Na een weekje 'Honderd achteruit' is dit wederom een weekje 'Singles round-up'. Hoewel ik geen haast heb met de singles van Mark ben ik al een weekje aan het sparen voor een eerste aflevering met 'nieuwe' platen. Vanmiddag is een pakketje van Juno binnen gekomen dat ik zondag heb besteld. Er zijn drie van Juno van vorige week en intussen is er een nieuwe LRK uit. Daarvan heb ik ook de 'issue' maar die zit nog altijd ingepakt. Het is een paar weken geleden dat de eigenaar van LRK vier proefpersingen toont. 'Hoeveel voor de vier?', is eerst bedoeld als een grapje maar gaandeweg begint hij steeds meer interesse te krijgen. Noem het een 'kickstart'. In principe zijn deze proefpersingen gratis bij een bestelling en ze zijn ook niet voor verkoop bestemd. Ik betaal bij Echo Chamber een flinke prijs voor de proefpersingen en stel LRK hetzelfde voor. Er kleeft voor hem wel een risico aan vast: Ik heb momenteel twee singles waarvan nog niemand, buiten het platenlabel en de muzikanten, hebben gehoord en ik mag ze beslist niet 'lekken'. Dat doe ik uiteraard ook niet. Er is echter eentje verschenen. Van een tweede start eind februari de 'pre-order' voor vinyl hoewel het nummer al wel digitaal beschikbaar is. Ik wacht er mee tot eind februari. De releasedata van de overige twee zijn nog niet bepaald. Vandaag presenteer ik jullie dus zeven singles.
* James Alexander Bright & Faye Meana- Baby (UK, Athens Of The North, 2026)
Het is komende zaterdag Valentijnsdag. Ik heb een gevoel dat de nieuwste single James Alexander Bright daar een connectie mee heeft. Knalroze hoes, gekleurd vinyl, de romantische titels 'Baby' en 'Take It Slow' en de slogan 'Make love, build bridges, French kisses' als bonus. Gekleurd vinyl? Ja, daar ben ik doorgaans geen fan van maar het lijkt alsof er geen zwarte versie uitkomt. Deze single is overigens in een gelimiteerde oplage van 300. Niet genummerd, dat is dan weer jammer. Waar overige platen van Bright soms tegen de psychedelische pop aan zitten, daar heeft 'Baby' zowaar een groove. Maar met eigenwijze elektronica om het psychedelisch te houden. Faye heeft een stem en zangstijl waar ik meteen meer van wil weten! Hij denkt uiteraard elk moment van de dag aan zijn 'baby' en dat wil je schatje zaterdag vooral horen? Misschien als de wijn burgemeester is gemaakt, gaat ook 'Take it Slow' naar méér klinken. Op donderdagavond met koffie gaat dat niet werken, maar 'Baby' is een blijvertje!
* James Brown- Funky Presidnnt (UK, Breaks & Beats, 2018, re: 2026)
Inmiddels de derde release voor een cult-plaat die nog altijd net zo illegaal is als acht jaar geleden. Ik noem het beestje bij de a-kant maar het is vooral de b-kant dat mijn interesse heeft. Voor de goede orde: Beide kanten hebben 'extended breaks' dat maakt dat het méér is dan een heruitgave van een oude single. De Breaks & Beats-platen zijn vooral museumstukjes van legendarische beats en breaks die in een latere 'edit' nóg vetter zijn gemaakt. De b-kant heeft echter 'Humpty Dump Pt. 1' van The Vibrettes en dat is voor mij de reden van aanschaf. De groove is bruut op zijn zachtst gezegd. Zoals het funk betaamt heeft het tekstueel niet veel om het lijf en dat maakt het nóg meer sexy. Bij James Brown ben ik niet echt zeker van de latere aanpassingen maar bij The Vibrettes complimenteert het het origineel.
* James Holvay- This Girl (UK, LRK, 2026)
De derde James op rij. Als alle hondjes James zouden heten in plaats van Fikkie zou je echt koekjes tekort komen. De 'issue' zit nog ingepakt, de proefpersing ligt naast mij. En toch... ga ik hem niet draaien! Omdat ik de 'issue' via Bandcamp heb gekocht, heb ik de mp3's in een mapje zitten. Ik kan daarvoor meteen skippen naar de b-kant. Holvay is in de jaren zeventig de frontman van The Mob en 'This Girl' klinkt als een soort van 'I Dig Everything About You'. Op de b-kant doet hij 'Sweet Soul Song' en daarmee beweegt hij in de richting van Sam Cooke en Major Lance in de vroege jaren zestig, overigens ook de periode waarover hij zingt. De b-kant klinkt behoorlijk authentiek en zou zomaar uit de stal van Curtis Mayfield kunnen komen. 'This Girl' zal het echter goed doen bij de Northern Soul-liefhebbers. Ik kies vooralsnog voor de b-kant.
