Met de 'Singles round-up' van gisteren ben ik de 5800 berichten voorbij gegaan, maar dan opnieuw... Als we gewoon verder gaan kan ik over een paar maanden het 6000e bericht vieren. Voor die tijd krijgen we ook nog de zestiende verjaardag van deze praatpaal. Over een paar weken ga ik de eerste singles met jullie delen die mee terug komen van de 'Monstertocht'. Qua verhaal zit ik nog in de voorbereiding en stap wellicht op de fiets met 'Het zilveren goud'. In 2011 is het nog goed voor een meerdaagse serie. Ditmaal kan het in minder berichten. 'De Monstertocht' op Soul-xotica uit 2011 is op meerdere fronten een verwerking. Ik ben aan het einde van het verhaal wel klaar met de tocht en zal ook de fiets een paar maanden later inleveren voor oud ijzer. Dat is vóór de genoemde serie nog ondenkbaar. In februari 2001 is de schroothoop een heel eind weg voor de Marathon want ik heb dan juist het rijwiel aangeschaft. Tweedehands weliswaar maar vast goed voor vele zorgeloze kilometers? Met het minimale onderhoud dat ik verricht aan de fiets ben ik nog aardig ver gekomen! In deze aflevering ga ik verder met 'trainen'. Waarvoor moet ik eigenlijk trainen?
Was ik maar wijzer geweest in 1998 en 1999? Nou vooruit, in de jaren erna kan ik er ook nog wel wat van. Mezelf presenteren als cadeautje door onverwacht bij mensen op de stoep te staan met meteen de verwachting dat mijn komst wordt gewaardeerd en dat ik dus lang mag blijven. Ik heb John Wright in meer dan twee jaar niet gezien als ik op Nieuwjaarsdag 1999 opeens voor zijn deur sta. Verrassing! Het zal best een legendarisch weekend worden, maar achteraf gezien schaam ik mezelf voor hoe ik mezelf heb opgedrongen. Ze denken dat ze me kwijt zijn als ze me in het centrum van het dorp Newcastleton droppen. In de kroeg tref ik een echtpaar uit Oldham dat zegt dat ik kan mee rijden en dus maak ik het geld op aan de bar. Na een toiletbezoek zijn ze stilletjes verdwenen. Ik moet John bellen om geld te bedelen en me naar het station in Carlisle te brengen. De sfeer in de auto is grimmig en maakt dermate veel indruk op mij dat het twee jaar later nog altijd niet goed zit. Dan verneem ik via mijn ouders dat John zal optreden in Sneek. Ik besluit samen met hen te gaan ('heit' is dan al een grote fan geworden) en in de pauze geef ik John een envelop met het equivalent van het reisgeld. Ik kan het me verbeelden maar volgens mij heeft hij niet zoveel zin in Gerrit. Inmiddels begrijp ik dat wel...
De heenweg ben ik op de nieuwe fiets van Tuk naar Jutrijp gefietst. Omdat het winters weer is en ijzel wordt voorspeld plus 'mijn verplichting' om 's avonds weer in De Karre te draaien, maakt dat vader me de volgende dag naar Tuk brengt. De fiets op de Twinny Load. Het is toch mooi weer vijfenzestig kilometer geweest. Ik ben nu al bijna klaar voor de definitieve fietstocht. Dan is het een zondagavond in De Karre. Het is bijna uitgestorven en de bardame zet zo nu en dan een flesje bier voor ons op de bar. Ons? Ja, ik zit naast een andere resident van het café en een fervent motorrijder. Ik heb tot dan toe bijna met niemand gesproken over de plannen die ik heb. Deze avond vertelt de motorrijder over de meest recente vakantie waarop hij met de motor door Engeland en Schotland is getrokken. Hij heeft verscheidene whiskey-stokerijen aangedaan en weet het allemaal erg enthousiast te brengen. Dan begin ik met praten en vertel over het plan dat ik heb sinds december. Ik wil mijn eerste alcoholische drankje drinken in mijn voormalige stampub in Mossley. Ik wil daar op de fiets naartoe. Tussenstopjes in Spijkenisse en York. De motorrijder en de bardame hangen aan mijn lippen. Zij vinden het een erg gaaf plan. 'Wanneer ga je eigenlijk?', vraagt de motorrijder. 'Dat weet ik nog niet', antwoord ik. Toch ontstaat er iets als ik het vertel. Het moet nú gebeuren! 'Ik denk later deze week'. Dat is zondagavond. Op maandagmiddag fiets ik even over De Kamp en bij thuiskomst bel ik mijn vriend in Spijkenisse. Of ik morgenavond na de fietstocht even bij hem kan 'crashen'. Het overvalt hem ook, hoewel hij wél fietservaring heeft in Nederland en op voorhand weet dat ik het onderschat. Dan breek ik het nieuws bij mijn huisbaas en leg hem uit wat hij moet invullen op het formulier van de soos. Dat moet immers intussen wel worden ingeleverd en de sociale dienst mag niet weten van mijn reisje.
De volgende ochtend vertrek ik in alle vroegte. Daar ga ik over twee weken verder over schrijven. Ik ga op reis en ik neem mee? Nou, natuurlijk heel veel muziek! De kersverse minidisc-speler met de paar minidiscs die ik heb. De radio-cassette-walkman met een flinke voorraad tapes. Ik zal tijdens de fietstocht in Nederland pas écht gebruik gaan maken van Arrow Classic Rock op de radio. De minidiscs moet ik zelf opnemen. Ik heb een aantal met de '60s Collection' ofwel oude singles die ik heb gedigitaliseerd, maar ook een aantal verzamelschijfjes met de mooiste tracks van favoriete albums en een paar albums compleet overgezet op minidisc. Het is de tijd dat 'Rick's Road' van Texas voor mij gaat spelen. In De Bilt hebben we lange tijd een Ierse resident en deze laat bij zijn plotselinge vertrek heel veel cassettes en cd's achter. Texas is daar eentje van qua cd's. Ook de cassettes zullen hun dienst bewijzen tijdens de 'Monstertocht', vooral de tape met de 'Remasters' van Led Zeppelin. Ja, ik ben heel erg op de rock-toer in deze tijd, maar heb onlangs ook de 'Best Of' van M People gekocht om het toch wat breder te trekken. 'Listen To Me' van 'Rick's Road' is nog altijd een nummer waar ik stil van word.
Morgen kan ik verder met de 'Honderd achteruit'.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten