Blauwe Bak Top 100: 50-41

Na de vier uren 'The Vinyl Countdown' van vanavond ben ik doodop en dat is niet anders te verwachten. Vier uren radio-maken met vinyl en presentatie staat gelijk aan zes uren radio met digitaal. Platen moet je opzetten, scherpstellen en vooral wanneer je met singles van twee tot drie minuten werkt, levert dit veel werk op. Om de twee platen de microfoon aan voor een verhaaltje en daarbij eveneens proberen om nuttige informatie uit te spuwen in plaats van de gebruikelijke kolder. Ik zeg niet dat het té zwaar is, want het moet wel gezellig blijven. Toch reken ik met mezelf niet meer op teveel nevenactiviteiten bij zo'n 'marathon'. Ik ben meteen gaan slapen, maar... dan is het vijf uur en ben ik opeens klaarwakker. Mijn maag vraagt om wat vulling want dat is een ander punt bij het radio maken: Ik kan niet vlak voor een uitzending eten en dat is er vanavond dus bij in geschoten. Meteen slapen na de maaltijd lukt evenmin en dus ga ik nu ervoor zitten en schrijf eerst het zesde deel van de Blauwe Bak Top 100. Dan kan ik bij deze mededelen dat ik donderdag met de Top 40 ga beginnen in plaats van vrijdag. Nu dan de nummers 50 tot en met 41.

50 Les Fleur-Minnie Riperton (UK, Original Sound Track OST009T, 1971, re: 2001)
Hoe komt het dat een gezond mens om vijf uur plotseling wakker wordt? Okay, ik zal toegeven dat er wat dingen 'spelen' waardoor een goede nachtrust niet vanzelfsprekend is geworden. Echter moet ik benadrukken dat zoiets in Nijeveen of Steenwijk voor een acute slapeloosheid zou hebben gezorgd met een rothumeur tijdens de dag. Dat laatste wíl niet meer. 'Uffelte heeft een uitwerking op mij', zal volgende week ongetwijfeld een aantal keren vallen en het is waar. Je mag dan weliswaar aan het voeteneinde van de wereld wonen, Uffelte brengt ook een serene rust teweeg. In juni heb ik even rondgekeken wat zoiets zou kosten, maar heb daar toen vanaf gekeken. Stiekem noem ik 'haar' wel zo als ik thuis kom. Ik wil mijn huisje 'Les Fleur' noemen. Minnie is erbij als ik op zondagmiddag de eerste keer de boerderij binnenstap en geldt sindsdien als dé plaat van Uffelte. De originele single is zéér moeilijk te vinden en dan zie ik op Discogs deze 12" staan. Eigenlijk de keerzijde van een remix die ik nog steeds niet heb beluisterd. Ik ben zó in mijn nopjes met deze fantastisch klinkende 'Les Fleur'. Een 12" past niet in de Blauwe Bak en dat is het enige nadeel. Toch kan ik deze plaat niet weg laten uit mijn Top 100 en zou het héél stiekem ook de nummer 1 moeten zijn. Vanwege het afwijkende formaat staat het op vijftig. Voor de foto heb ik een kunstwerkje gemaakt rondom de 12", het middelste label is van Minnie Riperton.

49 You Turn Me On-Labelle (NL, Epic EPC 3141, 1975)
Komende week een voorbeeld van een Nederlandse single die ik toch bij Mark vandaan haal. Die ben ik dan nog niet eerder tegengekomen in ons land. Op dinsdagmiddag biedt hij meestal twee of drie 'Eupics' aan: Platen met Europese fotohoezen. Vaak zijn dat Nederlandse fotohoesjes want Mark heeft 'iets' met ons land. Zo zie ik deze op een middag staan. 'Listen Without Prejudice' is een titel van George Michael, maar is eveneens van toepassing op deze van Labelle en dat spreekt eveneens uit de advertentie van Mark. 'You Turn Me On' is de b-kant van 'Are You Lonely', ook al een stuk rustiger dan 'Lady Marmalade', maar op 'You Turn Me On' horen we een Labelle die ik niet kende. Een zeer fraaie ballade waarbij het Patti Labelle en de overige dames uit de tenen komt. Toch kijk ik bij deze single eerst even op Marktplaats en zie hem dan staan bij iemand in Groningen. Ik plaats een zeer bescheiden bod en heb dezelfde dag nog bericht: Verkocht. De plaat staat trouwens ook al een half jaar geadverteerd en is maar een paar keer aangeklikt. En dus vinden we op 49 een hele échte 'underdog'.

48 I’m A Little Bit Smarter Now-White Family Band (US, Duke DK-479, 1972)
De nog staande pakhuizen met jaren zeventig-singles moeten allemaal wel eens leeggeroofd zijn of, erger nog, afgebrand, maar niets is minder waar. Een 'record buying trip' naar een gemiddelde grote stad in Amerika kan nog steeds een doosje van één en dezelfde single opleveren. Zo is er begin dit jaar een vriend op Facebook die een dealerschap is begonnen: Hij heeft een ongeopend doosje met singles van White Family Band opgedoken. De plaat is niet erg onbekend en helaas is het geen ontdekking welke voor honderden of duizenden ponden weg kan. Wel schijnen bestaande exemplaren vaak in een slechte staat te verkeren en dus is zo'n doosje nieuwe platen nog altijd vrij uniek. Hij vraagt desondanks een reële prijs zonder dat het minder dan tien pond is en de vijftien singles zijn in een dag uitverkocht. Duke staat vooral te boek als blues-label en White Family Band doet iets met blues om het eigentijdser te maken in de vroege jaren zeventig. En dus huurt het een orkest in en zet de voet op het gas qua tempo. Het resultaat is mid-tempo 'crossover' en niet te versmaden!

47 Ghetto Child-The (Detroit) Spinners (Duitsland, Atlantic AT 10359, 1973)
Totdat ik in Mossley kom wonen, weet ik niet anders dan dat er één groep is die The Spinners heet. Ik snap niet waarom deze groep in de jaren zeventig wordt aangeduid als The Detroit Spinners. Dat verandert als we een elpee binnen krijgen van The Spinners. Nee, niet de Motown-groep, maar de folkgroep uit Liverpool. Deze knapen (inclusief een gekleurde jongeman wat wel erg opvallend is voor een puur folk-gezelschap) zorgen ervoor dat The Spinners uit Detroit hun naam moeten aanpassen voor releases en bezoeken aan Engeland. Een aantal landen volgt het voorbeeld van Engeland, maar toch is er geen lijn op te trekken. Australië noemt de Motown-groep in 1970 gewoon The Spinners. Frankrijk doet 'Could It Be I'm Falling In Love' verschijnen als The Spinners terwijl de Nederlandse release voor The Detroit Spinners is. Duitsland zal ook de stad hebben genoemd in de naam want 'Ghetto Child' is een opvolger van 'Could It Be I'm Falling In Love'. 'It's A Shame' staat al een paar jaar in de koffers en de adoratie voor 'Could It Be I'm Falling In Love' en 'I'll Be Around' is al een tijdje aanwezig, het is pas in 2016 dat ik scherper ga luisteren naar platen van The Spinners. Daarbij is deze 'Ghetto Child' een voorbeeld hoewel ik de plaat aan het begin van de zomervakantie op waarde ga schatten. Het staat aanvankelijk oneerbiedig in de reserve-Blauwe Bak, maar sinds een paar maanden in de koffer.

46 Baby Let Me Get Close To You-Baby Washington & Don Gardner (US, Master Five 252, 1972)
En óf ik geluk heb gehad met Uffelte! Strikt gezien kon ik de verplichte informatie niet aanleveren en dat zou bij een andere woningstichting hebben betekend dat het huis naar de volgende ging. Het hangt af van de Inkomensverklaring. Ik heb die echter in december aangeleverd bij de inschrijving en ik ontdek op de maandagochtend van het gesprek dat ik precies dezelfde verklaring aan vraag. Actium erkent het als een fout van hun dat de Inkomensverklaring van december niet te vinden is en zo krijg ik alsnog het huis. Een week later moet ik wel terugkomen met het benodigde formulier. Omdat ik geen trek heb om een uur bij de bushalte te wachten, reis ik via Hoogeveen. Daar zoek ik een kringloopwinkel om wat tijd te doden en vind eentje met een paar duizend singles. Deze van Baby Washington & Don Gardner is een pure gok en ik verwacht er niet veel van. Blijkt uiteindelijk de nummer 46 in de Top 100 te zijn! Ik heb inmiddels een tweede single van het duo 'gereserveerd' bij Mark met opnieuw 'Baby Let Me Get Close To You' op de keerzijde. Ze hebben dat nummer een paar keer gebruikt naar het schijnt, maar dit is de enige originele uitgave van het nummer.

45 Be Here In The Morning-The 2nd Verse (US, IX Chains NCS 7004, 1974)
'Workin' On A Groovy Thing' van The 5th Dimension is ooit nog Week Spot geweest, maar staat inmiddels in de reserve-Blauwe Bak. Alleen 'Dontcha Hear Me Callin' To Ya', de keerzijde van 'Aquarius/Let The Sun Shine In', staat in de koffer. Overige singles staan in de jaren zeventig en ik juich niet meer bij iedere single van het groepje. Ik laat ze vaak liggen want bijster interessant wordt het nergens. Eigenlijk is The 2nd Verse dan weer een variant op The 5th Dimension. Niet alleen qua naam maar ook qua stijl. Het is vooral de fascinatie voor het obscure IX Chains-label en de info dat het een promo is met een wit label, dat me over de streep helpt. Muzikaal ben ik enerzijds gezwicht maar aan de andere kant weet ik ook dat dit gewoon een verkapte 5th Dimension is. Desondanks heeft de plaat een stevige positie veroverd in de Blauwe Bak.

44 There’s Something On Your Mind-Little Johnny Taylor (UK, Mojo 2092-044, 1972)
Eind jaren zestig, begin jaren zeventig, is iedere muziekstijl onderhevig aan veranderingen. In de meer traditionele hoeken is het een tweespalt: Of vasthouden aan het oude geluid of 'experimenteren' met andere stromingen. Dat geldt ook voor de blues. Natuurlijk gaat er niets boven een Delta-blues uit de jaren dertig maar bewijs je deze mensen eer door dit in 1972 opnieuw te vertolken? Zelfs een B.B. King zoekt andere manieren zoals mag blijken uit 'The Thrill Is Gone'. De 'nieuwe' beweging blijft onderbelicht, maar in Amerika is omstreeks 1972 iets aan de hand in de blues. De muzikanten maken het, volgens de puristen, té poppy, maar feit is dat ze afwijken van het bestaande stramien en ook andere invloeden binnenlaten. Little Johnny Taylor is daar eentje van, ook al levert het hem geen miljoenenhit en een trofee op. Hier is sprake van 'crossover'. Niet snel genoeg voor een Northern-dansvloer maar geliefd bij meer progressieve soul-liefhebbers. Ik vermoed dat Mark de originele Amerikaanse persing heeft gevonden. Dit is de Engelse Mojo dat in de vroege jaren zeventig erg interessante soul-platen uitbrengt.

43 I’m Com’un Home In The Morn’un-Lou Pride (US, Suemi ST 4567, 1970, re: 1975)
Nee, de Northern-hobby is nog niet helemaal verdwenen uit de Top 100. Op 43 vinden we nota bene een plaat die voor velen in de top tien thuis hoort. Toch ontstaat mijn liefde voor Lou Pride erg laat. Het is pas als ik meer in de 'seventies soul' zit als ik 'I'm Com'un Home In The Morn'un' ga waarderen. Het origineel is onvindbaar en zelfs de legale heruitgave is aan de prijs. Dan is deze bootleg de volgende stap. Toendertijd in Engeland verkocht als 'origineel' heeft dit plaatje een duidelijk verschil met het origineel. De Engelse bootlegger heeft gedacht het meer Amerikaans te maken door het op styreen te persen, hoewel het origineel op vinyl is. Qua label is het echter een rechtstreekse kopie dus voor het oog is het een 'counterfeit', maar de kenners weten wel beter.

42 Keep Holding On-Ace Spectrum (US, Atlantic 45-3296, 1975)
Met sommige platen kan ik me niet meer voorstellen dat ik er ooit zonder heb moeten stellen. Ace Spectrum is daarvan een fraai voorbeeld. Ik ben al weg van 'Don't Send Nobody Else' en 'Live And Learn', maar deze klinkt helemaal alsof ik hem al jaren in de bakken heb staan. Wellicht dat die over een paar maanden even hoger had gestaan?

41 Girl-Bloodstone (UK, Decca F 13303, 1972)
Tot slot de single die ik in het begin van de mixen vaak verwar met 'Ghetto Child' van The Detroit Spinners omdat ze beide in dezelfde mix zitten. Het is iedere keer weer een verrassing als het Bloodstone blijkt. Het is in mei ook al een verrassing geweest want dít verwacht je niet als je alleen 'Natural High' kent van de groep. Ik sluit deze aftelling met louter jaren zeventig af met een lekker funky soul-nummer op zowaar een 'major'-platenlabel. Morgen ga ik het 'Week Spot kwartet' van week 51 onder de loep leggen omdat ik donderdag al begin met de Top 40.

Blauwe Bak Top 100: 60-51

De slaap houdt Wolfman Radio in haar greep. Er zijn twee die zich de afgelopen week ruim hebben verslapen voor hun shows en mij zou het na vorige week (twintig minuten vóór de show) niet meer gebeuren. Wat denk je? Tien minuten vóór drie! Dezelfde slaap heeft me vannacht ook naar bed gestuurd waardoor ik jullie een dag langer in spanning moet houden over het verloop van de Blauwe Bak Top 100. Zal ik het dan ook meteen over vanavond hebben? Ik heb vanavond een 'The Vinyl Countdown' van vier uren gepland. Vier uren radio is op zichzelf best te doen, maar vier uren live-radio met vinyl is loodzwaar. Met andere woorden: Ik weet niet of ik vanavond nog toe kom aan het volgende deel Blauwe Bak Top 100 of dat dit morgenavond gaat gebeuren. Ik moet hoognodig even lekker naar buiten, vandaar dat ik het op dit moment even bij één bericht hou. Vandaag tel ik af van nummer 60 naar de meest recente Week Spot op nummer 51.

60 Looking For The Same Thing-Kenya Collins & Mac Simmons (US, PM 108, 1972)
De dame laat zich zowel Kenya als Keanya noemen en als ik haar naam zie staan in de advertenties van Mark weet ik dat ik met kwaliteit te maken heb, alleen leg ik niet zo snel de link. Kenya Collins (ik hou deze spellingswijze aan) zorgt in 1979 voor een sensatie in The Casino in Wigan met het nummer 'Love Bandit'. Dat is dan reeds een paar jaar oud en genadeloos geflopt, maar in 1979 leert menig danser een routine op het nummer. Het verschijnt daarop al snel als een bootleg en een legale heruitgave waardoor de plaat al snel weer van de speellijsten verdwijnt. Best een lekker nummer met een aardige 'hook', maar ik kijk liever naar het onbekende werk. Ik vind twee singles van Kenya bij Mark. 'You Don't Own Me' is een matige cover van het nummer dat wij het beste kennen als 'Zeg Maar Niets Meer' en hierop wordt ze Keanya Collins genoemd. Dit duet met Mac Simmons valt in betere aarde. Lichtjaren verwijderd van 'Love Bandit' neigt dit meer naar blues dan naar Northern Soul.

59 Baby I Love You-Little Milton (US, Checker 1227, 1971)
Afgelopen week bood Mark nog een oudere versie aan van dit nummer, maar halverwege het luisteren naar het clipje moet ik vaststellen dat Little Milton voor mij de definitieve versie heeft afgeleverd. Voor de goede orde: Dit is niet een bekende 'Baby I Love You', het is dus niet Phil Spector-productie of een cover van Aretha Franklin. En ja... ik heb deze titel al eens in 'Listen Carefully' gehad in 'Tuesday Night Music Club' maar dan zonder het nummer van Little Milton. Ik leer de man in eerste instantie kennen via... de VPRO! Ik geloof dat Roel Bentz Van Den Berg ooit eens een mini-special heeft gemaakt voor de radio over Little Milton. Ik hap meteen toe als Marcus 'I Know What I Want' aanbiedt voor weinig en daar heb ik geen spijt van gehad. 'Baby I Love You' komt van de handel van Mark en heeft een tijdje nodig om te groeien. Het is pas in Sleen als ik het nummer echt op waarde ga schatten.

58 Give Me A Little Sign-Timmy Willis (UK, Epic S EPC 1309, 1972)
Wanneer ze zijn gestopt met 'nieuwe' muziek uit te vinden? Het antwoord is eenvoudig. Nooit. Zelfs vandaag wordt een nieuwe soort muziek uitgevonden, het is de schuld van platenmaatschappijen en radio dat de muziek alweer een tijdje 'stil' lijkt te staan. Maar toch... er is zoveel moois gemaakt in het verleden dat het heus niet erg is om zo nu en dan even stil te staan en al het goede uit het verleden samen te brengen in een nieuwe productie. Dit is omstreeks 1973 even aan de hand in de soul. Terwijl een groep als The Temptations krampachtig aansluiting probeert te vinden bij een rock-publiek en veel soul-groepen de oversteek naar funk maken, wordt er tevens een soort 'tijdloze' soul gemaakt. Het ontspannende van de vroegere opnames met de studiotechniek van nu. 'Zo worden ze niet meer gemaakt' is geen muziekstijl, maar de platen worden anno 2016 vaak aangeduid met deze woorden. Timmy Willis brengt niets nieuws onder de zon, het is bovenal de aanstekelijke 'hook' die het bij me doet. Hier krijg ik spontaan goede luim van.

57 You Got Me Going-Heart & Soul (US, Pickwick International PIP-6520, 1976)
Natuurlijk denken wij Nederlanders eerst aan thee, maar platenverzamelaars zullen ook direct denken aan het platenlabel? Pickwick is normaliter het platenlabel dat vertelt dat je de plaat beter kan laten liggen. De Arcade van de jaren zeventig uit dezelfde hoek als K-Tel. Niet te verwarren met Hallmark dat 'Top Of The Pops' voortbrengt. Bij Pickwick-albums is het maar de vraag of er studio-opnames zijn gebruikt. Voor de echte 'freak' kan dit nog wel eens een bijzondere opname bevatten maar voor wie ontspannen naar muziek wil luisteren, werken deze live-opnames vaak niet. Vanaf de late jaren zestig brengt Pickwick eveneens nieuwe singles uit en met name in 1975 doet het redelijk goede zaken met de disco-explosie. 'Blow Your Whistle' van Gary Toms Empire (1975) is de grootste hit op het Pickwick-label. 'You Got Me Going' van Heart & Soul had gemakkelijk in dat rijtje gekund, maar qua disco is er 'overkill' in 1976 en dit is andermaal een plaatje dat het niet heeft gered. Maar hee... Tavares staat weer niet in de Blauwe Bak Top 100, dus na veertig jaar toch een verdiende 57e plek voor Heart & Soul.

56 Show Me The Way-The Natura’elles (US, Venture VE 633, 1969)
Het kost me moeite. Wie Soul-xotica van de afgelopen vier jaar door bladert, zal merken dat de toon verandert bij het gebruik van het woord Northern Soul. Nu is de Northern Soul-liefhebberij niet afgelopen en kan ik nog altijd genieten van een fraai setje Northern Soul. Het is echter de groep verzamelaars en dj's die me het meest gaan tegenstaan. Sorry dat ik het zeg, maar ik vind ze een beetje kinderachtig. Ze kijken geen millimeter verder dan 'uptempo' en schiet vaak in de lach als ik een 'nieuwe ontdekking' zie: Een plaatje dat klinkt als tachtig andere plaatjes. Zouden ze die tachtig echt achter elkaar aan draaien? Ik vergrijp me nog maar zelden aan Northern Soul. The Natura'elles is een plaatje dat tussenbeide in zit. Er zijn meer progressieve soul-dj's die dit op een Northern-feest durven presenteren, maar eigenlijk neigt het meer naar 'crossover'. The Major IV ('Down In The Ghetto') is mijn enige Venture-ervaring en ik weet dat hun styreen erg besmettelijk is. Gelukkig doe ik huiswerk bij The Natura'elles en ontdek ik dat er een uiterst zeldzame vinyl-persing bestaat. Die vind ik bij een Deense verzamelaar op Discogs en, hier is-ie dan. Nog steeds last van een beetje 'distortion' in het eerste refrein, maar hij klinkt stukken beter dan de gemiddelde styreen-persing.

55 Don’t Put Off Today For Tomorrow-The Gill Singers (US, Psalms JS 7493, 1974)
December 2015. Juist, een jaar geleden. Waar denk ik als eerste aan? Post lopen. Meteen ook aan 'Don't Put Off Today For Tomorrow' en hoe dat een soundtrack is tijdens deze bezigheid. 'Don't put off today, today for tomorrow, cause tomorrow might be a little too late'. De zingende postbode. Ik heb een paar weken geleden hier de single genoemd van Tommy Sears welke Greg in de aanbieding heeft. Hij is tweemaal gezakt met de prijs en de laagste prijs is vijftig dollar. Ik heb me kapot gepiekerd want ik kan dit (met de verzendkosten) absoluut niet missen op dit moment. Dan het verlossende bericht van Greg dat-ie is verkocht. Niet aan mij en vast ook niet aan iemand die het me voor kerst gaat schenken. Ik leer deze van The Gill Singers eerst via het Youtube-kanaal van Greg kennen en het zit al snel in mijn hoofd gebakken. Dan biedt hij de plaat aan op een moment dat het me niet uit komt. Een week later laat hij de prijs zakken met vijf dollar en dán kan ik het wel. Eenmaal andermaal. Een single die zeldzamer is dan een Bugatti en die allemaal dezelfde krassen bezitten. Mint-exemplaren schijnen gewoon niet te bestaan... Welkom in de wereld van de 'rare gospel'. Nog altijd een heerlijk ontspannen nummer, ik zou het bijna folk-funk willen noemen (en in dezelfde categorie als voorgenoemde Tommy Sears).

54 This Girl-Cookin’ On 3 Burners (UK, Freestyle FSR-7057, 2009)
In de eindlijst van de Top 40 of de Mega Top 100 staat het ongetwijfeld in de top tien, in de Blauwe Bak Top 100 moet dit het doen met een 54e positie. Ik hoor de Kungs-remix van dit nummer op een ochtend bij QMusic lang voordat het een hit wordt. Ik ben de remix al gauw vergeten en krab mezelf op het hoofd. ,,Klopt het dat ik 'This Girl' van Cookin' On 3 Burners bij QMusic heb gehoord?". Voor de goede orde: Het nummer is niet nieuw voor mij. Ik kom de single regelmatig tegen alleen moet het vaak tientjes opbrengen. Het is namelijk al jaren erg in trek in de soul-dj-wereld. Ik ga meteen Discogs op en vind dit fraaie exemplaar voor tien pond bij een Engelse handelaar. Intussen weet ik ook dat de Franse producer Kungs een remix heeft gemaakt van het nummer en dankzij het oude woonadres op Discogs is de single weken onderweg. Als het Uffelte bereikt, staat Kungs al in de top tien. Gaat je nu niet meer lukken want vanzelfsprekend is de vraag naar het origineel alleen maar gestegen in de afgelopen maanden, dus tien pond is een utopie.

53 Ain’t Nobody Home-Howard Tate (US, Verve VK 10420, 1966)
Het is de fascinatie voor 'Geni' van Terri Bryant dat maakt dat ik een paar jaar geleden een fascinatie krijg voor soul op het Verve-label. Het is pas twee jaar geleden dat ik ontdek dat Howard Tate óók een versie heeft gedaan van 'Ain't Nobody Home'. Ook? Zijn uitvoering staat te boek als het origineel. Ik ken 'Ain't Nobody Home' vooral van B.B. King. Als deze in 1989 een hit heeft gehad met 'When Love Comes To Town' met U2, heeft de platenmaatschappij ook net een verzamel-cd uit met het werk van King. Als opvolger wordt dan gekozen voor 'Ain't Nobody Home'. De single van Howard Tate is niet bepaald zeldzaam. Een goed spelend exemplaar voor niet al teveel geld is de voornaamste reden voor de zoektocht. Ik vind dit exemplaar bij Record Shack op Discogs, de Oostenrijkse dealer waarmee ik nu geregeld zaken doe. Met geluidsclipje welke me vertelt dat Record Shack een conservatie kijk op de conditie heeft en dat het voor menig dj twee tot drie gradaties hoger ligt. Nieuw vinyl met een gaatje in het label is al snel 'VG' bij hem. Zo krijg ik deze voor een hele fraaie prijs.

52 A Life Time-Brothers Of Soul (US, Boo BOO 111, 1969)
De 'gebroeders' hebben een enorm aanzien in de soul-verzamelaarswereld en ik besef me dat ik snel moet reageren. Zo koop ik deze in een opwelling bij Mark. Als de plaat binnenkomt, ben ik er niet zo zeker van, maar vooruit maar... Het is uiteindelijk weer in Sleen en de weken erna dat het nummer gaat 'groeien'. Sterker nog: Als ik het eenmaal heb gehoord, zit het de rest van de dag in mijn hoofd. Bij de aanschaf acht ik een plek in de Top 100 niet reëel, maar het nummer heeft zich door de mixen heen naar een 52e plek weten te worstelen.

51 All I Need Is You Tonight-Arthur Prysock (US, Old Town OT 1000, 1976)
En tot slot onze Week Spot. Kijk hiervoor bij het bericht van afgelopen dinsdag. Nu straks eerst eens lekker naar buiten. Ik denk dat ik ga wandelen naar Havelte en terug.

Het zilveren goud: december 1991

Ik doe 'Het zilveren goud' niet zonder reden. Ik kijk zeer graag terug naar de platen die ik in 1991 heb gekocht en dat is de reden waarom ik eerst vijf jaar geleden ben begonnen met '20 Years Ago Today' en 'Het zilveren goud' al vanaf 2013 maandelijks voortzet. In 1992 verliest mijn platenverzameling haar 'onschuld'. In 1991 moet ik het nog doen van zes gulden zakgeld per week en een enkel extraatje zoals het droogbloemen snijden of voor vijf gulden een woensdagmiddag onderweg met de Leeuwarder Courant. In 1992 ga ik aan het werk als muziekrecensent en krijg een vaste vergoeding voor een recensie. Dat ik nagenoeg geen kosten heb, maakt dat het een leuk zakcentje is voor mij. Dit betekent niet alleen dat ik méér platen kan kopen, maar ook dat ik minder kritisch hoef te zijn. Een single van een gulden móet me in 1991 goed bevallen want anders is het écht een miskoop. Zonde van de gulden die ik in een andere single had kunnen investeren! Vanaf 1992 stromen de platen binnen waar jullie volgend jaar opnieuw maandelijks getuige van kunnen zijn. 'Het zilveren goud' gaat in 2017 ook gewoon door. Vandaag de platen uit december 1991. Volgens de kaartenbak zijn dat een elpee, drie cassette-singles en achtentwintig vinyl-singles.

De elpees behandel ik normaal gesproken in 'Het zilveren goud op 33 toeren'. In december 2011 wil ik aandacht schenken aan de drie cassette-singles uit deze maand, maar kan dan geen geschikte afbeelding vinden. Dan zie ik ook een elpee staan in de kaartenbak en besluit daarover te schrijven. Op 24 december 2011 schrijf ik 'Ondergewaardeerd kleurenpalet' en kan daaraan helemaal niets toevoegen. Het is de titelloze debuut-elpee van de Amerikaanse formatie Colours (1968). Wat betreft de cassette-singles, deze wil ik binnenkort (of volgende maand) in één bericht allemaal voorbij laten komen. Dan bedoel ik alle cassette-singles die ik in 1991 en 1992 heb gekocht plus de vermelding van een paar latere cassette-singles. Ik beperk me vanavond tot de vinyl-singles. Dat begint met een vervolg op de vorige maand. De Sneker platenzaak Looper doet haar vinyl de deur uit en dat betekent eveneens opruiming in de singles en meer specifiek de 'gouwe ouwen'. Ik heb al snel een deal gesloten met Sinterklaas dat deze me ook een vracht gaat bezorgen. Daar begin ik deze maand mee en noem meteen alle singles die ik in deze maand bij Looper heb gehaald. Dat wordt nog omslachtig want ik heb me voorgenomen om intussen op 45cat te kijken en het latere verschijningsjaar van de platen te achterhalen.

569 Paper Doll-The Mills Brothers (US, MCA, 1939, re: 1973)
570 Get Ready-Rare Earth (US, Motown Yesteryears, 1970, re: 1973)
571A Make It With You-Bread (US, Elektra Spun Gold, 1970, re: 1975)
571B 25 Miles-Edwin Starr (UK, Tamla Motown, 1969)
572 Fingertips-Stevie Wonder (US, Motown Yesteryears, 1963, re: 1972)
573 Morning Has Broken-Cat Stevens (US, A&M Memories, 1972, re: 1986)
574 Said She Was A Dancer-Jethro Tull (Duitsland, Chrysalis, 1987)
575 Family Affair-Sly & The Family Stone (US, Epic, 1971)
576 Needles And Pins-The Searchers (NL, Dureco, 1989)
577 Treat Her Like A Lady-Geordie (US, Red Bus, 1980)
578 Nightlife-Flavium (NL, Arcade, 1980, re: 1991)
579 Wonderful World Beautiful People-Jimmy Cliff (US, A&M Forget-Me-Nots, 1969, re: 1974)
580 Gypsys Tramps And Thieves-Cher (UK, MCA, 1971, re: 1980)
581 Cool Jerk-The Capitols (UK, Contempo, 1966, re: 1975)
582 Something-Shirley Bassey (US, United Artists Silver Spotlight, 1970, re: 1974)
583 Soul Finger-The Bar Kays (US, Atlantic Gold, 1967, re: 1974)

Ik heb een paar jaar in de veronderstelling geleefd dat Edwin Starr een heruitgave uit de vroege jaren zeventig moest zijn. Het blijkt de tweede Engelse persing te zijn, de hit-versie. Het is eerst in 1968 in Engeland verschenen. Ook sla ik een flater in de kaartenbak als ik nummer 571 per ongeluk tweemaal toeken aan een single. Drie singles staan nog altijd in de Blauwe Bak: Edwin Starr, Sly & The Family Stone (hoewel tegenwoordig in de Engelse Epic) en The Capitols. Stevie Wonder is net een paar maanden verhuisd naar de jaren zestig. Ik ga verder op de soul-toer want ik bezoek ook nog eens een vlooienmarkt in de Veemarkthal en stuit daarbij op een drietal obscure soul-singles. Nancy Wilson en John 'King Size' Russell staan eveneens in de Blauwe Bak. Judy Clay mist in 1991 al een hap uit de single en die staat dus in de jaren zestig totdat ik eens een compleet exemplaar vind. Een extra paar ogen is altijd welkom, de plaat hoeft niet beslist de fotohoes te hebben want de mijne is in een erg goede staat.

584 Give Me Your Lovin'-John 'King Size' Russell (NL, Park, 1969)
585 Peace Of Mind-Nancy Wilson (NL, Capitol, 1968)
586 Bed Of Roses-Judy Clay (NL, Stax, 1969)
587 Cara Mia-Jay & The Americans (US, United Artists Silver Spotlight, 1964, re: 1972)
588 Sundown-Gordon Lightfoot (NL, Reprise, 1974)
589 Honky Tonk Women-The Rolling Stones (NL, Decca, 1969)

Anders begin ik met de platen die ik bij Sunrise heb gekocht, maar in december komt het er bekaaid van af. Het zijn de laatste zes singles van 1991 die van dit adres komen. Boudewijn en Left Side zijn uit de vijf gulden-bak, de rest is een gulden. Ik tracht al een paar maanden per iedere 100 minstens één van The Hollies te kopen en daar kan ik in december maar niet in slagen. Ik heb de 594 als troefkaart als het écht niet lukt. Ik schrijf de solo-single van Allan Clarke in onder The Hollies en zo heb ik het dan toch nog gered!

590 Het Land Van Maas En Waal-Boudewijn De Groot (NL, Decca, 1967)
591 All The Love In The World-Dionne Warwick (Duitsland, Arista, 1982)
592 Pazza Idea-Patty Pravo (Duitsland, RCA Victor, 1975)
593 Welcome To My House-Left Side (NL, Imperial, 1969)
594 Slipstream-Allan Clarke (Duitsland, Mercury, 1980)
595 New Lines On Love-Sniff'N'The Tears (Duitsland, Chiswick, 1978)

Volgende maand beginnen we bescheiden met zeventien singles, maar zullen gedurende 1992 de duizend voorbij gaan!

Week Spot kwartet: week 50

Nog een stuk of tien keer een 'Week Spot kwartet' en dan zijn we alweer beland bij de zesde verjaardag van de Week Spot. Geen idee wat ik daarna ga doen op donderdagavond. Ik heb al verschillende dingen 'geprobeerd'. Het moet een eenvoudig klusje zijn. Het is laat na 'Afterglow' en vaak heb ik niet meer de energie om een aflevering van 'Raddraaien' te doen, om maar iets te noemen. Ik blijf nadenken en tot die tijd, nu het nog kan, even genieten van de laatste afleveringen van de Week Spot. In week 50 van 2014 en 2015 tel ik af van 80 naar 61 in de Blauwe Bak Top 100 en dat is terug te zien aan dit kwartet. Toch begin ik bij het begin van 'Do The 45', want de plaat van 2012 heeft een prominente plek in deze show.

2012: Don't Go Home-The Shirelles
Voor mij persoonlijk is het de tijd van 1964 tot nu en de jaren vóór 1964. In die zin begint de 'serieuze' popmuziek voor mij tóch met The Beatles. Vooral als het in dat jaar navolging krijgt van onder andere The Hollies en The Rolling Stones, om maar een paar te noemen. In de échte muziekwereld zorgt The Beatles eveneens voor een ommekeer. Artiesten en groepen die in 1962 niet stuk te krijgen zijn, verdwijnen als sneeuw voor de zon in 1964. Veel van deze voormalige sterren proberen het nog wel na 1963 maar krijgen nauwelijks voet aan de grond. Voor The Shirelles zijn de grote successen ook al zes jaar daarvoor. Desondanks blijft de groep actief tot en met 1967. Hun laatste Amerikaanse Top 100-hit (het blijft ook steken op 99 of 100) is een grote hit in de Northern Soul: 'Last Minute Miracle'. Het is dit fijne nummer dat me in de zomer van 2012 doet zoeken naar singles van The Shirelles op Marktplaats. Dan zie ik deze en ik mag hem voor een leuk prijsje hebben. 'Don't Go Home' is eveneens één van de laatste singles van de originele Shirelles. Shirley Alston zal in 1968 een nieuwe versie van The Shirelles oprichten, maar dat is een ander verhaal. In tegenstelling to 'Last Minute Miracle' is 'Don't Go Home' finaal onbekend en dus associëren enkele luisteraars dit nummer met 'Do The 45'. Ik ben in de afgelopen jaren al bezig om de meidengroepen uit de Blauwe Bak te filteren, maar The Shirelles blijft moedig staan!

2013: What Do You Plan To Do About It-Jerry Williams
Door de soul-interesse krijg ik nieuwe 'idolen', Swamp Dogg is iemand die ver daarvoor indruk heeft gemaakt met een simpele quote: 'I woke up one morning and I knew I was a genius'. Ik leer de muziek van de man in eerste instantie kennen middels de single 'Total Destruction To Your Mind' (1971) en later met het meer poppy 'The Other Man' (1976). Voordat Williams zich in 1970 Swamp Dogg gaat noemen, maakt hij platen onder eigen naam. Soms is dat Williams Jr. en dan weer Little Jerry Williams, maar het is steeds weer die eigenzinnige stem die zijn identiteit prijs geeft. 'What Do You Plan To Do About It' wordt tweemaal als b-kant gebruikt voor een Jerry Williams-single. In 1965 en, zoals op mijn single, in 1967. De a-kant is een jagend nummer, maar toch hoor ik Williams het liefste in dit 'What Do You Plan'. Niet alleen een lekker aanstellerige Williams maar ook een tekst waar de speelsheid van af druipt. Daarmee maakt hij het net ietsje anders dan de doorsnee-soulplaten uit die tijd en ook daarmee reken ik hem tot een idool.

2014: Strawberry Letter #23-Brothers Johnson
Concessies? Nee, zo zou ik het niet willen noemen. Toch probeer ik in 2014 en 2015 zoveel mogelijk afwisseling te houden in de keuze voor de Week Spot tijdens de Blauwe Bak Top 100-weken. Nu heb ik nog niet eens gekeken wat de Week Spot van volgende week gaat worden, die van over twee weken is al een tijdje bekend. Ik wil in 2014 en 2015 ook een hit als Week Spot hebben. In 2015 doe ik dat middels 'Thanks For Saving My Life' van Billy Paul, een jaar eerder met Brothers Johnson. De plaat heeft een goed 'gevoel' als ik deze in april 2014 koop bij de kringloop in Tuk (Steenwijk). Eenmaal thuis begrijp ik waarom. Hoewel het tegenwoordig nog steeds in de reserve-Blauwe Bak staat komt het nauwelijks meer aan bod. Ik heb hem in 2014 een paar keer té veel gehoord. Het is wel een opmaat naar de huidige opzet van de Blauwe Bak.

2015: Don't Let Him Hurt You-Les Chansonettes
Ik wil een jaar geleden blijk geven dat de Northern Soul-hobby nog niet helemaal is afgerond. Inferno brengt in 2013 een vijftal Shrine-singles opnieuw uit en ik kan ze erg goedkoop krijgen. Toch worstel ik mezelf door de geluidsclips en komt tot een snelle conclusie: Les Chansonettes is 'grappig', voor de rest geloof ik het wel. Een paar jaar later koop ik alsnog deze losse single. Het Shrine-label heeft een legendarische status in de Northern Soul. Tijdens de onrust in Amerika in 1968 gaat het pakhuis met de Shrine-voorraad in vlammen op en originele singles zijn dun gezaaid. Deze brengen steevast honderden, soms wel duizenden, euro's op. De paar euro die ik voor deze heruitgave heb betaald is al meer dan genoeg want de plaat is nauwelijks meer de koffer uit geweest.

Singles round-up: december 2

Jammer dat ik volgeboekt ben deze week. Toen ik vanmiddag dacht aan de datum schoot me ineens iets te binnen. Het is precies twintig jaar geleden dat ik mijn damesbrommer kocht. Daar had waarschijnlijk wel een verhaal in gezeten, dus wie weet...? Voor de goede orde: Deze brommer zat tussen de Solex en de latere Vespa-scooter in. Meer dan zeven maanden heb ik hem niet gehad. De 'Singles round-up' dan verder uitstellen? Nee! Ik heb de overige acht singles nog steeds niet beluisterd en een paar staan 'mysterieus' te zijn zonder dat ik weet wat het is. Nu mag het deksel van de pot. Ik zet mengpaneel met ingeplugde hoofdtelefoon en draaitafel aan en ik ben klaar voor een tweede deel 'Singles round-up'. Nog langer in spanning blijven? Nee, meteen beginnen met het eerste 'mysterie'.

* Clint Holmes- Playground In My Mind (NL, Epic, 1973)
Geschreven door Paul Vance en de onlangs overleden Lee Pockriss. Het arrangement op 'Playground In My Mind' is van Jimmy Wisner. Niet de minste namen! Helaas heeft het ding geen fotohoes. Vance/Pockriss zijn verantwoordelijk voor 'oorwurmen', maar hebben ook kwaliteit op hun naam staan. Hoe zal het komen met Clint Holmes? De a-kant is nogal knullige pop zoiets als dat oudgedienden uit de vroege jaren zeventig in 1973 voortbrengen. Het klinkt als een enorme Amerikaanse radio-hit, maar dat gaat het bij mij niet worden. 'There's No Future In My Future' klinkt qua melodie als 'I Just Can't Help Believing' en... oef... ik vind dit de betere kant. Toch mag duidelijk zijn dat deze plaat niet heel vaak de jaren zeventig-bak gaat verlaten?

* Tommy James & The Shondells- Sweet Cherry Wine (Duitsland, Roulette, 1969)
De Kring heeft altijd een verrassing in petto. Als je even denkt dat het nog precies dezelfde meuk is al de vorige keer, duikt opeens een jaren zestig-single op die je nooit had verwacht. Ik heb dit meegemaakt met 'Ame Caline' van Michel Polnareff en ook 'With The Eyes Of A Child' van Cliff Richard is best een verrassing. Maandag weerklinkt er een luide 'yes' als ik deze van Tommy James in mijn handen hou. Even hoop ik op 'Crystal Blue Persuasion' want die wil ik sinds een paar jaar graag in de Blauwe Bak hebben (en mijn maxi-single met het betreffende nummer blijft hangen). 'Sweet Cherry Wine' herinner ik als één van de plaatjes in de overdekte rommelmarkt aan de Gedempte Molenwijk in Heerenveen en is een schijfje dat ik in die 25 jaar niet meer ben tegengekomen. Ik heb geen idee wat ik me moet voorstellen bij de single. Het begint onheilspellend, maar het is de opvolger van 'Crimson And Clover' en dus is Tommy James & The Shondells haar bubblegum-geluid grotendeels kwijt. Het klinkt mij als een Spector-meidengroep-geluid dat door de mangel van 'Crimson And Clover' is gehaald. Leuke plaat! Dit schijfje is een beetje vies, wellicht dat ik hem eens probeer te poetsen want volgens mij is het vooral vettigheid aan het oppervlak.

* Pookiesnackenburger- Just One Cornetto (NL, Stiff, 1982)
Deze heb ik al jaren in de bakken staan, maar ergens is eens iets 'mis' gegaan met het schijfje. Als ik op een zaterdagmiddag in 'Riddim Train' zeg dat ik even naar de winkel moet (ik woon dan nog in Nijeveen), vraagt Lee om een 'cornetto' omdat het warm is. Dan besluit ik dit plaatje in 'Do The 45' te draaien als een soort 'antwoord'. Toch gaat dit met horten en stoten, want de plaat is nauwelijks te draaien en zo heb ik hem niet gekocht. Ik zoek dus al een tijdje naar een 'upgrade' want dit is gezelligheid ten top! Een groepje straatmuzikanten dat alleen maar via Stiff op de plaat kan worden gebracht en ik ben het label eeuwig dankbaar. Als je hier geen goede bui van krijgt?

* Suzi Quatro- Can The Can (Portugal, Columbia, 1973)
Ik hou de officiële spelling aan want de Portugezen maken er in 1973 een potje van. De voorkant van de hoes vermeldt 'Suzy Quatro', het label zegt dat het 'Suzi Quadro' is (de b-kant wordt ook aan Quadro toegeschreven), terwijl haar vorige single, 'Rolling Stone', als 'Susie Quatro' op de markt is gekomen. De single heb ik natuurlijk al, maar nog niet in de Portugeze persing en deze spelfouten maken een mooi excuus.

* The Rovers- Wasn't That A Party (NL, Epic, 1980)
Het is een schril contrast met de New Wave uit de vroege jaren tachtig, maar in Engeland beleeft de 'traditionele' folk een opleving. Oudgedienden slagen opeens erin een hit te scoren en dat geldt ook voor The Rovers. Dit zit qua muziek in dezelfde hoek als Fiddler's Dram ('Daytrip To Bangor') en Chas & Dave ('Rabbit'): Traditionele Engelse folkrock in een iets eigentijds jasje. 'Wasn't That A Party' is een nummer van de Amerikaanse folkzanger Tom Paxton en past in het straatje van de voorgenoemde platen. Met als verschil dat deze wél de Top 40 bereikt, hoewel bescheiden. Een plaat die ik op ene of andere manier associeer met 'Langs De Lijn'. Een geinig plaatje voor een zaterdagavond.

* Percy Sledge- When A Man Loves A Woman (NL, Atlantic, 1966)
Ik denk dat ik vooral allergisch ben voor 'My Special Prayer', maar verder begint de liefde voor Percy Sledge zich langzaam te ontwikkelen. Laatst heb ik weer eens 'I'll Be Your Everything' gedraaid, de plaat die bijna in de tweede Blauwe Bak Top 40 van 2012 had gestaan. Als ik de lijst heb samengesteld, mis ik opeens een titel die ik over het hoofd heb gezien. Tijdens de opname van de podcast verschiet ik van kleur als 'I'll Be Your Everything' hoor. Die gaat uit de lijst en de 'ontbrekende' titel erin, waardoor ik eveneens opnieuw kan starten met de podcast. Anno 2016 vind ik het 'southern' karakter van de plaat toch weer erg mooi. Nu dan deze. Ik heb het jaren lang niet kunnen uitstaan, maar het gaat opeens erg mooi passen in het Blauwe Bak-stramien. Het is de Nederlandse Atlantic en deze plaatjes met een zwart label zijn op dun vinyl geperst. Deze is wonderwel recht maar klinkt stevig genoten. Deze zou zomaar nog eens in de reserve-Blauwe Bak kunnen komen! Ook de meer uptempo b-kant is niet te versmaden...

* Rick Springfield- Celebrate Youth (Duitsland, RCA Victor, 1985)
Als je naar de foto's van beide heren kijkt, kun je het nauwelijks geloven. Toch is het niet zonder reden dat Rick Springfield in 1984 de single 'Bruce' uitbrengt. Volgens hem wordt hij erg vaak verward met Bruce Springsteen als mensen zijn naam horen. Muzikaal is dit ook het andere einde van Bruce Springsteen. Springfield is een soort Robert Palmer maar dan met eigen repertoire. In de midden jaren tachtig betekent het dat Springfield de disco-toer op moet. 'Celebrate Youth' weigert ook maar één herinnering van de jaren tachtig omhoog te brengen en dat is, denk ik, het grote manco aan Springfield. Niet onaardig, maar ook niet wereldschokkend.

* Freddie Starr- It's You (UK, Tiffany, 1974)
Tot slot een plaatje dat alleen al vanwege de hoes mee mag: Het is zo'n kartonnen affaire met doorzichtig plastic binnenin. In Engeland per tientallen op iedere straathoek te krijgen en het lijkt lekker 'vintage' in de Northern Soul-koffer. In Nederland kom je deze hoesjes minder vaak tegen. Rarenorthernsoul had laatst nog een stel in de aanbieding maar helaas werden niet naar het buitenland verzonden. Als dit muzikaal niks wordt dan heb ik nog altijd een mooi hoesje. Of, wie weet, misschien stop ik hem meteen wel in een blanco hoesje en gebruik ik dit kartonnen hoesje voor een collector's item. Bij de eerste noot heb ik al een wit hoesje in handen. Een droef diep tranendal. Dat is niet alleen waar meneer Starr vertoefd, maar ook mijn reactie op de plaat. 'We Can't Make It Anymore' begint als 'crossover' en dan een paar 'dode maten' en dan... nog erger drama! Nee, deze gaat in neutrale hoes de jaren zeventig in en ga hem alleen zaterdagavond even draaien. Het kartonnen hoesje is hier de hoofdprijs!

Week Spot: Arthur Prysock

Ik hou de Week Spot voorlopig toch op 7"-formaat. In eerste instantie had ik namelijk gedacht om de nummer 50 uit de Blauwe Bak Top 100 te doen, maar ik heb reeds eerder dit jaar uitvoerig over de plaat en de artieste geschreven. De nummer 50 is niet ieder jaar, maar wel een paar jaren, een 'speciaal' nummer. In de tijd dat ik nog volop met Northern Soul bezig ben, kan dat een plaatje van Barbados zijn. Dit jaar is het een single op het afwijkende 12"-formaat. Jullie gaan zondag zien welke plaat ik bedoel en als jullie zaterdagmiddag naar Wolfman Radio luisteren, weten jullie het een dag van tevoren. De nummers 60 tot en met 41, waar ik vandaag een Week Spot uit kies, bevat een aantal artiesten en platen die al eerder de Week Spot zijn geweest. Ook twee zéér potentiële Week Spot's. Eentje waarvan bijna geen informatie bestaat en een tweede groep die ik nodig nog eens in de schijnwerpers moet zetten. Het is deze week echter een zeer recente aanschaf die al vanaf het begin smeekt om Week Spot te mogen zijn. Bij deze presenteer ik jullie de nummer 51 van de Blauwe Bak Top 100 als Week Spot: 'All I Need Is You Tonight' van Arthur Prysock.

De Pioneer heeft genoeg lof toegezwaaid gekregen dit jaar, vandaag mag ik even mijn hoed afnemen voor de Multicycle. Deze tweewieler heeft me in 2015 een prachtige zomer gegeven maar is ernstig op een zijspoor komen te staan sinds de Pioneer. Ik hoor 'All I Need Is You Tonight' voor het eerst als ik op de fiets onderweg ben van Sleen naar Grolloo. Het is de vrijdag van de vakantie dat ik naar het Cuby & The Blizzards-museum ga en de podcast van Horse Meat Disco, met Greg als gast, me mag begeleiden. Ruim een week later ben ik een paar dagen thuis. 's Avonds fiets ik naar Meppel voor boodschapjes en besluit deze podcast op herhaling te doen. Dan valt Arthur Prysock me voor het eerst op en ook verbaas ik me bij de afkondiging. Arthur Prysock? Dat is een schreeuw uit het verleden en zo klinkt dit niet bepaald. De maanden daarop hoor ik het nummer en de podcast nog een aantal keren. Toch blijf ik de indruk houden dat het waarschijnlijk een elpee-track is geweest. Tot mijn grote verrassing biedt Mark de single aan voor een zeer vriendelijke prijs. 'All I Need' blijkt de b-kant te zijn van 'When Love Is New', de comeback-single van oudgediende Prysock en het heeft zowaar in de hitparade gestaan in Amerika.

Het nieuwe jaar begint goed voor de familie Prysock. Het krijgt op nieuwjaarsdag gezinsuitbreiding door de komst van Arthur Jr. Het jaar van uitgifte wordt door sommigen op 1929 gehouden, maar de meest geloofwaardige bronnen zeggen dat het 1924 moet zijn geweest. Zijn wieg staat in Spartanburg in South Carolina. Als kind verhuist hij naar North Carolina en Connecticut en vervolgens naar Hartford in Connecticut. Gedurende de Tweede Wereldoorlog moet hij oud genoeg zijn om te mogen werken en dus is 1924 meer aannemelijk dan 1929. Arthur werkt in de vliegtuigindustrie en zingt in zijn vrije tijd bij enkele bands. Buddy Johnson is onder de indruk van Prysock en laat hem in 1944 een contract tekenen. Gedurende de komende acht jaar zingt Prysock in de band van Johnson en is te horen op Amerikaanse hits als 'They All Say I'm The Biggest Fool' in 1946 en 'Because' in 1950. In 1952 gaat Prysock solo. Decca zet hem in de markt als een jonge versie van Billy Eckstine en hij heeft in 1952 een grote hit met 'I Didn't Sleep A Wink Last Night'. In 1960 tekent Arthur Prysock bij het Old Town-label.

Ik ken het Old Town-label vooral dankzij 'It's A Woman's World' van The Gypsies, de voorloper van The Flirtations. Het label heeft echter meer noten op haar zang. Hyman 'Hy' Weiss richt de maatschappij op in 1953 en houdt het in eerste instantie staande tot en met 1966. In 1970 verkoopt hij de catalogus aan Atlantic, maar blaast in 1973 Old Town nieuw leven voor Prysock. In 1978 valt het doek definitief. Weiss werkt ook voor Stax en is een gevreesd man in de muziekindustrie. Hij vindt de '50 dollar-handshake' uit, later een populaire vorm van 'payola'. Waarom slijmen met iemand die je niet mag terwijl je met een geldbedrag de plaat óók op de speellijst kan krijgen? 'The Very Thought Of You' en 'One More Time' zijn R&B-hits in 1960 en 1961 en toch is Prysock in die zeventien jaar er niet in geslaagd om op de Pop te komen. Dat gaat in 1965 gebeuren met 'It's Too Late Baby Too Late'. Met een 56e plek is het zijn grootste hit. Prysock maakt daarnaast ruim dertig elpees in zijn carrière en heeft in de jaren zestig een eigen televisieshow.

Toch zou het verhaal eenvoudig als een nachtkaars kunnen doven. In de vroege jaren zeventig zit Prysock het meest gevangen in het cabaret-circuit. Zijn hits dateren van jaren geleden en nostalgie is het enige excuus om een optreden van Prysock bij te wonen. Toch denkt Weiss blijkbaar dat er een verandering op komst is als deze Old Town in 1973 nieuw leven inblaast voor Prysock. Deze heeft dan eveneens een hit met 'In The Rain'. Prysock heeft in de midden jaren zeventig echter een tienerdochter en deze is in 1977 helemaal weg van 'Saturday Night Fever'. Er is contact met Gamble en Huff en dan verschijnt 'When Love Is New'. Pryscok's vertrouwde bariton in een setting van drums, hi-hat en een groovende bas. Het staat echter mijlenver van de Eurodisco, het is meer de Phillysoul-benadering van disco. 'When Love Is New' brengt het tot 64 op de Billboard en nummer 10 in de R&B. Het is Prysock's laatste hit ondanks een paar soortgelijke opvolgers.

In de jaren tachtig leren een aantal Amerikanen hem kennen als zanger van de Löwenbrau-jingle voor het gelijknamige biermerk. Hij maakt nog drie albums in de late jaren tachtig. In 1995 krijgt hij nog een award voor zijn werk in de muziek en overlijdt op 14 juni 1997 na een lange ziekte op Bermuda. Prysock is 73 jaar geworden. De massa zal hem herinneren voor zijn werk uit de jaren veertig, vijftig en zestig. In de soul- en disco-wereld bestaat een gezonde belangstelling voor het werk uit 1977-78 en ik ben uiterst content dat ik dit schijfje heb kunnen toevoegen aan mijn koffers.

Singles round-up: december 1

Dit moet ik zien vast te houden. Iedere dag een bericht en geen achterstand. Soul-xotica is één van de dagelijkse bezigheden en doordat ik 'op schema' ben met mijn blog geeft me dat rust gedurende de dag. Zo kan ik jullie vanavond de menukaart van deze week tonen: Vandaag de eerste 'Singles round-up' van de maand, morgen de Week Spot, woensdag het tweede deel, donderdag het kwartet en vrijdag 'Het zilveren goud'. Ik heb vanmiddag toegegeven aan de verslaving die vinyl heet. Ik móest weer iets toevoegen aan mijn verzameling en heb het meteen uitgebreid aangepakt: Beide kringloopwinkels in Meppel. Ik ga volgende week waarschijnlijk nog eens naar De Tafel, maar voorlopig levert me dat zestien singles op. Een aantal 'dubbel', maar ook minstens één die een tijd op mijn verlanglijst heeft gestaan. Ook al oogt dit exemplaar niet als de beste, een zoektocht is altijd eenvoudiger als het al in de bakken staat. Die plaat komt woensdag langs, vandaag de eerste acht van de eerste 'Singles round-up' van december.

* Abba- Summer Night City (NL, Polydor, 1978)
Het is weer een 'live' 'Singles round-up' waarin de plaatjes meteen voor de eerste keer worden gedraaid. Ook ga ik tegelijk in de database kijken, want heb ik deze van Abba al een keer? Ik weet zeker dat ik het in de Engelse Epic-uitvoering heb, maar de Nederlandse Polydor weet ik niet uit mijn hoofd. Bingo! Die had ik nog niet. Weliswaar niet met fotohoes maar wel met een erg leuk hoesje erom heen. T. Vilters is nu ook geopend op Osdorpplein 220. Het andere adres wordt niet vermeld. De platenzaak heeft een eigen top tien voor wat betreft de elpees en deze worden voor 15,95 en 16,95 gulden aan de man/vrouw gebracht. Waarom Het Volendams Operakoor ('Volendam In Israel', het is bijna 'wishful thinking') een gulden duurder is dan Queen of Kate Bush blijft een raadsel. Ook geeft Vilters een gratis elpee weg bij aanschaf van een platenbon van 15 gulden of meer. Ik ben best benieuwd of dat een 'vaste' elpee is geweest of dat je keuze had uit een overschot aan geflopte elpees. Antwoorden mogen op een ouderwetsche briefkaart. Waar zijn die trouwens gebleven? Afijn, terug naar de muziek. De vaste bezoekers zullen weten dat Abba 'stuk' is gedraaid voor mij door mijn zus. Toch zijn er een paar platen waarvoor ik mijn stoel uit kom en 'Summer Night City' is daar eentje van. De Engelse Epic klinkt zoals een Engelse persing hoort te klinken, maar is niet kraakvrij. Deze Nederlandse Polydor klinkt wat dat betreft als een 'upgrade'.

* Herb Alpert- Keep Your Eye On Me (Duitsland, A&M, 1987)
Het gebeurt vaker met 'Raddraaien'. Eens ik over een artiest of groep heb geschreven, kom je ze overal tegen. Zo draaide ik gisteravond nog 'This Guy's In Love With You' in 'The Vinyl Countdown' als onderdeel van het alfabet en slaak ik een kreetje als ik deze van Alpert in mijn handen hou. De connectie met 'Raddraaien' herinner ik pas later want 'Keep Your Eye On Me' heeft een erg fijne jaren tachtig-herinnering voor mij en het is zo'n nummer dat ik sinds 1987 misschien nooit weer heb gehoord. Alpert heeft A&M net verkocht aan Polygram als hij met een nieuw album komt. A&M boert dan al een paar jaar goed met Janet Jackson en op dit album werkt Alpert samen met Jimmy Jam en Terry Lewis, eveneens productionele architecten voor Janet Jackson. Het is het beste uit twee werelden. Enerzijds een knipoog naar de Tijuana Brass-tijd, maar dan in een eigentijdse jaren tachtig-productie. Echt een feelgood-plaat!

* Bay City Rollers- Saturday Night (NL, Bell, 1975)
Hetzelfde als bij Abba. Heb ik deze al? Nee! Sterker nog: Deze titel zit helemaal niet tussen het beperkte aanbod dat ik heb van The Rollers. Het ding lijkt de hoes lang geleden kwijtgeraakt te zijn, maar klinkt niet zo afschuwelijk als dat ik zou verwachten. Het is niet dat ik 'Saturday Night' voor het eerst hoor, maar het is wel een beetje weggezakt in mijn geheugen. Een erg leuk plaatje en wellicht ook nog goed jingle-voer. Over dat laatste zal ik eens nadenken.

* The Beatles- All You Need Is Love (UK, Parlophone, 1967)
De tijd dat ik iedere Beatles-single meenam uit de kringloopwinkel ligt al ver achter ons. Ik zou dan iedere single minstens tien keer dubbel hebben. Zelfs bij deze 'All You Need Is Love' twijfel ik. Ik kom hem, vreemd genoeg, niet iedere dag tegen en in de Engelse persing heb ik hem nog niet. Dat is de enige reden dat ik hem meeneem. Wow! Het geluid is helemaal 'schoon', bijna té mooi om waar te zijn. Want ook dit is zo'n plaatje dat zoveel beter klinkt op een Engelse persing. Maar het echte 'kicken' voor mij is de b-kant van de single: 'Baby You're A Rich Man' is al jaren een favoriet onder de Beatles-nummers voor mij. Voor de leek: Beatles-platen zijn alleen een fortuin waard als ze in absolute nieuwstaat zijn, maar dat is slechts 1 procent van de volledige oplage. Dit exemplaar is nog fijn om te draaien, maar de waarde van zoiets is minimaal voor een verzamelaar. Zó vindt je ze namelijk op iedere straathoek. Een euro voor dit fraaie Engelse schijfje is desalniettemin een goede investering.

* David Christie- Saddle Up (Frankrijk, Carrere, 1982)
Volgens mij stond-ie in de tijd van Sunrise tussen de vijf gulden-singles en nee... dat is die niet waard. De Kring hanteert nu wel de nieuwe prijzen en volgens mij is dat tachtig cent voor een single met hoes en vijftig zonder hoes. Een goede les voor de volgende keer, want blanco hoesjes genoeg en die verfomfaaide label-hoezen zijn geen dertig cent waard. Ja, wat kan ik zeggen over David Christie. Gewoon een fijne jaren tachtig-herinnering en leuk voor op een zaterdag- of zondagavond.

* Berni Flint- I Don't Want To Put A Hold On You (UK, EMI, 1977)
Een aantal 'gokjes' in deze twee 'Singles round-up'-afleveringen. Berni stond 39 jaar geleden met dit nummer in de Tipparade en ken ik zodoende uit het 'Hitdossier', maar... wat schuilt er achter die titel. Ik ga er nu achter komen! Ik zit te genieten... Een folky geluid van akoestische gitaar en een fraai gearrangeerd orkest. Ik kan niet zeggen dat de hit-potentie eraf spat, maar het is zeer prettig om naar te luisteren en zal het vast goed hebben gedaan in 'Met Het Oog Op Morgen'. De b-kant is bijna identiek, maar daar neem ik nu geen tijd voor. Berni Flint is een blijvertje!

* Marvin Gaye & Tammi Terrell- Ain't No Mountain High Enough (NL, Tamla Motown, 1967)
April 2009. Ik ben een paar weken daarvoor gestopt met de alcohol en wil ook meteen de brui geven aan de tabak. Voor dat laatste heb ik een goede motivatie gevonden: Als ik nu eerst eens mijn geld ging verbrassen aan vinyl, dan kan ik daar geen shag van kopen. Lieve mensen: Niet doen! Ik begin twee weken later weer met de tabak en moet dan geld lenen om te kunnen roken. Ik heb bij Diskid een aantal platen uitgezocht en loop nu terug van de pinautomaat. Ik denk opeens aan één van de platen die op mij wacht en deze geeft mij hoop op het overwinnen van alcohol en tabak: 'Ain't No Mountain High Enough'. Bij Diskid kost dit schijfje me vijftien euro en volgens de eigenaar kom je hem niet iedere dag tegen met de Nederlandse fotohoes. Dat kan kloppen, want Peter heeft op singlehoesjes.nl een bonte parade van Marvin Gaye, al dan niet met Tammi Terrell, maar deze ontbreekt. Vanmiddag tref ik de single in de prachtige fotohoes aan bij de kringloop. Kostda? Een euro! Binnen nu en een jaar staat deze wél op singlehoesjes.nl, want dit is natuurlijk een prachtig verjaardagscadeau.

* Heatwave- Boogie Nights (NL, GTO, 1976)
Weer een blik in de database. Nee, alleen 'The Groove Line' in zowel de Engelse als de Nederlandse GTO. Zeer welkom dit plaatje. Jaren geleden zou het nog in de reserve-Blauwe Bak komen te staan, maar daar kamp ik al met ruimtegebrek. Nu dus in de jaren zeventig-bak welke hij geregeld even zal verlaten want dit blijft een feestje! Morgen de Week Spot en woensdag ben ik terug met het tweede deel van de 'Singles round-up'.