* Pumphouse Gang- Welcome Back Into My Life (UK, Celestial Echo, 1979, re: 2026)
Qua platenlabels is Celestial Echo voor mij dé ontdekking van 2025. Iedere plaat die ik tot dusver heb gehoord is een winnaar, ook al begint het met een hoop gospel op het Hob-label. Hier komt het op de proppen met een zéér obscuur disco-plaatje uit 1979. Op de a-kant staat het origineel en op de keerzijde staat een remix. Ik ben uiteraard alleen geïnteresseerd in het origineel. Als het kwartje voor de aardigheid de andere kant was opgerold, zou een populaire disco-artieste al vijftig jaar werkloos zijn en zou Pumphouse Gang een platencontract hebben gehad. In zo'n geval zouden we ons hebben suf gedanst op 'Welcome Back Into My Life'. Kwartjes laten zich maar lastig bijsturen en zo kan het nog nooit een hond deze uitstekende plaat heeft gehoord.
* Rebellions- Funky Rainbow (UK, Lava On Wax, 1979, re: 2025)
Een kleurig fotohoesje met een cartoon, dat springt in het oog! In stripverhaal-tekst vertelt Matteo Fava hoe hij de leden van Rebellions op het pad is gekomen. De groep heeft op Barbados twee singles opgenomen en wordt daarom vaak verward als een Barbadiaanse band. De leden komen echter uit Trinidad & Tobago. Funky disco met een psychedelische ondertoon. Is 'island funk' al een ding? Het zal door de bas komen. Deze opnames hebben geen Breaks & Beats-heruitgave nodig. De funky regenboog heeft ook goud als kleur, zo blijkt uit het nummer. Blijkbaar is de pot met goud gesmolten en opgeslokt door de regenboog? Enfin, het is een lekker eigenwijs ding. Op de keerzijde staat de 'Disco Soca Song' en dat klinkt al net zo 'lo-fi', maar wel lekker!
* Dele Sosimi & The Estuary 21- Mo Se B'ola Tan (UK, Mukatsuku, 2023, re: 2025)
Dele Sosimi is een grootheid in de wereldmuziek. Als toetsenist speelt hij van 1979 tot en met 1986 bij Fela Kuti en in de jaren erna heeft hij zijn eigen bands. Rond 2000 vestigt hij zich in Londen en The Estuary 21 is zijn nieuwste band. Wah Wah 45's brengt in 2023 een EP uit met onder andere 'Mo Se B'ola Tan'. Mukatsuku viert echter het 7"-formaat en zo verrchijnt deze single in de gebruikelijke oplage van 300. Ik heb maar liefst nummer 3 uit de oplage!. Het is een lekker laidback nummer met een fijne groove, ideaal voor op de zaterdagavond in 'Do The 45' als je het mij vraagt. Op deze plaat wordt Dele en zijn groep bijgestaan door Get Cape, Wear Cape, Fly, een folkrockproject van zanger-gitarist Sam Duckworth. De b-kant is de instrumentale kant want de singles zijn speciaal geperst voor dj's. Met twee exemplaren kun je dus je eigen remix maken.
* Georgie Sweet- All That We Were (UK, Mukatsuku, 2025, re: 2026)
Hoewel ik de mainstream muziek niet meer op de voet volg, kom ik de naam van Georgie Sweet wel verschillende keren tegen. Ik zie nu trouwens dat ze ook nog niet heel erg mainstream is, maar dat gaat met een beetje geluk nog wel gebeuren. Een 'best kept secret' zo gezegd. De dochter van een producent en een professionele zangeres. Als kind absorbeert ze alle muziek die ze hoort en dat is meest soul, jazz en hiphop. Haar eerste EP verschijnt in 2020 en haar volledige debuutalbum is afgelopen jaar uitgekomen. Er zijn al enkele toonaangevende dj's die de elpee in de koffers hebben staan en dus is het de hoogste tijd voor een exclusieve 7". Ditmaal is het overigens nummer 136 van de 300. Het kan niet altijd feest zijn! 'All That We Were' is zó mooi dat ik bijna superlatieven tekort kom. Wacht maar voor het refrein! Ik moet het volledige album ook maar eens gaan checken, uitraard in digitale vorm. Dit schreeuwt erom om Week Spot te worden, dus wellicht volgende week?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten