Beeld uit het verleden: 7 februari 2021

De vingers opsteken wie heimwee krijgt bij de bovenstaande foto? Ik hou mijn handen in de zak. De inspiratie voor een 'gezellig' verhaaltje ontbreekt even. Bovendien wil ik morgen een 'Singles round-up' doen met zes singles die morgen binnen komen. Daarna mag ik gaan kijken naar een Week Spot. Volgend weekend zal ik andermaal op de fiets stappen en door Engeland gaan met 'Het zilveren goud'. Ik zit zwaar te dubben wat ik vanavond ga doen maar gelukkig is er dan nog altijd het fotoarchief. Waarbij ik de foto's van 2022 tot en met 2024 nog moet hernoemen maar gelukkig hebben deze de oorspronkelijke data in de details. Ik ben blij dat ik de eerdere jaren nog heb kunnen doen met behulp van Facebook. Vandaag gaan we zomaar vijf jaar terug in de tijd en is het opeens weer hartje winter. Ik blijf erbij: Februari 2021 zou een Elfstedentocht hebben kunnen opleveren als niet...? 

Ik heb het al vaker geschreven. Ik kan intens genieten van sneeuw als ik vrij ben. Tijdens het werk heb ik een bloedhekel aan sneeuw. In 2021 is het 'the best of both worlds'. Op zondag is het genieten met een wandeling door Uffelte, de week erna is het afzien tijdens het post bezorgen in Meppel. Er zit ook een ijsperiode aan vast en op een gegeven moment lijken alle seinen op groen te staan voor een Elfstedentocht. Ik geloof zelfs dat een aantal de tocht onofficieel hebben volbracht. Het is echter de tijd van de grote paniek en met een virus dat in de lucht hangt, kun je niet zomaar met zijn allen op het ijs stappen? Het herinnert me ook aan een erbarmelijke fietstocht naar huis. Als ik klaar ben met mijn postronde voel ik een druk op mijn darmen. Straks even gebruik maken van het zitcomfort op de zaak. Als ik op de zaak kom is het een drukte van wat en eigenlijk wil ik meteen weg. Dat doe ik ook. Ik ben de Rijksomweg nog niet af of ik voel de eerste steken in mijn achterwerk. Terugfietsen is geen optie en dus ga ik door. De steken worden steeds heftiger. Ik moet ook plassen en dat doe ik tegen een boom, maar dan... de rest. De bilnaad bijeen knijpen en zo snel mogelijk naar Uffelte. Ik kwak de fiets tegen de gevel en spurt naar binnen. Ik ben nét op tijd! 

Op deze zondag maak ik een rondje Uffelte en kijk bij mijn grote vriendin. Zij zal, achteraf gezien, over een paar weken haar laatste adem uitblazen. Heeft ze het geweten? Ik weet in ieder geval al wel een tijdje dat het niet goed gaat met haar. Los van het feit dat ze stekenblind is, moet ik haar op een avond naar de voerbak leiden omdat ze aan een verkeerde kant van het land staat te hinniken. Ik weet niet wat er gaat gebeuren maar sinds een paar weken is er opeens actie op het braakliggende land. Er is een nieuw hek geplaatst en ze zijn aan het snoeien en graven in de bosjes. Haar slaapkamer waar ze in de laatste weken nog een overkapping hebben gebouwd. De rest van de meer dan veertig jaar heeft ze altijd onder de blote hemel gestaan. Bij emorme warmte meestal half in de bosjes want ze heeft het niet zo op zonlicht. Hier heb ik net de foto van haar genomen en blik de Dorpsstraat in richting huis. Het is een en al drukte in Uffelte want ze gaan een heel stuk opnieuw bestraten. Een goede zaak alleen vraag ik me af hoe lang het goed blijft.