Afgelopen weekend ben ik met een opzetje begonnen voor de show van zaterdag. Halverwege ben ik het even zat en sluit het document. In deze toestand bevindt het zich nog altijd en dat is twee dagen vóór de show. Enfin, ik moet er nog even voor gaan zitten maar ben intussen wel gaan grasduinen tussen de titels die al op papier staan. Ik denk dat het tweede uur in het teken komt te staan van ontrouw. Gehuwde mannen die gehuwde vrouwen treffen in hotelkamers om de spanning te vinden die ze bij hun eigen echtgenotes niet kunnen vinden. Als je kijkt naar de soul en de rhythm & blues dan zou je daar gemakkelijk een show mee kunnen vullen. In dat kader denk ik dat The 8th Day ook wel voorbij gaat komen. Een plaat met een vreemd persoonlijk verhaal. Het is de tijd dat ik geregeld gospelplaten koop op Discogs en de handelaar heeft deze single van The 8th Day ook onder de gospel geschaard. Interessant omdat ik al jaren een andere 8th Day-single heb en dat nooit als gospel heb gezien. Het is uiteindelijk ook helemaal geen gospel maar een kwestie van iemand die op het verkeerde been is gezet door 'the light' en de bandnaam. Het nummer zelf gaat over iets waar in het evangelie met geen woord wordt gerept. De Week Spot van deze week met Valtentijnsdag is 'If I Could See The Light' van The 8th Day uit 1971.
Holland-Dozier-Holland heeft in 1968 'straf' gekregen van Motown. Het trio ontdekt dat songschrijvers en producenten bij andere platenmaatschappijen een veel beter salaris krijgen, zeker als ze een hit hebben gemaakt of geschreven. Berry Gordy beschouwt zijn bedrijf echter als een autofabriek. Winsten worden geïnvesteerd in nieuwe modellen, de zangers en zangeressen zijn personeel en het geld blijft hangen aan de kant van de directie. Er vindt omstreeks 1967-68 een leegloop plaats bij Motown. Kim Weston vertrekt in 1967 gevolgd door haar echtgenoot Mickey Stevenson. Holland-Dozier-Holland besluiten in 1968 dat het welletjes is geweest maar moeten wel een lopend contract opzeggen. Motown verbiedt hen om gedurende vijf jaar hun eigen namen te gebruiken voor liedjes en producties. De gebroeders Holland en Lamont Dozier beginnen daarna met de Hot Wax- en Invictus-labels. Liedjes van Holland-Dozier-Holland worden toegeschreven aan twee andere mensen, maar uit de sound van de liedjes spreekt dat dit het werk van het illustere trio is. Het verhaal van The 8th Day begint met een andere band: 100 Proof (Aged In Soul). 'Somebody's Been Sleeping In My Bed' is een grote hit voor 100 Proof. Er zijn enkele radiostations die ook beginnen met de b-kant: 'She's Just Another Woman'. Holland-Dozier-Holland zitten lang genoeg in de zaken om te weten dat je beter twee singles kan hebben in zo'n geval, maar dan opnieuw... Een aparte single van 'She's Just Another Woman' van 100 Proof zou gaan concurreren met 'Sleeping'. Er wordt dan besloten het nummer uit te geven als The 8th Day. The 8th Day blijft gedurende twee jaar vooral een studioproject. Ik zie nu dat toetsenist Lyman Woodard één van de leden is. Ik heb een alleraardigst plaatje van Dennis Coffey met de Lyman Woodard Trio, een funky instrumentale versie van The Isley Brothers' 'It's Your Thing'.
'You've Got To Crawl' is de single van The 8th Day die ik al in de jaren negentig heb gekocht. Dan ben ik vooral geobsedeerd door de bandnaam en het platenlabel. Ik hoop stiekem op een psychedelische garagerock-knaller maar helaas... dat blijkt tegen te vallen. 'If I Could See The Light' verschijnt in eind 1971 op single. Het komt niet verder dan 79 op de Billboard en 27 op de R&B. De groep maakt twee albums voor Invictus en valt in 1973 uiteen. In 1983 wordt The 8th Day opnieuw opgericht door Brian Holland. Het bevat dan geen van de oorspronkelijke leden maar twee van The Undisputed Truth en nog een paar. Dat maakt één album in 1983 en dan is het alweer bekeken.
Wat is nu het licht dat hij heeft gezien? Welnu, het is een afspraak van de ik-persoon met zijn overbuurvrouw. Als zij een kaars voor het raam zet... o nee, dat is Rob de Nijs. Als er een lichtje brandt in de vensterbank is 'the coast clear' en is manlief buiten de deur. Als hij onverwacht thuis komt weet de ik-persoon via de regenpijp te ontsnappen en gaat hij thuis smachtend voor het raam wachten totdat het lantaarntje in de vensterbank weer gaat branden. Niks geen gospel maar gewoon eeuwenoude smeerpijperij. Komende zaterdag een bloemlezing in het tweede uur van deze gevallen. In het eerste uur gaan we de dame wel even helemaal in de belangstelling zetten. Het derde uur zou ik kunnen gaan voor platte sex of gebroken harten, daar moet ik nog een besluit over nemen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten