In deze tweede aflevering van de singles van Mark zien we maar liefst acht op de foto, maar zijn er slechts zes 'nieuwe'. Eentje is een vergissing van de kant van Mark, de andere is eentje van mezelf. Voordat ik bij Mark afreken, reserveer ik nog één single en hoop dat deze mee kan in het pakket. Mark bevestigt dat maar dan zie ik hem opeens niet in het pakket zitten. Op zichzelf niet iets waar ik me heel druk over maak, dat komt de volgende keer wel. Als ik de titels wil invullen in mijn document van de Blauwe Bak-aanwinsten sinds 1 december zie ik de titel van Willie Hobbs al staan. Juist ja, die heeft Mark per ongeluk bijgevoegd nadat hij me twee maanden geleden ook al eentje heeft gestuurd. De tweede biedt hij aan met de b-kant. Omdat ik een andere single heb van deze zangeres 'wil ik best wennen' aan dit meer uptempo nummer. Het blijkt echter de b-kant te zijn van de single die ik al heb en daarvan is de a-kant teveel een favoriet om aan een b-kant te moeten wennen. Willie Hobbs mag ik houden. Ik vermoed dat ik hem eerst in de Gele Bak plaats als eventuele reserve. De single van The Daisies zit in een volgend pakket want, aldus Mark, daar heb ik al voor betaald. Nu dan de volgende acht of zes uit het pakket van Mark.
* Inez Foxx- One Woman's Man (US, Volt, 1973)
Waar Charlie uithangt, dat vertelt de geschiedenis niet. Feit is wel dat Inez broerlief even buiten de studio's weet te houden waar zij haar plaatjes opneemt. In 1973 staat de studio zelfs in Memphis en in navolging van Dusty Springfield heeft zij haar eigen 'Inez Foxx At Memphis'-album. Op de a-kant een nummer van Sir Mack Rice en op de keerzijde eentje van Baby Washington. Inez kan sowieso geen kwaad doen bij mij. 'One Woman's Man' heeft het funky Memphis-geluid en haar rauwe puurheid past als een handschoen. Op de flip staat 'The Time' uit de pen van Baby Washington en dat is meer een zoete ballade. Best mooi maar voor 'Do The 45' kies ik dan toch voor de a-kant.
* Delores Hall- Sha-La Bandit (US, RCA Victor, 1973)
Ik denk dat dit de duurste is uit het pakket. De plaat blijkt als 'issue' nogal schaars te zijn. Het is iedere euro dubbel en dwars waard want dit is een prettige combinatie van commercie en klasse. Een 'hook' en een refreintje dat het zomaar hoog in de hitparade had kunnen brengen, maar Delores zingt het tegelijk tot uit haar tenen en klinkt erg zelfverzekerd. Een wereldplaat als je het mij vraagt. Met de 'issue' heb je nu wel de beschikking over de b-kant. 'In This Lonely Hour' is een tandje lager qua tempo maar wel weer met klasse en soul vanaf de eerste noot. Ik kwam afgelopen week een andere Delores Hall tegen en heb eigenlijk nu al spijt dat ik die niet heb gekocht. Dit smaakt naar meer! Dit is wat mij betreft een 'double-sider' van de bovenste plank.
* Willie Hobbs- Tomorrow (US, Bandit, 1975)
Nog altijd de b-kant van 'Let's Steal Away' en nog altijd van Willie Hobbs. Ik heb in 2024 een discussie met Mark over Willie Hobbs en dan wijst hij me op de zéér zeldzame Hobbs-single uit 1974 dat ook een release heeft gehad in Zuid Afrika. De laatste staat hoog op mijn droomlijst. Voor wat betreft de Amerikaanse betreft: Het prijsnummer staat alleen op de 'issue' en deze blijkt knap zeldzaam te zijn. De officiële a-kant is wel als mono- en stereo-promo geperst en een stuk eenvoudiger te vinden, maar daar gaat het mij dan weer niet om. We blijven zoeken!
* Charles Hodges- Slip Around (US, Calla, 1970)
In Nederland is het duo niet zo heel bekend, maar het proberen waard. Wie kent nog Chas & Dave? Welnu, Chas' echte naam is Charles Hodges, maar dat is niet deze Charles Hodges. Ik leer de Amerikaanse Charles Hodges in 2018 kennen middels zijn versie van 'I'll Never Fall In Love Again', het 'liefdesliedje' van Lonnie Donegan dat hij vier jaar na dato persoonlijk overhandigt aan Tom Jones. Hodges neemt in 1971 zijn 'deep soul'-uitvoering op. 'Slip Around' heeft Hodges zelf geschreven. Het is een lekker upbeat nummer waar hij in het refrein nog wel even los kan gaan. Heel 'deep' wordt het nergens maar nog altijd wel een fijne performance van Hodges. De groove is bijna letterlijk een trein op de rails. 'Easier To Say Than Do' is dan weer meer de ballade-kant die ik het liefste hoor van Hodges. Qua sfeer doet het me heel erg denken aan de ballades van Otis Redding, ook al mag Hodges zo nu en dan wel uit de bocht schieten. Ik geef een lichte voorkeur aan de ballade.
* Barbara Jacobs- There Will Never Be Another (US, Morning Glory, 1989)
De zomer van 2020, de vakantie in Warnsveld. Dat is waar ik me meteen bevind als ik denk aan 'Don't Let Me Go' van Barbara Jacobs. Ik heb nog even snel voor de vakantie de meest recente aanwinsten in een mix gegooid en deze draait overuren tijdens de korte vakantie. Ik kan me niet heugen dat Mark het in 2020 over de b-kant heeft gehad. Als ik het ietwat knullige intro hoor van 'Don't Let Me Go' met daarna de fantastische vocalen van Jacobs (ze doet alle zangpartijen op de plaat) dan ben ik opeens niet meer geïnteresseerd in een b-kant. Wat heb ik gemist? Een meer upbeat dance-tune met een productie die riekt naar de hits uit 1989 en 1990. Misschien een beetje té goed en gewoontjes in vergelijking met de stijlvolle 'lo-fi' van de andere kant. Ook deze krijgt een plekje in de Gele Bak voor het geval ik ooit een ongelukje zou krijgen met de andere single.
* Janice- I Told You So (US, Fantasy, 1975)
Een plaat uit South Carolina. Het is eigenlijk The Reggie Sadler Band dat om contractuele redenen een andere naam moet aannemen en de naam van zangeres Janice hanteert. Janicd Saddler zal in 1980 een single maken welke een flinke bom duiten waard is. 'I Told You So' valt genoeg mee qua waarde maar de plezierfactor is er niet minder om. Het is typische 'beach music' De b-kant, 'Him', is een pure ballade.
* Mike Jemison- Call On Me (UK, Soul Junction, 2010)
Van Mike Jemison heb ik inmiddels een flinke collectie. Van zijn crossover-singles op GeNeva via gospel in de jaren tachtig naar deze Soul Junction-release uit 2010. Soul Junction doet hoofdzakelijk in het opnieuw uitbrengen van zeer zeldzame singles uit de jaren zestig en zeventig maar strikt heel soms ook een meer 'moderne' artiest. Het lijkt erop dat dit vrij recente opnames zijn van Jemison. 'Call On Me' is hier de b-kant. Het is ietwat jazzy in de begeleiding en tekstueel staat het helemaal in dienst van de Here, net zoals de genoemde jaren tachtig-single. De a-kant heet 'Hold On, He's Coming' en dat heeft een ietwat elektronisch aandoende begeleiding en productie, maar het is wel lekker upbeat. Nee, het heeft niets met Sam & Dave te maken. Het is niet onaardig maar kan wel zien waarom Mark voor de b-kant heeft gekozen. Misschien ietsje té 'modern' , maar ik wil het een kans geven.
* Syl Johnson- I Resign From Your Love (US, Federal, 1962)
Een van de vroegste singles van Syl en jaren vóór 'Is It Because I'm Black' en zijn succesvolle periode op Hi in de jaren zeventig. Doet hij zelf de ijzige schreeuw in het intro? Het is in ieder geval beukende rhythm & blues uit het jaar nul, maar ik vind dat persoonlijk wel leuk. 'Little Sally Walker' is de a-kant en dat klinkt iets commerciëler maar nog altijd beukende pre-soul rhythm & blues. Als het even heel erg clean dreigt te worden in de show gooi ik altijd graag wat rockende rhythm & blues zoals dit in de mix. Voor 1962-begrippen is het een flinke klap om de oren.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten