Singles round-up: februari 7

Ja, ik weet het weer. Ik heb in eerste instantie zes gereserveerd op Discogs maar besluit er twee af te gooien. Wellicht voor een volgende keer als deze bestelling helemaal naar wens is. Het is erg leuk om iemand op Discogs te ontmoeten die uit Nederland komt en precies in mijn straatje zit. Hij heeft één single die op mijn 'zoeklijst' staat maar waarvan hijzelf vast ook steil achterover is geslagen. Dat is namelijk een plaatje dat dik vierhonderd euro moet kosten. En nee... er is niemand die de artiest kent en nog minder weten de precieze reden van het prijskaartje. Het is ietwat gospel aan één kant en het is in eigen beheer uitgebracht in Engeland, maar bovenal is het een popsingle die ik hoop toch nog eens voor dubbeltjes en kwartjes te treffen. Mijn maximum bod is een botte belediging voor een verkoper en zelfs dan moet ik er nog eens over nadenken. Het zijn dus vier van Discogs in plaats van zes. Als ik daarbij de drie singles van Rarenorthernsoul doe en de voorlopig laatste aanwinsten van Juno, dan zit ik op negen singles. Ik heb gistermiddag in een vlaag van verstandsverbijstering veel teveel betaald voor zes singles in Meppel en ik hoop dat ik Ruinerwold nog ga halen in deze dagen. Dat zou dan de laatste 'Singles round-up' worden van deze maand. Ik begin met de drie singles van Rarenorthernsoul, vervolgens de twee van Juno en tenslotte de vier van Discogs (en dus de volgorde zoals op de foto). 

* Mixed Feelings- Sha-La-La (UK, Sonic Wax, 1975, re: 2020)
In 2019 heb ik via een kennis van een Facebook-vriend contact met iemand die een lathe-pers heeft. Ofwel: Hij kan singles persen op lathe in plaats van vinyl. Het is de tijd dat ik regelmatig luister naar 'Sha-La-La' op mijn mp3-speler en iedere keer wil ik de plaat op vinyl hebben. Dan is het oktober 2020. Nu het weer kouder wordt, komen de eerste maatregelen die uiteindelijk zullen leiden tot een lockdown en zelfs een avondklok. Dan meldt Sonic Wax dat het een licentie-overeenkomst heeft voor 500 eenzijdig bespeelbare singles met de gezochte opname van Mixed Feelings. Ik bestel deze meteen. Toch is mijn oude exemplaar iets krom getrokken en is het vinyl niet in de beste staat. Rarenorthernsoul is momenteel het magazijn aan het opruimen en komt daarbij onder andere deze demo tegen. Hij gaat voor een flinke prijs maar ik heb het ervoor over. Het is in 2020 de aanvoerder in de Blauwe Bak Top 100 en de hernieuwde kennismaking smaakt erg goed!

* Derrick Morgan- Starvation (UK, Island, 1965)
Het is een trend op dit ogenblik. Als ik even geen andere soul kan vinden, ga ik zoeken op reggae en ska. Rarenorthernsoul heeft een flink aantal jaren zestig-singles welke ik op zichzelf wel zou willen hebben. Toch beslis ik op het einde om maar eentje extra mee te nemen en die is flink aan de prijs. Het is evenwel de originele Engelse persing van een rocksteady-klassieker van de bovenste plank. Ik vertel Baz in eerste instantie niks over de plaat en draai het zaterdag als 'verrassing'. Hij is meteen in alle staten. 'Send it over to me' en meer van dat alles. Het blijkt dat de bevriende ska-dj de single zelf niet eens heeft. 'Dan moet je me maar boeken voor een optreden', is mijn antwoord. De keerzijde heet 'I Am A Blackhead Again' en zit in hetzelfde ritme maar nu enthousiaste blazers in het intro. Hij tikt een keertje over maar ach... dat hoort wel een beetje bij deze stijl. Ga ik nu ineens ska en reggae verzamelen? Ach, ik stop het erbij in de Blauwe Bak voor de aardigheid. Wellicht net zo'n afdeling binnen de Blauwe Bak als de Barbados-singles die ook niet allemaal strikt soul zijn. 

* Arthur Willis & Soulful Dynamics- The Hurting Is Over (UK, Mars La Tour, 1971, re: 202?)
Deze single staat eveneens onder de ska/reggae en het is wel duidelijk waarom. Toch is hier geen sprake van 'island soul' of iets dergelijks. Arthur Willis & Soulful Dynamics zit echt in de soulhoek. Een origineel van deze single brengt grif drieduizend euro op en deze heruitgave is een paar jaar oud. 'The Hurting Is Over' is een ongeorganiseerd zootje gebouwd rondom een ska-ritme van rond de tijd van de Derrick Morgan-single. Het orgel geeft het juiste rocksteady gevoel ook al zal dat vast niet de bedoeling zijn geweest? 'I've Gotta Find A Way' op de keerzijde is meer crossover-soul en ook met een onweerstaanbare sound. Een 'double-sider' in mijn boek waarvan 'Hurting' een novelty is en de keerzijde keurige crossover-soul. Overigens is dit een héél duur pakket geworden. Het is me bij de Stateside-singles niet opgevallen maar Rarenorthernsoul geeft de werkelijke verkoopprijs aan als waarde. Dit pakket wordt onderschept door de douane en ik moet maar liefst dertig euro extra aftikken. Dat weerhoudt me er voorlopig van om weer te bestellen bij Rarenorthernsoul of het moet via Discogs gaan. 

* Mr. Thelonious- Crazy (US, Galaxy Sound Co., 2026)
Naar verluid draagt Mr. Thelonious wel eens een en dezelfde onderbroek voor drie releases zonder dat je hem kan betichten van een slechte hygiëne. Met andere woorden: Hij lijkt bijna iedere dag iets uit te brengen zonder dat we maar te weten komen wie er schuil gaat achter Mr. Thelonious. Op de vorige single heeft hij een gezochte opname van Upp en ditmaal valt een nummer van The Pointer Sisters ten prooi. 'Don't It Drive You Crazy' staat oorspronkelijk op een elpee in 1977 en wordt pas in de nieuwe eeuw ontdekt door de disco-dj's. Het is in 2016 als single uitgebracht in Japan maar ik moet inmiddels al heel veel post bezorgen om een exemplaar te kunnen betalen, mocht hij eens opduiken. Mr. Thelonious' versie is dan 'the next best thing'. Het complimenteert de laidback groove en voegt nog wat extra bas toe aan de bestaande break. Het resultaat is onweerstaanbaar. Ik zou hem bijna willen vragen om eens een remix te maken van 'Questions' van Pat Stallworth want deze mix past voor mij in hetzelfde rijtje. 'Stuff made of dreams'. 'Promo use only, strictly for dj culture, not for resale' staat op het label en dus heeft de b-kant zelfs nog de kale break als extraatje zodat het gemakkelijk kan worden gesampled voor een rap of remix. 

* 6Blocc- Saturday Edit (US, Boogie Down Edits Forty-Fives, 2026)
'Made in Los Angeles' maar dat is ook alles dat we weten. Juno geeft ons de naam 6Blocc maar deze staat niet op het label. 'Saturday' is feitelijk een feestelijke re-edit van 'A Roller Skating Jam Named Saturday' van De La Soul met een extra nadruk op het gezongen refreintje. Op de keerzijde wordt Sade's 'Couldn't Love U More' iets opgevoerd, maar het is vooral 'Saturday' dat mijn interesse heeft. Ik heb zondag nog even lopen dralen bij mijn boodschappenmandje van Juno maar heb het leeg gekieperd. Ik zit namelijk te twijfelen om toch nog de elpee van Loaded Honey aan te schaffen, maar het voelt aan als verraad. 

* Harold Burrage- Got To Find A Way (US, M-Pac!, 1965)
Een verhaal over een vader met een platenzaak, veel onuitgebrachte punk en in het zuiden des lands. Dus ongetwijfeld ook veel soul voor de naburige Popcorn-dansers? Hij heeft geen volledige 100 procent score op Discogs en dus is het even gokken. Deze Harold Burrage heeft niet een hoge gradatie en is een kassakoopje. Welnu, als dit zijn kwaliteit is dan durf ik het een volgende keer wel aan. 'Got To Find A Way' is fijne stampende Chicago Soul, het repertoire waarmee Wilson Pickett een jaar later veel succes zal oogsten. 'How You Fix Your Mouth' is wat minder in mijn beleving. 

* Nickie Lee- The Ten Commandments Of Man (US, Dade, 1967)
Prince Buster heeft heel veel nummers gecoverd in de loop der jaren en zijn 'originals' worden nog dagelijks gecoverd door 2-Tone bands en artiesten. Het gebeurt maar zelden dat een reggae- of ska-original wordt gecoverd door een soulartiest. Als ik de titel zie, moet ik méér weten. Geschreven door Campbell, dat begint goed. En ja... de Youtube-video vertelt me dat het dé tien geboden zijn zoals Prince Buster die heeft opgesteld voor de dames in zijn leven. Toch claimt Nickie de geboden te hebben gedacht, 'the Nick with the solid kick'. Eerlijk? Als Prince Buster zijn regels opsomt, kun je maar beter luisteren en respecteren als dame want anders zwaait er iets. Nickie is té uitbundig waardoor hij zichzelf eerder voor schut zet dan dat het een vrouw gaat overtuigen. 'Last Shadows' is dan de instrumentale versie welke eveneens is geschreven door Prince Buster maar hij krijgt hier geen credit. Zeuren? Nee, daar doe ik niet aan. Wel moet ik benadrukken dat de plaat niet 'nieuw' is zoals hij wel wordt beschreven. Ik doe daar niet moeilijk over maar ben dan ook niet representatief voor een Discogs-koper. 

* Mystic Five- Don't Let Me Down (US, Unity, 1972)
Mark beschrijft het als 'oddball' en ik sla er meteen op aan. Helaas heeft hij net zijn exemplaar verkocht en dat is het moment dat ik op Discogs ga zoeken en bij deze verkoper uit kom. 'Don't Let Me Down' klinkt als 'kitchen sink soul' uit de midden jaren zestig. Toch wijst alles er op dat dit uit 1972 stamt en het wordt ondersteund door een krantenartikel dat vertelt dat Mystic Five een tournee heeft gedaan door onder andere Jamaica en Trinidad en Tobago. Hij zit qua charme in dezelfde hoek als The Darling Dears. Pure magie in alle 'lo-fi' en rauwheid. 'Girl's Get Out Of The Way, Let A Woman In' klinkt al meer als Stax uit de late jaren zestig maar ontbeert ieder spoortje van de charme van de a-kant. Ik kom superlatieven tekort voor de a-kant. 

* Redemption Singers- Black Is Beautiful (US, One-derful!, 1968)
De datum van 14 januari 1963 op het label geldt eigenlijk voor het logo van One-derful! dat vreemd genoeg niet voor deze release wordt gebruikt. De datum staat op iedere uitgave van het label. De groep heeft in 1968 twee singles gemaakt voor Halo, de gospel-afdeling van Eddie Silvers' operatie. 'Black Is Beautiful' komt uit op een moment dat het eindelijk eens hardop mag worden gezegd. Het zijn de roerige tijden van de moord op Martin Luther King en de onlusten in de verschillende steden. 'Black Is Beautiful' is lekker upbeat. Op de keerzijde doet The One-Derful Band 'Honey In The Bee-Bo' en dat klinkt echt alsof het uit 1963 komt. Totaal niet interessant.