijden in de koffers gestaan, maar... het komt nauwelijks aan bod in mijn set en dus staat het nu in de reserve-bak te wachten op betere tijden of de gang naar de 'algemene' jaren zeventig-bak. Het fenomeen Sammy Davis Jr. is niet helemaal 'nieuw' in mijn bakken. In Steenwijk hang ik jaren samen aan de bar met een oudere man die in zijn vroege jaren dj is geweest. Het gaat vaak over muziek en over zijn waardevolle platen. Als hij hoort dat ik ben gestopt met de drank, wil hij me beslist eens ontmoeten. Dat doen we op een doordeweekse middag in de kroeg waar we altijd zaten. Hij heeft een stapeltje singles meegenomen. ,,Als motivatie om door te zetten". Het verbaast me hoe goed hij hijn muzieksmaak weet in te schatten. De single van Sammy Davis Jr. lijkt op het eerste gezicht gewoon 'leuk', maar het blijkt nóg leuker te worden. Op de a-kant doet Sammy het thema van de film 'Salt & Pepper', maar op de b-kant trekt hij hard van leer in 'I Love The Way You Dance'. Dit is een Northern Soul-stamper van de bovenste plank. Davis doet het bijna op de Bill Cosby-manier: De draak steken met een muziekstijl maar tegelijk een uitvoering neerzetten die tot de betere van de betreffene stijl gerekend kan worden. Cosby's 'Little Ole Man' is nét zo geaccepteerd als 'Uptight (Everything's Alright)' van Stevie Wonder waarop het is gebaseerd. Zelf ben ik nog erg op zoek naar 'Hurray For The Salvation Army Band' waar Cosby een lange neus trekt naar 'Purple Haze' van Jimi Hendrix, maar dat is een ander verhaal. 'I Like The Way You Dance' is genadeloos snel en hard met een zeer fraaie climax en ook in Engeland durven sommige dj's het te draaien. Deze staat eveneens in de koffers totdat er ruimte moet komen voor crossover en sweet soul. Beide Sammy Davis-singles staan tegenwoordig in de reserve-bak.

Nu zou ik verder de geschiedenis kunnen induiken voor een blik op het leven van de showbiz-persoonlijkheid. Eerlijk gezegd beginnen mijn ogen steeds zwaarder te worden en dit is wel zo ongeveer wat ik wilde vertellen over de plaat. Ik heb morgenmiddag een telefonische afspraak ingepland en dit zou mijn wandel- of fietsavonturen in de weg kunnen staan. Ik zal proberen even zo goed morgen een foto te nemen van de omgeving, dan kan ik daarmee het 'verloren' bericht in halen.