(Kn)uffelt(j)e: zaterdag 7 januari

Zeg nou zelf? Hoe vaak hebben we meegemaakt dat er echt een dekentje sneeuw heeft gelegen in de afgelopen jaren? Als ik deze morgen de gordijnen open schuif, heb ik direct ook de fotocamera in de hand. Even een plaatje schieten van winters Uffelte. Ik ben sinds gisteravond niet meer buiten geweest. Als ik de Buienradar moet geloven, moet het zijn meegevallen met de ijzel hier, want het zou boven nul zijn gedurende de dag. Toch heb ik mijn voorbereidingen getroffen en hoef vandaag niet naar de winkel. Het doosje eieren kan ik maandag ook altijd halen. Echt niet buiten geweest! Mijn laatste rokertje dateert ook van vrijdagmiddag, maar heb wel een flesje vloeistof gedampt in twee dagen. Nog steeds goedkoper dan roken! De sneeuw zou van korte duur zijn dus wellicht kan ik morgenmiddag een eindje fietsen. Een wandeling over de Havixhorst ligt ook in de planning voor deze week, dus wellicht een tweede '(Kn)uffelt(j)e' later. Ik wilde eerst weer op schema komen met de berichten en maak dankbaar gebruik van de foto van deze ochtend.

Raddraaien: The Beach Boys

Het is niet iets heel groots, maar ik wil het toch gecorrigeerd hebben. Ik noem maandagavond het overlijden van Larry Rust en denk dat dit heet van de naald was. Niets is minder waar, de beste man is ons op 25 november ontvallen. Het late bericht is tekenend voor het afscheid van Rust. Wanneer leer je je vrienden kennen? Rust bezit naast zijn muziekinstrumenten niks van waarde en dus is er nauwelijks geld voor een begrafenis. De familie is een 'fundraiser' begonnen in de hoop dat een groot deel van de vierduizend Facebook-'vrienden' een bijdrage wil doen van 3 dollar. Daar reageren vervolgens veertig mensen op, ondanks de hulp van bijvoorbeeld Peter Frampton. 2017 is voorals nog 'schoon' qua doden in de rockmuziek, maar ik verwacht dat dit snel kan veranderen. Ik pak vanavond de draad op van het 'Raddraaien', het is blijkbaar ruim een maand geleden dat ik dit voor het laatst heb gedaan. Het einde van deze serie (die sinds juni loopt) komt in zicht en dan... begin ik weer opnieuw! Het is een rubriek die blijft 'geven'. Vandaag niet zomaar een klassieker als onderwerp: 'Good Vibrations' van The Beach Boys (1966).

Waar en wanneer? Ik twijfel bij het jaartal. Ik denk dat het 2006 moet zijn geweest. Ik ben dan nog niet aan het werk en de Sociale Dienst in Steenwijk is gelukkig zolang ik twintig uren of meer vrijwilligerswerk doe. De Buze heeft op vrijdag een jongerenmiddag en ik heb mezelf opgeofferd om deze diensten te draaien. Het moment waar ik naartoe wil, is het op een laag pitje. De opkomst is soms bedroevend en nauwelijks de moeite waard. Ik weet niet wat er deze middag gebeurd, wel dat ik met een knallende koppijn wakker word en iets in De Buze me niet aanstaat. Ik storm de deur uit en ren naar...? Het station! Nu ik brak ben en tóch wakker ben, kan ik immers net zo goed naar Zwolle om plaatjes te kopen. Welke elpees ik heb gekocht, wil me niet te binnen schieten. Wel dat ik de euro-bak door blader bij Minstrel en een fikse greep daaruit meeneem. De vangst bevat tweemaal 'Good Vibrations': Eén keer in de Deense persing en een iets betere Engelse persing. Beide platen zijn echter beneden de maat voor Minstrel om in de 'collectors'-bakken te komen. In 2013 koop ik een Nederlands exemplaar op de boeken- en platenmarkt in Nijeveen. Drie nationaliteiten, maar de Nederlandse is uiteindelijk het beste te draaien.

Op een wankele plank gaan staan met een zeil is niets voor de Louwsma's. Toch heeft mijn zus rond 1979 schijnbaar een fascinatie voor windsurfen. Haar eerste single is het onvergeeflijke 'Windsurfing' van The Surfers, verder heeft zij ook 'Surf City' van Jan & Dean en 'Beach Boy Gold' van Gidea Park in haar koffertje. Ik denk dat de laatste de kennismaking is geweest voor mij, hoewel 'Good Vibrations' een erg opvallende plaat is en ik de plaat ook direct associeer met de vroege jaren tachtig. Als kind kun je 'rare associaties' hebben. Ik denk dan aan de vakanties met de Opel Ascona van mijn vader. Als die het raampje open had, 'floot' de wind door de raamrubbers en dat geluid associeerde ik met 'Good Vibrations'. Meer nog dan The Beatles en andere popklassiekers voelt het voor mij alsof 'Good Vibrations' al mijn hele leven bij me is geweest. Ik had het minder kunnen treffen?

De scheidslijn tussen geniaal en gek is erg klein. The Beach Boys had nog maar net de surfboards voorgoed op de imperiaal gelegd of Brian Wilson komt in een experimentele fase. In plaats van een compleet nummer thuis te schrijven en dat mee te nemen naar de studio, laat Wilson de band stukjes opnemen. Dit noemt hij een 'feel'. Als hij genoeg 'feels' heeft, neemt hij ze mee naar huis en componeert een nummer uit de stukjes. Zo gaat het bij 'Good Vibrations'. De meeste muziek wordt in de studio geschreven tijdens de feitelijke opname. Mike Love schrijft de tekst, helemaal in de waan van de 'peace-and-love'. Niet alleen is de songstructuur vernieuwend in 1966, ook de instrumentatie lijkt in overeenstemming te zijn met het liedje. Neem bijvoorbeeld de theremin. Een apparaat dat niet wordt aangeraakt door de bespeler. Hoe mooi past dat bij een liedje over 'vibrations'? Het instrument is voordien vooral gebruikt in de filmwereld. Alfred Hitchcock luistert een aantal films op met het sonore geluid van de theremin. Brian Wilson haalt het instrument naar de rockmuziek, ook al is het gebruik daar vaak beperkt gebleven. Het is tevens de eerste plaat waar de cello een pompend ritme speelt.

Het opnameproces en het mixen kost al met al negen maanden. In de tussentijd verschijnt 'Pet Sounds' terwijl 'Good Vibrations' grotendeels is gemaakt tijdens sessies voor die elpee. Vervolgens krijgt Brian het idee om het dan maar op 'Smile' te laten verschijnen, maar dat is een verhaal apart. Het verschijnt pas jaren later op 'Smiley Smile'. In oktober 1966 is dit een losstaand nummer dat als single verschijnt. Op de b-kant staat 'Let's Go Away For Awhile', een instrumentaaltje van 'Pet Sounds'. Toen ging het nog goed met de platenbusiness: 'Good Vibrations' heeft in 1966 het equivalent gekost van een half miljoen dollar van 2016. Dan hebben we het uitsluitend over een single en niet over een tegenwoordige videoclip met Hollywood-acteurs. Tekstschrijver Mike Love herinnert zich ook de twijfel. Het is niet lang na het traditionele surf-geluid van The Beach Boys en zijn de fans hiervoor wel klaar? Dat zal blijken want het wordt een wereldhit. In Amerika, Engeland, Australië, Nieuw Zeeland, Maleisië en Rhodesië piekt de plaat op nummer 1. In Nederland ondervindt het zware concurrentie van onder andere The Beatles en The Easybeats en bereikt een vierde plek op de Top 40. In Nederland is 'Sloop John B.' vooralsnog de enige nummer 1-hit en alleen 'Then I Kissed Her' zal in 1967 de vierde plaats voorbij streven.

Week Spot kwintet: week 53 + 1

De afgelopen twee jaar heb ik steeds de eerste twee weken van januari vrij gehad. Dat had toen als reden dat mijn toekomst niet zo rooskleurig was in de voorgaande maand en dat ik het gevoel had dat ik tijd nodig had om een omschakeling te kunnen maken. Beide keren blijkt het tevergeefs, maar ik heb het desondanks als erg fijn ervaren. Het jaar ervoor heb ik een korte vakantie dankzij het optreden in Watford, ook al is dat 'gevlieg' niet te vergelijken met het uitrusten van de laatste twee jaar in januari. Als ik maandagmiddag naar het werk fiets schiet me het ineens te binnen en trek meteen bij binnenkomst de stoute schoenen aan. Nergens voor nodig, ik kan gemist worden! En dus heb ik volgende week lekker vrij. Plannen? Sowieso een kringloopbezoek en waarschijnlijk in een plaats waar ik niet dagelijks kom. Het levert dan in ieder geval een fraai fietstochtje op. Ook wil ik beslist weer eens wandelen in het bos. Ik woon op een kilometer afstand, maar toch is het er niet echt van gekomen in de afgelopen maanden. Vandaag in ieder geval het 'Week Spot kwintet' en dan bekijken of ik vandaag een tweede keer ga publiceren of dit nog even uitstel...

Het jaar 2015 kent 53 weken en is daarmee een vrij uniek jaar. De Week Spot van week 53 in 2015 zal daarmee een 'einzelganger' blijven en dat staat de plaat eigenlijk best goed. Een nummer dat los staat van de rest en nog immer een favoriet is.

2015: Guessing Again-Vicki Collins
Het lijkt wel alsof de 'beat ballads' in opmars zijn. Het genre is jaren de rug toegekeerd en plaatjes deden voornamelijk dubbeltjes en stuivers. Sinds een paar maanden zie ik een aantal, voorheen spotgoedkope, titels voor steeds lucratievere bedragen weg gaan. De tijd van Vicki Collins komt nog wel! Ik doe inmiddels ruim een jaar mijn best voor Vicki en haar ijzingwekkend mooie 'Guessing Again', maar het wil nog niet echt vlotten. De vraag is ook of de plaat écht zo zeldzaam is als dat het mij doet voorkomen. Als dat het geval is, heb ik domweg een koopje gedaan. De single heeft me vijf of zes euro gekost. Nog immer de perfecte afsluiter van een set, hoewel dat tegenwoordig toch vaak een show is. Een dramatische 'builder', maar desondanks soulvol gezongen en zonder dat het over de top wordt. Zoals ik hiervoor heb genoemd, dit is een 'einzelganger' in de Blauwe Bak en deze aparte week siert de plaat.

Vervolgens ga ik door met week 1. De eerste Week Spot is in week 6 van 2012 hetgeen betekent dat de komende weken het kwartet loopt van 2013 tot en met 2016. Het is nog steeds onduidelijk wat ik over vijf weken ga doen. De serie voortzetten van 2013 tot en met 2016 behoort niet tot de optie. Dat wordt teveel herhaling. Ik blijf nadenken over een 'gemakkelijke' rubriek voor op de donderdagavond!

2013: Eenie Meenie Gypsaleenie-The Debonaires
Ik ga de Golden World-catalogus verzamelen! Dat is aanvankelijk het idee in december 2012 en ik wil beginnen met The Debonaires. Van die groep koop ik twee singles in een week en met de andere ben ik best gelukkig geweest. 'How's Your New Love Treating You' is niet in een bijster goede staat, maar doet in Mint ongehoorde prijzen. Als je hem al tegenkomt in die staat want de meesten schijnen toch een tik te hebben opgelopen. De Golden World-ambitie is drie maanden later alweer ten einde en dat levert me een paar aardige plaatjes op. Toch moet ik bekennen dat 'Eenie Meenie Gypsaleenie' inmiddels naar de reserve-Blauwe Bak is verhuisd en nog vaker vanwege de andere kant wordt gedraaid: De eerdere single 'Please Don't Say We're Through'.

2014: I'm A Man Of Action-Jimmy Hughes
Watford is in meerdere opzichten 'het einde' geweest. Volgende week is het drie jaar sinds mijn laatste 'buitenoptreden' en dat is de Specialized-benefiet in Watford. Sindsdien heb ik één vinyloptreden geweigerd doordat het té kort dag was, maar verder geloof ik het wel met de optredens. Ik heb nog één wens en als deze in vervulling kan gaan, kan ik tevens zien of ik nog meerdere optredens wil doen of gewoon in de warme radiostudio blijven. Watford is ook min of meer het einde van mijn pure Northern Soul-verzamelen. In de loop van 2014 komt de jaren zeventig en de midtempo meer om het hoekje kijken, zelfs al een aarzelend begin met de gospel. Jimmy Hughes kan ik voordelig krijgen via Marcus en nu verbaas ik me erover waarom ik deze plaat al in geen tijden heb gedraaid. Hij is namelijk niet heel erg typisch Northern Soul en past nog prima in mijn huidige selecties. Ik ga het morgenmiddag ondervinden in 'Do The 45'.

2015: To Love Someone-The Kaldirons
De Golden World-collectie is inmiddels wel ten einde, de Twinight-verzameling zou zomaar weer kunnen uitbreiden in 2017. In dit kwartet treffen we de aanstichter van het geheel en één van de laatste aanwinsten. Het begint met deze van The Kaldirons. Ik weet nog niks over Twinight en dergelijke als ik de single tegenkom in een advertentie van Rarenorthernsoul. De plaat is zonnig geprijsd en klinkt fantastisch in mijn oren. Dat doet het nog steeds! Het maakt me eveneens nieuwsgierig naar andere releases op het Twinight-label en dat veroorzaakt een kleine verzameling in de Blauwe Bak. Zowel originele singles als heruitgaven, want deze van The Kaldirons is een paar jaar geleden uitgegeven door Numero. Het origineel is praktisch onvindbaar. Crossover-sweet soul van de bovenste plank!

2016: Nevermore-Renaldo Domino
Omdat 2016 een schrikkeljaar is, verspringt het in 2017 twee dagen. Op 6 januari 2016 geeft het KNMI een code rood af. Ik heb daar aanvankelijk weinig last van. Ik hoef niet naar buiten. Toch knijp ik hem 's nachts. Ik blijf wakker, werkend aan het huidige singles-systeem, niet omdat ik niet zou willen slapen. Nee, ik ben als de dood dat de leidingen springen omdat ik het huis niet warm kan krijgen. Wat een verschil met nu! Een overhemd en een t-shirt is genoeg want het is heerlijk warm in de kamer. Straks weer even Buienradar kijken want het geeft tegenstrijdige berichten met het KNMI. Eerder gaf dat aan dat de temperatuur zou stijgen in de loop van de nacht van min-drie naar nul graden. Toch heb ik voor de zekerheid in het hele huis de radiatoren open gedraaid. Vreemd als het lijkt, maar Renaldo Domino lijkt helemaal te passen bij dat gevoel van het koude huis in Nijeveen. Ook gelukkig dat ik 'nevermore' naar dat krot terug hoef. De enige keren dat ik het zie is als ik moet post bezorgen in Nijeveen of als ik eens door Nijeveen fiets. Het staat nog altijd leeg.

It was 20 years ago today...

Ik begin er zondagavond spontaan over als ik 'Govinda' van Kula Shaker ga aankondigen in 'The Vinyl Countdown'. ,,Now we go twenty years back in time". Ik schrik van mijn eigen woorden... Echt? Is 1997 twintig jaar geleden? Meteen flitsen er allerhande beelden door mijn hoofd die thuis horen in 1997 en bij geen van allen kan ik zeggen: Dat is een eeuwigheid geleden. 1996 heeft ook wel hoogtepunten gekend, maar daarbij heb ik het me niet zo gerealiseerd. Achteraf gezien had ik wel vaker een 'timehop' kunnen maken want de gevoelsmatige prehistorie begint bij 1995. Nu bedenk ik me dat ik het vorig jaar eenmalig heb gedaan, één van de eerste berichten die ik in Uffelte heb geschreven. Op 2 mei 2016 was het twintig jaar sinds het gedenkwaardige concert van The Gathering, maar dat voelt ook 'lang geleden'. De dag van vandaag van twintig jaar geleden lijkt alsof het twee weken geleden is. Ik weet nog precies wat ik voel, wat ik denk en met een beetje moeite kan ik opnieuw kwaad worden over dat 'souvenir'. Het kán nog steeds: Tussen 1963 en 1985 zat ook maar liefst tweeëntwintig jaar, maar vandaag is het twintig jaar geleden dat de, voorlopig, laatste Elfstedentocht is verreden.

De Elfstedentocht associeer ik vooral met drommen fietsers op Pinkstermaandag. Op deze dag wordt de Elfstedentocht gehouden voor fietsers en inmiddels is dat uitgebreid naar motoren en ouderwetse bromfietsen. Ik rij deze tweemaal met de Solex waarvan de eerste keer niet zo'n groot succes is: Van Leeuwarden tot Sloten zit ik in de bezemwagen omdat het ding niet wil starten. Na de tweede keer heb ik het trouwens ook al helemaal bekeken. Of ik hem nog eens per fiets ga doen? Sinds de Pioneer lijkt het me wel wat dus we zullen zien? Je moet beide keren 220 kilometer trappen, maar met de ligfiets heb je minder last van tegenwind en dus kan ik daarop tijd winnen. De Elfstedentocht per schaats is aanvankelijk iets uit de geschiedenisboeken. Tegenwoordig wordt reeds bij ieder graadje nachtvorst al geroepen om de Elfstedentocht, het lijkt me alsof men in de vroege jaren tachtig nuchter blijft. Ondanks een paar strenge winters hoor ik nooit iets over de Elfstedentocht. Het komt in 1985 'out of the blue'. Ik begrijp nog steeds niet wat er aan de hand is als op zondagmiddag de televisie aan gaat (dat is al bijzonder!) en we met zijn allen kluisteren voor de televisie. Ene meneer Sipkema voor de microfoon die ons vertelt dat het gaat gebeuren. Het is alleen maar mooi... Vrij van school en een uurtje nadat ik naar bed ben gegaan, hoor ik de overige familieleden ook hun verblijf opzoeken. De volgende ochtend word ik gewekt en gaan we met zijn allen naar de huiskamer. Oudste broer Henk en mijn zus gaan later nog even op de fiets naar IJlst. Ik blijf voor de televisie hangen met de rest van de familie. Een jaar later gaat het opnieuw 'oan' en dan voelt het al een stuk minder speciaal. Weer opnieuw een vrije dag en in alle vroegte voor de televisie om de kunsten van de schaatsers gade te slaan en sfeerimpressies van het feestgedruis in de elf steden en bij het bruggetje van Bartlehiem. Daar blijft het vervolgens elf jaar bij.

In die tussentijd leer ik van iemand dat de kans op een Elfstedentocht steeds kleiner wordt. Volgens hem wordt teveel afvalwater gepompt in de Friese meren. Het gif maakt dat het water té warm is en dat betekent dat er een flinke vorstperiode overheen moet gaan, wil het de juiste dikte bereiken. Het is eigenlijk ook best logisch want tot en met de jaren veertig werd de tocht praktisch ieder jaar gereden. 1963 was bar en zowel 1985 als 1986 waren lange hevige vorstperiodes. Eind 1996 brengt Koning Winter ons een verrassingsbezoek. Misschien is het zelfs zijn afscheid geweest? Tussen kerst en oud en nieuw worden de ijsmeesters onrustig en tenslotte is daar de datum: Zaterdag 4 januari. Alleen als het morgen niet is afgezwakt en zeker niet later dan zaterdag. Het wordt 'kantje boord'. ,,Moeten we je morgenochtend wekken?", vraagt moeder de avond ervoor. ,,Neuh, dat hoeft niet", antwoord ik. Ik kan de beelden van de mannen met ijspegels in hun baard nog wel herinneren van twaalf jaar ervoor. Bovendien vind ik de Elfstedentocht pas interessant worden als het licht is. Om de 'bekende' plekken te zien welke zijn omgetoverd tot een kruising tussen een carnavalsoptocht en een sportcircus. Ik ben eenentwintig, heb de maanden ervoor als journalist gewerkt en lust altijd een feestje. Ik wil zélf iets mee krijgen van de Elfstedentocht. De Friese busmaatschappij heeft hierop ingespeeld. Op zaterdag 4 januari 1997 kun je vrij reizen met de bus. Henk Angenent en zijn mannen zijn al een eindje op de Bonkevaart als Louwsma junior het daglicht aanvaardt en heeft meteen de wildste plannen.

Na de middag stap ik op de bus in Jutrijp en ga naar Sneek. Van daaruit met de bus naar Bolsward en dan overstappen naar Franeker. Er wordt dankbaar gebruik gemaakt van de gratis busdienst. Bij de bushalte in Jutrijp vervloek ik mezelf al. Het is niet zomaar koud, het is waterkoud. Hoe zuidelijker? En dan te bedenken dat ik nog meer noorderlijk ga en richting de Waddenzee. Franeker is de 'place to be' als je het op televisie ziet. Waar de andere steden 'feestelijk' zijn, daar is Franeker 'uitbundig' en dat spreekt me meteen aan. Hoewel? Het wordt zowel letterlijk als figuurlijk een ijskoude douche. Ten eerste de mensenmassa. Deze is groter dan dat ik me had kunnen voorstellen. Dan de snijdende wind waarop ik niet gekleed lijk te zijn. Geen wonder dat de menigte staat te hossen want je moet wel. En toch... is er niets, maar dan ook helemaal niets, dat mij zegt dat ik mee moet hossen. Het is alsof je per ongeluk op een verjaardagsfeest komt van iemand die je nog nooit hebt ontmoet. Tot overmaat van ramp koop ik ook nog een 'souvenir'. Is het een muts geweest? Ik weet het niet meer. Wel dat ik zonder dat product Franeker verlaat, want ik loop letterlijk op mezelf te schelden. Hoe kun je zo dom zijn om in deze commerciële meuk te trappen? Terug naar de gracht maar daar is het niets warmer geworden. Het dweilorkest blijkt een flink eind verderop en het nodigt me niet uit om de vaart af te lopen. Nee! Ik wil naar binnen! De maag roept om alcohol!

'De Bogt Fen Gune' blijkt om het hoekje te zitten. Een vermaarde kroeg in Franeker en zo te zien ben ik niet de enige die het buiten te koud vind. De kroeg is afgeladen. Tot overmaat van ramp krijg ik een beerenburger terwijl ik een Jägermeister heb besteld en zo sta ik al snel weer buiten. Ik loop verder het centrum in en herinner me dan een café waar ik vorig jaar eens ben geweest op een toertochtje. Dat is wel een gemoedelijk plekje! Behalve op 4 januari 1997, maar toch... Ik heb het gevoel dat er veel Franeker publiek aanwezig is. Het is minder Hollands van toon, maar desondanks allemaal gekluisterd aan de televisie. Hier leer ik kennen dat Paul De Leeuw eveneens in Franeker is gesignaleerd. Ik heb niet veel met De Leeuw, maar het is in 1997 een attractie. Na een paar biertjes-met-Jägermeisters, jarenlang mijn favoriete combi op koude winterdagen, stap ik op de bus naar huis. Tussen Franeker en Bolsward krijg ik het bijna aan de stok met een stel Hollanders die halverwege zijn afgestapt. De sfeer in de bus is grimmig. Wat hebben we vanmiddag gedaan? Welnu... uren in een bus zitten hobbelen, een souvenir gekocht, koukleumen aan de Franekervaart en vervolgens alcohol genuttigd in een kroeg die overal in Friesland had kunnen staan. Dit doen we nóóit meer!

De herinneringen blijven stromen. De volgende morgen ga ik op de brommer naar Sneek. Ik ben dan sinds enkele weken een regelmatig bezoeker van een evangelisch genootschap dat ik alleen maar als 'eng' kan omschrijven. Op deze zondagmorgen is de dooi al flink in gezet en wordt andermaal duidelijk dat het 'kantje boord' is geweest met deze Elfstedentocht. Maandag 6 januari 1997 is de eerste werkdag op een nieuw adres: De Popkelder, de muziekoefenruimte van Sneek en omstreken. Meer nog dan 1996 kent 1997 'leuke' verhalen welke ik me nog goed kan herinneren, dus wellicht dat dit een staartje gaat krijgen. Dan in ieder geval onder een andere naam want dit riekt teveel naar '20 Years Ago Today', de voorloper van 'Het zilveren goud' uit 2011-12.

Week Spot: Lady Wray

Het wordt in vele opzichten een 'feestjaar'. Niet alleen hoop ik later deze maand het 2500e bericht te kunnen publiceren, ook is 2012 de start geweest van enkele zaken. De radio is pas in november, de Week Spot viert over vijf weken haar vijfde verjaardag. Het wordt even improviseren met de Week Spot zoals het nu lijkt. De platenhandel ligt momenteel even stil, maar ik zou voor volgende week nog wel een 'verse' Week Spot kunnen verzinnen. Misschien een paar 'Classic Week Spots' als aftelling naar de vijfde verjaardag? We zullen zien. De Top 100 heeft eventueel ook nog een paar titels die niet aan bod zijn geweest. De Week Spot van de laatste week van 2016 staat al geruime tijd vast, dat móet Gale Eason worden. Dan blijkt deze recente aanwinst van Lady Wray ook nét in de top 20 te staan en moet ik die even uitstellen. Een week... langer mag het niet duren want ik kan niet wachten om dit plaatje aan jullie voor te stellen. Hoewel het ruim veertig jaar oud klinkt, is het he-le-maal 2016: 'Do It Again' van Lady Wray.

Roddel, achterklap, hanengevechten, aandacht-junks, halve waarheden... Facebook is soms net het echte leven. Toch kun je zelf helemaal bepalen wat je krijgt te zien. Ik heb een aantal mensen 'uitgeschakeld'. Voor het oog zijn we nog wel vrienden, maar ik hoef hun berichten niet meer te zien. Enkele personen heb ik hermetisch laten afsluiten. Een enkele dissident daar gelaten, toont mijn Facebook vooral jolijt en bovenal veel muziek. Dat is toch wel het uitzonderlijke van een sociaal platform als dit. Eerder kon je nooit even mee kijken in de platenbak van een collega-dj. Nu 'delen' we onze kersverse aanwinsten. Ik heb Fabio via Facebook leren kennen. Naast grafisch ontwerper van platenhoezen en flyers is hij een veelgevraagde soul-dj. Daar heb ik meer van in mijn vriendengroep, maar niemand die zo sympathiek lijkt als deze Italiaan. Natuurlijk heeft hij enkele pronkstukken in zijn koffers staan, maar hij is ook niet beroerd om een goedkoop plaatje in zijn set op te nemen. De muziek staat bij hem op 1 en dat siert hem. Als Fabio iets deelt, ben ik op voorhand geïnteresseerd. Zo maak ik eind juni kennis met 'Do It Again' van Lady Wray.

Ik plaats het meteen op de lijst voor 'Tuesday Night Music Club', maar verder onderneem ik eerst geen actie. Zoals mag blijken uit het bericht over Cookin' On 3 Burners (7 juni 2016) bewaar ik een zekere afstand tot 'nieuwe' platen. Liever een onontdekte parel uit de jaren zestig of zeventig dan een nieuwe release voor hetzelfde geld. Als ze maar lang genoeg blijven groeien, kan ik altijd nog tot aanschaf overgaan en vaak zijn de singles dan al flink in prijs gestegen. Waarbij Cookin' On 3 Burners een buitenkans is geweest want die gaat steevast voor het dubbele of meer! 'Do It Again' is eveneens zonnig geprijsd, maar ja... voor hetzelfde geld heb je ook één of meerdere jaren zeventig-singles en dus ligt het niet in mijn interesse om het te kopen. Het blijft echter niet bij die ene keer 'Tuesday Night Music Club' en zeker in de afgelopen maanden (sinds de marathon in oktober) moet ik vaststellen dat 'Do It Again' mijn zomer van 2016 is gaan vertegenwoordigen. Die moet ik eigenlijk nog voor de Top 100 in huis hebben. Het wordt dus ook de laatste single die mee gaat in de lijst.

De 'dame' heet eigenlijk Nicole Monique Wray. Ze wordt op 2 mei 1979 geboren in het Californische Salinas, maar groeit op in Portsmouth in Virginia. Ze ontmoet Missy Elliott als Wray zeventien jaar oud is. Missy Elliott is onder de indruk van haar zangkunsten en tekent haar als eerste voor haar nieuwe platenlabel The Goldmind. Het album 'Make It Hot' verschijnt in 1998 als Nicole Ray, de eerste single vermeldt de naam Nicole. Dit zal wel niet zoveel hebben te maken met de Duitse Eurovisie Songfestival-winnares dan wel met Nicole McCloud die onder de naam Nicole bekend wordt. Rlliott is behalve platenbaas ook op alle andere fronten vertegenwoordigd bij de opname van 'Make It Hot'. Ze schrijft het merendeel van de liedjes, Ze is verantwoordelijk voor enkele arrangementen en staat te boek als 'executive producer' alsmede gastvocaliste op verschillende nummers. Het titelnummer van het album bereikt een vijfde plek op de Billboard Hot 100, de opvolger heet 'I Can't See' en boert een stuk minder. Daarnaast werkt Wray intensief mee op het volgende album van Missy Elliott en gaat ze in 2001 aan de slag met een tweede album. De plaat moet 'Elektric Blue' gaan heten en de eerste single draagt de titel 'I'm Lookin'. De single piekt bescheiden op een 66e plek in de Hiphop en R&B-Top 100 en het is de reden voor The Goldmind om de release van het album op te schorten. Dat is tot op de dag van heden nog niet verschenen. Er wordt niet met deuren geslagen maar Nicole stapt wel op.

Nicole neemt daarop Damon Dash in de arm. Naast zakenbehartiger en acteur is Dash ook eigenaar van een platenfirma: Roc-A-Fella Records. Als Nicole Wray verzorgt ze gastvocalen op het album 'Purple Haze' van Cam'ron (2004). Later in hetzelfde jaar verschijnt de single 'If I Was Your Girlfriend' op Dash' platenlabel. Het zou de opmaat moeten vormen naar een album dat 'LoveChild' wordt gedoopt. De single veroorzaakt geen aardschokken en dat is reden voor Rock-A-Fella om dit album op slot te doen, net als de voorganger bij The Goldmind. Het levert Wray wel het nodige studiowerk op. Dash zorgt ervoor dat ze in 2009 in de platenstudio is als The Black Keys het album 'Blakroc' opneemt. Wray staat tussen de giganten uit de hiphop-scene en drukt met haar stem een duidelijk stempel op het album. Ze is ook vertegenwoordigd op het volgende album van The Black Keys en doet daarnaast meer gastvocalen. In 2012 vormt ze met Terri Walker het duo Lady en dat is feitelijk het opstapje naar de Week Spot. Lady smeedt vijftig jaar Afro-Amerikaanse muziek tot een geheel en het, vooralsnog, enige album is in de laatste maanden uitgegroeid tot een favoriet.

In 2016 is Nicole opeens weer terug van nooit weggeweest. Op het dak van een wolkenkrabber mimiekt ze 'Do It Again' waatbij te zien is dat het haar uit de tenen komt. Ook een stoïcijns kijkende man die zich lijkt te schamen voor de lieflijke aanrakingen van een enthousiast zingende Wray. Of is het wellicht zijn afschuw voor de enorme lap dood dier dat Wray om de hals hangt. De eerste reactie van Fabio is dat we de plaat maar niet moesten kopen omdat ze anders wéér een bontkraag van dat kaliber zou kunnen permitteren. Helaas... Ik ben net zoals hem als een blok gevallen voor de plaat en heb het inmiddels in de koffers staan. Volgens Wikipedia zou haar album in september verschijnen, maar bij mijn weten is dit pas in november gebeurd. Het noemt evenmin de tweede single van Lady Wray, 'Smilin', dat wel in september verschijnt en dat ik persoonlijk minder interessant vind. Ofwel... niet interessant genoeg om het vinyl aan te schaffen. Digitaal is het album 'Queen Alone' al wel een grote hit geworden zowel in mijn huis als in de radioshows.

Een leven met George

Het jaar 2017 gaat verder waar 2016 is opgehouden. Hoewel? De eerste naam van 2017 zal niet meteen tot de verbeelding spreken mits je al jaren een vaste en oplettende luisteraar van Wolfman Radio bent. Vanavond is bekend geworden dat Larry Rust het leven heeft gelaten. Ik moet voor de show van morgen straks even wat huiswerk doen, maar ik schat dat hij rond de zestig moet zijn. Rust noemt zichzelf graag ex-lid van Iron Butterfly, maar in werkelijkheid maakt hij in de jaren negentig enige tijd deel uit van de band. Als Wolfman Radio van start gaat en aandacht gaat besteden aan onafhankelijke muzikanten is Rust één van de eerste lichting. Bovendien een man die ervoor heeft gezorgd dat we veel luisteraars hebben gekregen. Nogmaals: té minimaal voor een bericht op Soul-xotica. De 'Dodenrit' kan, naar verwachting, blijven rijden in 2017, hoewel ik voor enkele artiesten liever 'Een leven met...' doe en dat is eveneens het geval met George Michael. Ik weet niet hoe vaak jullie het roemruchte levensverhaal van George Michael hebben gelezen in de afgelopen week, maar ik zie geen nut om dit nogmaals te herhalen. Normaal gesproken hoor je de oogkleppen af te doen, maar in geval van George Michael en nog een aantal artiesten moet je juist de oogkleppen benutten en de oren open zetten. 'Listen without prejudice', zoals de man zelf zou zeggen...

Je moest er bijna aan gewend zijn na een jaar en heel vaak voel ik niks als ik lees van een overleden artiest. In 2016 zijn het slechts drie waarbij ik een dreun op loop: David Bowie, Sharon Jones en George Michael. De laatste is van korte duur. Ik ben bij moeder als ik het nieuws verneem en wil haar niet opzadelen met 'verdriet' over een overleden popmuzikant. Als ik thuis was geweest, had ik waarschijnlijk alles even 'uit' gezet en had ik even diep moeten nadenken over het leven en de muziek van George Michael. Ook omdat de scherts niet van de lucht is sinds het nieuws bekend is. Natuurlijk... het is kerst en 'Last Christmas' is andermaal niet van de radio te branden. 'Last Christmas I gave you my heart', is dan het perfecte intro voor een grap en hoewel ik soms best heb gelachen, vind ik dat George Michael over het algemeen als een 'lichtgewicht' wordt weggezet. Heeft hij dat nu helemaal verdiend?

Ik ben een product van 1975 en dat betekent dat ik muzikaal opgroei in de vroege jaren tachtig. Opeens is daar Wham! en dat verbindt twee groepen. De meisjes zijn in de meerderheid. Het jaar 1983 heeft op dat moment geen tieneridolen zoals in de vroege jaren zeventig en de 'looks' van George Michael en Andrew Ridgeley maakt dat menig jongedame de longen uit haar lijf krijst en in katzwijm valt. De andere groep durft het maar moeilijk toe te geven. Zij zijn de 'serieuze muziekliefhebbers' en moeten erkennen dat Wham! geen gelikte disco of pop maakt voor tieneridolen. De producties zitten vernuftig in elkaar en zorgen voor een volle dansvloer. Toch moet Wham! her en der concessies doen om te voldoen aan de wens van de meisjes. Ik denk dat het laatste ruit sneuvelt met het uitbrengen van een kerst-single, ook al kan Motown-plagiaat als 'Freedom' de handen niet op elkaar brengen bij de 'serieuze' liefhebbers. Mijn oudste broer is geen 'teenybopper' in de vroege jaren tachtig, hetero als het maar kan en 'serieuze' popliefhebber. Hij draagt Wham! een warm hart toe en ik denk dat ik via hem voor het eerst verneem van de groep. Het zal tegelijk zijn geweest met het moment waarop 'Young Guns (Go For It)' stijgt op de hitparade. Intussen gaat hij voor stage naar Denemarken en komt thuis met een wapen van een locomotief. 'D.S.T.', de naam van de Deense spoorwegmaatschappij. Vanaf 1984 ook de naam van zijn eigen 'drive-in-discotheek'. Optredens blijven beperkt tot de huiskamer hoewel zijn huisvlijt voor een fraaie lichtinstallatie heeft gezorgd. Over de verklaring van de letters doet hij lang geheimzinnig, maar onthult dan dat het staat voor 'Dance Station Tropicana'. 'Where membership is a smiling face' is de ondertitel en dat is eveneens de tweede zin uit 'Club Tropicana' van Wham!. Hij vertrekt in 1985 naar Denemarken en rond dezelfde tijd valt ook Wham! uit elkaar. Dat zal wel het laatste zijn wat we van de heren hebben vernomen?

De KRO heeft bezit genomen van de zondag op Hilversum 3 en kiest de 'Speciale Aanbieding'. Deze zondag in 1986 is 'Careless Whisper' van George Michael één van de kanshebbers en... wint met glans. De KRO! Het oord van 'serieuze muziekliefhebbers' als Peter Van Bruggen en Marc Stakenburg! Ze kiezen allemaal voor dezelfde plaat en zo leer ik het nummer op een zondagmiddag kennen middels de Katholieke Radio Omroep. Net zoals jaren later bij Take That hebben de critici op het verkeerde paard gewed. In het laatste geval gaat menigeen er vanuit dat Gary Barlow de glanscarrière zal krijgen en van Robbie Williams weinig wordt vernomen. George Michael wordt in 1985 onterecht weggezet als de talentloze helft van Wham! en blaast vervolgens iedereen omver met het zeer sterk en soulvol gezongen 'Careless Whisper'. In 1987 verschijnt 'Faith' waarmee Michael zijn naam nog sterker vestigt. Ridgeley werkt in 1989 samen met ene Deon Estus en maakt de meest schandalige George Michael-rip off die er is gemaakt ('Heaven Help Me'), verder blijft die op de achtergrond. George heeft niet alleen succes met zijn eigen platen maar werkt ook mee met het project Boogie Box High en is zo te horen op 'Jive Talkin'. Begin 1988 is George Michael na een korte pauze andermaal hét tieneridool. 'Heit' werkt als vertegenwoordiger voor Schwarzkopf dat naast de ouderwetsche Zeven Kruiden-shampoo ook het 'hippe' merk Vogue op de markt brengt. Vogue heeft regelmatig acties bij haar producten en in begin 1988 zijn dat grote 'hi-gloss' foto's met de albumhoezen van 'Bad' van Michael Jackson en 'Faith' van George Michael. De actie zal geen groot succes zijn geweest want heit heeft enveloppen vol. Ik neem een paar mee naar school. De brugklas van de W.G. Baarda. George Michael blijkt meer in trek te zijn dan Michael Jackson. Eén van de afnemers is ene Gerda. Wat zou er van haar zijn geworden? Nee, ik ga geen lidmaatschap betalen voor Schoolbank.nl en dus ga ik het wellicht nooit weten. Een lieve meid in mijn herinnering en fijn dat ze op deze manier toch nog even 'terug' komt. Als ik zélf een keuze had moeten maken? Tja, ik zit dan al tot mijn oren in de jaren zestig-muziek, maar als het echt moet? George Michael! Ik ben niet zo zeker van zijn overige platen (in 1988), maar 'Faith' heb ik altijd een prettige single gevonden.

Terwijl ik dieper in de jaren zestig en zeventig duik, verlies ik George Michael ook meer uit het oog. Als 'Listen Without Prejudice' verschijnt, in 1990, geloof ik het wel en geef het eigenlijk nooit een serieuze kans. De singles komen weer hoog op de hitparade en dat is 'meer van hetzelfde' zoals ik dan redeneer. Het privé-leven van Michael is iets dat ik me pas later realiseer. Als hij in 1993 optreedt met Queen op het eerbetoon aan Freddie Mercury, zal het me worst wezen. Zowel Queen als George Michael hoeft niet zo nodig voor mij. Dan maak ik vervolgens een sprong van vijf jaar. Ik woon in Engeland als 'As' op de hitparade komt: Het duet van George Michael met r&b-zangeres Mary J. Blige. Ik moet opbiechten dat dit de eerste keer is dat ik 'As' hoor, ik leer hier dat het een cover is van Stevie Wonder's 'Songs In The Key Of Life'. Een uitstekende cover voor mijn geld! Sindsdien vang ik geregeld geluiden op van George Michael maar het weigert een plek in te nemen bij mij. ,,Niet mijn soort muziek", zeg ik dan vaak en dat zeg ik nu ook. Dat zegt niks over George Michael zijn kunnen, gewoon een stukje muziekbeleving dat 'ontbreekt' bij mij. Hij 'pakt' me niet en dat geldt voor meerdere artiesten en groepen. Toch duld ik ook geen kwaad woord over hem, want het is een zeer adequaat zanger en een vakman. Ik zal sowieso nooit een artiest aanvallen op zijn persoonlijke levensstijl, een schandaaltje of twee of het feit dat hij ooit een tieneridool is geweest. En dat laatste heb ik vaak moeten zien in de afgelopen week. Ook ik had me van een 'Jantje-van-Leiden' kunnen afmaken en de artiest belachelijk kunnen maken om het incident in het openbaar toilet (hoewel ik het kwalijker had gevonden als hij het plein publiek op straat had gedaan), maar nee... de muziek staat voor mij los van de persoon. Als ik alleen maar een blog zou willen schrijven of radioprogramma's wilde vullen met 'menselijke' artiesten, zou ik nu niet bijna op 2500 berichten zitten en zouden veel stiltes vallen in mijn shows.

Terug naar de muziek? In 2010 starten we in De Buze met de 'Vinyl-o-theek'. Jij brengt de platen, de dj (ene Soul-X) draait ze vervolgens. Het is één van de eerste avonden dat een vrijwilliger het album 'Faith' meebrengt. Het komt uit de verzameling van zijn ouders en, ach... weet je wat? Ik mag hem houden! Ik neem opnieuw een diepe buiging want buiten een paar singles en de 12"-maxi van 'Faith' ben ik niet gekomen. Dertig jaar later is 'Faith' nog altijd een album dat staat als een huis! Dan is het september 2015. 's Avonds is de reünie van Winston 'The Great' Watson & Aldous McFinley's Original And Magical Mushroom Pie Showband And Orchestra in Het Bolwerk in Sneek en ik verblijf een nachtje bij moeder. Zaterdagmiddag stap ik op de bus naar Sneek op platenjacht. Bij de Dorkas hou ik dan opeens 'Heal The Pain' in handen. Ik knipper met mijn ogen. Mijn herinnering zegt dat George Michael toen al die enge bakkebaarden en dat sikje had. Ik neem de plaat mee en zoek het later op. Het lijkt erop alsof het een iets oudere foto is want inderdaad... George was een 'engerd' in 1991. Met een radio-collega heb ik dan al maanden besloten dat het best 'okay' is om een 'mancrush' te hebben. Een man waarvan je stiekem droomt zonder dat je homoseksuele gevoelens zou koesteren of het zou willen toegeven. Hij heeft dat gevoel bij Paul Weller en als ik naar de foto kijk op 'Heal The Pain' heb ik hetzelfde. ,,I'm all yours, George. Maar met restricties en dat is niet alleen het openbare toilet". Dit is de prent waarbij ik zal blijven dromen en de George Michael die ik me zal willen herinneren.

Week Spot kwartet: week 52

Het komt prachtig uit! Normaal gesproken doe ik het 'Week Spot kwartet' op donderdagavond na 'Afterglow', maar omdat de 'W' niet in het woord 'geluk' voor komt, moet ik de rubriek even uitstellen. Nu heb ik dan net 'The Vinyl Countdown' afgesloten en voel me eigenlijk net zoals op donderdagavond. Geen fut meer om een ellenlang bericht te schrijven en dus vergrijp ik me in het eerste bericht van 2017 aan de Week Spot's uit de vorige week. Nu het einde nadert van deze serie moet ik toch eindelijk eens een besluit nemen wat ik voortaan met de donderdagavond ga doen. Nóg eens 'kwartetten' wordt teveel van het goede. Nu dan de Week Spot's uit week 52 uit de jaren 2012 tot en met 2015.

2012: Everything's Gonna Be Alright-P.P. Arnold
Wat deed ik op oudejaarsavond 2011? Rond twaalf uur ben ik bij Marianne. Een paar weken ervoor heb ik een speellijst met favoriete liedjes gemaakt op Youtube en 'Everything's Gonna Be Alright' van P.P. Arnold staat daar ook tussen. Bij Marianne putten we uit muziek van deze speellijst en als de klok twaalf heeft geslagen, is de computer toe aan dit nummer. Het is dus de eerste plaat die ik hoor in 2012. In de voorgaande jaren had ik een andere plaat die ik altijd als eerste draaide, maar sinds een paar weken is dat een beetje pijnlijk geworden. Nu kan ik wel weer naar de muziek luisteren maar zou er niet mijn nieuwe jaar mee willen inluiden. P.P. Arnold opent symbolisch 2012 voor mij en dat is me een jaar! Zoiets wens ik me voortaan en dus is 'Everything's Gonna Be Alright' mijn vaste eerste plaat in het nieuwe jaar. Sinds oudejaarsavond 2013 zend ik uit op Wolfman Radio en omdat ik dan pas tegen één uur onze tijd ga aftellen, open ik het tweede uur van de show steevast met dit nummer en dat is vandaag andermaal het geval geweest. Gedurende 2012 en 2013 luister ik vrijwel continu naar de 'Northern Soul Jukebox' en Arnold maakt deel uit van de tracklist. Het is erg vaak in tijd van spanning dat de mp3-speler juist dit nummer uitkiest uit de honderden nummers en ik een stuk zonniger het gesprek binnen stap.

2013: Midnight Blue-Wendy Alleyne
Ik vind hem zo nu en dan weer op Marktplaats hoewel die ook een tijdje is weggeweest. Toch heb ik niet meer van hem gekocht. Dat is in maart en april 2013 anders. Ik ontdek zijn handel en schaf veel platen bij hem aan. Bovendien hebben we beide ervaring met de hypocrisie van de soul-scene en delen dezelfde liefde voor de soul-muziek. Wendy Alleyne oogt in eerste instantie alleen maar 'interessant' en ik zoek het op Youtube. Daar valt me de mond open. Wat een schoonheid! Inmiddels wacht bij De Tafel in Meppel ook de eerste persing op mij, maar ben er nog steeds niet aan toe gekomen om hem te kopen. Ook omdat deze single de definitieve uitvoering is voor mij. Er zit een heerlijke ruis op de plaat. Het stoort niet, het klinkt als de oceaan. 'Midnight Blue' van Wendy Alleyne is voor mij de kennismaking met 'spouge', de popmuziek van Barbados en zal een kleine collectie in de verzameling veroorzaken. Het wordt bijna tijd om de plaatjes eens op volgorde te zetten en te kijken of we er een show uit kunnen halen?

2014: Please Don't Stop-Wildflower
Chicago wint het altijd van Detroit bij mij, maar er zijn in de loop der jaren meerdere interessante oorden bij gekomen. Denk aan de eerste maanden van 2015 als ik veel leuk spul vind uit Pittsburgh. Ohio heeft al langer mijn interesse, de Miami Soul is nog vrij recent. Natuurlijk ben ik bekend met de hits van KC & The Sunshine Band en Betty Wright, maar in de loop van de jaren ga ik steeds 'dieper' in de materie en kom dan werk tegen als dit 'Please Don't Stop' van Wildflower. Muzikaal is dit het latere 'Please Don't Go' van KC & The Sunshine Band, maar dan zonder de vocalen van de dames Wildflower welke me echt lagen kippenvel brengen. Het is echt een 'geluid' en past naadloos tussen KC, Betty Wright en Timmy Thomas en is een hobby die zich in 2017 verder gaat uitbreiden (natuurlijk met dank aan Mark).

2015: Be My Lady-The Dynamic Tints
2015 is in zekere zin het jaar geweest van Twinight. Ik koop in 2014 de eerste titels op dat label en de, voorlopig laatste, in december 2015. 2016 is Twinight-loos, maar wie weet wat dit jaar gaat brengen? De fascinatie voor het Twinight-label is nog altijd aanwezig en dus zal het daaraan niet liggen. Wellicht toch weer eens boodschappen doen in Chicago? The Dynamic Tints smaakt nog altijd naar meer en Twinight heeft nog vele leuke singles in haar catalogus welke voor redelijke prijzen zijn te bemachtigen, dus het hoeft hier niet bij te blijven. Ik ga me klaarmaken voor de nacht, morgenavond ga ik kijken welke rol George Michael in mijn leven heeft gespeeld.